«H τιμωρία... δεν βγήκε από τον παράδεισο!», ένα κείμενο για όλους τους γονείς.......!!!!!!!!!!!

Οι παρακάτω φράσεις σίγουρα μας φαίνονται πολύ γνώριμες και ίσως και οι ίδιοι τις έχουμε πει κάποια στιγμή στα παιδιά μας...

«Σταματήστε να τρέχετε μες το σπίτι σαν τρελά. Δεν θα σας πάρω παγωτό».

«Δεν φάγατε το φαγητό σας; Δεν θα πάμε στην παιδική χαρά το απόγευμα».

«Δεν συγύρισες το δωμάτιό σου; Δεν θα βγεις σήμερα».

Γιατί όμως φτάνουμε στο σημείο να τιμωρούμε τα παιδιά μας; Πολλές φορές είναι ο φόβος μας μην παρεκκλίνουν, άλλες γιατί δεν ξέρουμε τι άλλο να κάνουμε, άλλες γιατί θεωρούμε ότι με αυτό τον τρόπο το παιδί μας δεν θα το ξανακάνει, γιατί νομίζουμε ότι είναι το μόνο που καταλαβαίνει, γιατί νομίζουμε ότι με την τιμωρία κρατάμε τον έλεγχο και παραμένουμε ισχυροί.

Έχουμε όμως αναρωτηθεί τι νιώθουν τα παιδιά μας όταν τα τιμωρούμε; Θα ήταν πολύ βοηθητικό να πάμε λίγο τον χρόνο πίσω και να θυμηθούμε τα δικά μας συναισθήματα όταν μας τιμωρούσαν οι γονείς μας. Μερικοί θυμώναμε τόσο πολύ που νιώθαμε ότι μισούμε τους γονείς μας. Σε άλλους γεννιόντουσαν πολλές ενοχές για τις πράξεις τους. 

Άλλοι θέλαμε να εκδικηθούμε τους γονείς μας φτάνοντας μέχρι την αυτοκαταστροφή. Για παράδειγμα σκεφτόμασταν να αυτοκτονήσουμε για να τους πονέσουμε. Άλλοι σκεφτόμασταν υπόγειους και μη συμβατικούς τρόπους για να πετύχουμε τον σκοπό μας χωρίς να μας πάρουν χαμπάρι.

Βλέπουμε λοιπόν ότι η τιμωρία μπορεί να δημιουργήσει συναισθήματα εχθρότητας, εκδίκησης, ανυπακοής, ενοχής, αυτολύπησης κτλ. Στην ουσία η τιμωρία είναι μία μορφή εκδίκησης του γονιού προς το παιδί. Είναι μια εύκολη λύση να του στερήσουμε αυτό που το ευχαριστεί, να το πονέσουμε εκεί που θα πονέσει....

Πολύ περίεργο φαίνεται να αντιδράμε με τέτοιους τρόπους σε μια σχέση αγάπης και φροντίδας. Και όμως δεν είναι από έλλειψη αγάπης αλλά από άγνοια για τα οδυνηρά -κάποιες φορές- αποτελέσματα της τιμωρίας. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι η τιμωρία σε καμία περίπτωση δεν είναι εκπαιδευτική. Τιμωρώντας ένα παιδί, στην ουσία του στερούμε την πολύ σημαντική εσωτερική διαδικασία του να αντιμετωπίσει την συμπεριφορά του.

Θα αναρωτιέστε βέβαια: «Τι να κάνω αντί για την τιμωρία»; Κατ αρχήν να αναγνωρίσουμε το συναίσθημα του παιδιού μας. Για παράδειγμα: «Καταλαβαίνω ότι θέλετε να τρέχετε ή καταλαβαίνω ότι δεν σου αρέσει να τακτοποιείς το δωμάτιό σου ή καταλαβαίνω ότι οι φακές δεν είναι από τα αγαπημένα σου φαγητά».

Επίσης μπορούμε να του εκφράσουμε και το δικό μας συναίσθημα για την πράξη του. Για παράδειγμα : «Φοβάμαι, ανησυχώ, αναστατώνομαι, δυσκολεύομαι όταν κάνεις αυτό».

Κατόπιν βάζουμε το όριό μας. Για παράδειγμα: «Αν δεν σταματήσετε τώρα να τρέχετε, θα φύγουμε αμέσως». Προσοχή το όριο να έχει σχέση πάντα με την πράξη του παιδιού και να μην αφορά κάποια άλλη στέρηση απόλαυσης!

Αν τέλος δεν υπακούσει ούτε σε αυτό, θέτουμε την συνέπεια της πράξης του, που μπορεί να είναι για παράδειγμα να φύγουμε από το super market ήρεμα, γιατί η συμπεριφορά του ενοχλεί, να πούμε στο παιδί ότι δεν θα το ξαναπάρουμε μαζί μέχρι να το σκεφτεί ώστε να μην ξανακάνει τα ίδια λάθη, ότι δεν θα βγει με τους φίλους του αν δεν τακτοποιήσει πρώτα το δωμάτιό του, ότι δεν θα φάει σοκολάτα αν δεν φάει το φαγητό του, γιατί το γλυκό το τρώμε μετά το φαγητό.

Επίσης, μπορούμε να δώσουμε εναλλακτικές επιλογές συμπεριφοράς στο παιδί μας , όπως να του προτείνουμε συνεργασία ώστε να νιώσει ισότιμα υπεύθυνο. Ίσως είναι και ένας τρόπος να κάνουμε πράγματα μαζί του, κάτι που ενισχύει την σχέση γονιού-παιδιού.

H τιμωρία είναι λοιπόν μία ποινή που επιβάλλεται για κάποιο σφάλμα ή παράλειψη, ενώ η συνέπεια είναι το λογικό –και σε μερικές περιπτώσεις το αναπόφευκτο- επακόλουθο μίας πράξης Βλέπουμε επίσης την σημαντική διαφορά της τιμωρίας από την συνέπεια και στον ψυχισμό του παιδιού μας και στην εκπαίδευσή της συμπεριφοράς του, ώστε να μην επαναλαμβάνει στο μέλλον παρόμοιες συμπεριφορές.

Η τιμωρία φέρνει θυμό, χαλάει τη σχέση γονιού-παιδιού και είναι μια μορφή επιβολής δύναμης και εξουσίας.

Αξίζει να αναρωτηθούμε λοιπόν, εν τέλει για ποιόν τιμωρούμε;

Πανελλαδική γραμμή και συμβουλευτικό κέντρο για μητέρες, γονείς, παιδιά και εφήβους «11525 Μαζί για το παιδί»

Πόπη Γιαλυράκη 

Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας

http://www.mothersblog.gr

http://tro-ma-ktiko.blogspot.gr

10 πράγματα που ένας γιος χρειάζεται από τον πατέρα του.......!!!!!!

Στο βιβλίο του «What a Son Needs From His Dad: How a Man Prepares His Sons for Life», ο συγγραφέας Michael Donnell απαριθμεί τα 10 βασικά πράγματα που χρειάζεται ένας γιος από τον πατέρα του.

1. Σεβασμός

Λίγα πράγματα επηρεάζουν τόσο σημαντικά ένα αγόρι, ο σεβασμός είναι ένα από αυτά. Μην περιμένετε να τον κερδίσει, δώστε τον ανυστερόβουλα, ως ένα μεγάλο δώρο από εσάς προς εκείνον!

2. Εμπιστοσύνη

Η εμπιστοσύνη «γεννά» εμπιστοσύνη. Αν θέλετε λοιπόν κάποια στιγμή ο γιος σας να γίνει ένας ενήλικος άξιος εμπιστοσύνης απλώς…εμπιστευτείτε τον στα πάντα. Δείξτε εμπιστοσύνη στις επιλογές του, στην προσωπικότητά του, στους χρόνος του, στα πρόσωπα που επιλέγει, στα χόμπι του…

3. Αυτοπεποίθηση

Όλα τα παιδιά και ιδιαίτερα τα μικρά αγόρια έχουν ανάγκη να νιώθουν ότι μπορούν να κάνουν σπουδαία πράγματα. Δεν χρειάζεται να του δείξετε ποια είναι αυτά τα πράγματα. Το μόνο που χρειάζεται είναι να δώσετε προσοχή στις ανάγκες του και να του δώσετε την ευκαιρία να νιώσει σίγουρος με τον εαυτό του.

4. Όραμα

Ο γιος σας χρειάζεται από νωρίς να καταλάβει πως ενεργεί και σκέφτεται ένας ώριμος άνθρωπος. Και αυτό θα το δει κυρίως από εσάς. Γι’ αυτό γίνετε ο άνθρωπος που θα θέλατε ο γιος σας να γίνει. Και ξεκινήστε από σήμερα

5. Υπευθυνότητα

Οι νέοι άνθρωποι έχουν ανάγκη από σημαντικά «καθήκοντα» για να νιώσουν σημαντικοί και υπεύθυνοι. Σίγουρα αυτά τα καθήκοντα που εσείς θα του υποδείξετε θα τον βοηθήσουν να ωριμάσει, αλλά το πιο σημαντικό που θα πρέπει να του δείξετε είναι ο ρόλος του μέσα στην οικογένεια.

6. Χώρος

Σε κανένα μπαμπά δεν αρέσει να φεύγει μακριά από την οικογένεια του αλλά δε σας έχει τύχει κάποιες φορές που χρειάζεται να λείψετε σε ταξίδι ο γιος σας να συμπεριφέρεται προστατευτικά στη μαμά του και στα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας; Δε νιώθετε περήφανος γι’ αυτό; Θυμηθείτε πως όσο ο γιος σας χρειάζεται την παρουσία σας, άλλο τόσο χρειάζεται κάποιες φορές και το χώρο του, ώστε να μπορεί να παίρνει κάποιες ευθύνες από μόνος του

7. Μεγαλοψυχία

Όλοι χρειαζόμαστε τη στήριξη και τη μεγαλοψυχία των άλλων, στις δύσκολες ώρες της ζωής μας. Συχνά οι μπαμπάδες μαθαίνουν πολλά στους γιους τους, αλλά ξεχνούν να τους μάθουν την συμπόνια. Αλλά την χρειάζονται πολύ. Όπως έλεγε άλλωστε και ο Αριστοτέλης «η μεγαλοψυχία είναι σαν ένα κόσμημα που στολίζει όλες τις αρετές, γιατί τις κάνει μεγαλύτερες».

8. Καθοδήγηση

Ένας πατέρας μπορεί να καθοδηγήσει το γιο του με έναν τελείως διαφορετικό τρόπο απ’ ότι μια μητέρα. Ο πατέρας είναι το πρώτο πρόσωπο που δίνει έμπνευση στο γιο του. Και βέβαια στο δύσκολο δρόμο της καθοδήγησης θα πρέπει να έχετε υπομονή, κουράγιο και κατανόηση. Το αξίζει έτσι δεν είναι;

9. Πρόκληση

Τα αγόρια αγαπούν τις προκλήσεις. Τους αρέσει να σκαρφαλώνουν να πηδούν, να τρέχουν γενικά να αναπτύσσουν ταχύτητες. Μην τον εμποδίσετε, απλώς δείξτε του πότε χρειάζεται να πατάει φρένο.

10. Αγάπη

Δείξτε του πώς να αγαπάει. Πως; Αρχίζοντας από το να αγαπάτε την σύντροφο και την οικογένειά σας. Και μην ξεχνάτε πως δεν υπάρχει σωστός ή λάθος τρόπος να δείχνει κανείς την αγάπη του. Αρκεί να τη δείχνει.

http://enallaktikidrasi.com

Μπαμπά , μπορώ να σε ρωτήσω κάτι ;

Ένα άτομο γυρίζει σπίτι από την εργασία αργά, κουρασμένος και εκνευρισμένος , για να βρει τον πέντε ετών γιο του να τον περιμένει στην πόρτα.

ΓΙΟΣ : « Μπαμπά , μπορώ να σε ρωτήσω κάτι ; »

ΠΑΤΕΡΑΣ : « Ναι βεβαίως , τι είναι ; »

ΓΙΟΣ : « Μπαμπά , πόσα παίρνεις την ώρα ; »

ΠΑΤΕΡΑΣ : « Αυτό δεν είναι δική σου δουλειά . Γιατί ρωτάς ένα τέτοιο πράγμα ; » ρώτησε θυμωμένα .

ΓΙΟΣ : « Θέλω ακριβώς να ξέρω . Παρακαλώ πες μου , πόσα λεφτά βγάζεις την ώρα ; »

ΠΑΤΕΡΑΣ : «50 ευρώ »

ΓΙΟΣ : « ααα, » … , απάντησε το παιδί , με το κεφάλι του κάτω καί συνέχισε : « Μπαμπά σε παρακαλώ μπορείς να μου δανείσεις 25 ευρώ; »

Ο πατέρας εξαγριωμένος του απήντησε : «εάν ο μόνος λόγος που ρώτησες είναι να δανειστείς κάποια χρήματα για να αγοράσεις ένα ανόητο παιχνίδι ή κάποιες άλλες αηδίες , τότε να πας κατ’ ευθείαν στο δωμάτιό σου και στο κρεββάτι σου. Σκέψου γιατί είσαι τόσο εγωιστής. Δεν εργάζομαι σκληρά για τέτοιες παιδαριώδεις επιπολαιότητες.»

Το μικρό παιδί πήγε ήσυχα στο δωμάτιό του και έκλεισε την πόρτα .

Ο μπαμπάς κάθισε σκεπτόμενος την ερώτηση του παιδιού και νευρίαζε περισσότερο. Πώς τόλμησε να υποβάλλει τέτοια ερώτηση για να πάρει μόνο κάποια χρήματα;

Μετά από μια περίπου ώρα, ο μπαμπάς είχε ηρεμήσει και είχε αρχίσει να σκέφτεται :

Ίσως είναι κάτι που πρέπει πραγματικά να αγοράσει ο μικρός με τα 25 ευρώ και δεν ζητάει χρήματα πολύ συχνά. Πήγε στην πόρτα του δωματίου του παιδιού και άνοιξε την πόρτα.

« Κοιμάσαι γιε μου ; » Ρώτησε .

« Δεν κοιμάμαι » απάντησε το αγόρι .

« Σκεφτόμουν , ότι ίσως ήμουν πάρα πολύ σκληρός μαζί σου νωρίτερα » είπε ο μπαμπάς . «Ήταν μια μεγάλη ημέρα και έβγαλα την κούραση μου σε σένα . Εδώ είναι τα 25 ευρώ που μου ζήτησες » .

Το παιδί έτρεξε κατ’ ευθείαν επάνω του χαμογελώντας . « Σε ευχαριστώ μπαμπά! » φώναξε . Κατόπιν , πάει στο μαξιλάρι του και βγάζει από κάτω κάποια τσαλακωμένα χρήματα .

Ο πατέρας μόλις βλέπει ότι το παιδί έχει ήδη κάποια χρήματα , αρχίζει να νευριάζει .

Το μικρό παιδί αρχίζει να μετράει σιγά τα χρήματά του , και κοιτάζει τον μπαμπά του .

«Γιατί θέλεις περισσότερα χρήματα εφόσον έχεις ήδη μερικά ; » ο πατέρας του γκρινιάζει .

« Επειδή δεν είχα αρκετά , αλλά τώρα έχω » , το μικρό παιδί απήντησε .

«Μπαμπά , έχω 50 ευρώ τώρα. Μπορώ να αγοράσω μια (-1-) ώρα από το χρόνο σου ; Σε παρακαλώ έλα νωρίς αύριο σπίτι. Θα ήθελα πολύ να φάμε μαζί » .

Ο πατέρας συντρίφθηκε. Αγκάλιασε τον μικρό γιο του και ικέτευσε για τη συγχώρεσή του .

Είναι ακριβώς μια σύντομη υπενθύμιση σε όλους σας που εργάζεστε τόσο σκληρά στη ζωή. Δεν πρέπει να αφήσουμε το χρόνο να περνάει από τα χέρια μας χωρίς να περνάμε χρόνο με εκείνους που πραγματικά σημαίνουν κάτι για εμάς, εκείνους που είναι κοντά στις καρδιές μας. Θυμηθείτε να μοιραστείτε εκείνη την αξία των 50 ευρώ του χρόνου σας, με κάποιους που αγαπάτε.

Εάν πεθάνουμε αύριο, η επιχείρηση για την οποία εργαζόμαστε θα μπορέσει εύκολα να μας αντικαταστήσει μέσα σε λίγες ώρες. Αλλά η οικογένεια & οι φίλοι που αφήνουμε πίσω θα αισθανθούν την απώλεια για το υπόλοιπο των ζωών τους.

https://www.facebook.com/

500000aganaktismenoi.ellines

Πώς θα τονώσετε την ενσυναίσθηση του παιδιού......!!!!!!!

Αυτό που οι περισσότεροι γονείς επιδιώκουν, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, με την ανατροφή των παιδιών τους είναι να μεγαλώσουν καλούς ανθρώπους. Αλλά και ανθρώπους που θα σέβονται και θα κατανοούν τα αισθήματα και τις απόψεις των άλλων, που θα νοιάζονται. Τα μαθήματα αυτά δίνονται στην κάθε οικογένεια καθημερινά, σε παιδιά κάθε ηλικίας, μέσα από συζητήσεις και ερωτήσεις που κάνουν ακόμα και τα πιο εγωκεντρικά πιτσιρίκια -και ποιο δεν είναι;- να σκέφτονται και τους άλλους. Δείτε επτά τέτοιες ερωτήσεις:

Πώς νιώθεις γι'αυτό;

Αυτή είναι καλή ερώτηση όταν το παιδί είναι αναστατωμένο ή νιώθει ότι έχει αδικηθεί. Βοηθήστε το να είναι όσο πιο συγκεκριμένο γίνεται: Η ικανότητα να ονοματίζει συγκεκριμένα συναισθήματα και να εκφράζει πώς και γιατί νιώθει έτσι είναι πολύ σημαντική στο να μπορεί, στην συνέχεια, να αυτό-ρυθμίζεται. Να ανταποκρίνεται, δηλαδή, αποτελεσματικά σε ποικίλα συναισθήματα, κάθε έντασης.

Ξέρεις ότι πολλές φορές έχω φοβηθεί και εγώ;

Ένας εξαιρετικός τρόπος για να γνωρίζει το παιδί καλύτερα τον εαυτό του και τα συναισθήματά του, ειδικά όσο ακόμα είναι μικρό και δυσκολεύεται να βρίσκει τις σωστές λέξεις για να περιγράφει αυτά που νιώθει, είναι η δική σας εμπειρία. 

Καταρχήν, μπορείτε να μοιράζεστε με το παιδί στιγμές κατά τις οποίες έχετε και εσείς νιώσει εκνευρισμό ή φόβο ή μοναξιά. Στο μεσημεριανό τραπέζι, μην αρκείστε στο να ρωτάτε το παιδί πώς πέρασε τη μέρα του. Μιλήστε και για την δική σας μέρα και για το πώς κάποιες εξελίξεις σας κάνουν να νιώθετε.

Πώς θα ένιωθε γι'αυτό ο αδερφός/η αδερφή σου;

Πολλοί από εμάς αφιερώνουμε χρόνο στο να αναλογιζόμαστε πώς θα νιώθαμε για μία κατάσταση αν ήμασταν στην θέση κάποιου άλλου, προκειμένου να κατανοήσουμε καλύτερα τις απόψεις και τις επιλογές του. Γι'αυτό κι όταν το παιδί μπλέκεται σε καβγάδες με τα αδέρφια ή τους φίλους του και κάνει κάτι που τους πληγώνει, οι γονείς συχνά το ρωτούν «πώς θα ένιωθες εσύ αν στο έκανε αυτό;». 

Ωστόσο, οι ψυχολόγοι λένε ότι ίσως είναι προτιμότερο να ρωτάμε το παιδί «πώς πιστεύεις ότι νιώθει ο άλλος με αυτό που έκανες;». Με τον τρόπο αυτό το παιδί, αντί να νοιάζεται μόνο για τα δικά του αισθήματα, και να προσπαθεί να τα προβάλει στους άλλους, μαθαίνει να νοιάζεται και για τα αισθήματα των άλλων.

Πώς πιστεύεις ότι ένιωσε ο τάδε ήρωας; Γιατί νομίζεις πήρε αυτές τις αποφάσεις;

Αμέτρητες μελέτες έχουν δείξει ότι διαβάζοντας παραμύθια στα παιδιά οι γονείς μπορούν να αυξήσουν την ενσυναίσθηση των παιδιών. Όταν, λοιπόν, διαβάζετε μία ιστορία στο παιδί, ή συζητάτε για μία ταινία ή ένα βιβλίο, μην μιλάτε μόνο γι'αυτά που έγιναν, συζητήστε γιατί έγιναν. Μοιραστείτε μαζί τους δικές σας ιστορίες για όταν είχατε και εσείς νιώσει έτσι και ρωτήστε το παιδί αν και αυτό έχει αισθανθεί ποτέ με τον ίδιο τρόπο.

Ποιο συναίσθημα είναι αυτό;

Παίξτε με το παιδί σας «μάντεψε τι νιώθω». Είναι ένας εξαιρετικός τρόπος για να μάθει να αναγνωρίζει τα συναισθήματά του. Πώς; Ξεκινήστε παίρνοντας μια έκφραση που να σχετίζεται με κάποιο συναίσθημα (π.χ. χαρά, λύπη, τρόμο ή έκπληξη). Ζητήστε από το παιδί να σας πει ποιο συναίσθημα αντιπροσωπεύει η συγκεκριμένη έκφραση και έπειτα πείτε του να προσπαθήσει να την μιμηθεί. 

Η διαδικασία αυτή θα βοηθήσει το παιδί σας να «χτίσει» το λεξιλόγιο των συναισθημάτων του, έτσι ώστε να μπορεί να περιγράφει καλύτερα το πώς νιώθει, αλλά και να κατανοεί τα συναισθήματα των άλλων.

Αν είχες υπερδυνάμεις, πώς θα τις χρησιμοποιούσες για να βοηθήσεις τους άλλους;

Η ικανότητά μας να νοιαζόμαστε και να κατανοούμε τους άλλους έχει νόημα μόνο όταν δρούμε και ανάλογα. Όταν το παιδί μιλά για έναν συμμαθητή του ή για κάποιον γνωστό σας που αντιμετωπίζει ένα σοβαρό πρόβλημα -στο σπίτι ή στο σχολείο- ρωτήστε αν θα μπορούσε να κάνει κάτι για να βοηθήσει αυτό το άτομο να νιώσει καλύτερα.

Εσείς, στην ηλικία του παιδιού.

Όταν μοιραζόμαστε τις ιστορίες μας και ακούμε αυτές των άλλων μαθαίνουμε να κατανοούμε καλύτερα ο ένας τον άλλον και να αποκτούμε σφαιρική εικόνα για τον κόσμο. Παρακινήστε την έμφυτη περιέργεια του παιδιού σας: Πείτε του να ρωτήσει κάποιον συγγενή σας ή τους παππούδες του πώς ήταν εκείνοι ως παιδιά. Π.χ. «Πώς ήσουν όταν ήσουν 9 χρονών; Πώς ήταν το σχολείο; 

Τι γινόταν στην Ελλάδα και στον κόσμο τότε;» Αυτές οι συνδιαλλαγές μεταξύ των γενεών θα το βοηθήσουν να μην βλέπει τους άλλους ως «διαφορετικούς» και να αντιληφθεί ότι όλοι γύρω του μοιράζονται το σπουδαιότερο κοινό χαρακτηριστικό: είναι άνθρωποι.

Parents.com

Έλενα Μπούλια

http://www.mama365.gr

Γιατί δεν πρέπει να φωνάζετε στα παιδιά σας........!!!!!!

Το να φωνάζετε στα παιδιά σας δεν θα τα κάνει λιγότερο άτακτα και για την ακρίβεια θα κάνει τα πράγματα χειρότερα, σύμφωνα με νέα έρευνα.

Έρευνα των Πανεπιστημίων του Pittsburgh και του Michigan ανακάλυψε ότι σε 13χρονα παιδιά των οποίων οι γονείς χρησιμοποιούν σκληρές λεκτικές επιπλήξεις, τείνουν να αυξάνονται τα προβλήματα συμπεριφοράς του ενώ τα παιδιά βιώνουν συμπτώματα κατάθλιψης.

Σύμφωνα με τη μελέτη, που πραγματοποιήθηκε σε παιδιά ηλικίας 13 - 14 ετών σε περίπου 1.000 οικογένειες, εκ των οποίων σχεδόν οι μισές παραδέχτηκαν ότι κατέφευγαν στη λεκτική βία για λόγους πειθαρχίας, όσο πιο συχνά τα παιδιά δέχονταν το έντονο «κατσάδιασμα» των γονιών τους, τόσο περισσότερο εμφάνιζαν ψυχολογικά και άλλα προβλήματα συμπεριφοράς στη συνέχεια της εφηβείας (αδιαφορία στο σχολείο, καταφυγή στα ψέματα, κλοπές, εκρήξεις θυμού, συμπλοκές με άλλα παιδιά κλπ).

Συγκεκριμένα, οι γονείς που φωνάζουν στα παιδιά τους, προκαλούν σε αυτά παρόμοια προβλήματα με αυτά της άσκησης βίας, αυξάνοντας τις πιθανότητες κατάθλιψης και επιθετικής συμπεριφοράς.

Ακόμα και μία, κατά τα άλλα, καλή και θερμή σχέση μεταξύ γονιών και παιδιών, δεν τα προστατεύει από τις επιπτώσεις που έχει το να τους φωνάζουν και να τους βάζουν ταμπέλες, όπως «τεμπέλης», «χαζός» κ.α.

Η έρευνα δημοσιεύθηκε την Τετάρτη στην ιστοσελίδα του περιοδικού Child Development.

Ενώ η άσκηση βίας (ακόμα και οι ξυλιές στον πισινό) έχει γίνει ταμπού σε αρκετές κοινωνίες, οι φωνές παραμένουν κάτι «φυσιολογικό» στο πλαίσιο της διαπαιδαγώγησης. Οι γονείς πιστεύουν ότι έτσι θα κάνουν τα παιδιά τους να τους ακούσουν ενώ στην πραγματικότητα συμβαίνει το αντίθετο.

«Οι φωνές δεν μπορούν να μειώσουν ή να διορθώσουν προβλήματα συμπεριφοράς. Αντιθέτως, κάνουν τα πράγματα χειρότερα», επισημαίνει ο Μινγκ-Τε Γουάνγκ, βοηθός καθηγητή εκπαίδευσης και ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο του Pittsburgh και ένας από τους συγγραφείς της έρευνας. «Οι γονείς που θέλουν να αλλάξουν τη συμπεριφορά των παιδιών τους, θα ήταν καλύτερο να επικοινωνήσουν μαζί τους σε ισότιμο επίπεδο και να εξηγήσουν το σκεπτικό τους και τις ανησυχίες τους» πρόσθεσε.

«Αισθάνεσαι πολύ πιο υπεύθυνος για τη συμπεριφορά σου όταν διορθώνεσαι από κάποιον που σέβεσαι», επισημαίνει ο Timothy Verduin, κλινικός βοηθός καθηγητή Παιδικής και Εφηβικής Ψυχιατρικής στο Κέντρο Μελέτης του Παιδιού στο NYU Langone Medical Center στη Νέα Υόρκη.

Σύμφωνα με τους ερευνητές, ως λεκτική βία μπορεί να θεωρηθεί οποιαδήποτε ψυχολογική πίεση με θυμωμένα ή προσβλητικά λόγια προκειμένου το παιδί να νιώσει συναισθηματικά πληγωμένο, σε μια προσπάθεια να διορθωθεί ή να ελεγχθεί η συμπεριφορά του, μεταξύ των οποιων οι δυνατές φωνές, οι βλαστήμιες, οι κατάρες, καθώς και οι ταμπέλες.

Μάρα Κρητικού 

http://www.mama365.gr