Τετάρτη 11 Σεπτεμβρίου 2013

Πες μου πού πονάς, να σου πω τι νιώθεις.......!!!


Δες πως συνδέονται μερικοί από τους πιο συχνούς πόνους που αισθάνεσαι με ιδιαίτερη συναισθηματική περίοδο που βιώνεις.

Έχεις αναρωτηθεί ποτέ για το ποια είναι η αιτία για κάποιους ανεξήγητους πόνους που νιώθεις; Γιατί αρρωσταίνεις; Γιατί χτυπάς μονίμως; Κυρίως όμως, έχεις συνδέσει αυτές τις καταστάσεις με μια δύσκολη συναισθηματική φάση που περνάς;
 Αν όχι, ήρθε η ώρα να το κάνεις. Δες πως συνδέονται μερικοί από τους πιο συχνούς πόνους που αισθάνεσαι με ιδιαίτερη συναισθηματική περίοδο που βιώνεις.

Το γεγονός : όλο και περισσότερες έρευνες αποδεικνύουν ότι τα καταπιεσμένα συναισθήματα προκαλούν ασθένειες ή και προδιάθεση για ατυχήματα, ενώ το άγχος στην καθημερινή ζωή ανησυχεί τους γιατρούς πολύ περισσότερο από ποτέ. Πολλές ιατρικές έρευνες υποστηρίζουν πως ελάχιστες είναι οι σοβαρές ασθένειες που δεν προκαλούνται από ένα βαθύ άγχος ή από μια συγκινησιακή ένταση. 

Είναι γνωστό ότι η θλίψη, η απόγνωση, ο εκνευρισμός, ο φόβος ή η απογοήτευση καταγράφονται όχι μόνο στο μυαλό αλλά και στο σώμα μας, «μπλοκάροντας» τον εγγενή μηχανισμό μας για αυτοθεραπεία. Σήμερα, είναι γνωστή στους επιστήμονες η σχέση αλληλεπίδρασης του νευρικού και του ανοσοποιητικού συστήματος.

Oι ίδιες εγκεφαλικές δομές που εμπλέκονται στη δημιουργία των συναισθημάτων ρυθμίζουν σε σημαντικό βαθμό και τη λειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος. Η αναστολή ή η συγκράτηση των συναισθημάτων έχει ως συνέπεια τη διαταραχή της ανοσοποιητικής λειτουργίας. Oι άνθρωποι που δεν εκφράζουν τα συναισθήματά τους, όποια κι αν είναι αυτά, κινδυνεύουν να αντιμετωπίσουν ένα μεγάλο αριθμό προβλημάτων υγείας.

O θυμός και άλλα αρνητικά συναισθήματα επιδρούν «τοξικά» για το σώμα και εγκυμονούν κινδύνους. Έτσι, για παράδειγμα, μελέτες που έγιναν συνδέουν τα κρυολογήματα και τις άλλες φλεγμονές του άνω αναπνευστικού συστήματος με κάποια συναισθηματική αναστάτωση που συνέβη τρεις ή τέσσερις μέρες πριν από την εκδήλωσή τους και την επίμονη αυτοκριτική με ηπατικές διαταραχές. 

Επιπλέον, το συναίσθημα της αντιπάθειας έχει συσχετιστεί με διαταραχές στο κυκλοφορικό.

ο διαρκής εκνευρισμός με τις μολύνσεις.

ο καταπιεσμένος θυμός με τις ηπατικές διαταραχές.

η επικριτική διάθεση με γαστρορραγίες.

η αίσθηση ότι κάποιος μας εκμεταλλεύεται με την ακμή και τα έλκη.

η νοητική «υπερδραστηριότητα» με τους έντονους πονοκεφάλους.

το συναίσθημα της αυτο-λύπησης με τις γαστρεντερικές διαταραχές, τα κρυολογήματα, τα βρογχικά και τα οδοντικά προβλήματα.

η καταπιεσμένη σεξουαλική ενέργεια με διαταραχές (έως και καρκίνο) στα γεννητικά όργανα.

οι ανεκπλήρωτες φιλοδοξίες με τις φλεγμονές, τον πυρετό και τη νοητική σύγχυση.

η αδιάκριτη καταπίεση των συναισθημάτων, η αγωνία, η κατάθλιψη και το άγχος με τις γαστρεντερικές και τις νεφρικές διαταραχές, αλλά και προβλήματα στη χολή και στην ουροδόχο κύστη.

οι «τοίχοι σιωπής» με τον καρκίνο.

Φαντάσου λοιπόν, πόσες οδυνηρές καταστάσεις θα μπορούσαμε να αποφύγουμε, αν δίναμε περισσότερη σημασία στο συναίσθηματικό μας κόσμο;

Aυτιά : αν αντιμετωπίζεις συχνά προβλήματα με τα αυτιά σου, αυτό σημαίνει ότι είσαι υπερευαίσθητη στα υποσυνείδητα μηνύματα, ενώ παράλληλα φοβάσαι μήπως δεν αντιλαμβάνεσαι σωστά αυτό που συμβαίνει ή μήπως δεν σε καταλαβαίνουν οι άλλοι. 

Παρά τη χαρακτηριστική ικανότητα αντίληψης που διαθέτεις, πιστεύεις ότι δεν θα καταφέρεις να αφουγκραστείς την αληθινή φύση της κατάστασης και συντονίζεσαι για να ακούσεις όλες τις πληροφορίες και τα «μυστικά». Σε πληγώνουν οι άσχημες λέξεις και σε τρομάζει η κριτική. 

Πιστεύεις ότι έχεις απομακρυνθεί από το Θεό και ότι αξίζεις την απόρριψή Του λόγω του «αρνητισμού» και της «ανυπακοής» που δείχνεις. Νιώθεις αποκομμένη και μόνη, αποξενωμένη από ένα περιβάλλον που θεωρείς ότι δεν σε υποστηρίζει. Έτσι, έχει την τάση να εστιάζεσαι στα αρνητικά και να κουτσομπολεύεις. «Φοβάμαι να ακούσω» είναι η φράση - κλειδί για τους πόνους στα αυτιά, αφού αυτό που ακούς, σου προκαλεί μεγάλο εσωτερικό πόνο.

Μάτια : τα προβλήματα στα μάτια και την όραση δηλώνουν ότι έχεις την αίσθηση πως δεν μπορείς να χειριστείς τα προβλήματα της ζωής έτσι όπως θα ήθελες. Νιώθεις πως οι δυσκολίες σε ξεπερνούν. Τα προβλήματα είναι πάρα πολλά για να τα αντιμετωπίσεις. Έτσι «θολώνεις» την όρασή σου, για να μη «βλέπεις» τις καταστάσεις που αναγκάζεσαι να βιώνεις, έστω και αν δεν μπορείς να τις αποφύγεις.

Ουρανίσκος : αντιμετωπίζεις προβλήματα σχετικά με το «ποιός ή τι» έχει τον έλεγχο των πραγμάτων και σχετικά με το πού πάνε τελικά τα πράγματα. Η φοβία αυτή προκύπτει από μια καταπιεστική οικογένεια, από την αίσθηση ότι σε «ξεγελούν», ή από το «ξύλο». Σαν αποτέλεσμα, νιώθεις δυσπιστία απέναντι στο Σύμπαν, αλλά και απέναντι σε οποιονδήποτε ή οτιδήποτε ασκεί τον παραμικρό έλεγχο στη ζωή σου.

Καρδιά : «Μια ραγισμένη καρδιά», υπερβολικός φόβος εγκατάλειψης και απόρριψη. Πιστεύεις ότι δεν έχεις αξία ως προσωπικότητα και θεωρείς ότι δεν σου αξίζει η αγάπη. Νομίζεις ότι κανείς δεν σε θέλει ή δεν σε υποστηρίζει. Ωστόσο, εκπέμπεις μεγάλες ποσότητες «ενέργειας από την καρδιά», ελπίζοντας, πολύ βαθιά μέσα σου πως μια μέρα θα εμφανιστεί ο πρίγκιπας. Παράλληλα, πιστεύεις στην αναγκαιότητα του στρες και της έντασης!

Κεφάλι : δίνεις πολύ μεγάλη έμφαση στην αρσενική πλευρά της προσωπικότητάς σου αλλά και στη λογική, τον ορθολογισμό, το πνεύμα και την εκλογίκευση. Θεωρείς πως είσαι δημιουργική και πως συνεισφέρεις πολλά, κι έτσι περιμένεις ότι θα σε αντιμετωπίζουν ανάλογα. Βρίσκεσαι σε σύγκρουση με την εξουσία ή τους εκπροσώπους της εξουσίας. Είσαι γεμάτη άγχος και τελειομανής, ενώ δυσκολεύεσαι να χαρείς την όποια επιτυχία.

Μύτη : αν η μύτη σου «τρέχει» σημαίνει ότι υποφέρεις από ένα «εσωτερικό κλάμα», που στην πραγματικότητα είναι μια κραυγή για βοήθεια. Η κλεισμένη μύτη, δε, υποδηλώνει ότι δεν αναγνωρίζεις την προσωπική σου αξία.

Χέρια : τα χέρια εκφράζουν τις συγκρούσεις που αφορούν τον τρόπο που αντιμετωπίζεις τη ζωή. Το πρόβλημα επικεντρώνεται στην ικανότητά σου να συγκρατείς και να χειρίζεσαι τις καταστάσεις. Νιώθεις ενοχές για τις αποφάσεις που έχεις πάρει, αλλά και για τις συνέπειες των πράξεών σου. Για να αποφύγεις την επιτυχία ή την αποτυχία παραμένεις αδρανής. Είσαι εξαιρετικά εσωστρεφής και όταν δυσκολεύεσαι να κατανοήσεις τη σημασία των πραγμάτων νιώθεις μεγάλο άγχος.

Δόντια : τα προβλήματα των δοντιών έχουν να κάνουν με την υπευθυνότητα. Υπάρχουν δύο πιθανά σενάρια για την περίπτωση αυτή : 1. Τα προβλήματα είναι αντανακλάσεις της μακρόχρονης αναποφασιστικότητάς, που οφείλεται στη δυσκολία να αναλύσεις τις καταστάσεις και να κάνεις τις κατάλληλες επιλογές. 

Έχεις την τάση να είσαι απείθαρχη και αμελής στο χειρισμό των προβλημάτων ενώ αποφεύγεις συστηματικά την εξουσία και τις ευθύνες.Το αποτέλεσμα είναι η συσσώρευση και στη συνέχεια η απελευθέρωση μιας φοβερής οργής, η οποία όμως σε κάνει αναποτελεσματική στα οικονομικά και στα συναισθηματικά ζητήματα.

Πόδια : αν υποφέρουν τα πόδια σου, εκδηλώνεις ένα μεγάλο φόβο για το μέλλον, Ταυτόχρονα όμως φοβάσαι και να μείνεις στάσιμη στη ζωή. Υπάρχει μέσα σου μια σύγχυση για τον εαυτό σου, για τους άλλους ανθρώπους και για την ίδια τη ζωή. Προτιμάς να μένεις αμετακίνητη εκεί που είσαι, παρά να κάνεις καταστροφικά λάθη. 

Είσαι συντηρητική και αναποφάσιστη, ενώ φοβάσαι να αναλάβεις πρωτοβουλίες. Τα όνειρα, οι κρυφές ελπίδες και οι φιλοδοξίες σου είναι περιορισμένα. Φοβάσαι να είσαι ο εαυτός σου, χωρίς καν να ξέρεις ποιος είναι πραγματικά! Λειτουργείς με βάση τον τρομερά έντονο φόβο που νιώθεις για το άγνωστο και έχοντας προσδοκίες καταστροφής. 

Για εσένα η ζωή είναι μια σειρά από προβλήματα, άγχη και ανησυχίες και πιστεύεις ότι υπάρχει πάντα η πιθανότητα τα πράγματα να χειροτερέψουν.

Λαιμός : τα προβλήματα στο λαιμό αποκαλύπτουν ότι αντιμετωπίζετε καταστάσεις που δεν έχετε καταφέρει να αντιμετωπίσετε στο παρελθόν και τώρα είναι αναπόφευκτες. Δυστυχώς, είστε πεισματάρηδες και αρνείστε να δείτε αυτό που είναι μπροστά στη μύτη σας. Έχετε αγκιστρωθεί πάνω στο σύστημα και ελέγχετε τα πάντα. 
                         
Έχετε χάσει την επαφή με τα συναισθήματά σας, με αποτέλεσμα να μην μπορείτε να τα μετατρέψετε σε ιδέες, σκέψεις, λέξεις, στρατηγικές ή τακτικές. Δεν θέλετε ούτε καν να βρίσκεστε εδώ. Φοβάστε το θάνατο, την ατίμωση, τη μιζέρια, την ασθένεια, την ατυχία και την αποτυχία - και έτσι θα νιώσετε αν αφήσετε ελεύθερο τον εαυτό σας. Έχετε σκύψει το κεφάλι και κυνηγάτε με φανατισμό την επιτυχία.

Γλώσσα : τα προβλήματα στη γλώσσα αποκαλύπτουν τις ενοχές που νιώθεις γιατί απολαμβάνεις τις αισθήσεις σου, τη σεξουαλικότητά και τις «επιφανειακές» χαρές -ψυχαγωγία, αθλητικές δραστηριότητες, υλικά αγαθά- ή ενοχές για τα γούστα και τις προτιμήσεις σου. Έχεις ανεπτυγμένο αίσθημα ευθύνης για ό,τι συμβαίνει γύρω σου και κυρίως για τα λόγια σου. Επίσης, αντιμετωπίζεις δυσκολίες που σχετίζονται με την επιθυμία έκφρασης και το φόβο για τις συνέπειες αν πεις αυτό που θέλεις.

Ατυχήματα : υπάρχει η πεποίθηση ότι μερικές φορές τα πράγματα απλώς συμβαίνουν. Είναι αποτέλεσμα του «τυχαίου» που ενεργοποιεί γεγονότα, τα οποία πιστεύουμε ότι δεν είναι αποτέλεσμα ηθελημένων πράξεων αλλά της «μοίρας». Τα ατυχήματα είναι μια πρόκληση για δράση, καθώς το ασυνείδητο επισπεύδει ένα γεγονός που ανακόπτει την κατεύθυνση που έχουμε πάρει, ώστε να φέρει στην επιφάνεια θέματα τα οποία πρέπει να εξετάσουμε. 

Τα μέρη του σώματος που προσβάλλονται δείχνουν ποια είναι αυτά τα θέματα για τα οποία απαιτείται επανεκτίμηση, παρέμβαση ή αλλαγή. Αν σου συμβαίνουν συχνά ατυχήματα, εκδηλώνεις ανικανότητα να πεις αυτό που θέλεις, προσδοκάς τη βία και διαθέτεις μια επαναστατικότητα ενάντια στην εξουσία, που βασίζεται στην αίσθηση ότι δεν αξίζεις αλλά ότι σου αξίζει επίθεση.

Στομάχι : ο πόνος στο στομάχι εκδηλώνεται όταν οι προσδοκίες σου είναι καταστροφικές. Νιώθεις φόβο για τον ανταγωνιστικό κόσμο γύρω σου, που πιστεύεις ότι επικρατεί το σύνθημα «το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό». Θέλεις πολύ να αγαπηθείς και αναζητάς την ασφάλεια. Νιώθεις φόβο για τις πιθανές αρνητικές συνέπειες περασμένων πράξεών σου ή τα αρνητικά αποτελέσματα των αποφάσεών σου.




womenonly

Το γινάτι βγάζει μάτι.........!!!!

Μνησικακία : ξεκινάει από μια προσβολή, πραγματική ή φανταστική, και μπορεί να μας ακολουθεί σε ολόκληρη τη ζωή.
Είναι σαν φαρμάκι που δηλητηριάζει σιγά-σιγά την ψυχή μας, μέχρι να ξεσπάσει μέσα από την εκδίκηση. Σε ακραίες περιπτώσεις, φτάνει ως το έγκλημα.

Σε ολόκληρο τον κόσμο τα ποσοστά των γυναικών που έχουν πέσει θύματα σωματικής ή λεκτικής βίας από το σύντροφό τους κυμαίνονται ανάμεσα στο 15% και το 71%, ανάλογα με τη χώρα και τα ήθη της περιοχής. Γεγονός που σημαίνει ότι εκατομμύρια οικογένειες ανά τον πλανήτη κρατούν φυλαγμένα στην καρδιά τους δύο βαθιά και έντονα συναισθήματα: μίσος και μνησικακία. 

Δεν είναι δύσκολο να βάλουμε τον εαυτό μας στη θέση τους, καθώς όλοι, ακόμη κι αν δεν έχουμε ζήσει τόσο επώδυνες καταστάσεις, έχουμε αντιδράσει ανάλογα σε μια αδικία, μια ταπείνωση ή μια απαξίωση. 

Αλλά ενώ υπάρχουν ένα σωρό λέξεις και φράσεις για να εκφράσουμε το μίσος μας (υπάρχει ακόμη και μια χαρακτηριστική έκφραση προσώπου), η μνησικακία είναι κάτι υποχθόνιο και βασανιστικό, ένα πετρωμένο συναίσθημα, μια νοσηρή ανάμνηση που δε λέει να ξεχαστεί. Τι εννοούμε, όμως, όταν μιλάμε για μνησικακία;

Στόχος ζωής
Οι ειδικοί κάνουν διάκριση ανάμεσα στο συναίσθημα, τη συναισθηματική αντίληψη και το πάθος. Ο φόβος, ο θυμός και η χαρά είναι άμεσες συναισθηματικές αντιδράσεις, που διαρκούν λίγο. Το συναίσθημα, από την πλευρά του, αφορά κάτι πιο βαθύ και σταθερό αλλά λιγότερο έντονο, όπως είναι η ευτυχία, η αγάπη και η δυστυχία. 

Το πάθος βρίσκεται κάπου ανάμεσα: έχει μεγάλη ένταση και χρονική διάρκεια. Δύο από τα πιο έντονα πάθη είναι η ζήλια και η μνησικακία. Όπως συμβαίνει σε όλες τις περίπλοκες ψυχικές καταστάσεις, και σε αυτή την περίπτωση μιλάμε για ένα μείγμα από διαφορετικά συναισθήματα. 

Ανάμεσά τους μπορούμε να διακρίνουμε την απογοήτευση, την εχθρότητα, την αντιπάθεια και, σε κάποιες περιπτώσεις, την κακοβουλία. Ποτέ δε συναντάμε ανεκτικότητα, συγκατάβαση, καλές προθέσεις ή συμπόνια στη μνησικακία· αλλά αυτό που απουσιάζει κυρίως είναι η διάθεση για συγχώρεση, καθώς το ένα συναίσθημα αναιρεί το άλλο.

Η διαδικασία μέσα από την οποία οδηγούμαστε στη μνησικακία είναι σύντομη αλλά εκρηκτική. ΚατΆ αρχάς, αρκεί μια προσβολή, μια ύβρη, πραγματική ή φανταστική, για να πυροδοτήσει αυτή τη συναισθηματική αντίδραση. 

Σε δεύτερο στάδιο, αναμασάμε διαρκώς παράλογες σκέψεις οι οποίες καλλιεργούν την εκδικητικότητα. Στο τρίτο στάδιο φτάνουμε στην εχθρότητα, δηλαδή την επιθυμία για επίθεση και εκδίκηση. Έτσι γεννιέται ένα πάθος ικανό να παραγκωνίσει από το μυαλό μας άλλες σκέψεις, ιδέες και συναισθήματα και να κυριεύσει τη ζωή μας. 

Αυτό το γνωρίζουν πολύ καλά οι ηγέτες των θρησκευτικών και τρομοκρατικών οργανώσεων, οι οποίοι εκμεταλλεύονται τη μνησικακία, για να προσηλυτίσουν τον κόσμο σε μια ιδέα ή σε μια ομάδα. Ωθούν τους οπαδούς τους να απαρνηθούν το σύστημα των ηθικών αξιών τους (αυτή η διαδικασία είναι γνωστή και ως πλύση εγκεφάλου), καλλιεργώντας τους την πεποίθηση ότι είναι θύματα του εχθρού τους, τον οποίο πρέπει να πολεμήσουν με κάθε τρόπο.

Πότε δικαιολογείται
Η μνησικακία είναι ένα πάθος που καλλιεργείται από μόνο του και διαρκώς ρίχνει λάδι στη φωτιά. Όταν κάποιος θεωρεί τον εαυτό του θύμα μιας αδικίας ή προσβολής που δεν μπορεί να ξεχάσει με τίποτα, οποιαδήποτε πράξη βίας τού φαίνεται θεμιτή. Δε χρειάζεται τίποτα άλλο. Και είναι πολύ δύσκολο να δραπετεύσει από αυτή την πλάνη.

Οι συνέπειες μιας προσβολής μπορεί να είναι πολλές, αν και συχνά διογκώνονται στο μυαλό εκείνου που τη δέχεται. Οι πιο σημαντικές, όμως, είναι το συναίσθημα αδικίας, το συναίσθημα απόρριψης και ο φθόνος. Στην πρώτη περίπτωση θα μπορούσαμε να πούμε ότι η μνησικακία είναι κάποιες φορές δικαιολογημένη. 

Συναντάμε άπειρα περιστατικά, λιγότερο ή περισσότερο σοβαρά, όπου το συναίσθημα αδικίας δικαιολογεί τη μνησικακία: ο αγοραστής που πλήρωσε για ένα ελαττωματικό προϊόν, ο μέτοχος που εξαπατήθηκε, ο υπάλληλος που έγινε αντικείμενο εκμετάλλευσης από το αφεντικό του, η γυναίκα που ανακάλυψε ότι ο σύντροφός της την απατούσε, το παιδί που κακοποιείται συστηματικά αλλά δεν μπορεί να αντιδράσει ή ο φοιτητής που χάνει μια θέση στο μεταπτυχιακό από κάποιον άλλο που μπορεί να μην έχει εξίσου καλές επιδόσεις αλλά έχει τις «άκρες». 

Όλοι αυτοί είναι πραγματικά θύματα, θυμούνται για καιρό την αδικία που υπέστησαν και επιθυμούν διακαώς ο υπαίτιος της δυστυχίας τους να πληρώσει για τις πράξεις του.

Μια άλλη συνέπεια της προσβολής μπορεί να είναι το συναίσθημα απόρριψης, το οποίο απορρέει από την ταπείνωση, τη γελοιοποίηση ή την περιφρόνηση. Όλες αυτές οι πράξεις, παρΆ όλο που δεν είναι παράνομες, πληγώνουν σοβαρά τον εγωισμό μας. 

Στην καθημερινότητά μας, στους καβγάδες μας με το σύντροφο, τους συναδέλφους ή τους συμμαθητές μας, ακούμε ή εκστομίζουμε συχνά φράσεις όπως «αυτό θα σΆ το φυλάω» και «δεν πρόκειται να ξεχάσω ποτέ αυτό που μου έκανες». Αλλά η ένταση της επιθετικότητας δεν είναι πάντα ανάλογη προς το πραγματικό μέγεθος μιας προσβολής. 

Αυτό είναι πάντα υποκειμενικό (κάτι που μπορεί να προσβάλλει κάποιον, μπορεί να αφήσει αδιάφορο έναν άλλο). Το πότε θα νιώσουμε προσβεβλημένοι εξαρτάται από τη δυσπιστία μας και από το μέγεθος του εγωισμού μας.

Παλιές έχθρες
Μια τρίτη συνέπεια της προσβολής μπορεί να είναι ο φθόνος. Όταν μοιραζόμαστε κάποια πράγματα με τους συνανθρώπους μας, σχεδόν ποτέ δεν είμαστε ικανοποιημένοι με αυτά που έχουμε. Ειδικά όμως σε περίπτωση που κάποιο από τα άτομα του στενού περιβάλλοντός μας απολαμβάνει κάτι που πιστεύουμε ότι ανήκει σε εμάς, μπορεί να γίνουμε ακόμη και εχθρικοί απέναντι σε εκείνον που θεωρούμε ότι είναι ευνοημένος από την τύχη.

Ωστόσο, ακόμη κι αν η μνησικακία απορρέει από φυσιολογικούς και απόλυτα κατανοητούς παράγοντες, ποτέ δεν είναι υγιής. Όταν μάλιστα στρέφεται σε φανταστικούς εχθρούς, εκδηλώνεται με ακραίους τρόπους ή αναπαράγει σκέψεις που καταλήγουν σε εμμονές, αγγίζει τα όρια της νοσηρότητας. Κάποιες φορές, μάλιστα, η πηγή της είναι τόσο παλιά, που χάνεται στο μακρινό παρελθόν. 

Δεν πρόκειται για ένα άμεσο συναίσθημα, όπως ο θυμός, που πυροδοτείται αυτόματα από ένα γεγονός· είναι ένα πάθος που μπορεί να σιγοβράζει για χρόνια στα καζάνια του μίσους. Γι' αυτό σε ορισμένες περιπτώσεις γίνεται αυτοσκοπός και οδηγεί σε μακραίωνες διαμάχες ανάμεσα σε δύο άτομα ή δύο ομάδες, που φαινομενικά δεν έχουν καμία λογική βάση. 

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα που συναντάμε στον ελλαδικό χώρο είναι οι βεντέτες της Μάνης, ιδιαίτερα έντονο φαινόμενο στο παρελθόν. Ένα μεμονωμένο γεγονός, όπως η ατίμωση μιας γυναίκας, πυροδοτούσε το μίσος ανάμεσα σε δύο οικογένειες, το οποίο άνοιγε ένα φαύλο κύκλο αίματος και διαιωνιζόταν από γενιά σε γενιά.

Η πολιτική του ρεβανσισμού
Η μνησικακία εκδηλώνεται συχνά ως εκδίκηση στην πιο σκληρή μορφή της. «Θα μου το πληρώσεις!». Αυτή η φράση δεν εκστομίζεται μόνο ανάμεσα σε δύο πρώην συντρόφους ή φίλους. Ο ρεβανσισμός ή εκδικητικότητα παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στην αγορά, στην πολιτική και σε κάθε σχέση εξουσίας, με τη διαφορά ότι σε αυτή την περίπτωση ο εκδικητής βρίσκει πιο ευφάνταστους και διακριτικούς τρόπους για να τιμωρήσει τον εχθρό του. 

Υπάρχουν όμως και περιπτώσεις όπου η μνησικακία δεν οδηγεί σε πράξεις εκδίκησης. Κάποιες φορές, με την πάροδο του χρόνου, φιλτράρεται μέσα από τη λογική, ξεθωριάζει από τη μνήμη, μετριάζεται με τη συγχώρεση και τελικά σβήνει.

Οι ψυχολόγοι έχουν μελετήσει διεξοδικά αυτή την κινητήριο δύναμη που κρύβεται συχνά πίσω από ατομικές ή ομαδικές συμπεριφορές. Όπως έχουν δείξει οι έρευνες, δεν πρόκειται απλώς για μια συναισθηματική αντίδραση, αλλά για ανθρώπινο χαρακτηριστικό. 

Για την ακρίβεια, είναι ένα στοιχείο προσωπικότητας σε άμεση συνάρτηση με την εχθρότητα, το οποίο μπορούμε να εντοπίσουμε και να απομονώσουμε. Οι εχθρικοί άνθρωποι είναι πιο μνησίκακοι από τους άλλους. Κάποιος που έχει εχθρική ιδιοσυγκρασία αντιδρά αρνητικά σε ασήμαντα ερεθίσματα, δηλαδή ερμηνεύει διαφορετικά τα γεγονότα. 

Ο καλοπροαίρετος άνθρωπος κρίνει τις καταστάσεις με ανεκτικότητα, κατανόηση, δεν αναζητά ενόχους ούτε αποδίδει κακές προθέσεις στους γύρω του. Ο κακοπροαίρετος ερμηνεύει αρνητικά τις πράξεις των γύρω του και πιστεύει διαρκώς ότι προσπαθούν να τον βλάψουν.

Είναι αυτό που ο ερευνητής Γκάρι Φέλστεν ονομάζει «εχθρότητα νευρωτικής φύσεως»: ένα μείγμα καχυποψίας και μνησικακίας που συνδέεται με άλλα στοιχεία του χαρακτήρα, όπως την προδιάθεση για στρες, την ανικανότητα αντιμετώπισης της ζωής και τα συχνά αρνητικά συναισθήματα, συμπεριλαμβανομένου του καταπιεσμένου θυμού. 

Σε αυτά μπορούν να προστεθούν και προβλήματα υγείας, καθώς έχει καταδειχτεί πως, όταν η εχθρότητα, η μνησικακία και το άγχος επιμένουν, μπορεί να συντελέσουν σε καρδιακές νόσους και υπέρταση.

Αδυναμία για χαρά
Επομένως, η μνησικακία μπορεί να οριστεί ως μια συναισθηματική διαταραχή. Όπως και ο φθόνος, βλάπτει περισσότερο τον άνθρωπο που τη νιώθει παρά αυτόν που την έχει προκαλέσει. Η σημαντικότερη επίπτωσή της έγκειται στη δύναμή της να παραμερίζει άλλα θετικά συναισθήματα, όπως την αισιοδοξία, τη συγκίνηση και τη χαρά. 

Ο μνησίκακος άνθρωπος πάσχει από εμμονές, ανασφάλεια και καχυποψία, ζει περισσότερο για το παρελθόν παρά για το μέλλον. Τέτοιου είδους προσωπικότητες εμφανίζουν ένα καταστροφικό παράδοξο: αρνούνται τα συναισθήματά τους, ενώ ταυτόχρονα τα ενισχύουν. Απωθούν τις ενοχές τους, ενώ ταυτόχρονα ενισχύουν την επιθυμία τους για εκδίκηση.

Είναι λογικό να συνδέουμε τη μνησικακία με την κακία. Η αλήθεια είναι ότι όσοι υποφέρουν από μνησικακία δεν είναι απαραίτητα και «κακοί», αλλά η «κακία» φέρνει πάντα μνησικακία. Ο Ισπανός ερευνητής Βισέντε Πελεκάνο, σε μια μελέτη του για την εχθρότητα και τη μοχθηρία, περιλαμβάνει τρεις παράγοντες στη διαγνωστική ανάλυσή του: «δυσπιστία και μνησικακία», «σκληρότητα συμπεριφοράς» και «έλλειψη εμπιστοσύνης απέναντι στο ανθρώπινο είδος».

Θα μπορούσε βέβαια να πει κάποιος ότι αυτά τα χαρακτηριστικά είναι πανταχού παρόντα στη ζωή. Το συλλογικό μίσος που πυροδοτούν οι πολεμικές συρράξεις, ιδιαίτερα οι εμφύλιοι πόλεμοι, δεν ξεχνιέται εύκολα. Η μαζικότητα πετρώνει τα συναισθήματα. Οι ψυχολόγοι τονίζουν ότι το πλήθος είναι αφενός πιο «δυσκίνητο» και αφετέρου λιγότερο ηθικό, λογικό και καλοπροαίρετο από τα μεμονωμένα άτομα.

Θέμα εκπαίδευσης
Μένει λοιπόν να αναρωτηθούμε από πού απορρέει ένα τόσο διαδεδομένο συναίσθημα: γεννιόμαστε ή γινόμαστε μνησίκακοι; Ίσως κάποια χαρακτηριστικά μιας εχθρικής προσωπικότητας να είναι εγγενή, αλλά έχουν κυρίως να κάνουν με τις ηθικές αξίες και τον τρόπο με τον οποίο μεγαλώνει ο καθένας. 

Το σχολείο, η οικογένεια, η θρησκεία και, αργότερα, οι εμπειρίες της ζωής συμβάλλουν στη διαμόρφωση μιας προσωπικότητας εκδικητικής ή συγκαταβατικής. Αλλά ο πιο καθοριστικός από αυτούς τους παράγοντες είναι η οικογένεια. Λέγεται ότι «Γελάει καλύτερα όποιος γελάει τελευταίος» και «Η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο». Αυτές οι παροιμίες όμως δεν προσφέρουν τα καλύτερα ηθικά διδάγματα για ένα παιδί.

Ο δρόμος για την ευτυχία
Πιο ωφέλιμο και ψυχικά υγιές είναι να μάθουμε στα παιδιά πώς θα αφήνουν κάποια πράγματα να περάσουν. Στη ζωή μας έρχονται πάντα κάποιες στιγμές που θέλουμε να πάρουμε την εκδίκησή μας, αλλά όταν μυούμε κάποιον στη μνησικακία, του στερούμε για πάντα ένα μερίδιο στη χαρά. 

Το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να τους διδάξουμε πώς μπορούν να αντιμετωπίζουν καλοπροαίρετα τις αμφιλεγόμενες συμπεριφορές των άλλων. Καλύτερα να τους λέμε «μη δίνεις σημασία, ίσως το φίλο σου να τον απασχολεί κάτι και να συμπεριφέρεται έτσι», παρά «η συμπεριφορά του δε σε τιμά, να το θυμάσαι». Οι γονείς συνήθως φοβούνται ότι το παιδί τους δε θα μάθει να υπερασπίζεται τον εαυτό του, αλλά η μνησικακία δε μας κάνει διεκδικητικούς. 

Μπορούμε να μάθουμε να αμυνόμαστε χωρίς να μας καταβάλλει διαρκώς η υποψία ότι ο άλλος έχει κακές προθέσεις. Η εκπαίδευση είναι ένα από τα κλειδιά της καλής διανοητικής και συναισθηματικής υγείας. Ολόκληρος ο πλανήτης μαστίζεται από πολέμους, όπου η μνησικακία είναι πανταχού παρούσα, κάποιες φορές ως συνέπεια της μοχθηρίας και άλλοτε ως αυτοσκοπός.

Μόνο αν μάθουμε να ξεχνάμε και να συγχωρούμε μπορούμε να την αντιμετωπίσουμε, αλλά αυτό δεν είναι πάντα εύκολο. Το να επικαλούμαστε τη συγχώρεση μπορεί να μοιάζει ουτοπία, έως και ύβρη για τους ανθρώπους που έχουν υποφέρει από τη μάστιγα της βίας. 

Συγχωρώ σημαίνει βάζω τη λογική να κυριαρχήσει στα συναισθήματά μου, κι αυτό είναι πολύ δύσκολο, αλλά είναι η μόνη διέξοδος από το μίσος και τη μνησικακία.

Όταν κάποιος δεν μπορεί να ελέγξει τη μνησικακία του, αυτή μπορεί να τον οδηγήσει σε ένα φαύλο κύκλο δυστυχίας και να τον ακολουθήσει σε ολόκληρη τη ζωή του, ακόμη και να μεταφερθεί στις επόμενες γενιές. Κι αυτή είναι η χειρότερη κληρονομιά για τα παιδιά του.




Focus

Facebook : Τι κρύβεται πίσω από την ηλεκτρονική μας προσωπικότητα ;

Facebook και Προσωπικότητα.... Αλήθειες και Μύθοι 
Το Facebook αποτελεί ομολογουμένως ένα από τα πλέον διαδεδομένα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, μετρώντας αισίως πάνω από 800.000.000 χρήστες παγκοσμίως. Τι κρύβεται, όμως, πίσω από αυτόν τον αριθμό; 

Ποιοι τύποι προσωπικότητας μοιάζουν να αγαπούν ιδιαίτερα το Facebook; Υπάρχει ηλικιακό όριο στους πιθανούς χρήστες; Τι μπορεί να φανερώσει η φωτογραφία του κοινωνικού μας προφίλ ή ο αριθμός των ηλεκτρονικών μας "φίλων"; Τέσσερεις επιστήμονες απαντούν στις ερωτήσεις αυτές, συνοψίζοντας τα σημαντικότερα πορίσματα μιας σειράς ερευνών.

Ποιοι χρησιμοποιούν το Facebook;
Στο ερώτημα αυτό, έρευνες έρχονται να επαληθεύσουν την κοινή διαίσθηση, φανερώνοντας πως η πλειοψηφία των χρηστών του Facebook ανήκει σε νεότερες ηλικιακές ομάδες, καθώς άτομα μεγαλύτερης ηλικίας μοιάζουν λιγότερο εξοικειωμένα με την πλοήγηση στον εν λόγω ισότοπο.

Από την άλλη πλευρά, το φύλο, η εθνικότητα ή ο βαθμός κοινωνικότητας και εξωστρέφειας δεν φαίνονται να αποτελούν προσδιοριστικούς παράγοντες. Eντούτοις, οι γυναίκες φαίνεται να περνούν περισσότερη ώρα στο Facebook, καθώς και να ανησυχούν περισσότερο για ζητήματα ασφάλειας των προσωπικών τους δεδομένων.

Πώς και γιατί χρησιμοποιούν οι άνθρωποι το Facebook;
«Για πληροφόρηση, επικοινωνία και κοινωνικοποίηση», είναι οι συχνότερες απαντήσεις που δίνονται σε ερευνητές. Πέραν αυτών όμως, οι Wise, Alhabash και Park (2010) σημειώνουν πως οι άνθρωποι χρησιμοποιούν το Facebook για δυο κυρίως λόγους· την παθητική παρακολούθηση της ζωής των άλλων ή, αντίστροφα, την ΅ενεργητική αναζήτηση συγκεκριμένων πληροφοριών. Στα πλαίσια αυτά, η παθητική παρακολούθηση φαίνεται πως είναι συνηθέστερη, εντούτοις η ΅ενεργητική αναζήτησηΆ φαίνεται πως συνδέεται με μεγαλύτερα ποσοστά ικανοποίησης, όπως έχουν καταδείξει νευρο-φυσιολογικές μελέτες.

"What you see is what you get"· Τι κρύβεται πίσω από την ηλεκτρονική μας προσωπικότητα;
«Το πρώτο βήμα στην κοινωνική δικτύωση είναι η δημιουργία μιας "ζωντανή" ψηφιακής προσωπικότητας», σημειώνουν οι Boyd και Ellison (2007). Στα πλαίσια αυτά, οι χρήστες του Facebook δύνανται να παρουσιάσουν τον εαυτό τους αρκετά ωραιοποιημένο, παρΆ όλα αυτά, ορισμένα άλλα "ίχνη", όπως ο τρόπος με τον οποίο αυτοί επικοινωνούν αλλά και τα άτομα με τα οποία συνδέονται διαδικτυακά, μπορούν να τους προδώσουν.

Επιπλέον, άνθρωποι με ενδείξεις ναρκισσιστικής προσωπικότητας τείνουν να ασχολούνται πολύ περισσότερο με την φωτογραφία του προφίλ τους, αλλά και με το Facebook γενικότερα, καθώς και να επιδίδονται σε διάφορες αντίστοιχες ηλεκτρονικές δραστηριότητες αυτό-προβολής (Mehdizadeh, 2010).

Παρομοίως, άτομα που επιδιώκουν την δημοτικότητα και την κοινωνική αποδοχή, τείνουν να μοιράζονται πολύ περισσότερες προσωπικές πληροφορίες δημοσίως, σε αντίθεση με όσους φαίνεται να έχουν μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση, αλλά και εκείνους που είναι γενικώς δύσπιστοι.

Πόσο φίλοι είναι οι "φίλοι" μας στο Facebook;
Πόσο αληθινές είναι οι διαδικτυακές φιλίες; Υποβοηθά το Facebook και οι αντίστοιχες σελίδες κοινωνικής δικτύωσης την κοινωνικοποίησή μας; Η απάντηση είναι μάλλον αρνητική, στην πλειοψηφία των περιπτώσεων τουλάχιστον. Στα πλαίσια αυτά, το Facebook φαίνεται πως συχνότερα συντηρεί ήδη υπάρχουσες διαπροσωπικές σχέσεις, και πολύ λιγότερο δημιουργεί καινούριες.

Τι μαρτυρά ο αριθμός των "φίλων" μας στο Facebook;
Ο Acar (2008) επισημαίνει πως ο αριθμός των φίλων μας φαίνεται να προσλαμβάνεται από τους άλλους ως ΅δείκτης  Ά δημοτικότητας και εξωστρέφειάς μας. Σε συμφωνία με την παραπάνω υπόθεση, άτομα με πολλούς ΅φίλους στο Facebook τείνουν να προσλαμβάνονται από τους άλλους ως ιδιαίτερα κοινωνικά και δημοφιλή, εντούτοις όταν ο αριθμός αυτός ξεπερνά ένα λογικό όριο που συνήθως μεταφράζεται σε περίπου 300 "φίλους", τότε το άτομο αυτό αρχίζει να προσλαμβάνεται ως αναξιόπιστο ή επιφανειακό.

Πόσο μπορεί να επηρεάσει το Facebook τις διαπροσωπικές μας σχέσεις;
«Πολύ», είναι η απάντηση, «και ιδίως τις ερωτικές μας σχέσεις». Στα πλαίσια αυτά, μια έρευνα των Muise και συνεργατών (2009) κατέδειξε πως η χρήση αντίστοιχων μέσων κοινωνικής δικτύωσης μπορεί να οδηγήσει σε έντονη ζηλοτυπία ή εμμονική συμπεριφορά, καθώς οι άνθρωποι έρχονται σε επαφή με προσωπικές πληροφορίες του συντρόφου τους στις οποίες δεν θα μπορούσαν να έχουν πρόσβαση διαφορετικά. Επιπλέον, τα παραπάνω ενδέχεται να οδηγήσουν περεταίρω σε ένα φαύλο κύκλο "επιτήρησης και παρακολούθησης".

Πόσο "εθιστικό"είναι το Facebook;
«Εξαρτάται»! Στην πράξη, ο βαθμός ΅εξάρτησηςΆ από το Facebook, φαίνεται να προσδιορίζεται από την έκταση και βαθμό χρήσης του εν λόγω μέσου. Στο ίδιο πλαίσιο, όσο πιο εθισμένο είναι ένα άτομο, τόσο δυσχερέστερη αναμένεται να είναι η απεξάρτησή του. 

Από την άλλη πλευρά, η έρευνα των Sheldon και Hinsch (2011) υποδεικνύει πως η μείωση της χρήσης του Facebook μπορεί να οδηγήσει σε μείωση της επιθετικότητας, της αναβλητικότητας και του αρνητισμού, ενώ μπορεί εξίσου να προωθήσει την αύξηση του βαθμού ικανοποίησης από τη ζωή, αλλά και τα θετικά συναισθήματα γενικότερα.

Συμπερασματικά, οφείλουμε να τονίσουμε πως η συνετή χρήση του μέσου αυτού δεν μοιάζει να εγκυμονεί κινδύνους, παρΆ όλα αυτά, η άλογη ενασχόληση με το Facebook μπορεί να κλονίσει τις διαπροσωπικές μας σχέσεις καθώς και τον ίδιο μας το ψυχισμό.



Πηγή: Anderson, B., Woodnutt, T., Fagan, P., & Chamorro-Premuzic, T. (2012). Facebook psychology: Popular questions answered by research. Psychology of Popular Media Culture , 1 (1), σσ. 23–37.
Επιμέλεια για το psyhealth.gr: Μαριλένα Αβραάμ-Ρέπα Ψυχολόγος MSc Transpersonal Psychology & Consciousness Studies



Η Ψυχολογία του Ντυσίματος.........!!!

Λέτε τελικά τα...ράσα να κάνουν τον παπά; 
Από τα αρχαία χρόνια τα ρούχα δεν ικανοποιούσαν μόνο την ανάγκη προστασίας από το κρύο και τη ζεστή, αλλά εξυπηρετούσαν εκφραστικούς και κοινωνικούς σκοπούς.

Στις μέρες μας τα ρούχα δίνουν την πρώτη εντύπωση για ένα άτομο και εκφράζουν στοιχεία της προσωπικότητάς του καθένα μας. Η εξωτερική εμφάνιση ενός ατόμου μας δίνει πληροφορίες όπως η καταγωγή του, το επάγγελμά του, η οικονομική του κατάσταση και η κοινωνική του θέση. 

Σύμφωνα με αρκετές μελέτες δεν μπορούμε να μείνουμε ανεπηρέαστοι από τα ερεθίσματα του περιβάλλοντος μας. Αυτό ισχύει και για τη μόδα, και αν δεν το κάνουμε συνειδητά, ακολουθούμε ως προς κάποιο βαθμό τα πρότυπα της εποχής μας. 

Το ντύσιμο θεωρείται σαν ένας τρόπος να εκφράσουμε τον εαυτό μας. Επιλέγουμε τα ρούχα που φοράμε είτε επειδή μας αρέσει το χρώμα, είτε επειδή ταιριάζουν στο σώμα μας, ή ακόμα επειδή πιστεύουμε ότι ταιριάζουν στο στυλ μας και αναδεικνύουν την προσωπικότητά μας. 

Διαφορετικά θα ντυθεί κάποιος που πηγαίνει για επαγγελματική συνέντευξη και διαφορετικά θα ντυθεί το ίδιο άτομο όταν θα βγει με τους φίλους του ή όταν θα βγει ραντεβού. 

Επίσης τα ρούχα χρησιμοποιούνται διαφορετικά από τα δύο φύλα και μπορούν να γίνουν μέσο ερωτικής επικοινωνίας, να χρησιμοποιηθούν ως μέσο για να δηλώσει χαρακτηριστικά του ατόμου που απευθύνονται στην ανεύρεση ομοϊδεατών υποψήφιων συντρόφων. Μπορεί να στείλει και μηνύματα ανωτερότητας προς τους ανταγωνιστές του ίδιου φύλου. 

Οι μεγάλοι σχεδιαστές μόδας, υποστηρίζουν ότι η εντύπωση ενός ρούχου κρατάει 5 -10 λεπτά, ενώ αυτό που υπερισχύει είναι η αίσθηση της προσωπικότητας του ανθρώπου. Το ρούχο αναδεικνύει την προσωπικότητα δεν την δημιουργεί. 

Ακόμα και η ποιότητα και το είδος του υφάσματος σε κάνουν να νιώθεις όμορφα όχι μόνο επειδή είναι ωραίο αισθητικά αλλά βοηθούν την έκφραση της προσωπικότητας του ατόμου. Με άλλα λόγια είναι σημαντικό το να υπάρχει στυλ στο ντύσιμο. Το στυλ στο ντύσιμο επιβεβαιώνει τη μοναδικότητά μας. 

Το να αντιγράψει κάποιος τα μοντέλα από τα περιοδικά ή τις επιδείξεις μόδας δεν σημαίνει ότι θα τους ταιριάζει. Το αποτέλεσμα πιθανότερα να είναι αστείο ή κακόγουστο. 

Συμβαίνει κάποιες φορές να προβάλλουμε μέσω των ρούχων μας αυτό που θα θέλαμε να είμαστε και όχι αυτό που είμαστε πραγματικά. Σε αυτές τις περιπτώσεις υπάρχει σύγχυση μεταξύ της εξωτερικής εικόνας και του εσωτερικού μας κόσμου. Εδώ ταιριάζει η φράση “το ρούχο φοράει τον άνθρωπο και όχι ο άνθρωπος το ρούχο”. 

Τα ρούχα μπορεί να επηρεάσουν την ψυχολογία μας αλλά και το αντίθετο, δηλαδή ντυνόμαστε σύμφωνα με τη διάθεσή μας. Όλοι θα έχουμε παρατηρήσει ότι στις διάφορες περιόδους της ζωής μας η διάθεσή μας για το ντύσιμο είναι διαφορετική. Μπορεί να φοράμε συχνά ένα ρούχο, επειτά για ένα διάστημα να αναρωτιόμαστε πώς το φορούσαμε και μετά από λίγο καιρό να το φοράμε ξανά. 

Το στυλ μας αλλάζει σύμφωνα με τη διάθεσή μας και ακολουθεί τις φάσεις που περνάμε στη ζωή μας. Συνήθως το κάνουμε ασυνείδητα αλλά αν το παρατηρήσουμε θα καταλήξουμε σε ενδιαφέροντα συμπεράσματα.

Τα ρούχα εκφράζουν περισσότερα από όσα πιστεύουμε, εκφράζουν την διάθεση που έχουμε όταν ντυνόμαστε, το πώς θέλουμε να αντιμετωπίσουμε την μέρα μας, αλλά και το πώς θέλουμε να μας αντιμετωπίζουν οι άλλοι. 

Μπορούν να εκφράσουν τις προσδοκίες μας αλλά και τους καθημερινούς μας στόχους. Παρατηρήστε τους ανθρώπους στο δρόμο, στις καφετέριες, στα εστιατόρια, το ντύσιμό τους μας λέει πολλά για τις σχέσεις τους με τους ανθρώπους που βρίσκονται μαζί. 

Σε συνδυασμό με τη γλώσσα του σώματος μπορούμε να καταλάβουμε τη κάθε σχέση που βλέπουμε χωρίς να ακούσουμε καμία λέξη. 

Το περιποιημένο επαγγελματικό ντύσιμο, δίνει την εντύπωση κάποιου με αυτοπεποίθηση, ο οποίος είναι σωστός και στη δουλειά του. Αυτό το ντύσιμο όμως ίσως να μην είναι το κατάλληλο για ραντεβού γιατί φαίνεται απρόσωπο και δεν δίνει την εντύπωση ότι το άτομο αυτό μπορεί να ανοιχτεί.

Ένα ουδέτερο ντύσιμο, συνήθως άχρωμο μπορεί να δείξει ότι το άτομο αυτό δεν θέλει να τραβάει την προσοχή και ότι είναι αρκετά ντροπαλό. Η ατημέλητη εμφάνιση στέλνει το μήνυμα ότι το άτομο αυτό δεν ενδιαφέρεται για τη δουλειά του, το μέλλον του ή τη σχέση του. 

Κάποιος που ντύνεται επιδεικτικά, φορώντας εμφανώς επώνυμες μάρκες δίνει την εντύπωση υλιστή και ανασφαλή. Η περίεργη εμφάνιση, η αμέλεια της εξωτερικής εικόνας μας και της ατομικής καθαριότητας είναι συμπτώματα ψυχικής διαταραχής. 

Επίσης σημαντικό ρόλο στη ψυχολογία μας έχουν και τα χρώματα στα ρούχα που φοράμε. Τα σκουρόχρωμα ρούχα δίνουν την αίσθηση κατάθλιψης, κάποιου κλεισμένου στον εαυτό του, ανασφαλή και ίσως επιθετικού και απλησίαστου.

Από την άλλη πλευρά τα σκούρα χρώματα είναι της εξουσίας και δηλώνουν επαγγελματισμό. Τα φωτεινά ρούχα μπορούν να έχουν ακριβώς την αντίθετη επίδραση υποδηλώνουν αγνότητα, καθαρότητα και δίνουν την αίσθηση προσεγγίσιμου και φιλικού ατόμου. 

Τα χρωματιστά ρούχα συνδέονται με την ψυχολογία των χρωμάτων. Το κόκκινο είναι το χρώμα του πάθους, της καρδιάς και της υψηλής αυτοεκτίμησης, το γαλάζιο το χρώμα του πνεύματος και του ουρανού, το κίτρινο της ενέργειας και της δημιουργικότητας, το πράσινο της ελπίδας και της ηρεμίας και το μπλε εμπνέει εμπιστοσύνη.

Μπορούμε βέβαια να εκφράσουμε τα χρώματα όπως εμείς τα νοιώθουμε. Προτείνεται όμως να χρησιμοποιούμε χρωματιστά ρούχα για να αντιμετωπίσουμε αρνητικά συναισθήματα και να μην τους επιτρέψουμε να μας καταβάλουν. 

Εικόνα του σώματος είναι το πώς καταλαβαίνουμε την εξωτερική μας εμφάνιση. Στην ψυχολογία εικόνα του σώματος ορίζεται ως η εντύπωση που έχει ο κάθε ένας για την εξωτερική του εμφάνιση. Έρευνες αναφέρουν ότι η εικόνα του σώματος σχετίζεται άμεσα με την αυτοπεποίθηση, τον δυναμισμό και την στάση του ατόμου για τον εαυτό του. 

Συγχρόνως σχετίζεται με τη συμπεριφορά μας και τις συνήθειές μας για την διατροφή και την άσκηση. Από την άλλη πλευρά τα αρνητικά συναισθήματα για την εικόνα του σώματος, μπορεί να οδηγήσουν σε ψυχικές διαταραχές, όπως κατάθλιψη ή διαταραχές διατροφής όπως νευρική ανορεξία, βουλιμία ή υπερφαγία.

Η αποδοχή της εικόνας του σώματος από το κοινωνικό σύνολο και η συμφωνία της με τα κοινωνικά πρότυπα είναι οι αιτίες που δημιουργούν προβλήματα με την εικόνα του σώματος. Οι ψυχολογικές πιέσεις για την εικόνα του σώματος γίνονται ακόμα ποιο έντονες με τον βομβαρδισμό από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, τα οποία προβάλλουν μηνύματα για την ομορφιά και καθορίζουν τα πρότυπα. 

Δυστυχώς οι έρευνες αναφέρουν ότι ένας σημαντικός αριθμός γυναικών είναι δυσαρεστημένες από την εικόνα του σώματός τους, ενώ και ο αριθμός των αντρών αυξάνεται διαρκώς. 

Η ολοκλήρωση της εικόνας του σώματος συμπεριλαμβάνεται στην ψυχοκοινωνική ανάπτυξη του παιδιού. Η συνειδητοποίηση της γίνεται στην νηπιακή ηλικία, ενώ η εφηβεία αποτελεί μεταβατική περίοδο που θα οδηγήσει την ενήλικη αντίληψη. Φυσικά η μητέρα αποτελεί πρότυπο θηλυκότητας για τα κορίτσια. 

Έχει βρεθεί ότι η μεγαλύτερη θηλυκότητα σχετίζεται με πιο θετική εικόνα του σώματος. Επίσης η μητέρα ως πρότυπο μεταδίδει αξίες που σχετίζονται με την εμφάνιση, όπως το βάρος και το ντύσιμο. 

Μητέρες που είναι δυσαρεστημένες από την εξωτερική τους εμφάνιση μεταδίδουν στα παιδιά τους τις αρνητικές στάσεις για την εικόνα του σώματός τους. Βέβαια και ο πατέρας δεν είναι παραμένει αμέτοχος στη διαμόρφωση της εικόνας του σώματος. Με τη στάση του απέναντι στη μητέρα επιβεβαιώνει ή απορρίπτει τις συμπεριφορές που σχετίζονται με τη θηλυκότητα της.

Θα πρέπει να δίνουμε σημασία στην εμφάνισή μας, αλλά έως ένα βαθμό. Δεν είναι απαραίτητο να ντυνόμαστε σύμφωνα με την τελευταία λέξη της μόδας ή να γίνουμε fashion victims. Η υπερβολική ενασχόληση με κάτι, χαρακτηρίζεται παθολογική. 

Το ίδιο ισχύει και για την εμφάνισή μας. Συγχρόνως θα πρέπει να αναπτύξουμε κριτική αντίσταση στα πρότυπα που προβάλλονται για την εικόνα του σώματος και να έχουμε τον έλεγχο στην αντίληψη για την εικόνα του εαυτού μας.

Όταν τα ρούχα φοριούνται σωστά μπορούν να καλύψουν ατέλειες αλλά και να τονίσουν τα ωραία σημεία του σώματός μας. Αυτομάτως ενισχύουμε την αυτοπεποίθησή και την αυτοεκτίμησή μας και παράλληλα αποφεύγουμε τα αρνητικά συναισθήματα για το σώμα μας. 

Θα πρέπει να επιζητούμε την ευχαρίστηση και την ικανοποίηση από το ντύσιμό μας, κάτι που βοηθάει την αποδοχή της εικόνας του σώματός μας, συνεπώς και του εαυτού μας. Όπως προαναφέρθηκε η θετική προσέγγιση της εικόνας μας σχετίζεται με την αυτοπεποίθηση και την αυτοεκτίμηση μας, είναι πολύ σημαντικό γιατί μας βοηθάει γενικότερα στην εξέλιξή μας σε όλους τους τομείς. 

Δεν χρειάζεται να φοβόμαστε και να ντρεπόμαστε να δείξουμε την προσωπικότητά μας χρησιμοποιώντας έντονα χρώματα ή ιδιαίτερα αξεσουάρ. Σημαντικό είναι το να νοιώθουμε άνετα όταν φοράμε ένα ρούχο. 

Μπορεί όταν βλέπουμε κάποιο ρούχο να μας αρέσει αλλά να μην αισθανόμαστε άνετα με αυτό. Το αποτέλεσμα θα είναι να μην το φοράμε και να ξοδέψουμε χρήματα που θα πάνε χαμένα. Για το λόγο αυτό ας κάνουμε ένα πείραμα όταν δοκιμάζουμε ένα ρούχο να φανταζόμαστε ότι είμαστε στο χώρο που το προορίζουμε για να το φορέσουμε, πχ στο γραφείο για μια συνάντηση, και έπειτα να ρωτήσουμε τον εαυτό μας αν αισθανόμαστε άνετα με αυτό.

Τα ρούχα μας θα πρέπει να μας κολακεύουν και να ταιριάζουν στο σώμα μας. Δεν είναι απαραίτητο τα ρούχα μας να είναι ακριβά για δείχνουν ωραία πάνω μας, πιο σημαντικό είναι να είμαστε κατάλληλα ντυμένοι για την κάθε περίσταση. Κάποιες φορές μπορούμε να διασκεδάζουμε με το ντύσιμό μας. 

Δεν χρειάζεται να είμαστε πάντα συντηρητικοί, μπορούμε να ξεφεύγουμε από το συνηθισμένο μας ντύσιμο και να παρατηρήσουμε πως αισθανόμαστε Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε το ντύσιμο για να ανεβάσουμε τη ψυχολογία μας και την αυτοπεποίθησή μας. 

Τα χρώματα, τα σχήματα και οι εικόνες στα ρούχα μας, μπορούν να έχουν ιδιαίτερη σημασία για μας και να μας φτιάχνουν τη διάθεση. 

Τέλος είναι θετικό για την ψυχολογία μας να ανανεώνουμε συχνά την γκαρνταρόμπα μας προσθέτοντας μερικά κομμάτια και να πετάμε τα παλιά μας ρούχα τα οποία έχουμε συνδέσει με αρνητικά γεγονότα της ζωής μας. Θα πρέπει πάντα να προχωράμε μπροστά και να το επιδιώκουμε σε όλους τους τομείς της ζωής μας, ακόμα και στο ντύσιμο. 

Στις μέρες μας μπορούμε να βρίσκουμε φτηνά ρούχα σε μεγάλη ποικιλία. Ας δώσουμε στο ντύσιμο μεγαλύτερη σημασία και ας το δούμε ως μέσο για να μας ανεβάσει τη διάθεση. Το σίγουρο είναι ότι θα δούμε εύκολα και γρήγορα αποτελέσματα.




psychinfo

Όταν τελειώνει το όνειρο - Osho.......!!!

Ένας νεαρός λέει : '' Ό,τι έχω πετύχει χάθηκε. Αισθάνομαι τεράστια λύπη και δεν μπορώ να διακρίνω το τέλος της - ή μήπως δεν υπάρχει τέλος ;'' Πολλοί θα πρέπει να σε ζηλέψουν. Αν ξέρεις ότι απέτυχαν τα πάντα, είναι τούτο η αρχή ενός νέου ταξιδιού. Αν ξέρεις πως ότι έχω πετύχει χάθηκε, πρόκειται για την αρχή μιας νέας αναζήτησης κάποιου πράγματος το οποίο δεν μπορεί να χαθεί. Όταν απογοητευθεί κανείς τελείως με τον κόσμο και όλες του τις επιτυχίες, τότε μόνον γίνεται πνευματικός. 

Ίσως να μην το συνειδητοποιείς, αλλά κάτι έχει αρχίσει να κινείται, μια νέα χαρά αναδύεται πίσω από το πέπλο της λύπης - η χαρά μιας νέας αναζήτησης, μιας νέας περιπέτειας, μιας νέας ζωής, ενός νέου τρόπου ύπαρξης.

''Δεν μπορώ να διακρίνω το τέλος της - ή μήπως δεν υπάρχει τέλος;'' Υπάρχει η αρχή του νου και υπάρχει το τέλος του νου, υπάρχει η αρχή του εγώ και υπάρχει το τέλος του εγώ, αλλά δεν υπάρχει αρχή σε σένα και τέλος σε σένα. 

Και δεν υπάρχει αρχή του μυστηρίου της ύπαρξης και τέλος δικό σου. Πρόκειται για μια συνεχιζόμενη διαδικασία. Μυστήρια επί μυστηρίων σε περιμένουν, γι΄αυτό και υπάρχει ο ενθουσιασμός και η έκσταση. 

Νιώσε εκστατικός που δεν υπάρχει τέλος στη ζωή, που όταν έχεις φτάσει σε μια κορυφή, ξαφνικά μια άλλη κορυφή αρχίζει να σου δίνει πρόκληση - μια ψηλότερη κορυφή, μια πιο κοπιαστική αναρρίχηση, μια πιο επικίνδυνη προσέγγιση. Κι όταν έχεις φτάσει στην άλλη κορυφή, θα υπάρξει κάποια άλλη κορυφή κορυφές επί κορυφών. Πρόκειται για τα αιώνια Ιμαλάια της ζωής. 

Σκέψου κάποιο σημείο όπου φτάνεις και τώρα δεν έχει απομείνει τίποτα. Θα νιώσεις απόλυτη πλήξη τότε η πλήξη θα αποτελεί τότε τη μοναδική σου μοίρα! Και η ζωή δεν αποτελεί πλήξη, αποτελεί χορό. 

Η ζωή δεν αποτελεί πλήξη, αποτελεί αγαλλίαση, αφθονία. Θα συμβούν πάρα πολλά πράγματα και θα απομένουν πάντοτε πάρα πολλά πράγματα που θα συμβούν. Το μυστήριο δεν τελειώνει ποτέ, δεν μπορεί να τελειώσει.

Γι΄αυτό και λέγεται μυστήριο, δεν μπορείς καν να το γνωρίσεις. Δεν θα αποτελέσει ποτέ γνώση, γι΄αυτό και λέγεται μυστήριο κάτι μέσα του είναι αιώνια φευγαλέο. Και αυτή είναι η όλη χαρά της ζωής. Η μεγάλη αίγλη της ζωής είναι το γεγονός ότι σε κρατά αιώνια απασχολημένο, σε αναζήτηση, σε εξερεύνηση. 

Η ζωή είναι εξερεύνηση, η ζωή είναι περιπέτεια. Η έκσταση είναι η ίδια μας η φύση΄ είναι απλούστατα ανώφελο να μην είσαι εκστατικός. Είναι φυσικό πράγμα, αυθόρμητο, να είσαι εκστατικός. 

Δεν απαιτείται προσπάθεια για να είσαι εκστατικός, ενώ απαιτείται μεγάλη προσπάθεια για να είσαι δυστυχισμένος. Γι΄αυτό και φαίνεσαι τόσο κουρασμένος, διότι η δυστυχία είναι πράγματι σκληρή δουλειά είναι πραγματικά δύσκολο να τη συντηρείς, διότι κάνεις κάτι ενάντια στη φύση. 

Πηγαίνεις αντίθετα στο ρεύμα -αυτό σημαίνει δυστυχία. Και τι είναι ευδαιμονία; Να πηγαίνεις με τη ροή του ποταμού -τόσο πολύ που να χάνεται η διάκριση ανάμεσα σε σένα και το ποτάμι. Είσαι το ποτάμι. 
Πώς γίνεται να είναι δύσκολο το πράγμα; Για να πας με το ποτάμι δεν χρειάζεται κολύμπι απλώς επιπλέεις στο ποτάμι και το ποτάμι σε πάει στον ωκεανό. Το ποτάμι πάει ήδη προς τον ωκεανό. Η ζωή είναι ένα ποτάμι. Μην την σπρώχνεις και δεν θα είσαι δυστυχισμένος. 

Osho, The Book of Wisdom, Ομιλία # 4




Αναδρομές σε προηγούμενες ζωές

Δευτέρα 9 Σεπτεμβρίου 2013

Η συνύπαρξη είναι πανανθρώπινη ανάγκη......!!!


Η Αγάπη μεταξύ μας προκύπτει από την αληθινή μας Φύση και όχι από νόμους του ανθρώπου, σχετικά με τα συναισθήματα.
Αγαπάς το παιδί σου, και δεν αγαπάς κανένα άλλο παιδί στον κόσμο?
Αγαπάς τον σύντροφό σου και δεν αγαπάς κανέναν άλλον άνθρωπο στον κόσμο?

Υπάρχουν τα βάθη σε μια σχέση, που διαφοροποιούν την ίδια την σχέση...
Μπορεί να μην αγαπάς ούτε το παιδί σου, ούτε κανένα άλλο παιδί στον κόσμο, αλλά να το κάνεις εξ ανάγκης (γνωστό άλλωστε αυτό).

Μπορεί να μην αγαπάς ούτε τον σύντροφό σου, ούτε κανέναν άλλον άνθρωπο στον κόσμο, αλλά να το κάνεις από φόβο (κι αυτό άλλωστε γνωστό).

Η Αγάπη δεν εκφράζεται, ανάλογα με τον ποιόν έχεις μαζί σου. Αυτό δεν είναι κατάσταση Αγάπης, αλλά κατάσταση ανάγκης.

Όμως να μιλήσουμε για τα συναισθήματα και τα αισθήματα και όχι για την κατάσταση Αγάπης, που είναι η Φύση του Ανθρώπου.
Ας μην συγχέουμε τα αισθήματα Αγάπης με την κατάσταση στο Είναι μας...

Σαφώς μεταξύ μας αναπτύσσονται ιδιαίτερες σχέσεις που έχουν να κάνουν με την έλξη, την συμπάθεια, τον σεβασμό, την χαρά.

Το βάθος που θα πας με έναν άνθρωπο, ορίζει και όλα αυτά μαζί, αλλιώς η επιφάνεια ορίζει μόνον την έλξη.
Δεν μπορείς να πας σε βάθος με όλους τους ανθρώπους, με τους οποίους θα αναπτύξεις μια σχέση, είτε συντροφική, είτε φιλική...

Αν παρατηρήσουμε βαθύτερα, θα διαπιστώσουμε ότι η διαφοροποίηση σε μια σχέση, προκύπτει μόνο από το βάθος που θα αγγίξει ο ένας τον άλλον.

Αν μείνουμε στην έλξη, σε λίγο διάστημα, που κάτι θα μας ξινίσει, θα μας έλξει κάποιος άλλος, όπως το ίδιο μπορεί να συμβεί και στον σύντροφό μας. Έλξη και απώθηση είναι ένας φυσικός νόμος.

Όταν η καρδιά είναι γεμάτη άμυνες, τότε δεν μπορούμε να νιώσουμε βαθύτερα αισθήματα για κανέναν άνθρωπο. Ούτε καν την χαρά στο άγγιγμα, την επαφή, την σεξουαλικότητα, το μοίρασμα, την φροντίδα με τον σύντροφό μας.

Πως θα ανοίξεις να τον νιώσεις τον άλλον, όταν ήδη φοβάσαι να νιώσεις τον Εαυτό σου? Θα τον πολεμήσεις μέχρι εσχάτων, θα θέλεις να κυριαρχήσεις, να επιβληθείς, να τον αλλάξεις...Εκεί υπάρχει η ένταση και πουθενά αλλού.

Η διαφοροποίηση σε μια σχέση εξαρτάται από αυτό που είμαστε έτοιμοι να μοιραστούμε με τον άλλον.

Δεν θα μοιραστούμε με όλους τους ανθρώπους το ίδιο, ούτε θα πάμε βαθύτερα με όλους τους ανθρώπους. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι οι άλλοι δεν αξίζουν την Αγάπη μας.

Πολλοί αναρωτιούνται αν υπάρχει ανάγκη σε έναν άνθρωπο να έχει συντροφική σχέση…

Πιστεύω ότι δεν υπάρχει καμία τέτοια ανάγκη σε έναν Άνθρωπο, παρ' όλα αυτά ένας Άνθρωπος είναι έτοιμος να κάνει μια αρμονική συντροφική σχέση, γιατί μπορεί πολύ εύκολα να πάει βαθύτερα, χωρίς να έχει καμία άλλη ανάγκη από τον άλλον. Μπορεί πολύ εύκολα να δώσει και να πάρει, να μοιραστεί αισθήματα, χωρίς να χάσει την ακεραιότητά του...

Η ανάγκη της συντροφικής σχέσης, έτσι όπως προκύπτει σήμερα μεταξύ μας, καλύπτει συνήθως φόβους και πρότυπα ή απωθημένα.

Γι' αυτό άλλωστε δεν διατηρούνται εύκολα οι σχέσεις μας σε όμορφο επίπεδο κατανόησης και ελευθερίας και κυρίως σεβασμού.

Και όσες διατηρούνται, στο μεγαλύτερο ποσοστό, είναι από συνήθεια ή από όφελος.

Η αντίσταση στην Αγάπη, είναι μόνο ο φόβος μήπως χάσουμε τον έλεγχο των συναισθημάτων, ενώ στην ουσία τον έχουμε ήδη χάσει, όταν τα αφήνουμε να δρουν ασυνείδητα και να εκφράζονται με πράξεις που δεν είναι αυτές που θα θέλαμε, ούτε καν τις είχαμε σκεφτεί.

Η πράξη, η σκέψη, τα συναισθήματα, λες και δρουν ανεξάρτητα το ένα από το άλλο, όμως εμείς επιμένουμε ότι αγαπάμε…

Και που πάει όλη αυτή η Αγάπη, όταν ο άλλος δεν είναι όπως θα θέλαμε?

Όταν ο Εαυτός μας δεν κερδίζει τις εντυπώσεις που θα θέλαμε, πόσο τον αγαπάμε, όταν τον στήνουμε στον τοίχο, για κάθε τι που θεωρούμε ατελές?

Πόσο νοιαζόμαστε για τον Εαυτό μας, όταν η σχέση μας βασίζεται μόνο στην προσδοκία που έχουμε από τον άλλον?
Αυτή η προσδοκία που μας κάνει να χάνουμε τα όρια αυτοσεβασμού μας, πολλές φορές...

Πώς να ευοδωθεί η σχέση μεταξύ μας, όταν δεν έχει ευοδωθεί η σχέση με τον Εαυτό μας πρώτα?

Κι όμως η συνύπαρξη είναι πανανθρώπινη ανάγκη…
Το ίδιο φαίνεται να έχει γίνει και ο πόλεμος όμως…



Και ο Ποιητής είπε :
Οι άνθρωποι νομίζουν πως ξέρουν τι είναι απόλαυση, ενώ στην πραγματικότητα ξεριζώνουν τα φτερά τους για χάρη μιας αυταπάτης.
Τζελαλεντίν Ρούμι



Βάσω Νικολοπούλου

Ώριμη αγάπη........!!!



Οι περισσότερες σχέσεις αρχίζουν με πάθος ή έρωτα, και αυτό συμβαίνει γιατί ο έρωτας, η εγγύτητα και η εμπιστοσύνη είναι ανάγκες πανανθρώπινες. Μερικές φορές, όμως, η συμπάθεια, η σαγήνη ή το «ψιλογουστάρισμα» συγχέονται με τον αυθεντικό έρωτα. 

Αυτό δεν είναι καθόλου τυχαίο και συμβαίνει επειδή ακριβώς η λαχτάρα μας για αγάπη είναι τόσο ισχυρή σε σημείο να «ερωτευόμαστε τον ίδιο τον έρωτα» και να υπερβάλουμε/υπερεκτιμούμε τα συναισθήματά μας, γιατί θέλουμε τόσο πολύ να τα ζήσουμε…

Ιδιαίτερα ευάλωτοι στον έρωτα γινόμαστε σε περιόδους όπου βιώνουμε την καθημερινότητα και τη ζωή μας γενικότερα ως βαρετή ή αποτελματωμένη. Στην περίπτωση αυτή, ο έρωτας αποτελεί διέξοδο από την ανία μας, δροσιά για τη διψασμένη μας ψυχή και, ως εκ τούτου, το αποτελεσματικότερο ψυχοτρόπο διάθεσης…

Τι σημαίνει, όμως, ώριμη αγάπη; Με πόση αγάπη θα ήμασταν ευχαριστημένοι ώστε να νιώθουμε γαλήνη και συναισθηματική ασφάλεια; Τι μας κάνει ξεχωριστούς στα μάτια κάποιου που λέει πως μας αγαπά; 

Είναι ίδιοι οι λόγοι για τον καθένα; Αν όχι, αυτό σημαίνει πως είμαστε κάθε φορά ένας άλλος για αυτόν που μας αγαπά; Αν ναι, είναι -στην περίπτωση αυτή- όλοι οι άλλοι ίδιοι μεταξύ τους;

Πόσοι από εμάς αναρωτήθηκαν -πέραν του να θέλουμε να αγαπηθούμε- τι εμείς οι ίδιοι είμαστε διατεθειμένοι ή μπορούμε να δώσουμε όταν αγαπήσουμε κάποιον; 

Τι θεωρείται ως πολύ και τι ως λίγο; Με ποιον τρόπο κρίνεται αυτό; Είναι βέβαιο πως η αγάπη δεν μπορεί να κτιστεί πάνω στο πάθος, αλλά, από την άλλη, μπορείς να νιώσεις έντονο πόθο για κάποιον, δίπλα στον οποίο νιώθεις απόλυτα ασφαλής; Ταυτόχρονα, η αμφιβολία αποτελεί ένδειξη εικονικού έρωτα. Τι από όλα αυτά ισχύει και σε ποιες αναλογίες;

Μπορούμε να αγαπάμε χωρίς να γνωρίζουμε το γιατί; Μήπως στην περίπτωση αυτή είμαστε δέσμιοι του υποσυνείδητού μας; 

Αν ναι, αυτό σημαίνει πως δεν είμαστε αυθεντικά ελεύθεροι, δεν αγαπάμε ελεύθερα, γιατί αυτό που θεωρούμε ως αγάπη καθορίζεται σε μεγάλο βαθμό από δυνάμεις σκοτεινές, ανεξέλεγκτες και προσδοκίες ανεκπλήρωτες…

Χλιαρές σχέσεις -όπου «αγαπάμε» μόνο κάποιες πλευρές του Άλλου, ενώ κάποιες άλλες τις θεωρούμε λιγότερο ελκυστικές ή ακόμα και απωθητικές- οδηγούνται αργά ή γρήγορα σε συναισθηματικό αδιέξοδο. Σε μια αυθεντικά στενή σχέση, δεν ξεσκαρτάρουμε ΤΙΠΟΤΑ. 

Αγαπάμε τον Άλλον ως σύνολο, ως το ολόκληρο άτομο που είναι, δηλαδή ΟΠΩΣ ΕΙΝΑΙ. Στην ώριμη αγάπη, ο Άλλος ΔΕΝ είναι ΜΟΝΟ υπέροχος και καταπληκτικός αλλά κάποιες φορές γκρινιάρης και κουραστικός…

Η αμφιβολία σε μια σχέση αποτελεί σήμα κινδύνου πως κάτι δεν πάει καλά σε αυτήν. Αυτό το «κάτι», όμως, δεν αφορά απαραίτητα την ίδια τη σχέση. Μπορεί κάλλιστα να αφορά εμάς τους ίδιους. Δεν υπάρχει ευκολότερο πράγμα από τη χρέωση προσωπικών μας ανεπαρκειών ή εκφράσεων δικών μας συναισθηματικών κενών ή ανασφαλειών στη σχέση και στον Άλλον. 

Στην περίπτωση αυτή, ο κίνδυνος αποχώρησης από τη σχέση είναι μεγάλος, που, αν γίνει πράξη, είναι βέβαιο πως θα κουβαλάμε στις αποσκευές μας τις ίδιες προσωπικές δυσκολίες και στην επόμενή μας σχέση. 

Η συνειδητοποίηση πως υπάρχει πρόβλημα δεν είναι από μόνη της αρκετή. Θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε, επίσης, σε τι συνίσταται το λάθος ή το πρόβλημα αυτό…

Ώριμη και αυθεντική αγάπη σημαίνει να έχουμε την ικανότητα να βιώνουμε βαθιά και αυθεντικά συναισθήματα για το/τη σύντροφο μας. Υπάρχει αρκετή δόση αλήθειας στη ρήση που λέει πως «Για να αγαπήσεις κάποιον, θα πρέπει πρώτα να αγαπήσεις τον εαυτό σου». 

Η ύπαρξη καλής αυτοεκτίμησης αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση τόσο για την αποδοχή όσο και για την εκδήλωση αγάπης, καθώς και για τη δυνατότητα να μπορούμε να βλέπουμε ανάμεσα από τα «κρυφά κίνητρά» μας. 

Εάν έχουμε αυτογνωσία για το ποιοι είμαστε και το τι θέλουμε, τότε μπορούμε να ζητήσουμε περισσότερα από τη ζωή μας. Η παραμονή σε μια χλιαρή και συμβατική σχέση μόνο χρησιμοποίηση του Άλλου, απόδειξη ανασφάλειας και ανάγκης επιβεβαίωσης αποτελεί… 
 
Ένα άλλο πιθανό και «κρυφό κίνητρό» μας μπορεί είναι ο φόβος μας να τολμήσουμε να παραδεχθούμε συναισθήματα που τρέφουμε κατά βάθος για τον Άλλον. 

Χρειάζεται αρκετή αυτοεκτίμηση και τόλμη για να φθάσουμε σε σημείο να εμπιστευθούμε και να αφεθούμε σε μια σχέση, καθώς και για να διεκδικήσουμε αυτό που θέλουμε. Αντιλήψεις του τύπου «έχει λάθος επάγγελμα», «λάθος οικογενειακό background», «ολίγον κοντός» κ.τ.λ. αποτελούν αρκετές φορές άλλοθι απέναντι σε δικούς μας φόβους ή ανεπάρκειες…

Ωριμη αγάπη δεν μπορεί να υπάρξει παρά μόνον ανάμεσα σε δύο ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΣ ανθρώπους που δεν αγαπούν ο ένας τον άλλον για αυτά που ΕΧΕΙ και ΚΑΤΕΧΕΙ, δηλαδή δόξα, χρήμα, δύναμη, κύρος, εξουσία και άλλα παρόμοια, αλλά για αυτά που ΕΙΝΑΙ, δηλαδή για ποιότητες και αξίες αφηρημένες και διαχρονικές που τον/την χαρακτηρίζουν ως άτομο.

Ώριμη αγάπη σημαίνει, επίσης, να νιώθουμε αυτόνομοι, την ίδια στιγμή που ο Άλλος είναι εξαιρετικά σημαντικός συναισθηματικά για εμάς. 

Να μπορούμε να νιώθουμε ενοχή, αλλά και να συγχωρούμε. Να κάνουμε κοινά όνειρα ζωής αλλά ταυτόχρονα να βλέπουμε τον Άλλον και ως κάτι διαφορετικό και ξεχωριστό από εμάς, που δεν έχει απαραίτητα ταυτόσημες με εμάς επιθυμίες για το κάθε τι. 

Εάν είμαστε ανασφαλείς και άκαμπτοι, δεν θα καταφέρνουμε να διατηρούμε κανενός είδους σχέση αγάπης. Η ωριμη αγάπη σημαίνει συνεχές ενδιαφέρον για τον ισότιμο με εμάς Άλλον και όχι συνεχή προσωπική μας επιβεβαίωση και επικράτηση…

Ωριμη αγάπη σημαίνει, επίσης, και ικανότητα συνάντησης και διαχείρισης της επιθετικότητας που μπορεί ξαφνικά να προκύψει στη σχέση δύο ξεχωριστών ατόμων που μοιράζονται τόσα πολλά, και κυρίως την ίδια τους τη ζωή. 

Θα πρέπει να μπορούμε να αποδεχόμαστε πως στην αγάπη του καθενός μας υπάρχει πάντα και κάποια δόση αμφιθυμίας που εμπεριέχεται στους όρους όχι μόνο της αγάπης αλλά και αυτής της ίδιας της ζωής…

Ώριμη αγάπη σημαίνει υπεράσπιση των συναισθημάτων μας, παρά την όποια αμφιθυμία, δυσκολία ή πειρασμό για φυγή προς κάτι ευκολότερο. Το δύσκολο δεν είναι να βρούμε κάποιον να αγαπήσουμε αλλά να μπορούμε να αγαπάμε αυτόν/αυτήν που έχουμε…

Η ανώριμη αγάπη λέει: «Σ΄αγαπώ επειδή σε χρειάζομαι». Η ώριμη αγάπη λέει: «Σε χρειάζομαι επειδή σ΄ αγαπώ» (Erich Fromm).





http://www.i-psyxologos.gr