Δευτέρα, 10 Αυγούστου 2020

Θες να δεις ποιος στ’ αλήθεια είσαι ;

Ο Όσκαρ Ουάιλντ είχε πει: «Θες να δεις ποιος στ’ αλήθεια είσαι;! Δοκίμασε όσο γίνεται περισσότερες μάσκες!». 

Ήδη φέρεις από γεννησιμιού σου εν δυνάμει όλα τα προσωπεία. Όλες τις εκδοχές και της δυνατότητες που σε τέρπουν και σε τρομάζουν. 

Εκούσια φορώντας τες, τις δίνεις χώρο να υπάρξουν. Το απαγορευμένο, επιθυμητό και φαντασιακό γίνεται απτό και πραγματικό. 

Μεγάλο μέρος της ενέργειας και τις ισχύος του σαρκώνεται, και γι’ αυτό βγαίνει απ’ πίστα των δυνατοτήτων, δίνοντας την σκυτάλη σε νέες αβίωτες ακόμη «μάσκες». 

Αφήνει χώρο για να ευδοκιμήσουν νέα προσωπεία, νέες δυνατότητες και προοπτικές μετουσίωσής τους στις βιωμένες τους εκδοχές. 

Κάποια στιγμή, όταν όλα τα δυνατά προσωπεία πάρουν το χώρο τους στην αρένα της πραγματικότητας, και καθώς όλο το πιθανό ρεπερτόριο των ρόλων έχει παιχθεί, όταν δεν υπάρχει κανένας διαθέσιμος ρόλος πλέον να παιχθεί, τότε εσύ, ο «ηθοποιός», κατεβαίνει απ’ την σκηνή..., 

χορτασμένος και απόλυτα διαθέσιμος να εμπλακεί με το αληθινό του πρόσωπο, αυτό που λανθάνει, και κρύβεται πίσω απ’ όλες τις επιμέρους μάσκες και ρόλους … 




Δώσε χρόνο στον εαυτό σου και άσε να θεραπευτούν τα σπασμένα φτερά σου...!!!!

Κρυώνω. Αλλά η φωλιά μου είναι ζεστή. Στην πραγματικότητα την αισθάνομαι πιο σκληρή. Ανοίγω λίγο τα μάτια μου, αρκετά για να δω πως είναι νύχτα και πως βρίσκομαι στο έδαφος. Ο κρύος αέρας με χτυπά. 

Αλλά πως κατέληξα στο έδαφος; Κοιτώντας προς τον ουρανό βλέπω την φωλιά μου. Είναι εκεί που πάντα ήταν. Αλλά εγώ δεν είμαι. Το σώμα μου είναι κουρασμένο. Προσπαθώ να κρατήσω ανοιχτά τα μάτια μου αλλά κλείνουν. Ίσως είναι όνειρο. 

Νιώθω ζέστη. Όχι, κρύο. Αλλά αισθάνομαι την ζεστασιά του ήλιου. Τότε, γιατί τα πόδια μου είναι κρύα; Ανοίγω τα μάτια μου απότομα. Δεν είμαι στην φωλιά μου! Μπορώ να νιώσω ένα μουδιασμένο πόνο στο σώμα μου. Έχω τραυματιστεί. 

Φωνάζω βοήθεια. Ένα πουλί που κάθεται στην φωλιά ακούει το κλάμα του πόνου μου. Με κοιτά αλλά μένει σιωπηλό. Ζητώ την βοήθεια του. Το παρακαλάω να με βοηθήσει να επιστρέψω στη φωλιά μου. Του λέω πως έχω τραυματιστεί και ξαναζητώ βοήθεια. Στρέφει τα μάτια του αλλού και εξαφανίζεται στην φωλιά. 

Ένιωθα μοναξιά και είχα χάσει την ελπίδα μου για βοήθεια. 

Η νύχτα ήρθε ξανά, φέρνοντας το κρύο μαζί της. Δεν υπήρχε τίποτα που να μπορούσα να κάνω. Έτσι έκλεισα τα μάτια μου και ονειρεύτηκα την ζεστή φωλιά μου. 

Το πρωί ήρθε ξανά. Ξύπνησα με τον ίδιο τρόπο όπως και χθες- με την ζεστασιά του ήλιου στην πλάτη μου και το κρύο κάτω από τα πόδια μου. Το σώμα μου πονούσε ακόμα. 

Αλλά έπρεπε να σηκωθώ. Έτσι προσπάθησα να κουνηθώ. Τα φτερά μου πονούσαν πολύ. 

Ανεξάρτητα από το πόσο και αν προσπάθησα, τα φτερά μου δεν είχαν την δύναμη. Το σώμα μου χρειαζόταν φαγητό. Αποφάσισα να πάω πάλι για ύπνο όπου θα μπορούσα να ζεσταθώ. 

Τραγουδάει κάποιος; Που είναι η φωλιά μου; Είναι ακόμα εκεί. Της λείπω όσο μου λείπει; 

Μέρα με τη μέρα βρίσκομαι εκεί, χωρίς φαγητό και χωρίς δύναμη. Άρχισα να αισθάνομαι πως δυναμώνω. Τα φτερά μου επέστρεψαν στην ζωή. Η ζεστασιά του ήλιου έγινε ενθαρρυντική. Οι αισθήσεις μου έγιναν δυνατότερες και τότε πέταξα. 

Πέταξα ως ένα δυνατό και ελεύθερο πουλί στον ουρανό της ζωής, με γέλιο και αγάπη. 




10 πράγματα που θα συμβούν στο σώμα σας αν περπατάτε κάθε μέρα…!!!!

Έχετε ακούσει ποτέ το ρητό του Ιπποκράτη «το περπάτημα είναι το καλύτερο φάρμακο για τον άνθρωπο»; Θα προχωρήσουμε περαιτέρω λέγοντας ότι το περπάτημα σε συνδυασμό με καλό ύπνο και υγιεινή διατροφή μπορεί να σας βοηθήσει να αποφύγετε εντελώς τον γιατρό. 15-30 λεπτά κάθε μέρα μπορεί να βελτιώσει δραστικά όχι μόνο την εμφάνιση κάποιου αλλά και την υγεία. 

Έκπληκτοι διαπιστώσαμε πως το περπάτημα είναι μια πρακτική που μπορεί να ωφελήσει σημαντικά το σώμα και το μυαλό. Είναι δωρεάν, εύκολο και απαιτεί λίγη προσπάθεια. 

Δημιουργήσαμε μια λίστα με αυτά τα οφέλη 

1. Θετικές αλλαγές στον εγκέφαλο 
Όπως μια έρευνα αποκαλύπτει, οι αερόβιες ασκήσεις με χαμηλές επιπτώσεις όπως το περπάτημα, αποτρέπουν την πρώιμη άνοια, μειώνουν τον κίνδυνο του Αλτσχάιμερ και βελτιώνουν την συνολική ψυχική υγεία. Για να μην αναφέρουμε την μείωση του άγχους και τη διατήρηση ενός υψηλού επίπεδου ενδορφινών. 

2. Βελτιωμένη όραση 
Ακόμα και αν τα μάτια φαίνονται σαν το τελευταίο πράγμα που μπορεί να συνδέεται με τα πόδια, το περπάτημα πραγματικά ωφελεί την υγεία τους. Μπορεί ακόμη να βοηθήσει στην καταπολέμηση του γλαυκώματος ανακουφίζοντας την πίεση στα μάτια. 

3. Πρόληψη καρδιακών παθήσεων 
Σύμφωνα με την American Heart Association, το περπάτημα δεν είναι λιγότερο αποτελεσματικό από το τρέξιμο όταν πρόκειται για την πρόληψη των ασθενειών που σχετίζονται με την καρδιά και τα με εγκεφαλικά επεισόδια. 

Αυτή η δραστηριότητα βοηθά στην αποφυγή καρδιακών προβλημάτων μειώνοντας την υψηλή αρτηριακή πίεση, τα επίπεδα χοληστερόλης και βελτιώνοντας την κυκλοφορία του αίματος. 

4. Αύξηση των πνευμόνων 
Το περπάτημα είναι μια αερόβια άσκηση που αυξάνει την ροή του οξυγόνου στην κυκλοφορία του αίματος και συμβάλλει στην εκπαίδευση των πνευμόνων σας καθώς και στην εξάλειψη των τοξινών και των αποβλήτων. Λόγω της καλύτερης και βαθύτερης αναπνοής, ορισμένα συμπτώματα που σχετίζονται με ασθένειες των πνευμόνων μπορούν επίσης να ανακουφιστούν. 

5. Ευεργετικές επιδράσεις στο πάγκρεας 
Μπορεί να είναι δύσκολο να το πιστέψετε, αλλά το περπάτημα ως άσκηση αποδεικνύεται πολύ πιο αποτελεσματικό για την πρόληψη του διαβήτη από το τρέξιμο. Μια έρευνα δείχνει πως μια ομάδα από ανθρώπους που περπατούσαν έδειξαν βελτίωση στην ανοχή της γλυκόζης σχεδόν έξι φορές περισσότερο ( δηλαδή πόσο καλά απορροφάται το σάκχαρο του αίματος από τα κύτταρα) από αυτούς που έτρεχαν σε μια δοκιμαστική περίοδο έξι μηνών. 

6. Βελτιωμένη πέψη 
30 λεπτά περπατήματος κάθε μέρα θα μπορούσαν όχι μόνο να μειώσουν τον κίνδυνο του καρκίνου στο παχύ έντερο αλλά να βελτιώσουν την πέψη και τη δυσκοιλιότητα βοηθώντας μας να ρυθμίσουμε το έντερο μας. 

7. Τονισμένοι μύες 
Ο τονισμός των μυών και η απώλεια βάρους (σε περιπτώσεις υπέρβαρων ατόμων) μπορούν επίσης να επιτευχθούν με το περπάτημα. 10.000 βήματα την μέρα μπορούν να θεωρηθούν ως κανονική προπόνηση σε γυμναστήριο, ειδικά αν προσθέσετε μερικά διαλείμματα ή αν περπατάτε σε ανηφόρα. 

Επιπλέον, έχει χαμηλές επιπτώσεις και δεν υπάρχει χρόνος αποκατάστασης που σημαίνει ότι δεν υπάρχουν πόνοι στους μύες και τύψεις για το ότι θα χάσετε την αυριανή προπόνηση επειδή είναι πολύ επώδυνη. 

8. Δυναμώνει τα οστά και τις αρθρώσεις 
Το περπάτημα προσφέρει περισσότερη κινητικότητα στις αρθρώσεις και αποτρέπει την απώλεια οστικής μάζας και ακόμη μειώνει τον κίνδυνο καταγμάτων. Η Arthritis Foundation συνιστά να περπατάτε μέτρια για τουλάχιστον 30 λεπτά την ημέρα σε τακτική βάση για να μειώσετε τον πόνο στις αρθρώσεις μαζί με τη δυσκαμψία και τις φλεγμονές. 

9. Ανακούφιση από τον πόνο της μέσης 
Το περπάτημα μπορεί πραγματικά να σώσει όσους αντιμετωπίζουν πόνους στην πλάτη κατά τη διάρκεια πιο απαιτητικών ασκήσεων. Δεδομένου ότι είναι μια δραστηριότητα με χαμηλές επιπτώσεις δεν θα προκαλέσει περισσότερους πόνους ή δυσφορία όπως το τρέξιμο. 

Το περπάτημα συμβάλλει στην καλύτερη κυκλοφορία του αίματος μέσα στις σπονδυλικές δομές και βελτιώνει τη στάση και την ευελιξία που έχουν ζωτική σημασία για μια υγιή σπονδυλική στήλη. 

10. Πιο ήρεμο μυαλό 
Αν το περπάτημα βελτιώνει τα συμπτώματα κατάθλιψης σε ασθενείς με σοβαρές διαταραχές, φανταστείτε πόσο εύκολα θα μπορούσε να μας βοηθήσει να αντιμετωπίσουμε την εξάντληση ή τη στεναχώρια. Και μια χαρούμενη βόλτα με ένα φίλο ή έναν αγαπημένο σας μόνο θα πολλαπλασιάσει το ευτυχές αποτέλεσμα και θα βελτιώσει τη διάθεση σας! 




Μετάφραση- επιμέλεια: Μάγεια Τ. 

Σε θέλουν μαριονέτα. Μη τους κάνεις τη χάρη…!!!!

– Μητέρα, γιατί πρέπει να πηγαίνω στο σχολείο; 

– Γιατί παιδί μου, ΠΡΕΠΕΙ από πολύ μικρή ηλικία να στερηθείς τη χαρά του παιχνιδιού και της ανεμελιάς, ΠΡΕΠΕΙ να μπεις σε ένα συγκεκριμένο καλούπι, σε αυτή τη μηχανή του κιμά που δεν γνωρίζει από ταλέντα και διαφορετικότητα, ΠΡΕΠΕΙ να παπαγαλίσεις τυποποιημένες γνώσεις που οι περισσότερες θα είναι άχρηστες στη ζωή σου.., 

ΠΡΕΠΕΙ να δίνεις εξετάσεις, πολλές εξετάσεις, οι οποίες είναι το καλύτερο γιατρικό για την ψυχική σου γαλήνη και ηρεμία, γι” αυτό και ΠΡΕΠΕΙ να προσπαθείς να είσαι άριστος, ο καλύτερος, άλλωστε ΠΡΕΠΕΙ να μάθεις ότι ο κόσμος που ζούμε είναι ανταγωνιστικός και σκληρός! 

Το Σύστημα δεν θέλει ελεύθερους, δημιουργικούς, χαρούμενους, αλληλέγγυους και ξύπνιους ανθρώπους. Βασικά δεν θέλει Ανθρώπους. Αλλά μαριονέτες. 

Και σε προετοιμάζει τέλεια για αυτόν τον ρόλο, που με σεβασμό και ευλάβεια θα αποδεχθείς, θα ακολουθήσεις και θα τηρήσεις εφ' όρου ζωής. 




Γιώργου Βασιλορεΐζη 

Χάνοντας συνεχώς το τώρα χάνουμε ολόκληρη τη ζωή μας...!!!!

Συχνά, οι περισσότεροι από μας ζούμε και ενεργούμε με γνώμονα το αύριο. Με αποτέλεσμα να χάνουμε και να μη ζούμε το παρόν. Βρισκόμαστε συνεχώς εκτός τόπου και χρόνου. 

Τα πάντα ανάγονται στο «κάποτε», στο «κάποια μέρα θα», με συνέπεια το παρόν να μας ξεγλιστράει χωρίς να το νιώθουμε, χωρίς να το ζούμε, χωρίς να το χαιρόμαστε. 

Και έτσι σπαταλάμε τη ζωή μας για κάποιο απώτερο αύριο, που ποτέ δεν έρχεται, ή και όταν έρθει, και αυτό δεν το χαιρόμαστε γιατί το μυαλό μας έχει ήδη προσανατολιστεί σε κάποιο άλλο αύριο. 

Η ζωή όμως υπάρχει μόνο στο σήμερα. Το χτες πέρασε, το αύριο δεν το έχεις, δεν το ορίζεις. Το μόνο που ζεις τη στιγμή αυτή είναι το εδώ και το τώρα. 

Το σήμερα είναι που μπορείς να μυρίσεις, να δεις, να ακουμπήσεις με όλες σου τις αισθήσεις. Αυτό σημαίνει βιώνω, ζω τη στιγμή. 

Δεν υπαινίσσομαι ότι ο άνθρωπος θα πρέπει να είναι επιπόλαιος και να μη φροντίζει και να μην προνοεί για το μέλλον του. Αλίμονο. 

Ο σχεδιασμός για το αύριο είναι μια αναγκαιότητα. Δεν μπορούμε να συμπεριφερόμαστε σαν τους τζίτζικες. Να τραγουδάμε συνεχώς χωρίς να βλέπουμε ότι χειμώνας πλησιάζει. 

Αλλά από το να παραμελούμε πλήρως το σήμερα για το αύριο; Να χάνουμε το τώρα για το μακρινό και αβέβαιο κάποτε; Κανείς μας δεν μπορεί να ξέρει το αύριο. «Τα σχέδια των ανθρώπων τα βλέπει ο θεός και γελάει», μου υπενθύμιζε συχνά η μητέρα μου. 

Συνεπώς, καλό είναι να έχουμε στόχους και πρόγραμμα για το αύριο, αλλά καλό είναι να εστιάζουμε στο σήμερα. Αν η κάθε παρούσα μέρα μας είναι χαρούμενη, τότε η ζωή μας είναι χαρούμενη. Αν απουσιάζουμε από το σήμερα, τότε η ζωή μας είναι απούσα και χαμένη. 




Γιάννης Αραχωβίτης – successmentor

Παρασκευή, 7 Αυγούστου 2020

Να είσαι παρών στη ζωή σου. Σου ανήκει μόνο το τώρα…!!!!

Μέσα στους κύκλους του χρόνου, εκεί που συναντιέται το παρελθόν με το μέλλον, γίνεται μια μαγική ένωση, το παρόν. Μόλις που προλαβαίνουμε όμως να το αντιληφθούμε και έπειτα χάνεται, χαρίζεται στο παρελθόν ενώ το «τώρα» διαρκώς αναπλάθεται, γεννιέται από τις στάχτες του πριν και το φως του μετά. Κάπου εκεί στα ασαφή πλαίσια του χρόνου και του χώρου, όπου ορίζουμε εμείς οι άνθρωποι με «ασφάλεια» την πραγματικότητα μας, υπάρχει αυτό που ονομάζουμε ζωή. 

Ο χρόνος, είναι η αέναη μετάβαση από το παρελθόν, στο παρόν και αμέσως μετά στο μέλλον. Είναι αψιλάφηστος, κυλά μέσα από τα χέρια μας σαν νερό και σαν να μην υπάρχει παρά μονάχα στο μυαλό μας. 

Ανάμεσα στα λεπτά αυτά νήματα που ενώνουν τους χρόνους, η ζωή μοιάζει στιγμές, από τις οποίες απλά αντλούμε σταγόνες ευτυχίας. Από την φύση μας όμως είμαστε σε διαρκή αναζήτησή αυτής. 

Είναι όμως εφικτό να ζήσουμε ουσιαστικά ευτυχισμένοι, αρκεί να ζούμε το «τώρα» με όλη μας την καρδιά, το μυαλό και την ψυχή. 

Το μέλλον άλλωστε, είναι αβέβαιο και το παρελθόν ανήκει στο χθες, όσο μάταια και αν προσπαθούμε ενίοτε να κρατηθούμε από αυτά. Αν ζούμε εστιάζοντας στο πρώτο θα έχουμε άγχος, αν ζούμε εστιάζοντας στο δεύτερο θα ζούμε με θλίψη. Ενώ αν ζούμε στο «τώρα», μπορούμε να είμαστε πιο ευτυχισμένοι. 

Η ικανότητα να εστιάζουμε και να συγκρατούμε την προσοχή μας στην παρούσα στιγμή αναπτύσσεται με εξάσκηση και προσπάθεια. 

Παρατηρώντας τον εαυτό μας κάθε λεπτό, τι κάνει, πως νιώθει, πως κινείται και ελέγχοντας την αναπνοή μας, βοηθάει στο να επαναφέρουμε την παρουσία μας στην στιγμή. 

Η επαφή με την φύση μπορεί επίσης να μας ωθήσει στο να εστιάσουμε στο τώρα. Αρκεί να παρατηρήσουμε με προσοχή κάτι που δεν είναι φτιαγμένο από ανθρώπινα χέρια. Ένα αστέρι, ένα δέντρο, ένα λουλούδι, μια πεταλούδα. 

Να συγκεντρώσουμε όλες μας τις αισθήσεις στην μαγεία της φύσης, στις μελωδίες της. Στην ροή του ποταμού, στα κύματα της θάλασσας, στον αέρα που φυσά και στον τρόπο που μας χαϊδεύει τα μαλλιά και μας αγγίζει απαλά το δέρμα. 

Κάτι τέτοιες στιγμές μπορούμε να νιώσουμε το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον να γίνονται ένα. Ο χρόνος τότε μοιάζει να σταματά. Η αίσθηση της απόλυτης παρουσίας μας στη στιγμή, αρκεί ώστε να αρχίσει η ευτυχία να ρέει μέσα μας. 




Μαρία Πολυμήλη 

Όταν ακούς αρνητικές φωνές στο κεφάλι σου θυμήσου αυτό...!!!!

Χθες το βράδυ, η φίλη μου και εγώ αποφασίσαμε να πάμε μια μικρή βόλτα στη γειτονιά. Κάποια στιγμή φτάσαμε σε μια πλατεία γεμάτη με παιδιά και αποφασίσαμε να κάτσουμε για λίγο και να τα παρατηρήσουμε όπως έπαιζαν. 

Μετά από λίγο, είδαμε ένα μικρό κορίτσι - όχι παραπάνω από 6 ετών - να προσπαθεί να σκαρφαλώσει σε μια μικρή σκάλα δίπλα μας. Με πολύ μεγάλη προσπάθεια κατάφερε τελικά να φτάσει στην κορυφή της. 

Ήταν περήφανη για το επίτευγμα της και ακτινοβολούσε με χαρά μέχρι που άκουσε ξαφνικά μια ηλικιωμένη γυναίκα να της φωνάζει: «Τι προσπαθείς να δείξεις τώρα; Δεν χρειάζεται να καυχιέσαι. Δεν έχεις πετύχει τίποτα. 

Υπάρχουν άλλοι που έχουν ανέβει πιο ψηλά από εσένα». Αμέσως το μεγάλο χαμόγελο του κοριτσιού εξαφανίστηκε από το πρόσωπο της. Φαινόταν απογοητευμένη και πληγωμένη. 

Προς έκπληξη μας, αυτή η γυναίκα στην πραγματικότητα ήταν η γιαγιά του κοριτσιού. Σηκώθηκε από τον πάγκο που καθόταν, είπε στο κορίτσι ότι έφευγε, της γύρισε την πλάτη και προχώρησε χωρίς να περιμένει ούτε για μια στιγμή. Το κορίτσι αγχώθηκε. Γρήγορα κατέβηκε από τη σκάλα και έτρεξε κλαίγοντας προς την γιαγιά της. 

Τότε σκέφτηκα πόσο τραυματική μπορούσε να είναι αυτή η εμπειρία για το μικρό κορίτσι. Τα παιδιά είναι πολύ ευαίσθητα και απορροφούν όλα όσα έρχονται από το περιβάλλον τους σαν σφουγγάρι, έτσι είναι φυσικό τα λόγια που ακούν να επηρεάσουν βαθιά την ψυχή τους. 

Και αυτά τα λόγια συνήθως παραμένουν μαζί τους για χρόνια, προκαλώντας μεγάλη ταλαιπωρία συνήθως μέχρι να φτάσουν σε μεγάλη ηλικία ή ακόμα και μέχρι την τελευταία αναπνοή τους. 

Όταν ήμασταν παιδιά, πληγωνόμασταν από αυτά που μας έλεγαν. Τώρα, ως ενήλικες ακούμε συνεχώς φωνές στο κεφάλι μας που έχουν εμφυτευτεί από άλλους - τους γονείς, τους συγγενείς, τους φίλους, τους δασκάλους μας και ούτω καθεξής - όμως πιστεύουμε ότι είναι δικές μας. 

Φωνές που μας λένε ότι είμαστε ανεπαρκείς. Ότι είμαστε ασήμαντοι. Ότι δεν αξίζει να μας αγαπάνε. Ότι δεν αξίζει να ζούμε. 

Αυτές οι αρνητικές φωνές συνεχίζουν να επαναλαμβάνονται τόσο συχνά που μας έχουν προγραμματίσει να πιστεύουμε ότι αυτό που λένε είναι στην πραγματικότητα αλήθεια. Αν ακούτε αυτές τις φωνές θα ήθελα να σας πω αυτό: είναι εντελώς βλακείες. 

Εσείς, όπως και κάθε άλλο άτομο στον κόσμο είστε μοναδικοί, ευφυείς και αγαπητά όντα. Αλλά η ομορφιά, η εξυπνάδα και η αγάπη σας έχουν κατασταλεί για τόσο πολύ καιρό ώστε αισθάνεστε πως δεν υπάρχουν. 

Αν νιώθετε ανεπαρκείς, εμπιστευτείτε με ήμουν κι εγώ εκεί. Και ξέρω ότι είναι χάλια. Αλλά ξέρω επίσης πως υπάρχει μια διέξοδος. Πως; 

Λοιπόν, η πρόθεση μου δεν είναι να μετατρέψω αυτό σε ακόμα ένα άρθρο αυτοβοήθειας, αλλά θα επισημάνω απλά πράγματα όπως ο διαλογισμός, η φροντίδα των συναισθηματικών αναγκών σας, η αποδοχή και η έκφραση των συναισθημάτων σας, η επιδίωξη των πραγματικών σας συμφερόντων και η διαμόρφωση σχέσεων... 

που μπορούν να σας βοηθήσουν να σιωπήσετε τις αρνητικές φωνές στο κεφάλι σας και να δημιουργήσουν τον εσωτερικό χώρο που απαιτείται για να επανασυνδεθείτε με τον ανώτερο Εαυτό σας. 

Ο στόχος μου εδώ είναι απλά να σας υπενθυμίσω ότι είστε αρκετοί όπως είστε, ανεξάρτητα από το τι σας έχουν κάνει οι άλλοι να πιστεύετε. 

Θέλω να σας υπενθυμίσω πως η παρουσία σας εμπλουτίζει όλη την ύπαρξη και πως έχετε εξαιρετικά σημαντικά χαρίσματα για να συμβάλλετε στον κόσμο. 

Θέλω να σας υπενθυμίσω ότι έχετε μια καρδιά με αγάπη που μπορεί να φωτίσει τη ζωή ενός άλλου ατόμου. Έτσι, την επόμενη φορά που θα εμφανιστούν αυτές οι αρνητικές φωνές στο κεφάλι σας, μην τις πιστέψετε. 

Σας λένε ψέματα, ξανά και ξανά. Αντί γι αυτό, παρατηρήστε από πού προέρχονται και απομακρύνετε τες μία προς μία. Είναι απλώς μια ψευδαίσθηση που τροφοδοτείται από την προσοχή σας και ο μόνος τρόπος για να ξεφύγετε από αυτές είναι να λιμοκτονήσουν.