Κυριακή 25 Σεπτεμβρίου 2022

Αγάπη, καλώς όρισες…!!!!

Όταν εγώ τους έλεγα ότι υπάρχεις, εκείνοι με πρόσταζαν να ξυπνήσω.

Όταν εγώ τους μιλούσα για σένα, αυτοί με χλεύαζαν και με φώναζαν ονειροπαρμένη.

Όταν με πείσμα εγώ σε περιέγραφα, εκείνοι με έλεγαν αδιόρθωτα ρομαντική.

Όταν με ρωτούσαν αν είμαι απογοητευμένη, εγώ αρνούμενη, πως σε περίμενα τους απαντούσα.

Κι αυτοί μου έλεγαν πως δεν υπάρχεις….

Κι αυτοί μου φώναζαν να πάψω να πιστεύω σε μια ουτοπία…

Κι αυτοί γελούσαν και απορούσαν που έβρισκα τη δύναμη ακόμα να ονειρεύομαι…

Κι αυτοί με κοιτούσαν με οίκτο και μόνο το χρόνο μου πως έχανα μου έλεγαν…

Μα εγώ ήμουν βέβαιη πως έπρεπε να περιμένω.

Ήμουν σίγουρη πως όταν πιστεύεις δυνατά στα όνειρα, κάποια απ’ αυτά βγαίνουν αληθινά!

Έμαθα να τους ακούω, αλλά με πείσμα να κάνω το δικό μου.

Έμαθα να αγνοώ όσους μου έβαζαν εμπόδια και προσπαθούσαν να με απογοητεύσουν.

Έμαθα και να τους χαμογελώ, να τους κοιτώ, αλλά να μην τους βλέπω!

Γιατί μέσα μου ήξερα…

Ήξερα ότι άξιζε να σε περιμένω!

Ήξερα ότι είχα μέσα μου πολλή αγάπη για να δώσω κι άλλη τόση για να πάρω.

Ήξερα ότι η ζωή όσο άδικη κι αν είναι, κάποτε τους αληθινούς τους δικαιώνει!

Γιατί αυτό που εκείνοι δεν ήξεραν, είναι ότι εγώ σε ονειρευόμουν ξύπνια!

Τώρα αυτοί με ρωτούν αν επιτέλους ξύπνησα…

Τώρα εγώ τους απαντώ, πως μπορώ να ονειρεύομαι!

Αγάπη, καλώς όρισες…..!!!




Κατερίνα Κυπρίου

Σάββατο 24 Σεπτεμβρίου 2022

Κάνουμε την αποτυχία εφαλτήριο για την επιτυχία…!!!!

Ποίος δεν έχει αποτυχίες στην ζωή του; Αλλά ουσιαστικά, επιτυχία σημαίνει να περνάς από την μια αποτυχία στην άλλη χωρίς να χάνεις το κουράγιο σου.

Θα αλλάξω τακτική σημαίνει κάνω την αποτυχία εφαλτήριο

Όλοι οι άνθρωποι βιώνουμε αποτυχίες σε όλους τους τομείς της ζωής μας, όμως το ερώτημα παραμένει πάντα το ίδιο: Να τα παρατήσω ή να συνεχίσω να προσπαθώ; 

Συμβαίνει συχνά να έχουμε πέσει πολύ ψυχολογικά μετά από κάποια αποτυχία, αλλά πρέπει να σταματήσει να γίνεται αυτό, γιατί, αν είμαστε συνέχεια μες στην γκρίνια, την κατάθλιψη και τις ανασφάλειες, δεν θα βρίσκουμε τη δύναμη να συνεχίσουμε την προσπάθεια να υλοποιήσουμε τα όνειρά μας.

Γι’ αυτό θα ήταν καλό να προσπαθήσουμε να αλλάξουμε τρόπο αντιμετώπισης. Υπάρχει και μια άλλη τακτική: Αν και δεν είμαστε στα «χάι» μας, να συνεχίζουμε να προσπαθούμε ξανά και ξανά για το καλύτερο.

Πού οφείλεται ο φόβος της αποτυχίας και πώς μας επηρεάζει

Ο φόβος της αποτυχίας σε αποτρέπει από το να προσπαθείς, σου δημιουργεί αμφιβολίες, σταματά τη πρόοδό σου.

Ο τρόπος που έχεις μεγαλώσει παίζει σημαντικό ρόλο. Μερικές φορές, οι γονείς γίνονται σκληροί κριτές και αυτό έχει ως αποτέλεσμα τα παιδία να φοβούνται να αποτύχουν και να ζητάνε την επιβεβαίωση και την άδεια από τους γονείς τους μέχρι και την ενηλικίωση τους.

Τελειομανία: Η τελειομανία, ίσως είναι ο βασικότερος λόγος που σου δημιουργείται ο φόβος της αποτυχίας. Οι τελειομανείς άνθρωποι δεν μπορούν να διαχειριστούν την αποτυχία και οποιαδήποτε αστοχία προκύψει τους κατακερματίζει και τους καταβάλλει ψυχολογικά. Είναι δύσκολο να αγνοήσουν και να ξεπεράσουν τα εμπόδια που συναντούν και δεν εκτιμούν επαρκώς την προσπάθεια.

Ανασφάλειες: Οι άνθρωποι με αυτοπεποίθηση γνωρίζουν ότι δεν μπορούν να καταφέρουν τα πάντα, ενώ οι άνθρωποι με ανασφάλειες δεν παίρνουν ρίσκα , αποφεύγουν τις προκλήσεις. Προτιμούν να μένουν στη ζώνη άνεσης και να μην δοκιμάζουν κάτι νέο.

Πως πρέπει να διαχειριζόμαστε την αποτυχία;

Εντόπισε την πηγή του φόβου σου: Κατάγραψε από πού πιστεύεις ότι προέρχεται ο φόβος σου και προσπάθησε να τον κατανοήσεις.

Σκέψου θετικά: Αντικατέστησε τις αρνητικές σκέψεις με άλλες εναλλακτικές, θετικές σκέψεις οι οποίες θα σε βοηθήσουν να δημιουργήσεις έναν νέο τρόπο σκέψης ο οποίος θα σε προφυλάσσει από την αρνητικότητα.

Βάλε στόχους: Ξεκαθάρισε τι είναι αυτό που θες να πετύχεις και προσδιόρισε με ποιους τρόπους μπορείς να το καταφέρεις. Να σκέφτεσαι πάντα ότι σημασία έχει η προσπάθεια που θα καταβάλεις και όχι πάντα το αποτέλεσμα

Φαντάσου όλα τα πιθανά αποτελέσματα: Ζύγισε τα θετικά και τα αρνητικά, και φαντάσου τις πιθανές επιτυχίες και αποτυχίες για την κάθε απόφαση που παίρνεις στη ζωή σου.

Ο φόβος είναι ο χειρότερος εχθρός

Μάθε από τις δυσκολίες σου: Κάποιες φορές τα πράγματα δεν πηγαίνουν όπως τα έχουμε προγραμματίσει αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι απέτυχες. Άδραξε την ευκαιρία και μάθε από ό,τι νέο προκύπτει. Μην ξεχνάς ότι μέσα από τα λάθη και τις αποτυχίες γίνεσαι πιο σοφός και μαθαίνεις πολλά. 

Δεν κάνουν λάθη και δεν αποτυγχάνουν μόνο αυτοί που αποσύρονται από τη ζωή. Προχώρα δυναμικά στην πορεία επίτευξης των ονείρων και των στόχων σου και μην αφήσεις το φόβο να σε σταματήσει.

Η θέληση για προσπάθεια πρέπει να πηγάζει από μέσα σου

Εν κατακλείδι, όταν επιμένεις σε κάτι σημαίνει ότι αξίζει, αλλά όταν δεν επιμένεις με όλο σου το «είναι» και είναι εξωτερικοί οι παράγοντες αυτοί που σε κάνουν να προχωράς, τότε δεν θα βρίσκεις την εσωτερική δύναμη. 

Γι’ αυτό ας μην ξεχνάμε πως στο ερώτημα «να τα παρατήσω ή να συνεχίσω να προσπαθώ;», οι απαντήσεις συνήθως βρίσκονται μέσα μας, καθώς δικιάς μας είναι η τελική επιλογή, δικιά μας η ΖΩΗ και εμείς θα επωμισθούμε τις ευθύνες των επιλογών μας.

Όποιος δεν σταματάει να προσπαθεί είναι γιατί δεν έχει καταφέρει ακόμη να κατακτήσει αυτό που θέλει. Ακόμα όμως και στην περίπτωση που το κατόρθωσε, καλό θα ήταν να μην επαναπαύεται, αλλά να προσπαθεί να γίνεται καλύτερος, μέσω από τη γνώση των προηγούμενων εμπειριών του.




Influence:
Αρθρογράφος του flowmagazine.gr.

Δεν ξέρεις πόσο δυνατός είσαι παρά μόνο όταν δεν έχεις άλλη επιλογή…!!!!

Το παρακάτω κείμενο, είναι μια ομιλία που έδωσα σε ένα συνέδριο σχετικά με το διαζύγιο και αποφάσισα να το δημοσιεύσω επειδή πιστεύω πως θα βοηθήσει πραγματικά, οποιονδήποτε έχει χωρίσει πρόσφατα!

Θυμάμαι πολύ καλά, σαν να ήταν χθες, τη μέρα που συνάντησα για πρώτη φορά τον άνθρωπο που θα γινόταν δικηγόρος μου και θα με εκπροσωπούσε στο διαζύγιο. Ήμουν πολύ φοβισμένη, σχεδόν χαμένη. 

Ήξερα πως έπρεπε να κάνω ό,τι ήταν να κάνω αλλά η ιδέα να είμαι σε ένα δικηγορικό γραφείο γι’ αυτό το λόγο, μου έσφιγγε το στομάχι. Έκανε ένα γεγονός που είχα αποφασίσει με 100% βεβαιότητα, να δείχνει αβέβαιο…

Δεν ήμουν σίγουρη για μένα και το γεγονός ότι η επίσκεψη στο δικηγόρο θα ήταν η αρχή για δικαστήρια, διαδικασίες, έξοδα , χαρτιά και για επιστροφή στην αγορά εργασίας μετά από 5 χρόνια που μεγάλωνα τα παιδιά μου στο σπίτι, με ανατρίχιαζε. 

Περισσότερο όμως με φόβιζε πώς θα προσαρμόζονταν τα παιδιά μου, 3 και 5 ετών τότε, στο διαζύγιο και στο ότι θα έπρεπε να μένουν σε 2 σπίτια.

Όταν έφυγα από τη πρώτη συνάντηση με το δικηγόρο, η λέξη «διαζύγιο» γυρνούσε στο κεφάλι μου. Κανείς δεν μεγαλώνει θέλοντας ή σκοπεύοντας να χωρίσει. Οι γονείς μου ήταν παντρεμένοι και ευτυχισμένοι για 55 ολόκληρα χρόνια. 

«Πώς απέτυχα έτσι;» «Γιατί δεν μπόρεσα να διορθώσω τη σχέση μας;» «Τι έκανα λάθος;» και «Γιατί σε μένα, ποιόν πείραξα;» ήταν οι ερωτήσεις που έκανα στον εαυτό μου και με πονούσαν. Γύρευα απαντήσεις, ένα σημάδι από τη ζωή πως είχα κάνει το σωστό.

Δυστυχώς, αρκετούς μήνες μετά, η ζωή με είχε “γραμμένη”. Και όχι μόνο δεν μου είχε στείλει ένα σημάδι πως τα πράγματα θα πήγαιναν καλύτερα, αντιθέτως χειροτέρευαν. Τα παιδιά έκλαιγαν γιατί τους έλειπε ο μπαμπάς. Εγώ έκλαιγα γιατί δεν μπορούσα να σκοτώσω μια κατσαρίδα μόνη μου ή γιατί έρχονταν οι λογαριασμοί και δεν είχα να τους πληρώσω. 

Ύστερα, ήρθε και η ταπείνωση που ένιωθα στις συνεντεύξεις για δουλειά όπου με απέρριπταν είτε λόγω ηλικίας ή λόγω οικογενειακών υποχρεώσεων. Και στο τέλος με πονούσε η σκέψη πως κανένας δεν θα γυρνούσε να με κοιτάξει αλλά και οι φορές που μου έλειπε ο άντρας μου.

Ύστερα συνήθισα κάπως. Τα παιδιά σταμάτησαν να κλαίνε και άρχισαν να διαμαρτύρονται και να μου λένε με θυμό ότι δεν τους άρεσε να ζουν σε δύο σπίτια. Ή ότι περνούσαν καλύτερα στον μπαμπά και θα πήγαιναν να μείνουν μαζί του. 

Ή ότι ήμουν κακιά μαμά και ότι έφτααγα και θα πήγαιναν να μείνουν μαζί του. Σιγά σιγά όμως ανάμεσα στις κακές μέρες, άρχισαν να ξεπροβάλλουν και κάποιες καλές.

Γνώρισα μια χωρισμένη μαμά με την οποία μέχρι σήμερα είμαστε κολλητές. Άρχισα να γνωρίζω άντρες και να συνειδητοποιώ πως υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι εκεί έξω που μπορούν να σε κάνουν να περνάς καλύτερα από πρίν ενώ ξεκίνησα να γράφω. 

Και το γράψιμο, λειτούργησε για μένα σαν αγχολυτικό. Ένιωθα σιγά σιγά άνετα με το νέο μου ρόλο και τη νέα μου ζωή και όποτε ήμουν αγχωμένη ή λυπημένη, έγραφα κι αμέσως ένιωθα καλύτερα. Σύντομα διαπίστωσα ότι με το γράψιμο, είχα βρεί ένα νέο μηχανισμό να αντιμετωπίζω τα προβλήματα.

Οι καλές μέρες, άρχισαν να είναι περισσότερες από τις κακές κι αντί να ρωτάω Το Θεό «Πότε επιτέλους θα νιώσω καλύτερα;» Του έλεγα «Σε παρακαλώ, συνέχισε να μου δίνεις δύναμη όσο κάνω τα πράγματα καλύτερα». 

Με τον καιρό, άρχισα να αγαπώ εμένα. Άρχισα να παίρνω σοφές αποφάσεις που ήξερα πως θα με οδηγούσαν πιο γρήγορα και σωστά στο στόχο μου. 

Άρχισα να βγαίνω για φαγητό με τα παιδιά μου και να γράφω για εταιρίες και εφημερίδες. Τα χρήματα ήταν λίγα και δούλευα Σαββατοκύριακα, διακοπές και αργίες αλλά ήμουν ψυχικά ξεκούραστη γιατί αν και κάτω από δύσκολες συνθήκες, μου άρεσε αυτό που έκανα.

Μετά από καιρό, γνώρισα τον άνθρωπο που ερωτεύτηκα εκεί που δεν το περίμενα, και ούτε καν το είχα επιδιώξει. Έκανα πολλά λάθη στη ζωή μου αλλά συνειδητοποίησα, πως δίχως λάθη δεν μαθαίνεις. 

Σήμερα νιώθω το πιο τυχερό πλάσμα στη γή. Λατρεύω τη δουλειά μου, είμαι ερωτευμένη με έναν υπέροχο άνθρωπο και έχω πολύ καλή σχέση με τον πρώην άντρα μου, ώστε τα παιδιά μας να ζούν αρμονικά.

Φυσικά τα πράγματα δεν είναι τέλεια σίγουρα όμως είναι ήρεμα. 8 χρόνια πρίν όμως, στο γραφείο εκείνου του δικηγόρου, δεν φανταζόμουν ποτέ, αυτή την ευτυχή εξέλιξη στη ζωή μου. 

Και από τότε, έμαθα να εστιάζω σε αυτά που έχω και όχι σε αυτά που δεν έχω. 8 χρόνια μετά από εκείνη τη πρώτη συνάντηση με τον δικηγόρο μου, έκανα ένα μακρύ και δύσκολο ταξίδι που όμως με έβγαλε σε ένα καλύτερο μέρος για να μπορώ σήμερα να κοιτάζω πίσω και να καταλαβαίνω την αξία που είχαν τα λάθη μου. 

Εσύ που τώρα με διαβάζεις θυμήσου ότι το δώρο σου, είναι η δύναμή σου. Δεν φαντάζεσαι πόση έχεις, παρά μόνο όταν το να είσαι δυνατός είναι η μόνη σου επιλογή!




Άρθρο της συγγραφέως Jackie Pilosoph
Πηγή: www.divorcedgirlsmiling.com, απόδοση στα ελληνικά: singleparent.gr

Πόσο στρες έχετε;

Πόσο στρες έχετε;
Νεύρα; Προβλήματα στον ύπνο; Αίσθηση εξάντλησης; Ανακαλύψτε πόσο στρες έχετε και χτυπήστε το στη ρίζα του.

Είμαστε μια κοινωνία αγχωμένων ατόμων. Δεν παρατηρούμε την αλλαγή στο χρώμα των φύλλων λόγω εποχής, δεν είμαστε πραγματικά εκεί όταν παίζουμε με το γιο ή την κόρη μας, αδυνατούμε να απολαύσουμε έναν καλό ύπνο ή να κάνουμε κάτι που μας ευχαριστεί πραγματικά. 

Όταν μας ρωτάνε γιατί τρέχουμε αλαφιασμένοι και για ποιο λόγο έχουμε τόση ένταση, κατηγορούμε τη γεμάτη ανασφάλεια εποχή που ζούμε και τις καθημερινές δυσκολίες που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε. Είναι, όμως, έτσι; 

Ένα κομμάτι του άγχους είναι πράγματι αληθινό, αλλά το υπόλοιπο προέρχεται από μέσα μας, από τα συσσωρευμένα άγχη, που έχουν δημιουργήσει φανταστικές εικόνες, απειλητικές για τον οργανισμό μας. 

Αυτή η «εσωτερική» πίεση, που συχνά αισθανόμαστε ότι θα μας κάνει να εκραγούμε, μπορεί να τιθασευτεί με μικρές αλλαγές στην καθημερινότητά μας.

Quiz: Πόσο στρεσαρισμένοι είστε;
Βαθμολογήστε τις παρακάτω φράσεις ανάλογα με τον βαθμό που ανταποκρίνεται η καθεμία στη δική σας περίπτωση, από 0 (αν δεν σας συμβαίνει ποτέ) μέχρι 5 (αν σας συμβαίνει συνέχεια).

*Έχω ένα στενό δίκτυο συγγενών και φίλων, στους οποίους μπορώ να βασιστώ.

*Κοιμάμαι 8 ώρες κάθε βράδυ τουλάχιστον 4 φορές την εβδομάδα.

*Έχω τουλάχιστον ένα άτομο εμπιστοσύνης, στο οποίο μπορώ να εκμυστηρευτώ όλα όσα νιώθω.

*Όταν είμαι θυμωμένος/η ή αγχωμένος/η, εκδηλώνω τα συναισθήματά μου.

*Κάνω μια δραστηριότητα που βρίσκω ευχάριστη τουλάχιστον μία φορά την εβδομάδα.

*Δαπανώ λιγότερο από 1 ώρα καθημερινά σε μετακινήσεις.

*Διατηρώ την ψυχραιμία μου όταν είμαι κολλημένος/η στην κίνηση ή έχω καθυστερήσει σε ένα ραντεβού.

*Είμαι οργανωμένος/η και έχω αυτοέλεγχο.

*Αντιλαμβάνομαι το πότε δεν μπορώ να τα βγάλω πέρα στην πίεση.

*Αναγνωρίζω τα συμπτώματα του στρες.

*Δεν κάνω αρνητικές σκέψεις.

*Δεν νιώθω ένταση στην καθημερινότητά μου.

*Ποτέ δεν παραπονιέμαι για κάτι που συνέβη στο παρελθόν.

*Αφιερώνω λίγα λεπτά της μέρας μόνο στον εαυτό μου.

Η ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΩΝ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΩΝ

0-20 βαθμοί: Αλλαγή τώρα!
Κατακλύζεστε από άγχος. Το στρες είναι συνεχώς παρόν στη ζωή σας, ακόμα και αν δεν βιώνετε μια στρεσογόνο περίοδο τη δεδομένη στιγμή, και απειλεί την υγεία και την ευτυχία σας. Έφτασε η στιγμή να πάρετε τα ηνία της ζωής σας πίσω.

Ξεκινήστε μιλώντας για όσα σας απασχολούν σε κοντινούς σας ανθρώπους (συχνά, μιλώντας και μόνο νιώθουμε πιο ξαλαφρωμένοι), θέστε ρεαλιστικούς στόχους και αποδεχτείτε ότι μερικά πράγματα είναι πέρα από τον έλεγχό σας. Πείτε όχι στα «πρέπει» και στις ενοχές και βάλτε σε προτεραιότητα τις δικές σας επιθυμίες.

21-30 βαθμοί: Είστε στην γκρίζα ζώνη
Υπάρχουν περίοδοι στη ζωή σας κατά τις οποίες αισθάνεστε εξαιρετικά αγχωμένοι. Δεν είστε πάντα σε θέση να διαχειριστείτε δύσκολες καταστάσεις, ενώ συχνά νιώθετε ένα δυσάρεστο συναίσθημα που προκαλεί δυσφορία. Αυτό που χρειάζεται είναι να μάθετε να διαχειρίζεστε καλύτερα τις στιγμές άγχους. Κάντε το πρώτο βήμα αποτάσσοντας τη λογική «τα κάνω όλα μόνος/η μου». 

Μοιραστείτε αρμοδιότητες με άλλους και εμπιστευτείτε τους ανθρώπους γύρω σας. Ακούστε το σώμα σας και αφήστε το να σας καθοδηγήσει στην ηρεμία και την ευχαρίστηση που έχετε πραγματικά ανάγκη, εντοπίζοντας έγκαιρα τα σημάδια που σας δίνει όταν το έχει καταβάλει η ένταση.

31-45 βαθμοί: Ελέγχετε αρκετά καλά το στρες
Τα επίπεδα άγχους στην περίπτωσή σας βρίσκονται σε φυσιολογικά επίπεδα. Έχετε αναπτύξει ορισμένες τεχνικές για να αντιμετωπίζετε το στρες στην καθημερινότητά σας και συνήθως τα καταφέρνετε καλά. 

Βοηθήστε τον οργανισμό σας να ανταποκριθεί ακόμα καλύτερα σε απαιτητικές περιόδους εστιάζοντας στη σωστή διατροφή και τη συστηματική άσκηση και δίνοντας βάση στους κοντινούς σας ανθρώπους, οι οποίοι αποτελούν για εσάς ένα καταφύγιο ηρεμίας και χαλάρωσης.

Πάνω από 45 βαθμοί: Είστε απολύτως χαλαροί
Στρες έχουν όλοι οι άνθρωποι. Άλλωστε, είναι μια φυσιολογική κατάσταση, εγγεγραμμένη στα γονίδιά μας. Το ζήτημα είναι πώς το χειρίζεται ο καθένας και εσείς έχετε την καλύτερη δυνατή αντιμετώπιση, με αποτέλεσμα να μην επηρεάζεστε στο ελάχιστο από τις αρνητικές επιπτώσεις του άγχους. 

Ακόμα και εσείς, όμως, κάποιες στιγμές νιώθετε ένταση και πίεση. Απλές ασκήσεις χαλάρωσης θα σας επαναφέρουν στη ζεν κατάστασή σας!

Τρεις αγχωτικοί τύποι: Αναγνωρίστε τον δικό σας

1. «Έχω τόσο άγχος, που νευριάζω με το παραμικρό»
Ξυπνάτε κουρασμένοι, φαίνεστε ήρεμοι, αλλά ξεσπάτε με το παραμικρό. Πονάτε σε όλο σας το σώμα, νιώθετε αδυναμία και για να αισθανθείτε καλύτερα καταφεύγετε στο φαγητό.

On the move
Η άσκηση περιορίζει το άγχος και δρα ως φυσικό παυσίπονο. Ξεκινήστε μια ήπια δραστηριότητα, όπως περπάτημα, γιόγκα ή στρέτσινγκ.

Διαλογισμός σε 1΄
Κάθε 2-3 ώρες σταματήστε ό,τι κάνετε για 1΄, ακόμα και αν δεν αισθάνεστε αγχωμένοι. Αποβάλλετε τις αρνητικές σκέψεις της καθημερινότητας και παρατηρήστε προσεκτικά οτιδήποτε υποπέσει στην αντίληψή σας, σκέψη, συναίσθημα, κίνηση, χωρίς όμως να το κρίνετε. Η διάχυτη παρατήρηση της πραγματικότητας γεμίζει το πεδίο της αντίληψής σας και δεν αφήνει αρκετό χώρο στον νου για αγχωτικές σκέψεις.

Μαύρη θεά
Φάτε ένα κομματάκι μαύρη σοκολάτα ή ρίξτε λίγο τρίμμα σοκολάτας στον καφέ σας. Η μαύρη σοκολάτα είναι πλούσια σε τρυπτοφάνη, ουσία που μεταβολίζεται σε σεροτονίνη και προκαλεί ευφορία.

2. «Έχω τόσο άγχος, που δεν μπορώ να κοιμηθώ»
Είστε νευρικοί και δυσκολεύεστε να χαλαρώσετε. Προσπαθείτε να κάνετε πολλές δραστηριότητες ταυτόχρονα και αντιμετωπίζετε προβλήματα στον ύπνο (δυσκολεύεστε να κοιμηθείτε ή ξυπνάτε μέσα στη νύχτα).

Πρωινή άσκηση
Ξεκινήστε τη μέρα σας με 30΄ άσκηση, για να εκτονωθείτε και να βελτιώσετε τον ύπνο σας. Συμπεριλάβετε στο πρόγραμμα την αεροβική άσκηση, καθώς και ασκήσεις με βάρη.

Πίεση στην παλάμη
Πριν κοιμηθείτε, καθίστε στο κρεβάτι αναπαυτικά και δοκιμάστε την παρακάτω κίνηση: Με τον δείκτη και τον αντίχειρα του δεξιού σας χεριού, πιάστε σφιχτά την περιοχή της αριστερής παλάμης ανάμεσα στον δείκτη και τον αντίχειρα και ασκήστε κυκλικές πιέσεις για 1-2΄. Η πίεση αυτή θα σας βοηθήσει να αναπνεύσετε καλύτερα και να «καθαρίσετε» το μυαλό σας.

Αναπνοή μωρού
Έχετε παρατηρήσει τα μωρά που «φουσκώνουν» την κοιλιά τους καθώς αναπνέουν; Δοκιμάστε κι εσείς: Ξαπλώστε ανάσκελα στο κρεβάτι με τα γόνατα λυγισμένα και τα πέλματα να ακουμπούν σταθερά στο στρώμα και τοποθετήστε ένα ελαφρύ βιβλίο στο στομάχι σας. Εισπνεύστε βαθιά, προσπαθώντας να «ανεβάσετε» το βιβλίο, φουσκώνοντας ουσιαστικά την κοιλιά σας. 

Στη συνέχεια, εκπνεύστε, προσπαθώντας να «κατεβάσετε» το βιβλίο, ρουφώντας το στομάχι σας. Επαναλάβετε 12-15 φορές. Στην αρχή αφιερώστε λίγα λεπτά, 2-3 φορές την εβδομάδα, και στη συνέχεια δοκιμάστε να εκτελείτε την άσκηση καθημερινά.

3. «Έχω τόσο άγχος, που νιώθω ότι θα καταρρεύσω»
Κάνετε πολλά πράγματα ταυτόχρονα, αλλά τα Σαββατοκύριακα δεν μπορείτε να σηκωθείτε από τον καναπέ. Όταν βρίσκεστε σε μια στρεσογόνο κατάσταση, είστε σε εγρήγορση, αμέσως μετά όμως καταρρέετε. Τότε, γίνεστε ευερέθιστοι και ακόμα και η πιο απλή δραστηριότητα φαντάζει για εσάς ακατόρθωτη. Είστε επιρρεπείς στις ιώσεις.

Στα χέρια σου
Ζητήστε από τον/τη σύντροφό σας να σας κάνει μασάζ, κυρίως στον αυχένα και στους ώμους, όπου συσσωρεύεται η ένταση. Το σώμα θα χαλαρώσει, ο νους θα ηρεμήσει και τα επίπεδα της κορτιζόλης στον οργανισμό (που είναι ανεβασμένα λόγω άγχους) θα μειωθούν.

Στο φλιτζάνι
Βράστε νερό, ρίξτε ένα κουταλάκι μελισσόχορτο, αφήστε το για 3-5΄, σουρώστε και πιείτε 1-2 ροφήματα την ημέρα, για 1-2 μήνες, κάνοντας στη συνέχεια διάλειμμα 2 εβδομάδων.

Let the music play
Ορισμένες μελωδίες επιδρούν εγκεφαλικά, καταστέλλοντας την αδρεναλίνη, γνωστή ως ορμόνη του στρες. Πάρτε μια ιδέα και πατήστε PLAY:

*«Air», Johann Sebastian Bach

*«Making music», Zakir Hussain

*To soundtrack της ταινίας «Il postino»

Πώς αντιμετωπίζουν οι celebrities το στρες;
Kate Winslet: «Προγραμματίζω τα πάντα: ποιος θα πάει τα παιδιά, ποιος θα τα παραλάβει. Έχουμε προγράμματα, χάρτες και λίστες κολλημένες στο ψυγείο, αλλά και σε όλο το σπίτι. Μερικές φορές νιώθω ότι είμαι στη CIA».

Madonna: «Στην πραγματικότητα ουρλιάζω πολύ… Υποθέτω ότι κάποιες φορές διαχειρίζομαι καλά τα πράγματα, άλλες πάλι όχι».

Lisa Edelstein: «Κάνω ashtanga yoga. Για 2 ώρες το μυαλό είναι επικεντρωμένο στην αναπνοή, στη χαλάρωση, στην ηρεμία. Με βγάζει από το χάος αυτού του κόσμου. Βρίσκω τρόπο να κάνω γιόγκα, ακόμα και αν χρειαστεί να ξυπνήσω στις τρεις και μισή το πρωί».




κ. ΝΑΤΑΛΙΑ ΚΟΥΤΡΟΥΛΗ, MSc, ψυχολόγο υγείας, με εκπαίδευση στη Γνωσιακή Ψυχοθεραπεία και τη Συμβουλευτική, διευθύντρια στο Κέντρο Εφαρμοσμένης Ψυχοθεραπείας και Συμβουλευτικής.

Το ξέρατε ότι το στρες σας παχαίνει, ιδιαίτερα τις γυναίκες ;

Το ξέρατε ότι το στρες σας παχαίνει, ιδιαίτερα τις γυναίκες;;

Το στρες μπορεί να επιβραδύνει τον μεταβολισμό των γυναικών και να οδηγήσει σε αύξηση του σωματικού βάρους, αναφέρουν αμερικανοί επιστήμονες. Σε μελέτη που πραγματοποίησαν με 58 γυναίκες, μέσης ηλικίας 53 ετών, ανακάλυψαν ότι έκαιγαν πολύ λιγότερες θερμίδες όταν βρίσκονταν αντιμέτωπες με στρεσογόνα γεγονότα.

Επιπλέον, ο οργανισμός τους παρήγαγε περισσότερη ινσουλίνη, η οποία συμμετέχει στην αποθήκευση σωματικού λίπους, γράφουν στην επιθεώρηση «Biological Psychiatry» οι ερευνητές από το Πολιτειακό Πανεπιστήμιο του Οχάιο (OSU).

Στο πλαίσιο της μελέτης οι ερευνητές ζήτησαν από τις εθελόντριες να συμπληρώσουν ερωτηματολόγια αξιολόγησης του στρες και στη συνέχεια να καταναλώσουν ένα γεύμα των 930 θερμίδων, που περιείχε πολλά λιπαρά (ήταν 60 γραμμάρια).

Ακολούθησαν μία σειρά από εξετάσεις, διότι οι ερευνητές ήθελαν να εξακριβώσουν πόση ώρα χρειάζονταν οι γυναίκες για να κάψουν αυτές τις θερμίδες και τα λίπη. 

Επτά ώρες μετά το γεύμα, όσες γυναίκες είχαν αντιμετωπίσει ένα ή περισσότερα στρεσογόνα γεγονότα στη διάρκεια του τελευταίου 24ωρου, είχαν κάψει 104 θερμίδες λιγότερες απ’ όσες οι εθελόντριες δίχως στρες.

Αν αυτό συμβαίνει σε καθημερινή βάση σημαίνει πως οι στρεσαρισμένες γυναίκες θα έχουν πάρει σχεδόν 6 κιλά σε έναν χρόνο, ακόμα κι αν τρώνε ό,τι και οι συνομήλικές τους δίχως στρες. 

«Η μελέτη μας υποδηλώνει ότι με το πέρασμα του χρόνου το στρες μπορεί να οδηγήσει σε αύξηση του σωματικού βάρους», δήλωσε η επικεφαλής ερευνήτρια δρ Τζάνις Κίκολτ-Γκλέιζερ, καθηγήτρια Ψυχιατρικής & Ψυχολογίας στο OSU.

Και συνέχισε: «Γνωρίζουμε από παλαιότερες μελέτες πως όταν κάποιος νιώθει στρες έχει την τάση να διαλέγει τα λάθος τρόφιμα, αλλά η μελέτη μας δείχνει πως αυτή η κακή επιλογή μπορεί να έχει μεγαλύτερο τίμημα απ’ ό,τι έως τώρα νομίζαμε, αφού οι περιττές θερμίδες είναι πολύ πιθανό να αποθηκευτούν στο σώμα».

Τα νέα ευρήματα μπορεί επίσης να εξηγούν γιατί οι άνθρωποι με αυξημένα επίπεδα στρες διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο παχυσαρκίας, καταλήγουν οι ερευνητές στο άρθρο τους.




tanea.gr

Πέμπτη 22 Σεπτεμβρίου 2022

Τον άνθρωπο που αγάπησες αληθινά, δεν τον πουλάς ποτέ στα δύσκολα…!!!!

Τον άνθρωπο που αγάπησες αληθινά, δεν τον πουλάς ποτέ στα δύσκολα.

Που ήσουνα όταν σερνόμουν στα πατώματα, θα μου πεις;

Που ήσουν όταν ούρλιαζα απ’ τον πόνο μου, θα μου πεις;

Που ήσουν όταν σε χρειάστηκα πραγματικά , θα μου πεις;

Ήσουν ντυμένος πάντα με το παραμύθι σου, αυτό που δεν έχει δράκους,ούτε μονόκερους, ούτε νεράιδες, ούτε αερικά.

Δεν φαντάστηκες ότι το αερικό δίπλα σου πολεμάει να μείνει δίπλα σου, πολεμάει να καταλάβει γιατί δεν νιώθει, γιατί άλλαξαν όλα, γιατί δεν βλέπεις ποια είναι.Εγώ σε γνώρισα ένα φοβισμένο αγόpι και σε βοήθησα να γίνεις ένας άντρας με Α κεφαλαίο.

Δεν σ’ αγάπησα γι αυτό που ήσουνα μόνο, αλλά και γι αυτό που θα μπορούσες να γίνεις, γι αυτό που έγινες στην διαδρομή, γι αυτό που εξελίχθηκες, γι αυτό που εγώ σε βοήθησα να γίνεις.

Κι εσύ, που ήσουν εσύ;

Όταν σε χρειάστηκα πραγματικά, με πέταξες, σαν την ψείρα απ’ το γάλα, σαν το σκουπιδάκι απ’ το πέτο σου.

Γιατί ο άνθρωπος που αγαπάει πραγματικά δεν αφήνει τον άνθρωπό του στα δύσκολα, μένει κολόνα δίπλα του και πολεμάει

για την αγάπη του,

για την ζωή του.

Στα εύκολα είναι όλοι καλοί, στα δύσκολα όμως;

Κι εσύ ήσουνα εύκολο θύμα, ναι θύμα, γιατί έπεσες στην παγίδα σου, στην ευκολία σου, στην ζωούλα σου, έτσι όπως την ήθελες όμως εσύ.

Δεν φαντάστηκες, δεν μπόρεσες να καταλάβεις ότι εγώ τρομάζω με την ευκολία, με την ρουτίνα, με την βαρεμάρα.

Δεν μπόρεσες ποτέ να δεις μέσα απ’ τα μάτια μου, δεν μπόρεσες να ακούσεις τον ήχο της φωνής μου, αυτήν που σου φώναζε, αυτήν που σου ούρλιαζε γιατί δεν την αγάπησες πραγματικά.

Και λες ότι μ’ αγάπησες, ότι με πόνεσες.

Δεν σε πιστεύω, γιατί μ’ άφησες στα δύσκολα, μόνη μου, χωρίς υποστήριξη, χωρίς αγάπη.

Γιατί τον άνθρωπο που αγαπάς δεν τον αφήνεις ποτέ σου στα δύσκολα!




Ηρώ Αναστασίου
loveletters.gr

Γιατί δε θυμόμαστε την εποχή που ήμασταν μωρά;

Γιατί δε θυμόμαστε την εποχή που ήμασταν μωρά;
Η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων δεν θυμούνται τίποτα από την πρώτη περίοδο της ζωής τους, καθώς οι αρχαιότερες αναμνήσεις φτάνουν μέχρι τα 3 μας χρόνια. Γιατί όμως συμβαίνει αυτό; 

Σύμφωνα με τους επιστήμονες, αυτό οφείλεται σε δύο βασικούς παράγοντες: Αφενός, ο φλοιός, η περιοχή του εγκεφάλου όπου συντελούνται οι πιο σημαντικές γνωστικές λειτουργίες, αναπτύσσεται στην ηλικία των περίπου 3 ετών.

Αφετέρου, για να αποθηκευτεί στη μνήμη μας ένα συμβάν πρέπει να ενταχθεί σ’ ένα πλαίσιο και να αποκτήσει κάποια σημασία. Ωστόσο, κατά τους πρώτους μήνες της ζωής μας οι ενδεχόμενες αναμνήσεις βιώνονται με τρόπο παρόμοιο με τα όνειρα, σαν σύνολα αισθητηριακών αισθημάτων και όχι σαν αλληλουχία συμβάντων.

Αυτό σημαίνει πρακτικά, ότι οι αρχαιότερες αναμνήσεις ενός ατόμου φτάνουν περίπου στα τρία του χρόνια, όταν χάρη στη γλώσσα τα συμβάντα και τα βιώματά του αποκτούν συγκεκριμένη μορφή. 

Καθώς όμως το παιδί μεγαλώνει, μαθαίνει να αντιλαμβάνεται το χρόνο και να διακρίνει τα πρόσφατα από τα πιο παλιά συμβάντα, κι έτσι αναπτύσσει την αυτοβιογραφική του μνήμη.

Η πιο πρόσφατη ολοκληρωμένη επιστημονική έρευνα σχετικά με το φαινόμενο της Παιδικής Αμνησίας δημοσιοποιήθηκε από το περιοδικό Child Development

Εκατόν σαράντα παιδιά, ηλικίας 3 έως 13 ετών έπρεπε να περιγράψουν τις τρεις παλαιότερες αναμνήσεις τους με τη χρονική σειρά που είχαν συμβεί. Μετά, οι απαντήσεις των παιδιών επαληθεύτηκαν από τους γονείς.

Δύο χρόνια αργότερα, το ίδιο δείγμα παιδιών έπρεπε πάλι να απαντήσει στην ίδια ερώτηση. Τελικά, προέκυψε πως τα μικρότερα παιδιά παρουσίασαν μεγαλύτερη ευκολία από τα μεγαλύτερα ως προς την ανάκληση των αναμνήσεων που είχαν από την πρώιμη παιδική ηλικία, αλλά οι απαντήσεις τους διέφεραν κατά τα δύο στάδια της έρευνας παρόλο που η ερώτηση ήταν ίδια.

Τα συμπεράσματα έδειξαν πως η ηλικία της πρώτης μνήμης ενός παιδιού αυξάνεται όσο ένα παιδί μεγαλώνει.

Παρόλο λοιπόν, που τα παιδιά δεν θυμούνται τα βιώματά τους, κατά τα πρώτα χρόνια της ζωής τους , οι πράξεις και τα γεγονότα που ζουν, επηρεάζουν το υπόλοιπο της ζωής τους. Οι αναμνήσεις μπορεί να μην είναι συνειδητές, αλλά καταγράφονται σε ασυνείδητο επίπεδο που έχει την δύναμη να επηρεάσει την μετέπειτα πορεία του ατόμου.




Συντάκτης:Ελένη Χαδιαράκου