Ευγνωμοσύνη για τις προκλήσεις....!!!!!!!!!

Είναι πολύ εύκολο να νιώθουμε ευγνωμοσύνη στα δώρα της ζωής, όταν νιώθουμε καλά, όταν απολαμβάνουμε πλούτη και όμορφες σχέσεις, όταν βιώνουμε την ειρήνη του Θεού και όταν όλα βαίνουν ομαλά.

Πόσο εύκολο είναι να πούμε Ευχαριστώ, να νιώσουμε Ευγνωμοσύνη και να αγκαλιάσουμε και να γιορτάσουμε μια εμπειρία που είναι Πρόκληση που μας βγάζει έξω από το βόλεμα μας και μας είναι πάρα πολύ δυσάρεστο εκείνο το συναίσθημα που ταξιδεύει στο σώμα μας και να μας τρελαίνουν οι αρνητικές σκέψεις του νου;

Το να θεωρείς μια τέτοια κατάσταση ευλογία και θείο δώρο σημαίνει ότι είσαι μια γενναία ψυχή έτοιμη να αφήσεις κάθε αντίσταση και να στραφείς μέσα σου όσο και να πονά, να παραδώσεις την κατάσταση στα χέρια του Θεού και να αφουγκραστεις το επόμενο βήμα και να κάνεις ακριβώς ό,τι χρειάζεται που θα σε οδηγήσει στην αλλαγή.

Μια ανθρώπινη πτυχή που επιθυμεί να μεταμορφώνεται και επομένως να βλέπει την πραγματικότητα της να αλλάζει είναι μια φωτεινή ψυχή που επιτρέπει το θεϊκό φως να διαποτίζει το κάθε του κύτταρο, κάθε του σκέψη και συναίσθημα και να καθοδηγείται από αυτό. 

Μια ανθρώπινη πτυχή που επιθυμεί να βιώνει την ειρήνη του Θεού γνωρίζει πως ότι όλα γίνονται για κάποιο λόγο και αντί να αρχίσει να κλαίγεται για ό,τι συμβαίνει και το παίζει θύμα στέλνει αγάπη και φως στην κατάσταση και επιτρέπει σκέψεις εμπιστοσύνης και αγάπης αντί σκέψεις φόβου να κυριαρχούν στο μυαλό του. 

Επιλέγει τις πιο φωτεινές σκέψεις ακόμα και στις πιο δύσκολες καταστάσεις. Αντικαθιστά τις πιο σκοτεινές, ψεύτικες σκέψεις του εγώ επειδή ό,τι βιώνει είναι είναι Παιχνίδι για να εξελιχθεί! 

Mια γενναία ψυχή επιλέγει να δει την αλήθεια πίσω από την πρόκληση για να απελευθερωθεί από την σκλαβιά της φλυαρίας του νου που την θέλει να υποφέρει και να φοβάται. Επιλέγει να δει το μάθημα που είναι στο θεϊκό του σχέδιο και να νιώσει ευγνωμοσύνη. Επιλέγει να δει την κατάσταση διαφορετικά.

Ευλογημένες λοιπόν οι προκλήσεις επειδή μας οδηγούν στην εξέλιξη μας, στην αλλαγή της πραγματικότητα μας αρκεί να έχουμε το κουράγιο να πάρουμε την ευθύνη, να εμβαθύνουμε έχοντας εμπιστοσύνη ότι με το Θεό συνδημιουργούμε τη λύση τους.

Σεβαστή Βόλα

http://loving-me.com

Η Δύναμη της προσφοράς και τα οφέλη της.....!!!!!!!!!!!

Επειδή πάντα στη ζωή μου έχω αυτή την αρχή - '' όλοι μαζί μπορούμε να κάνουμε τον κόσμο μας καλύτερο '' - στη καρδιά και το νου μου…..σήμερα θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας….μια ιδέα που μου ήρθε…..και θα μας κάνει όλους να νιώσουμε υπέροχα συναισθήματα χαράς και προσφοράς…..

Η ιδέα μου λοιπόν είναι να συμμετέχετε περισσότερο στο blog μου και αυτό γιατί θα ήθελα …..μαζί με εσάς φυσικά…..συνδημιουργοί μου να προσφέρουμε το 30% των κερδών μου κάπου…..αυτό το '' κάπου '' θα το αποφασίσουμε από κοινού…..και εννοώ….σαν πρωταρχική μου σκέψη…..θα κάνουμε μια ψηφοφορία εάν θα είναι βοήθεια σε παιδάκια….ή σε σκυλάκια…..και μετά θα αποφασίσουμε και το ίδρυμα που θα προσφέρουμε το ποσόν…..

Το blog μου έχει κλείσει περίπου δυόμιση χρόνια…..και με δυσκολία αποφάσισα πριν μισό χρόνο περίπου να βάλω διαφημήσεις…..γιατί θεωρώ ότι θα χαλούσα την αισθητική της σελίδας….

Αφού όμως το αποφάσισα τελικά…..είδα ότι το κέρδος μου ήταν μηδαμινό……και δεν θεωρώ ότι άξιζε τον κόπο….

( μπορώ να σας παρουσιάσω στοιχεία…..εάν κανείς έχει αμφιβολίες ) ….είχα σκοπό αυτό που ζητώ σήμερα από εσάς…να το κάνω μόνη μου…..αλλά βλέπετε ο Θεός είχε άλλα σχέδια…..και θεωρεί ότι συλλογικά θα είναι καλύτερα……

Αυτό που ζητώ λοιπόν από εσάς…..όταν και εάν φυσικά θέλετε…..όταν είστε στη σελίδα μου για να διαβάσετε ένα άρθρο…..να πατήστε  ένα με δυο κλικ…στη διαφήμιση που βρίσκεται στην αριστερή πλευρά της σελίδας ή στο τέλος του κάθε άρθρου…..θεωρώ ότι ο χρόνος που θα διαθέσετε θα είναι ελάχιστος…..δύο κλικ την ημέρα αρκούν…..δεν χρειάζεται να παραμείνετε και να δείτε όλη τη διαφήμιση.

Η αμοιβή για κάθε κλικ….είναι ένα λεπτό του ευρώ (00,01)…..μηδαμινό δηλ….αλλά επειδή ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ……εύχομαι και ελπίζω να έχετε την ίδια άποψη με μένα και να συμμετέχετε σε αυτή την προσπάθεια….τα οφέλη για εμάς θα είναι μεγάλα…..γιατί θα κάνουμε χαρούμενους αρκετούς ανθρώπους….και ζώα…..!!!!!!!!!!!

Κάθε μήνα θα αναρτώ το ποσόν….. που θα μου δείχνουν τα αποτελέσματα…..και θα ξέρετε επ’ακριβώς το ποσό που θα έχει μαζευτεί…..επειδή στην αρχή τα ποσά θα είναι μικρά…..θα τα συσωρεύουμε σε ένα εικονικό κουμπαρά…..

Σας ευχαριστώ για την αγάπη και την υποστήριξη σας….αλλά και την εμπιστοσύνη που μου δείχνετε όλα αυτά τα χρόνια….με το να μοιράζεστε μαζί μου τις ανησυχίες και τα προβλήματα σας….ξέρω ότι νιώθετε ότι μπορείτε να με εμπιστευτείτε γι’αυτό και το κάνετε…..!!!!!!!!...

Περιμένω με λαχτάρα και γλυκιά προσμονή τη συμμετοχή σας….αλλά και τα σχόλια σας σχετικά με το μέρος και το είδος της προσφοράς μας…..σκεφτείτε το και ο Θεός ας σας φωτίσει να κάνετε αυτό που προστάζει η καρδιά σας……!!!!!!!!!

Σας ευγνωμονώ για το κάθε τι που κάνετε για μένα…..ένα τρυφερό σχόλιο….ένα γλυκό ευχαριστώ…..μια υπέροχη φωτογραφία…..αλλά και τη συμμετοχή σας στο blog μου….που με την δική σας αγάπη έφτασε και ξεπέρασε το ένα εκατομμύριο ( 1.000.00 ) προβολές σελίδων…. στο Facebook και πάνω από εξήμιση εκατομμύρια (6.500.00 ) στο google ….και όλα αυτά τα κάνατε εσείς αγαπημένοι μου άγγελοι…..ο Θεός μαζί σας τώρα και πάντα…..!!!!!!!!!! 

Λένα Μπαξέ

Εργάτης Φωτός

Το θαύμα της Ευγνωμοσύνης.....!!!!

Τι να πρωτοπεί κανείς για τη θαυματουργή επίδραση της ευγνωμοσύνης! Πόσες φορές την ημέρα λέτε ευχαριστώ; Κανονικό ευχαριστώ, όχι τυπικό μέσα από τα δόντια! Αν δεν το λέτε συνειδητά, μέσα από τη καρδιά σας, τότε χάνεται τη καταπληκτική ευκαιρία που σας δίνει αυτή η υπέροχη λέξη.

Η σημασία που έχει το να ευχαριστούμε ειλικρινά για τα πράγματα που λαμβάνουμε είναι τεράστια.

Όσο περισσότερο ευχαριστούμε για όλα τα καλά που δεχόμαστε, τόσο πιο πολύ ανοίγει ο δρόμος για να δεχτούμε περισσότερα.

Όταν είμαστε ευγνώμονες και το εκφράζουμε είτε από κοντά σε κάποιον, είτε του στέλνουμε νοερά την ευγνωμοσύνη μας από μακριά, η ενέργεια μας ανυψώνεται σε υψηλές συχνότητες, με αποτέλεσμα να βιώνουμε μια αρμονική και γαλήνια εμπειρία.

Ευγνωμοσύνη μπορούμε να εκπέμπουμε κάθε στιγμή, προς την Ανώτερη Δύναμη, το Πνεύμα της Δημιουργίας για όλα όσα έχουμε, για οποιαδήποτε κατάσταση έρχεται στη ζωή μας, για οτιδήποτε μας κάνει να νιώθουμε καλά, για τα μικρά και για τα μεγάλα!

Εκφράζοντας ευγνωμοσύνη για έναν άνθρωπο ή ένα γεγονός, δημιουργείτε μια τεράστια μαγνητική δύναμη η οποία προσελκύει κι άλλους ανθρώπους, γεγονότα και τις κατάλληλες συνθήκες, ώστε να νιώσουμε ακόμα καλύτερα.

"Αν δεν είχατε σκεφτεί ποτέ ότι η ευγνωμοσύνη εναρμονίζει το πνεύμα σας με τις δημιουργικές δυνάμεις του Σύμπαντος, σκεφτείτε το τώρα. Αν το αναλογιστείτε σοβαρά, θα διαπιστώσετε ότι αυτή είναι η πραγματικότητα."
Γουάλας Γουάτλες (1860-1911)

Ενεργοποιώντας συνειδητά την αίσθηση της ευγνωμοσύνης στη καθημερινότητα μας, νιώθοντας βαθιά και αληθινά την ευχαρίστηση και την ικανοποίηση, μπαίνουμε σε μια κατάσταση αποδοχής και εκτίμησης, απελευθερώνοντας έτσι τις εσωτερικές αντιστάσεις που μπλοκάρουν την ανάπτυξη μας.

Η πορεία προς μια Ανώτερη Συνειδητότητα είναι μια πνευματική διαδρομή, ζούμε όμως σε έναν υλικό κόσμο και θα πρέπει να βρούμε τις γέφυρες ώστε να περνάμε αρμονικά από το υλικό στο πνευματικό επίπεδο, βιώνοντας τη πνευματικότητα στη καθημερινή μας ζωή. 

Μια σταθερή εσωτερική κατάσταση ευγνωμοσύνης, αποτελεί σύνδεση των δύο κόσμων, που μας μεταφέρει σε πολύ υψηλά δονητικά επίπεδα. Η ψυχή μας «τρέφεται» όταν εκπέμπουμε δυνατά συναισθήματα που πηγάζουν από αληθινή ευγνωμοσύνη.

Είναι συνήθεια το να εκτιμάμε διάφορα πράγματα κατά τη διάρκεια της ημέρας. Είναι συνήθεια να ψάχνουμε να βρούμε κάτι που μας ευχαριστεί, που μας αρέσει και να ευγνωμονούμε γι αυτό. 

Κάντε την ευγνωμοσύνη καθημερινή σας συνήθεια! Η άσκηση στο να είμαστε ευγνώμονες για οτιδήποτε, είναι στην ουσία άσκηση προσέλκυσης υψηλότερων δονήσεων. Οι υψηλότερες δονήσεις είναι εκείνες με τις οποίες νιώθουμε καλά, είμαστε ευτυχισμένοι, και με τη σειρά τους προσελκύουν θετικές εμπειρίες ώστε να νιώσουμε ακόμα καλύτερα. 
Όσο περισσότερο εξασκείστε στην αίσθηση της ευγνωμοσύνης, τόσο περισσότερο θα βλέπετε να υλοποιούνται οι βαθύτερες επιθυμίες σας, με διαφορετικούς, υπέροχους και απροσδόκητους τρόπους. 

Δεν έχει σημασία το πώς και το γιατί, σημασία έχει ότι Σύμπαν πάντα ανταποκρίνεται σε αυτό που εκπέμπετε. Η ενέργεια της αγάπης, της ευγνωμοσύνης, της συμπόνιας, επιστρέφουν σε σας από εκεί που δε το περιμένετε!

Η έλλειψη της ευγνωμοσύνης στη καθημερινότητα μας ευθύνεται συχνά για διάφορες καθυστερήσεις και αναβολές στα σχέδια μας. Είναι οι εσωτερικές αντιστάσεις που μπλοκάρουν και βάζουν εμπόδια στη διαδρομή. 

Μια καρδιά που δεν μπορεί να νιώσει ευγνωμοσύνη είναι κλειστή, δε μπορεί ούτε να αγαπήσει πραγματικά, και επηρεάζετε και το φυσικό σώμα. Αντίθετα τα αισθήματα ευγνωμοσύνης απελευθερώνουν σε όλο το σώμα θετικές ενδορφίνες που δημιουργούν την υγεία.

Έτσι κι αλλιώς μας ανεβάζει τη διάθεση, γεμίζει τη καρδιά μας με χαρά, και έτσι ελκύουμε φυσικά στη ζωή μας αυτά που επιθυμούμε, συντονισμένοι με την αφθονία του Σύμπαντος. Βλέπουμε πιο καθαρά, εστιαζόμαστε στη φωτεινή πλευρά των πραγμάτων, με αποτέλεσμα να παίρνουμε πιο σωστές αποφάσεις με οδηγό τη καρδιά. 

Γιατί μια καρδιά γεμάτη ευγνωμοσύνη είναι ανοιχτή και μας επιτρέπει να ανεβαίνουμε όλο και ψηλότερα στο εξελικτικό ταξίδι της ψυχής μας. 
Με το ευχαριστούμε ενεργοποιούμε θεραπευτική ενέργεια για μας και τους άλλους. Είναι τόσο σημαντικό να καλλιεργούμε μια στάση ευγνωμοσύνης !
Αρχίστε με το να νιώθετε ευγνωμοσύνη για αυτά που ήδη έχετε. Σίγουρα θα βρείτε αρκετά! Κοιτάξτε γύρω σας, μέσα σας, εκτιμήστε ότι πέφτει στην αντίληψη σας. 

Νιώστε ευγνωμοσύνη για το σώμα σας -σε όποια φάση κι αν βρίσκετε- για την οικογένεια σας, για το σπίτι σας, για τη δουλειά σας, τους φίλους σας - ακόμα και ένας καλός φίλος αξίζει την εκτίμηση σας- για το δώρο που σας έφεραν, για τα λουλούδια του γείτονα που σας ομορφαίνουν τη θέα, για το όμορφο τραγούδι που ακούσατε στο ράδιο, για τη καλή κουβέντα που σας είπε ο διπλανός, για το χαμόγελο που σας χάρισε ένας περαστικός, για το ότι έχετε τα δυο σας πόδια και περπατάτε, για τα δυο σας μάτια να βλέπετε, για την αγκαλιά του παιδιού σας, για την ζεστασιά του συντρόφου σας, για τον ενδιαφέρον κάποιου δικού σας, για το βιβλίο που διαβάζετε, για τον αέρα που μπορείτε και αναπνέετε! 

Μην τα θεωρείτε όλα αυτά δεδομένα, δεν τα έχουν όλοι οι άνθρωποι. Αναγνωρίστε πως υπάρχουν τόσα ωραία πράγματα για σας!

Έπειτα δοκιμάστε να νιώσετε ευγνωμοσύνη για όσα δυσάρεστα περάσατε. Μπορείτε να το κάνετε αυτό; Αν το καταφέρετε, μια καινούρια γνώση θα αναδυθεί από μέσα σας και μια νέα ενέργεια θα περιβάλλει τη ζωή σας. 

Η συνειδητοποίηση του ότι τα γεγονότα που μας βάζουν σε δοκιμασία έχουν το λόγο τους που έρχονται σε μας, ότι μαθαίνουμε μέσα από αυτά, ανοίγουμε και αρχίζουμε να αναγνωρίζουμε το κάθε εμπόδιο σαν μια ευκαιρία εξέλιξης, σαν ένα τόξο που μας δείχνει ότι ίσως πρέπει να ακολουθήσουμε μια άλλη κατεύθυνση. 

Πάντα ένα εμπόδιο κρύβει ένα τόξο. Το θέμα είναι να αντιληφθούμε τι κρύβεται πίσω από το τόξο!

Η ευγνωμοσύνη είναι μια στάση ζωής, είναι ευλογία, που ανοίγει τις πόρτες του δικού μας παραδείσου.

Η ευγνωμοσύνη, είναι το νέκταρ της ψυχής !

Λιάνα Τελειώνη

Ενεργειακή Θεραπεύτρια

Συγγραφέας

www.UrantiaCenter.gr

Η πραγματική Αγάπη

Η πραγματική αγάπη είναι πάντοτε συνυφασμένη με την προσφορά, τη θυσία, την ανιδιοτέλεια. 

Αγάπη είναι να χαίρεσαι με αυτόν που χαίρεται και 
να λυπάσαι με αυτόν που πονά. 

Αυτός που αγαπά ανέχεται τον άλλο με τις ατέλειές 
του χωρίς να τον περιφρονεί, χωρίς καν να τον κάνει 
να νιώθει άσχημα για αυτό που είναι. 

Όταν αγαπάς ενδιαφέρεσαι τι θα γίνει ο άλλος, 
χωρίς όμως αυτό το ενδιαφέρον να γίνεται καταπίεση 
και επιβολή. 

Και αυτό, διότι η πραγματική αγάπη εμπεριέχει τον σεβασμό της ελευθερίας του άλλου, την εκτίμηση προς την προσωπικότητά του.

Παρεξηγημένη αγάπη είναι όταν ο άλλος γίνεται το αντικείμενο με το οποίο ικανοποιώ εγώ τις ανάγκες και τις επιθυμίες μου. Κάτι τέτοιο μάλλον προσκόλληση και αδυναμία πρέπει να ονομάζεται παρά αγάπη. 

Καταντούμε σε αυτή την παρεξηγημένη κατάσταση 

είτε όταν είμαστε φίλαυτοι – δηλαδή “εγωιστές” - είτε 
όταν πάσχουμε από κοινωνική ανασφάλεια. 

Σε αυτή την δεύτερη περίπτωση, ο φόβος μη τυχόν 

και μας απορρίψουν οι άλλοι μας κάνει να απαιτούμε συνεχώς επιβεβαίωση (-“Πες μου ότι με αγαπάς ...” 

“Μα μόλις τώρα σου το είπα !”). 

Η ανασφάλεια, με τις απαιτήσεις που προτάσσει, 

μας εμποδίζει από το να γνωρίσουμε και να αγαπήσουμε 

τον άλλο για αυτό που πραγματικά είναι, με τον ίδιο 

ακριβώς τρόπο που μας εμποδίζουν οι απαιτήσεις 

που προτάσσει η φιλαυτία, ο “εγωισμός”. 

Ποια από τις δύο πιο πάνω μορφές αγάπης έχουμε 
εμείς μέσα μας; Κριτήριο είναι η στάση μας απέναντι 
στους δύσκολους ανθρώπους: Αν τους αγαπούμε 
και αυτούς με την ίδια προθυμία, τότε η αγάπη μας 
είναι πραγματική. 

Αν όμως αγαπάμε μόνο όσους ανθρώπους βρίσκουμε ευχάριστους και βολικούς, τότε μάλλον η αγάπη μας εμπίπτει στην δεύτερη κατηγορία.

Η αληθινή αγάπη μέσα στην ψυχή ενός ανθρώπου 

είναι σαν ένα δέντρο που σιγά – σιγά μεγαλώνει, και σκεπάζει όλο και περισσότερους ανθρώπους κάτω 

από την δροσερή σκιά του. 

Από εμάς το μόνο που απαιτείται είναι να 
φροντίσουμε λίγο για την καλλιέργειά της, καθώς 
επίσης να την προστατεύσουμε από αυτά που θα μπορούσαν να την ξεριζώσουν από την καρδιά.

http://www.help-net.gr

Η αγάπη του εαυτού είναι ευτυχία.....!!!

                    

Η χριστιανική προτροπή 

"Αγάπα τον πλησίον σου ως εαυτόν" διαβάζεται συνήθως ελλιπώς. Από τη μια εννοεί φυσικά να αγαπάς τους άλλους αλλά εκείνο στο οποίο πρωτίστως προτρέπει, είναι να αγαπάμε τον εαυτό µας. Πολλοί πιστεύουν πως αγαπώντας τον εαυτό µας γινόμαστε εγωιστές. Λάθος. 

Είναι αδύνατον να αγαπήσεις τον άλλον αν δεν αγαπάς τον εαυτό σου.

Αγαπώ τον εαυτό µου σημαίνει πολλά. π.χ. σέβομαι και εκφράζω τις ανάγκες µου, αναγνωρίζω και εμπιστεύομαι τις ικανότητές µου, δεν µε τοποθετώ πιο κάτω αλλά ούτε πιο πάνω από κανέναν, φροντίζω το σώμα µου και την ψυχή µου, αναλαμβάνω τις ευθύνες µου και τις συνέπειές τους, διεκδικώ τα δικαιώματά µου και αναλαμβάνω τις υποχρεώσεις µου, υποστηρίζω τις θέσεις µου, υποστηρίζω τα συναισθήματά µου. 

Μου αρέσω όπως είμαι και προσπαθώ συνεχώς να βελτιώνω τον εσωτερικό εαυτό µου. Τολμώ να σχετίζομαι µε ανθρώπους και συνάπτω φιλίες. Αγαπώ ερωτικά και παντρεύομαι. Εργάζομαι και προσφέρω στο κοινωνικό σύνολο.

Όταν υπάρχουν όλα αυτά τότε µόνο αγαπάμε τον εαυτό µας και µόνο τότε μπορούμε να αγαπήσουμε τον πλησίον µας.

Πολλοί πιστεύουν ότι αρκεί να είναι καλοί για να θεωρούνται κοινωνικά και χριστιανικά ορθοί. Δεν είναι έτσι. Ξέρω ανθρώπους που θεωρούνται πολύ καλά παιδιά, αλλά π.χ. δεν μπορούν να πουν όχι. Πιστέψτε µε. Δεν είναι καλά παιδιά.

Όταν δεν μπορείς να πεις όχι σε όλους όσοι σου ζητούν πράγματα, αυτό σημαίνει πως δεν μπορείς όλους να τους ικανοποιήσεις, επομένως κάποιους θα ρίξεις, µε κάποιους θα είσαι ασυνεπής.

Σημαίνει επίσης ότι παραμελείς τον εαυτό σου για χάρη των άλλων, ότι καταπίνεις συνεχώς όσα σε δυσαρεστούν και σε δυσκολεύουν.

Επομένως, τι είδους καλοσύνη είναι αυτή; Άσε που μέσα τους όλα αυτά τα "καλά" παιδιά βράζουν. Υποφέρουν. Γιατί είναι μονίμως θυμωμένοι µε τον κόσμο που απαιτεί πράγματα απ' αυτούς, αλλά είναι κυρίως θυμωμένοι µε τους ίδιους που δεν μπορούν να αρνηθούν, δεν μπορούν να πουν όχι, επειδή νομίζουν ότι έτσι χαλάνε την εικόνα του καλού παιδιού. 

Ο εσωτερικός θυμός, αυτός που ποτέ δεν εκφράζεται, γίνεται πάντα κάτι άλλο. 

Το συνηθέστερο, είναι η έκρηξη κάποια στιγμή, αλλά τέτοιου είδους έκρηξη, που αφήνει άναυδους τους γύρω. Μπορεί αίφνης δηλαδή να αντικρίσεις έναν τελείως διαφορετικό άνθρωπο από το καλό παιδί που ήξερες και μια συμπεριφορά που αγγίζει τα όρια της βιαιότητας.

Ένα άλλο σύμπτωμα είναι γκρίνια και το συνεχές γκιρ-γκιρ.

Επίσης, τα κλάματα, αλλά και σοβαρότερα συμπτώματα όπως το σωματικό βάρος, ο αλκοολισμός, η χρήση ουσιών κλπ.

Οι καλοί άνθρωποι υπήρξαν παραχαϊδεμένα ή παραμελημένα παιδιά. 

Και µη φανταστείτε ότι το παραχάϊδεμα είναι σωστή γονεϊκή συμπεριφορά. Δεν σημαίνει τρυφερότητα, ούτε αγάπη. Αυτά είναι απαραίτητα για ένα παιδί και πρέπει να τους τα παρέχουμε αφειδώς.

Παραχαϊδεύουμε τα παιδιά µας όχι µόνο όταν ικανοποιούμε κάθε επιθυμία τους, αλλά και όταν προλαβαίνουμε τις ανάγκες τους.

Παραχάϊδεμα είναι λόγου χάρη όταν συνεχίζουμε να τα ταϊζουμε ενώ μπορούν πλέον να φάνε μόνα τους. Όταν τα κάνουμε μπάνιο ή τα σκουπίζουμε στην τουαλέτα ενώ είναι σε ηλικία που μπορούν πλέον να αυτοεξυπηρετηθούν. Παραχάϊδεμα είναι όταν τους λέμε τι να κάνουν, Π.χ. βάλε κάτι θα κρυώσεις ή πρόσεχε µη χτυπήσεις και τέτοια.

Αυτές οι συμπεριφορές από μέρους των γονιών, αργά αλλά σταθερά αχρηστεύουν τα παιδιά και όταν ενηλικιώνονται επειδή έχουν ζήσει σε ένα υπερπροστατευμένο περιβάλλον, η πραγματική ζωή τούς φαίνεται δύσκολη και η κοινωνία εχθρική. 

Προσπαθούν λοιπόν κάποια απ' αυτά να είναι καλοί, ώστε να γοητεύουν συνεχώς τους άλλους - όπως γινόταν και µε τους γονείς τους- και να εξασφαλίζουν τα αντίστοιχα οφέλη.

Αλλά, η κοινωνία δεν ανταποκρίνεται και οι άνθρωποι αυτοί είναι συνήθως δυστυχείς. 

Με τα παραμελημένα παιδιά, τα πράγματα είναι ακόμα πιο δύσκολα. 

Συνήθως αυτά τα παιδιά γίνονται εξαρτημένοι ενήλικες. 

Εξαρτώνται είτε από το φαγητό και το ποτό, είτε από ουσίες, αλλά πολύ συχνά εξαρτώνται από άλλους ανθρώπους. Βλέπουμε λοιπόν να έχουν μακροχρόνιους προβληματικούς δεσμούς µε άτομα που δεν τους προσφέρουν παρά τη λανθασμένη σιγουριά ότι δεν θα φύγουν ποτέ όπως έκανε ο γονιός τους ή πως δεν θα τα παραμελήσουν όπως παραμελήθηκαν από τους γονείς τους ακόμα κι αν αυτοί ήταν παρόντες. 

Η λύση γι' αυτούς τους ανθρώπους είναι η ψυχοθεραπεία. Προέχει όμως να συνειδητοποιήσουν, δηλαδή να παραδεχτούν ότι υποφέρουν. 

Ένας παχύσαρκος ότι είναι πρόβλημα η παχυσαρκία του όπως ένας αλκοολικός ότι έχει πρόβλημα µε το ποτό. Αυτό είναι το πρώτο βήμα για μια - είναι η αλήθεια - επίπονη και μακροχρόνια θεραπεία. 

Αλλά τίποτα στη ζωή δεν µας χαρίζεται και εν πάση περιπτώσει αξίζει τον κόπο. Γιατί στο τέλος της διαδρομής οι άνθρωποι αυτοί, καλοί στην πραγματικότητα για τους άλλους αλλά όχι για τον εαυτό τους, αρχίζοντας την προσπάθεια δεν θα έχουν να χάσουν τίποτα εκτός από τις ... αλυσίδες τους, αυτές που τους δένουν µε την όποια εξάρτησή τους. 

πηγή : ["Ραδιοτηλεόραση", το σχόλιο της εβδομάδος, Ευγενία Χριστοπούλου ]

Η ευκαιρία μιας ενδεχόμενης κρίσης.......!!!

                               

Η ζωή μας χαρίζει στο πέρασμα μας απ’ αυτήν, άλλοτε ευχάριστες στιγμές και πολλές φορές δυσάρεστες και επώδυνες. Σε μια κοινωνία η οποία υφίσταται δύσκολες περιόδους όπου και να γυρίσεις αντικρίζεις τον ανθρώπινο πόνο, τη θλίψη, την απόγνωση και την αδικία.

Μια τέτοια καμπή φαίνεται να διανύουμε αυτή τη περίοδο, όπου το κουκούλωμα της λογικής είναι όλο και περισσότερο ορατό, με εντόνους προβληματισμούς και φαινομενικά αδιέξοδα.

Σε μια περίοδο κρίσης κάποιοι υφίστανται τα ανωτέρω και σε κάποιους άλλους περνούν σχεδόν απαρατήρητα και δεν τους αγγίζουν.

Για τους μεν πρώτους που βιώνουν την δική τους πραγματικότητα, είναι εμφανές ότι νιώθουν αδύναμοι και με περιορισμένες επιλογές.

Για όσους όμως βρισκόμαστε στην δεύτερη κατηγορία και η κρίση δεν μας αγγίζει παρά μόνο επιφανειακά, τίθεται το ερώτημα :

Τι θα μπορούσαμε να κάνουμε ώστε να φανούμε χρήσιμοι και ωφέλιμοι στον διπλανό μας και παράλληλα αυτό να προσδώσει κάποιο νόημα στην δική μας ζωή; 

Είναι πιθανό να υπάρχουν πολλοί τρόποι και πολλές απαντήσεις όπου κάποιος θα μπορούσε να ενεργήσει με τον δικό του μοναδικό τρόπο. Παρ’ όλα αυτά όμως μία είναι η πιο απλή απάντηση που θα μπορούσε ο καθένας να ξεκινήσει.

Να τον ακούσουμε πραγματικά (ενεργητική ακρόαση).

Αυτό σημαίνει :

Να ακούμε χωρίς κριτική. 

Να ακούμε χωρίς να δίνουμε συμβουλές.

Να τον αποδεχόμαστε ως ανθρώπινη οντότητα, χωρίς προδιαγραφές. 

Με σεβασμό, προσοχή, κατανόηση και τίμηση σε αυτό που βιώνει. 

Θυμίζουμε ότι η αποδοχή δεν σημαίνει απαραίτητα και έγκριση.

Θα ήταν χρήσιμο να θυμόμαστε ότι :

Τις περισσότερες φορές το ίδιο το άτομο γνωρίζει καλυτέρα από οποιονδήποτε άλλο το πρόβλημα του, και ότι μπορεί να βρει τη λύση που του ταιριάζει με τη βοήθεια της παρουσίας, της κατανόησης και της στήριξης μας.

“Η δυστυχία” γράφει ο κλινικός Ψυχολόγος L. Leshan, «σχεδόν πάντα δείχνει ότι υπάρχει ένας δρόμος που δεν ακολουθήθηκε, ένα ταλέντο που δεν καλλιεργήθηκε, ένας εαυτός που δεν αναγνωρίστηκε». θα μπορούσαμε να συμπληρώσουμε : “ και ένας εαυτός που δεν αγαπήθηκε όσο αυτός θα είχε την ανάγκη”.

Μέσα από το δράμα του άλλου γινόμαστε πιο ανθρώπινοι όταν τον ακούμε πραγματικά. 

Ο Carl Rogers (1902-1987), ιδρυτής της Προσωποκεντρικής Προσέγγισης, συχνά διετύπωνε ότι: «το βαθιά ατομικό είναι οικουμενικό».

Είναι μια πράξη κοινωνικής αγάπης αλλά και μια κίνηση μετάγγισης πίστης και δύναμης στην προοπτική του ανθρώπου για την ζωή, που είναι η ελπίδα.

Ας ακούσουμε ουσιαστικότερα και ας προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε τι θέλει να μας πει και τι βιώνει το παιδί μας, ο σύντροφος, ο φίλος, ο γείτονας. 

Ίσως αυτή να είναι η απαρχή της θεραπείας του, δηλαδή, η διέξοδος που μόνο αυτός έχει την δυνατότητα να βρει. 

Είναι σχεδόν βέβαιο ότι εκείνο που δεν απουσιάζει από την ανθρώπινη ύπαρξη είναι το βίωμα της μοναξιάς και του πόνου. Οφείλουμε ως κοινωνία, αλλά κυρίως ως άτομα, να είμαστε δίπλα τους έμπρακτα και να προσπαθούμε να απαλύνουμε τον πόνο τους έτσι ώστε να εξοικειωθούμε με μια πιθανή επερχόμενη δική μας μοναξιά και πόνο.

Είναι σημαντικό η ανωτέρω πρακτική να δοκιμάζεται ως τεστ, πρωτίστως σε εμάς τους ίδιους. Όταν ακούμε την παιδική εσωτερική μας φωνή, τις ατίθασες ή φοβισμένες σκέψεις μας και ότι άλλο έχει δημιουργήσει η νόηση μας, τότε οξύνουμε τα όρια της ακοής μας και γινόμαστε καλύτεροι ακροατές. Αυτό θα αποτελεί την ζώνη ασφάλειας στην εξελικτική πορεία προς την αυτογνωσία μας . 

Κων/νος Βαλιώζης

Σύμβουλος Προσωποκεντρικής Προσέγγισης 

Β.Sc. Ψυχολογίας

Βιώματα απώλειας.....!!!

Όλοι αργά η γρήγορα θα βιώσουμε κάποιες απώλειες από μικρές ως και μεγαλύτερες. Από την απώλεια ενός αγαπημένου αντικειμένου, την απώλεια εργασίας, υγείας, έως την απώλεια ενός αγαπημένου πρόσωπου.

Τα στάδια που περνά κάποιος που βιώνει μια απώλεια, σε γενικές γραμμές είναι τα ίδια για όλους, παρ’ όλα αυτά ποικίλουν από άνθρωπο σε άνθρωπο ως προ στην ένταση και την διάρκεια τους.

Το ζητούμενο σε μια απώλεια είναι να επιτραπεί η έκφραση της και να μην αμφισβητηθεί ο βαθμός που βιώνεται από τους άλλους. Όταν οι άνθρωποι συμβάλλουν στο να βιώσουμε και να μοιραστούμε κάποια συναισθήματα, από συγκίνηση μέχρι χαρά και από απόγνωση μέχρι ελπίδα πρέπει κατά κάποιον τρόπο να εκφραστούν, τότε ο πόνος της απώλειας και της οδύνης απαλύνεται.

Ίσως να μην έχουμε ή να μην μπορούμε να πούμε πολλά σε ένα άτομο που πονάει και νοιώθει έντονα μια απώλεια αλλά πολλές φορές ένα απαλό άγγιγμα ή ένα βλέμμα μπορεί να είναι ανακουφιστικό για εκείνον.

Το ερώτημα που τίθεται και θα προσπαθήσουμε να προσεγγίσουμε είναι:

Ποια είναι τα στάδια που βιώνουν οι άνθρωποι που γνωρίζουν μια απώλεια και πως μπορούμε να βοηθήσουμε αυτόν που πενθεί ;

Ο άνθρωπος που πενθεί ή βιώνει μια απώλεια περνάει από πέντε στάδια κατά την Kubler-Ross. Το χρονικό όριο κάθε σταδίου ποικίλει για κάθε άτομο χωριστά και είναι πιθανή η παλινδρόμηση από το ένα στο άλλο, καθώς και είναι δυνατόν κάποιος να “κολλήσει” σε ένα στάδιο για μεγάλο διάστημα.

1-Άρνηση : Είναι ένας μηχανισμός άμυνας που λειτουργεί προστατευτικά κατά τέτοιο τρόπο, ώστε ένα πρόσωπο να έχει την δυνατότητα να αντέξει μια κατάσταση που εμπεριέχει πάρα πολύ πόνο στο απροσδόκητο δυσάρεστο γεγονός. Όπως π.χ. «Δεν είναι δυνατόν να έχει συμβεί αυτό σ’ εμένα».

2-Θυμός : Κρύβει στην ρίζα του την αγωνία και τον φόβο για αυτό που συνέβη και εκφράζεται στους γύρω και οι οποίοι είναι αυτοί που τον εισπράττουν. Αν μπορέσουμε να είμαστε λιγότερο αμυντικοί και κατανοήσουμε ότι, δεν είναι κάτι προσωπικό αυτό που εκφράζεται, αλλά μια μορφή εκτόνωσης και αν ακούσουμε πραγματικά αυτόν που τον εκφράζει, τότε μπορούμε να τον βοηθήσουμε ουσιαστικά, να προχωρήσει στο επόμενο στάδιο.

3-Διαπραγμάτευση : Είναι ένα στάδιο κρυφό που συνήθως δεν εκφράζεται και συνδέεται στενά με αισθήματα ενοχής. Κρύβει μέσα του το σπέρμα της αλλαγής σε μια διαπραγμάτευση. Όπως π.χ. θα φέρομαι καλύτερα στα παιδιά μου, θα πηγαίνω περισσότερο στην εκκλησία, ή θα γίνω καλύτερος άνθρωπος.

Όταν δεν κάνουμε κριτική στον άλλον δίνουμε την ευκαιρία να εκφράσει τις ενοχές του. Αυτές ενδεχομένως να βρουν το χώρο να αναδυθούν στην επιφάνεια του συνειδητού και να αναγνωριστούν. Έτσι διευκολύνεται ο παθών να περάσει στο επόμενο στάδιο, που είναι η κατάθλιψη.

4-Κατάθλιψη : Είναι το στάδιο που δεν μπορεί κάποιος να αρνηθεί ή να διαπραγματευτεί πλέον τα βιώματα της απώλειας ή της ασθένειας.

Εάν βρεθεί ένα πρόσωπο που θα επιτρέψει να ακουστεί και να εκφραστεί η θλίψη και η οδύνη για όλα αυτά που πρόκειται να χαθούν ή χάθηκαν, τότε με μεγαλύτερη ευκολία θα περάσει κάποιος στο τελικό στάδιο της αποδοχής.

Τις περισσότερε φορές με τις δηλώσεις μας αμφισβητούμε τα βιώματα του άλλου. Αν θυμηθούμε την επίσκεψη σε κάποιον που βιώνει π.χ. την απώλεια της υγεία του, σίγουρα θα ανασύρουμε εκφράσεις από τους γύρω όπως: «μην στενοχωριέσαι», «όλα θα πάνε καλά», «να είναι περαστικά», «υπάρχουν και χειρότερα», «εσύ είσαι δυνατός» και αλλά πολλά.

Το βέβαιο είναι ότι αυτές οι συμπεριφορές το μόνο που κάνουν είναι να αμφισβητήσουν τα βιώματα του. Με αυτό τον τρόπο συμπεριφοράς συμβάλλουμε στο να νοιώσει κάποιος που βιώνει μια απώλεια, εντονότερα την μοναξιά του. Αμφισβητούμε αυτά που νοιώθει και συμβάλουμε στο να κλειστεί και να ελαττώνει όλο και περισσότερο την διάθεση για έκφραση με αποτέλεσμα να βυθιστεί σε μια βαθύτερη και μοναχικότερη κατάθλιψη.

Ενδεχομένως ενεργούμε με αυτόν τον τρόπο γιατί έχουμε απωθήσει τα βιώματα και των δικών μας απωλειών. Γι’ αυτό ίσως αδυνατούμε να προσεγγίσουμε και να ακούσουμε ενεργά τον άλλον και να συμπορευτούμε μαζί με αυτόν που νοιώθει και βιώνει μια απώλεια. Με αυτήν μας την συμπεριφορά όχι μόνο δεν τον βοηθάμε αλλά τον καθηλώνουμε και τον αποπροσανατολίζουμε ώστε να μπορέσει να οδηγηθεί στο τελευταίο στάδιο της αποδοχής της πραγματικότητας.

5- Αποδοχή : Είναι το τελικό στάδιο, όπου κάποιος έχει επεξεργαστεί όλα τα προηγούμενα στάδια και έχει εκφράσει τα συναισθήματα που έχει βιώσει με την απώλεια. Έτσι έχει οδηγηθεί στο στάδιο της επίγνωσης της νέας πραγματικότητας. Είναι το στάδιο της προετοιμασίας για μια νέα αφετηρία με τα καινούργια δεδομένα. Είναι πολύ πιθανό σε αυτό το στάδιο να δημιουργείται η ανάγκη της ξεκούρασης και η αποφυγή συναισθηματικών διακυμάνσεων.

Η ζωή μέσα στην σοφία που την διακρίνει, ως μια ταινία ενώνει καρέ-καρέ το χθες και το τώρα και μας καλεί να νοιώσουμε βιωματικά αυτή την μετάβαση που δίνει νόημα στην εξελικτική μας πορεία. Έτσι κάθε τέλος είναι και μια αναζήτηση μιας προσαρμογής και μετάβασης σε μια καινούργια αρχή. Κάθε θρήνος είναι η αίσθηση της έλλειψης της αγάπης που ενδεχομένως στερηθήκαμε να βιώσουμε με αυτό που απωλέσαμε.

Θρηνούμε την απώλεια της σχέσης που απορρέει από μια ύπαρξη, ένα δέσιμο.

Ίσως αυτό να είναι το γοητευτικό μυστικό δώρο της ζωής. Αυτό που μας κινητοποιεί με τέτοιο τρόπο ώστε να αποκτήσουμε την δυνατότητα να βιώνουμε το απόσταγμα κάθε εμπειρίας, ευχάριστης ή δυσάρεστης, ως ένδειξη μέγιστης Αγάπης.

Kubler-Ross, “Θάνατος μια αλλαγή ζωτικής σημασίας”, Μετάφραση : Γιάννης Καρράς, 2001, Εκδ, Έσοπτρον.

Σύμβουλος Προσωποκεντρικής Προσέγγισης

Β.Sc. Ψυχολογίας

Ένα Κλειδί Εσωτερικής Δύναμης : Η Συμπόνια Προς Τον Εαυτό...!!!

               

Η συμπόνια προς τον εαυτό μας αποτελεί θεμέλιο για την ίαση του πληγωμένου εσωτερικού μας κόσμου.

Όταν έχουμε δυσκολίες ,στρες και αποτυχίες στη ζωή μας, όταν παλεύουμε με δύσκολα συναισθήματα όπως το άγχος ή η κατάθλιψη , όταν αμφιβάλουμε για την αξία μας και σκεφτόμαστε ότι είμαστε ανεπαρκείς , τότε είναι η στιγμή να φερθούμε με ευγένεια και συμπόνια στον εαυτό μας αντί να τον κρίνουμε με αυστηρότητα.

Πολλοί από εμάς βλέπουν τα δύσκολα συναισθήματα, όπως για παράδειγμα την κατάθλιψη, σαν ένδειξη της αδυναμίας που έχουμε σαν άνθρωποι. 

Ίσως να θυμώνουμε με τον εαυτό μας επειδή δεν μπορούμε να ξεπεράσουμε το συναίσθημα αυτό που μας βαραίνει και μας επηρεάζει τη ζωή. 

Ίσως σκεφτόμαστε «γιατί να είμαι εγώ έτσι ενώ δεν έχω τόσο σημαντικούς λόγους», «θα έπρεπε να αισθάνομαι καλύτερα» ή « «γιατί δε μπορώ να το ξεπεράσω». 

Αυτός ο τρόπος σκέψης , είναι πιθανόν να αυξήσει το όποιο δυσάρεστο συναίσθημα αισθανόμαστε γιατί είναι τόσο επικριτικός. Ο λόγος που οι περισσότεροι άνθρωποι πιέζουν τον εαυτό τους επαναλαμβάνοντας τις σκέψεις αυτές στο μυαλό τους, είναι επειδή νομίζουν ότι με κάποιο τρόπο θα τους βοηθήσει να διορθώσουν το πρόβλημα. 

Όμως, τα πράγματα λειτουργούν ακριβώς με τον αντίστροφο τρόπο. Όσο πιο πολύ αντιστεκόμαστε και επικρίνουμε τα δυσάρεστα συναισθήματα μας, τόσο εκείνα θεριεύουν αντί να μαλακώνουν.

Αν φανταστούμε την θλίψη σαν ένα μικρό παιδί που μόλις χτύπησε και κλαίει, ίσως μπορέσουμε να καταλάβουμε και τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν τα συναισθήματα μας. Τι θα κάναμε λοιπόν για να βοηθήσουμε το παιδί αυτό; 

Εάν του λέγαμε «σταμάτα να κλαίς , μην είσαι τόσο αδύναμο» ή «πρέπει να συνέλθεις γρήγορα», είναι πιθανό ότι το παιδί θα εξακολουθούσε να κλαίει και να πονάει. 

Δεν θα είχαμε κάνει τίποτα για να το φροντίσουμε, για να ανακουφίσουμε τον πόνο του. Πώς θα μπορούσαμε να βοηθήσουμε το παιδί; Μάλλον με το να περιποιηθούμε την πληγή του, να το καθησυχάσουμε ίσως και να το αγκαλιάσουμε με στοργή. 

Έτσι και το δύσκολο συναίσθημα που μπορεί να νιώθουμε, είναι σαν ένα παιδί που χρειάζεται τη φροντίδα, την αποδοχή και την ευγένεια μας για να μαλακώσει, για ν’ ανακουφιστεί. Η αυστηρότητα μπορεί μόνο να το παρατείνει και να το ενισχύσει.

Οι περισσότερες σύγχρονες έρευνες δείχνουν ότι οι άνθρωποι που έχουν συμπόνια/ευγένεια απέναντι στον εαυτό τους, απολαμβάνουν καλύτερη ψυχική υγεία από αυτούς που δεν έχουν. 

Η συμπόνια προς στον εαυτό σχετίζεται θετικά με την ευτυχία, την ικανοποίηση από τη ζωή, την αισιοδοξία, την κοινωνική συνοχή , την σοφία, τη μάθηση στόχων και την συναισθηματική αντοχή και δύναμη. 

Ταυτόχρονα, σχετίζεται αρνητικά με την κατάθλιψη, το άγχος, την τελειοθηρία και τις διατροφικές διαταραχές.

Σύμφωνα με την Δρ. Neff (1), η συμπόνια προς τον εαυτό συναποτελείται από τους εξής τρείς παράγοντες :

Την ευγένεια προς τον εαυτό, η οποία συνεπάγεται την παύση της αδιάκοπης εσωτερικής κριτικής που κάνουμε στον εαυτό μας και την υιοθέτηση μιας «ζεστής» συμπεριφοράς απέναντι στις δυσκολίες και τα λάθη μας.

Το απλά ανθρώπινο. Το να κατανοήσουμε δηλαδή πώς ο πόνος , τα ψεγάδια και οι αποτυχίες μας είναι μέρη της κοινής ανθρώπινης εμπειρίας όπως και ακριβώς οι επιτυχίες και οι ευτυχισμένες στιγμές.

Την ενσυνειδητότητα. Το να αντιλαμβανόμαστε και αποδεχόμαστε αυτό που συμβαίνει στο εδώ και τώρα χωρίς κριτική. Όταν εξασκούμε την ενσυνειδητότητα, παρατηρούμε τα δυσάρεστα συναισθήματα όντας ανοιχτοί σε αυτά, με τρόπο μη κριτικό και δεκτικό. Παρατηρούμε την εμπειρία μας χωρίς να προσπαθούμε να την καταπιέσουμε ή να την απαρνηθούμε.

Για να καλλιεργήσεις τη συμπόνια προς τον εαυτό σου,

1) Δοκίμασε να συμπεριφερθείς στον εαυτό σου όπως θα συμπεριφερόσουν σ’ ένα αγαπημένο σου πρόσωπο εάν όταν εκείνο ήταν σε δύσκολη θέση, ζητούσε τη βοήθεια σου. Πώς θα του μιλούσε για να το βοηθήσεις να νιώσει καλύτερα; Πώς θα το φρόντιζες; 

Πώς θα του έδειχνες το ενδιαφέρον και την αγάπη σου; Κάποιες φορές είναι ευκολότερο να είμαστε συμπονετικοί και ευγενικοί με τους άλλους παρά με τον εαυτό μας. 

Όταν όμως αρχίζουμε να φερόμαστε στον εαυτό μας με αγάπη , ευγένεια και κατανόηση όπως θα κάναμε απέναντι σ’ έναν φίλο που έχει την ανάγκη μας, τότε τα δύσκολα συναισθήματα που νιώθουμε, θ’ αρχίζουν να μεταμορφώνονται.

2) Φαντάσου ότι έχεις έναν φανταστικό φίλο ο οποίος σε αγαπάει χωρίς όρους, είναι ευγενικός, συμπονετικός και απόλυτα δεκτικός απέναντι σου. Αυτός ο φίλος σου μπορεί να σε δει όπως πραγματικά είσαι με όλες τα δυνατά και αδύνατα σημεία σου, μ’ όλα τα χαρίσματα και τις ατέλειες σου. 

Φαντάσου πώς αισθάνεται αυτός ο φίλος απέναντι σου, πόσο σε αγαπάει και πόσο βαθιά σε αποδέχεται. Αυτός ο φίλος καταλαβαίνει τα βιώματα σου, τις αντιδράσεις σου και συγχωρεί τα λάθη σου. Βλέπει μέσα σου και σε συμπονά. Πώς είναι να έχεις έναν τέτοιο φίλο; Τι είναι αυτό που βλέπει σε σένα και σε αγαπά και σε αποδέχεται;