Δευτέρα 13 Αυγούστου 2018

Να ξημερώσει ο Θεός τη μέρα...!!!!

Θυμάμαι πιτσιρικάς την γιαγιά μου να λέει «κάτσε αγόρι μου να ξημερώσει πρώτα ο Θεός τη μέρα», όταν έλεγα τις δουλειές που ήθελα να κάνω την επόμενη μέρα.

«Να ξημερώσει ο Θεός την ημέρα…»
Μου έχει κολλήσει αυτή η φράση…κάθε ημέρα που ξημερώνει για ένα θνητό πλάσμα όπως εμείς, είναι ένα μεγάλο Δώρο του Θεού, του Σύμπαντος, της Δύναμης τέλος πάντων που πιστεύει ο καθένας σαν Ύψιστη και Διοικούσα Αρχή.

Ναι μεν είμαστε θνητοί, αλλά δυστυχώς το έχουμε ξεχάσει, ξεχνώντας παράλληλα και το ότι κάποια στιγμή θα έλθει η Συντέλεια του Κόσμου. Του προσωπικού μας κόσμου φυσικά, καλώς ή κακώς, κανείς από εμάς δεν είναι τόσο σημαντικός, ώστε με τον δικό του θάνατο να σβήσει και ο Κόσμος ολάκερος.

Αφήνουμε τον Χρόνο να κυλά μέσα από τα χέρια μας, αφήνουμε άπειρα απωθημένα να «στοιχειώνουν» την Ύπαρξή μας, πράγματα που αφήνουμε για ένα αβέβαιο «Αύριο», λες και έχουμε κάνει κάποιο συμβόλαιο με τον Θεό πως αυτό το Αύριο θα ξημερώσει σίγουρα για μας…

ΚΑΘΕ ημέρα που ξημερώνει είναι ένα Δώρο…
και το πολυτιμότερο Δώρο δεν είναι αυτό που βάζουμε πίσω από βιτρίνες να το καμαρώνουμε, αλλά είναι αυτό που με την χρήση του κάνουμε την ζωή μας εύκολη, όμορφη και χαρούμενη.

Πόσο μάλλον στην περίοδο της «Κρίσης» και της ένδειας που ζούμε, Κρίσης και φτώχειας όχι τόσο οικονομικής, μα, κυρίως, συναισθηματικής, ηθικής και αξιακής…

Ο Θεός θα ξημέρωσει την Ημέρα.
Το αν θα είναι «άλλη μια μέρα», ή «μια μέρα αξέχαστη», εξαρτάται από το τι θα κάνεις ΕΣΥ…

Όπως και να έχει όμως, ένας Νέος Εαυτός γεννιέται κάθε ημέρα και το «Καλημέρα» είναι οι ωδίνες του τοκετού.

Ο Ύπνος είναι ένας μικρός Θάνατος και το «Καλημέρα» όταν ξυπνώντας το πρωί ανοίγεις τα μάτια σου, σημαίνει «Καλώς ήλθες στην Ζωή».

Μια Νέα Ευκαιρία για τον καθένα μας ξημερώνει…
ας μην την αφήσουμε να πάει χαμένη.




Εκεί που νομίζεις πως δεν υπάρχει ελπίδα…!!!!

Εκεί που νομίζεις πως δεν υπάρχει ελπίδα, ξαφνικά αρχίζεις και πιστεύεις πως δεν υπάρχει ελπίδα και έπειτα ζεις χωρίς να υπάρχει ελπίδα. Κλείνεσαι στον εαυτό σου, μένεις στο σπίτι σου, αφήνεις τη σιωπή να σε ξεκουφαίνει, παίρνεις για παρέα τη μοναξιά σου και μαζί, δακρύζετε με τους στίχους μιας θλιμμένης μουσικής. Έπειτα, μιλάς με τις σκέψεις σου, προσπαθώντας να καταλάβεις.

Προσπαθείς. Μόνο εσύ ξέρεις, πόσο προσπαθείς αλλά δε βρίσκεις άκρη. Τότε, έρχονται να βοηθήσουν την κατάσταση οι φόβοι σου. Ξαναπιάνεις τη συζήτησή σας από την αρχή. Με άλλο σενάριο κάθε φορά, άλλη εκδοχή. 

Αλλά πάντα με μια υποβόσκουσα και ακατανόητη αγωνία, να καταφέρεις να συμπεριλάβεις, όλες τις πιθανές ερμηνείες, έτσι, για να μπορέσεις να χωρέσεις μέσα και όλα εκείνα τα ατελείωτα «αν», τα «ίσως», τα «γιατί», τα «μήπως». Ξανά και ξανά…

Μέχρι που έρχεται η στιγμή, που η σιωπή βγάζει φωνή και σου λέει «ΣΤΑΜΑΤΑ». Ωραία τα έκανες όλα αυτά, όλοι λίγο ή πολύ τα κάναμε. Και; Ως πότε; Περιμένεις να αλλάξει η ζωή σου προς το καλύτερο, στην πράξη, ενώ εσύ δεν κάνεις μια αλλαγή, ούτε στην σκέψη. Από ανακυκλωμένες σκέψεις και πράξεις, πόσο διαφορετικό μπορεί να είναι το παραγόμενο «προϊόν»;

Πολλές φορές, χειριζόμαστε τη ζωή μας σαν ταινία. Μια ταινία που έχουμε δει, ξέρουμε καλά το σενάριο και το τέλος της και εκνευριζόμαστε, όταν κάποιος αναφέρει διαφορετικά την πλοκή της. Αλήθεια τώρα, ποιος από εμάς, ξέρει το μέλλον του;

Επομένως, πώς απαιτούμε από τη ζωή, να γίνουν τα πράγματα, όπως οι ίδιοι πιστεύουμε και μάλιστα με σιγουριά περίσσεια, τόση που, όταν οι εξελίξεις είναι διαφορετικές, να πέφτουμε σε βαθιά θλίψη; 

Και κάπου εκεί, ανάμεσα στη βαθιά θλίψη και την εσωτερική μου διερεύνηση, σαν από μηχανής θεός, δύο διαπιστώσεις μου, στάθηκαν αρκετές, για να μου δώσουν το «φιλί της ζωής» : Για να μη στο δίνει η ζωή, κάτι ξέρει.

Είμαστε σκηνοθέτες της ζωής μας, όχι οι σεναριογράφοι. Στη ζωή να ενεργείς, να προσπαθείς και να αγωνίζεσαι, για το καλύτερο. Αν κάτι δε σου βγαίνει, παρόλη την προσπάθεια, άστο μην το ζορίζεις. Δέξου το σημάδι που σου στέλνει η ζωή, ότι σε αγαπάει. Για αυτό και σε σώζει. Από τι;

Από κάτι που εσύ θα καταλάβεις, μετά από καιρό. Αν και στην πραγματικότητα, όλοι, ενστικτωδώς, ίσως, γνωρίζουμε, ακριβώς, τι είναι αυτό. Παρόλα αυτά, αν εσύ επιμένεις, σχεδόν εμμονικά, σε κάτι, να είσαι έτοιμος να το ζήσεις και αυτό αλλά και τις επιπτώσεις του.

Όλα είναι στο μυαλό
Κατά καιρούς, αναζητούσα να εντοπίσω τον εχθρό της ζωής μου. Εκείνον που ευθύνεται για τις λάθος, τις δύσκολες, τις αρνητικές στιγμές μου. Τη μια είχε το πρόσωπο ενός γνωστού ή φίλου, την άλλη ενός πρώην συντρόφου, έπειτα κάποιου προσώπου από την οικογένειά μου και τούμπαλιν.

Ώσπου, σχεδόν απροσδόκητα, συνειδητοποίησα ότι ο εχθρός μου, ο μεγαλύτερος, ο πιο δυνατός (αλλά όχι ανίκητος) εχθρός μου, δεν είχε το πρόσωπο κάποιου άλλου αλλά ήταν το ίδιο μου, το μυαλό. Τόσα χρόνια μαζί αναρωτήθηκα και να είναι ο εχθρός μου; Αυτός; Ο ίδιος μου ο εαυτός;

Το μυαλό μας είναι οι σκέψεις μας. Οι σκέψεις μας είναι οι πράξεις μας. Οι πράξεις μας, είναι η ζωή μας. Η ζωή μας είναι στιγμές, θετικές και αρνητικές. Επομένως, η ζωή μας είναι το μυαλό μας.

Για να αλλάξει η ζωή μας προς το καλύτερο, πρέπει το μυαλό μας να σκέφτεται το καλύτερο. Μόνο έτσι, το μυαλό μας από εχθρός, θα γίνει φίλος μας, μόνο έτσι θα μπορέσει να μας βοηθήσει και τότε θα τα καταφέρουμε. Γιατί η ελπίδα υπάρχει, ενώ ο φόβος δημιουργείται.




Νατάσα Μυλωνά - enallaktikidrasi.com

Όταν βιώνουμε πλήρως το παρόν δεν μένουν τραύματα στην ψυχή μας...!!!!

Ο κυριότερος λόγος που αναμασάμε συνεχώς το παρελθόν και δεν μένουμε στο παρόν, είναι αυτό που στη θεραπεία Gestalt αναφέρεται σαν "εκκρεμότητες". 

Ο όρος αυτός αναφέρεται απλώς σε περιστάσεις του παρελθόντος οι οποίες δεν ολοκληρώθηκαν τότε και οι οποίες κρέμονται γύρω μας σαν φαντάσματα και μας κυνηγούν στο παρόν. Οι εμπειρίες που έχουν ολοκληρωθεί, τις οποίες έχουμε επεξεργαστεί, εξαφανίζονται χωρίς ν' αφήνουν ίχνη. Αυτό που βιώνουμε καθολικά εξαφανίζεται από τη συνείδησή μας και δεν μας ενοχλεί πλέον. Ούτε καν το θυμόμαστε. 

Είναι σημαντικό να ξεκαθαρίζουμε συνεχώς τις εκκρεμότητές μας, να εξορκίζουμε τους δαίμονες της ενοχής, της απόρριψης και του φόβου, έτσι ώστε να είμαστε διαθέσιμοι για το καινούριο. 

Όταν συγχωρείτε αυτά που σας πείραξαν στο παρελθόν και συγχωρείτε τον εαυτό σας ξανά και ξανά, αντιμετωπίζετε το φόβο σας, αναθεωρείτε τις ιδέες τις οποίες διατηρούσατε για τον εαυτό σας όταν ήσασταν πολύ νέοι για να γνωρίζετε πόσο τοξικές θα μπορούσαν να είναι, κάνετε δηλαδή "ένα γενικό καθάρισμα" της ψυχής σας που θα σας απελευθερώσει από το παρελθόν. 

Η "μόνιμη κατοικία του νου" μπορεί κάλλιστα να είναι οι προσδοκίες μας γι' αυτό που θα έρθει και όχι οι μνήμες του παρελθόντος. Μπορούμε να θυσιάσουμε τη ζωή στο παρόν ζώντας συνεχώς στο μέλλον. 

Όταν κάνουμε κάτι τέτοιο προτιμάμε τον κόσμο της φαντασίας από τον κόσμο της πραγματικότητας και συχνά οι φαντασιώσεις μας είναι σκοτεινές και γεμάτες άγχος. Υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στη δημιουργική χρήση της φαντασίας, όπως όταν οραματιζόμαστε, και στο φόβο που προκαλούμε στον εαυτό μας όταν οι προσδοκίες μας αφορούν καταστροφές.

Είναι αλήθεια πως ποτέ δεν γνωρίζουμε τι ακριβώς επιφυλάσσει το μέλλον για μας. Ποια είναι επομένως η εναλλακτική επιλογή στον πανικό που νιώθουμε γι' αυτό; Η απάντηση είναι να μάθουμε να εμπιστευόμαστε πως οτιδήποτε συμβαίνει είναι καλό και πως το σύμπαν δεν είναι εχθρός μας. Είναι φίλος και σύμμαχός μας. 

Είναι επίσης αλήθεια ότι μας δίνει τη δύναμη να δημιουργήσουμε το μέλλον μας από στιγμή σε στιγμή. Μας αφήνει ελεύθερους να δημιουργήσουμε είτε εφιάλτες είτε ευδαιμονία με τη σκέψη μας. Εξαρτάται από εμάς. Αμέσως μόλις αντιμετωπίσετε αυτό που δημιουργούσε έναν τοίχο φόβου εντός σας, θα νιώσετε θαυμάσια - και θ' αναρωτηθείτε γιατί βιώνατε τόσο δυναμικά και αρνητικά συναισθήματα. 

Όταν ζούμε το τώρα, όταν παίρνουμε τα πράγματα όπως έρχονται, όταν τα βιώνουμε καθολικά, όταν δείχνουμε θέληση ν' αποδεχτούμε τον εαυτό μας και την περίστασή μας και ξεπερνάμε τις δυσκολίες μας αντί να καταφεύγουμε σε φαντασιώσεις για το παρελθόν ή το μέλλον, τότε ζούμε με πληρότητα. Αυτό είναι το "ιερό μυστήριο της στιγμής". 

*Από το βιβλίο "Γίνε ο καλύτερος φίλος του εαυτού σου", Louis Proto, Εκδ. Αλκυών 



Νίκος Μπάτρας 

Ακραία καιρικά φαινόμενα, όλο και πιο συχνά, στον ελληνικό Αύγουστο...!!!!

Αύγουστος, ο τελευταίος και πιο «βαθύς» μήνας του καλοκαιριού, ωστόσο εμφανίζει και αυτός συμπτώματα Ιανού, καθώς εκδηλώνει και «ακραία» καιρικά φαινόμενα, τα οποία μάλιστα γίνονται ολοένα συχνότερα. Ο Αύγουστος δεν είναι συνήθως ο πιο ζεστός μήνας του θέρους, τουλάχιστον στο Αιγαίο και στα παράλια, καθώς πνέουν τα ζωογόνα μελτέμια. 

Δεν λείπουν, όμως, και τα επεισόδια καύσωνα, αλλά και οι καταιγίδες. Πολύ σπάνιες είναι οι ημέρες με ψύχρα, αν και υπάρχει καταγεγραμμένη ακόμα και χιονόπτωση! Η αναδρομή στα καιρικά ρεκόρ του Αυγούστου, με τη βοήθεια της φυσικού-μετεωρολόγου Νικολέτας Ζιακοπούλου, είναι γεμάτη εκπλήξεις.

Το «ρεκόρ καύσωνα» Αυγούστου κρατάει από το 1958, όταν από 18-26 Αυγούστου «έσπασαν» τα θερμόμετρα. Κορυφή η ιστορική θερμοκρασία των 47,2 βαθμών Κελσίου (°C), η οποία καταγράφηκε στις 23 Αυγούστου στα Τρίκαλα Θεσσαλίας. 

«Αυτό το κύμα καύσωνα είχε μεγάλη διάρκεια και ένταση και αποδείχθηκε φονικό για εκατοντάδες ανθρώπους (αναφορές στις εφημερίδες ανεβάζουν τους νεκρούς σε 600). 

Στη Λάρισα η θερμοκρασία έφτασε τους 45 βαθμούς, στις Σέρρες τους 44° C, στη Ν. Φιλαδέλφεια τους 43,6° C, ενώ πολύ υψηλές θερμοκρασίες καταγράφηκαν και σε νησιωτικές περιοχές: Ρόδος 42° C, Μήλος 41,6° C, Χίος 41,4° C και Κύθηρα 41° C», λέει η κ. Ζιακοπούλου στην «Κ».

Ισχυρά επεισόδια αυγουστιάτικου καύσωνα καταγράφηκαν τα έτη 1993, 1994, 1998 και 1999 με τη θερμοκρασία να ξεπερνά τους 40 βαθμούς. Μάλιστα, στις 21/8/1999 η θερμοκρασία σε Αθήνα και Άργος έφτασε τους 43 βαθμούς. 

Τρεις νεκροί από θερμοπληξία καταγράφηκαν στον καύσωνα του Αυγούστου του 2006, με τη θερμοκρασία στις 21/8 να φτάνει στον Αλίαρτο τους 45° C. «Ο μοιραίος καύσωνας του 2007 (21-26 Αυγούστου) έπληξε κυρίως τη Δυτική Ελλάδα, με θερμοκρασίες 42,2 βαθμών στον Πύργο Ηλείας, 42° C στην Κόνιτσα και 42,4° C στο Άργος», τονίζει η κ. Ζιακοπούλου. 

Τον Αύγουστο του 2010, ο μέσος όρος των μέγιστων θερμοκρασιών του μήνα έφθασε στη Νέα Φιλαδέλφεια τους 36,4 βαθμούς, σχεδόν 3,5 βαθμούς πάνω από τις κανονικές τιμές.

Οσον αφορά τα μελτέμια, που αποτελούν σήμα κατατεθέν του Αυγούστου, η κ. Ζιακοπούλου θυμίζει τους πολύ ισχυρούς ανέμους, εντάσεως 7 μποφόρ, οι οποίοι οδήγησαν στη διακοπή των δοκιμαστικών προ-ολυμπιακών αγώνων στο κωπηλατοδρόμιο του Σχινιά το 2003, λόγω υψηλού κυματισμού.

Στις 21/8/2010 ο σταθμός του Αστεροσκοπείου στην Τήνο κατέγραψε ριπή ανέμου 79 km/h, τιμή επιπέδου θύελλας 9 μποφόρ. Τον Αύγουστο του 2011, επί 13 συνεχόμενες ημέρες έπνεαν θυελλώδεις άνεμοι έντασης 7-8 μποφόρ. Επίσης, την παραμονή του Δεκαπενταύγουστου του 2016 καταγράφηκαν εντάσεις ανέμου 9 μποφόρ στο Αιγαίο.

«Χαρακτηριστικό του καιρού του Αυγούστου αποτελούν και οι τοπικές καταιγίδες κυρίως τα απογεύματα στις ηπειρωτικές περιοχές. Μάλιστα, αρκετά συχνά οι καταιγίδες είναι έντονες και προκαλούν καταστροφές με ανθρώπινα θύματα», λέει η κ. Ζιακοπούλου. 

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η τραγωδία στα Βασιλικά της Εύβοιας στις 23-24 Αυγούστου 1990 με 8 νεκρούς. Σε άλλες περιοχές ο όγκος του νερού ξεπέρασε και τους 80 τόνους/στρέμμα. 

Λόγω των κακών καιρικών συνθηκών καταγράφηκαν πολλά τροχαία σε διάφορες περιοχές, μέχρι και συγκρούσεις... πλοίων στο λιμάνι της Αίγινας. Στις 29 Αυγούστου 2002 καταγράφηκε ρεκόρ βροχής 12ώρου στην Κέρκυρα με 120 τόνους νερού/στρέμμα. 

Στις 5-6 Αυγούστου 2005 στη Βόρεια Ελλάδα σημειώθηκαν μεγάλες πλημμύρες, στη Θάσο 25 αυτοκίνητα παρασύρθηκαν στη θάλασσα. Τον Αύγουστο του 2009 η Θεσσαλονίκη πλημμύρισε δύο φορές μέσα σε διάστημα 10 ημερών.

«Ιδιαίτερη αναφορά πρέπει να γίνει στο 1995, γιατί τον Δεκαπενταύγουστο, πέρα από τις πολλές βροχές σε διάφορες περιοχές της χώρας και τις πλημμύρες στον Πύργο Ηλείας (έπεσαν 110 τόνοι νερού/στρέμμα σε ένα 3ωρο), σημειώθηκαν και χιονοπτώσεις στις κορυφές των βουνών της βόρειας Πίνδου και στην κορυφή του Ολύμπου! 

Ο Αύγουστος εκείνου του χρόνου ήταν ένας από τους πιο κρύους και βροχερούς στην ιστορία του τόπου μας», σημειώνει η κ. Ζιακοπούλου.

«Ακόμα πιο φθινοπωρινό και κρύο προφίλ είχε ο Αύγουστος του 1997, ο οποίος χαρακτηρίστηκε τότε ως ο ψυχρότερος της 20ετίας. Πλήθος αδειούχων είδε τις διακοπές του να “παγώνουν” λόγω της κακοκαιρίας», συμπληρώνει. 

Στις 9 Αυγούστου έπεσε καταστροφικό χαλάζι σε μέγεθος... λεμονιού στη Θεσσαλία, ενώ στις 26 και στις 31 Αυγούστου ξεπάγιασε αυγουστιάτικα η Αλεξανδρούπολη, καθώς η θερμοκρασία έπεσε στους 7 βαθμούς Κελσίου! Κι από Αύγουστο χειμώνα... Στη Ν. Φιλαδέλφεια ο μέσος όρος των μέγιστων θερμοκρασιών του μήνα ήταν 31,7° C, σχεδόν 1,5 βαθμό κάτω από τις κανονικές τιμές, ενώ η απολύτως μέγιστη θερμοκρασία δεν ξεπέρασε τους 36° C.




Έντυπη έκδοση

Κυριακή 12 Αυγούστου 2018

Αύγουστος... Ο μήνας της Παναγιάς, της Ελπίδας και των μεγάλων ιστορικών γεγονότων. Ο μήνας που η Ελλάδα πάντα ξεναγεννιέται...!!!!


Ο Αύγουστος , ο μήνας της Παναγιάς, βρίσκει ξανά την πατρίδα μας σε κρίσιμη ιστορική καμπή. Έχει δει πολλά αυτός ο μήνας, ένδοξα και τραγικά. Είδε, το 1913, με τη συνθήκη του Βουκουρεστίου, να προσαρτώνται στην Ελλάδα, η Ήπειρος και η Νότια Μακεδονία. 

Είδε , το 1920, με τη συνθήκη των Σεβρών, να απελευθερώνεται ολόκληρη η Θράκη και να αποδίδεται σε Ελληνική διοίκηση η περιοχή της Σμύρνης. Είδε όμως και στα μέσα του, το 1922, να σπάει το Μικρασιατικό μέτωπο και να αρχίζει μια από τις μεγαλύτερες τραγωδίες του Νεότερου Ελληνισμού.Ρίχνει ματιές και ο Αύγουστος του 2015 στα τωρινά μας, ήρεμος και χαμογελαστός. 

Κρατά τους ώριμους καρπούς της Ελληνικής γης, μας χαϊδεύει με τα μελτέμια του τους ώμους μας και ψιθυρίζει :
«Κι αυτά θα περάσουν»

Κι εμείς άνθρωποι προσωρινοί, διχασμένοι ανάμεσα στην ελπίδα και την απόγνωση, θ΄ αναζητήσουμε και φέτος τον Αύγουστο μια διέξοδο και μια παρηγοριά, τριγυρίζοντας, όσο μας επιτρέπουν οι περιστάσεις, σ΄ αυτήν την πανέμορφη γη, που μας χάρισε ο Θεός, απολαμβάνοντας τα κάλλη των βουνών και της θάλασσάς της.

Πατροπαράδοτα, τον Αύγουστο ξανασμίγουν οι οικογένειες στα πατρογονικά τους. Κάτω απ΄ τις κληματαριές, κάτω απ΄ τις ομπρέλες της παραλίας, στο χαγιάτι του σπιτιού, σκαρφαλωμένου σε μια βουνοπλαγιά, θ΄ ανάψουν οι συζητήσεις ανάμεσα σε συγγενείς και φίλους για το πού βρισκόμαστε, για το τι φταίει, για το πού πάμε. 

Δεν βρίσκεται όμως εκεί η ουσία. Αυτό που αληθινά θα συντελεστεί και φέτος είναι το ξαναντάμωμα ανθρώπων και το λυτρωτικό τους συναίσθημα, πως μόνοι δεν είμαστε, πως έχουμε ανθρώπους να νοιαζόμαστε και να μας νοιάζονται, πως οι ρίζες μας είναι ζωντανές. Όσο οι καρδιές συναντιόνται, ο τόπος αυτός θα βρίσκει λύσεις.Τούτη η γη, τούτος ο ουρανός γεννάνε ελπίδα. Κι η ιστορία ετούτου του λαού γεννάει διδάγματα. 

Οι οικονομικοί δείκτες είναι φτιαγμένοι να πέφτουν και να σηκώνονται, διαρκές ζητούμενο όμως είναι η ανθρωπιά και το καθημερινό ήθος που καθορίζει την ποιότητα της ζωής μας και που μας κράτησε όρθιους, όταν όλα έμοιαζαν καταδικασμένα. Το ήθος αυτού του λαού δεν διαμορφώθηκε σε ανάκτορα και αίθουσες συνεδριάσεων. 

Λαξεύτηκε πάνω στον βράχο της ανάγκης και έγινε ιστορία, που αποτυπώθηκε στα αρχαία αγάλματα και τις Βυζαντινές εικόνες. Είναι το ήθος, που αντιστάθηκε σε κατακτητές και γραικύλους και που φέτος, ξανά, σεργιανάει σ΄ όλες τις γωνιές της Ελλάδας και σκορπάει αισιοδοξία και κουράγιο.

Ο Αύγουστος έχει καρδιά. Και μέσα σ΄ αυτήν , κρύβει ένα πανηγύρι. Πανηγύρι παράξενο, γιατί στήνεται γύρω από μια νεκρική κλίνη. Πάνω της η Παναγιά κοιμάται ύπνο αιώνιο. Μα ο θάνατός της είναι η ζωή του κόσμου. Εκεί, στην καρδιά του Αυγούστου, ένα φθαρτό σώμα, αφού αξιώθηκε να γεννήσει την αδιάσειστη Ελπίδα, αφήνει τον κόσμο αυτό, βρίσκει την αφθαρσία και γίνεται γέφυρα μετάβασης όλων των ανθρώπων απ΄ τη φθορά στη ζωή.

Κραυγάζει η άδεια νεκρική της κλίνη : Δεν είναι εδώ το τέλος. Δεν υπάρχει τέλος. Μαγιά είναι οι πτώσεις, μαγιά είναι ο θάνατος για νέα ξεκινήματα και νέα ανθοφορία. Μοσχοβολάει το Πάσχα του Καλοκαιριού ζωή και ελπίδα και δύναμη. Είναι ο Αύγουστος ο μήνας της Σταυρανάστασης. 

Γιατί, από τον θάνατο της Θεοτόκου γεννιέται νέα ζωή, ποτισμένη από την παρουσία το Υιού της. Παίρνει ο Αύγουστος τη ζωή αυτή, πληθαίνει τους χυμούς των καρπών, γεμίζει τις καρδιές νέα ορμή κι αφήνει τον κόσμο να πορεύεται, ήσυχος, ότι τα στενά του τωρινού δρόμου, αργά ή γρήγορα, θα βγάλουν σε κάμπο.

Θα δει πολλούς Αύγουστους ακόμη αυτός ο τόπος. Κι όλοι θα καλούν σε έξοδο και επιστροφή. Έξοδο από τα τείχη της πόλης, έξοδο από τα τείχη της αγωνίας, επιστροφή στη γη της αφθονίας, επιστροφή στους ανθρώπους, στη δύναμη του καλού τους λόγου, στην παρηγοριά της συναναστροφής τους.
Η εικόνα της Ελλάδας θα ξαναγεννιέται πάντα Αύγουστο. 

Θα αφήνει αμήχανους τους αλλοδαπούς επισκέπτες, που, όταν πάλι τον Χειμώνα θα ακούν για μια χώρα - παρία, στη μνήμη τους θα έρχεται ένας άρχοντας Ελληνικός Αύγουστος, που συνάντησαν λίγους μήνες πριν. Και μαζί μ΄ αυτόν θα θυμούνται ανθρώπους όρθιους, ζωντανούς, χαμογελαστούς, με ζωντανό το κουράγιο και την ελπίδα τους, ζωντανή και την πίστη τους στον Κύριο των μηνών, των καιρών και των αιώνων.

Άρθρο του Σεβ. Μητροπολίτη Δημητριάδος κ. Ιγνατίου στην Εφημερίδα ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ 2015




stoxos.gr 

Νηστεία του Δεκαπενταυγούστου : Μια σημαντική περίοδος για τους πιστούς - Τι πρέπει να γνωρίζουμε...!!!!

Πρώτη Αυγούστου κάθε έτους ξεκινά η νηστεία του Δεκαπενταυγούστου. Η περίοδος αυτή της νηστείας προηγείται της Κοιμήσεως της Θεοτόκου και αρχικά ήταν διηρημένη σε δύο τμήματα : αυτό που προηγείτο της εορτής της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος και εκείνο της Κοιμήσεως της Θεοτόκου.

Η νηστεία αυτή όπως επικράτησε να την τηρούμε, έχει αυστηρό χαρακτήρα. 

Εφόσον λοιπόν μπορούμε, νηστεύομε από λάδι όλες τις ημέρες.Κατάλυση οίνου και ελαίου έχουμε μόνο τα Σάββατα και τις Κυριακές, ενώ κατά την εορτή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, οποιαδήποτε ημέρα κι αν πέσει καταλύουμε ψάρι.

Κατάλυση ιχθύος και μόνον έχουμε και κατά την ημέρα της εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, αν αυτή πέσει Τετάρτη ή Παρασκευή.

Η Νηστεία αυτή γίνεται προς τιμήν της Θεοτόκου, η Οποία και Εκείνη νήστευσε πριν από την Κοίμησή Της. 

Κατά την παράδοση, μόλις η Παναγία πληροφορήθηκε τον επικείμενο θάνατό της, προσευχήθηκε στο Όρος των Ελαιών, ετοιμάστηκε και ενημέρωσε και τους Αποστόλους. 

Κατά την ημέρα της Κοίμησης επειδή δεν ήταν όλοι οι Απόστολοι στα Ιεροσόλυμα, μια νεφέλη τους άρπαξε και τους έφερε κοντά της. 

Την τοποθέτησαν στο μνήμα της Γεσθημανής και μετά από τρεις μέρες ο τάφος ήταν άδειο, καθώς η Παναγία ανελήφθη στους ουρανούς.




Ζήστε κάθε μέρα...σαν να είναι η Τελευταία σας...!!!!

ΕΠΙΘΥΜΙΑ ΜΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ να είμαι ο πλουσιότερος του 
νεκροταφείου όπου θα καταλήξω. 

Για εμένα, ευζωία σημαίνει κυρίως να περιβάλλομαι από ανθρώπους που αγαπώ, να είμαι υγιής κι ευτυχισμένος (παρεμπιπτόντως κανείς δεν είναι συνέχεια χαρούμενος παρά μόνο στις ταινίες), να φτάνω κάθε μέρα λίγο πιο κοντά στην αυτοπραγμάτωση, να κάνω τη δουλειά που μου αρέσει και να έχω θετικό αντίκτυπο στον κόσμο. 

Πως μπορείτε λοιπόν, να μείνετε επικεντρωμένοι στα σημαντικά, παρά την πίεση της καθημερινότητας? 

Πρέπει να ζείτε κάθε μέρα σαν να είναι η τελευταία σας.

Κάτι που αξίζει να επαναλάβω: η συνειδητοποίηση ότι η ζωή είναι μικρή και ότι κανείς δεν ξέρει πότε θα τελειώσει είναι μια σπουδαία πρακτική για να παραμείνετε επικεντρωμένοι στις υψηλότερες προτεραιότητές σας. 

Το να ρωτάτε τον εαυτό σας : 
«Πως θα φερόμουν σήμερα αν αυτή ήταν η τελευταία μέρα της ζωής;» δεν είναι κάποια κακόγουστη άσκηση παρακίνησης. 

Είναι ένας συνετός τρόπος να προσθέσετε ένταση και προσήλωση στη ζωή σας.

Ο Στιβ Τζομπς, CEO της Apple το έθεσε πολύ πιο εύστοχα από εμένα :
«Kανείς δεν θέλει να πεθάνει. Ακόμη και όσοι θέλουν να πάνε στον Παράδεισο δεν θέλουν να πεθάνουν. Παρ' όλα αυτά ο θάνατος είναι κοινός μας προορισμός. Κανείς δεν έχει καταφέρει να του ξεφύγει.

Κι έτσι πρέπει, γιατί κατά πάσα πιθανότητα ο θάνατος είναι η 
καλύτερη επινόηση της ζωής».

Οι περισσότεροι ζούμε παθητικά τη ζωή μας, σαν να κοιμόμαστε πίσω από το τιμόνι της. Έτσι οι μέρες γίνονται εβδομάδες, οι εβδομάδες μήνες και οι μήνες χρόνια. Προτού το καταλάβουμε, βρισκόμαστε στο τέλος κι αναρωτιόμαστε που πήγε όλος αυτός ο χρόνος.

Έχω μια μικρή πρόκληση για εσάς: ζήστε κάθε μέρα σαν να είναι η τελευταία σας. 

Κάθε πρωί να συνειδητοποιείτε τη θνητότητά σας και ύστερα να ρίχνεστε με ενθουσιασμό στη ζωή.

Ριψοκιδυνέψτε. Ανοίξτε την καρδιά σας λίγο περισσότερο. 

Πείτε την αλήθεια. Δείξτε σεβασμό στο δώρο της ζωής που σας δόθηκε. Αφήστε το άστρο σας να λάμψει σήμερα. Κυνηγήστε τα όνειρά σας. 




Από το βιβλίο: ΓΙΑ ΜΙΑ ΥΠΕΡΟΧΗ ΖΩΗ
Robin Sharma