Τρίτη 1 Ιανουαρίου 2019

Ελένη : "το πρόβλημα με τα κιλά μου...."πρώτο μέρος...!!!!

Η Ελένη φαίνεται να θέλει να ρυθμίσει το θέμα του βάρους της, χωρίς όμως να επιθυμεί πραγματικά να περιορίσει το φαγητό. 

Φυσικά στους περισσότερους ανθρώπους αρέσει το φαγητό, ωστόσο η Ελένη δεν το απολαμβάνει ιδιαίτερα, αυτό καθ' αυτό, καθώς, όταν τρώει, το κάνει "σαν υπνωτισμένη, σε μεγάλες ποσότητες, σχεδόν αμάσητες", και χωρίς κοινωνική διάδραση και χαρά, αφού "τρώει κρυφά στο πανεπιστήμιο και στο σπίτι, κυρίως το βράδυ". 

Το φαγητό είναι φορτωμένο με άγχος, ενοχές και αρνητικές σκέψεις, αφού δέχεται επικρίσεις. Ντρέπεται για την εικόνα της και, αφότου φάει, "κοιμάται για να μην σκέφτεται". 

Έχει δεχτεί, από μικρή, πίεση να χάσει κιλά, ιδιαίτερα κατά την ευαίσθητη περίοδο της εφηβείας, που φαίνεται ότι άρχισε να ξεφεύγει από το βάρος της... 

Βρίσκεται συνέχεια σε ανεπιτυχείς δίαιτες και παλεύει με την εικόνα των γονιών της, που ήταν χωρίς θέματα με το βάρος τους. Ιδιαίτερα η μητέρα της , ήταν σε πλαίσια καλής διατροφής, άσκησης και θετικής σωματικής εικόνας. 

Είναι έκδηλα, πέρα από τα θέματα προτύπων εξωτερικής εμφάνισης των γονιών της, που έχει να μετρηθεί η Ελένη, συναισθήματα μοναξιάς, εγκατάλειψης, ντροπής, αποτυχίας, κενού, μειωμένης σύνδεσης με τους γονείς. 

Ο πατέρας της έλειπε και η παρούσα, αλλά εργαζόμενη μητέρα, δεν ήταν στο σπίτι, όταν η Ελένη χρειαζόταν. 

Παράλληλα, η έλλειψη του πατέρα της Ελένης, για την μητέρα της Ελένης, ήταν έλλειψη συζύγου, με πιθανά θέματα για την ίδια τη μητέρα. 

Οι δύο γυναίκες, μάνα και κόρη, είχαν μία δυαδική σχέση, με τον άντρα του σπιτιού να λείπει. 

Πώς βίωνε η μητέρα της αυτήν την έλλειψη; 

Όταν ο πατέρας ερχόταν πώς ήταν; 

Όσο έλειπε, τι επαφές υπήρχαν μαζί τους; 

Τι ποιότητα είχαν; 

Ποιοί άλλοι υπήρχαν στη ζωή μάνας και κόρης; 

Τι συνέδεε τις δύο γυναίκες, όταν έλλειπε ο μπαμπάς και σύζυγος και τι όταν ερχόταν; 

Πώς νομίζει ότι οι γονείς της αντιμετώπιζαν τα δικά τους συναισθήματα; Η Ελένη, για παράδειγμα, τρώει προκειμένου να τα αντιμετωπίσει. 

Τι έκαναν/κάνουν οι γονείς της, όταν ζορίζονται; 

Για να δουλέψουμε το θέμα, πρέπει να απαντήσουμε όχι μόνο στα παραπάνω ερωτήματα, αλλά και σε πολλά ακόμη. 

Χρειάζεται ένα αναλυτικό ιστορικό. Μέσα από αυτό και κατά την παρέμβαση, θα αναδειχτούν, ενδεχομένως, άλλα βαθύτερα αιτήματα της Ελένης, που θα έχουν να κάνουν με τη γνώση των αναγκών της, τη σχέση με τη μητέρα της, αλλά και τη σχέση της με τους άντρες και ευρύτερα με το κοινωνικό της πρόσωπο. 

Η Anna Freud διαπιστώνει πως μία από τις πρώτες συγκρούσεις του βρέφους με το πρόσωπο που το φροντίζει εστιάζεται στη διατροφή του. Είναι μία διεργασία επικοινωνίας, η οποία εξαρτάται από την αλληλεπίδραση μητέρας/παιδιού και έχει ψυχολογικές προεκτάσεις. 

Η απλή ενέργεια του «τρώγειν» είναι στενά συνδεδεμένη με την πείνα και την όρεξη, οι οποίες εξαρτώνται από την ψυχική κατάσταση του ατόμου και την επηρεάζουν ταυτόχρονα. 

Στα πρώτα στάδια, η πείνα αυξάνει την εγρήγορση και αναγκάζει, ακόμα και το πιο ήρεμο ον, να αντιδράσει με θυμό. Και οι δύο ψυχικές καταστάσεις (εγρήγορση και θυμός) είναι απαραίτητες για την αναζήτηση, εξεύρεση, πρόσληψη, και κατανάλωση τροφής. 

Ενώ όμως η πείνα είναι κινητήρια δύναμη, η όρεξη εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την ψυχική κατάσταση και συχνά γίνεται το πρώτο θύμα των διαταραγμένων συναισθημάτων. 

Επειδή ο δεσμός ανάμεσα στο παιδί κι τους γονείς του σχετίζεται σε μεγάλο βαθμό με τη διατροφή, η ομαλή ανάπτυξη του δεσμού συνδέεται στενά με την ομαλή πορεία της διατροφής. 

Όταν μάλιστα η παραγωγή και η προσφορά τροφής, όπως το μητρικό γάλα, εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την ψυχική κατάσταση την μητέρας, καθίσταται σαφές πόσο εύκολο είναι να διαταραχθεί η ισορροπία και να δημιουργηθεί ένας φαύλος κύκλος, τόσο στη διατροφή όσο και στη συναισθηματική σχέση μητέρας-παιδιού. 

Αντίθετα, όταν η διαδικασία της διατροφής είναι αρμονική, δημιουργεί ευχάριστο συναίσθημα, το οποίο αποτελεί το υπόστρωμα για την ευνοϊκή εξέλιξη αυτής της σχέσης. 

Η διαδικασία της διατροφής συνδέεται με διαφορετικές ψυχολογικές διεργασίες, ανάλογα με το αναπτυξιακό στάδιο στο οποίο βρίσκεται το παιδί. 

Κατά τη βρεφική ηλικία λοιπόν, συνδέεται με την ανάπτυξη του δεσμού ανάμεσα στο βρέφος και τη μητέρα του. Κατά τη νηπιακή ηλικία, η διαδικασία της διατροφής συνδέεται με τον αναπτυσσόμενο αρνητισμό του παιδιού. 

Κατά την προεφηβική και εφηβική περίοδο, σχετίζεται άμεσα με την αυξανόμενη τάση του παιδιού για επίτευξη αυτονομίας, η οποία οδηγεί συχνά σε συγκρούσεις με τους γονείς του. 

Οι διαταραχές που σχετίζονται με τη διατροφή μπορεί να εμφανιστούν σε οποιαδήποτε ηλικία, αλλά συνήθως εκδηλώνονται με μεγαλύτερη συχνότητα κατά την προσχολική και εφηβική ηλικία. 

Ο τύπος της διαταραχής ο οποίος εκδηλώνεται σε καθεμιά απ’ αυτές τις περιόδους είναι διαφορετικός, παρά το γεγονός πως κάποια προβλήματα διατροφής που εμφανίζονται κατά την προσχολική ηλικία είναι πιθανό να αποτελούν πρόδρομα στοιχεία προβλημάτων τα οποία θα εκδηλωθούν αργότερα. 

Για παράδειγμα, το βρέφος και το νήπιο εκδηλώνουν προβλήματα διατροφής μέσα από την άμεση αλληλεπίδραση τους με το πρόσωπο που τα φροντίζει. 

Αντίθετα, ο φοιτητής, ο οποίος ζει πια μόνος του, είναι ικανός να φέρει στη μνήμη του την αναπαράσταση παλαιότερων διαπροσωπικών δυσκολιών, οι οποίες σχετίζονται με τη διατροφή, και να εξακολουθεί να επηρεάζεται από αυτές τις αναμνήσεις. 

Η καθήλωση και η παλινδρόμηση αποτελούν μηχανισμούς οι οποίοι μπορούν να συντηρήσουν ή να ενεργοποιήσουν προβλήματα μιας προηγούμενης αναπτυξιακής περιόδου. 

Ένας από τους παράγοντες που σχετίζεται, τόσο με την παχυσαρκία όσο κι με την ψυχογενή ανορεξία, είναι η μειωμένη ικανότητα του ατόμου να ερμηνεύσει σωστά τα σήματα που προέρχονται από τον οργανισμό του και τα οποία το βοηθούν να αντιληφθεί πόσο πεινάει ή πόσο χορτάτο είναι. 

Έχει βρεθεί πως, φοιτήτριες οι οποίες ανησυχούσαν υπερβολικά για το βάρος τους και ένιωθαν ενοχές για ό,τι έτρωγαν, είχαν γονείς οι οποίοι ήταν ιδιαίτερα παρεμβατικοί στα θέματα που σχετίζονταν με τη διατροφή τους. 

Έχει διαπιστωθεί ότι οι διατροφικές συνήθειες των παιδιών καθορίζονται κυρίως από τις υποκειμενικές αντιλήψεις των μητέρων για το βάρος των παιδιών και όχι από τις πραγματικές τους ανάγκες. 




Μαρία Ρουσοχατζάκη -Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας και Επικοινωνίας - Λογοπαθολόγος M.S., C.C.C. – 
Συγγραφέας Παιδικών Βιβλίων,
Youtube: Μαρία Ρουσοχατζάκη 

Γιατί εκπαιδεύουμε τα παιδιά σαν να έχουν μόνο αριστερό ημισφαίριο εγκεφάλου ;

Σύμφωνα με τους ειδικούς επιστήμονες που μελετούν την λειτουργία του ανθρώπινου εγκεφάλου αυτός χωρίζεται σε δύο ημισφαίρια τα οποία όμως επικοινωνούν διαρκώς μεταξύ τους: το αριστερό ημισφαίριο των γνώσεων και της λογικής και το δεξιό ημισφαίριο των συναισθημάτων, της φαντασίας και της δημιουργικότητας. 

Εμείς οι άνθρωποι έχουμε συνηθίσει να δίνουμε άλλο όνομα στο δεξιό ημισφαίριο του εγκεφάλου που είναι υπεύθυνο για συναισθήματά μας: το ονομάζουμε «καρδιά». Αναρωτιέμαι λοιπόν μήπως τελικά εκπαιδεύουμε τα παιδιά ξεχνώντας ότι έχουν και «καρδιά» που διψάει όχι για γνώσεις και πληροφορίες αλλά για συναισθήματα; 

Κακά τα ψέματα, το εκπαιδευτικό μας σύστημα έχει μια τέτοια στοχοθεσία ώστε να προσφέρει στα παιδιά σχεδόν αποκλειστικά ακαδημαϊκή παιδεία. Δηλαδή έχει σκοπό τη μετάδοση πληροφοριών και γνώσεων - ομολογουμένως σημαντικών - στα παιδιά. Αυτή είναι φανερή φύση της εκπαίδευσης. Τι γίνεται όμως με την αθέατη φύση της, τα συναισθήματα; 

Προφανώς δεν έχουμε συνειδητοποιήσει ότι η μάθηση δεν λαμβάνει χώρα ανεξάρτητα από τα συναισθήματα του παιδιού. Το συναίσθημα είναι το σήμα που εκτοξεύεται προς και από τον ανθρώπινο εγκέφαλο συμπαρασύροντας μαζί του την προσδεμένη σε αυτό γνώση ή την πληροφορία.  

Όμως το κείμενο αυτό δεν έχει σκοπό να ασχοληθεί με την αξία των συναισθημάτων στην γνωστική εκπαιδευτική διαδικασία αλλά με αυτή καθαυτή την εκπαίδευση της συναισθηματικής ικανότητας των παιδιών ή ,όπως αλλιώς συνηθίζεται να ονομάζεται, με τη συναισθηματική νοημοσύνη τους. Το μεγάλο ερώτημα είναι αν η συναισθηματική νοημοσύνη μπορεί να διδαχθεί; 

Είναι το σχολείο ο κατάλληλος χώρος για να καλλιεργηθούν τα συναισθήματα των παιδιών; 

Η βελτίωση της συναισθηματικής ικανότητας των παιδιών δεν φαίνεται να κατέχει περίοπτη θέση στο εκπαιδευτικό μας σύστημα. Σχεδόν αγνοείται και αυτό είναι εντυπωσιακό αν σκεφτούμε ότι ο ρόλος του σχολείου δεν είναι μόνο να παρέχει γνώσεις αλλά να διαμορφώσει συμπεριφορές, να κοινωνικοποιήσει και να προσφέρει ολιστική ωριμότητα στα παιδιά. 

Ας αναρωτηθούμε π.χ τι μπορεί να φανεί πιο χρήσιμο στη ζωή ενός ενήλικα : το να ξέρει να λύνει δύσκολα μαθηματικά προβλήματα, να εκφράζει ένα φυσικό νόμο ή να μπορεί να ελέγχει το θυμό του, τις παρορμήσεις του, να είναι κοινωνικός και να μπορεί να κερδίζει την εμπιστοσύνη των άλλων; 

Το μεγάλο λοιπόν ερώτημα δεν είναι η αξία των συναισθηματικών δεξιοτήτων αφού αυτή θεωρείται δεδομένη αλλά το κατά πόσο αυτές μπορούν να καλλιεργηθούν και κατά πόσο ο κατάλληλος χώρος για να γίνει κάτι τέτοιο είναι το σχολείο; 

Η απάντηση είναι ότι όχι μόνο οι συναισθηματικές δεξιότητες μπορούν να καλλιεργηθούν αλλά και ότι ,ειδικά στις μέρες μας, επιβάλλεται ο κυριότερος χώρος στο οποίο θα λάβει χώρα κάτι τέτοιο να είναι το σχολείο. 

Μην ξεχνάμε ότι η συναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού συμβαίνει κυρίως κατά τη διάρκεια της παιδικής και της εφηβικής του ηλικίας που διαμορφώνεται η προσωπικότητα δηλαδή τα χρόνια που του παρέχεται πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Επίσης να μην παραγνωρίζουμε το γεγονός ότι τα παιδιά και οι έφηβοι περνούν πολύ μεγάλο μέρος της ημέρας στο σχολείο. 

Οι βαθμοί ενός μαθητή μπορεί να μας πληροφορούν για την νοητική ανάπτυξή του αλλά δεν μας δίνουν κανέναν στοιχείο για την συναισθηματική του ανάπτυξη. Όμως ένας ψυχικά υγιής άνθρωπος έχει σε ισορροπία την νοητική ανάπτυξη με την συναισθηματική. 

Η έννοια της συναισθηματικής νοημοσύνης (EQ) 

Το 1995 ο πολύ γνωστός ψυχολόγος και συγγραφέας Daniel Goleman θεμελίωσε την έννοια της συναισθηματικής νοημοσύνης EQ ( Emotional Quotient). Μέχρι τότε κυριαρχούσε η έννοια της λογικής νοημοσύνης IQ (Intelligence Quotient). 

Η συναισθηματική νοημοσύνη EQ αναφέρεται στην ικανότητα του ατόμου να κατανοεί τα συναισθήματα, τόσο τα δικά του όσο και των άλλων, και να τα χειρίζεται αποτελεσματικά. Το EQ είναι ο πιο ποιοτικός δείκτης των σχέσεων με τους άλλους. Επίσης το EQ είναι επίκτητο και καλλιεργείται καθ’ όλη την διάρκεια της ζωής ενός ατόμου , κυρίως βέβαια, όπως είπαμε και παραπάνω, κατά την παιδική και εφηβική ηλικία. 

Η λογική νοημοσύνη IQ αναφέρεται μόνο στο γνωστικές και αριθμητικές ικανότητες του ατόμου. Είναι προκαθορισμένη από τη γέννηση του ατόμου και η εξέλιξή της φτάνει μέχρι κάποια ηλικία αλλά μετά σταματά. Το IQ δεν επηρεάζει σχεδόν καθόλου τις σχέσεις με τους άλλους. 

Πόσες φορές αλήθεια δεν έχουμε συναντήσει ιδιαίτερα ευφυείς ανθρώπους ( με υψηλό IQ), οι οποίοι όμως δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά στις διαπροσωπικές τους σχέσεις; 

Και πόσες ακόμα φορές δεν έχουμε συναντήσει ανθρώπους όχι ιδιαίτερα ευφυείς ( με μέτριο IQ), οι οποίοι όμως τα καταφέρνουν μια χαρά στην προσωπική αλλά και στην επαγγελματική τους ζωή; Κατά τη γνώμη μου είναι πολύ εύστοχο αυτό που κάνει ο σοφός λαός που διαχωρίζει το «έξυπνος» από το «ξύπνιος» και πιστεύω ότι δείχνει καθαρά τη διαφορά του ατόμου με υψηλό IQ από το άτομο με υψηλό EQ . 

Χαρακτηριστικά ατόμου με υψηλή συναισθηματική νοημοσύνη (EQ) 

Ο αυτοέλεγχος και η αυτοπειθαρχία. Η διαχείριση των παρορμήσεων. Η εύκολη προσαρμογή στις αλλαγές. Η απόδοση κάτω από συνθήκες πίεσης και άγχους. Η κατανόηση των συναισθημάτων του. Η κατανόηση των συναισθημάτων των άλλων (ενσυναίσθηση). Η αισιοδοξία. Η αυτοπεποίθηση. Οι αυξημένες επικοινωνιακές ικανότητες. 

Το να κερδίζει την εμπιστοσύνη των άλλων. Η αποδοχή της κριτικής από τους άλλους (ως μέσου ανατροφοδότησης για την δική του βελτίωση). Η ικανότητα να ασκεί εποικοδομητική κριτική σε άλλους χωρίς να γίνεται επικριτικός. Η ικανότητα διαφωνίας χωρίς να προκαλεί ένταση στους άλλους. 

Η ανάληψη πρωτοβουλιών. Η καλλιέργεια σχέσεων. Η ανάπτυξη κινήτρων για επίτευξη στόχων. Η ικανότητα επιρροής και ηγεσίας. Η αντίσταση σε προκαταλήψεις. Η αποφασιστικότητα. Η υπομονή και η επιμονή. Η ικανότητά του να εμπνέει τους άλλους. Η πειθώ. Η ικανότητα να συνεργάζεται χωρίς να ανταγωνίζεται. 

Η ικανότητα συμμετοχής σε ομαδικές εργασίες. Η διατήρηση της ψυχραιμίας σε στιγμές κρίσεων. Η ικανότητα χαλιναγώγησης της ανυπομονησίας. Η υψηλή ικανότητα συγκέντρωσης. Η αποδοχή της ήττας και της αποτυχίας. Η ικανότητα να ακούει πριν μιλήσει. Η αποδοχή των αδυναμιών του. Το αυξημένο ήθος. Η μεγάλη εργατικότητα. 

Για ποιους λόγους το σχολείο δεν καλλιεργεί επαρκώς τις συναισθηματικές δεξιότητες; 

Ας πάρουμε ξανά τους μαθητές. Φυσικά είναι πολύ μικροί ακόμα για να έχουν αποκτήσει σε ικανοποιητικό βαθμό τα παραπάνω χαρακτηριστικά των ατόμων με υψηλό EQ. Το ερώτημα όμως είναι αν στα σχολεία γίνεται προσπάθεια καλλιέργειας αυτών των χαρακτηριστικών; Η απάντηση είναι κατηγορηματικά, όχι. Αυτό οφείλεται σε διάφορους λόγους: 

1.ΥΠΟΒΑΘΜΙΣΗ ΤΕΧΝΩΝ ΚΑΙ ΜΑΘΗΜΑΤΩΝ ΒΙΩΜΑΤΙΚΩΝ ΔΡΑΣΕΩΝ 
Καταρχάς τα αναλυτικά προγράμματα είναι γνωσιοκεντρικά, δεν αναφέρονται σχεδόν καθόλου στην καλλιέργεια του συναισθηματικού κόσμου των παιδιών. Είναι πραγματικά εντυπωσιακή η υποβάθμιση που έχουν στο εκπαιδευτικό μας σύστημα οι εικαστικές τέχνες, ο χορός , το θέατρο, η κίνηση, η μουσική, η άθληση. 

Αυτά θεωρούνται δευτερεύουσας αξίας σε σχέση με τα ακαδημαϊκά μαθήματα (γλώσσα, μαθηματικά ,φυσική, αρχαία, ιστορία…), κάτι που προβληματίζει καθώς αναμφισβήτητα αποτελούν πλούσιες «θρεπτικές ουσίες» ανάπτυξης της συναισθηματικής νοημοσύνης των παιδιών. 

Χαρακτηριστικό παράδειγμα επίσης είναι το μάθημα βιωματικών δράσεων ΣΚΖ ( Σχολική και Κοινωνική Ζωή) που διδασκόταν στη Α’ Γυμνασίου και που ήταν προσανατολισμένο στην διερεύνηση και καλλιέργεια των συναισθημάτων. 

Από το 2016-2017 το μάθημα αυτό θεωρήθηκε περιττό και ουσιαστικά καταργήθηκε μαζί με όλα τα υπόλοιπα μαθήματα βιωματικών δράσεων του Γυμνασίου( έξι συνολικά στον αριθμό). Σε μια λογική συμψηφισμού των εντυπώσεων στη θέση όλων των βιωματικών δράσεων που καταργήθηκαν και που διδάσκονταν μέσα το διδακτικό ωράριο καθ’ όλη τη διάρκεια του σχολικού έτους , βάλαμε τη πολυδιαφημισμένη «θεματική εβδομάδα». 

Αντί δηλαδή να εμπλουτίσουμε το Γυμνάσιο δίνοντας στη διδασκαλία βιωματικό προσανατολισμό που θα είχε σαν σκοπό να εκμεταλλευτεί τη δύναμη των συναισθημάτων στη μάθηση, κάνουμε πρόχειρα σχεδιασμένα και αποσπασματικά βιωματικά αφιερώματα «μιας εβδομάδας» ή «μιας ημέρας». 

2. Ο ΦΟΒΟΣ ΤΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΝΑ ΒΡΕΘΟΥΝ ΣΕ ΑΧΑΡΤΟΓΡΑΦΗΤΑ ΝΕΡΑ ΚΑΙ Η ΠΙΕΣΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ 
Οι εκπαιδευτικοί φοβούνται -όχι αδικαιολόγητα – να περιπλανηθούν σε αχαρτογράφητα νερά και να δαπανήσουν ωφέλιμο διδακτικό χρόνο για την καλλιέργεια των συναισθηματικών δεξιοτήτων ξεφεύγοντας από τα γνώριμα μονοπάτια της διδασκαλία τους. 

Φυσικά ο δισταγμός τους αυτός ενισχύεται από το γεγονός ότι είναι υποχρεωμένοι να βγάλουν τόσο μεγάλη ύλη μαθήματος που τους κάνει να στρεσάρονται καταλήγοντας «ότι δεν έχουν καιρό για χάσιμο». 

Αυτό που ίσως δεν έχουν σκεφτεί είναι ότι δεν χρειάζεται να αφιερώνουν ειδικές συνεδρίες (ομιλίες) καλλιέργειας συναισθηματικών δεξιοτήτων αλλά ότι αυτό μπορεί να συμβαίνει κατά τη διάρκεια του μαθήματος, ως μέρος του μαθήματος κάθε φορά που παρουσιάζεται μια ευκαιρία. 

Επί παραδείγματι αν κατά τη διάρκεια του μαθήματος δημιουργηθεί κάποια ένταση μεταξύ των μαθητών (γεγονός πολύ συνηθισμένο) τότε ο εκπαιδευτικός συνήθως προσπαθεί να εξαφανίσει άμεσα την ένταση παίρνοντας κάποια περιστασιακά πειθαρχικά μέτρα ( επίπληξη, ωριαία αποβολή, στέλνει τους μαθητές στο γραφείο του διευθυντή).

Έτσι όμως χάνεται μια μεγάλη ευκαιρία να καλλιεργηθούν οι συναισθηματικές δεξιότητες των μαθητών. Σίγουρα θα ήταν προτιμότερο να αρχίσει μια συζήτηση μικρής διάρκειας σχετικά με την ένταση που προκλήθηκε που θα έχει σαν σκοπό να συνειδητοποιήσουν οι μαθητές μόνοι τους το λάθος τους, να αναλάβουν τις ευθύνες τους και να τους βοηθήσει να καλλιεργήσουν ένα από τα πιο πολύτιμα χαρακτηριστικά συναισθηματικής νοημοσύνης : τον αυτοέλεγχο. 

Θα μου πείτε ότι «έτσι όμως χάθηκε λίγο μάθημα». Τότε θα σας απαντήσω «ναι, αλλά πιθανόν να κερδίσαμε κάποιους μαθητές». Υπάρχει όμως και ένα δευτερογενές κέρδος με τέτοια αντιμετώπιση του παραπάνω συμβάντος : είναι πολύ πιθανόν να παρατηρήσουμε σιγά σιγά την ελάττωση της συχνότητας εμφάνισης παρόμοιων εντάσεων στην τάξη. 

Ας ξεκινήσουμε από απλά πράγματα που φαίνεται ότι η πλειονότητα των μαθητών μας δεν έχει σχεδόν καθόλου καλλιεργήσει. 

Επί παραδείγματι : ας τους βοηθήσουμε να μάθουν να ακούνε πριν μιλήσουν, να μην έχουν ανυπομονησία , να μην ανταγωνίζονται τόσο πολύ μεταξύ τους, να αντέχουν να μην είναι το επίκεντρο της προσοχής, να επιχειρηματολογούν σωστά όταν εκφράζουν άποψη, να είναι ομαδικοί , να σέβονται την διαφορετικότητα, να αντέχουν την αποτυχία....

να καταλάβουν την αξία των ανθρώπινων σχέσεων, να είναι υπεύθυνα για τις πράξεις τους, να μπαίνουν στη θέση του άλλου προσπαθώντας να καταλάβουν πως νιώθει, να σταθμίζουν τις συνέπειες των πράξεων τους πριν προβούν σε αυτές, να μάθουν να νοιάζονται και να μοιράζονται. 

Οι εκπαιδευτικοί ας μην ξεχνούν ότι πέρα από τον διδακτικό ρόλο έχουν και παιδαγωγικό. Και ο παιδαγωγικός ρόλος πραγματώνεται με καταλύτη τις προσωπικές σχέσεις με τους μαθητές. 

Όταν δηλαδή οι μαθητές νιώσουν τέτοια εμπιστοσύνη απέναντι στους εκπαιδευτικούς τους ώστε να «ανοιχθούν» και να μιλήσουν για τις αγωνίες και τα όνειρά τους και το κυριότερο όταν νιώθουν ελεύθερα να δείξουν τον πραγματικό τους εαυτό και όχι μόνο εκείνο τον εαυτό που θεωρούν ότι περιμένει ο εκπαιδευτικούς από εκείνους για να τους ανταμείψει με καλή βαθμολογία. 

Μόνο με τέτοιες σχέσεις εμπιστοσύνης μπορούν οι μαθητές να αναπτύξουν τον ανθρωπισμό τους και την ανθρωπιά τους. Αλλιώς παραμένουν εγκλωβισμένοι μέσα στο εγωκεντρικό και ατομικιστικό τους «κουκούλι». 

Έχουμε συνειδητοποιήσει την αξία των συναισθημάτων; 

Δεν υπάρχει άλλη εξήγηση. Μάλλον έχουμε υποτιμήσει τελείως ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος έχει και δεξιό ημισφαίριο που αναπτύσσεται μόνο από συναισθήματα και καθόλου από γνώσεις. Δεν έχουμε συνειδητοποιήσει ότι μόνο όταν οι συναισθηματικές εμπειρίες επαναλαμβάνονται συνεχώς ο εγκέφαλός μας τις μετατρέπει σε νευρωνικές αντιδράσεις οπλίζοντας τον άνθρωπο με τις δεξιότητες εκείνες που είναι αναγκαίες για να αντιμετωπίσει κάθε πρόβλημα στη ζωή του.

Αν αυτό το είχαμε συνειδητοποιήσει τότε ίσως να μην είχαμε σήμερα τόσους πολλούς ανθρώπους που χειρίζονται εντελώς άστοχα και λανθασμένα την προσωπική και την επαγγελματική τους ζωή ή ανθρώπους που είναι συναισθηματικά ανώριμοι αλλά και τόσους πολλούς ανθρώπους με ψυχολογικά προβλήματα. 

Τελικά ίσως να μην είναι τόσο παράδοξο το γεγονός ότι ανάμεσα σε αυτούς τους συναισθηματικά ανεπαρκείς ανθρώπους υπάρχουν πολλοί ευφυείς με υψηλό IQ. 

Ίσως τα αδιέξοδα των ανθρώπων να ήταν πολύ λιγότερα αν είχαμε καλλιεργήσει το δεξιό εγκεφαλικό ημισφαίριο, ξέρετε αυτό που το λέμε αλλιώς και «καρδιά». 

Τότε το μόνο σίγουρο θα ήταν ότι θα επιλέγαμε να κάναμε πολλά περισσότερα πράγματα «με την καρδιά μας», παρά αναγκαστικά. Και αυτό, κατά την ταπεινή μου γνώμη, είναι το μυστικό της ψυχικής πληρότητας και ισορροπίας. 




Δημήτρης Τσιριγώτης. Φυσικός 

Πέντε ασκήσεις που θα μεταμορφώσουν τη ζωή σας...!!!!

Όλοι έχουμε υποφέρει από άγχος, κατάθλιψη και θυμό σε κάποια στιγμή της ζωής μας. Μερικές φορές αυτά τα δεινά συμμετέχουν στην εξέλιξή μας και βοηθούν στο να εισερχόμαστε σε πιο ώριμες καταστάσεις ύπαρξης. Τα βάσανα μπορούν να γίνουν ο καταλύτης για την προσωπική μας μεταμόρφωση, μπορούν όμως και να είναι… άχρηστα, περιττά και χωρίς ουσία. 

Αν τα βάσανα δεν εξυπηρετούν πλέον κανέναν σκοπό στη ζωή σας, δεν χρειάζεται να υπάρχουν στην πραγματικότητά σας. Εγώ βαρέθηκα να ξυπνάω στις 4 το πρωί από το μυαλό που μου θύμιζε όλα όσα είναι στραβά στη ζωή μου. Το αναμάσημα όλων των σκέψεων που φέρνουν δυστυχία θα βοηθούσε σε μια θετική έκβαση; 

Περίμενα από το Σύμπαν να μου στείλει ένα γλειφιτζούρι κάθε φορά που οι σκέψεις αυτές με ταλαιπωρούσαν και αφαιρούσα την ενδυνάμωσή μου τοποθετώντας τα κλειδιά της ευτυχίας μου στον κόσμο γύρω μου. Και τότε, μια αλλαγή έγινε στη ζωή μου. Συνειδητοποίησα πως ήμουν ο κύριος του ενεργειακού μου πεδίου και του μυαλού μου. 

Δεν χρειαζόταν να επιτρέπω σε ακούσιες σκέψεις να δημιουργούν ακούσια συναισθήματα. Η ιδεοψυχαναγκαστική ανάγκη να σκέφτομαι τα προβλήματά μου όλη μέρα σταμάτησε και για πρώτη φορά ήμουν ελεύθερος. Αυτό συνέβη επειδή ανακατασκεύασα τη σχέση που είχα με τις σκέψεις και το μυαλό μου. Μόνο αυτό χρειάζεται ώστε να απελευθερωθείτε από τα βάσανα και θα σας αλλάξει τη ζωή. 

Ούτε η θρησκεία, ούτε η ιδεολογία, ο δογματισμός, τα χάπια ή οι ευσεβείς πόθοι. Μόνο η συνειδητότητα και η κατανόηση. Τις παρακάτω πέντε ασκήσεις τις έχω εξελίξει εγώ στο δικό μου ταξίδι και οι οποίες μου έδωσαν πίσω την κυριότητα έναντι του μυαλού και της ζωής μου. 

Σας υπόσχομαι πως αν τις εντάξετε στην καθημερινότητά σας, θα αποκτήσετε περισσότερη γαλήνη και εσωτερική ελευθερία από τη πρώτη κιόλας μέρα. 

Άσκηση 1: Σταματήστε και αφιερώστε 10 δευτερόλεπτα στον εαυτό σας 
Για κάποιον περίεργο λόγο, το μυαλό έχει πειστεί ότι πρέπει να σκέφτεται τα προβλήματά σας όλη μέρα αλλιώς δεν θα επιλυθούν. Μια απίστευτη συνειδητοποίηση είναι πως άσχετα με το πόσο άμεσο φαίνεται να είναι ένα πρόβλημα στη ζωή σας, πάντα μπορείτε να μείνετε 10 δευτερόλεπτα χωρίς να το σκέφτεστε. 

Μερικές φορές είναι πολύ δύσκολο να σταματήσετε να σκέφτεστε ένα πρόβλημα, το μυαλό σας όμως πάντα να μπορεί να καταλάβει ότι το να μην το σκέφτεστε για 10 δευτερόλεπτα είναι κάτι εφικτό. Μια από τις συνειδητοποιήσεις που είχα εγώ όταν προσπαθούσα να αφιερώσω αυτά τα 10 δευτερόλεπτα ήταν πως η ίδια η σκέψη αποτελεί εθισμό. Δεν μπορούσα να σταματήσω να σκέφτομαι και ένιωθα πολύ όμορφα όταν το έκανα. 

Η σκέψη είναι ναρκωτικό. Το μυαλό μας τη λαχταράει και όσο πιο πολύ τη λαχταράει, τόσο περισσότερο δεν μπορούμε να της αντισταθούμε. Και το χειρότερο είναι ότι καταλήγουμε να γίνουμε συναισθηματικά θύματα των όποιων σκέψεων αποφασίζουν να τραφούν απ” αυτό. Το ωραίο όμως είναι ότι μπορείτε να κυριαρχήσετε πάνω στη θέλησή σας και να αποφασίσετε να μην σκέφτεστε. 

Αυτή τη στιγμή, πείτε αυτό στο μυαλό σας: «Για τα επόμενα 10 δευτερόλεπτα δεν θα πιστέψω τίποτα απ” ό,τι μου πει ο νους μου γιατί αποφασίζω να μην σκέφτομαι. Οποιαδήποτε σκέψη έλθει, αποτελεί ένα προδιαγεγραμμένο σχέδιο και δεν αντικατοπτρίζει τη θέληση ή την πρόθεσή μου». Το σίγουρο είναι ότι στα μέσα αυτής της δήλωσης κάποιες σκέψεις θα αναδυθούν. Δεν είναι όμως δικές σας. 

Είναι προδιαγεγραμμένα σχέδια. Και το ξέρετε αυτό επειδή ήδη δηλώσατε πως οποιαδήποτε σκέψη εμφανιστεί δεν θα είναι δική σας. Προσπαθήστε να μην σκέφτεστε για 10 δευτερόλεπτα τώρα και δώστε προσοχή στις ακούσιες σκέψεις που εμφανίζονται. 

Άσκηση 2: Πηγαίνετε στο Τώρα 
Είναι τόσο εύκολο να επιτρέψετε στις σκέψεις να απορροφούν όλη την προσοχή σας καθ” όλη τη διάρκεια της ημέρας μόνο και μόνο μέσω της ονειροπόλησης. Όσο πειστικές ή δελεαστικές κι αν είναι οι σκέψεις σας, η αλήθεια είναι ότι οι σκέψεις δεν ανήκουν σε κάποια πραγματικότητα. Είναι απλά φωνές που αναδύονται στο μυαλό μας και σχεδόν όλες είναι αφιερωμένες στο παρελθόν ή σε ένα πιθανό μέλλον και οι οποίες δεν υπάρχουν πραγματικά. 

Αν ξαφνικά δεν μιλούσατε ελληνικά, δεν θα καταλαβαίνατε τίποτα απ” όσα θα σας έλεγε το μυαλό σας και πιθανότατα θα νιώθατε πιο γαλήνιοι από ποτέ. Τι σας λέει αυτό για τη φύση των φωνών στο μυαλό σας; Πως κυριαρχούν μονάχα πάνω στα συναισθήματά σας όταν τους προσφέρετε μια πραγματικότητα για να το κάνουν. 

Σταθείτε μια στιγμή και μείνετε ακίνητοι, παρατηρώντας τα περιεχόμενα αυτής της στιγμής. Το αίσθημα που έχει το σώμα σας όταν κάθεται στην καρέκλα. Το φως που μπαίνει στο δωμάτιο. Ίσως υπάρχουν ήχοι που έρχονται από ένα άλλο δωμάτιο ή απ” έξω. Αποκτήστε βαθιά αντίληψη των άμεσων αισθημάτων σας. Πώς νιώθετε που βρίσκεστε μέσα στο σώμα σας; Αυτή είναι η πραγματικότητα. 

Ο νους δεν μπορεί να αμφισβητήσει πως μόνο αυτή η στιγμή είναι πραγματική. Το παρελθόν υπάρχει ως ιστορία, ως μια σειρά σκέψεων. Το μέλλον υπάρχει ως μια υποθετική τωρινή στιγμή, μόνο που τα περιεχόμενα αυτής της στιγμής συνεισφέρουν στην πραγματικότητα. Αυτό είναι το Τώρα. 

Αυτή η στιγμή είναι όλα όσα έχετε και όλα όσα θα έχετε για την υπόλοιπη ζωή σας. Ζούμε σαν το παρόν να είναι δευτερεύον μπροστά στην πιθανότητα μιας μελλοντικής στιγμής, όμως τι είναι πιο σημαντικό από την πραγματικότητα; Είναι όμορφο να έχετε τη συνήθεια να αναρωτιέστε, » Τι συμβαίνει ΤΩΡΑ;» 

Ακούστε τα πουλιά. Νιώστε τον αέρα στο δέρμα σας. Μην σκέφτεστε πώς θα τα αισθανθείτε, απλά κάντε το. Δεν χρειάζεται να πείτε στον εαυτό σας «Νιώθω των αέρα» ώστε να τον νιώσετε. Απλά παρατηρήστε το χωρίς να το κρίνετε ή να το μεταφράσετε. Ο νους θα θέλει να ονοματίσει τα πράγματα και να κατηγοριοποιήσει όσα βλέπει. 

Είναι μια συνήθεια του μυαλού να σχολιάζει ό,τι βλέπει, όμως αντιληφθείτε τι υπάρχει εκεί έξω χωρίς να το σχολιάσετε. Να είστε παρόντες και να αφουγκράζεστε χωρίς να προσθέτετε τίποτα στη στιγμή. Κάντε το τώρα. 

Άσκηση 3: Επιλέξτε την δική σας Πνευματική Δραστηριότητα 
Ένα βίντεο του φίλου μου Nathaniel Solace ήταν η αιτία αυτής της συνειδητοποίησης. Ξέρετε ότι μπορείτε να επιλέξετε ποια σκέψη θέλετε να σκεφτείτε; Πείτε τώρα στο μυαλό σας τη λέξη «Δελφίνι». Τώρα φωνάξτε τη στο μυαλό σας σαν να τη φωνάζατε σε κάποιον στη άλλη άκρη του δρόμου. «ΔΕΛΦΙΝΙ!» Τώρα πείτε δυνατά στο μυαλό σας το αγαπημένο σας χρώμα. Τώρα πείτε γρήγορα 3 φορές στο μυαλό σας το αγαπημένο σας χρώμα. 

Προσέξτε πώς είναι να επιλέγετε μια σκέψη και πόσο διαφορετικά νιώθετε σε σχέση με τις υπόλοιπες σκέψεις που κάνετε. Όταν σας πέφτει ένα ποτήρι γάλα, το μυαλό σας λέει, «Ωραία! Κοίτα τι έκανες. Άλλο ένα πράγμα που πήγε στραβά σήμερα. Γιατί συμβαίνουν πάντα σε εμένα αυτά;» 

Επιλέξατε να το σκεφτείτε αυτό; Μοιάζει το ίδιο με τις σκέψεις που επιλέξατε να σκεφτείτε; Μέσα από δεκάδες χιλιάδες σκέψεις που κάνετε κάθε μέρα, πόσες απ” αυτές τις έχετε πραγματικά επιλέξει με τον ίδιο τρόπο που επιλέξατε να σκεφτείτε το αγαπημένο σας χρώμα; Είναι καλή συνήθεια να επιλέγετε όχι μόνο νέες σκέψεις αλλά και νέες ιστορίες που αποτελούνται από μια σειρά σκέψεων. 

Για παράδειγμα, μπορεί να είστε στενοχωρημένοι επειδή νιώθετε πως είστε κολλημένοι στη ρουτίνα. Οι σκέψεις που περνούν από το μυαλό σας ίσως είναι σαν αυτές, «Δεν ξέρω τι να κάνω, δεν ξέρω πού πηγαίνω, η ζωή μου δεν είναι όπως τη θέλω». 

Μπορείτε όμως να βρείτε τα νοητικά σας προγράμματα που αντιδρούν με αυτό τον τρόπο παρά τη θέλησή σας και να χρησιμοποιήσετε αυτή τη θέληση ώστε να δημιουργήσετε εναλλακτικές σκέψεις όπως «Μαθαίνω τι να κάνω, αυτή είναι απλά μια φάση η οποία θα με οδηγήσει εκεί που θέλω στη ζωή μου». Προσέξτε πώς αντιδρά το σώμα στην εισαγωγή αυτής της θετικής σκέψης. Το σώμα σας τη λατρεύει. 

Μόλις επιλέξετε μια θετική σκέψη, αμέσως εκκρίνεται περισσότερη σεροτονίνη. Μπορείτε να νιώσετε τα επίπεδα άγχους να μειώνονται και το μόνο που κάνατε ήταν να προφέρετε μερικές λέξεις στο μυαλό σας οι οποίες ήταν το ίδιο αληθείς και έγκυρες με αυτές που σας στενοχώρησαν. Γιατί να μην επιλέγετε μια θετική προοπτική συχνότερα; 

Θα νιώθετε εξαίσια. Όσο συχνότερα νιώθετε καλά, τόσο περισσότερη καθαρότητα σκέψεων θα έχετε για να αντιμετωπίσετε διάφορα θέματα στη ζωή σας και τόσο περισσότερη ενέργεια να έχετε για να πάτε εκεί που θέλετε.

Άσκηση 4: Φέρτε συνειδητότητα σε κάθε πράξη 
Ένας καλός τρόπος για να σταματήσετε τη δυστυχία είναι να φέρετε την προσοχή σας σε μια πράξη την οποία κανονικά θα κάνατε ως τελευταία. Για παράδειγμα, όταν περπατάμε προς το αυτοκίνητό μας ονειροπολούμε και μετά ονειροπολούμε μέχρι να πάμε στον προορισμό μας οδηγώντας. Αυτά τα ονειροπολήματα είναι συνήθως γεμάτα με άχρηστε σκέψεις οι οποίες μας προκαλούν περισσότερα βάσανα και δυστυχία. 

Σπαταλάμε πολύ χρόνο ονειροπολώντας μακριά από το Τώρα γιατί το μυαλό μας είναι τόσο παθιασμένο να πάει στην επόμενη στιγμή σαν εκείνη η στιγμή να είναι πιο σημαντική από την τωρινή. Προσπαθήστε να φέρετε την προσοχή σας σε κάθε μεμονωμένη πράξη που κανονικά δεν θα θεωρούσατε σημαντική. Πρέπει να πάτε στο μπάνιο; 

Να είστε παρόντες όταν θα σηκωθείτε και περπατήσετε μέχρι εκεί. Νιώστε τα πόδια σας να ακουμπούν στο έδαφος σε κάθε βήμα που κάνετε και κάθε κίνηση του σώματός σας. Ο νους σας θα θέλει να φλυαρήσει αλλά μην τον αφήσετε να το κάνει. Μαζεύετε τα πιάτα; ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ μαζέψτε τα. Νιώστε τα πιάτα στα χέρια σας. Τι αίσθηση σας δίνουν; 

Νιώστε την υφή τους. Μη σκεφτείτε να τα νιώσετε, απλά νιώστε τα. Δώστε προσοχή στην αίσθηση του βάρους που φεύγει όταν ακουμπάτε τα πιάτα κάτω. Ακούστε τον θόρυβο που κάνουν με τα άλλα πιάτα. Αυτό βοηθάει στη δημιουργία της στιγμής του Τώρα και στη ρήξη της ψυχαναγκαστικής ταλαιπωρίας - εκτροφής της νοητικής φλυαρίας. 

Το να παίρνετε συνειδητές αναπνοές είναι ένας άλλος τρόπος για να το κάνετε αυτό. Είναι καλό να αποσυνδέετε τον αυτόματο πιλότο για λίγες στιγμές, να προκαλείτε ρήξη στη ροή των αυτόματων σκέψεων και να φέρνετε την πλήρη προσοχή σας σε μια πράξη που κανονικά αποτελεί απλά μια μέθοδο για να φτάσετε από το σημείο Α στο σημείο Β. 

Άσκηση 5: Γίνετε Παρατηρητές 
Αυτό είναι το πιο επτασφράγιστο μυστικό. Άσχετα με το πόσο πολυάσχολο είναι το μυαλό σας ή πόσο πόνο σας προκαλεί, πάντα μπορείτε να επιλέξετε να γίνετε ο παρατηρητής. Αντί να είστε ο πρωταγωνιστής της ιστορίας της ζωής σας η οποία ξεδιπλώνεται μπροστά σας, έχετε τη δυνατότητα να γίνετε ο παρατηρητής αυτού του πρωταγωνιστή. 

Κάτι το οποίο αναρωτιέμαι πολύ το τελευταίο διάστημα κάθε φορά που νιώθω κάτι άσχημο στο μυαλό μου ή στο ενεργειακό μου πεδίο είναι, «Μπορώ να το δω;» Η απάντηση είναι πάντα ναι. Μπορείτε να το δείτε και αν μπορείτε να το δείξετε, τότε αυτό δεν είναι εσείς. Αν μπορείτε να αντιληφθείτε ότι συμβαίνει μέσα σας, τότε υπάρχει ένας έμμεσος διαχωρισμός μεταξύ εσάς (του παρατηρητή) και της δραστηριότητας που αντιλαμβάνεστε. 

Υπάρχει η σκέψη του συναισθήματος και η επίγνωση έξω από τη σκέψη ή το συναίσθημα το οποίο μπορεί να την αντιληφθεί. Ακόμα κι αυτή τη στιγμή σκέφτεστε. Έχετε όμως και την επίγνωση ότι σκέφτεστε. Ποιο κομμάτι σας υπάρχει έξω από τη σκέψη και το οποίο γνωρίζει ότι η σκέψη υπάρχει; Ποιο κομμάτι σας είναι πιο πραγματικό; Ποιο κομμάτι σας είναι πιο βασικό και πιο απαραίτητο; 

Μια απίστευτη συνειδητοποίηση είναι ότι αυτός που σκέφτεται δεν είναι ο εαυτός σας. Δεν είστε ο νους σας και δεν είστε οι φωνές μέσα στο μυαλό σας. Αντίθετα, είστε το συνειδητό κενό μέσα στο οποίο υπάρχουν οι σκέψεις. Πηγαίνετε σε εκείνο το κενό και ξεκουραστείτε εκεί ως υπόβαθρο της συνειδητοποίησης αυτής της δραστηριότητας. 

Το να «παρατηρείτε» μια σκέψη δε σημαίνει να αντιλαμβάνεστε ότι υπάρχει. Μη σκέφτεστε να την παρατηρήσετε ή μην αρχίσετε να την κρίνετε ή να την μεταφράζετε γιατί αν το κάνετε θα ταυτιστείτε με τη νοητική φλυαρία. 

Το να την αφουγκράζεστε είναι εξίσου αποτελεσματικό και θα παρατηρήσετε πως αν την αφουγκραστείτε θα υπάρχει μια φωνή που θα σας μιλάει όλη την ημέρα. Το να ακούτε την επίγνωση πίσω από αυτή τη φωνή και να συνειδητοποιείτε πως δεν είστε εσείς, μπορεί να είναι λίγο τρομακτικό. 

Είναι μια ξένη οντότητα ξεχωριστή από τη θέληση και την πρόθεσή σας και η οποία φλυαρεί όλη τη μέρα. Όλοι είμαστε κυριολεκτικά αιχμάλωτοι αυτών των φωνών οι οποίες μας οδηγούν στην εξαθλίωση και μερικές φορές στην παραφροσύνη. Όπως ένα δωμάτιο είναι ο χώρος και όχι τα έπιπλα μέσα του, έτσι κι εσείς είστε ο χώρος της συνειδητότητας και όχι τα αντικείμενα μέσα της. 

Εξασκηθείτε στο να παρατηρείτε τα περιεχόμενα της επίγνωσής σας. Αποφασίστε να μην προκαλέσετε αναστάτωση γι” αυτά και σταματήστε να τους δίνετε σημασία. Απλά παρατηρήστε την ύπαρξή τους. Θυμηθείτε, μπορούν να ιδωθούν; Αν ναι, από ποιον; 

Το κλειδί είναι να εξασκηθείτε στην μετατόπιση της συνειδητότητάς σας μακριά από συνεχείς σκέψεις. Πάρτε μια βαθιά αναπνοή. Ακούστε τις φωνές στο μυαλό σας. Είστε ο παρατηρητής τους. Κοιτάξτε γύρω σας. Τι συμβαίνει τώρα; Είστε εδώ, τώρα και έχετε γαλήνη. Μόνο αυτή η στιγμή υπάρχει και αυτή τη στιγμή είστε ελεύθεροι. 




Μετάφραση: Νίκος Πνευματικός – healinghome.gr 
spiritscienceandmetaphysics.com

Το μυστικό να αλλάξεις την κακή σου τύχη...!!!!

Αναρωτιέσαι συνέχεια γιατί βρίσκεσαι μονίμως αντιμέτωπος με την κακή τύχη; 

Είσαι από εκείνους που διαρκώς βιώνουν την αποτυχία; Φαίνεται πως τίποτα δε σου πάει καλά; Νιώθεις κάποιες φορές ότι το σύμπαν τα έχει βάλει μαζί σου; 

Μάθε λοιπόν το μυστικό : 
Η τύχη σου δεν είναι χειρότερη – ή καλύτερη – από των υπολοίπων. Απλώς αισθάνεσαι έτσι. Κι ακόμα καλύτερα, υπάρχουν δύο απλά πράγματα που θα σε βοηθήσουν να καταπολεμήσεις την αίσθηση που έχεις ότι είσαι άτυχος. 

1. Συνειδητοποίησε πως εσύ καθορίζεις την τύχη σου Πάψε να πιστεύεις πως οτιδήποτε συμβαίνει στη ζωή σου οφείλεται στα καπρίτσια της τύχης, στη μοίρα, σε υπερφυσικές δυνάμεις, στον αρνητισμό των άλλων ανθρώπων, στο κακό μάτι ή σε κάτι άλλο πέραν του ίδιου σου του εαυτού. Οι ψυχολόγοι ονομάζουν αυτή την πεποίθηση «εξωτερική θέση ελέγχου» (“external locus of control”). 

Είναι ένα είδος μοιρολατρίας, που κάνει τον άνθρωπο να πιστεύει ότι δεν μπορεί να κάνει σχεδόν τίποτα ο ίδιος για να αλλάξει τη ζωή του. Όταν κάποιος έχει αυτή τη στάση ζωής είτε ελπίζει πως θα έρθουν καλύτερες μέρες προσπαθώντας να αλλάξει την κακή τύχη του καταφεύγοντας σε δεισιδαιμονίες, είτε παραδίνεται παθητικά σε ό,τι του συμβαίνει γκρινιάζοντας ότι η ζωή του δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες του. Οι πιο επιτυχημένοι άνθρωποι έχουν ακριβώς την αντίθετη άποψη. 

Έχουν «εξωτερική θέση ελέγχου» (“internal locus of control”). Πιστεύουν πως ό,τι συμβαίνει στη ζωή τους εξαρτάται σχεδόν αποκλειστικά από τους ίδιους. Όταν αντιμετωπίζουν προκλήσεις δεν επικεντρώνονται στο να αναλύσουν την ίδια την πρόκληση, αλλά στο πώς εκείνοι θα ανταποκριθούν σε αυτή. Αυτή η στάση ζωής τους καθιστά ενεργητικούς, διορατικούς, δραστήριους, έτοιμους να δοκιμάσουν καινούρια πράγματα και πρόθυμους να βρουν τον τρόπο να αλλάξουν τα κακώς κείμενα στη ζωή τους. 

Δεν είναι μοιρολάτρες και δεν κατηγορούν την κακή τύχη τους για τα πράγματα που δεν τους αρέσουν στη ζωή τους και για ό,τι δεν έχει την κατάληξη που επιθυμούν. Αναζητούν τις λύσεις που θα βελτιώσουν την κατάσταση και με τις οποίες θα προσεγγίσουν το επιθυμητό αποτέλεσμα. Πιστεύεις ότι αυτοί είναι πιο τυχεροί από τους άλλους; Φυσικά και όχι! 

Η τύχη είναι απρόβλεπτη, όπως και οι προκλήσεις που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε. Άρα όλοι έχουμε τις ίδιες πιθανότητες στην κακοτυχία! Αυτό που διαφέρει στα άτομα που περιγράψαμε παραπάνω είναι ο τρόπος που ανταποκρίνονται. 

Αν κάτι πάει στραβά, τότε αμέσως ψάχνουν τρόπους για να το διορθώσουν. Δεν μεμψιμοιρούν, δε λυπούνται τον εαυτό τους, ούτε παραπονιούνται για την «κακή τύχη τους». 

Προσπαθούν να μάθουν από αυτό που τους συνέβη, ώστε να το αποφύγουν ή να κατορθώσουν να το διορθώσουν την επόμενη φορά, και συνεχίζουν τη ζωή τους όσο καλύτερα μπορούν. Κανένας δεν είναι κατά βάση περισσότερο ή λιγότερο τυχερός από τους άλλους. 

Ίσως έτσι νομίζεις κάποιες φορές, τουλάχιστον σε πρώτη φάση. (Απανωτά τυχαία γεγονότα συμβαίνουν εξίσου συχνά με την εμφάνιση συγκεκριμένης αλληλουχίας τυχαίων αριθμών σε διάφορες περιστάσεις. Δηλαδή εξαιρετικά σπάνια! Γι’ αυτό και οι τζογαδόροι προσπαθούν να ανακαλύψουν επαναλαμβανόμενα μοτίβα που στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν.) 

Αν όμως δεις την κατάσταση από κάποια απόσταση, τότε καταλαβαίνεις πως τα τυχαία συμβάντα είναι απλώς… τυχαία! Κι αυτό είναι το λάθος όσων νιώθουν λιγότερο τυχεροί: συνήθως εστιάζουν την προσοχή τους σε συνεχόμενες περιπτώσεις κακοτυχίας, πείθοντας τον εαυτό τους ότι πιστεύουν το σωστό για την κακή τους μοίρα. 

Η θέση του ελέγχου σου δεν προκύπτει από γενετική προδιάθεση. Κάπως την έχεις μάθει και την έχεις συνηθίσει. Αν δε σου προσφέρει κάτι, άλλαξέ την! 

2. Θυμήσου πως σε ότι δίνεις σημασία μεγεθύνεται στο μυαλό σου 
Αν εστιάζεις στα κακώς κείμενα της ζωής σου – ιδίως όταν τα θεωρείς «κακή τύχη» που δεν μπορείς να την επηρεάσεις – τότε τα πάντα θα σου φαίνονται μαύρα. Σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα θα πειστείς ότι τα πάντα είναι εναντίον σου, τόσο που θα ανακαλύπτεις ολοένα και περισσότερες καταστάσεις που θα σου αποδεικνύουν ότι πράγματι έτσι είναι. 

Αυτή η πεποίθηση θα έχει ως βέβαιο αποτέλεσμα να εγκαταλείψεις την προσπάθεια, πεπεισμένος ότι τίποτα δεν μπορεί να βελτιώσει το μέλλον σου. 

Η μοιρολατρία τροφοδοτείται από μόνη της μέχρι που οι άνθρωποι φτάνουν στο σημείο να γίνονται παθητικά «θύματα» των χτυπημάτων της ζωής. Οι «χαμένοι» της ζωής είναι όσοι έχουν πειστεί ότι θα αποτύχουν, προτού καλά-καλά ξεκινήσουν κάτι. Διότι είναι σίγουροι ότι η «κακή τύχη» θα τους καταστρέψει κάθε προοπτική επιτυχίας. 

Ούτε που αντιλαμβάνονται ότι οι αληθινοί λόγοι της αποτυχίας τους είναι η άγνοια, η τεμπελιά, η έλλειψη δεξιοτήτων και προνοητικότητας, ή απλώς η ανοησία τους. Όλους αυτούς τους λόγους θα μπορούσαν να τους εξαλείψουν, αν σταματούσαν να κατηγορούν τους άλλους ή την «κακή τύχη» για την ανεπάρκειά τους. 

Το πού θα επικεντρώσεις την προσοχή σου και σε τι θα δώσεις σημασία είναι στον έλεγχό σου. Στρέψε την προσοχή σου εκεί που θέλεις να πάει, κι έτσι σταδιακά θα απομακρύνεις όλες τις αρνητικές σκέψεις. 

Για να βελτιώσεις το πεπρωμένο σου πρέπει πρώτα να το πάρεις απόφαση πως ό,τι συμβαίνει εξαρτάται σχεδόν αποκλειστικά από εσένα. Κι έπειτα προσπάθησε να δώσεις έμφαση σε ό,τι σου κάνει καλό και φέρνει καλά αποτελέσματα, κι όχι σε ό,τι σε βλάπτει. 

Η «μοίρα» σου εξαρτάται όντως από τις επιλογές που κάνεις. Όταν συμβαίνουν απρόβλεπτα γεγονότα, όπως γίνεται συχνά, επιλέγεις να προσπαθήσεις να τα εκμεταλλευτείς προς όφελός σου και να δεις τη θετική τους διάσταση ή απλώς πέφτεις στην παγίδα να παραπονεθείς για αυτά; 

Ο Thomas Jefferson, βασικός συγγραφέας της Αμερικανικής Διακήρυξης Ανεξαρτησίας και τρίτος πρόεδρος των ΗΠΑ (1801-1809), φέρεται να είπε το εξής: 

«Πιστεύω ακράδαντα στην τύχη και νομίζω ότι όσο περισσότερο δουλεύω, τόσο περισσότερη τύχη θα έχω.» Στο κάτω-κάτω της γραφής, η τύχη σου είναι αυτό που επιλέγεις να είσαι. 




purpose.gr , forwoman.gr

Οι 12 μεγαλύτερες πνευματικές αλήθειες, από την Caroline Myss...!!!!

Είναι η συγγραφέας από τα Ιερά συμβόλαια, τα Αρχέτυπα και το αγαπημένο μου «Γιατί οι άνθρωποι δε θεραπεύονται και πώς μπορούν». Για την αρχή της νέας χρονιάς αποφάσισε να μοιραστεί με όσους την ακολουθούν, τις 12 μεγαλύτερες πνευματικές αλήθειες. 

Κάποιες θα σε εκπλήξουν, κάποιες θα σε συγκινήσουν, όλες όμως θα σε αλλάξουν! 

1. Τα θαύματα είναι αληθινά 
Είναι αληθινά αλλά μην περιμένεις να γίνει μαγικά το θαύμα που θα μπορούσες να κάνεις κι εσύ ο ίδιος. Τα θαύματα δεν είναι για τους τεμπέληδες και τους δειλούς, αλλά για τους θαρραλέους και τους γενναίους που πιστεύουν ακράδαντα στη θεϊκή δύναμη. 

Τα πάντα και όλα είναι εφικτά για τη θεϊκή δύναμη. Οι τεμπέληδες και οι γκρινιάρηδες ποτέ δεν έζησαν και ποτέ δε θα ζήσουν ένα θαύμα. Όσοι είναι γεμάτοι από ελπίδα και δεν ξεχνούν ποτέ να έχουν πίστη, παρά τις όποιες δυσκολίες, είναι πρώτοι στη λίστα της θεϊκής παρέμβασης. 

2. Η καλοσύνη και η υπομονή πάντα αποδίδουν. 

3. Να ζεις με χαρά, αγάπη, προσφορά, συμπόνια, κατανόηση και θεραπεία 
Να μοιράζεσαι τα χαρίσματα σου. Να είσαι απολύτως γενναιόδωρος με τα δώρα σου. Μην ακούς αυτούς που σου λένε να μην ξοδεύεσαι. Να ξοδεύεσαι τόσο που τελικά να γίνεις αόρατος. Γίνε όσο πιο αγαπητικός μπορείς και θα δεις ότι η αγάπη θα επιστρέψει σε εσένα πολλαπλάσια και θα σε φορτίσει ξανά. Το να αγαπάς με αυτόν το τρόπο είναι πολύ διαφορετικό από το να αγαπάς ανόητα. 

Σημαίνει ότι έχεις αγάπη στον τόνο της φωνής σου, στον τρόπο που υπάρχεις, στο πώς συναναστρέφεσαι, στο πώς αφοσιώνεσαι σε κάποιον. Κανείς δε θα έπρεπε να λέει “Έχω τόσα να δώσω αλλά κανέναν να του τα προσφέρω”. Αυτό είναι πολύ εγωιστικό. Είναι σαν να λες θέλω να αγαπήσω κάποιον που θα με αγαπήσει κι αυτός. 

4. Βάλε τη δύναμη σου σε κάτι χρήσιμο 
Μη χαραμίζεις ούτε ένα δευτερόλεπτο από τη ζωή σου σε κάτι που είναι άχρηστο, όπως τραυματικές αναμνήσεις, μνησικακία ή δυσαρέσκεια. Αυτά δεν μπορούν να σου προσφέρουν τίποτα. Συνειδητοποίησε ότι κάθε ημέρα που περνάει, είναι και μια ημέρα λιγότερη από τη ζωή σου. Στην πραγματικότητα είναι η τελευταία ημέρα από τη ζωή σου μέχρι τώρα. Κάνε αυτή την τελευταία ημέρα να αξίζει. 

5. Το να πιστεύεις ότι είσαι ξεχωριστός ή ότι τα παιδιά σου είναι ξεχωριστά, είναι μια περιττή ταλαιπωρία στη ζωή 
Ασφαλώς και τα παιδιά σου και είναι ξεχωριστά για εσένα, αλλά δεν είναι απαραίτητο να είναι και για τον υπόλοιπο κόσμο. Δε γεννήθηκες για να είσαι ξεχωριστός. Κανείς δεν είναι. Μπες με δύναμη στις προκλήσεις της ζωής και κάνε ό,τι καλύτερο μπορείς. Δεν μπορείς να είσαι ξεχωριστός αλλά μπορείς να κάνεις ξεχωριστά πράγματα για να αλλάξεις τον κόσμο γύρω σου. 

6. Να κάνεις κάτι καινούργιο και ξεχωριστό κάθε ημέρα Μην περιμένεις ότι κάτι καινούργιο θα αλλάξει τη ζωή σου ή ότι θα σε συνταράξει. Το καινούργιο, που θα κάνει τη διαφορά, μπορεί να είναι ότι παρατήρησες σήμερα ένα λουλούδι να ανθίζει. Το να παρατηρείς κάτι τόσο συνηθισμένο, όπως ένα λουλούδι που ανθίζει σταδιακά, σε κάνει να αντιλαμβάνεσαι τι είναι πραγματικά η ζωή. 

Η ζωή συνεχώς μεγαλώνει, κινείται, ζει. Η ζωή είναι παντού. Αυτός ο πλανήτης είναι τεράστιος, ζωντανός και παρών. Περπατάμε, ζούμε και κοιμόμαστε μέσα σε ένα τεράστιο έμβιο πλάσμα που μας παρέχει νερό, τροφή και καταφύγιο. Αυτή είναι μια τρελή σκέψη, αλλά είναι αλήθεια. 

7. Σταμάτα να ψάχνεις για τον θεό, για σκοπό και για νόημα 
Εάν δεν τα έχεις βρει μέχρι τώρα, ρώτησε τον εαυτό σου ή τον εγωισμό σου “τι στο καλό ψάχνω; μήπως θέλω προσοχή, επιτυχία, εξουσία;”. Ο θεός βρίσκεται στις λεπτομέρειες της ζωής σου και όχι στο πώς σε βλέπουν οι άλλοι. Το θεϊκό δουλεύει παρασκηνιακά και καθόλου φανερά. Οτιδήποτε συμβαίνει στη φύση, αποτελεί απόδειξη ότι ο θεός υπάρχει. 

Ο θεός είναι οι φυσικοί νόμοι και η ισορροπία μαζί. Ο θεός είναι ο συμπαντικός νόμος και η τάξη. Κι εσύ είσαι το μέσον για να εκφραστούν το νόημα και ο σκοπός του. Το νόημα έρχεται μόλις εκτιμάς κάτι. Τίποτα δεν έχει νόημα ή σκοπό μέχρι να μπορέσεις εκτιμήσεις τη χάρη του εκ των έσω. 

8. Αφιέρωσε τη ζωή σου σε έναν καλό σκοπό 
Βρες τον τρόπο να κάνεις τη διαφορά σε σε αυτόν τον κόσμο. Άφησε ένα θετικό και όχι ένα μικρό σκονισμένο αποτύπωμα στον κόσμο. Κάνε τη διαφορά. Κάνε τη ζωή σου να αξίζει. 

9. Βρες το χρόνο να προσεύχεσαι όπως εσύ θέλεις 
Η προσευχή είναι δύναμη, μια καθαρά μυστικιστική δύναμη. Δεν είναι κάτι που εξηγείται λογικά. Δε μπορείς να τη δεις. Δεν υπάρχει πραγματική απόδειξη ότι η προσευχή “δουλεύει”. Όμως η αλήθεια είναι ότι λειτουργεί. Το να προσεύχεσαι δεν είναι ένα χόμπι, είναι αφοσίωση. Βρες τον τρόπο να μπει η προσευχή στην καθημερινή σου ζωή. 

10. Τάϊσε την εσωτερικότητα σου. 
Κάνε πράγματα που εμπλουτίζουν την ψυχή σου Πιστεύω πως οι άνθρωποι χρειάζονται πνευματική καθοδήγηση. Πιστεύω ότι πολλές ψυχικές διαταραχές είναι πνευματικός πόνος που δεν έχει κατηγοριοποιηθεί. Οι επαγγελματίες ακόμα δεν ξέρουν τι να κάνουν με το πνευματικό άλγος που μπορεί να ταλαιπωρεί κάποιον. 

Δεν ξέρουν πώς να αντιδράσουν και τι να πουν όταν αντιμετωπίζουν κάτι τέτοιο. Χρειάζεται να γνωρίζεις την ψυχή σου για να ξέρεις πότε ζεις μια τέτοια κατάσταση ώστε να ζητήσεις πνευματική καθοδήγηση. Τα φάρμακα δεν μπορούν να λύσουν το θέμα αυτό. 

11. Το κακό υπάρχει και η αμαρτία είναι γεγονός 
Ένας απλός ορισμός της αμαρτίας είναι ο εξής: να ξέρεις συνειδητά ότι αυτό που κάνεις ή λες, βλάπτει κάποιον άλλον με κάποιον τρόπο. Η συνειδητά κακή πράξη είναι αμαρτία. Δεν υπάρχουν εξαιρέσεις. Είναι μια επιλογή κατά συνείδηση. Είναι μια κακομεταχείριση της δημιουργικής σου δύναμης. 

Γι’ αυτό και η ενοχή από τέτοιες επιλογές είναι σαν την τσίχλα που κολλάει στα παπούτσια σου και σε κρατάει κολλημένο με το πρόσωπο που εσύ ο ίδιος έβλαψες. Μη λες ότι το κακό δεν υπάρχει. Υπάρχει. Κάθε φορά που θα θέλεις να μάθεις την αλήθεια ρώτα τον εαυτό σου “πώς είπα τόσο εύκολα ψέμματα; Τι δεν πάει καλά με εμένα; 

Γιατί το να λέω την αλήθεια μου είναι τόσο δύσκολο; Δε θα έπρεπε τα πράγματα να είναι διαφορετικά;” Αυτό το μονοπάτι θα σε κάνει να γίνεις ένα με την αλήθεια, όμως πρώτα θα πρέπει να αναμετρηθείς και με τις σκιές που κουβαλάς. Δεν είναι εύκολο όταν συναντάμε τις σκιές μας. Η συμβουλή μου σε όλους είναι όταν νιώθουμε νικημένοι από τις σκιές να ζητάμε από τη Χάρη να μας αγκαλιάσει. 

12. Τέλος, ζήσε μια τολμηρή ζωή 
Μην παραιτείσαι. Πέθανε εξουθενωμένος από τη δημιουργία, την αγάπη, την περιπέτεια, την προσφορά, το μοίρασμα, την έκπληξη. Δεν απαιτούνται χρήματα για να κάνεις τη διαφορά σε αυτό τον κόσμο. Χρειάζεται μόνο επιλογή, κουράγιο και θέληση για να σηκωθείς από τον καναπέ, να δεσμευτείς και να ξεκινήσεις τη δράση. Να προσεύχεσαι για τους άλλους. Να στέλνεις φως και θεραπεία στα μέρη αυτού του κόσμου που δοκιμάζονται. Φέρε τη Χάρη όπου και να πηγαίνεις. 

Όσο είσαι ζωντανός, θυμήσου ότι κάθε επιλογή σου ή ελευθερώνει τη Χάρη ή την περιορίζει. Τόσο απλά. Στο τέλος της ημέρας, σκέψου τις επιλογές σου. Κάποιες φορές δε θα σου είναι ευχάριστο αλλά είναι ο μόνος τρόπος για να καταλάβεις πόση δύναμη υπάρχει πίσω από κάθε σου επιλογή. 




Καίτη Φαρμάκη
anewlife.gr 
Image: Annie Veitch

Γιατί μια κουταλιά ελαιόλαδο την ημέρα είναι η καλύτερη επιλογή για την υγεία μας ;

Γιατί μια κουταλιά ελαιόλαδο την ημέρα είναι η καλύτερη επιλογή για την υγεία μας; Το ελαιόλαδο είναι ο πρωταγωνιστής της μεσογειακής διατροφής και μια από τις καλύτερες διατροφικές επιλογές σε κάθε ηλικία. Τα αντιοξειδωτικά που προσφέρει είναι πολύ σημαντικά για την υγεία μας, όπως και τα ευεργετικά μονοακόρεστα λιπαρά που περιέχει. 

Είναι επίσης και μια τροφή με μεγάλη περιεκτικότητα σε βιταμίνη Ε, η οποία συμβάλλει στην υγεία του δέρματος και των ματιών ενώ ενισχύει και το ανοσοποιητικό σύστημα.

H ευεργετική δράση του ελαιόλαδου έχει ως αποτέλεσμα ένα συνδυασμό λειτουργιών και την ουσιαστική μείωση των καταστροφικών συνεπειών των ελεύθερων ριζών, ενισχύοντας την άμυνα του οργανισμού και ισχυροποιώντας την καρδιά και τα αιμοφόρα αγγεία!

Η γιατρός Σάρα Μπριουέρ και η διαιτολόγος Τζουλιέτ Κέλλοου, στο βιβλίο τους με τίτλο «Eat Better Live Longer» αποκαλούν το ελαιόλαδο «υγρό χρυσό», που συμβάλει στην καλή υγεία και στην μακροζωία. 

Αναφέρουν, με βάση επιστημονικά δεδομένα, πως τα αντιοξειδωτικά του ελαιόλαδου μπορούν να μειώσουν τον κίνδυνο εμφράγματος και εγκεφαλικού αλλά και τον κίνδυνο να νοσήσει κάποιος από κάποιες μορφές καρκίνου (στα πλαίσια μια υγιούς και ισορροπημένης διατροφής).

«Αναλυτική επισκόπηση επιστημονικών ερευνών έχει καταλήξει στο συμπέρασμα ότι όσοι καταναλώνουν συστηματικά ελαιόλαδο διατρέχουν 34% μικρότερο κίνδυνο να εμφανίσουν οποιαδήποτε μορφή καρκίνου και κυρίως καρκίνο του μαστού, συγκριτικά με όσους καταναλώνουν πολύ μικρές ποσότητες» δηλώνει η Δρ Μπριουέρ. 

Πολλά από τα στοιχεία που αναφέρονται στα επιστημονικά άρθρα του βιβλίου, τεκμηριώνονται από δεκάδες επιστημονικές μελέτες, οι οποίες έχουν υποδείξει ότι το ελαιόλαδο μας βοηθά να αποφύγουμε θανατηφόρες ασθένειες.

Σημαντικές και θετικές είναι οι συνέπειες της κατανάλωσης ελαιόλαδου στις περιπτώσεις της ανεβασμένης χοληστερόλης, της υπέρτασης και διάφορων ασθενειών της τρίτης ηλικίας. 

Αυτό που θα πρέπει να προσέξουμε όμως είναι η ποσότητα που καταναλώνουμε καθώς το ελαιόλαδο έχει πολλές θερμίδες (περίπου τις 100 ανά κουταλιά της σούπας). 

Οπότε η ημερήσια «δόση» που συνιστούν είναι η μία κουταλιά της σούπας την ημέρα και φυσικά το ιδανικό είναι να προτιμούμε το έξτρα παρθένο ελαιόλαδο, αντί για ελαιόλαδα αμφίβολης ποιότητας. 

Τέλος αν το καταναλώνουμε ωμό και όχι μαγειρεμένο, τα οφέλη για τον οργανισμό πολλαπλασιάζονται.




Η Ευθύνη του Λόγου - μια ευχή για το 2019...!!!!

Οι δημιουργοί, οι συγγραφείς, οι καλλιτέχνες, οι άνθρωποι εν γένει συνηθίζουμε να ανακαλύπτουμε τον εαυτό μας και να παραδίδουμε στο κοινό το έργο μας, που η σύλληψή του συμβαίνει εν μέσω κρίσεων.

Τι σημαίνει Κρίση όμως τελικά; Ποιος είναι ο Κριτής και ποιος ο Κρινόμενος; Ή μήπως η ίδια η λέξη Κρίση είναι μια βολική δικαιολογία ώστε να πετάξουμε από επάνω μας την ευθύνη του εαυτού μας και να κατηγορήσουμε, πικροθρηνωδώντας, όλους τους «κακούς» – με ή χωρίς εισαγωγικά – αυτού του κόσμου για τις συμφορές που μας βρήκαν; Χμμμ!

Ή μήπως είναι μια ακόμα πιο ωραία δικαιολογία για να μαστιγώσουμε αλύπητα τον δικό μας «κακό» εαυτό; Αυτόν που δεν επιτρέπουμε να φανεί προς τα έξω; 

Τον «μη καθωσπρέπει», τον άγριο, τον αδάμαστο, το θυμωμένο, το σκληρό, τον ευαίσθητο, τον τρομαγμένο, τον πληγωμένο εαυτό μας; Και μετά να τον παραχώσουμε κάτω από το χαλάκι του υποσυνείδητου, ξεχνώντας, για άλλη μια φορά την παρουσία του;

ΚΑΘΕ άνθρωπος – συγγραφέας ή μη – δημιουργεί πραγματικότητες με το λόγο και τα γραφτά του, και αυτές οι πραγματικότητες επηρεάζουν πρώτα από όλα τον ίδιο. Φυσικά, αν μιλάμε για συγγραφέα, δεν γίνεται να γράφει διαρκώς για ροζ συννεφάκια που πάνω τους χορεύουν γαλάζιοι μονόκεροι βγάζοντας από το στόμα μαλλί της γριάς και από τον ποπό τους ζαχαρωτά – αν και ένα τέτοιο μικροσύμπαν θα ήταν μια ωραία ανάπαυλα από την αγχωτική καθημερινότητα των περισσοτέρων.

Όμως ο καθένας μας φτιάχνει μικροσύμπαντα με κάθε λέξη που αποφασίζει να ξεστομίσει ή να γράψει, ακόμα κι αν αυτή απευθύνεται προς τον εαυτό του. Και για να ακριβολογήσω ΚΥΡΙΩΣ αν απευθύνεται στον εαυτό του. 

Διότι απευθυνόμενοι προς τον πρωταγωνιστή της δικής μας ζωής, της δικής μας προσωπικής ιστορίας, δηλαδή τον εαυτό μας, φέρνουμε ουσιαστικά σε εμάς τους ίδιους ως πραγματικότητα τα όσα μας λέμε. 

Η ουσία, είτε αυτό αρέσει σε κάποιους είτε όχι, είναι πως είμαστε οι σκέψεις μας, γιατί οι σκέψεις μας οδηγούν σε πράξεις, και όχι κατ’ ανάγκη ταυτόσημες με τις σκέψεις. Αλλά πάντως είναι άμεσα συνδεδεμένες.

Εξ’ ου και η ΕΥΘΥΝΗ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ είναι η πρωταρχική επίγνωση που οφείλει να έχει όχι μόνο ο συγγραφέας, αλλά ο κάθε άνθρωπος, δεδομένου ότι χρησιμοποιούμε και τον γραπτό και τον προφορικό λόγο σε κάθε μας στιγμή, ακόμα κι όταν είμαστε μόνοι. Οι λέξεις έχουν δύναμη. 

Να στρέφουν τις επιλογές μας προς μια κατεύθυνση. Άρα και τη ζωή μας. Η ευθύνη για το προς τα πού θα πάει η ζωή μας είναι συνυφασμένη σε μεγάλο βαθμό με το πού θέλουμε να πάει. Καθότι, αν δεν κοιτάζουμε εκεί που θέλουμε να πάμε, θα πάμε εκεί που κοιτάμε.
Καλή χρονιά να έχουμε.