Είσαι τόσο σίγουρος πως...... δεν αξίζεις τίποτε ?

Δεν είμαι άξιος για τίποτε λέει μια φωνή μέσα σου.Και παρά το ότι,τόσες και τόσες φορές στο παρελθόν τα έχεις καταφέρει πάρα πολύ καλά,εν τούτοις δεν μπορείς να ξεφύγεις από αυτή τη φωνή. Λογικοποιείς τη σκέψη σου καταλήγοντας στο συμπέρασμα πως όντως τα καταφέρνεις,αλλά πάντα η αίσθηση που έχεις μέσα σου είναι εκείνη της ανεπάρκειας.

Και αναρωτιέσαι από που να προέρχεται.Βλέπεις γύρω σου ανθρώπους και βγάζεις το αυθαίρετο συμπέρασμα ότι όλοι είναι τέρατα αυτοπεποίθησης εκτός από εσένα.Και διαρκώς αισθάνεσαι σα να βαδίζεις σε τεντωμένο σχοινί.

Η ισορροπία σου εξαρτάται από τόσους πολλούς εξωγενείς παράγοντες και κάτι τέτοιο σε κάνει να νοιώθεις ανίσχυρος να αντιμετωπίσεις τις απαιτήσεις που εγείρονται ολοένα και πιο δυσθεόρατες.Και συνεχίζεις να αναρωτιέσαι που να οφείλεται όλο αυτό. Έχεις μια γενική ιδέα.Υποψιάζεσαι ότι όλο αυτό ξεκινά από τους γονείς σου που ποτέ δε σε έκαναν να αισθάνεσαι σημαντικός με τη σωστή έννοια του όρου.

Υπάρχει βέβαια κάποια μορφή σημαντικότητας στην υπερπροστασία που πιθανώς να βίωσες,αλλά ταυτόχρονα αυτό σε έχει οδηγήσει και σε μια μορφή αναπηροποίησης.

Κι ας μην το είχες ποτέ σκεφτεί με αυτό τον τρόπο.Στιγμές σκόρπιες και αχνές περνούν από μπροστά σου.Τόσο μακρυνές θαρρείς,που με κόπο τις θυμάσαι..εσύ..γιατί ο εαυτός σου δεν έχει ξεχάσει καμμία.

Τις θυμάται όλες με κάθε λεπτομέρεια.Τι θα γινόταν άραγε,αν η μαμά σου σε άφηνε να υπάρχεις χωρίς να σε κατευθύνει,ακόμη και στα πιο απλά πράγματα,περνώντας σου έτσι το μήνυμα,ότι είσαι ανίκανος να κάνεις κάτι μόνος σου.Τι θα γινόταν αν ο πατέρας σου σε επαινούσε συχνότερα..αν ένοιωθε υπερήφανος για εσένα και σου το έδειχνε με την κάθε ευκαιρία.

Τι θα γινόταν αν οι γονείς σου,σε έκαναν να αισθάνεσαι και να πιστεύεις ότι είσαι το καλύτερο και το πιο ικανό παιδί στον κόσμο.Κι αν όλα αυτά γινόταν τότε που τα χρειαζόσουν πιο πολυ.Τότε που καθορίστηκε μέσα σου,η άποψή σου,τόσο για τον εαυτό σου,όσο και για τον κόσμο.Μετά από όλα αυτά που ανέφερα,είσαι τόσο σίγουρος πλέον πως το ότι δεν τα καταφέρνεις καλά,είναι μια αντικειμενική άποψη?

Είσαι τόσο σίγουρος πως "δεν αξίζεις τίποτε"?. Ή είναι κάτι που το πήρες σε λάθος στιγμή και για άσχετους με εσένα λόγους? Και το κουβαλάς σαν ένα βάρος που καθορίζει όλη σου την πορεία,σα να μην έχεις εσύ τον έλεγχο της ζωής σου.. 

chriskakoulidis.blogspot.

http://www.psixologikosfaros.gr

To Μοναδικό Πράγμα Που Δεν Έχει Τέλος........!!!!!!!!!

Το παρόν είναι το μοναδικό πράγμα που δεν έχει τέλος. Erwin Schrödinger. Πριν από καιρό διάβασα κάπου τυχαία την παραπάνω διατύπωση. Παρόλο που στην ψυχοθεραπεία, όλο και περισσότερο εφαρμόζονται πρακτικές που εξασκούν την προσοχή μας στην παρούσα στιγμή ως θεραπευτικό μέσο, ποτέ ξανά δεν το είχα ξανασκεφτεί έτσι, ότι το παρόν μπορεί να ειδωθεί ως κάτι ατελείωτο. Πράγματι, στην παρούσα στιγμή δεν υπάρχει ούτε το παρελθόν,ούτε το μέλλον.

Το παρόν μοιάζει σαν μην έχει χρόνο, γι'αυτό θα μπορούσε να πεί κανείς πως κρατάει και για πάντα.

Πόσο ουσιαστικά ζούμε όμως την παρούσα στιγμή ; Μάλλον όχι όσο ουσιαστικά θα μπορούσαμε.Το μυαλό μας σκέπτεται διαρκώς και περιπλανάται ακατάπαυστα στο παρελθόν, το μέλλον , στο «τι θα γινόταν εάν» . Αναλύει πιθανότητες, κρίνει, επεξεργάζεται και δεν σιγεί σχεδόν ποτέ, ούτε ακόμα και τη νύχτα, μιας και ονειρεύεται.

Αναλογίσου :

Υπάρχουν στιγμές που δε σκέφτεσαι τίποτα; Κι όταν λέω τίποτα, εννοώ απολύτως τίποτα, ούτε καν ασήμαντα πράγματα και που το μυαλό σου είναι απόλυτα κενό και άδειο;

Εάν είσαι όπως οι περισσότεροι άνθρωποι, θα διαπιστώσεις πως οι στιγμές οι οποίες το μυαλό σου δεν είναι απασχολημένο με κάτι είναι ελάχιστες και ίσως διαρκούν δευτερόλεπτα. Επίσης θα συνειδητοποιήσεις, πως είναι εξαιρετικά δύσκολο να σταματήσεις τις σκέψεις κατα βούληση , σαν να τις έσβηνες μ'ενα διακόπτη, όπως ακριβώς σβήνουμε το φώς. Αυτό βέβαια συνεπάγεται, ότι οι περισσότεροι από εμάς δεν έχουμε τον απόλυτο έλεγχο του μυαλού μας.

Ίσως να πιστεύεις ότι δεν υπάρχει τίποτα προβληματικό στο να σκέπτεσαι διαρκώς, ακόμα κι αν δεν μπορείς να ελέγξεις τις σκέψεις αυτές απόλυτα. «Σκέφτομαι άρα υπάρχω», είχε διατυπώσει ο Descartes, η ανθρώπινη δυνατότητα της σκέψης είναι τόσο σημαντική που νοηματοδοτεί την ύπαρξη μας. Ενώ η σκέψη είναι αδιαμφισβήτητα σημαντική, η εξίσωση της με την ύπαρξη, ίσως εν τέλει να μην είναι τόσο βοηθητική.

Είσαι πράγματι οι σκέψεις σου;

Είσαι τα συναισθήματα σου;

Είσαι οι εμπειρίες σου;

Σίγουρα όλα τα παραπάνω διαμορφώνουν την ταυτότητα μας, τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας. Εάν θέλεις όμως να γνωρίσεις μια καινούρια λογική, η οποία υπερασπίζεται μια βαθύτερη κατανόηση της ανθρώπινης εμπειρίας μας, δοκίμασε να δείς τις σκέψεις,τα συναισθήματα και τις εμπειρίες σου σαν παρατηρητής, σαν αυτός που παρακολουθεί εκείνο το κομμάτι σου που σκέπτεται κι αισθάνεται.

«Όταν λοιπόν ακούς μια σκέψη, να έχεις επίγνωση όχι μόνο της σκέψης,αλλά και του εαυτού σου ως μάρτυρα της σκέψης αυτής. Με αυτόν τον τρόπο συνειδητοποιείς ότι δεν γίνεται να ταυτιστείς με τη σκέψη ή το συναίσθημα που παρακολουθείς. 

Αρχίζει να ξεδιπλώνεται μια νέα συνειδητότητα,γιατί καθώς ακούς τη σκέψη, νιώθεις μια συνειδητή παρουσία, τον βαθύτερο εαυτό σου, κάτω από αυτή τη σκέψη. Η σκέψη τότε σύντομα υποχωρεί και χάνει τη δύναμη της, γιατί δε δίνεις πλέον δύναμη στο μυαλό ταυτίζοντας τον εαυτό σου μαζί του.

Αυτή είναι η αρχή του τέλους της ακούσιας και μηχανιστικής σκέψης». 

Άρα, δεν είμαστε τα συναισθήματα μας, κι ακόμα κι αν κουβαλάμε χρόνια λύπη ή θυμό και νομίζουμε ότι δεν υπάρχει διέξοδος από αυτά ή θεωρούμε τους εαυτούς μας ως «μελαγχολικά» ή «θυμωμένα» άτομα, τώρα μπορούμε ν'αρχίσουμε να βλέπουμε τον εαυτό που λυπάται σαν παρατηρητές, χωρίς κριτικότητα και να καταλάβουμε ότι είμαστε κάτι πολύ μεγαλύτερο από αυτόν.

Όταν απελευθερωνόμαστε από τη συνεχή φλυαρία του μυαλού μας, είμαστε πιο επικεντρωμένοι στο τώρα, την ομορφιά της παρούσας στιγμής. Αν το καλοσκεφτούμε, το μόνο που μπορούμε να ζήσουμε γεμάτα κι απόλυτα είναι το παρόν.Στο παρελθόν δεν υπάρχει επιστροφή και το μέλλον είναι πάντα κάτι που θα μας διαφεύγει, κάτι που δεν μπορούμε να βιώσουμε, αλλά απλά να φανταστούμε. 

Μόνο το παρόν δεν έχει τέλος γιατί μόνο αυτό συμβαίνει διαρκώς και μόνο αυτό μπορούμε να βιώνουμε ακατάπαυστα με την ολότητα της ύπαρξης μας και τη συμμετοχή από τις αισθήσεις μας.

Πέρα από την κατανόηση του τρόπου με τον οποίο το μυαλό μας , μας αποσπά από το να βιώσουμε το παρόν, μπορούμε να εξασκήσουμε την προσοχή μας στην παρούσα στιγμή με ασκήσεις ενσυνειδητότητας όπως η παρακάτω:

Ενσυνειδητότητα του περπατήματος

Πριν αρχίσεις προετοίμασε το χώρο. Είναι καλό να βγάλεις τα παπούτσια σου, εάν αυτό είναι εφικτό. Βρες ένα χώρο όπου μπορείς να περπατήσεις 12-20 βήματα πριν στρίψεις. Πρώτα, παρατήρησε το σώμα σου καθώς στέκεται ακίνητο.

Νιώσε τη σύνδεση του σώματος σου με το έδαφος. Παρατήρησε το περιβάλλον σου (τι βλέπεις,μυρωδιές, ήχους κ.α). Παρατήρησε τις σκέψεις και συναισθήματα σου κι άφησε τα να υπάρχουν. Παρατήρησε πώς στεκονται τα χέρια κι ύστερα παρατήρησε την αναπνοή σου όπως κινείται μέσα κι έξω από το σώμα σου. 

Δε χρειάζεται να την αλλάξεις, απά άφησε την να υπάρχει. Τώρα τοποθέτησε το βάρος σου στο αριστερό πόδι κι άρχισε να σηκώνεις το δεξί. Φέρτο μπροστά και βάλτο πίσω στο έδαφος.Με προσοχή, βάλε το βάρος σου στο δεξί πόδι, άρχισε ν'ανασηκώνεις το αριστερό, φέρτο μπροστά και ύστερα τοποθέτησε το πίσω στο έδαφος. 

Και συνέχισε να περπατάς, να περπατάς με επίγνωση,αργά και πρόσεχε τις ασιθήσεις στις σόλες των ποδιών σου. Παρατήρησε πως κινείται το σώμα σου όταν περπατάς. Όταν έρθει η στιγμή να στρίψεις, διατήρησε την επίγνωση σου και φέρε την προσοχή σου στη διαδικασία του στριψίματος. 

Αργά και με προσοχή σε κάθε κίνηση που είναι απαραίτητη για αν στρίψεις, άρχισε να περπατάς πίσω προς τα εκεί που ξεκίνησες. Ένα βήμα τη φορά, βρίσκοντας το ρυθμό που σου ταιριάζει. Όπως περπατάς, παρατήρησε το κεφάλι σου όπως κάθεται στους ώμους σου,τα χέρια,την πλάτη σου,τα πόδια σου που σε φέρνουν μπροστά, βήμα βήμα.Παρατήρησε την ακινησία όταν σταματήσεις να περπατάς κι πρόσφερε στον εαυτό σου εκτίμηση κι ευγνωμοσύνη για το χρόνο που αφιέρωσες στην άσκηση αυτή.

Η Ενσυνειδητότητα, που είναι η μη κριτική προσοχή στην εμπειρία μας, μπορεί να εφαρμοστεί σχεδόν σε κάθε δραστηριότητα που κάνουμε, όπως π.χ το φαγητό ή το πλύσιμο των πιάτων. Σκοπός της πρακτικής αυτής είναι πάντα η επαφή με το εδώ και τώρα , η μεγαλύτερη σύνδεση με το «είμαι» παρά με το «κάνω» και το «σκέφτομαι». 

Με αυτόν τον τρόπο, όντας δηλαδή πραγματικά παρόντες σε κάθε στιγμή συνειδητοποιούμε πράγματα που πιθανόν πριν δεν είχαμε προσέξει και πλησιάζουμε πιο κοντά στην εσωτερική πληρότητα .

Μαρία Μεραμβελιωτάκη-Simon

http://www.psixologikosfaros.gr

Ψάξε την ταυτότητα σου.......!!!!!!!!!

Η εποχή μας θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ενδιαφέρουσα γιατί πολλές απόψεις που αφορούν την ζωή είναι υπό αλλαγή.Πού μπορεί όμως, να μας οδηγήσει , η εποχή αυτή ?

Επειδή κανείς δεν μπορεί να προβλέψει το μέλλον , αυτό μας οδηγεί σε αβεβαιότητα και αμφιβολία. Έτσι θα πρέπει , να προετοιμαστούμε κατάλληλα αποκτώντας κάποιες βασικές ικανότητες και δεξιότητες που θα προσαρμόζονται σε οποιαδήποτε κατάσταση .

Πώς μπορεί να γίνει η προετοιμασία αυτή ?

Μα φυσικά γνωρίζοντας τον εαυτό μας και την προσωπική μας ταυτότητα .Αυτά είναι πολύτιμα όπλα για το μέλλον , κι έχουν την ικανότητα να μας χαρίσουν ισορροπία , αυτοεκτίμηση και αυτοαντίληψη.

Ο William James ήταν ο πρώτος που ασχολήθηκε με την έννοια του εαυτού. Εαυτός είναι όλη η γνώση , αισθήματα και στάσεις που διαθέτουμε σαν μοναδικά όντα. Η αίσθηση της προσωπικής ύπαρξης . Ότι σκέφτεται και αισθάνεται το άτομο καθώς δρα .

Η έννοια του εαυτού πάλι είναι ένα νοητικό σχήμα το οποίο διαθέτει το άτομο για τον εαυτό του και το οποίο διαμορφώνεται , καθώς το ίδιο το άτομο παρατηρεί τον εαυτό του , πως επιλέγει κάτι πως δρά, πως σκέφτεται αλλά και πως αισθάνεται ( αυτό-παρατήρηση ).

Από την άλλη , παρατηρεί αυτά που σκέφτεται μέσα από τους άλλους αφού , οι άνθρωποι είναι οι «καθρέπτες » μέσα από τους οποίους βλέπουμε τον εαυτό μας, μέσα στους οποίους αντανακλάται αυτό που είμαστε και αυτό που κάνουμε.

Οι πλευρές του εαυτού μας

Οι πλευρές που διαθέτει κάθε άτομο για τον εαυτό του , προσδιορίζονται με την έννοια για τον..

Δυνατό εαυτό ( αυτόν που μπορεί να γίνει)

Ιδανικό εαυτό ( αυτό που θέλει να γίνει )

Δεοντικό εαυτό ( αυτό που πρέπει να γίνει )

Νευρωτικό εαυτό ( αμυντικός εαυτός ).

Ο τρόπος που ορίζουμε τον εαυτό μας , φαίνεται από τις φράσεις μας που περιέχουν τις λέξεις « εγώ » , « δικός μου » , « εμένα », και καθοδηγεί τις επιλογές της συμπεριφοράς μας .

Για να διαμορφώσει το άτομο μία ξεχωριστή ενιαία και σταθερή εικόνα του ΕΓΩ , θα πρέπει να ενώσει ,τις ταυτίσεις , τους ρόλους , τις εμπειρίες (και αυτές που έχει αποκομίσει από το παρελθόν) , τις σχέσεις του , και να τις ενώσει σε μία ενιαία λειτουργική εικόνα στο παρόν . Κατόπιν αυτή την εικόνα , θα πρέπει να προβάλλει , για να συναντήσει το μέλλον.

Πρώτα από όλα λοιπόν , πρέπει να έχουμε μια σαφή ιδέα , στα ερωτήματα « ποιοι είμαστε » , « τι ζητάμε », « ποιος ο ρόλος μας μέσα στην κοινωνία » , « τι σκοπό έχουμε » , και « ποιες αξίες μέσα στην ζωή » .

Η απόκτηση της ταυτότητας μας δυσχεραίνεται αρκετά , όταν το άτομο δεν μπορεί να ενώσει όλα αυτά τα στοιχεία από το παρελθόν του με αποτέλεσμα να μην μπορεί να δημιουργήσει μια ενιαία και σταθερή εικόνα για τον εαυτό του ( αυτό το διαπιστώνουμε πιο έντονα στα θετά παιδιά ) .

Τα ήθη , τα έθιμα και η ηθική αλλά και θρησκευτική ζωή του τόπου που ο κάθε ένας από μας μεγαλώνει , αποτελούν ένα βασικό υπόστρωμα που βοηθά το άτομο να χαρτογραφήσει τους ηθικούς του κανόνες. Π.χ στις κλειστές κοινωνίες οι ρόλοι είναι σαφείς , ενώ σε κοινωνίες με ταχύτατους ρυθμούς κοινωνικής αλλαγής , οι ρόλοι είναι πολύπλοκοι και ασαφείς .

Τα έτοιμα πρότυπα ταύτισης που μας προσφέρει η οικογένεια , το σχολείο και η κοινωνία , με τον καιρό μεταβάλλονται , αλλάζουν και βρίσκουν καινούργιες φόρμες και διαφορετικά μονοπάτια έκφρασης. Τρανό παράδειγμα η αλλαγή της ταυτότητας της γυναίκας, από το χθες στο σήμερα, , καθώς και η ουσιαστική αλλαγή της ταυτότητας του άντρα , σε σχέση με την καταξίωση και την διαφοροποίηση του μέσα στην σχέση.

Συνοψίζοντας

Όσο πιο πολύ γνωρίζουμε τον εαυτό μας, τόσο πιο πολύ ενώνουμε τα κομμάτια της προσωπικής μας ταυτότητας , κι ακόμα πιο πολύ , αποκτάμε τα όπλα και την δύναμη να αντιμετωπίσουμε τον μέλλον με καθάρια ματιά , και δύναμη ψυχής .

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΜΑΛΛΙΩΤΑΚΗ - 

UNIVERSITY OF ΕDEXEL PSYHOLOGY).

http://www.psixologikosfaros.gr

Τι κρύβεις στην ψυχή σου ;

Το έχεις ακούσει πως το σπίτι σου αποκαλύπτει πολλά για το χαρακτήρα σου; Τώρα ο Σαμ Γκόσλινγκ, καθηγητής Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο του Τέξας, δίνει περισσότερες αποκαλυπτικές λεπτομέρειες. Διάβασέ τες και σίγουρα σε κάποιες απ' αυτές θα ανακαλύψεις τον εαυτό σου! 

Μήπως ανήκεις σε αυτούς που μπαίνοντας στο σπίτι ή το γραφείο κάποιου προσπαθείς να βγάλεις συμπεράσματα και για το χαρακτήρα του; Όχι απλώς για το αν είναι τακτικός ή ακατάστατος, αλλά για το αν θα μπορούσες να τον εμπιστευτείς, να συνεργαστείς μαζί του ή να κάνεις παρέα;

Ο δρ Σαμ Γκόσλινγκ, Ph.D. καθηγητής Ψυχολογίας στο Παν/μιο του Τέξας, στο βιβλίο του «Snoop: what your stuff says about you» («Κατασκοπεία: τι αποκαλύπτουν τα πράγματά σας για εσάς») αποκωδικοποίησε τα στοιχεία που φανερώνουν τα πέντε κυρίαρχα χαρακτηριστικά μιας προσωπικότητας: ειλικρίνεια, εξωστρέφεια, ευσυνειδησία, ευδιαθεσία, νευρωτική συμπεριφορά.

Βέβαια, όπως λέει και ο ίδιος ο επιστήμονας: «Το μεγαλύτερο λάθος που μπορούμε να κάνουμε είναι να ερμηνεύσουμε μόνο ένα αντικείμενο. Αντίθετα, για να καταλήξουμε σε ασφαλή συμπεράσματα, χρειάζεται να βρούμε ένα θεματικό σύνολο».

Η διαρρύθμιση των επίπλων : Εσωστρεφής ή εξωστρεφής;

Ίσως σου φανεί παράξενο, αλλά τα σπίτια των εσωστρεφών που τους αρέσει να περνούν τον περισσότερο χρόνο μόνοι τους μπορεί να μην έχουν ούτε μια περισσευούμενη καρέκλα! Ενώ οι προσωπικοί χώροι των εξωστρεφών που πραγματικά διασκεδάζουν και απολαμβάνουν τη συντροφιά των άλλων είναι πλήρως εξοπλισμένοι ώστε να δέχονται συνεχώς επισκέψεις, κάποιοι, δε, μπορεί να μην κλείνουν καν την πόρτα τους.

Τι άλλο θα βρείς στο χώρο ενός εξωστρεφούς; Ένα μπολ με γλυκά για το καλωσόρισμα, άνετες πολυθρόνες ώστε να την «αράζουν» οι καλεσμένοι τους και πολλές σπαστές καρέκλες για τους «απρόσκλητους» επισκέπτες.

Τακτική ή ακατάστατη; Τι κρύβεις στα συρτάρια;

Εάν το γραφείο κάποιου είναι καθαρό και τακτικό, αυτό σημαίνει ότι είναι άτομο οργανωμένο, ευσυνείδητο και υπεύθυνο; Ίσως όμως να πρόκειται και για μια λάθος εκτίμηση, αφού σύμφωνα με το δρα Γκόσλινγκ χρειάζεται να ψάξουμε λίγο πιο... βαθιά :

«Κοίταξε τα συρτάρια του, εάν κάποιος είναι πραγματικά τακτικός και οργανωμένος, τότε και τα συρτάρια του θα είναι προσεκτικά οργανωμένα».

Ίσως η επιφάνεια του γραφείου του να είναι καθαρή επειδή έκρυψε βιαστικά ό,τι υπήρχε στα συρτάρια λίγο πριν μπείς. Σε αυτή την περίπτωση το άτομο αυτό ίσως είναι και ανεύθυνο.

Βιβλία Μήπως ξέρουν να σε... διαβάζουν;

Νομίζεις ότι αποτελείς «κλειστό βιβλίο» για τους άλλους; Και όμως, ο εξασκημένος παρατηρητής, ρίχνοντας μια ματιά και μόνο στη βιβλιοθήκη σου, μπορεί να συμπεράνει πολλά για εσένα! Περιέχονται πολλοί τίτλοι βιβλίων από ένα ευρύ φάσμα ενδιαφερόντων; Σύμφωνα με το δρα Γκόσλινγκ, είσαι άτομο εξωστρεφές, ειλικρινές, δημιουργικό, με φαντασία, και ανοιχτό σε νέες εμπειρίες.

Είναι τα βιβλία σου προσεκτικά τακτοποιημένα και οργανωμένα κατά είδος και συγγραφέα; Συγχαρητήρια! Εκτός από άτομο τακτικό και οργανωτικό είσαι και σε μεγάλο βαθμό ευσυνείδητη!

Έργα τέχνης. Μια προσωπικότητα γεμάτη φαντασία

Σου αρέσει να δημιουργείς «έργα τέχνης», τα οποία εκθέτεις, έστω και αν... ξεφεύγουν από το στενό πλαίσιο του καλλιτεχνήματος; Μήπως σου αρέσει να επεμβαίνεις στα πράγματά σου (ρούχα, μπιμπελό, κ.ά.), δίνοντάς τους μια μοναδική προσωπική νότα; Οι έντονες καλλιτεχνικές σου τάσεις και η ανάγκη σου να ξεχωρίζεις δείχνει ότι είσαι τύπος ανοιχτός, δημιουργικός, με ελεύθερη σκέψη και έντονη φαντασία.

Μουσική & συλλογές που σε... μαρτυρούν!

Μια ματιά στη συλλογή σου με τα CD ή στα τραγούδια που έχεις αποθηκεύσει στον υπολογιστή ή στο MP3 αποκαλύπτει για την προσωπικότητά σου πολύ περισσότερα από τα μουσικά σου γούστα! Σύμφωνα, λοιπόν, με το δρα Γκόσλινγκ, «οι εξωστρεφείς προτιμούν τραγούδια με στίχους κι αυτό γιατί προτιμούν τη συντροφιά και την επικοινωνία, ενώ οι εσωστρεφείς την ορχηστρική μουσική εξαιτίας της κλίσης τους προς τη μοναχικότητα».

Επίσης, όσοι προτιμούν την τζαζ και την κλασική μουσική είναι πιο εκλεπτυσμένοι και καλλιεργημένοι, όσοι ακούν ροκ είναι κοινωνικοί, αλλά αγχώνονται και στενοχωριούνται εύκολα, οι οπαδοί της ραπ είναι άτομα με αστείρευτη ενέργεια, ενώ της ποπ είναι κοινωνικοί, αλλά όχι ιδιαίτερα εύγλωττοι.

Φωτογραφίες : Αποκαλυπτικά και τα ενσταντανέ.

Οι εξωστρεφείς λατρεύουν να εκθέτουν τις φωτογραφίες που τους απεικονίζουν μαζί με φίλους και άλλα μέλη της οικογένειάς τους ενώ διασκεδάζουν, αθλούνται ή είναι σε διακοπές. Οι εσωστρεφείς, πάλι, προτιμούν να διακοσμούν το χώρο τους με πίνακες ή φωτογραφίες τοπίων ή αντικειμένων.

Αλλά και ο τρόπος που τις εκθέτουμε αποκαλύπτει πολλά! Αν σου αρέσει να τοποθετείτε οικογενειακές φωτογραφίες στο γραφείο σου στραμμένες προς εσένα, αυτό σύμφωνα με το δρα Γκόσλινγκ δείχνει ότι παίρνεις δύναμη από τα αγαπημένα σου πρόσωπα, ενώ αν είναι στραμμένες προς τον επισκέπτη, ότι είσαι περήφανη για την οικογένειά σου, αφού είναι σαν να λες: «Να, κοίτα τι ωραία οικογένεια που έχω!».

http://www.womenonly.gr

http://psixologikosfaros.gr

Γιατί πάντα ....... μας φταίει ο άλλος ?

Ζούμε λοιπόν, σ' έναν ένοχο κόσμο;

Στον καθένα κάποιος ή κάτι φταίει για τις τωρινές συνθήκες της ζωής του : η μάνα, ο πατέρας, τα παιδικά χρόνια, η ατυχία, το κάρμα, η κρίση …. Απευθυνόμαστε στον άλλο για ότι συμβαίνει στη ζωή μας σήμερα. Πετάμε εκεί τις ευθύνες για τα ανεκπλήρωτα όνειρα, για τις επιθυμίες που έχουμε αλλά δεν ζήσαμε, για τις στεναχώριες μας, για τα προβλήματα μας. 

Ο άλλος ή οι άλλοι έχουν αναλάβει το ρόλο του κακού στη ζωή : τι θα συνέβαινε όμως αν δεν ήταν τόσο κακός ο προϊστάμενος, η θεία, η πεθερά, ο σύντροφος, το κράτος, τα οικονομικά; Φανταζόμαστε πως η ζωή μας τότε θα ήταν υπέροχη! Κανένα πρόβλημα, τότε όλα θα κυλούσαν τουλάχιστον καλύτερα! Αμφιβάλλω!

Οι τυχεροί νικητές του λόττο…

Έρευνες σ' όσους κέρδισαν πολλά χρήματα μέσω τυχερών παιχνιδιών, έδειξαν πως οι περισσότεροι απ' αυτούς, μέσα σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα, αφού απόλαυσαν – ή και διασκέδασαν τα ποσά που είχαν κερδίσει - βρέθηκαν πάλι στην ίδια οικονομική κατάσταση πριν την κερδοφόρα νίκη του λαχνού τους. Λίγοι ανάμεσα τους έκαναν κάποιες σταθερές επενδύσεις που διατήρησαν, αγοράζοντας π.χ. ένα σπίτι (που μπορούσαν στη συνέχεια να συντηρούν).

Οι υπόλοιποι, απλώς έκαναν ένα ευχάριστο διάλειμμα απ' στα προβλήματά τους. Γιατί συνέβη αυτό; Γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι έχουμε μάθει να διαχειριζόμαστε κάποιες συγκεκριμένες συνθήκες ζωής και όταν αυτές αλλάξουν σημαντικά μοιάζουμε σαν το ψάρι έξω από το νερό. 

Ουσιαστικά, μέσα μας τα χάνουμε και δυσκολευόμαστε να χαράξουμε μια νέα πορεία σε άγνωστο τοπίο. (Είναι διαφορετικό να φαντάζομαι τι θα συνέβαινε ? αν κέρδιζα στο λαχείο πολλά λεφτά? από το να βρεθώ πραγματικά σ'αυτήν τη συνθήκη. 

Όταν το φαντάζομαι, σκέφτομαι μόνον κάποια όνειρα που θα ικανοποιούσα, αλλά παραβλέπουμε τις δυσκολίες ή τα θέματα, που μπορεί να ξεπηδούσαν τότε, επειδή στις εικόνες που φανταζόμαστε βλέπουμε συνήθως την μία όψη του νομίσματος). Με απλά λόγια, αν θέλω ν' αλλάξω κάτι πραγματικά, δεν αρκεί ν' αλλάξουν οι εξωτερικές συνθήκες. Αν έχω όνειρο να πατήσω τη κορυφή του Έβερεστ, δεν φταίει το βουνό που είναι ψηλό, αλλά η δική μου προετοιμασία για να φτάσω εκεί.

Τελικά ποιος φταίει για τη ζωή μου;

Προτιμούμε να φταίει ο άλλος για ό,τι συμβαίνει στη ζωή μας, γιατί αυτό είναι πιο εύκολο. Μας φταίει ο άλλος, επειδή, αυτόν βλέπουμε παρά τον ίδιο μας τον εαυτό σε σχέση με τον άλλο. Αυτό το σε σχέση είναι το κλειδί. Πως αντιδρώ εγώ σ' ότι κάνει ο άλλος; Πως συμμετέχω σ' αυτήν την ανταλλαγή; Αν συμβαίνει κάτι στη ζωή μου, κατ' επανάληψη, τότε κάπως το προκαλώ κι εγώ. 

Ακόμα και με την ανοχή μου, με την παθητικότητά μου ή με την υποχωρητικότητα μου. Δεν αρκεί να μου τύχει το λόττο π.χ. στη σχέση, στα οικονομικά, στην οικογένεια. Χρειάζεται να μπορώ να διατηρήσω και να εξελίξω αυτό το σενάριο. Καμιά φορά χρειάζεται να προκαλέσω τη διαφορετική τύχη, ή ν' αναγνωρίσω και ν' ανταποκριθώ στη διαφορετική δυνατότητα. 

Παραδέχομαι πως υπάρχουν και δύσκολες συνθήκες στη ζωή που μας επηρεάζουν ή μας περιορίζουν. Δεν μας υποχρεώνουν όμως να τις διατηρούμε για πάντα. Εμείς το επιλέγουμε αυτό, χωρίς πολλές φορές να συνειδητοποιούμε ούτε ότι το κάνουμε, ούτε πως το κάνουμε.

Σενάρια ζωής : από μαριονέτες, σκηνοθέτες!

Νομίζω πως όλοι μας, είμαστε παίχτες στο παιχνίδι της ζωής, χωρίς να το βλέπουμε ξεκάθαρα. Φτιάχνουμε σενάρια ζωής, σενάρια για τη δική μας ζωή – μέσα από τις προσδοκίες μας, τα όνειρα, τους φόβους, τις επιλογές και τις πεποιθήσεις μας. Είμαστε οι πρωταγωνιστές αλλά και οι αόρατοι σκηνοθέτες της ζωής μας. 

Μόνον που δεν συνειδητοποιούμε πως ταυτόχρονα σκηνοθετούμε τη ζωή μέσα στην οποία πρωταγωνιστούμε. Γνωρίζοντας τον εαυτό μας καλύτερα, αντί να προβάλλουμε σαν σε οθόνη του σινεμά, ολόκληρο το φταίξιμο για ότι μας συμβαίνει είτε στον άλλο, είτε στον ατελή εαυτό μας, μπορούμε ν' αναγνωρίσουμε μέσα από τα επαναλαμβανόμενα σενάρια που σκηνοθετούμε στον εαυτό μας το πώς γράφουμε τα προσωπικά μας σενάρια, κι εκεί να παρέμβουμε

Όλγα Μουλάκη, M.Sc., Ψυχολόγος

http://www.olgamoulaki.gr

http://psixologikosfaros.gr

Ο ρόλος των παιδικών βιωμάτων στην εξέλιξη της προσωπικότητας μας....!!!!!

Όλοι μας, σαν παιδιά, πήραμε το μήνυμα από το οικογενειακό και κοινωνικό μας περιβάλλον οτι δεν είμαστε εντάξει έτσι όπως είμαστε. Το μήνυμα αυτό, το λαμβάναμε είτε λεκτικά είτε ενεργειακά με διαφορετικούς τρόπους. Κάποιους από εμάς μας αμέλησαν, μας παράτησαν ή μας έκαναν να αισθανθούμε ανεπιθύμητοι. 

Άλλους μας κριτίκαραν, μας έθεσαν υψηλούς στόχους με αντάλλαγμα την αγάπη και μας χειραγώγησαν. Άλλους πάλι, μας έπνιξαν κυριολεκτικά με την υπερπροστασία, στερώντας μας τη δυνατότητα να κάνουμε λάθη και να μάθουμε από αυτά. 

Οι γονείς μας, θεωρούσαν οτι μας εκπαίδευαν με αγάπη και εν μέρει είναι αλήθεια, αλλά αυτή η αγάπη βασιζόταν σε εναν απλό κανόνα : «Σε αγαπάω, αν…». Όποια και να ήταν η κατάσταση στην οικογένεια μας, όλοι πιστεύαμε ότι έπρεπε να φερόμαστε με ενα συγκεκριμένο τρόπο κ έτσι υιοθετήσαμε έναν ρόλο, για να μας αγαπάνε και να ανήκουμε στο οικογενειακό σύστημα.

Εμείς, λόγω της βαθιάς μας ανάγκης να είμαστε συνδεδεμένοι με την οικογένεια μας, είπαμε «ναι» σε αυτόν τον ρόλο. Αποκοπήκαμε από την ουσία μας, αφού αυτή δεν ταίριαζε με την οικογένεια μας, και πήραμε βαθιές αποφάσεις. 

Κάποιοι μεγαλώσαμε γρήγορα, γίναμε υπερβολικαά υπεύθυνοι και θέσαμε πολύ ψηλούς στόχους, που για να τους πετύχουμε περιορίσαμε τις φυσικές, παιδικές μας ανάγκες για παιχνίδι και χαρά. Άλλοι γίναμε υποχωρητικοί, συμβιβαστικοί, λέγοντας πάντα «ναι», χωρίς απαραίτητα να το εννοούμε. 

Κάποιοι ταυτιστήκαμε με έναν αρνητικό ροόλο, γίναμε τα μαύρα πρόβατα της οικογένειας, οι επαναστάτες. Λέγοντας πάντα «όχι», εγκλωβιστήκαμε μέσα σε αυτόν το ρόλο και ζούμε τη ζωή μέσα σε μια αναίτια αντίδραση. Άλλοι πάλι, αποσυρθήκαμε σε ενα ρομαντικό, ευφάνταστο κόσμο και γίναμε απόντες από την ίδια μας τη ζωή. Τέλος, κάποιοι ταυτιστήκαμε με τους ρόλους των γονιών μας και γίναμε επικριτικοί ή κατηγορηματικοί απέναντι στα ίδια τα παιδιά μας.

Παρότι υιοθετήσαμε αυτούς τους ρόλους με επιτυχία, αναγκαστήκαμε να αποκοπούμε απο τον εαυτό μας. Και αυτή η αποκοπή δεν έγινε χωρίς πόνο. Βαθιά μέσα μας, το εσωτερικό μας παιδί πληγώθηκε πολύ από αυτή την «εκπαίδευση», κυρίως γιατί δε μας δέχτηκαν και δεν μας αγάπησαν για αυτό που είμαστε.

Και  το αποτέλεσμα? Οι ερωτικές μας ιστορίες και οι στενές φιλίες μας γίνονται πολύπλοκες και συχνά πιο δύσκολες, όταν ερχόμαστε πιο κοντά  με τους άλλους.

Η οικεοιότητα φέρνει στην επιφάνεια βαθιά κρυμμένες πληγές μέσα μας και δεν είναι σπάνιο να σαμποτάρουμε εμείς οι ίδιοι τις σχέσεις μας, επαναλαμβάνοντας παλιές συνήθειες κατηγορίας, απαίτησης, απομόνωσης, κρυμμένων προσδοκιών, συμβιβασμού ή χειρισμού…

Νομίζουμε ότι ξέρουμε ν αγαπάμε και κατηγορούμε τους άλλους για όσα μας συμβαίνουν… Ωστόσο, η αλήθεια είναι ότι ο τρόπος που βλέπουμε τον εαυτό μας και τους άλλους εξαρτάται από το πώς μάθαμε την αγάπη όταν είμαστε παιδια.

Το τώρα μας, έχει άμεση σχέση με το πριν κ φυσικά με το μετά. 

Μπορεί να είμαστε επαγγελματικά επιτυχημένοι, αλλά υπάρχει και το ενδεχόμενο να μην προχωρήσουμε επαγγελματικά εξαιτίας του φόβου μας να ριψοκινδυνεύσουμε σε συναγωνιστικές καταστάσεις όπου υπάρχει ο κίνδυνος της αποτυχίας.

Ερχόμαστε πολύ κοντά συναισθηματικά με κάποιον, στην ουσία όμως δεν μπορούμε να σταθεροποιήσουμε αυτή την επαφή, γιατί δεν υπάρχει η σωστή εμπιστοσύνη στον εαυτό μας. Εύκολα πληγωνόμαστε, νιώθουμε άδειοι κ συχνά αδικημένοι ( πάντα οι άλλοι φταίνε).

Εν κατακλείδει, ποτέ δεν είναι αργά εάν κ εφόσον το θέλουμε αλλά κυρίως αν έχουμε καταλάβει την αδυναμία επαφής κ συναναστροφής με τον κοινωνικό, επαγγελματικο κ συναισθηματικό μας περίγυρο να βελτιωθούμε. Πρωτίστως για εμάς τους ίδιους.

Η αλλαγή πάντα φέρνει τη μεταμόρφωση κ η δεύτερη με τη σειρά της τη βεβαιότητα ότι καταφέραμε εκείνο που θέλουμε. 

Να αγαπήσουμε εμάς !

Μην ξεχνάμε Ποτέ ότι :

" Όποιος έχει μέσα του ένα γιατί, μπορεί ν΄αντέξει το κάθε πώς ...." ΝΙΤΣΕ

Σοφία Ασλαματζίδου

http://www.psixologikosfaros.gr

Σ΄ αγαπώ για να μην νιώθω μόνος......!!!!!!!!

Πολλοί αναζητούν την αγάπη για να ξεφύγουν από τη μοναξιά. Όταν αγαπάς κάποιον γιατί το έχεις ανάγκη, δεν αγαπάς αλλά χρησιμοποιείς το συναίσθημα της αγάπης προς όφελός σου. Το να κάνεις σχέση με κάποιον για να σε συνοδεύσει κάπου, για να σου κάνει παρέα ή απλά για να διασκεδάσεις μαζί του είναι σίγουρα μια σχέση καταδικασμένη να αποτύχει. Όπως έχει πει και ο Erich Fromm ”Η ανώριμη αγάπη λέει «σ' αγαπώ επειδή σε χρειάζομαι». Η ώριμη αγάπη λέει «σε χρειάζομαι επειδή σ'αγαπώ»”.

Μόνο όταν μπορώ να μεταφέρω την αληθινή και ανιδιοτελή αγάπη, να την μοιραστώ με τον άλλον και να αλληλεπιδράσω μαζί του, να τον καταλάβω, να τον βοηθήσω, να τον συγχωρέσω, να τον αποδεχτώ για αυτό που είναι, τότε μπορώ να πω πως έχω μια σχέση αγάπης. Όταν αγαπάς πραγματικά κάποιον αγαπάς την ελευθερία του και την αλήθεια του. Αγαπάς αυτό που είναι, τις αρετές και τα ελαττώματα του, επειδή αυτά τα ελαττώματα είναι μέρος ενός συνόλου που σε γοήτευσε και σε κέρδισε.

Η μοναξιά μας διδάσκει να ζούμε ανεξάρτητοι και να έχουμε εμπιστοσύνη στον εαυτό μας. Αυτό είναι το βαθύτερο δίδαγμα που μπορεί να πάρει κάποιος άνθρωπός από τον ίδιο του τον εαυτό και τον βοηθάει στο να έχει μια ολοκληρωμένη ανάπτυξη ως προσωπικότητα. 

Μόνο όταν είμαστε μόνοι μας δίνεται η δυνατότητα να γνωρίσουμε και να εκτιμήσουμε τις δυνατότητες μας. Έχουμε τον χρόνο να μάθουμε να αγαπάμε αλλά και να έχουμε φιλική στάση προς τον εαυτό μας. Δεν μπορείς να αγαπάς τον άλλον αν έχεις παραμελήσει το να αγαπήσεις εσένα.

Όταν αισθάνεστε πως είστε μόνος/η ή απομονωμένος/η είναι η ώρα να στρέψετε την προσοχή σας προς την ψυχή σας και να δείτε τον εαυτό σας. Να ασχολείστε μαζί του και να επιστρέψετε στο αίσθημα ”του ανήκειν” που πιθανώς έχετε χάσει. Κατά την αποκατάσταση της εσωτερικής συνείδησης του ανήκειν επιτυγχάνεται η συμφιλίωση με τον εαυτό σας, υπάρχει μια νέα αίσθηση συμπόνιας και δυνατότητα συγχώρεσης του εαυτού σας. 

Αυτή η προσωπική σχέση είναι πολύ σημαντική, επειδή ο άνθρωπος δεν μπορεί να είναι υγιές κοινωνικό ον αν δεν είναι συμφιλιωμένος με τον εαυτό του.

Η αληθινή αγάπη προς κάποιο άλλο άτομο δεν είναι σύντηξη απλά ουσιών, είναι ανεξάρτητη και υπερβατική επειδή ακριβώς αυτός που αγαπάς είναι κάτι άγνωστο προς εσένα. Το να αγαπάς, να θαυμάζεις, να σέβεσαι το σύντροφό σου είναι κάτι το απερίγραπτα όμορφο και ιδεώδες. 

Ο εγωισμός σκοτώνει την αληθινή αγάπη, με τους περιορισμούς και τα εμπόδια που θέτει για την ατομική ανάπτυξη. Η ζήλια, ο φθόνος, η κακία και η ανταγωνιστικότητα μεταξύ του ζευγαριού δεν φανερώνει σε καμία περίπτωση μια υγιή σχέση και μια αληθινή αγάπη.

Στην αριθμητική της αγάπης, ένα συν ένα ίσον τα πάντα και δύο μείον ένα ίσον τίποτα.

Mignon McLaughlin

http://tokleidi.wordpress.com

http://www.psixologikosfaros.gr