Σοφά λόγια για το θυμό και απλές σκέψεις για καλοπροαίρετους ανθρώπους...!!!!

--Γιατί θυμώνεις;
--Θυμώνω επειδή με νευριάζουν.
--Μπορείς να μην θυμώνεις;
--Κάποιες φορές, ναι. Το ελέγχω.
--Ποιός το ελέγχει;
--Εγώ ελέγχω τον θυμό μου.
--Είστε δύο; Εσύ και ο θυμός σου;
--Ωχ..............................

--Εσύ πού είσαι όταν θυμώνεις;
--Είμαι ολόκληρος ένας θυμός.
--Δηλαδή, δεν υπάρχεις ή υπάρχεις μόνο σαν θυμός;
--Μου βάζεις δύσκολα. Μάλλον το δεύτερο θα έλεγα.
--Πώς γίνεται να υπάρχεις μόνο σαν θυμός, αφού αντιλαμβάνεσαι ότι θυμώνεις;
--Όντως…………………………

--Ποιός αντιλαμβάνεται λοιπόν;
--Εγώ.
--Ποιός εσύ;
--Εγώ που σου απαντώ.
--Και που τώρα δεν είσαι θυμωμένος.
--Ναι.
--Και τώρα πώς είσαι;
--Ήρεμος.
--Δηλαδή δεν έχεις πια θυμό;
--Όχι.

--Ξέρεις, δεν θέλω να σε προσβάλω, αλλά είσαι μεγάλος βλάκας.

--Νάτο πάλι… Με θύμωσες… Γιατί παρακαλώ είμαι βλάκας;

--Γιατί δεν καταλαβαίνεις.
--Τι δεν καταλαβαίνω;
--Το ότι παίζω με τα νεύρα σου.
--Γιατί το κάνεις;
--Το κάνω για να μπορέσεις να δεις.
--Τι να δω;

--Να δεις πρώτον ότι μπορώ να σε κάνω ό,τι θέλω και δεύτερον ότι ο ''ανύπαρκτος'' θυμός σου ξαφνικά εμφανίζεται.

--Μα εμφανίστηκε, επειδή εσύ με προσέβαλες έτσι που με αποκάλεσες.

--Σύμφωνοι. Σε προσέβαλα. Αλλά, πες μου. Ο θυμός σου πριν την προσβολή, πού ήταν; Μήπως ήταν κρυμμένος κάπου μέσα σου, ανενεργός; Πού ακριβώς ήταν όμως;

--………………………… Άντε πάλι. Δύσκολα μου βάζεις…………………………

Δηλαδή με λίγα λόγια, θέλεις να μου πεις ότι μέσα μου υπάρχει και κάτι άλλο εκτός από εμένα (πχ ο θυμός) και εγώ είμαι έρμαιό του;

--Αρχικά γίνεσαι έρμαιο των τρίτων και μετά του θυμού σου. Αλλά πρόσεξε κάτι σημαντικό. Εάν εσύ δεν είχες καθόλου θυμό, θα σε ενοχλούσε η ύβρις των τρίτων; Θα σκεφτόσουν, θα αισθανόσουν, θα δρούσες με τον ίδιο τρόπο;

--Ε όχι και να μην αντιδρώ όταν με βρίζουν. Τότε οι άλλοι θα με κάνουν ό,τι θέλουν. Τόσο βλάκας που θα νομίζουν ότι είμαι.

--Μα ήδη αυτό συμβαίνει, έτσι ακριβώς όπως το διατυπώνεις. Δεν το πρόσεξες; Παρατήρησε ότι απλά σε βρίζουν πριν αντιδράσεις για να αντιδράσεις και να γίνεις του χεριού τους. Ακριβώς αυτό που σου έκανα εγώ πριν. Θυμάσαι;

--Μμμμμ.............................. Και τότε, πως αλλιώς μπορώ να τους αντιμετωπίσω;

--Αυτό είναι ένα άλλο κεφάλαιο για αργότερα. Τώρα, προς το παρόν, ίσως πρέπει να σκεφτείς σοβαρά πάνω στην ύπαρξη του θυμού σου, να στοχαστείς στο πως μπορείς να τον βλέπεις σαν κάτι διαφορετικό από εσένα (αφού έτσι συμφωνήσαμε ότι είναι, ή όχι;) και πιθανόν πώς μπορείς να τον κουμαντάρεις. Πρόσεξε. Εσύ να κουμαντάρεις αυτόν και όχι αυτός εσένα. Και στην τελική, μήπως μπορέσεις να απαλλαγείς και από αυτόν. Τι λες;

--Δεν ξέρω… Θα το σκεφτώ εάν ασχοληθώ. Να σου πω την αλήθεια μου, δεν με ενοχλεί δα και τόσο. Αφού έρχεται και μετά φεύγει. Δεν είναι δα και μονίμως σε δράση… 

Βέβαια ξανασκέφτομαι αυτά που μου είπες τα περί κρυψίματος στο εσωτερικό μου… Άραγε έχω και άλλα τέτοια παρόμοια μέσα μου; Και δεν τα έχω προσέξει, ούτε έχω ποτέ σκεφτεί πάνω σε αυτά; Α πα πα… Τρομάζω μόνο που το σκέφτομαι αυτό. Μήπως να το αφήσω καλύτερα; Καλά είμαι και έτσι… Τι λες;

--Δεν ξέρω… Θα το σκεφτώ εάν σου απαντήσω. Να σου πω την αλήθεια μου, τώρα δα μου άπλωσες τόσα πολλά ''ερωτήματα'' πάνω στο τραπέζι της αντιληπτικότητάς μου που οφείλω να τα βάλω σε μια σειρά πριν σου απαντήσω. Είναι πολλά και διαφορετικά.

--Για πες μου κάτι. Αν ξεκινήσω εγώ να ασχολούμαι με τον θυμό μου, εσύ θα μπορέσεις να μου απαντήσεις για τα άλλα ¨ερωτήματα¨ που είπες ότι σου έθεσα;

--Θα φανεί… 

Ζαφείρω Κουρουπάκη

Να συγχωρείς και να ελευθερώνεσαι...!!!!

Συγχώρεση. Μια λέξη δυνατή και ταυτοχρόνως λυτρωτική! 

Υπάρχουν πολλών ειδών συγγνώμες. Υπάρχουν συγγνώμες άδειες από ουσία, υπάρχουν συγγνώμες που πονάνε και σε στιγματίζουν μια για πάντα και υπάρχουν και συγγνώμες που σε ελευθερώνουν! Εσένα και την ψυχή σου! 

Εγώ για αυτές τις συγγνώμες επιλέγω να μιλήσω, για αυτές αξίζει αν χρειαστεί να ζητήσω συγγνώμη για ακόμη μια φορά! Για αυτές τις μοναδικές συγγνώμες αξίζει να δεχθώ την αλήθεια και των άλλων ως έχει! 

Μεγάλωσα! Μαζί και ο τρόπος που σκέφτομαι για τα πάντα και αυτό από μόνο του με κάνει να νιώθω ιδιαίτερα καλά με τον εαυτό μου αλλά και με τους άλλους. Με κάνει να νιώθω καλά γιατί έμαθα τι θα πει «συγχωρώ» όπως και τι θα πει «ζητώ συγγνώμη». 

Η συγχώρεση δεν είναι κάτι απλό. 

Απαιτεί εσωτερική δύναμη, ψυχικό απόθεμα και ψυχραιμία. Απαιτεί να απαλλαγείς από τα αρνητικά σου συναισθήματα. Απαιτεί να αφήσεις τον θυμό σου στην άκρη και να επικεντρωθείς στην καθαρή σου κρίση και σκέψη. Εκείνη που δεν φοβάται να δει την αλήθεια ούτε και θέλει να διαστρεβλώνει την πραγματικότητα. 

Και φτάνει η στιγμή που για ακόμη μια φορά θα αναρωτηθείς: «Γιατί να συγχωρήσω κάποιον που με έχει πληγώσει;» Σε πρώτη φάση είναι λογική αυτή η σκέψη. Προσωπικά την έχω κάνει αμέτρητες φορές και ξέρεις κάτι; Η εμπειρία μου, μου δίδαξε πως η συγχώρεση έχει έναν και μόνο σκοπό: Να απελευθερώνει! 

Η συγχώρεση δεν έχει να κάνει με τους άλλους, έχει να κάνει κυρίως με εμάς. 

Η συγχώρεση αφορά τον εαυτό μας, καθώς όταν την ζητάμε αυτομάτως προσφέρουμε στον εαυτό μας μια πράξη αγάπης, η οποία μας επιτρέπει να έχουμε πιο υγιείς σχέσεις με τους άλλους, δημιουργώντας έτσι πιο υγιείς δεσμούς. 

Όταν συγχωρούμε απελευθερώνουμε από μέσα μας τα τοξικά μας συναισθήματα. Τον πόνο, το μίσος, τον φόβο και κάθε λογής αρνητικό συναίσθημα και σκέψη. 

Όταν συγχωρούμε, είτε τον εαυτό μας είτε το πρόσωπο που μας πλήγωσε, αυτομάτως οδηγούμαστε σε ένα εντελώς διαφορετικό μονοπάτι. Σε ένα μονοπάτι που σκοπό έχει να μας μεταμορφώσει σε κάτι ανώτερο, ανοίγοντας την καρδιά μας στην αγάπη και την ηρεμία! 

«Όσο περισσότερο γνωρίζεις τον εαυτό σου, τόσο περισσότερο τον συγχωρείς.» 

Την επόμενη φορά που το ζήτημα της συγχώρεσης θα εμφανιστεί ξανά στη ζωή σου μη ξέροντας τι να κάνεις, τότε ρώτα τον εαυτό σου τα εξής: Μπορώ να συγχωρέσω τον εαυτό μου; Μπορώ να αποδεχτώ τα λάθη μου και τα ελαττώματα μου; 

Μπορώ να νιώσω βαθιά αγάπη για τον εαυτό μου; Μόλις δώσεις τις δικές σου απαντήσεις, είναι βέβαιο πως με την ίδια ευκολία θα μπορείς πλέον να κρίνεις αν η συγχώρεση είναι ένα δώρο που αξίζει να προσφέρεις και στους γύρω σου. 

Έχεις άραγε αναρωτηθεί ποτέ πόσο πιο ευτυχισμένη μπορεί να γίνει η ζωή σου και πόσο πιο ευχάριστες μπορούν αντίστοιχα να γίνουν οι στιγμές σου, εάν επιλέξεις να αφήσεις πίσω τα αρνητικά σου συναισθήματα; 

Δώσε χώρο! Δώσε επιτέλους στη καρδιά και στο μυαλό σου χώρο για να καλωσορίσουν και πάλι την χαρά που αναζητούν! Άνοιξε τους ορίζοντες σου και αν κάπου στη διαδρομή θολώσει πάλι το τοπίο σου, απλά συνέχισε! Συνέχισε να συγχωρείς με τρόπο τέτοιο που να σου επιτρέπει και πάλι να απελευθερώνεσαι! 

Αφιερωμένο σε εσένα! Σε εσένα που πληγώθηκες και ίσως να πλήγωσες! 

Σε εσένα που όσο πόνο και αν βίωσες, ποτέ δεν έπαψες να ζεις και να ελπίζεις στην αγάπη! Σε εσένα που έπαθες και τελικά έμαθες να συγχωρείς… 

Να συγχωρείς… 

Κέλλυ Σεφέρου

http://www.loveletters.gr

https://thesecretrealtruth.blogspot.com

Από που βγήκε η έκφραση αλαμπουρνέζικα ;

Η έκφραση αλαμπουρνέζικα αποτελεί μια σύγχρονη δημώδη ελληνική έκφραση που χρησιμοποιείται ευρύτατα προς χαρακτηρισμό ακατάληπτων εννοιών, φράσεων και ασυναρτησιών στο λόγο. Χρησιμοποιείται επίσης και σε χαρακτηρισμό δυσανάγνωστων γραφικών χαρακτήρων. 

Για την προέλευση της λέξης έχουν εκφραστεί διάφορες θεωρίες, καμιά από τις οποίες δεν είναι πειστική. Μόνο το λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας (Μπαμπινιώτη) αναφέρει τρεις εκδοχές. Λέγεται, για παράδειγμα, ότι ο αρχικός τύπος ήταν «αλιβορνέζικα» που χρησιμοποιούνταν προς διάκριση ασυνήθων και περίεργων ειδών που εισάγονταν από το Λιβόρνο της Ιταλίας στον Πειραιά αλλά και στην Πάτρα. Πηγή: Βικιπαίδεια 

Άλλη εκδοχή 

Πολλοί πιστεύουν πως είναι δύο λέξεις. Είναι, όμως, δύο. Όπως το αλά Γαλλικά. Μπουρνέζικα, λοιπόν, είναι η διάλεκτος που μιλά μια φυλή του Σουδάν οι Μπουρνού, που ήρθαν στην Ελλάδα με τα στρατεύματα του Ιμπραήμ. 

Λέξεις & Φράσεις παροιμιώδεις Τάκη Νατσούλη 

Γάτα Τασία

https://freesunday.gr

Η ζωή δεν είναι μόνο μέλι και κόκκινα μπαλόνια...!!!!

Η ζωή έχει υποχρεώσεις.

Ξέχνα τότε που ήσουν παιδί και έπαιζες ανέμελα, χωρίς έγνοιες ή βάσανα.

Τίποτα δεν προγραμμάτιζες.

Τώρα θα εργαστώ, μετά θα μαγειρέψω, στη συνέχεια θα βάλω πλυντήριο και στο τέλος, της ημέρας θα χαλαρώσω.

Τίποτα, δεν είχες στο μυαλό σου. 

Όχι, και εντελώς τίποτα…

Είχες αγάπη!

Αγάπη και καλοσύνη.

Το μίσος και ο φθόνος, άγνωστες λέξεις ως προς σε εσένα αλλά και σε κάθε παιδί, όμοιο της ηλικίας σου.

Μιλάω για τότε που ήσουν 5 χρονών.. ακόμα και να έμενες σε ένα άδειο δωμάτιο, διέθετες τόση πολύ φαντασία που μετέτρεπες το κρεβάτι σου σε πειρατικό καράβι ή σε διαστημόπλοιο.

Τίποτα στην ψυχή σου δεν φαινόταν οκνηρό και ανούσιο.

Όλα είχαν μια καλά φιλοσοφημένη σκέψη και έναν σκοπό.

Δεν ήταν άλλο, από τη διασκέδαση.

Και καλά έκανες. 

Ήσουν ένα παιδί χωρίς μυαλό, μόνο καρδιά. 

Και πίσω στην πραγματικότητα.

Τώρα, εν έτη 2020, ο ένας προσπαθεί να κατατροπώσει τον άλλον, χωρίς έλεος.

Δεν υπάρχει πουθενά στο μυαλό σου, η λέξη ''διασκέδαση'' όπως την είχες βαπτίσει τότε που ήσουν παιδί.

Διασκέδαση δεν υπάρχει.

Έχει χαθεί, όπως χάθηκε η καρδιά σου μέσα στην πολύ ανοησία του κόσμου.

Αναζητάς πολλά πράματα και θέλεις να αποκτήσεις τα πάντα για να ‘σαι ευτυχισμένος και ξεχνάς ένα βασικό.

Τον εαυτό σου.

Πού είναι; 

Αν βλέπεις διαφορετικά τον κόσμο θα σε βλέπει και εκείνος διαφορετικά.

Αν ξυπνάς με χαρούμενη διάθεση το πρωί, να πας στην δουλειά σου και ας υπάρχουν δυσκολίες στον τομέα σου.

Όλα θα γίνονται δια μαγείας πιο όμορφα και πιο ζωντανά.

Ειδικά σε αυτές τις εποχές που ζούμε και έχουμε πολλά εμπόδια. 

Το ξέρω γιατί δεν είμαι παιδί.

Δεν είσαι μόνος σου.

Όλοι οι άνθρωποι το ίδιο βιώνουν.

Η ίδια ανησυχία.

Ο ίδιος φόβος.

Κάπου θα υπάρχει το κόκκινο μπαλόνι, μια ελπίδα, μια βοήθεια.

Μπορεί να μεγαλώσαμε, να βάλαμε μυαλό, να σκεφτόμαστε τα πάντα με λογικά επιχειρήματα, να παραμερίζουμε τα χόμπι μας και τις δημιουργικές ασχολίες μας...

Αλλά δεν χάσαμε κάτι πολύτιμο. 

Την υγεία μας.

Την καρδιά μας.

Το σθένος μας.

Το χαμόγελο μας. 

Αυτή την φορά πρέπει να δείξουμε περισσότερη ευγνωμοσύνη για ό,τι έχουμε, γιατί όπως καταλάβαμε όλοι..η ουσία της ζωής, δεν είναι να αποκτήσουμε χρήμα και δόξα.

Το θέμα είναι να έχουμε την υγεία μας πάνω απ’ όλα και τα άλλα σιγά σιγά..από τις στάχτες θα ξαναγεννηθούν.

Και να θυμάστε,

θα πετύχουμε στην ζωή, μόνο αν κυνηγάμε πάντα το κόκκινο μπαλόνι.

Τι και αν μεγαλώσαμε;

Το κόκκινο μπαλόνι θα μας δίνει πάντα όνειρα, ελπίδα και ένα καλύτερο αύριο με χαμόγελα. 

Υ. Γ. Και όπως λέει ο Γουίνι στο Γουρουνάκι

-Τι μέρα είναι;

-Είναι σήμερα.

-Η αγαπημένη μου μέρα. 

Μία καινούργια μέρα είναι σήμερα, γεννιέται μία καινούργια ελπίδα.

Εκμεταλλευτείτε την με χαμόγελα! 

Σαντορινιού Μαρία

http://www.loveletters.gr

https://thesecretrealtruth.blogspot.com

Δυστυχώς.. κολλήσαμε στα ασήμαντα...!!!!

Κολλήσαμε στα ασήμαντα κι ας είναι όλα γύρω μας σημαντικά. Βρήκαμε τα μηδαμινά και τα αγκαλιάσαμε. Γεννιόμαστε ελεύθεροι, λίγα λεπτά μετά μας φορτώνουν ένα κάρο υποχρεώσεις να φέρουμε εις πέρας.

Ασήμαντα δημιουργήματα του ανθρώπου, της ματαιότητάς του.

Πως να 'χεις όρεξη; Πώς να ζεις τη στιγμή, όταν σου' μάθαν να ξεπουλάς τον εαυτό σου, τις επιθυμίες σου και ότι αγαπάς;

Πώς να 'σαι δημιουργικός μέσα στην αυτο-καταπίεσή σου για να φαίνεσαι σωστός, για να τα βγάλεις πέρα;

Δε πρέπει να εκφράζεσαι, να 'σαι τρωτός δε πρέπει. Σου 'βάλαν τρία σακιά στη πλάτη ''ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΕΤΣΙ '' 

Περπατάς σκυφτός, περιφέρεσαι. Προσπαθείς να κρύψεις αυτό που είσαι, προσπαθείς να γεμίσεις τα τσουβάλια αντί να τα αδειάσεις.

Θες να μαζέψεις για αύριο, να μαζέψεις για όταν χρειαστείς. 

Θες να ‘σαι σίγουρος! Σίγουρος πως θα 'χεις σταθερότητες. 

Σταθερή αποδοχή, ανθρώπινες σχέσεις, υπόληψη, εισόδημα.

Τι και αν κάθε δευτερόλεπτο παίζεται κορώνα-γράμματα μεταξύ ζωής-θανάτου.

Ονειρεύεσαι την ώρα της πληρωμής, όταν θα δείξεις όσα μάζευες, όταν θα σταματήσεις να κοπιάζεις!

Αυτή όμως δε θα 'ρθει, βλέπεις την τακτοποίησες ήδη, την ξόφλησες! Έδωσες! Όσο καιρό μάζευες, έδινες εσένα, τον χρόνο σου, τη μοναδικότητά σου.

Δεν έχεις να θυμάσαι πέρα από ασήμαντα,διαδικαστικά, ανθρώπινες ανάγκες, απωθημένα, προδοσίες, χαμένες ευκαιρίες.

Κι αυτά που μάζευες δε μπορούν να σου 'πουν ένα ψέμα, μόνο αλήθειες.

Πως άξιζε να δώσεις μια ευκαιρία σε αυτό που κρύβεις μέσα σου να ανθίσει, ν’ αναπνεύσει!

Έπρεπε να πετάξεις τη μάσκα!

Άξιζε να παραδοθείς σε όσα ταρακουνούσαν τη ψυχή σου.

Έπρεπε να φτύσεις κατάμουτρα τον έλεγχο προς τη ζωή, τους άλλους, εσένα.

Με τα ασήμαντα γρήγορα περνάει ο χρόνος. Με τους εγωισμούς, τις κακίες, την πικρία, τα κόμπλεξ, τη βαρεμάρα, τη δηθενιά μένουμε ακίνητοι. 

Μένουμε στην άγνοια, δε κάνουμε την υπέρβαση από φόβο στην αγάπη. 

Μένουμε στο εγώ μας μόνοι, περιμένοντας τον θάνατο, προσπαθώντας να τον ξεγελάσουμε.

Δε δεχόμαστε πως θα πεθάνουμε, μα δεχόμαστε το ότι επιλέγουμε πως δε θα ζήσουμε. Υποτίθεται πως διψάμε για αθανασία. Όμως πως ξέρουμε τι είναι η αθανασία; 

Τι και αν η αθανασία είναι το τώρα; Τι και αν την έχουμε και την κλωτσάμε;

Άσε τα ασήμαντα, μη τα πιστεύεις! Κανείς δε ξέρει πως πρέπει να είσαι, τι πρέπει να κάνεις ή να έχεις. Όμως εσύ πρέπει να ξέρεις πως έχεις δικαίωμα στη ζωή. 

Έχεις δικαίωμα απλώς να είσαι, να εκφράσεις τη μοναδικότητα της ύπαρξης σου. Να πατάς τα πόδια σου στο έδαφος ξέροντας πως είσαι, τώρα είσαι αθάνατος!

Είσαι η θάλασσα και παριστάνεις τη σταγόνα γιατί έτσι προστάζει η μόδα και πονάς.

Πονάς που δεν είσαι μια μικρή σταγόνα! Δεν είναι ανέκδοτο;

Χαμογέλα, γιατί είσαι όλες οι σταγόνες μαζί. Δεν υπάρχει διαχωρισμός.

Χαμογέλα, γιατί είσαι ελεύθερος.

Σταμάτα να το παίζεις μια σταγόνα φυλακισμένη στο ποτήρι, βρε, όλοι ποθούν μια θάλασσα… 

https://enfo.gr

https://thesecretrealtruth.blogspot.com

Αυτό που κάνεις γυρίζει πίσω σαν μπούμερανγκ, αργά ή γρήγορα, κι αυτό είναι νόμος...!!!!

«Υπάρχει στον κόσμο τούτον ένας μυστικός νόμος – αν δεν υπήρχε, ο κόσμος θα ‘ταν από χιλιάδες χρόνια χαμένος – σκληρός κι απαραβίαστος : το κακό πάντα στην αρχή θριαμβεύει και πάντα στο τέλος νικάται». Ν. Καζαντζάκης

Είτε το πιστεύεις είτε όχι, αυτό είναι ένας Νόμος. Ένας νόμος από τον οποίο δεν ξεφεύγει κανείς και τίποτα. Όλα λειτουργούν σε κύκλους και περιόδους. Και αυτό που βλέπεις ή νομίζεις πως βλέπεις, δεν είναι πάντα αληθές και συνήθως περιορισμένο εξ ορισμού.

Όχι, οι “κακοί” δεν είναι αυτοί που κυβερνούν τον κόσμο και εσένα. Όλη η ελευθερία είναι μέσα σου. Κι αν το σκεφτείς αντικειμενικά και από απόσταση, αναλογίσου τι δύναμη έχεις τόσο εσύ, όσο και όλοι μαζί στο συλλογικό. 

Κι αν φαίνεται πως κυβερνούν, αυτό συμβαίνει για την ώρα, και για έναν μόνο λόγο: διότι εσύ (και όλοι σαν σύνολο) το επιτρέπεις. Ο τρόπος που κυβερνάμε κατά σύνολο τη ζωή, τις δυνατότητες, τις σχέσεις, τον χρόνο, την ενέργειά μας και την ύπαρξη, είναι ο τρόπος που “το κακό” μας κυβερνάει. 

Αναπλαισίωση: Το όποιο κακό είναι “εκεί” σαν δάσκαλος. Η πλήρης και απόλυτη ελευθερία, ακόμα, ίσως είναι μία κατάσταση για την οποία σαν ανθρωπότητα δεν είμαστε έτοιμοι. Πάρε απόσταση από ό,τι χορδή σου χτυπάει, και ξαναδιάβασε το προηγούμενο.

Το συλλογικό έξω είναι μια αντανάκλαση του συλλογικού μέσα. Πιστεύεις πως σε κάθε ατομικό επίπεδο, ο κάθε άνθρωπος είναι συντονισμένος με τις εσωτερικές του αξίες; 

Είναι ευθυγραμμισμένος με τον σκοπό του; Λειτουργεί για το εγώ ή το εμείς; Αξιοποιεί στο έπακρο, ή έστω στο ελάχιστο τις δυνατότητές του; Κάνει σωστή χρήση αυτών των 1.440 λεπτών της κάθε μέρας του;

Όπως είχε πει ο Πυθαγόρας : “όλα είναι αριθμοί”. Παρατήρησε το εξής: 144. Μήπως το μήνυμα είναι μπροστά μας και δε το βλέπουμε; Τα 1.440 λεπτά της ημέρας περιλαμβάνουν τον αριθμό 144 και το μηδέν (κύκλος – αρχή – περιοδικότητα). 

Το 144 στα μαθηματικά είναι ένα τέλειο τετράγωνο (12 εις το τετράγωνο), αλλά και ο 13ος αριθμός της ακολουθίας Φιμπονάτσι. Σκέψου το 12 ως ιερό αριθμό, αλλά και το 13 υπό το φιλοσοφικό και μεταφυσικό πρίσμα. Σκέψου την “κρίσιμη μάζα” των 144.000. Το κλειδί είναι στην αξιοποίηση κατά το μέγιστο αυτού του αριθμού. Το κάνεις; 

Αξιοποιείς την ημέρα κι αυτά τα λεπτά σου; Ή υπάρχουν οι εξηγήσεις λόγοι και δικαιολογίες του γιατί δε το κάνεις; Το πηδάλιο της ημέρας σου σε ποια χέρια το έχεις δώσει;

Εδώ θα σου προσθέσω την Αρχή της Ανταποδοτικότητας ή ανταμοιβής όσον αφορά το έξω από σένα. Ό,τι κάνεις, πρέπει να το κάνεις επειδή το νιώθεις ή επειδή το έχεις επιλέξει, χωρίς να προσδοκάς αντάλλαγμα. 

Όπως λέει και ο Ralph Smart, αν κάνεις αυτό για το οποίο είσαι προορισμένος / η, το σύμπαν (Θεός όπως θες πες το) θα φροντίσει για την ανταμοιβή. 

Κι αυτό για έναν απλό λόγο: Αν όλα στη φύση λειτουργούν κάτω από την Αρχή της Εξέλιξης, εσύ, ως μέρος της φύσης, αξιοποιώντας το μέγιστό σου και εκδηλώνοντας τα ταλέντα και τις βαθιές σου ποιότητες, βοηθάς αυτή την Αρχή. Κατ’ επέκταση, μόνο τότε πραγματικά “θα συνωμοτήσει”. Και μάλιστα με τρόπους που δεν μπορείς να φανταστείς.

Θα σου ‘ρθει από αλλού, αυτό είναι που δε καταλαβαίνεις. Το μόνο τώρα που θα πρέπει να σε απασχολεί είναι να κάνεις αυτό που προστάζει το πιο βαθύ μέσα σου, κάτω από όλα τα επιφανειακά στρώματα, είτε είναι δικά σου είτε φορεμένα από τους προγραμματισμούς που έχεις υποστεί. 

Ο θεραπευτής προπονητής συνοδοιπόρος, είτε εσύ είτε κάποιος έξω (φαινομενικά) από εσένα, κάνει αυτή τη δουλειά: είναι καταλύτης για την ευθυγράμμισή σου με το μέσα σου.

Όταν μπαίνεις στην προσδοκία του τι θα πάρεις πίσω, αν θα εκτιμηθεί και τα λοιπά, έχεις φύγει από αυτό το ατόφιο το μοίρασμα που έχει ανάγκη η ψυχή σου ως μέρος του γίγνεσθαι και πας στην ανάγκη του να ζητάς ή να περιμένεις. 

Άρα, η εστίασή σου πηγαίνει στο αποτέλεσμα. Και μιας και η δύναμη της εστίασης είναι συγκεκριμένη, σου αφαιρείς δύναμη από την εστίαση του μέσα σου.

Αν λάβεις πίσω, αν εκτιμηθεί, αν αν αν. Αυτό όμως είναι το κερασάκι, όχι η τούρτα. Παράλληλα και υποσυνείδητα αρκετές φορές, αν η πράξη σου, πηγαίνει προς έναν συνάνθρωπο γίνεται το εξής : 

Αυτός ή αυτή που το απολαμβάνει θα συνεχίσει να το απολαμβάνει επειδή στο αναγνωρίζει, και παράλληλα σου συνεχίζει τον μαγνητισμό ως δίαυλος. Είτε το καταλαβαίνει είτε όχι. Κι αυτή η ενέργεια αντηχεί πολύ μακριά και πολλαπλασιαστικά. Όπως ο συντονισμός.

Τίποτα δε πάει χαμένο κι όπως το πέταγμα της πεταλούδας έτσι κι εσύ, δε μπορείς να ξέρεις τι δυνάμεις κινητοποιείς με το να είσαι αυθεντικός να δίνεις να μοιράζεσαι, με μέτρο κι επιλογή ασφαλώς και όχι αλόγιστα. Το μόνο μέτρο που δε παίρνει μέτρο, είναι το ίδιο το μέτρο.

Η ενέργεια αλλάζει μορφή και γυρίζει πίσω σαν μπούμερανγκ αργά ή γρήγορα. Αυτό πρέπει να το γνωρίσεις και να το θυμάσαι κάθε φορά. Μπορεί να σου γυρίσει σαν αγάπη, υγεία, ευλογία, τύχη, συμπαράσταση σε μια δύσκολη στιγμή, ποτέ δε ξέρεις ούτε πως, ούτε πότε.

Γι’ αυτό λένε “κάνε καλό και ρίξ’ το στο γιαλό”, σαν μια ευχή μ’ ένα νόμισμα στην συμπαντική λίμνη. Κι αφέσου στην εμπιστοσύνη της, και στο ατόφιο εσωτερικό σου σκίρτημα.

Ζήσε την αλήθεια σου, χωρίς απαιτήσεις και προσδοκίες από κανέναν, παρά μόνο τον εαυτό σου. Είναι η πρωταρχική σχέση και η πρωταρχική αντανάκλαση. Έχε πίστη κι ευγνωμοσύνη για οτιδήποτε, και αργά ή γρήγορα, θα φροντίσει η ζωή για τα υπόλοιπα. 

Αν όλοι μείνουμε στις παραπάνω αρχές, τότε το καλό θα θριαμβεύσει, και το “συνειδητό ονείρεμα” αυτής της πραγματικότητας θα πάρει μια τελείως διαφορετική μορφή. Ενδεχομένως, αρκετά συντομότερα από κάθε προσδοκία ή νοητική πιθανότητα.

Καλό θα είναι κάποια πράγματα, όπως αυτά τα 1.440 λεπτά και το “πηδάλιο”, να επανέλθουν άμεσα στα χέρια μας και έστω από σήμερα να ξεκινήσουν να αξιοποιούνται σωστά.

Όχι τόσο για να μη βρούμε βράχια ανεπιστρεπτί και μετά το 2025 γίνουμε όλοι μαζί πρωταγωνιστές του Μάτριξ 5, αλλά όσο κυρίως για να φτάσουμε στην συλλογική μας Ιθάκη που μας περιμένει με πίστη, υπομονή και ανοιχτές αγκάλες. Ακόμα, μπορούμε.

Αθανάσιος Στεργίου

awakengr.com

https://thesecretrealtruth.blogspot.com

Αν ΕΣΥ δεν γίνεις αυτό που θέλεις να είσαι, πώς περιμένεις να γίνουν οι άλλοι αυτό που ζητάς να είναι ;

Η μικρή κατά-δική μου αλήθεια

Αν είχα χρόνο άπειρο θα καταριόμουν τη ζωή.Θα είχα βαρεθεί τον απαράδεκτο τούτο κόσμο και όλους τους συνεργάτες του.Θα είχα μπουχτίσει από τις ψεύτικες προβλέψεις,από τα επαναλαμβανόμενα λάθη,από τους ίδιους άθλιους χαρακτήρες που θα μιλούσαν για τα ίδια και τα ίδια πράγματα.

Οι χιλιοακουσμένες φανφάρες και οι υψηλού επιπέδου θεωρήσεις θα ήταν θόρυβος στα αυτιά μου.Οι ακολασίες και οι ατέρμονες μάχες προς όφελος του οφέλους θα γίνονταν σκόνη που θα τύφλωνε τα ήδη δακρυσμένα μάτια μου.Οι διασκεδάσεις και οι απολαύσεις θα είχαν γεύση πικρή και η μυρωδιά της ολοένα και πιό σάπιας κοινωνίας,θα ήταν ανυπόφορη για την αιώνια όσφρησή μου..

Δεν είμαι όμως αθάνατος! Κανείς δεν είναι..Και σαν κοινός θνητός έχω το αναφαίρετο δικαίωμα να διεκδικήσω κι εγώ μιά γωνίτσα στο παραλήρημα αυτό της ύπαρξης.

Έχω το δικαίωμα να πιώ ,να ερωτευτώ,να ξεχάσω,να γελάσω,να παραιτηθώ ή να πολεμήσω,να παραμυθιαστώ και να παραμυθιάσω,να αγωνιώ, να σκέφτομαι,να παίζω,να προσφέρω τη βοήθειά μου,να ζητάω βοήθεια,να ζητάω συγνώμη,να συγχωρώ,να φοβάμαι,να πλήττω,να ελπίζω,να νικώ..να είμαι άνθρωπος.

Η αδιαμφισβήτητη θνησιμότητα του ανθρώπου(μα και όλων των πραγμάτων και καταστάσεων) είναι το μεγαλύτερο δώρο που μας έκανε η φύση.Ο θάνατος είναι ο μεγάλος αδερφός της ζωής,είναι ο κινητήριος μοχλός του ενστίκτου και ο ακρογωνιαίος λίθος της επιβίωσης.

Ο θάνατος είναι απλά η δεύτερη όψη ενός νομίσματος που επιμένουμε προσηλωμένα και επισταμένα να το κοιτάζουμε μόνο από την “καλή” μεριά, στοιχιματίζοντας με σιγουριά πάντα στην κορώνα..

Ο αθάνατος,αυτός που βλέπει πάντα κορώνα,αυτός που κάνει σχέδια για τις διακοπές του χρόνου το καλοκαίρι,αυτός που προγραμματίζει ραντεβού σε ένα μήνα,αυτός που αναβάλλει συνεχώς για μετά,αυτός που δε λέει σ' αγαπώ γιατί κι αύριο μέρα είναι,είναι καταδικασμένος να βαρεθεί τη ζωή. 

Ποιός λογικός δε θα έχανε κάθε ίχνος όρεξης ,αν όλα ήταν προδιεγεγραμμένα ή αν άφηνε τα πάντα για την επόμενη..και σήμερα..τι έχεις να κάνεις σήμερα ,που σε αποτρέπει από το να κάνεις σήμερα αυτό που αφήνεις για παραμεθάυριο..?τίποτα…

Υπήρξα στη ζωή μου ως τώρα χιλιάδες φορές αθάνατος..απυρόβλητος,αέναος...,

σίγουρος και αισιόδοξος πως εμένα δε με αγγίζει τίποτα και κανένας.Και μάλιστα πολλές από αυτές τις φορές συνηγόρησα υπέρ της αθανασίας και μάλιστα με τρόπο άνανδρο,άκομψο και ξερολίστικο.

Πίστεψα πολλές φορές πως το κακό είναι τόσο μακρυά που δεν υπάρχει χρόνος για να με φτάσει,πως η απελπισία είναι λέξη για τους πτωχούς τω πνεύματι και τους αγράμματους,πως η αδιαφορία είναι τρέντι και η αντίσταση είναι μηνύματα σε ένα γυάλινο τοίχο κάποιου friend..

Μέσα στην πλάνη μου αυτοχρίστηκα θεός του κόσμου μου,υπέρμαχος των λανθασμένων επιλογών μου,δημιουργός μιάς φούσκας ασφαλούς και δικαιότατης κατά τα δικά μου όμως πρότυπα.

Εγκλωβίστηκα ευτυχισμένα μέσα σε ένα κουτί,μέσα από το οποίο έβλεπα έναν διαλυμένο κόσμο να διαλύεται ακόμη περισσότερο, και ένιωθα τυχερός αλλά και περήφανος,που είχα καταφέρει μέσα από τεράστιο αγώνα να δημιουργήσω ...

αυτό το ψεύτικο σιδηρούν παραπέτασμα,ειδικότερα τη στιγμή που έβλεπα ότι άλλοι, οι πιο παρακατιανοί,περιφέροντο ως ελεύθεροι στόχοι μέσα σε ένα καταστροφικό πολεμικό τοπίο,καταδικασμένοι από την αμάθεια την άγνοια και την ξεροκεφαλιά τους..

Και τότε! μπααααααααμ

Η χαρά πήγε περίπατο και το γέλιο χάθηκε στον κατήφορο. ΘΛΙΨΗ χοντρή και άσχημη χτύπησε την πόρτα.Δεν άνοιξα!Φόβος που δεν τον είχα μετανιώσει ποτέ ως τότε με πλάκωσε σαν ταφόπλακα,μου μούδιασε το στόμα και μου έγλυψε με την κρύα του γλώσσα τη ραχοκοκκαλιά.

Τα χέρια μου τρεμόπαιζαν σαν φυλλαράκια στον άνεμο και τα πόδια μου είχαν κολλήσει στο πάτωμα σαν σε κακό όνειρο.Προσπάθησα να ισιώσω το κορμί μου,να ορθώσω το ανάστημά μου με όση δύναμη είχα και κόλλησα το αυτί μου στην πόρτα.Η καυτή της ανάσα έφθανε στ 'αυτί μου λες και το ξύλο που βρισκόταν ανάμεσά μας ήταν ανύπαρκτο.

Ο φόβος μου μεγάλωσε και πισωπάτησα ακαριαία! ππποιός είννναι,πάλεψα να ψελλίσω με μιά φωνή που δέ θύμιζε σε τίποτα εκείνον τον παλιό αγέρωχο κι αθάνατο υπεράνθρωπο.Μα απάντηση καμία…Ποιός είναι ?? 

ξαναείπα λίγο πιο δυνατά εκμεταλευόμενος τη σιωπή του αντιπάλου μου.Και πάλι καμία αντίδραση..Τότε έκανα κάτι που δεν το περίμενα ποτέ από τον εαυτό μου.Προχώρησα γενναία προς την πόρτα και προσπάθησα να την ανοίξω αργά..

και τότε είδα…και δεν ήταν η χοντρή άσχημη θλίψη αυτή που είδα!

ΕΙΔΑ ΠΟΛΛΑ ΣΠΙΤΙΑ! 

ΠΟΛΛΑ ΚΟΥΤΙΑ ΣΑΝ ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΔΙΑΣΠΑΡΤΑ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΗΛΙΟ ΥΠΕΡΛΑΜΠΡΟ ΚΑΙ ΕΝΑΝ ΟΥΡΑΝΟ ΚΑΤΑΓΑΛΑΝΟ....,

μέσα σε ένα καταπράσινο δάσος γεμάτο ποτάμια γάργαρα νερά και καταρράκτες και μέσα από το κάθε κουτί ένα ζευγάρι μάτια να κοιτούν είτε κλαμμένα είτε αδιάφορα ένα μικρούτσικο κομματάκι ουρανού χάνοντας το μεγάλο καταπράσινο τοπίο..πόσο κρίμα!

πόσο κρίμα να ΜΗΝ είσαι θνητός ,παρά ένας καταδικασμένος αθάνατος,χορηγός της κατάθλιψης και της παράνοιας, υπέρμαχος της λογικής μιάς πλατωνικής σπηλιάς,ενός θεάτρου σκιών που παίζεται πίσω και πέρα από σένα..

Πάντα ευχόμουν και ονειρευόμουν να γίνω σπουδαίος!Να απολαμβάνω την εκτίμηση σπουδαίων ανθρώπων,και να κερδίζω την εύνοιά τους.

Να καταξιωθώ σε όσους περισσότερους τομείς μπορώ.

Να αποκτήσω γνώση,παιδεία ,καλούς και ευγενικούς τρόπους,να διαχειρίζομαι τη διπλωματία προς όφελος της ειρήνης,να στέκομαι ένα σκαλοπάτι ψηλότερα από κάθε κοινό θνητό!

ΠΟΤΕ όμως δεν ενδιαφέρθηκα να μάθω ποιός πραγματικά είμαι και όχι τί πραγματικά θέλω.ποιος είμαι?..

προχθές έκλεισα τα 30 και ανακάλυψα ότι ποτέ ως τότε δεν είχα ρωτήσει ουσιαστικά τον εαυτό μου..ποιός είμαι?

ποιός γουστάρω να είμαι?

και όταν διατύπωσα αυτή την ερώτηση με σοβαρότητα στον εαυτό μου-έστω και καθυστερημένα-ανακάλυψα ότι πάντα ήξερα!!!

Διαπίστωσα ότι η απάντηση βρισκόταν μονίμως μπροστά στη μύτη μου και εγώ έψαχνα σε βουνοκορφές και βαθιές θάλασσες!ένιωσα χαζός, αστείος,μα τόσο χαρούμενος!πάντα ήξερα!σε κάθε στιγμή της ζωής μου ήξερα ποιό ήταν το σωστό για μένα,ήξερα τι με έκανε να νιώθω άσχημα,τί με ανέβαζε και με τί ξενέρωνα!

Για κάποιον όμως αδιευκρίνιστο λόγο τις περισσότερες φορές έπραττα αντίθετα από τις επιταγές του εαυτού μου.

ΜΑ ΓΙΑΤΙ?…διότι ήμουν τυφλός? χαζός? παραπλανημένος?…

τίποτα από αυτά…απλά φοβόμουν..φοβόμουν πως ο πραγματικός μου εαυτός δε θα κάλυπτε τις ανάγκες του κόσμου γύρω μου…φοβόμουν πως θα ήμουν λιγότερο από αυτό που θα έπρεπε…φοβόμουν πως θα με έστηναν μόνο μου σε μιά γωνία σκοτεινή,και θα με κορόιδευαν και θα με έδειχναν με το δάχτυλο!,

κοιτάξτε !!ο ονειροπαρμένος!ο φαντασιόπληκτος! ο ρομαντικός!ο ηλίθιος!

Πόσοι από σάς θα αρνιόντουσαν μιά θέση στο δημόσιο λόγω ιδεολογίας? Λόγω καλλιτεχνικής φύσης, που αρνείται κατηγορηματικά να κάτσει δια παντός μέχρι το θάνατο πίσω από ένα γραφείο χαρτοκρατούμενο,με τα ίδια και τα ίδια πρόσωπα καθημερινά,ΤΟΝ ίδιο καφέ από την ίδια μηχανή?

Οι περισσότεροι θα λέγατε “…ε το μαλάκα….εγώ θα πήγαινα με κλειστά μάτια!ξέρεις τι είναι να 'χεις το μισθουλάκο να τρέχει κάθε μήνα εσ αεί? είσαι τρελός…”

Πόσοι από εσάς δεν αρνηθήκατε έστω και μιά φορά στη ζωή σας να υπερασπιστείτε κάποιον που δεν είναι εκεί αλλά όλοι μιλούν για αυτόν

αισχρά…και φοβάστε να πάτε κόντρα στη ροή της υβρεολογίας για να μην σας καταστήσουν κι εσάς στόχο?

Οι περισσότεροι θα λέγατε ” ε ναι ναι ,είναι μαλάκας” όμως ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΟ!!! ΜΕΣΑ ΣΑΣ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΩΡΑ ΛΕΤΕ: “είμαι μαλάκας,ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΑΛΑΚΕς” και το ΞΕΡΕΤΕ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ!

Πόσοι απο εσάς δεν βρίσατε,δεν καταραστήκατε,δεν ΟΡΓΙΣΤΗΚΑΤΕ ΜΕ ΤΑ ΓΑΜΗΜΕΝΑ ΤΑ ΛΑΜΟΓΙΑ ΑΥΤΩΝ ΤΩΝ ΗΜΕΡΩΝ....,

και μάλιστα με πραγματικό μένος και πάθος!…κι όταν σαν άτομα καλεστήκατε να πράξετε το χρέος σας,και να κάνετε τα λόγια σας πράξη,λακίσατε,κρυφτήκατε πίσω από την ασφάλεια των nickname σας ,μέσα στα κουτιά της χειρουργημένης σας συνείδησης!και ΟΧΙ ΜΟΝΟ!!!

βγάζατε και λογύδρια για το τί έπρεπε να γίνει και τί όχι!! του τί είναι σωστό και τί όχι!του τί αξίζει πραγματικά και τί όχι!

ΜΕ ΠΟΙΑ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ ΚΥΡΙΟΙ…και κυρίες?

Πόσοι λοιπόν από εσάς δεν κατεβάζετε τα ρολά του πραγματικού σας εαυτού χάριν της ευημερίας της τάξης και της αν-ασφάλειας?

Γιατί δεν αφήνεται να τρέξει από μέσα σας γάργαρο το νερό της αλήθειας σας?

ΠΟΙΟΣ ΚΑΙ ΤΙ ΣΑΣ ΕΜΠΟΔΙΖΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΤΕ ΘΑΥΜΑΤΑ!!….μόνο ο εαυτός σας…

Ήθελα να μπω στη λογική της εύρεσης λύσης της κατάστασης της χώρας.

ΤΊ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ? ΠΩΣ ΝΑ ΚΙΝΗΘΟΥΜΕ? ΠΩΣ ΝΑ ΟΡΓΑΝΩΘΟΥΜΕ!!!?

ΚΑΙ ονειρευόμουν μάλιστα σε κάποιες σφαίρες του μυαλού μου - ως αθάνατος πάλι - να είμαι εγώ ο εμπνευστής και συντονιστής της μεγάλης ιδέας,να κερδίσω δάφνες και αναγνώριση,κύρος και σεβασμό!

ΗΛΙΘΙΕ ΧΟΝΤΡΟΚΕΦΑΛΕ ΑΦΕΛΗ ΚΑΙ ΜΙΣΑΛΟΔΟΞΕ ΑΘΑΝΑΤΕ!

ΔΕ ΣΕ ΝΟΙΑΖΕΙ ΤΟ ΚΑΛΟ,ΔΕ ΣΕ ΝΟΙΑΖΕΙ ΝΑ ΣΩΣΕΙΣ ΚΑΝΕΝΑΝ!ΠΑΡΑ ΜΟΝΟ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ!ΜΟΝΟ!ΜΕ ΓΝΟΜΩΝΑ ΤΗΝ ΤΣΕΠΗ ΣΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΙΣ!ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ ΣΟΥ ΣΤΟ ΜΙΚΡΟ ΣΟΥ ΚΟΥΤΙ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΧΩΡΕΣΕΙΣ ΤΑ ΚΟΥΤΙΑ ΟΛΩΝ,ΑΝΤΙ ΝΑ ΒΓΕΙΣ ΕΞΩ ΚΑΙ ΝΑ ΔΙΑΛΥΣΕΙΣ ΟΛΑ ΤΑ ΚΟΥΤΙΑ!!

Δεν μπορεί κανείς να μας σώσει.Ούτε οι μάγιας ,ούτε οι ελ,ούτε οι εξωγήινοι,ούτε το πακέτο στήριξης,ούτε ο παναθηναϊκός,ούτε η τρόικα,ούτε η αριστερά,ούτε οι ρώσοι,ούτε ένα ιαπωνικό τσουνάμι..ο καθένας πρώτα από όλα πρέπει να θέλει να σωθεί.

Ποιός θέλει όμως να σωθεί?……καλά δεν είναι κι έτσι?….

Tα επεισόδια του σ/κ με κάναν να θυμηθώ κάτι ,που αρνούμαι κατηγορηματικά να δεχτώ σαν θνητός,,,ότι δε θέλουν όλοι να σωθούν..προτιμούν το ΚΟΥΤΙ κι ασ' μην έχει και ρεύμα,κι ασ' μήν έχει νερό,κι ας μην έχει φως,κι ας είναι 1χ1….ΧΙΛΙΕΣ ΦΟΡΕΣ ΚΟΥΤΙ…ΚΟΥΤΙ ΚΑΙ ΑΓΙΟΣ Ο ΘΕΟΣ… 

αν ΕΣΥ δεν γίνεις αυτό που θέλεις να είσαι, πώς περιμένεις να γίνουν οι άλλοι αυτό που ζητάς να είναι;

anapnoes.gr

https://thesecretrealtruth.blogspot.com