Έθιμα της Πρωτοχρονιάς.....!!!!!!!!!!

Οι ημέρες των εορτών είναι ημέρες αφιερωμένες στα ήθη, τα έθιμα και στις πατροπαράδοτες παραδόσεις. Άλλωστε, τα ήθη και τα έθιμα του κάθε τόπου «χρωματίζουν» τις γιορτινές αυτές ημέρες και αποτελούν μία όαση χαράς για μικρούς και μεγάλους.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει μάλιστα η παρουσίαση εθίμων των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς από διάφορες περιοχές της χώρας μας.

Βασιλόπιτα

Μία παράδοση της Κωνσταντινούπολης λέει τα εξής: Όταν ο άγιος Βασίλειος ήταν Επίσκοπος στην Καισαρεία, ο Έπαρχος της Καππαδοκίας πήγε με σκληρές διαθέσεις να εισπράξει φόρους. Οι κάτοικοι φοβισμένοι ζήτησαν την προστασία του ποιμενάρχη τους. «Σας ζητάω αμέσως, τους είπε εκείνος, να μου φέρει ο καθένας ό,τι πολύτιμο αντικείμενο έχει». 

Μάζεψαν πολλά δώρα και βγήκαν μαζί με το Δεσπότη τους οι κάτοικοι της Καισαρείας να προϋπαντήσουν τον Έπαρχο. Ήταν όμως τέτοια η εμφάνιση και η πειθώ του Μεγάλου Βασιλείου, που ο Έπαρχος καταπραύνθηκε χωρίς να θελήσει να πάρει τα δώρα. Γύρισαν πίσω χαρούμενοι κι ο άγιος Βασίλειος πήρε να τους ξαναδώσει τα πολύτιμα αντικείμενα τους. 

Ο χωρισμός όμως ήταν δύσκολος γιατί είχαν προσφέρει πολλά όμοια αντικείμενα, δηλαδή δαχτυλίδια, νομίσματα κ.λ.π. Ο Βασίλειος τότε σκέφθηκε ένα θαυματουργό τρόπο: Διέταξε να κατασκευασθούν το απόγευμα του Σαββάτου μικρές πίτες και μέσα σε καθεμιά τοποθέτησε από ένα αντικείμενο. Την επόμενη μέρα έδωσε από μία σε κάθε Χριστιανό. Και τότε έγινε το θαύμα! 

Μέσα στην πίτα του βρήκε ο καθένας ότι είχε προσφέρει! Από τότε, λέει η παράδοση, κάθε χρόνο, στη γιορτή του αγίου Βασιλείου, κάνουμε κι εμείς πίτες και βάζουμε μέσα νομίσματα.

Η Βασιλόπιτα αποτελεί το κατεξοχήν Πρωτοχρονιάτικο έθιμο μας. Είναι ένα έθιμο που το συναντάμε σε ολόκληρο τον Ελλαδικό χώρο με αρκετές βέβαια παραλλαγές που έχουν να κάνουν κυρίως με τη σύστασή της.

Έτσι σε κάποια μέρη είναι κέικ ή τσουρέκι, σε άλλα αλμυρή ή γλυκιά πίτα με φύλλα ενώ σε κάποια άλλα είναι ψωμί σαν το Χριστόψωμο. Κοινό στοιχείο πάντως της διακόσμησης είναι ένας σταυρός και η αναγραφή του έτους. Σε όλες πάντως τις περιπτώσεις η Βασιλόπιτα είναι στρογγυλή και μέσα της κρύβει ένα φλουρί.

Η βασιλόπιτα είναι συνδυασμός του «εορταστικού άρτου» και του «μελιπήκτου» των αρχαίων προσφορών, τόσο προς τους θεούς όσο και προς τους νεκρούς ή τους κακούς δαίμονες για την εξασφάλιση της υγείας, της καλής τύχης και της ευλογίας του Αγίου Βασιλείου.

Στην πλειοψηφία τους οι Έλληνες κόβουν τη βασιλόπιτα αμέσως μετά την αλλαγή του χρόνου. Σε μερικές όμως, περιοχές της Ελλάδας η Βασιλόπιτα κόβεται στο μεσημεριανό τραπέζι, ανήμερα του Αγίου Βασιλείου την 1η Ιανουαρίου. Όποτε πάντως και αν κοπεί, ακολουθείται το ίδιο εθιμοτυπικό: Ο νοικοκύρης την σταυρώνει τρεις φορές με ένα μαχαίρι και μετά αρχίζει να κόβει τα κομμάτια. Το πρώτο είναι του Χριστού, το δεύτερο της Παναγίας, το τρίτο του Αγίου Βασιλείου, το τέταρτο του σπιτιού και ακολουθούν τα κομμάτια των μελών της οικογένειας με σειρά ηλικίας.

Συνταγή για Βασιλόπιτα

Υλικά :

1 φλιτζάνι τσαγιού γάλα φρέσκο

2 κουταλάκια γλυκού μαγιά

4 αυγά

1 φλιτζάνι βούτυρο γάλακτος

1 ½ φλιτζάνι ζάχαρη

1 φακελάκι μαχλέπι κοπανισμένο

Ξύσμα ενός λεμονιού

1 κουταλάκι γλυκού κοφτό αλάτι

1 κιλό αλεύρι

Λίγα αμύγδαλα

Εκτέλεση :

1. Σε μια μεγάλη λεκάνη βάζουμε μισό φλιτζάνι γάλα χλιαρό και μέσα διαλύουμε τη μαγιά. Προσθέτουμε μισό φλιτζάνι αλεύρι, και το ανακατεύουμε για να γίνει μείγμα.

Το σκεπάζουμε με μια πετσέτα και τ΄ αφήνουμε σε ζεστό μέρος για να φουσκώσει ( 1 ώρα περίπου ).

2. ΄Οταν φουσκώσει, χτυπάμε στο μίξερ τη ζάχαρη με τους κροκούς. Ρίχνουμε το υπόλοιπο γάλα, τ΄ ασπράδια μαρέγκα, το βούτυρο λιωμένο, το μαχλέπι, και το ξύσμα λεμονιού.

Ζυμώνουμε ρίχνοντας λίγο λίγο το αλεύρι, ώστε η ζύμη να μη γίνει πολύ σφιχτή.

Την πλάθουμε σε μπάλες και τη βάζουμε μέσα σε μια λεκάνη. Τη σκεπάζουμε πάλι με πετσέτα και την αφήνουμε σε ζεστό μέρος για 3 ώρες περίπου, ώστε να γίνει διπλάσια σε όγκο.

3. Ζυμώνουμε τη ζύμη για 5 λεπτά και την τοποθετούμε σε βουτυρωμένο λαδόχαρτο μέσα σε ταψί στρογγυλό μεγάλο ή σε δύο μικρά. Τ΄ αφήνουμε σε χλιαρό μέρος 2 ώρες περίπου, σκεπασμένα ώστε να διπλασιαστούν σε όγκο.

4. Πριν τα βάλουμε στο φούρνο, χτυπάμε 1 κρόκο αυγού και 1 κουταλάκι νερό και τ΄ αλείφουμε ελαφρά με πινέλο. Από πάνω με ασπρισμένα αμύγδαλα μπορούμε να σχηματίσουμε τη νέα χρονολογία.

Η Καλή Χέρα

Συνηθίζεται να δίνεται ένα χρηματικό ποσό σαν δώρο σε παιδιά’ κυρίως πρόκειται για τα εγγόνια ή τα ανίψια που θα επισκεφτούν κάποιο σπίτι την Πρωτοχρονιά.

Μερικές δεκαετίες παλιότερα, η «καλή χέρα» ήταν το μόνο δώρο που έπαιρναν τα παιδιά την Πρωτοχρονιά και σε πολλές περιπτώσεις ήταν απλά ένα κέρασμα μιας κι ούτε χρήματα υπήρχαν πολλά, αλλά ούτε μαγαζιά με παιγνίδια

Οι κολόνιες 

Στην Κεφαλονιά, αλλά και στα άλλα νησιά των Επτανήσων, το βράδυ της παραμονής της Πρωτοχρονιάς, οι κάτοικοι γεμάτοι χαρά για τον ερχομό του νέου χρόνου, κατεβαίνουν στους δρόμους κρατώντας μπουκάλια με κολόνιες και ραίνουν ο ένας τον άλλον τραγουδώντας :

"Ήρθαμε με ρόδα και με ανθούς να σας ειπούμε χρόνους πολλούς". Η τελευταία ευχή του χρόνου που ανταλλάσσουν είναι: "Καλή Αποκοπή", δηλαδή με το καλό να αποχωριστούμε τον παλιό χρόνο.

Άγιος Βασίλης

Η "γενεαλογική" προέλευση του δυτικού Σάντα - Κλάους είναι ο Άγιος Νικόλαος, ο Επίσκοπος Μύρωνος - Λυκίας του 4ου μ.Χ. αιώνα, ονομαστός για την αρετή και την φιλανθρωπία του και φύλακας άγγελος των παιδιών και των ναυτικών.

Οι παλιοί Αθηναίοι περίμεναν τον 'Aγιο Βασίλη από το βράδυ της παραμονής με ολάνοιχτες τις πόρτες των σπιτιών τους και έστρωναν ένα μεγάλο τραπέζι και το φόρτωναν με τα πιο εκλεκτά γλυκίσματα και φαγητά για να τον φιλοξενήσουν. Μάλιστα, γύρω από το τραπέζι αυτό μαζευόταν το βράδυ της παραμονής όλη η οικογένεια και περίμενε για ν' αρχίσει το φαγοπότι. Τα μεσάνυχτα έσβηναν τις λάμπες τους κι έδιωχναν με γιουχαΐσματα τον παλιό χρόνο, πετώντας πίσω του στο δρόμο ένα παλιοπάπουτσο.

Κρεμύδα για Γούρι

Το σκυλοκρέμμυδο ή κρεμύδα (Scilla maritima) είναι συνηθισμένο φυτό στην Κρήτη. Φυτρώνει άγριο και μοιάζει με μεγάλο κρεμμύδι. Τα ζώα δεν το τρώνε γιατί έχει δηλητήριο, που μπορεί να προκαλέσει δερματικό ερεθισμό από επαφή. Ακόμα και να το βγάλεις απ' τη γη και να το κρεμάσεις, δεν παύει να βγάζει νέα φύλλα και άνθη. 

Ο λαός πιστεύει ότι αυτή τη μεγάλη ζωτική του δύναμη μπορεί να τη μεταδώσει σε έμψυχα και άψυχα, γι' αυτό και την Πρωτοχρονιά στην Κρήτη κρεμούν σκυλοκρέμμυδο στα σπίτια τους. Πρόκειται για αρχαίο έθιμο καλοτυχίας που αναφέρεται ήδη από τον 6ο αιώνα π.Χ. Σήμερα τείνει να εγκαταλειφθεί.

Το ρόδι

"Χίλιοι μύριοι καλογέροι σ' ένα ράσο τυλιγμένοι". Τι είναι;

Το ρόδι είναι σύμβολο αφθονίας, γονιμότητας και καλής τύχης. Σε πολλά μέρη της Ελλάδας κρεμούσαν στο κάθε σπίτι, από το φθινόπωρο, ένα ρόδι. Μετά τη Μεγάλη Λειτουργία της Πρωτοχρονιάς το πετούσαν με δύναμη στο κατώφλι για να σπάσει σε χίλια κομμάτια κι έλεγαν: "Χρόνια Πολλά! Ευτυχισμένος ο καινούριος χρόνος!" Το έθιμο του ροδιού της πρωτοχρονιάς διατηρείται και σήμερα.

Την ώρα που αλλάζει ο χρόνος στην εξώπορτα του σπιτιού πετάνε και σπάνε ένα ρόδι και μπαίνουν μέσα στο σπίτι με το δεξί πόδι κάνοντας το ποδαρικό, ώστε ο καινούργιος χρόνος να τα φέρει όλα δεξιά, καλότυχα. Πολλοί άνθρωποι είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί ακόμα και σήμερα σχετικά με το άτομο που θα κάνει ποδαρικό στο σπίτι τους. Πολλές φορές προτιμούν μάλιστα ένα μικρό παιδί εξαιτίας της αθωότητάς του.

Στην πόλη της Καβάλας, πολλοί κάτοικοι διατηρούν ακόμα τόσο το σπάσιμο του ροδιού μπροστά στην είσοδο του σπιτιού για καλή τύχη, αλλά και τη μεταφορά μίας πέτρας -συνήθως από το μικρότερο μέλος της οικογένειας- στο εσωτερικό του σπιτιού για να είναι στέρεο το σπίτι και γερή ολόκληρη η οικογένεια τη νέα χρονιά.

Το σφάξιμο του χοίρου

Ένα παλιό έθιμο, που η πρόοδος και οι σύγχρονες ευκολίες το έχουν σβήσει, είναι το σφάξιμο του χοίρου. Κάθε οικογένεια μεγαλώνει στην αυλή του σπιτιού ένα χοίρο για να το σφάξει τις μέρες των γιορτών. Την παραμονή της Πρωτοχρονιάς ο άντρας του σπιτιού έσφαζε το ζώο.

Τα λουκάνικα και τα κρέατα του χοίρου αφού τα κρέμαγαν σ'ένα κοντάρι, τα κάπνιζαν σε φωτιά από σχοινιές, μερσινιές και ξισταρκές για να στεγνώσουν. Μετά τα κρεμούσαν στον ήλιο για να ξεραθούν καλά. Από το κρέας του χοίρου έτρωγε η οικογένεια όλο το χρόνο.

Καρδίτσα : το «τάισμα της βρύσης» 

Τα μεσάνυχτα της παραμονής των Χριστουγέννων γίνεται το λεγόμενο «τάισμα» της βρύσης, κάτι που σε κάποια χωριά γίνεται παραμονή Πρωτοχρονιάς. Το έθιμο θέλει οι κοπέλες, να πηγαίνουν τα χαράματα των Χριστουγέννων στην πιο κοντινή βρύση «για να κλέψουν το «άκραντο νερό». 

Το λένε άκραντο, δηλαδή, αμίλητο, γιατί δε βγάζουν λέξη σε όλη τη διαδρομή. Αλείφουν τις βρύσες του χωριού με βούτυρο και μέλι, με την ευχή όπως τρέχει το νερό να τρέχει και η προκοπή στο σπίτι τον καινούργιο χρόνο και όπως γλυκό είναι το μέλι, έτσι γλυκιά να είναι και η ζωή τους.

Για να έχουν καλή σοδειά, όταν φτάνουν εκεί, την «ταΐζουν» με διάφορες λιχουδιές, όπως βούτυρο, ψωμί, τυρί, όσπρια ή κλαδί ελιάς. Μάλιστα, έλεγαν ότι όποια θα πήγαινε πρώτη στη βρύση, αυτή θα στεκόταν και η πιο τυχερή ολόκληρο το χρόνο.

Έπειτα ρίχνουν στη στάμνα ένα βατόφυλλο και τρία χαλίκια, «κλέβουν νερό» και γυρίζουν στα σπίτια τους πάλι αμίλητες μέχρι να πιούνε όλοι από το άκραντο νερό. Με το ίδιο νερό ραντίζουν και τις τέσσερις γωνίες του σπιτιού, ενώ σκορπούν στο σπίτι και τα τρία χαλίκια.

Ανατολική Μακεδονία : Μωμόγεροι και σπόρδισμα των φύλλων

Από ολόκληρη την ανατολική Μακεδονία, ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η πολιτιστική παράδοση του νομού Δράμας, με την πλούσια λαογραφία, τα ήθη τα έθιμα, τις γιορτές και τα διονυσιακά δρώμενα που πραγματοποιούνται όλες τις εποχές του χρόνου.

Οι Μωμόγεροι, ένα είδος λαϊκού παραδοσιακού θεάτρου, αναβιώνει στους Σιταγρούς και τα Πλατανιά, χωριά όπου υπάρχουν πρόσφυγες από τον Πόντο. Η ονομασία Μωμόγεροι προέρχεται από τις λέξεις μίμος και γέρος, από τις μιμητικές κινήσεις που κάνουν οι πρωταγωνιστές με μορφή γεροντικών προσώπων. Οι παραστάσεις πραγματοποιούνται όλο το Δωδεκαήμερο [Χριστούγεννα, Πρωτοχρονιά και Θεοφάνια].

Στο νησί της Θάσου τώρα, οι οικογένειες κρατούν ένα πολύ παλιό έθιμο είναι το σπόρδισμα των φύλλων και γίνεται ως εξής: Κάθονται όλοι γύρω από το αναμμένο τζάκι, τραβούν την θράκα προς τα έξω και ρίχνουν γύρω στα αναμμένα κάρβουνα, φύλλα ελιάς, βάζοντας στο νου τους από μία ευχή, χωρίς να την πουν στους άλλους. Όποιου το φύλλο γυρίσει περισσότερο, εκείνου θα πραγματοποιηθεί και η ευχή του.

Στο Δημοτικό Διαμέρισμα Μυρτοφύτου του Δήμου Ελευθερών στη δυτική ακτή του νομού Καβάλας, την παραμονή της Πρωτοχρονιάς αναβιώνει ένα έθιμο που έχει τις ρίζες του στην Τουρκοκρατία. Τα αγόρια που θα φύγουν στρατιώτες μέσα στη νέα χρονιά συγκεντρώνουν μεγάλες στοίβες από ξύλα στην πλατεία. Την παραμονή του νέου χρόνου θα ανάψουν μια εντυπωσιακή φωτιά ψέλνοντας τα κάλαντα. Στις δώδεκα ακριβώς, με το χτύπημα του ρολογιού της εκκλησίας, ξεκινάει ένα παραδοσιακό γλέντι με τσίπουρο και γλυκά.

Μπουμπουσάρια ή ραγκουσάρια

Μπουμπουσάρια ή ραγκουτσάρια ονομάζονται στη Δυτική Μακεδονία τα τοπικά καρναβάλια της Πρωτοχρονιάς και των Θεοφανίων. Στη Σιάτιστα τα μπαμπουσάρια γίνονται - εκτός από την Πρωτοχρονιά - κυρίως τα Θεοφάνια, ενώ σ' όλα τα άλλα χωριά του Βοϊου μόνο την Πρωτοχρονιά, με εξαίρεση την Εράτυρα. Εκεί το ωραίο αυτό έθιμο το συναντούμε την επομένη της Πρωτοχρονιάς. 

Οι διάφορες παρέες των μεταμφιεσμένων νέων αποτελούσαν συγκροτημένες παρέες, σχεδόν στερεότυπες πάντα: η νύφη, ο γιατρός, ο γκέκας, ο αρματολός και ο σαλός (τρελός), που κατά κανόνα ήταν φορτωμένος με τα κουδούνια. Σε πολλά μέρη τα ραγκουτσάρια έκαναν επισκέψεις και στα διπλανά χωριά και μάλιστα, όταν δύο παρέες συναντιόνταν στους δρόμους, πιάνονταν από τα μπράτσα και χτυπώντας τα κουδούνια με δύναμη, η κάθε παρέα προσπαθούσε να αναγκάσει τους αντιπάλους σε υποχώρηση. 

Στη Σιάτιστα και στα γύρω χωριά, οι μικροί μεταμφιεσμένοι γυρίζουν στα σπίτια ή σταματούν τους μεγάλους στο δρόμο και τραγουδώντας "Και βάλε το χεράκι σου στην αργυρή σου τσέπη...", προσπαθούν να τους αποσπάσουν χρήματα.

Καρδίτσα

Την ημέρα της Πρωτοχρονιάς οι περισσότερες νοικοκυρές του Νομού φτιάχνουν την βασιλόπιτα ή αετόπιτα στην οποία βάζει μέσα και ένα κέρμα. Αφού ο αφέντης του σπιτιού, βγάλει από ένα κομμάτι για τον Χριστό, την Παναγία και τον 'Αγιο Βασίλειο τα μέλη της οικογένειας παίρνουν το δικό τους κομμάτι και αναζητούν σε αυτό το κέρμα.

Στις 5 Ιανουαρίου παραμονές των Θεοφανίων συναντάμε ακόμη και σήμερα τα Ρογκάτσια ή Ρογκατσάρια. Ενα έθιμο που οι ρίζες του χάνονται στην αρχαιότητα. Οι συμμετέχοντες, ντυμένοι με προβιές ζώων και ζωσμένοι με κουδούνια, τριγυρίζουν το χωριό και λένε τα κάλαντα, διαφορετικά για τον καθένα,με διάθεση πειράγματος και σατιρισμού. Πίσω ακολουθούν "ο γαμπρός με τη νύφη" και στο τέλος έρχεται ο "παπάς" που διώχνει αυτούς τους "καλικάντζαρους". Το έθιμο παραμένει ζωντανό στο Νεοχώρι, στο Μεσενικόλα, στο Μορφοβούνι και στο Κρυονέρι.

Σάμος

Η "προβέντα" είναι ένα πιάτο με γλυκά που κρίνει πολλές φορές την νοικοκυροσύνη της Σαμιώτισσας, καθώς συνοδεύεται συνήθως και με την βασιλόπιτα που έχουν φτιάξει.

Το ρόδι είναι απαραίτητο για κάθε σαμιώτικο σπιτικό, καθώς οι οικογένειες το πρωί της Πρωτοχρονιάς μετά την εκκλησία θα το σπάσουν για να σκορπίσουν οι σπόροι του και να "γεμίσει" το σπίτι ευτυχία και υγεία.

Όποιος κάνει το ποδαρικό πρέπει να πάρει "μπουλιστρίνα" (χρήματα), την οποία περιμένουν τα παιδιά επίσης από παπούδες, γιαγιάδες, θείες που θα πλαισιώσουν το μεσημέρι το τραπέζι.

Την παραμονή των Φώτων, παιδιά λένε τα κάλαντα, ενώ ανήμερα σε κάθε πόλη λειτουργεί μια μόνο εκκλησία και μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας σχηματίζεται πομπή για το λιμάνι που θα γίνει ο αγιασμός των υδάτων και ο Μητροπολίτης (στην πρωτεύουσα) ή ο παπάς θα ρίξει τον σταυρό.

Όποιος τον πιάσει θεωρείται ο τυχερός της χρονιάς, παίρνει την ευλογία του ιερέα και μαζί του γυρνούν το μεσημέρι από σπίτι σε σπίτι για να μεταφέρουν την ευλογία του στους κατοίκους του νησιού.

Ανατολική Μακεδονία

Τα ήθη και τα έθιμα ενός τόπου μαρτυρούν τις βαθύτερες ανησυχίες των ανθρώπων όπως αυτές αποτυπώθηκαν στο πέρασμα των χρόνων. Στην ευρύτερη περιοχή της ανατολικής Μακεδονίας οι κάτοικοι - η πλειονότητα των οποίων έχουν τις ρίζες τους στον Πόντο και τη Μικρά Ασία - γνωρίζουν πώς να διατηρούν ζωντανές τις παραδόσεις κυρίως μέσα από τη νέα γενιά.

Από ολόκληρη την ανατολική Μακεδονία ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η πολιτιστική παράδοση του νομού Δράμας, με την πλούσια λαογραφία, τα ήθη τα έθιμα, τις γιορτές και τα διονυσιακά δρώμενα που πραγματοποιούνται όλες τις εποχές του χρόνου.

Οι Μωμόγεροι, ένα είδος λαϊκού παραδοσιακού θεάτρου, αναβιώνει στους Σιταγρούς και τα Πλατανιά, χωριά όπου υπάρχουν πρόσφυγες από τον Πόντο. Η ονομασία Μωμόγεροι προέρχεται από τις λέξεις μίμος και γέρος, από τις μιμητικές κινήσεις που κάνουν οι πρωταγωνιστές με μορφή γεροντικών προσώπων. Οι παραστάσεις πραγματοποιούνται όλο το Δωδεκαήμερο (Χριστούγεννα, Πρωτοχρονιά και Θεοφάνια).

Στο νησί της Θάσου οι οικογένειες κρατούν ένα πολύ παλιό έθιμο είναι το σπόρδισμα των φύλλων και γίνεται ως εξής: Κάθονται όλοι γύρω από το αναμμένο τζάκι, τραβούν την ανθρακιά προς τα έξω και ρίχνουν γύρω στ' αναμμένα κάρβουνα, φύλλα ελιάς, βάζοντας στο νου τους από μια ευχή, χωρίς όμως να την πουν στους άλλους. Όποιου το φύλλο γυρίσει περισσότερο, εκείνου θα πραγματοποιηθεί και η ευχή του.

Στο Δημοτικό Διαμέρισμα Μυρτοφύτου του Δήμου Ελευθερών στη δυτική ακτή του νομού Καβάλας την παραμονή της Πρωτοχρονιάς αναβιώνει ένα έθιμο που έχει τις ρίζες του στην Τουρκοκρατία. Τα αγόρια που θα φύγουν στρατιώτες μέσα στη νέα χρονιά συγκεντρώνουν μεγάλες στοίβες από ξύλα στην πλατεία. 

Την παραμονή του νέου χρόνου θα ανάψουν μια εντυπωσιακή φωτιά ψέλνοντας τα κάλαντα. Στις δώδεκα ακριβώς, με το χτύπημα του ρολογιού της εκκλησίας, ξεκινάει ένα παραδοσιακό γλέντι με τσίπουρο και γλυκά.

Στην πόλη της Καβάλας, πολλοί κάτοικοι διατηρούν ακόμα κάποια από τα έθιμα που έφεραν μαζί τους οι πρόσφυγες από την Ανατολική Θράκη, όπως το σπάσιμο του ροδιού μπροστά στην είσοδο του σπιτιού για καλή τύχη, αλλά και η μεταφορά μιας πέτρας - συνήθως από το μικρότερο μέλος της οικογένειας - στο εσωτερικό του σπιτιού για να είναι στέρεο το σπίτι και γερή ολόκληρη η οικογένεια τη νέα χρονιά.

Στο Δημ. Διαμέρισμα Ποδοχωρίου του Δήμου Ορφανού στα δυτικά του νομού Καβάλας, την πρώτη μέρα κάθε νέου χρόνου διατηρούν ακόμα αναλλοίωτο το έθιμο του "ποδαρικού", όπου τα πιο μικρά παιδιά επισκέπτονται όλα τα σπίτια του οικισμού μπαίνοντας μέσα σε αυτά με το δεξί πόδι, λένε ευχές στους νοικοκύρηδες του σπιτιού και δέχονται γλυκά και δώρα.

Τέλος, στα 'Αβδηρα της Ξάνθης, την παραμονή της Πρωτοχρονιάς ορισμένες οικογένειες δε ζυμώνουν βασιλόπιτα αλλά ανοίγουν φύλλο και παρασκευάζουν μια πίτα με πράσο, κιμά και μπαχαρικό κύμινο. Μέσα στην πρασόπιτα βάζουν το φλουρί. Η πίτα ψήνεται σε παραδοσιακό ταψί το σινί και τα παλιότερα χρόνια σερβίρονταν πάνω σε χαμηλό ξύλινο τραπέζι, το σορβά.

Ηράκλειο

Πρόκειται για ένα έθιμο που διατηρείται χρόνια. Ο πρώτος άνθρωπος που θα πατήσει με το πόδι του (ποδαρικό) στο σπίτι μετά την είσοδο του νέου χρόνου, πρέπει να είναι τυχερός για να φέρει τύχη στο σπίτι και να πατήσει πρώτα με το δεξί του πόδι για να πάνε όλα δεξιά δηλ. καλά.

Επίσης την ημέρα της Πρωτοχρονιάς μεταφέρουν νερό από τη βρύση στο σπίτι και ο νοικοκύρης λέει : «Όπως τρέχει τούτο το νερό έτσι να τρέχουν και τα καλά στο σπίτι μου».

Ακόμη ο νοικοκύρης μεταφέρει μια πέτρα στο σπίτι λέγοντας: «Όπως είναι γερή τούτη η πέτρα έτσι να είναι γερό και το σπίτι μου». Σε ορισμένα μέρη του Ηρακλείου, την πρωτοχρονιά συνηθίζεται η οικογένεια να πηγαίνει στην εκκλησία. Μαζί τους παίρνουν μια εικόνα του σπιτιού, η οποία αφού λειτουργηθεί θα κάνει το ποδαρικό στο σπίτι.

Την πρωτοχρονιά οι παππούδες και οι στενοί συγγενείς δίνουν στα παιδιά την «καλή χέρα», δηλαδή κάποιο χρηματικό ποσόν. Έθιμο που διατηρείται μέχρι και σήμερα.

Στο Ηράκλειο υπάρχει και το έθιμο της μπουγάτσας, όπου οι κάτοικοι καταναλώνουν ανήμερα της Πρωτοχρονιάς μεγάλες ποσότητες μπουγάτσας, θέλοντας να είναι γλυκιά η πρώτη τους γεύση. Μάλιστα σε όλους τους δρόμου του Ηρακλείου την παραμονή της Πρωτοχρονιάς έχουν στηθεί υπαίθριοι πάγκοι για την διανομή μπουγάτσας.

http://www.tovoion.com

Καταλαβαίνω, Δεν Καταλαβαίνω και Πιστεύω.....!!!!!!!!!

             

Καταλαβαίνω και συμμερίζομαι και, ακόμα, πονάω για αυτούς που έχουν χάσει την εργασία τους, το μισθό τους , την σύνταξη τους και δεν έχουν να καλύψουν βασικές ανάγκες για τον εαυτό τους αλλά και για τα παιδιά τους.

Καταλαβαίνω τον πόνο, το φόβο, την προδοσία, την αγανάκτηση, το θυμό και το μίσος τους προς αυτούς που θεωρούν ως αιτία της πραγματικότητας τους.

Καταλαβαίνω και συμμερίζομαι την απογοήτευση και το αδιέξοδο που νιώθουν οι νέοι αλλά και άλλοι που δεν μπορούν να βρουν εργασία για την επιβίωση, την ευημερία και την αξιοπρέπεια τους.

Καταλαβαίνω το φόβο όλων για το τι θα γίνει αύριο.

Καταλαβαίνω την προδοσία που νιώθουν οι πολίτες από τους πολιτικούς τους.

Καταλαβαίνω την οργή που νιώθουν προς τους πολιτικούς που δεν μείωσαν τους δικούς τους μισθούς και τις συντάξεις τους – κάτι που είναι παράλογο, εγωιστικό και μια κραυγαλέα προδοσία της εμπιστοσύνης του λαού που τους ψήφισε.

Καταλαβαίνω την έλλειψη εμπιστοσύνης και δυσπιστίας που νιώθουν όλοι προς το ΔΝΤ, την Τρόικα, και τις χώρες που θα «δανείζουν» στην Ελλάδα για να μην πτωχεύσει, αλλά θέλουν δικαιώματα, γη και άλλα ανταλλάγματα και εγγυήσεις για την «βοήθεια» αυτή.

Καταλαβαίνω την οργή της Αριστεράς που βλέπει να καταπατούνται τα δικαιώματα των εργατών και των απλών ανθρώπων και βλέπουν να εξαφανίζονται οι νόμιμες, ελάχιστες βάσεις προστασίας των εργαζομένων.

Καταλαβαίνω την απογοήτευση, την αδικία και τον πόνο των πολιτών που έχουν κάνει τόση εργασία και προσπάθεια να δημιουργήσουν για τον εαυτό τους και τα παιδιά τους μια ευχάριστη ζωή με την ευημερία που αξίζουμε όλοι, να αναγκάζονται τώρα να χάνουν όλα αυτά πληρώνοντας για τα λάθη και την απληστία άλλων. 

Καταλαβαίνω την ανάγκη μας να δημιουργήσουμε μια ευχάριστη ζωή με ευημερία για μας και τα παιδιά μας.

Όμως, δεν καταλαβαίνω γιατί έπρεπε να το κάνουμε με δανικά χρήματα, χρήματα που δεν είχαμε – κάτι που είναι μια από τις αιτίες του προβλήματος.

Καταλαβαίνω και συμμερίζομαι την απόρροια, την δυσπιστία και την κριτική προς μια ανίκανη μέχρι τώρα κυβέρνηση που ή αρνιέται ή δεν είναι αρκετά οργανωμένη να βάλει τάξη στις καταστροφές από κουκουλοφόρους, ληστές, δολοφόνους, διάφορες συμμορίες και επίσης από τους μεγάλους φοροφυγάδες.

Καταλαβαίνω την αγανάκτηση του λαού και ακόμα το θυμό και το μίσος των κουκουλοφόρων.

Όμως, δεν καταλαβαίνω την ανάγκη να καταστρέφουμε τις ιδιοκτησίες των αθώων συμπολιτών μας, καταστρέφοντας συγχρόνως την εικόνα και το όνομα της Ελλάδας ανά το κόσμο και στην συνέχεια, την βασική πηγή πόρων της ευλογημένης μας χώρας – τον τουρισμό. 

Δεν καταλαβαίνω γιατί ενώ νιώθουμε ότι οι άλλοι φταίνε για μας, βρίσκουμε τη λύση να καταστρέφουμε τον ίδιο τον εαυτό μας και την οικονομία μας.

Καταλαβαίνω την ανάγκη όλων των κλάδων που νιώθουν ότι χάνουν τα δικαιώματα και την αποκλειστικότητα τους, να εκφράσουν την αντίθεση τους και να κάνουν αγώνα να προστατεύσουν τα δικαιώματα αυτά με απεργίες.

Δεν καταλαβαίνω γιατί αυτό πρέπει να γίνει με τρόπο που να εμποδίζει την κίνηση, τη λειτουργία, την εργασία, την τροφοδοσία και τα έσοδα των συμπολιτών μας καθώς και την λειτουργία και την οικονομία της χώρας σε μια εποχή που πρέπει να λειτουργήσουμε με ενότητα, συνεργασία και αποτελεσματικότητα ώστε να αυξήσουμε τα έσοδα και την οικονομία μας, ατομικά, οικογενειακά και εθνικά. 

Με τις συνεχείς απεργίες και τα εμπόδια προς την κίνηση, τον τουρισμό, την πηγή των πόρων μας και την ταλαιπωρία τον επισκεπτών μας, σταδιακά αυτοκτονούμε οικονομικά και κάνουμε ακόμα μεγαλύτερη ζημιά στους ίδιους τους εαυτούς μας. Και από ότι μπορώ να δω, δεν έχουμε αποτρέψει σχεδόν τίποτε από αυτά για τα οποία προσπαθήσαμε να μην συμβούν. Υπάρχει μια λογική, που δε φαίνεται να έχει αποτέλεσμα πια που λέει, «Αν κάνουμε όλους να υποφέρουν αρκετά, η κυβέρνηση θα αλλάξει γνώμη.» Μακάρι, αλλά δεν το έχω δει μέχρι τώρα.

Καταλαβαίνω, ότι οι διαδηλώσεις μας δίνουν μια αίσθηση δύναμης, εκτόνωσης και αλληλεγγύης. Καταλαβαίνω επίσης την μεγάλη αδικία που νιώθουν οι διαδηλωτές όταν τους ρίχνουν χημικά και υποφέρουν. Καταλαβαίνω ότι δεν είναι αυτοί η αιτία των καταστροφών.

Όμως πρέπει να βρούμε τον τρόπο να γίνουν διαδηλώσεις χωρίς βια και καταστροφή. Επίσης πιστεύω ότι με το νόμο της έλξης και της συμπαθητικής δόνησης, όταν φωνάζουμε με θυμό και μίσος – απλώς ενεργοποιούμε και δημιουργούμε περισσότερο αυτό που μας προκαλεί θυμό κα μίσος. Δηλαδή δεν καταλαβαίνω γιατί συνεχίζουμε με μια παλιά προσέγγιση, που μάλλον μας βλάπτει και δεν φέρνει, τουλάχιστον τα τελευταία χρόνια, το επιθυμητό για μας αποτέλεσμα.

Καταλαβαίνω ότι οι περισσότεροι βουλευτές και ακόμα καθηγητές και οικονομολόγοι πιστεύουν ότι είναι καλύτερα εδώ που έχουμε φτάσει (βάση της ιστορικής τους εμπειρίας) να πάρουμε δάνεια με κάθε κόστος – παρά να δεχτούμε την πτώχευση. Δεν θεωρώ ότι εγώ μπορώ να γνωρίζω προσωπικά τι είναι καλύτερο. Απλώς δεν ξέρω – και νομίζω ότι και κανένας άλλος πραγματικά δεν ξέρει.

Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι, γιατί οι πολιτικοί δεν έχουν κόψει τουλάχιστον στο ½ το μισθό τους και γιατί δεν έχουν περιορίσει αποτελεσματικά την φοροδιαφυγή και γιατί δεν επεμβαίνουν να σταματήσουν τους κουκουλοφόρους, που καταστρέφουν τις περιουσίες των συμπολιτών μας χωρίς κανένα θετικό αποτέλεσμα για κανέναν. 

Επίσης, δεν καταλαβαίνω πως φτάσαμε σε αυτό το σημείο, γιατί δεν λειτουργήσανε με περισσότερη τιμιότητα, ανιδιοτέλεια και μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα στις αρχικές τους διαπραγματεύσεις για τα δάνεια που πήρανε. Δεν καταλαβαίνω, γιατί δεν είναι πιο κοντά στο λαό και πως μπορούν να λειτουργούν με τόση ιδιοτέλεια.

Καταλαβαίνω, ότι τα κόμματα έχουν διαφορετικές αντιλήψεις και εκφράζουν διαφορετικές ανάγκες. Δεν καταλαβαίνω, όμως, γιατί οπωσδήποτε πρέπει πάντα να διαφωνούν, να βρίσκουν λάθη στα άλλα κόμματα σκορπίζοντας μόνο διχόνοια εκεί που χρειαζόμαστε ενότητα. Δεν καταλαβαίνω καθόλου γιατί συνεχίζουν να μιλάνε με τρόπους, που νομίζουν ότι θα τους φέρουν ψήφους και όχι για το καλό της χώρας, Γιατί επιμένουν να κοιτάνε το πολιτικό τους συμφέρον και όχι το καλό των πολιτών σε μια εποχή οπού μόνο με ενότητα και συνεργασία θα λύσουμε το πρόβλημα;

Δεν καταλαβαίνω σε καμία περίπτωση την έννοια της κομματικής πειθαρχίας. Είναι σαν να πούμε ότι όλοι οι βουλευτές είναι χωρίς μυαλό (κάτι που δεν είναι αλήθεια) και μόνο ο αρχηγός ξέρει τι πρέπει να γίνει. Είναι αδιανόητο για οποιοδήποτε σωστό αρχηγό να ζητάει αυτό από τους συνεργάτες του.

Καταλαβαίνω την ανάγκη της αστυνομίας να κρατάει τάξη και να προστατεύει και την Βουλή των Ελλήνων αλλά και τους πολίτες. Δεν καταλαβαίνω γιατί δεν μαζεύουν τους κουκουλοφόρους και δεν σταματάνε αυτήν την καταστροφή των μαγαζιών, της οικονομίας και του τουρισμού. Καταλαβαίνω πως έχουν ανάγκη να προστατεύουν τον εαυτό τους από τις επιθέσεις εναντίον τους. Δεν καταλαβαίνω όμως γιατί όταν πιάσουν κάποιον πρέπει να του συμπεριφέρονται με τόση βαρβαρότητα.

Καταλαβαίνω την ανάγκη του πολίτη να προστατεύει τον εαυτό του από μια κυβέρνηση, που δεν τον υπολογίζει και δεν τον εμπιστεύεται και δημιουργεί νόμους και συστήματα που κάνουν τη λειτουργία της καθημερινής ζωής, το εμπόριο και τις επιχειρήσεις αγκυλωμένες και δυσλειτουργικές.

Καταλαβαίνω την Κυβέρνηση, που έχει χάσει κάθε εμπιστοσύνη στον πολίτη, που με την πρώτη ευκαιρία και ελαφρά τη καρδία θα πει ψέματα και θα κλέψει από το κοινό μας ταμείο μην πληρώνοντας τους φόρους και το ΦΠΑ. 

Δεν καταλαβαίνω γιατί ο πολίτης θεωρεί, ότι είναι έξυπνο να παρακάμψει τον νόμο, να κτίσει χωρίς άδειες, να μην πληρώσει το ΦΠΑ ή το φόρο, να παρκάρει παράνομα, να πετάει τα σκουπίδια και μπάζα όπου θέλει, να καπνίζει εκεί που απαγορεύεται και να ενοχλεί τους άλλους και γενικά να αδιαφορεί για τις συνέπειες των πράξεων του στο σύνολο. Μια τέτοια συμπεριφορά μόνο βλάπτει το σύνολο και στην συνεχεία τον εαυτό του.

Δεν καταλαβαίνω την ασυνέπεια και την αδιαφορία, που χαρακτηρίζει τόσες υπηρεσίες που ταλαιπωρούν τους συμπολίτες μας και που, μάλλον, δεν δίνει ιδιαίτερη ευχαρίστηση στους ίδιους, τους ασυνεπείς και αδιάφορους.

Δεν καταλαβαίνω την ανάγκη να βρίσκουμε πάντα τους άλλους λάθος – και ποτέ να μην έχουμε εμείς ευθύνη για την πραγματικότητα μας.

Καταλαβαίνω την δυσπιστία μας προς τις τράπεζες και την οικονομική και πολιτική εξουσία που μας έχουν αποδείξει επανειλημμένα, ότι ενδιαφέρονται για το χρήμα και όχι για τον άνθρωπο.

Καταλαβαίνω την ανάγκη των τραπεζών και δανειστών μας που δηλώνουν ότι θέλουν να μας «βοηθήσουν», να ζητούν εγγυήσεις, εφόσον, τους έχουν πει ψέματα στο παρελθόν και δεν φαίνεται να είμαστε ενωμένοι στην απόφαση μας να πάρουμε ένα δάνειο τηρώντας τις υποχρεώσεις του. Καταλαβαίνω το φόβο τους και την ανάγκη τους να πάρουν κάτι πίσω αν τελικά δεν τους πληρώσουμε τίποτε δηλώνοντας πτώχευση.

Καταλαβαίνω το φόβο και το θυμό του δυτικού κόσμου προς εμάς, όταν φοβούνται ότι η δική μας πτώχευση θα προκαλέσει τη δική τους – ειδικά επειδή μας βλέπουν όχι οργανωμένους, ενωμένους και συνεπής.

Δεν καταλαβαίνω πως οι κερδοσκόποι μπορούν να κοιμηθούν το βράδυ όταν γίνονται πλούσιοι κάνοντας άλλους να έχουν όλο και λιγότερα.

Καταλαβαίνω το αδιέξοδο των συμπολιτών μου που δεν αντέχουν άλλους φόρους και μειώσεις στους μισθούς ή αυξήσεις στην ΔΕΗ και στο πετρέλαιο. Καταλαβαίνω το φόβο για το δάνειο και επίσης το φόβο για την πτώχευση.

Καταλαβαίνω όλες τις πλευρές και καταλαβαίνω το φόβο, το αδιέξοδο, το πόνο, την απογοήτευση, την αγανάκτηση και το θυμό.

Όμως πιστεύω επίσης τα εξής :

Εμείς δημιουργούμε την πραγματικότητα μας ατομικά, οικογενειακά, κοινωνικά και εθνικά, και όχι οι άλλοι.

Δεν φταίνε οι άλλοι για την δική μας πραγματικότητα και δεν φταίμε ούτε εμείς. Δεν φταίει κανείς. Είναι όλα μια διαμόρφωση γεγονότων όπου όλοι έχουμε κάποια ευθύνη και αν δεν δεχτούμε την ευθύνη τώρα, χάνουμε την ευκαιρία να μάθουμε και να διορθώσουμε την κατάσταση.

Ο καθένας από μας έχει μια υποκειμενική και μοναδική πραγματικότητα μέσα σε όλη αυτήν την γενική κατάσταση. Η ειδική πραγματικότητα του καθενός είναι η δική του ιδιαίτερη ευκαιρία για εξέλιξη και μάθηση.

Οι πραγματικότητες των άλλων που βρίσκονται στην αντίληψη μας είναι επίσης μέρος της δικής μας πραγματικότητας και έχουμε την ευθύνη να δράσουμε για να τους βοηθήσουμε.

Τα ελαττώματα της κοινωνικής λειτουργίας είναι ευθύνη όλων μας και είναι χρέος μας να συμμετέχουμε ενωμένοι στην διόρθωση της διαφθοράς και κάθε μορφής αδικίας και δυσλειτουργίας.

Μπορούμε να είμαστε καλά και να δημιουργήσουμε μια ευτυχισμένη ζωή με πολύ λιγότερα από όσα νομίζουμε. Έχουμε την δυνατότητα με την οικογένεια μας και λίγους φίλους να είμαστε αγαπημένοι και ευτυχισμένοι σε όλες τις πιθανές συνθήκες

Είμαστε πολύ πιο ασφαλείς και δυνατοί από όσο νομίζουμε.

Έχουμε την δύναμη και την εφευρετικότητα να λύσουμε το πρόβλημα, αν είμαστε ενωμένοι.

Με την διχόνοια, το θυμό, το μίσος, το φόβο και την ιδιοτέλεια, δεν θα λύσουμε τίποτε.

Έχουμε μια θαυμάσια ευκαιρία να δεχτούμε την ευθύνη για την πραγματικότητα μας και να δημιουργήσουμε την ζωή που θέλουμε με ανώτερες αξίες και ιδανικά.

Είναι μια ευκαιρία να μάθουμε την συγχώρεση και την συμφιλίωση με τα αδέλφια μας από όλες τις πολιτικές και θρησκευτικές ομάδες.

Είναι μια ευκαιρία να απελευθερωθούμε από τον φόβο και την ιδιοτέλεια που δημιουργείται από αυτό και που επίσης το δημιουργεί.

Είναι ώρα να λειτουργούμε πιο έξυπνα – διαφορετικά από το παρελθόν επικεντρωμένοι σε αυτό που θέλουμε και όχι σε αυτό που δεν θέλουμε.

Όταν έχουμε και μιλάμε με έντονα αρνητικά συναισθήματα για αυτό που δεν μας αρέσει, που φοβόμαστε ή μισούμε, τελικά δημιουργούμε ακόμα περισσότερα από αυτά.

Είναι ώρα να ενωθούμε σε ομάδες με κοινά οράματα και να εργαστούμε μαζί προς αυτά με θετικά συναισθήματα.

Είναι ευκαιρία να αποκτήσουμε γνώσεις και μάθουμε τεχνικές που μας απελευθερώνουνε από το φόβο, άγχος, πόνο, θυμό και ενοχή.

Είναι μια μεγάλη ευκαιρία για αυτογνωσία και για την ανακάλυψη της δύναμης και ασφάλειας που είναι μέσα μας.

Μπορούμε επιτελούς να παύσουμε να κριτικάρουμε τους άλλους και να κοιτάξουμε τον εαυτό μας και την δική μας συμμετοχή στην δημιουργία της προσωπικής και ομαδικής κατάσταση.

Πιστεύω ότι δεν θα διορθωθεί ποτέ η κατάσταση στην χώρα μας μέχρι να θεραπευτεί η σχέση μεταξύ της κυβέρνησης και του πολίτη. Η κυβέρνηση πρέπει να ζητήσει συγνώμη από τον πολίτη για την αδιαφορία, την έλλειψη οργάνωσης και αξιοπιστίας, για τις σπατάλες, τις απάτες και για την διαφθορά. Η Κυβέρνηση χρειάζεται να απελευθερωθεί από την διχόνοια των κομμάτων και να κυβερνήσουν άνθρωποι χωρίς κανένα πολιτικό, εξουσιαστικό ή οικονομικό ενδιαφέρον ή συμφέρον.

Ο πολίτης χρειάζεται να γίνει τίμιος και να ενδιαφέρεται για το καλό του σύνολου. Να εργάζεται με αγάπη, συνέπεια και μεράκι, να δώσει δικό του μερίδιο προς το σύνολο με όποιους δικαίους και λογικούς φόρους και με την ανιδιοτελή του πρόσφορα προς αυτούς που έχουν ανάγκη. Ο πολίτης επίσης χρειάζεται να σέβεται τον συμπολίτη του με το να συμπεριφέρεται μόνο με τρόπους που θα ήθελε οι άλλοι να συμπεριφέρονται σε αυτόν.

Πιστεύω ότι δεν είμαστε μόνο αυτά τα σώματα άλλα επίσης αιώνια πνεύματα που προβάλουμε προσωρινά την συνειδητότητα μας στα προσωρινά αυτά σώματα και ότι είμαστε άξιοι, καλοί και ασφαλείς ανεξάρτητα από οτιδήποτε γίνεται στο κόσμο αυτό.

Πιστεύω ότι η αληθινή μας φύση είναι αγάπη και ειρήνη και αν στραφούμε μέσα μας, θα βρούμε αυτές τις ποιότητες στο κέντρο της ύπαρξης μας ανεξάρτητα από οποιεσδήποτε αλλαγές ή εξελίξεις στην ζωή μας.

Πιστεύω ότι δεν είμαστε το «εγώ» μας και ότι ο αληθινός, πνευματικός μας εαυτός αγαπάει ακόμα αυτούς που το «εγώ» μας φοβάται και μισεί.

Έχουμε μια μεγάλη ευκαιρία να νιώθουμε ασφάλεια, ηρεμία και εμπιστοσύνη χωρίς τις γνώριμες συνηθισμένες εξωτερικές συνθήκες στις οποίες έχουμε προσκολληθεί για να νιώθουμε έτσι.

Πιστεύω ότι είμαστε απέραντα αγαπητοί στα μάτια του Θειου (του Σύμπαντος) και δεν θα συμβεί σε κανέναν κάτι που δεν είναι για το ανώτερο καλό του σαν ψυχή στην εξέλιξη, με τελικό σκοπό να βιώσει την πραγματική του πνευματική φύση και να την εκφράσει θετικά εδώ στην υλική διάσταση.

Πιστεύω ότι τελικά είμαστε ευλογημένοι να ζούμε σε μια τέτοια εποχή, που ευνοεί τόσο μια απελευθέρωση από εντελώς λανθασμένες και επιφανειακές υλιστικές αξίες σε μια εποχή που δίνουμε σημασία στον άνθρωπο, στην αγάπη, στην ενότητα και στην εξέλιξη μας.

Είναι ώρα να παύσουμε να είμαστε πιόνια των πολιτικών, των κομμάτων και των μέσων μαζικής ενημέρωσης και να σκεφτούμε τον εαυτό μας, σαν ενημερωμένοι και σκεπτόμενοι άνθρωποι, με το δικό μας μυαλό και τη δική μας διακριτική ικανότητα.

Πιστεύω ότι είμαστε όλοι εκφράσεις της ίδιας οικουμενικής συνειδητότητας και ότι είναι κρίμα να αδιαφορούμε για το πως νιώθουν οι άλλοι και να τρέφουμε αρνητικά συναισθήματα προς τα αδέλφια μας.

Πιστεύω ότι μόνο μέσα από την ενότητα, αγάπη, αλληλεγγύη και συνεργασία θα καταφέρουμε να βρούμε λύση.

Πιστεύω ότι είμαστε αθάνατα άτρωτα πνεύματα, και ότι είμαστε ασφαλείς ό,τι και να γίνει – ακόμα κι αν φύγουμε από το υλικό μας σώμα.

Πιστεύω ότι όλοι οι πιο πάνω «παίκτες» εκφράζουν όψεις της δικής μας συνειδητότητας και είναι τελικά μέρη του εαυτό μας που εμφανίζονται σαν να είναι έξω από μας. Είμαστε όλοι αυτοί και θα μπορούσαμε στις κατάλληλες συνθήκες με ορισμένα ερεθίσματα να είμαστε ο άνεργος, ο αδικημένος, ο διαδηλωτής, ο τραπεζίτης, ο κουκουλοφόρος, ο βουλευτής ο αστυνόμος και, ακόμα, ο ληστής.

Πιστεύω ότι είμαστε μια συνειδητότητα και ένα ον και όλοι είναι πιθανές εκφράσεις του εαυτού μας και μαθαίνουμε από αυτούς και προχωράμε μαζί.

Πιστεύω ότι ο καθένας κάνει το καλύτερο που μπορεί με τις πεποιθήσεις, τους προγραμματισμούς, τις προσκολλήσεις, τους φόβους και τα παιδικά του βιώματα, καθώς και τις «συμβάσεις ψυχής» που έχει κάνει με τους άλλους γύρω του.

Τέλος, πιστεύω ότι μόνο ένα χιλιοστό του εαυτού μας είναι πραγματικά εδώ στην υλική διάσταση και ότι το μεγαλύτερο μέρος του εαυτού μας είναι ενωμένο με το θείο και απλώς έχουμε εστιαστεί σε αυτό το τόσο μικρό μέρος της ύπαρξης μας.

Με αγάπη,

Ρόμπερτ Ηλίας Νατζέμυ

Θα βρείτε δωρεάν ηλεκτρονικά βιβλία και άρθρα καθώς και βίντεο και ακουστικά αρχεία σχετικά με την σημερινή κατάσταση και τους τρόπους να δημιουργήσετε μια ευτυχισμένη ζωή στο 

www.armonikizoi.com/greek

Πνευματικότητα : Εντός ή εκτός της ζωής.....!!!!!!!!!!

Γιατί άραγε τίθεται ένα τέτοιο ερώτημα; Τι είναι αυτό που μας κάνει να θεωρούμε ότι η καθημερινότητα, οι δυσκολίες της και οι απολαύσεις της, αποτελούν εμπόδια για την πνευματικότητά μας; Μήπως τα καθημερινά μας προβλήματα μας αποσπούν από κάποια πνευματική εργασία, γιατί ίσως η καθημερινότητα είναι κάτι το διαφορετικό από την πνευματικότητα; 

Μήπως οι απολαύσεις είναι κάτι το κακό; Γιατί έχει ταυτιστεί η υλική μας ζωή με το κακό; Και αν η ύλη με όλες τις δυσκολίες της είναι κάτι το κακό, τότε ποιο είναι το καλό; Το να κλεινόμαστε σε ένα μοναστήρι, ή να απομονωνόμαστε σε έναν κόσμο δικής μας κατασκευής, φοβούμενοι τους πειρασμούς; Και το μοναστήρι – συμβολικό ή κυριολεκτικό, πάλι ύλη δεν είναι;

Όσο περνάει ο καιρός μέσα μου γεννιέται μια υποψία, η οποία σιγά σιγά μεταμορφώνεται σε βεβαιότητα. Έχω την εντύπωση, μεταξύ αστείου και σοβαρού, ότι κάποιοι έχουν σκοπό να μας κάνουν δυστυχισμένους. Δεν θέλουν να περνάμε καλά στην ζωή μας, δεν θέλουν να χαιρόμαστε και να απολαμβάνουμε όλα τα καλά αυτού του κόσμου. 

Μας έχουν υποβάλει την σκέψη ή μάλλον τον φόβο, ότι η υλική ζωή, υποχρεώσεις, δυσκολίες, καθήκοντα, αλλά κυρίως οι απολαύσεις δεν είναι κάτι το πνευματικό, είναι υλιστικό και αμαρτία. Δεν θέλω να υποστηρίξω ότι ο άνθρωπος το μόνο που πρέπει να επιδιώκει είναι η καλοπέρασή του. Η έννοια όμως της καλοπέρασης μπορεί να είναι πολύ ευρεία. 

Περνάμε καλά στην ζωή μας όταν διασκεδάζουμε, περνάμε καλά επίσης όταν εκτελούμε τα καθήκοντά μας. Αυτό σε έναν ισορροπημένο χαρακτήρα δημιουργεί το αίσθημα της πληρότητας, που δεν υπάρχει σε έναν ανώριμο που συνεχώς επιδιώκει το γλέντι και την τεμπελιά, παραμελώντας τις υποχρεώσεις του.

Ας δούμε όμως τι συμβαίνει σε βάθος. Τι θα μπορούσε να είναι η πνευματικότητα; Η ζωή μας μέσα στην ύλη είναι μια πραγματικότητα. Το πνεύμα που βρίσκεται; Είναι κάπου αλλού, ή εδώ; Αν είναι κάπου αλλού μήπως θα το συναντήσουμε εγκαταλείποντας το εδώ; Αν βγούμε με τους φίλους μας, διασκεδάσουμε κάπου, περάσουμε καλά, γελάσουμε, πούμε ανέκδοτα, σημαίνει ότι έχουμε εγκαταλείψει το πνεύμα; Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο όλοι μας γνωρίζουμε τις απόψεις του ασκητισμού. 

Αποσύρομαι από τα εγκόσμια και ζω στην απομόνωση. Αυτός θεωρείται από πολλούς ο καλύτερος τρόπος για την πνευματική μας εξέλιξη. Παραμένοντας βλοσυροί, κλεισμένοι σε ένα δωμάτιο, φοβούμενοι το άγγιγμα των ανθρώπων (για να μην σκανδαλιστούμε), απαγγέλλοντας συνεχώς νευρωτικές προσευχές για να κρατήσουμε μακριά τους πειρασμούς και αποστρέφοντας το βλέμμα μας και την ψυχή μας από τις "σειρήνες" αυτού του κόσμου, εξελισσόμαστε (σύμφωνα με αυτή την θεωρία). Αποστρέφουμε το βλέμμα μας από το χαμόγελο μιας γυναίκας γιατί ο Θεός είναι κάπου αλλού.

Θεωρώ ότι τα πράγματα είναι πολύ απλά. Αν θέλουμε να γίνουμε ασκητές, ας γίνουμε. Να το πραγματοποιήσουμε όμως εξ’ ολοκλήρου. Να πάμε σε ένα μοναστήρι, κάπου τέλος πάντων, και ας ακολουθήσουμε αυτό τον δρόμο. Ίσως σε τελική ανάλυση να μας ταιριάζει, να είναι η φύση μας τέτοια και να προοδεύσουμε με αυτόν τον τρόπο. 

Αν όμως επιλέξουμε να μην γίνουμε ασκητές, τον ασκητισμό ας τον ξεχάσουμε. Αφού δεν τον επιλέξαμε. Ας διασκεδάσουμε, ας περάσουμε καλά, ας κάνουμε σεξ, πριν η μετά τον γάμο - είναι απολύτως αδιάφορο. Τις ενοχές όμως τι τις θέλουμε; Οι ενοχές είναι ένδειξη ελλειμματικής απόφασης. Αποφασίσαμε να ζήσουμε στην λεγόμενη ζωή, όμως μέσα μας έχουμε και μια δόση ασκητικής νοοτροπίας εναντίον της ηδονής. Δεν είμαστε ξεκαθαρισμένοι. 

Θέλουμε και το ένα και το άλλο. Έτσι όμως το μόνο που θα καταφέρουμε θα είναι να βασανιζόμαστε από εσωτερικές συγκρούσεις. Αν όμως η απόφασή μας είναι εκατό τοις εκατό τότε επιλέγουμε το άλφα, ξεχνώντας το βήτα. 

Γινόμαστε ασκητές, χωρίς ανθρωποφοβία και γυναικοφοβία γιατί είμαστε ξεκαθαρισμένοι, ή παραμένουμε στην γνωστή ζωή και την γλεντάμε με διάφορους τρόπους, χωρίς να μας κατατρώγει το σαράκι των ενοχών.

Ο Θεός είναι παντού, συνεπώς η πνευματικότητα είναι και αυτή παντού. Μόνο στις ενοχές και στην υποκρισία δεν βρίσκεται. Η έλλειψη πνευματικότητας είναι το να μην έχουμε επιλέξει συνειδητά! Είναι το να κάνουμε το ένα και να θέλουμε το άλλο, με τραγικό αποτέλεσμα τις ενοχές και την υποκρισία. Αυτό είναι το κακό! Η υποκρισία! 

Το να πηγαίνουμε με μια γυναίκα και μετά να δηλητηριαζόμαστε από το συναίσθημα ότι διαπράξαμε αμαρτία. Αν το θεωρούμε αμαρτία ας μην πάμε. Αν όμως δεν το θεωρούμε αμαρτία τότε ας πάμε και ας το ευχαριστηθούμε. Αυτές οι δύο αποφάσεις εμπεριέχουν το πνεύμα. Και οι δύο επιλογές είναι απολύτως εντάξει, με την προϋπόθεση να έχουμε κάνει την συνειδητή επιλογή μας, χωρίς ενοχικά πισωγυρίσματα. 

Η τρίτη όμως, το να πηγαίνουμε και να μετανιώνουμε, ή να μην πηγαίνουμε και να παλεύουμε με τις φαντασιώσεις μας, είναι καταστροφή. Εκεί το πνεύμα δεν είναι παρόν. Δεν είναι παρόν στις ενοχές και στην υποκρισία. Είναι όμως παρόν στην θαρραλέα και ξεκάθαρη απόφαση. Όπως γράφει στην Αποκάλυψη, να είστε θερμοί ή ψυχροί, γιατί μισώ τους χλιαρούς.

Ίσως τελικά η πνευματική ζωή να μην είναι κάποιο εξωτερικό μοντέλο κατασκευασμένο από τις θρησκείες, ή από τα έθιμα του τόπου μας, αλλά να είναι οι συνειδητές επιλογές. Το ξεκαθάρισμα. Έτσι δεν υπάρχουν ενοχές γιατί δεν υπάρχει δίλημμα, δεν υπάρχει υποκρισία, διότι δεν θέλουμε να ξεγελάσουμε κανέναν. Δεν υπάρχει το λεγόμενο φαίνεσθε. 

Είμαστε ειλικρινείς. Ζούμε την ζωή που επιλέξαμε, ή στην οποία βρεθήκαμε κατ’ ανάγκη και την ζούμε ολοκληρωτικά, με προσήλωση και αφοσίωση χωρίς να ορεγόμαστε κάτι άλλο. Προσγειωνόμαστε στο εδώ και τώρα.

Θεωρώ ότι η πνευματικότητα είναι το να ζει κανείς την όποια ζωή του συνειδητά, χωρίς ενοχές. Δεν θα ήθελα να εννοηθεί ότι μπορούμε να κάνουμε το κακό επειδή έτσι δήθεν επιλέξαμε, αλλά αν διαπιστώσουμε ότι κάτι στην συμπεριφορά μας είναι κακό ας το αποβάλλουμε, ας του γυρίσουμε την πλάτη και ας το ξεχάσουμε. 

Έτσι θα σταματήσουν και οι ενοχές. Αλλιώς αφού δεν μπορούμε να το ξεπεράσουμε, ας το συνεχίσουμε με θάρρος και ας υποστούμε τις συνέπειες χωρίς κλαψουρίσματα. Το μάθημά μας ούτως ή άλλως θα το πάρουμε και αυτό θα είναι ο πόνος...

Επειδή το θέμα είναι φορτισμένο με τα μεσαιωνικά μας κατάλοιπα θεωρώ τις παρεξηγήσεις δεδομένες. Γι αυτό λοιπόν ας το αναλύσουμε λίγο ακόμα. Πότε νοιώθουμε ενοχές; Υπάρχουν δύο λόγοι. Πρώτον όταν κάνουμε κάτι πραγματικά κακό αλλά δεν το διορθώνουμε, έτσι η κατάσταση διαιωνίζεται, παλεύουμε με τον εαυτό μας και η συνείδησή μας μάς ελέγχει επειδή εμείς δεν αλλάζουμε. 

Αν αλλάξουμε τότε σταματάνε και οι ενοχές, γιατί η συνείδησή μας δεν έχει πλέον λόγους να διαμαρτύρεται.

Ο δεύτερος λόγος είναι το να κάνουμε κάτι που δεν είναι κακό, δεν μας ελέγχει η συνείδησή μας, ίσως να είναι και κάτι το πολύ καλό, όμως κάποιοι μας έχουν πείσει ότι είναι κακό. Εδώ ερχόμαστε στην επικρατούσα αντίληψη της ηθικής. Το έχουμε αναλύσει αυτό και σε άλλες μελέτες. Π.χ. το σεξ πριν από τον γάμο. Είναι καλό ή κακό; 

Το σεξ είναι καλό όταν το απολαμβάνουμε, όταν δεν κινδυνεύει η υγεία μας και όταν υπάρχει ψυχική επαφή. Αυτά είναι άσχετα με το εντός ή εκτός γάμου. Το θέμα του γάμου στην προκειμένη περίπτωση είναι εκτός θέματος. Έχουμε να κάνουμε με ένα λάθος ερώτημα. Το κριτήριο του καλού στο σεξ, ή αν θέλετε το κριτήριο του καλού σεξ, δεν συμπεριλαμβάνει τον θεσμό του γάμου. 

Κάλλιστα δύο άνθρωποι μπορεί να εκπληρώνουν τις παραπάνω τρεις προϋποθέσεις χωρίς να είναι παντρεμένοι. Όμως εκατομμύρια άνθρωποι που αγαπιόταν υπέφεραν από ενοχές, κυριολεκτικά για το τίποτα, διότι κάποιος με "κύρος" τους είπε ότι αυτό που κάνουν είναι κακό, ενώ στην πραγματικότητα μπορεί να ήταν κάτι το ευγενές, λόγω της αγάπης τους. 

Το συναίσθημα των ψευτοενοχών κατέστρεψε την ψυχική και σωματική τους επικοινωνία, έγιναν ψυχοπαθολογικές προσωπικότητες με εσωτερικές συγκρούσεις, και αυτοί που το πέτυχαν αυτό ένιωσαν ικανοποίηση, διότι κατόρθωσαν να κάνουν δύο ανθρώπους δυστυχισμένους, όπως δυστυχισμένοι είναι και οι ίδιοι. 

Και όταν τέτοιοι ενοχικοί άνθρωποι τελικά παντρεύονται, μη νομίζετε ότι επιτέλους απολαμβάνουν το σεξ γιατί τώρα το εγκρίνει κάποια θρησκεία. Τα προβλήματα συνεχίζονται διότι ο ελέγχων εισβάλει και στην κρεβατοκάμαρα του παντρεμένου ζεύγους, με χίλια προσχήματα και έμμεσους τρόπους. 

Όλα λοιπόν έχουν το μέτρο τους και τα κριτήριά τους. Οι υπερβολές και η ελευθεριότητα στα πάντα δεν είναι ό,τι καλύτερο. Όμως αν θέλουμε να έχουμε μια πνευματική ζωή πρέπει να εκδηλώσουμε τις ικανότητες του πνεύματός μας, στην ζωή που ζούμε. Να εκδηλώσουμε την συνείδηση, την θέληση και την ικανότητα του επιλέγειν. Αν εξασφαλίσουμε αυτούς τους παράγοντες τότε ό,τι κάνουμε θα είναι καλό και θα το κάνουμε χωρίς διλήμματα και ενοχές.

Μετά από όλα αυτά που είπαμε ας επιστρέψουμε στην βάση του θέματός μας για να το συνοψίσουμε. Η πνευματική ζωή (πάντοτε κατά την γνώμη μου – η οποία κάλλιστα μπορεί να αμφισβητηθεί) δεν σχετίζεται με κάποιο προκατασκευασμένο μοντέλο ζωής, αλλά είναι το να έχουμε την θέληση ώστε να επιλέγουμε τον τρόπο ζωής μας, ή έστω να αποδεχόμαστε με αξιοπρέπεια τις συνθήκες από τις οποίες δεν μπορούμε να ξεφύγουμε. 

Συνεπώς μπορούμε να ακολουθήσουμε όποια ζωή θέλουμε αρκεί να το κάνουμε όσο περισσότερο συνειδητά μπορούμε, αναλαμβάνοντας και το κόστος των επιλογών μας. Η ανάληψη των ευθυνών, χωρίς να ρίχνουμε τα βάρη στους άλλους και στις συνθήκες, είναι ένδειξη ότι έχει προηγηθεί συνειδητή επιλογή. Όταν δεν έχουμε ενεργήσει συνειδητά τότε μέσα μας υπάρχει και δεύτερη άποψη, συνήθως κρυμμένη στο υποσυνείδητό μας και αυτή είναι που μας δημιουργεί τις ενοχές. 

Μια από τις δύο απόψεις μπορεί να είναι ξένη και η άλλη δικιά μας με έναν βαθύτερο τρόπο. Μπορεί και οι δύο να είναι ξένες, ποτέ όμως δεν μπορούν να είναι και οι δύο δικές μας, διότι οι εσωτερικές συγκρούσεις δεν είναι χαρακτηριστικό της ενότητας του πνεύματος. Το πνεύμα λοιπόν είναι μέσα στην ζωή και θα το αντιληφθούμε να δρα όταν εμείς είμαστε ξεκαθαρισμένοι.

Όταν δεν έχουμε επηρεαστεί από τις διάφορες φωνές του περιβάλλοντός μας, που επίμονα προσπαθούν να μας υποδείξουν το τι είναι σωστό, χειραγωγώντας μας μέσω των υποσχέσεων, του φόβου και των ενοχών, θα συνειδητοποιήσουμε τι είναι η πραγματικά πνευματική ζωή. Αυτή δεν έχει καμία σχέση με υποκριτική ηθική, ούτε όμως και αχαλίνωτη δήθεν ελευθερία. 

Είναι ένα ξεκαθάρισμα με τον εαυτό μας και με την ζωή μας. Και τελικά δεν είναι τίποτα το ιδιαίτερο. Ας προσέξουμε αυτό το σημείο. Όσο αισθανόμαστε ότι κάνουμε κάτι το ιδιαίτερο τότε είμαστε μακριά από το πνεύμα. Η πνευματικότητα δεν μας δίνει την αίσθηση κάποιας υπεροχής απέναντι των άλλων. Είναι κάτι το συνηθισμένο. Κάτι το καθημερινό. 

Τελικά την βιώνουμε ως την συνηθισμένη μας κατάσταση, οπότε στην διαδικασία των συνεχών ξεκαθαρισμάτων με τον εαυτό μας δεν προσάπτουμε την ετικέτα της πνευματικότητας. Απλώς ζούμε την ζωή μας συνειδητά χωρίς να το συζητάμε πολύ με τον εαυτό μας, γιατί οι πολλές σκέψεις περί του ατόμου μας και περί του τι κάνουμε στην ζωή υποκρύπτουν δικαιολογίες και ωραιοποιήσεις.

Να και ένα διαγνωστικό εργαλείο χρήσιμο στην αυτογνωσία μας. Όταν πραγματικά πράττουμε κάτι, όταν πραγματικά είμαστε κάτι, το σκεφτόμαστε λίγο, όταν όμως σκεφτόμαστε πολύ μάλλον δεν κάνουμε τίποτα. Απλώς έχουμε φαντασιώσεις.

http://www.innerwork.gr

Πως μπορούμε να προσεγγίσουμε τον Θεό.....!!!!!!!

Μεγαλεπήβολος τίτλος. Είναι όμως κάτι το τόσο ασυνήθιστο, τόσο μεγαλειώδες; Είναι ο Θεός κάτι το τόσο μακρινό και δυσπρόσιτο ώστε να χρειάζονται θρησκείες, τελετουργίες, κανόνες και πρέπει, για να γυρίσει το πρόσωπό του και να μας προσέξει; Η αντίληψη ότι ο Θεός είναι κάτι το άπιαστο, ίσως ένας τιμωρός, κάποιος που θα μας κατακρίνει, μας αποθαρρύνει. Είναι όμως έτσι; Μήπως είναι ένας φίλος με άπειρη κατανόηση και ενδιαφέρον; 

Αν δεχθούμε την άποψη ότι ο Θεός βρίσκεται μέσα μας, τότε είναι κάτι το πολύ κοντινό σε μας, κάτι το πολύ οικείο. Να τολμήσουμε να πούμε ποιο οικείο και από τον ίδιο μας τον εαυτό... Αν ισχύει κάτι τέτοιο η επαφή μας με αυτόν είναι κάτι πολύ εύκολο που δεν έχει καμία σχέση με περίπλοκες θεωρίες, με θρησκείες και μεσάζοντες, που εμπορεύονται την θεία χάρη. Γιατί να ζητήσουμε από τρίτους αυτό το οποίο έχουμε μέσα μας, γιατί να ψάξουμε μακριά μας αυτό που μπορούμε να αγγίξουμε με μια κίνηση του χεριού μας; 

Πως θα τον αγγίξουμε; Πολύ απλά, κατανοώντας πως σκέφτεται, πως αισθάνεται, ποια είναι η νοοτροπία του και να την υιοθετήσουμε και εμείς.

Και εδώ ασφαλώς είναι που αρχίζουν τα προβλήματα και οι παρανοήσεις. Όταν λέμε ότι ο Θεός είναι μέσα μας εννοούμε ότι είναι κάτι το ξένο εντός μας, ή είναι ο βαθύτερος εαυτός μας; Αν δεχθούμε την δεύτερη άποψη, που είναι κατά την γνώμη μου η σωστή, τότε καταρρίπτονται διάφοροι μύθοι. 

Ο πρώτος είναι ότι γινόμαστε ο εαυτός μας κάνοντας πάντα αυτό που θέλουμε εμείς. Όμως αυτό που θέλουμε είναι προς το παρόν η επιθυμία του παρασιτικού εαυτού μας. Η επιθυμία του εγωισμού μας και των διάφορων πρέπει, που έχουν αυτοτιτλοφορηθεί ως συνείδηση. Άρα θα πρέπει να ανακαλύψουμε αν εκτός από την θέληση του εγωισμού μας και την θέληση των άλλων, υπάρχει μέσα μας και κάποια τρίτη θέληση, η θέληση του πραγματικού μας εαυτού, δηλαδή η φωνή του Θεού μέσα μας.

Ένας άλλος μύθος που καταρρίπτεται είναι ότι για να προσεγγίσουμε το Θείο, πρέπει να ακολουθήσουμε κάποιους κανόνες, κάποιους δεκάλογους, ή κάποιους ανθρώπους. Εφ΄ όσον ο Θεός είναι και μέσα μας θα ακούσουμε την φωνή του επίσης μέσα μας, δεν χρειάζεται να την ψάξουμε αλλού. Όλα τα υπόλοιπα είναι υποκατάστατα έως ότου κατορθώσουμε να βρούμε την άκρη του νήματος, μέσα στο ίδιο μας το είναι. 

Τότε οι δεκάλογοι και οι θρησκείες καθίστανται μάλλον περιττοί. Αν κάτι δεν πηγάζει από μέσα μας τότε είναι ένα ξένο σώμα και θα μας οδηγήσει σε αδιέξοδο. Στις θελήσεις των άλλων, στην δική τους κατανόηση, σε πράγματα περιττά για μας, ίσως και επιζήμια, διότι εγκλωβιζόμενοι σε κανόνες ικανοποιούμαστε με αυτούς και παραμένουμε σε ένα φαντασιακό υποκατάστατο της πραγματικής φωνής του Θεού μέσα μας. Ένα υποκατάστατο κατασκευασμένο στα μέτρα των άλλων, ή του δικού μας εγωκεντρισμού.

Ας κάνουμε μια εξαιρετικά παράτολμη σκέψη. Πως αντιλαμβάνεται ο Θεός μια κατάσταση; Κατ’ αρχήν πως την αντιλαμβανόμαστε εμείς; Μέσω του δικού μας εγώ. Δηλαδή η δική μας οπτική γωνία, το δικό μας συμφέρον, η δική μας καλοπέραση, οι δικοί μας άνθρωποι, η δική μας άποψη και προτίμηση. Αν ξεπεράσουμε την εμμονή του δικού μας, θα μπορέσουμε να μπούμε στην θέση του άλλου. 

Αυτό είναι μια σαφής πρόοδος. Έχουμε όμως ακόμα κάποιους περιορισμούς. Το εγώ του άλλου. Την δική του οπτική, το δικό του συμφέρον... κ.λ.π. Ακόμα και αυτό είναι μια εγωιστική οπτική γωνία, όχι όμως του δικού μας εγωισμού αλλά του εγωισμού του άλλου πλέον. Μας βοηθάει όμως να κατανοήσουμε την άλλη πλευρά και να μην την καταδικάζουμε με φαρισαϊκή ευκολία. 

Υπάρχει όμως κάποια θέση που κοιτάει τα πράγματα χωρίς να αυτοπεριορίζεται από κάποιο εγώ, δικό μας ή αλλουνού; Υπάρχει και αυτό είναι το λεγόμενο, αλλά παρεξηγημένο, κοινό καλό! Όχι το καλό το δικό μου, ή του άλλου, όχι η νίκη της μιας πλευράς, όχι το δίκιο του ενός, αλλά μια κατάσταση που είναι ωφέλιμη για τον καθένα χωριστά και για το σύνολο γενικά. Το να βλέπει κανείς το γενικό καλό, δηλαδή το καλό του καθενός, του συνόλου ταυτόχρονα αλλά και του εαυτού μας, γιατί και εμείς είμαστε μέρος του συνόλου, είναι μια τέχνη που μαθαίνεται σταδιακά. 

Φανταστείτε ότι κάποιος φίλος σας αντιμετωπίζει οικονομικά προβλήματα και χρειάζεται βοήθεια. Αν αυτά είναι χρόνια και νοσηρά όπως χαρτοπαιξία, απερισκεψίες κ.λ.π. δίνοντάς του χρήματα ζημιώνεστε εσείς. Δεν επιλύθηκε κανένα πρόβλημα, απλώς μετατέθηκε σε εσάς. 

Αν όμως τον βοηθήσετε να συνετιστεί και μετά τον στηρίξετε οικονομικά, τότε το πρόβλημα δεν πηγαίνει σε άλλον αλλά εξαφανίζεται και έτσι μειώνεται το κακό στην Γη. Στην δεύτερη περίπτωση έχουν ωφεληθεί όλοι. Αυτό είναι το κοινό καλό.

Ποιες είναι οι φωνές που υπάρχουν μέσα μας; Είναι οι φωνές των διάφορων πολιτικών και θρησκευτικών κατεστημένων, τα κοινωνικά πρέπει, οι φοβίες μας, οι ανασφάλειές μας, η αποδεκτή από όλους ηθική, οι γονείς μας, οι φίλοι μας κ.λ.π. Μαζί με όλες όμως αυτές τις φωνές υπάρχει και μια ακόμα. Η φωνή της συνείδησής μας, η φωνή του πραγματικού μας εαυτού, η φωνή του Θεού μέσα μας. Αν κατορθώσουμε να ξεδιαλύνουμε την κατάσταση, να διαχωρίσουμε τις ψεύτικες φωνές από την αληθινή, τότε έχουμε βρει έναν δάσκαλο μέσα μας. 

Τα διάφορα κατεστημένα δεν μας πιέζουν μόνο εξωτερικά με διάφορους καταναγκασμούς, αλλά τοποθετούν μέσα μας και τους "αντιπροσώπους" τους. Τις ενοχές, τα πρέπει και διάφορα τέτοια, που όλα όμως είναι μεταμφιεσμένα σε δικές μας γνώμες. Η ενοχή και η ανασφάλεια που θα νοιώσει κάποιος όταν αμφισβητήσει την κοινή γνώμη δεν βιώνεται ως κάτι το ξένο, αλλά ως μια δεύτερη δική του άποψη που συγκρούεται με την αμφισβήτηση. 

Η δεύτερη αυτή άποψη υποδύεται την δική του συνείδηση, είναι όμως ο εκπρόσωπος του κατεστημένου μέσα του. Είναι κάτι ξένο. Όταν συνειδητοποιήσουμε ό,τι είναι εμβόλιμο, τότε μόνο μπορούμε να το παραμερίσουμε. Συνήθως η συμπεριφορά μας και τα πιστεύω μας καθοδηγούνται από τις διάφορες ξένες φωνές, σχηματίζοντας έτσι μια παρασιτική προσωπικότητα που υποδύεται την αληθινή. 

Αν μάθουμε να ακούμε την φωνή της πραγματικής μας συνείδησης, δηλαδή την φωνή του Θεού μέσα μας, τότε θα αλλάξουν τα πιστεύω μας, η συμπεριφορά μας, τα αισθήματά μας και θα οικοδομηθεί γύρω από την συνείδησή μας (που θα είναι το θεμέλιο) μια άλλη προσωπικότητα, ένα άλλο εγώ, το αληθινό.

Έτσι θα έχουμε προσεγγίσει τον Θεό, θα λειτουργούμε σύμφωνα με το θέλημά του. Θα μάθουμε να βιώνουμε το μυστικό της υπακοής. Η πραγματική υπακοή είναι προς το θέλημα του Θεού, όχι σύμφωνα με διάφορες εξωτερικές εντολές, βιβλία και ιερατεία, αλλά όπως αυτό μας το πληροφορεί η φωνή της πραγματικής μας συνείδησης (ενίοτε δυσάρεστο, επειδή συγκρούεται με το επίπλαστο και παρασιτικό εγώ – το οικοδόμημα γύρω από τις ξένες φωνές μέσα μας).

Ο ψεύτικος εαυτός μας, αυτός δηλαδή που χτίστηκε στα θεμέλια των παντοειδών εξωτερικών επιδράσεων, είναι εγωκεντρικός, ανασφαλής, ή μεγαλομανής, ανάλογα με τις περιστάσεις και ενδιαφέρεται για το στενό ατομικό του συμφέρον. 

Επειδή όμως το Σύμπαν ενδιαφέρεται για το καλό του όλου, μετά από μερικές πρόσκαιρες απολαβές ο ψεύτικος εαυτός μας, δηλαδή εμείς (γιατί αυτό που τώρα είμαστε και αισθανόμαστε ως το εγώ μας, είναι ένα παράσιτο), δεν κατορθώνει να εξασφαλίσει ούτε καν αυτό το στενό συμφέρον. Αντιθέτως ο αληθινός μας εαυτός, αυτός που οικοδομήθηκε στα θεμέλια της φωνής της συνείδησής μας, ενδιαφέρεται για το συνολικό καλό.

Να λοιπόν δύο κριτήρια που μας βοηθούν να προσεγγίσουμε τον Θεό. Να είμαστε ο εαυτός μας, δηλαδή να μας καθοδηγεί η ίδια η φωνή της συνείδησής μας, με την βοήθεια της οποίας θα γεννηθεί μέσα μας ένας νέος εαυτός και να ενδιαφερόμαστε και να εργαζόμαστε για το συνολικό καλό, βλέποντας τα γεγονότα και τον εαυτό μας από μια ανώτερη αποστασιοποιημένη οπτική, ελεύθερη από τον εγωκεντρισμό.

Αυτά όμως δεν πραγματοποιούνται μόνο με την σκέψη και τις καλές προθέσεις. Τα λόγια μάς εξαπατούν συχνά. Νομίζουμε ότι κάτι καταφέραμε, βρισκόμαστε όμως στην προστατευμένη ατμόσφαιρα του διανοητικού μας θερμοκηπίου. Όταν μοιραία έρθουμε σε επαφή με την ζωή τότε αντιδρούμε με τον συνήθη τρόπο, ξεχνώντας όλες μας τις θεωρίες. 

Οι αληθινές πραγματώσεις γίνονται στο επίπεδο της πράξης, όχι της σκέψης. Αλλάζουμε τις πράξεις μας, αλλάζοντας ταυτόχρονα τα συναισθήματά και τις σκέψεις μας. Η βαθύτερη κατανόηση προέρχεται από τις πράξεις, όχι από τις σκέψεις, ούτε καν από τα συναισθήματα.

Άρα λοιπόν τον Θεό θα τον βρούμε μέσα μας. Δεν θα μας τον αποκαλύψει κανείς. Δεν θα τον βρούμε ακολουθώντας άλλους, ούτε συμμορφούμενοι με τις μαζικές υπνώσεις του εκάστοτε κοινωνικού, πολιτικού, θρησκευτικού ή εθνικού συρμού. Πρέπει να βγούμε από την μάζα και να γίνουμε άτομο. Υπάρχει όμως ένας σκόπελος, ένα σταυροδρόμι αμέσως μετά την έξοδό μας από την μάζα. 

Θα γίνουμε άτομο για τον εαυτό μας (δηλαδή ένα υπερφίαλο αυτάρεσκο ισχυρό εγώ, που επιδιώκει την δύναμη – και ενδεχομένως μπορεί να την αποκτήσει), ή θα γίνουμε άτομο για όλους, δηλαδή ένα εργαλείο της φωνής της συνείδησής μας που είναι η φωνή του Θεού, δηλαδή το καλό για όλους;

http://www.innerwork.gr

Μια Απλή Λύση για όλα τα Προβλήματά μας.....!!!!!!!!!

               

Υπάρχει μόνο μία απλή λύση για όλα τα προσωπικά, διαπροσωπικά, οικογενειακά, κοινωνικά και οικουμενικά προβλήματά μας. Αν και είναι τόσο απλή, δεν μπορέσαμε ακόμη να την εφαρμόσουμε. Είναι αυτή:

Να κάνουμε στους άλλους αυτό που θα θέλαμε να κάνουν εκείνοι σε μας και, φυσικά, να μην κάνουμε ποτέ στους άλλους ό,τι δεν θα θέλαμε να μας κάνουν.

Αυτό συμπεριλαμβάνει περιπτώσεις όπως :

1. Ακόμη κι όταν οι άλλοι κάνουν σε μας αυτό που δεν θα ήθελαν να κάνουμε σ’ αυτούς.

2. Ακόμη κι όταν νιώθουμε φόβο.

3. Ακόμη κι όταν νιώθουμε αδικία.

4. Ακόμη κι όταν οι άλλοι μας «αδικούν».

5. Ακόμη κι όταν οι άλλοι κάνουν λάθη.

6. Ακόμη κι όταν οι άλλοι είναι ανήθικοι.

7. Ακόμη κι όταν έχουμε μεγάλες ανάγκες ή στέρηση.

Το να ζούμε μ’ αυτή την απλή κατευθυντήρια γραμμή θα δημιουργήσει έναν κόσμο, όπου :

1. Θα υπάρχει δικαιοσύνη και ισότητα.

2. Θα σεβόμαστε τα υπάρχοντα των άλλων, όπως θα θέλαμε κι εκείνοι να σέβονται τα δικά μας.

3. Θα χρεώνουμε μόνον αυτό που θα θέλαμε να πληρώσουμε για κάποιο προϊόν ή υπηρεσία.

4. Θα σεβόμαστε τους άλλους και θα νοιαζόμαστε γι’ αυτούς και ποτέ δεν θα κλέβουμε, ληστεύουμε, βιάζουμε, σκοτώνουμε ή βλάπτουμε καθ’ οιονδήποτε άλλο τρόπο τους άλλους για οποιονδήποτε λόγο.

5. Θα σεβόμαστε και θα φροντίζουμε τους άλλους.

6. Θα βοηθάμε όσους έχουν ανάγκη, όπως θα θέλαμε κι εκείνοι να μας βοηθούν.

7. Θα μοιραζόμαστε την καλή μας τύχη με τους άλλους, όπως θα θέλαμε να κάνουν κι εκείνοι με μας.

8. Θα ενεργούμε προς όφελος του συνόλου, επειδή είμαστε μέρος του και οτιδήποτε ωφελεί το σύνολο, ωφελεί κι εμάς.

9. Θα οδηγούμε και θα παρκάρουμε τα αυτοκίνητά μας με σεβασμό, χωρίς να εμποδίζουμε τους άλλους, ακριβώς όπως θα θέλαμε να κάνουν κι εκείνοι.

10. Θα τοποθετούμε τα σκουπίδια μας στους κάδους, ακριβώς όπως δεν θα θέλαμε να βρίσκουμε εδώ κι εκεί τα σκουπίδια των άλλων.

11. Θα φροντίζουμε εμείς, τα παιδιά μας, η τηλεόραση, η μουσική και τα κατοικίδιά μας να μην ενοχλούν τους γείτονες, ακριβώς όπως δεν θα θέλαμε κι εμείς να ενοχλούμαστε από εκείνους.

12. Ποτέ δεν θα διαμένουμε σε οικόπεδα ή κτίρια που δεν μας ανήκουν, ακριβώς όπως δεν θα θέλαμε να κάνουν οι άλλοι σε μας.

13. Θα εισβάλλουμε σε χώρες μόνον όταν έχουμε νόμιμη άδεια να το κάνουμε, ακριβώς όπως δεν θα θέλαμε άλλοι να εισβάλλουν παράνομα στη δική μας χώρα.

14. Θα πληρώνουμε στους εργάτες αυτό που θα θέλαμε να πληρωθούμε εμείς στη δική τους κατάσταση.

15. Θα εργαζόμαστε για τους άλλους με την ευσυνειδησία που θα θέλαμε να εργάζονται εκείνοι για μας.

16. Θα συμπεριφερόμαστε στην οικογένεια, τους φίλους και τους συνεργάτες με το σεβασμό και την αγάπη που θα θέλαμε απ’ αυτούς.

17. Θα κυβερνούμε τη χώρα σαν υπηρέτες για το καλό του συνόλου, χωρίς ποτέ να εκμεταλλευόμαστε την εξουσία μας προς το δικό μας συμφέρον.

18. Οι πλούσιοι θα βρίσκουν τρόπους να ενδυναμώνουν τους άπορους στη δημιουργία της δικης τους ευημερία.

19. Θα συγχωρούμε τους άλλους (και τον εαυτό μας) για τα λάθη, την άγνοια και οποιοδήποτε κακό μπορεί να έχουν κάνει.

20. Θα σεβόμαστε όλους, ανεξάρτητα από θρησκευτικούς, εθνικούς, φυλετικούς, πολιτικούς, κοινωνικούς, επαγγελματικούς ή οικονομικούς συσχετισμούς.

21. Θα βοηθάμε όποιον έχει ανάγκη, όπως θα θέλαμε να κάνει κι αυτός για μας.

22. Θα διαδηλώνουμε ενεργά για τα δικαιώματά μας – αλλά με τρόπους που δεν εμποδίζουν τη ζωή των συμπολιτών μας.

23. Θα μιλάμε θετικά και ευγενικά στους ανθρώπους, ενθαρρύνοντάς τους να είναι καλά με τον εαυτό τους.

24. Θα χαιρετάμε τους ανθρώπους, καθώς τους προσπερνάμε.

25. Θα ενωνόμαστε με τους άλλους για να αλλάξουμε την κοινωνία και τον τρόπο διακυβέρνησής της με θετικές υποδείξεις και πράξεις.

26. Οι άνθρωποι με εξουσία θα ενώνονται και θα συνεργάζονται για το καλό του συνόλου, επειδή οι άνθρωποι χωρίς εξουσία αυτό θα ήθελαν να γίνει.

Οι λόγοι που δεν ακολουθούμε αυτή τη μία απλή κατευθυντήρια γραμμή, που θα έλυνε όλα τα προβλήματα, είναι ο φόβος, η άγνοια, η προσκόλληση και η απληστία.

Όταν φοβόμαστε, αναζητάμε να προστατεύσουμε την αξία, ασφάλεια, ελευθερία ή και την ευτυχία μας αντιδρώντας αμυντικά και αγνοώντας για το πώς κάνουμε τους άλλους να αισθάνονται.

Αγνοούμε το γεγονός ότι είμαστε όλοι κύτταρα στο σώμα της ανθρωπότητας και ότι ο μόνος τρόπος που μπορούμε να είμαστε πραγματικά καλά, ευτυχισμένοι και πλούσιοι είναι να έχουν όλοι οι άλλοι το ίδιο. Αν οποιοδήποτε μέρος του σώματος δεν είναι καλά, στο τέλος ολόκληρο το σώμα υποφέρει. Δεν βλέπουμε ότι κατά βάθος οι τύχες μας εμπλέκονται.

Οι προσκολλήσεις και η απληστία μας, μάς κάνουν να αγνοούμε πώς αισθάνονται ή τι χρειάζονται οι άλλοι, επειδή είμαστε τόσο πολύ απασχολημένοι με την ικανοποίηση των δικών μας αναγκών. Απλώς δεν ενδιαφερόμαστε.

Το αποτέλεσμα αυτού του φόβου, της άγνοιας, της προσκόλλησης και της απληστίας είναι η παρούσα κατάσταση της χαοτικής, ανασφαλούς και άδικης κοινωνίας μας.

Η δύναμή μας είναι στο να επιλέξουμε σήμερα να συμπεριφερόμαστε με τρόπους που θα θέλαμε να συμπεριφέρονται οι άλλοι.

Ακολουθεί ένα τεστ. Πάρτε κάθε συμπεριφορά… όπως…

1. Να διπλοπαρκάρετε ή να πετάτε χαρτιά από το παράθυρο του αυτοκινήτου ή να παρακάμπτετε σειρά αυτοκινήτων που περιμένουν να στρίψουν αριστερά.

2. Να βάζετε τη μουσική ή την τηλεόρασή σας δυνατά, να καρφώνετε ή να αφήνετε το σκύλο σας να γαυγίζει σε ώρες κοινής ησυχίας.

3. Να μην πληρώνετε τους λογαριασμούς, το ΦΠΑ, τα ενοίκια ή αυτά που χρωστάτε σε κάποιον, όταν στην πραγματικότητα έχετε την δυνατότητα να το κάνετε.

4. Να εργάζεστε λιγότερο απ’ όσο έχετε συμφωνήσει.

5. Να πληρώνετε τους υπαλλήλους σας λιγότερο απ’ ό,τι θα θέλατε να πληρωθείτε εσείς για την ίδια δουλειά.

6. Να αγνοείτε την ουρά στην τράπεζα, στις δημόσιες υπηρεσίες ή στο σουπερμάρκετ.

7. Να μιλάτε αρνητικά για κάποιον.

8. Να αγνοείτε τις πιθανές επιπτώσεις των πράξεών σας ή του τρόπου ζωής σας πάνω στους άλλους.

9. Να μην τηρείτε τις προφορικές ή γραπτές συμφωνίες σας.

10. Να αναγκάζετε έναν συμπολίτη σας να πληρώσει ένα «λάδωμα», «γρηγορόσημο» ή «φακελάκι» για να προσφέρετε μια υπηρεσία.

11. Συμπληρώστε εδώ οτιδήποτε άλλο σάς αρέσει….

… και μετά θέστε αυτές τις απλές ερωτήσεις :

«Πώς θα έμοιαζε αυτή η κοινωνία, αν έκανε ο καθένας αυτό που κάνω;»

«Ποιες θα ήταν οι επιπτώσεις στη ζωή μας, αν κάθε άλλος έκανε αυτό που κάνω;»

«Πώς θα έμοιαζε η ζωή μου, αν καθένας έκανε αυτό;»

«Πώς θα ένιωθα, αν κάποιος το έκανε σε μένα;»

«Θα ήμουν ευτυχισμένος, αν κάποιος το έκανε σε μένα;»

«Σε τι είδους κοινωνία θέλω να ζω; Σε μια κοινωνία όπου ο καθένας θέλει να είναι η εξαίρεση στον κανόνα και να κάνει οτιδήποτε θέλει ανεξάρτητα από τις συνέπειες στους άλλους; Ή σε μια κοινωνία όπου όλοι νοιαζόμαστε για τους άλλους γύρω μας και ενδιαφερόμαστε για το πώς οι πράξεις και συμπεριφορές μας τους επηρεάζουν;»

Το πρόβλημα ξεκινά μ’ ένα απλό, «Δεν πειράζει αν κάνω αυτό το μικρό πράγμα που δεν θα ήθελα οι άλλοι να κάνουν σε μένα.» Και τελειώνει με «Ζούμε σ’ έναν άγριο κόσμο και δεν πειράζει αν κλέβω, κακοποιώ τον φτωχό, δεν τηρώ τις συμφωνίες μου ή αρπάζω γη που δεν μου ανήκει». Ξεκινά μαλακά και μεγαλώνει γρήγορα.

Ας αρχίσουμε μια νέα κίνηση. Στην πραγματικότητα ας συνεχίσουμε την κίνηση που έχει ήδη αρχίσει από τον Ιησού Χριστό 2000 χρόνια πριν. Ας αποφασίσουμε ότι, ανεξάρτητα από το τι κάνουν οι άλλοι, εμείς επιλέγουμε από τώρα και πέρα να ακολουθήσουμε αυτή την απλή κατευθυντήρια γραμμή για ευτυχία, υγεία και αφθονία: να κάνουμε στους άλλους αυτό που θα θέλαμε να κάνουν εκείνοι σε μας. Θα πιάσει τόπο και θα θεραπεύσει το σύνολο.

Ρόμπερτ Ηλίας Νατζέμυ

http://www.armonikizoi.com

Τελευταία Κυριακή του 2014….!!!!!!!

Τελευταία Κυριακή του 2014… Μόλις μια ανάσα μακριά από το 2015…

Κανένας χρόνος δεν είναι νέος τελικά, αν αλλάζει μόνο αυτός και όχι εγώ ο ίδιος…

Κάθε χρόνο η ίδια ιστορία…

«Πάει ο παλιός ο χρόνος, ας γιορτάσουμε παιδιά…»

Καμία μεταβολή δεν υφίσταται μέσα στον ημερολογιακό χρόνο, αν ο ψυχολογικός μας χρόνος είναι γεμάτος ασυνείδητα φορτία που παραμένουν ίδια χρόνο με τον χρόνο και εσύ απλά μεγαλώνεις, περιμένοντας την επόμενη Πρωτοχρονιά…

Περιμένουμε την αλλαγή και όλα αλλάζουν έξω μας, ενώ μέσα μας παραμένουν όλα ίδια, με μερικά βεγγαλικά, που σβήνουν πριν καν γειωθούν…

Και έτσι όπως τα κοιτάμε να πέφτουν στην Γη, ευχόμαστε τούτος ο χρόνος να κάνει την διαφορά, ευχόμαστε οι πλανήτες να ευνοήσουν τα όνειρά μας, αλλά δεν παίρνουμε είδηση ότι δεν κάνουμε πια όνειρα, που να είναι ανάλαφρα και αγαπησιάρικα… Τούτος ο θυμός για την Ζωή αλλοιώνει τα όνειρα ή τα καταργεί στο τέλος…

Τρεις Ευχές… Υγεία, Αγάπη, Ειρήνη…

Εγώ για αυτόν τον χρόνο θα ευχηθώ να έρθουμε πιο κοντά στην Ψυχή μας, γιατί χωρίς αυτήν κάθε νέος χρόνος θα είναι απελπιστικά ίδιος με τον προηγούμενο, τόσο ίδιος που περιμένεις κάτι να σε εκπλήξει και απλά επαναλαμβάνεις την ίδια ιστορία μιας Ζωής που δεν πρόλαβες να είσαι ο Εαυτός σου… ίσως γιατί δεν ξέρεις τι σημαίνει αυτό…

Χρόνο με τον χρόνο η Αλήθεια γίνεται ολοένα και πιο δυσβάσταχτη, τόσο που δεν τολμάς να κοιτάξεις πίσω, χωρίς να φοβηθείς την ματαιότητα του ψυχολογικού σου χρόνου, που προσπαθείς να ξεχάσεις για να αντέξεις…

Και ο Εαυτός μας περιμένει μέσα στην Σιωπή να αντιληφθούμε ότι τίποτα έξω μας δεν θα γίνει Ζωντανό, αν το μέσα μας είναι ήδη νεκρό και απελπισμένο…

Καμία Ειρήνη δεν θα έρθει στον κόσμο, αν δεν είναι εκείνη που έχει συμβεί πρώτα μέσα μας… Εκείνη η Ειρήνη που δεν την ενδιαφέρει να νικήσει, γιατί έχει προλάβει και έχει Αγαπήσει…

Εύχομαι τούτος ο χρόνος να μας βρει σταθερούς και αμετακίνητους στην Αλήθεια, ώστε η Αγάπη να έρθει να μας ανταμώσει και να μας μυήσει στην Ζωή, φέρνοντας ένα Νέο Φως, που δεν το γιορτάζουμε απλά, αλλά του επιτρέπουμε να γίνει το δικό μας Φως… να το θυμηθούμε, ώστε τίποτα πια να μην μοιάζει δανεικό, θυμωμένο και χρεωμένο στην Ζωή μας

Καλή Χρονιά, τιμώντας την ερμηνεία του "Νέου", αυτήν την φορά δεν πρέπει να ξεγελαστούμε πάλι...

Βάσω Νικολοπούλου

Να Σκέφτεστε, να Μιλάτε και να Εκφράζεστε Θετικά....!!!!!!

Σκεφτείτε, μιλήστε και γενικά εκφραστείτε θετικά, δίνοντας έμφαση σε όλα όσα εκτιμάτε και βρίσκετε όμορφα. Εστιαστείτε ιδιαίτερα στο καλό μέσα στους ανθρώπους. Αποφύγετε τα παράπονα, την κριτική, την επίκριση, την απόρριψη ή με άλλα λόγια την έκφραση αρνητικών αντιλήψεων.

Η προσοχή επαυξάνει

Όταν προσέχουμε κάτι και ιδιαίτερα με θετικά ή αρνητικά συναισθήματα, το επαυξάνουμε και το προσελκύουμε περισσότερο στη ζωή μας. Όταν παραπονιόμαστε, κρίνουμε, επικρίνουμε, απορρίπτουμε και αισθανόμαστε ή μιλάμε αρνητικά για κάποιον ή για κάτι, μπορεί να επαυξήσουμε μέσα στην πραγματικότητά μας αυτό που δεν μας αρέσει. Εμφανίζεται πιο συχνά και σε μεγαλύτερες δόσεις.

Όταν εναντιωνόμαστε σε κάτι, το ενεργοποιούμε ακόμη περισσότερο. Αυτό ισχύει για ανθρώπους, γεγονότα, καταστάσεις, κοινωνικά προβλήματα, συμπεριφορές, ζώα, έντομα, κοινωνική αδικία, όψεις της δουλειάς μας, ακόμη και για την κατάσταση της υγείας μας, για προσωπικά προβλήματα και προσωπικές στάσεις ή συνήθειες όπως το ποτό, το κάπνισμα ή το υπερβολικό φαγητό.

Επομένως, είναι φανερό ότι, όταν μιλάμε αρνητικά για κάποιον ή κάτι, θα το φέρουμε ακόμη πιο έντονα στη ζωή μας. Εστιαστείτε και μιλήστε γι’ αυτά που σας αρέσουν, αυτά που εκτιμάτε και θαυμάζετε, αυτά που σας κάνουν ευτυχισμένους και ευγνώμονες. Το μοίρασμα αυτών των συναισθημάτων με τους γύρω σας, έλκει περισσότερα από αυτά που σας αρέσουν και ταυτόχρονα ομορφαίνει τη ζωή αυτών που σας ακούν.

Σαν Αγγελικά Όντα, βλέπουμε μόνον όμορφα όντα

Αποφύγετε την ψευδαίσθηση να πιστέψετε ότι η κριτική ή το κουτσομπολιό μπορεί να αυξήσει την αξία σας. Πολλοί αναζητούν να νιώσουν πιο άξιοι σχολιάζοντας όλα τα λάθη γύρω τους. Πιστεύουν ότι κερδίζουν αξία και είναι ανώτεροι, όταν μπορούν να υποδείξουν όλα τα λάθη.

Όλοι οι πνευματικοί δάσκαλοι συμφωνούν ότι ο δρόμος της ευτυχίας και της εμπειρίας του αληθινού πνευματικού εαυτού βρίσκεται στο να αγνοούμε τα λάθη των άλλων και να εστιαζόμαστε στο καλό και το ευχάριστο. 

Ο αληθινός πνευματικός εαυτός μας δεν χρειάζεται να βρει τα λάθη των άλλων. Σαν αγγελικά όντα κατανοούμε ότι όλοι είμαστε όπως μπορούμε να είμαστε σ’ αυτό το στάδιο της ατομικής και συλλογικής πορείας εξέλιξής μας. Ο αγγελικός εαυτός μας δεν κατηγορεί κανέναν, αλλά μάλλον αντιλαμβάνεται το θείο μέσα σε κάθε ον, ανεξάρτητα από το πόσο αυτό το ον έχει απομακρυνθεί από τον πραγματικό εαυτό του στον τρόπο ζωής και τις πράξεις του.

Σαν αγγελικά όντα, έχουμε αγάπη χωρίς όρους και αντιλαμβανόμαστε τους συνανθρώπους μας σαν θεία συνειδητότητα, η οποία έχει προσωρινά θυσιάσει την επίγνωση της θεϊκότητάς της και αναζητά να επιβιώσει, να εξελιχθεί και να δημιουργήσει χωρίς αυτή τη γνώση. Σαν θεϊκά όντα έχουμε απεριόριστη κατανόηση, ανεκτικότητα, συμπόνια και αγάπη.

Όταν παραπονιόμαστε, κριτικάρουμε, κατηγορούμε και απορρίπτουμε, λειτουργούμε από το περιορισμένο εγώ μας. Θυμηθείτε την προτροπή του Χριστού να κοιτάμε τα δικά μας λάθη και να ξεχάσουμε το τι κάνουν οι άλλοι.

Για να το πούμε απλά, οτιδήποτε μας απομακρύνει από τον αληθινό εαυτό μας και την ενότητα με τους άλλους και τη ζωή εξασθενεί τη δύναμή μας να έλκουμε και να δημιουργούμε.

Μπορούμε ακόμη να διορθώσουμε μόνοι μας τον κόσμο

Αποδοχή και αγάπη όλων, όπως είναι, δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να συγκεντρωθούμε στη διόρθωση, βελτίωση ή θεραπεία αυτού που είναι. Όλοι, συμπεριλαμβανομένων των άλλων, του εαυτού μας και των καταστάσεων της ζωής, βρισκόμαστε σε διαδικασία εξέλιξης. 

Όταν αποδεχόμαστε αυτό που είναι, το αποδεχόμαστε σαν ένα στάδιο σ’ αυτή τη διαδικασία. Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τη δημιουργική μας ενέργεια για να βοηθήσουμε αυτό που «είναι» να κινηθεί προς μια ανώτερη και πιο αρμονική εκδοχή του εαυτού του.

Αποδεχόμαστε τον εαυτό μας με όλα τα λάθη του, καθώς αναζητούμε επίμονα να βελτιωθούμε. Αποδεχόμαστε τους άλλους όπως είναι, αλλά είμαστε εκεί γι’ αυτούς όποτε μπορεί να θέλουν να αλλάξουν. Μέχρι να ζητήσουν τη βοήθειά μας, μπορούμε να εφαρμόσουμε Χο’ οπονοπόνο νοερά, ζητώντας συγχώρεση για οτιδήποτε μέσα μας μπορεί να εμποδίζει τη δική τους διαδικασία εξέλιξης. 

Μετά εκφράζουμε νοερά την αγάπη μας γι’ αυτούς και τον εαυτό μας. Τους απελευθερώνουμε από κάθε ανάγκη μας να παραμείνουν όπως είναι για την εξέλιξή μας. Ευχαριστούμε το θείο που μας απαλλάσσει από οτιδήποτε μπορεί να συμβάλει σε προβλήματα, ψευδαισθήσεις ή αδυναμίες που ίσως περιορίζουν την υγεία, ευτυχία ή πρόοδο του άλλου.

Μπορούμε να εφαρμόσουμε την ίδια διαδικασία για κοινωνικά, πολιτικά και παγκόσμια προβλήματα που θα θέλαμε να διορθώσουμε ή να θεραπεύσουμε. 

Το Χο’ οπονοπόνο είναι ιδανικός τρόπος να αποδεχτούμε το καθετί όπως είναι, επειδή αντιλαμβανόμαστε ότι είναι απλά μια προέκταση του εαυτού μας και πως οτιδήποτε μας ενοχλεί είναι, στην πραγματικότητα σε κάποιο βαθμό, κάτι που εμείς δημιουργούμε, όσο κι αν φαίνεται διαφορετικό ή μακριά από μας. Τίποτε εκεί έξω δεν είναι ξέχωρο από μας. Όλα είναι αντανάκλαση της δικής μας ύπαρξης.

Έχοντας διαλύσει την τάση μας να απορρίπτουμε, μπορούμε να κατευθύνουμε την ενέργειά μας προς τη διόρθωση και θεραπεία αυτού που μας φαίνεται δυσαρμονικό. Αυτό γίνεται με το να πάρουμε την ευθύνη του, αγαπώντας το όπως είναι, αγαπώντας τον εαυτό μας όπως είναι, απελευθερώνοντας το από την ανάγκη μας να παραμείνει όπως είναι και ευχαριστώντας το θείο που απαλλάσσει εμάς (ίσως και τους άλλους) από οτιδήποτε μπορεί να συμβάλει σ’ αυτή τη δυσαρμονία.

Επηρεάζουμε τους άλλους με τις σκέψεις μας

Χρειάζεται επίσης να λάβουμε υπόψη ότι οι σκέψεις, τα λόγια και οι πράξεις μας έχουν μια ισχυρή επίδραση στο περιβάλλον μας, συμπεριλαμβανομένων ανθρώπων, γεγονότων και φυσικών αντικειμένων και μηχανημάτων. Οι σκέψεις μας και τα λόγια μας είναι δονήσεις ή φορτισμένες με πληροφορία ενέργειες που επιδρούν και επηρεάζουν τους άλλους και τη ζωή.

Θέλουμε πραγματικά οι υποκειμενικές αντιλήψεις και τα συναισθήματά μας, που ελέγχονται τόσο από τους παιδικούς προγραμματισμούς, τους φόβους, την ενοχή και τις ψευδαισθήσεις μας, να επηρεάζουν τους ανθρώπους γύρω μας; Είναι ντροπή να ενοχλούμε το νου του άλλου με τις υποκειμενικές αντιλήψεις μας, συνήθως επειδή θέλουμε προσοχή ή επαλήθευση της αξίας μας. Σε παρόμοιες περιπτώσεις βλάπτουμε όχι μόνο εκείνους για τους οποίους μιλάμε, αλλά επίσης εκείνους με τους οποίους μοιραζόμαστε τις υποκειμενικές αρνητικές αντιλήψεις μας.

Οι τρεις κανόνες του Σωκράτη

Ο Σωκράτης, ο μεγάλος Έλληνας φιλόσοφος, πρότεινε πριν να μοιραστούμε οποιαδήποτε πληροφορία με κάποιον να ελέγχουμε πρώτα αν ικανοποιεί τρεις όρους.

1. Ότι γνωρίζουμε πως είναι απόλυτα αλήθεια (ότι το έχουμε επαληθεύσει με τις δικές μας αισθήσεις – πράγμα που συχνά δεν συμβαίνει).

2. Ότι μπορούμε να το πούμε με αγάπη.

3. Ότι θα ωφελήσει με κάποιο τρόπο τον άλλον.

Αν ακολουθήσουμε αυτή τη συμβουλή, θα μιλάμε πολύ λιγότερο από τώρα.

Όταν οι άλλοι πέφτουν στην παγίδα της κριτικής ή του κουτσομπολιού για τρίτους, μοιραστείτε μαζί τους ότι δεν νιώθετε άνετα να μιλάτε για άλλους που δεν είναι παρόντες, επειδή δεν θα θέλατε κάποιος να κάνει το ίδιο για σας.

Αφήνοντας το εγώ

Δεν είμαστε ούτε το εγώ ούτε ο νους. Είμαστε οικουμενική συνειδητότητα που εκφράζεται μέσα απ’ αυτά. Το εγώ μας είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο προς την επαφή μας με τον ανώτερο εαυτό μας και την πηγή όλης της δημιουργίας και επομένως προς την ικανότητά μας να πραγματοποιούμε. Είναι δύσκολο να είμαστε ευτυχισμένοι όταν είμαστε κλεισμένοι μέσα στο εγώ μας, επειδή είναι ένα πολύ ανασφαλές ον, χωρίς δικές του εσωτερικές διεξόδους. Επίμονα κοιτάζει προς τα έξω για να βρει ασφάλεια, αξία και ευτυχία.

Για να απελευθερωθούμε σταδιακά από το εγώ, μπορούμε να το παρατηρούμε και να επιλέξουμε να απέχουμε από πολλές δραστηριότητές του όπως :

1. Κριτική, απόρριψη, επίκριση και κατηγορία.

2. Διαφωνία για να αποδείξουμε ότι εμείς έχουμε δίκιο και οι άλλοι άδικο.

3. Αίσθηση προσβολής ή και απόρριψης.

4. Σύγκριση με τους άλλους.

5. Φόβο και άγχος.

6. Αίσθηση ενοχής.

7. Να ζούμε στο παρελθόν.

8. Να ζούμε στο μέλλον.

9. Θυμό για τους άλλους.

10. Προσκόλληση σε εξωτερικές πηγές αξίας, ασφάλειας, αγάπης, νοήματος κλπ.

Αυτά είναι μερικά από τα χαρακτηριστικά του εγώ. Θα παρατηρήσετε φυσικά ότι έχουμε περιγράψει το 99,9% των ανθρώπων, επειδή βασικά όλοι ελεγχόμαστε από το εγώ μας. Η ελευθερία μας να είμαστε ευτυχισμένοι, ήρεμοι, δυναμικά δημιουργικοί και γεμάτοι αγάπη βρίσκεται στην παρακολούθηση του εγώ σαν παρατηρητές, αντιλαμβανόμενοι ότι δεν είμαστε αυτό και σταδιακά αφήνοντας το να εξασθενήσει με την αποφυγή των αναφερόμενων πιο πάνω δραστηριοτήτων.

Ποιοι είμαστε για να κρίνουμε;

Μήπως εμείς δεν έχουμε κάνει λάθη; Μήπως εμείς δεν έχουμε ελαττώματα; Μήπως εμείς δεν έχουμε αδυναμίες; Είμαστε τέλειοι; Είμαστε απόλυτα ελεύθεροι από τις ιδιότητες που κρίνουμε ή απορρίπτουμε στους άλλους; Εγώ σίγουρα δεν μπορώ να απαντήσω «ναι» σε κάποια από τις παραπάνω ερωτήσεις κι έτσι δεν μπορώ να κρίνω κανέναν άλλο.

Αν μας ενδιαφέρει αληθινά που κάποιοι ή κάποια κατάσταση δεν είναι καλά, δεν είναι αρμονικοί, τότε, αντί να τους κρίνουμε, μπορούμε να τους βάλουμε στην προσευχή μας και να τους οραματιζόμαστε γεμάτους με ένα εσωτερικό φως που τους συνδέει με την αρμονία, την αλήθεια, τη σοφία και την καθοδήγηση μέσα τους.

Άσκηση 33 – Κάντε έναν κατάλογο των ατόμων, συμπεριφορών και καταστάσεων που έχετε την τάση να κριτικάρετε, απορρίπτετε, κατηγορείτε ή να αισθάνεστε και να μιλάτε αρνητικά. Αναλύστε τις πεποιθήσεις που σας κάνουν να φέρεστε έτσι. Απαντήστε στις ακόλουθες ερωτήσεις σε σχέση με αυτό :

Ποιο είναι το κίνητρό σας;

Τι θέλετε να πετύχετε με το να σκέφτεστε ή να μιλάτε μ’ αυτόν τον τρόπο;

Τι θα χάνατε αν δεν φερόσασταν έτσι;

Αυτό που μοιράζεστε με τους άλλους ικανοποιεί τις τρεις συνθήκες του Σωκράτη, ( να είστε απόλυτα ειλικρινείς – εσείς οι ίδιοι θα το επαληθεύσετε -), να μπορείτε να το μοιράζεστε με αγάπη και ότι θα ωφελήσει κάποιον;

Απο το Βιβλιο

25 Τρόποι να Δημιουργήστε την Ιδανική Ζωη Σας.

Του Ρ.Η. Νατζεμυ

http://www.armonikizoi.com