Κυριακή 16 Αυγούστου 2020

Καμιά φορά, το να θεραπεύεσαι θα πει να αφήνεις την παλιά σου ζωή να πεθάνει...!!!!

Καμιά φορά, το να θεραπεύεσαι θα πει πως αφήνεις την παλιά σου ζωή να πεθάνει.

Και μαζί, θα αφήσεις να πεθάνουν οι φόβοι σου, οι φοβίες σου, οι προκαταλήψεις και οι συνήθειές σου.

Μια παλιά ζωή, που σου έδωσε ό,τι ήταν να σου δώσει, και τώρα πια σε εγκλωβίζει και σε πνίγει.

Μια παλιά ζωή, που σου έδωσε τα μαθήματά της, κι άλλα τα έμαθες, άλλα τα απέρριψες, αλλά σίγουρα δεν έχει τίποτε άλλο να σου μάθει.

Μια παλιά ζωή, που σε ξεζούμισε και την ξεζούμισες, και δεν έχει πια στάλα να σου δώσει για να σε ξεδιψάσει.

Μην φοβάσαι να την αφήσεις την παλιά σου ζωή να πεθάνει. Μην φοβάσαι να την αφήσεις να κλείσει. 

Δεν είναι ο αποχωρισμός που σε φοβίζει, είναι η έννοια του καινούριου. Αυτό σε φοβίζει. Το καινούριο. Το άγνωστο..

Κανείς δεν μπορεί να σου εγγυηθεί για την καινούρια σου ζωή. Κανείς δεν μπορεί να σου εξασφαλίσει τις συνθήκες. Αυτό όμως που μπορεί να σου εγγυηθεί η ίδια η ζωή, είναι πως στην παλιά σου ζωή, δεν υπάρχει τίποτα να βρεις. 




Κωνσταντίνος Καρύδης

Σάββατο 15 Αυγούστου 2020

Ενσυναίσθηση λέγεται ρε άνθρωπε, και την κατάντησες κατάρα...!!!!


Ενσυναίσθηση λέγεται ρε άνθρωπε, και την κατάντησες κατάρα..

Συναισθήματα και σκέψεις που όσο και να τα δείχνεις, όσο και τα εξηγείς ή να τους τα αναλύεις δεν θα μπορέσουν ποτέ να γίνουν απόλυτα κατανοητά από τους ανθρώπους ή τον περίγυρο!

Μόνο θα ελπίζεις πως ίσως να “έπιασαν” κάτι λίγο, κάτι ελάχιστο, ώστε να νιώσουν τον παλμό, την αγωνία σου και τις ανησυχίες σου.

Έστω ένα δράμι από εκείνα που σε βαραίνουν, που πλακώνουν το στήθος σου και μαστιγώνουν αλύπητα το μυαλό σου.

Ρε, αν συνειδητοποιήσουμε ποτέ πόσο μόνοι μας είμαστε, πόσο απομονωμένοι και πόσο ακατανόητοι μπορεί να γίνουμε στη προσπάθεια να εξηγήσουμε και να μοιραστούμε εκείνο που νιώθουμε ή σκεφτόμαστε θα αποκλειστούμε! 

Θα νιώσουμε τόσο αδύναμοι, που θα είναι αδύνατο να ελέγξουμε ή να μετρήσουμε την απογοήτευση μας. Αν είσαι και άτυχος και σε κυριεύει εκείνη η ριμάδα η ενσυναίσθηση, τότε με τις υγείες σου, την πάτησες πανηγυρικά!

Ναι, θα είσαι άτυχος, γιατί περί ατυχίας επρόκειτο πλέον! Πολύ λίγοι άνθρωποι κατέχουν αυτό το κάποτε προνόμιο. 

Εκείνο το προνόμιο που σε κάνει να γίνεσαι ένα με τη σκέψη και το πρόβλημα του άλλου, να το νιώσεις σαν δικό σου, να το αγκαλιάσεις σαν να συμβαίνει σε εσένα, να ψάχνεις τρόπο να το λύσεις, να σπάσεις το κεφάλι σου για μια σου συμβουλή που θα είναι όσο το δυνατόν σωστότερη, ώστε να απαλύνεις τον πόνο του και να τον τραβήξεις από τον βούρκο του.

Ανθρωπιά λέγεται μωρέ, όπου στη σύγχρονη εποχή έπαψε να λογίζεται ως αρετή θεωρώντας την πλέον ελάττωμα και μειονέκτημα.
Εκεί φτάσαμε!

Και αφού η τεχνολογία προχώρησε και κάνει θαύματα πλέον, ας μεριμνήσει κάποιος εφευρέτης να φτιάξει εκείνο το ρομπότ, εκείνο το μηχάνημα ή τον αποκωδικοποιητή συναισθημάτων – σκέψεων ώστε να κάνει την καθημερινότητα και τη ζωή μας ευκολότερη..

Ναι, τη ρουφιάνα! Ευκολότερη! Να τα πετάς όλα εκεί μέσα και να τα μεταφράζει στη γλώσσα που μπορεί να καταλάβει, να νιώσει και να τα κατανοήσει ο αποδέκτης τους!
Γαμώ την τύχη μου, τόσο δύσκολο είναι;

Ένας εφευρέτης ρε παιδιά!




Γράφει ο Κώστας Ανδρεόπουλος

Μέχρι το πάρε-δώσε να γίνει δώσε-πάρε…!!!!


Μέχρι το πάρε-δώσε να γίνει δώσε-πάρε…

Μέχρι το κίνητρο για την αγάπη να είναι η επιθυμία και όχι η ανάγκη…

Μέχρι το πλησίασμα να γίνεται για την γνωριμία και όχι για την επιβολή της ατομικότητας…

Μέχρι να κάνουμε πρόποση για καλή ευτυχία και όχι για καλή επιτυχία…

Μέχρι να δίνουμε την ευχή στο δρόμο άντε αγαπήσου ρε…

Μέχρι η μάνα να πει στο παιδί σε αγαπώ γιατί υπάρχεις…

Μέχρι να αναγνωρίζεις τις ελλείψεις σου στις φωνές που βάζεις στους άλλους…

Μέχρι να διακρίνεις τους φόβους σου στις επικρίσεις που κάνεις…

Μέχρι να αναρωτιέσαι την κάθε στιγμή: αυτό είναι το καλύτερο που μπορώ να κάνω;

Μέχρι να πίνουμε στην υγειά μας για τα μοιράσματά μας και όχι για τα μαζέματά μας…

Μέχρι να αγρυπνούμε συνεχώς για τον κόσμο που θέλουμε να βρούμε αύριο…

Μέχρι να γίνουμε τόσο μικροί που να χωράμε πάλι στα παιδικά μας κρεβατάκια…

Μέχρι που να γίνουμε φύλακες όλης της ανθρωπότητας και όχι ενός μέρους της…

Μέχρι τότε άνθρωπε, θα σε αγαπώ καρτερικά και σιωπηλά για τον πόνο και που περνάς, και που σκορπάς.




Μπράβο σου, που άντεξες και σήμερα…!!!!

Ήταν μια μέρα που όλοι θέλαμε να φωνάξουμε δυνατά.
Μια μέρα που θέλαμε να πούμε ό,τι μας βαραίνει.

Μια μέρα που όσες κατηγορίες μας φόρτωσαν, τις αντικρούσαμε με την πίκρα, τον θυμό και την αγανάκτηση που μας είχε πνίξει, χωρίς όμως να πούμε ούτε λέξη.

Μια μέρα που δεν πιστεύαμε πως δεν μας γνώριζαν. Που απλά μας κοιτούσαν αλλά δεν είχαν ιδέα για το ποιοι ήμασταν. Δεν γνώριζαν τον πόνο, τα προβλήματα και το τι είχαμε περάσει.

Μια μέρα που μείναμε ανέκφραστοι απέναντι σε όσα ακούγαμε και μονάχα λέγαμε μέσα στις σκέψεις μας «Θεέ μου, τι λένε για μένα;»

Ήταν εκείνη η μέρα που επιλέξαμε να μην μιλήσουμε, να μην τα διαλύσουμε όλα, να μην ουρλιάξουμε, να μην ξεστομίσουμε τις προσβολές που μας είχαν κάνει.

Ήταν εκείνη η μέρα που είπαμε απλά ένα ξερό «εντάξει κατάλαβα» για να μην γίνει εμφύλιος πόλεμος, σεβόμενοι τους γύρω μας.

Η μέρα που κλείσαμε σιγά την πόρτα του δωματίου μας, πήραμε το μαξιλάρι μας, το τοποθετήσαμε στο στόμα μας, για να μην ακουστεί το ουρλιαχτό της καρδιάς μας και πλαντάξαμε στο κλάμα για όσα έγιναν!

Ήταν εκείνη η μέρα που ύστερα βγήκαμε με ένα χαμόγελο, κρατώντας τον εαυτό μας όρθιο με όση δύναμη μας είχε απομείνει και συνεχίσαμε.

Ήταν η μέρα που βγήκαμε νικητές αλλά λαβωμένοι. Και ίσως κανένας να μην μας πει εκείνο το μπράβο, ίσως όμως χρειαστείς κάποια στιγμή να το διαβάσεις:

Μπράβο για εκείνη την ημέρα που το ουρλιαχτό σου ήταν τόσο μεγάλο και το μετέτρεψες σε σιωπή!

Μπράβο για εκείνη την ημέρα που πήρες την ψυχή σου στα χέρια σου θρύψαλα, αλλά άντεξες!

Μπράβο για εκείνη την ημέρα που πνίγηκες από τα δάκρυά σου αλλά στο τέλος χαμογέλασες!

Μπράβο για εκείνη την ημέρα που απλά άντεξες!
Μακάρι όμως να μην έρθει ξανά εκείνη η μέρα!




Γράφει η Γεώρα

Ότι κι αν έχει συμβεί…σήκω και ζήσε. ΖΗΣΕ...!!!!

Τι να σου πω….

Για την κούραση μου (σωματική).

Για τους πόνους μου (ψυχικούς).

Για τις φοβίες μου.

Για τα λάθη μου.

Για τα άγχη μου.

Για τις αδυναμίες μου.

Μα πάνω απ’ όλα για το κενό που αισθάνομαι τόσα χρόνια μέσα μου. Κάτι μου λείπει. Δε μπορώ να το προσδιορίσω ακόμα. Το μόνο που ξέρω είναι ότι αυτό (ΤΟ ΚΕΝΟ) με κάνει πολύ δυστυχισμένη.

Πάλι έχω τάσεις για φυγή. Αν δεν είχα τις φοβίες μου , ίσως είχα εξαφανιστεί. Δεν ξέρω για που. Απλά μήπως έτσι νιώσω ελεύθερη.

“Δώδεκα και μισή. Πώς πέρασε η ώρα.

Δώδεκα και μισή. Πως πέρασαν τα χρόνια. ”

ΚΑΒΑΦΗΣ

Η ζωή περνάει και χάνεται. Τα λεπτά, οι μέρες, τα χρόνια…. Από τη μια στιγμή στην άλλη. Και ‘συ μένεις εκεί. Στο ίδιο σημείο. Σαν να μην άλλαξε τίποτα. Σαν να μην πέρασε ούτε ένα λεπτό.

Εεεειι! ΞΥΠΝΑ!!! Ο χρόνος κυλάει, τρέχεις. Τι κάνεις?

Θα μείνει άπραγη, ακίνητη. Δε θα κάνεις κάτι?

Ότι κι αν έχει συμβεί, πάρε το χρόνο σου . Θρήνησε το όσο χρειαστεί. Αλλά, μετά σήκω και ζήσε. ΖΗΣΕ!!!

Εκμεταλλεύσου και το τελευταίο λεπτό , έτσι όπως εσύ θες. Και πιστεύω ότι με τον καιρό θα βρεις τη δύναμη να κλείσεις όλες σου τις πληγές.

Γίνε πρωταγωνιστής στην ταινία της ζωής σου, και όχι ένας απλός θεατής.




Γράφει η Σίλια Μπαμπίτσα
(Το κείμενο επιμελήθηκε Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπευτής Γιάννης Ξηντάρας (www.xidaras.gr) 

Στην απλότητα κρύβεται η ευτυχία...!!!!

Το ποίημα που πρέπει όλοι να διαβάσουμε

Κατά βάθος το ξέρουμε - το αναγνωρίζουμε τις σπάνιες εκείνες μέρες που δεν έχουμε απολύτως τίποτα να κάνουμε.

Που απλά ξαπλώνουμε στα βότσαλα και τα χαϊδεύουμε με τα δάχτυλά μας ή που στεκόμαστε πίσω από το παγωμένο τζάμι, πίνοντας ένα ζεστό τσάι και κοιτάζοντας τα φωτάκια στο απέναντι μπαλκόνι. 

Το νιώθουμε, τότε, πραγματικά, πως το πραγματικό μυστικό της ευτυχίας, βρίσκεται στο γνήσιο ενδιαφέρον που δείχνουμε στις λεπτομέρειες της καθημερινότητας. 

Στο πώς μυρίζει το κεφάλι του παιδιού μας και στους σκληρούς κόμπους στα δάχτυλα του συντρόφου μας…

Το παρακάτω ποίημα περιγράφει με τον καλύτερο τρόπο - και πραγματικά αυτές τις μέρες που παίρνουμε, έχει περισσότερο νόημα από ποτέ να το διαβάσουμε…

Μπορώ να γίνω ευτυχισμένος με τα πιο απλά πράγματα

και με τα πιο μικρά..
Και με τα καθημερινότητα των καθημερινών.
Μου φτάνει που οι εβδομάδες έχουν Κυριακές.
Μου φτάνει που τα χρόνια φυλάνε Χριστούγεννα για το τέλος τους.

Που οι χειμώνες έχουν πέτρινα, χιονισμένα σπίτια.
Που ξέρω ν’ ανακαλύπτω τα κρυμμένα πετροράδικα στις κρυψώνες τους.

Μου φτάνει που μ’ αγαπάνε τέσσερις άνθρωποι.
Πολύ…

Μου φτάνει που αγαπάω τέσσερις ανθρώπους.
Πολύ…

Που ξοδεύω τις ανάσες μου μόνο γι’ αυτούς.
Που δεν φοβάμαι να θυμάμαι.
Που δε με νοιάζει να με θυμούνται.

Που μπορώ και κλαίω ακόμα.
Και που τραγουδάω… μερικές φορές…
Που υπάρχουν μουσικές που με συναρπάζουν.
Και ευωδιές που με γοητεύουν…




Πέμπτη 13 Αυγούστου 2020

Έτσι θα αποσυνδεθείτε από πράγματα που δεν είναι γραφτό να γίνουν…!!!!


Αν νιώθετε ότι έχετε κολλήσει και δεν μπορείτε να προχωρήσετε 
Αν νιώθετε απογοητευμένοι και δεσμευμένοι αυτό τον καιρό σε μια κατάσταση που σας ανησυχεί για το ότι δεν μπορείτε να την ελέγξετε, πρέπει να ξέρετε ότι μερικές φορές οι δύσκολες καταστάσεις έρχονται στη ζωή μας για να μας διδάξουν κάτι και να μας κάνουν να αντιληφθούμε τι είναι αυτό που επιθυμούμε ή χρειαζόμαστε τελικά. 

Παρόλο που είναι δύσκολη η διαδικασία αποσύνδεσης από τα αποτελέσματα, τις καταστάσεις και τους ανθρώπους για τους οποίους νοιαζόμαστε, η τέχνη της αποστασιοποίησης αποτελεί ένα αναπόφευκτο μάθημα που χρειάζεται να πάρουμε, ώστε να εξελιχθούμε και να προχωρήσουμε ήρεμα τη ζωή μας, αν έχουμε κολλήσει τόσο... 

σε ένα αποτέλεσμα μιας ορισμένης κατάστασης ή έχουμε εστιάσει τόσο σε ένα άτομο που δεν μας θέλει, μας εμποδίζει από το να δεχτούμε κάτι καλύτερο, και να συνδεθούμε περισσότερο με τον αληθινό μας εαυτό και τον σκοπό της ζωής μας. 

“Να νιώθετε ευγνωμοσύνη για τις κλειστές πόρτες, τις παρακάμψεις και τα εμπόδια. Σας προστατεύουν από μονοπάτια και μέρη που δεν είναι προορισμένα για εσάς και σας κατευθύνουν προς κάτι καλύτερο”. 

Αν έχετε πάντα μαζί σας αυτή την οπτική των πραγμάτων, όταν κάτι δεν λειτουργεί για εσάς, θα αναπτύξετε μια βαθύτερη αίσθηση γαλήνης, γνωρίζοντας ότι όλα θα πάνε καλά τελικά, αργά ή γρήγορα. Η ζωή είναι τόσο σύντομη για να σπαταλάτε πολύτιμο χρόνο, προσπαθώντας να πιέσετε καταστάσεις και ανθρώπους, αντί να αφήνετε τα πράγματα να ρέουν. 

“Ό,τι είναι προορισμένο για εσάς, θα βρεθεί στο δρόμο σας”. 

Για να προχωρήσουμε μπροστά, πρέπει να μάθουμε να αφήνουμε κάποια πράγματα πίσω μας, καθώς είναι ο μόνος τρόπος να ανακτήσουμε τη δύναμη του νου μας και την ευτυχία μας. 

“Η αλλαγή είναι η μόνη σταθερά στο σύμπαν”. 

Ένας τρόπος να ανακτήσετε την ηρεμία σας, είναι να χαλαρώσετε την ανάγκη σας για έλεγχο. Δεν μπορούμε να ελέγχουμε κάθε εξωτερική κατάσταση ή το πώς νιώθουν οι άλλοι άνθρωποι. Το μόνο που μπορούμε να ελέγξουμε είναι τη δική μας εσωτερική ηρεμία και την επιλογή μας να εστιάσουμε σε ένα πιο θετικό συναίσθημα. 

Πάρτε την απόφαση 
Σε κάθε λεπτό και δευτερόλεπτο έχετε την δυνατότητα να αποφασίσετε ότι δεν αξίζει πλέον να αναλώνεστε σε αυτό. Πάρτε μια απόφαση, καταγράψτε τη και εμμείνετε σε αυτή, μέχρι να φύγει εντελώς. Πάρτε την απόφαση να μη δίνετε άλλη ενέργεια σε κάτι που μόνο άσχημα τελικά σας κάνει να νιώθετε και πείτε στον εαυτό σας: 

“Στο τέλος, κι αυτό θα περάσει”. 

Δεν έχετε ανάγκη από τίποτα 
Συχνά ανησυχούμε ότι αν χάσουμε μια δουλειά ή ένα άτομο από τη ζωή μας, δεν θα καταφέρουμε να επιβιώσουμε. Όμως, όλα διορθώνονται στο τέλος και μάλιστα γίνονται καλύτερα απ’ ότι θα φανταζόσασταν ποτέ. Εμπιστευτείτε και πιστέψτε στον εαυτό σας, το αξίζετε. 

“Όταν δεν χρειάζεστε τίποτα, ελκύετε τα πάντα”. 

“Δεν υπάρχει πρόβλημα, υπάρχει μόνο οπτική γωνία” Barbara Kovachich 

Όλα είναι μια επιλογή 
Ο Corey Wayne (life coach) μας λέει ότι είναι δική μας επιλογή να μένουμε συγχυσμένοι και ενοχλημένοι. Αν θέλετε κάτι ή κάποιον που δεν σας θέλει, η επιλογή είναι δική σας στο να μένετε σε μια κατάσταση που σας απογοητεύει. Αυτό δεν είναι κάτι που ένας άνθρωπος με αυτοπεποίθηση θα έκανε· εκείνος θα έλεγε 

“Δεν με θέλεις. Εσύ χάνεις” 

“Αν αλλάξεις αυτό που νιώθεις μέσα σου, τότε το εξωτερικό περιβάλλον δεν θα καταφέρει να σε αλλάξει χωρίς τη θέλησή σου” 

Να είστε ευγνώμονες 
Αρχικά, να νιώθετε ευγνωμοσύνη για το ότι έχετε την υγεία σας, που έχετε τροφή και νερό. Ύστερα, εστιάστε σε όλες εκείνες τις θετικές πλευρές της τρέχουσας κατάστασης που σίγουρα θα υπάρχουν. Χάσατε τη δουλειά σας; Τώρα θα έχετε λίγο χρόνο να σκεφτείτε τι είναι αυτό που θέλετε να κάνετε. Σας άφησε ο/η σύντροφός σας; 

Τώρα έχετε περισσότερο χρόνο να ασχοληθείτε με τον εαυτό σας και να γίνετε η καλύτερη εκδοχή σας. Τώρα αναρωτηθείτε: Αξίζει τελικά όλο αυτό να ταράζω την ηρεμία του νου και της καρδιάς μου; Θα έχει καμία σημασία για μένα σε ένα ή σε 5 χρόνια από τώρα; 

“Όταν δεν υπάρχει γαλήνη στο εξωτερικό σας περιβάλλον, χρειάζεται να βρείτε τη γαλήνη μέσα σας” 

Ψάξτε μέσα σας 
Κάντε ένα διάλειμμα, 5 λεπτά σιωπής, έναν όμορφο και ήρεμο περίπατο. 

“Γίνετε εσείς η πηγή της ευτυχίας σας” – Dr . Quin Trey 

Βάλτε τέλος στις προσδοκίες 
Σκεφτείτε γιατί σας ενοχλεί τόσο πολύ αυτό; Ελέγξτε τι είναι αυτό που πυροδοτεί τον προβληματισμό σας και αυτή η αναγνώριση θα σας βοηθήσει να λύσετε τις εσωτερικές σας συγκρούσεις, να απολέσετε τα βαρίδια των προσδοκιών και να βρείτε τελικά τι είναι αυτό που χρειάζεστε.
 
Αφήστε τα πίσω σας 
Αφήστε πίσω όλες εκείνες τις ιδέες, τα ιδανικά και τις προσδοκίες που σας ταλαιπωρούν. Απελευθερωθείτε από τις περιστάσεις. 

«Ευτυχία είναι το να αποδεσμεύεσαι από αυτό που νομίζεις ότι η ζωή σου θα έπρεπε να είναι και το να την απολαμβάνεις για όλα όσα είναι» Mandy Hale 

“Μόνο εγώ μπορώ να κάνω τον εαυτό μου χαρούμενο ή λυπημένο”