Ήταν όντως αγνά και αθώα τα παλιά τα χρόνια ή μήπως ο κόσμος δεν μιλούσε και κρύβονταν;

Λόγω της φύσης της εργασίας μου, έρχομαι σε επαφή με ανθρώπους κάθε ηλικίας. Όταν συζητώ με τους ηλικιωμένους, συχνά ακούω να λένε πόσο καλύτερα ήταν τα παλιά τα χρόνια. Πόσο αθώα ήταν τα πράγματα, ότι δεν υπήρχε κίνδυνος, κανείς δεν πείραζε κανέναν.

Περπατούσες άνετα στο δρόμο, άφηνες τις πόρτες ανοιχτές ή ξεκλείδωτες το βράδυ. Ποιος να σε κλέψει; Όλοι ήταν καλοί άνθρωποι, έλεγες την καλημέρα σου, χαμογελούσε ο ένας στον άλλον. Σήμερα φοβόμαστε μέχρι να μιλήσουμε στο γείτονα μας.

Τα ακούω αυτά λοιπόν και αναρωτιέμαι, πότε ήταν αυτό το «παλιά»; Πότε και ποιοι άφηναν τις πόρτες τους ξεκλείδωτες; Εγώ που βρίσκομαι τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες και οι γνώσεις μου, λένε άλλα; 

Ας γυρίσω το χρόνο πίσω και ας βάλουμε στη θέση τους την αλήθεια και το μύθο. Για το αν όντως ήταν καλύτερες οι παλιές εποχές ή δεν ξέρουν τι μας λένε, οι μεγαλύτεροι.

Μια φορά και ένα καιρό, άφηνες την πόρτα ανοιχτή γιατί δεν είχες τίποτα να σου κλέψουν.

Η πρώτη παραδοχή ας είναι αυτή. Όταν κάνω κουβέντες με τους ηλικιωμένους, χωρίς να το καταλάβουν, τους ξεφεύγει η αλήθεια. Όχι ότι θέλουν να την κρύψουν, απλά δεν μπορούν να το παραδεχτούν πως δεν ήταν και τόσο απλά τα πράγματα.

Μου έχουν εκμυστηρευτεί λοιπόν, πως όταν πουλούσαν το λάδι, ένα ζώο, τα δέρματα, το κοπάδι, ασφάλιζαν καλά τις λίρες. Όταν ετοίμαζαν τα προικιά για το κορίτσι, όταν μάζευαν τα χρυσαφικά για το γάμο, το ένα μπαούλο μέσα στο άλλο και ενίοτε θαμμένο στο έδαφος για να μη το βρει κανείς ξένος.

Όταν όμως είχε φύγει αυτό το βάρος από πάνω τους και μέσα από την οικία, τότε ναι, άφηναν το σπίτι ανοιχτό και τα παραθυρόφυλλα ορθάνοιχτα.

Εγώ το βρισκω απόλυτα λογικό. Άντε όμως να εξηγήσεις τώρα σε μια γενιά που φυλούσε μέχρι και τη δεκάρα, πως η πονηριά, η απατή και ο κλέφτης υπήρχαν πάντα! 

Απλώς τότε ήταν λιγότεροι οι έχοντες, πόσο μάλλον οι κατέχοντες περιουσίας, χρυσού και χρημάτων. Αυτοί ήταν που κρατούσαν το χωριό και αργότερα τις πόλεις δυνατές. 

Τις συντηρούσαν με τους εργάτες που προσλάμβαναν, ακόμα και φύλακες, για να φυλούν τις όχι και τόσο, ξεκλείδωτες πόρτες. Μην ξεχνάμε πως σε περιοχές με χαμηλό πληθυσμό, όχι μόνο ήξερε ο ένας τον άλλον. Αλλά ήξερε και ακριβώς τι έχει μέσα στο σπίτι του και τα πολύτιμα υπάρχοντα του.

Εσύ δεν είχες κάποιο κουσούρι ή ελάττωμα για να σε κοροϊδεύουν, να σε λοιδορούν.

Ας πάμε στη δεύτερη παραδοχή και θα έλεγα, ακόμα πιο σημαντική. Ακούς λοιπόν πως τα παλιά τα χρόνια, υπήρχε αγάπη, συμπόνοια και ανθρωπιά. Το γεγονός ότι τον ανάπηρο τον κορόιδευαν και τον είχαν παραπεταμένο, το ξεχνάμε; 

Ο κουτσός, ο γκαβός, ο καμπούρης, ο βλαμμένος και άλλα κοσμητικά επίθετα που δε θα ήθελα να συμπεριλάβω στο κείμενο μου. Ποιος μωρέ δίνει σημασία τώρα σε δυο-τρεις ελαττωματικούς ανθρώπους στη γειτονιά; 

Μα φυσικά, παραβλέπουμε ότι ήταν ελαττωματικοί, κάνουμε και τα στραβά μάτια. Ότι δεν τους ξέρουμε και πόσοι είναι.

Τα κλεισμένα παιδιά σε αμπάρια και σκοτεινά δωμάτια της ελληνικής επαρχίας, τα ξεχνάμε. Τους παράλυτους, τους κακοφορμισμένους, τους έχουμε στην υπόγα. Επάνω κρατάμε μόνο όσους μπορούν να εργαστούν, να φέρουν ψωμί στην οικογένεια και να προσφέρουν δραχμές στο σπίτι. 

Εκτός όμως ότι τους αγνοούσαν, όσοι ζούσαν φανερά στην κοινωνία, έκαναν και πάλι ότι δεν τους έβλεπαν. Η αναπηρία τους χαλούσε την ημέρα, την εικόνα, την καλή κοινωνία. Στην εκκλησιά τους έβαζαν να κάθονται στο ακριανό στασίδι, μη τυχόν και κολλήσει το εγγόνι τους, αναπηρία!

Είναι που η κοινωνία τότε ήταν καλύτερη. Καμία συμπόνοια, είτε ήσουν ανάπηρος πολέμου είτε εκ γεννητής. Ήσουν βάρος και μελανό σημείο στην οικογένεια και στη κοινωνία, τέλος. Εκτός αν είχες πάρει άδεια για περίπτερο. 

Σε αυτή την περίπτωση ήσουν μέχρι και το αγαπημένο τους παιδί ή καλός ο γείτονας. Μάλιστα το θεωρούσαν και φυσιολογικό αυτό. Ακόμα και σήμερα το θεωρούν αρκετοί φυσιολογικό, ο ανάπηρος να βρίσκεται σε απόσταση και με τους όμοιους τους. 

Εκτός αν έχει περιουσία ή ένα καλό και μεγάλο όνομα. Τότε είναι άξιος σεβασμού και αναγνώρισης. Άντε τώρα να εξηγήσεις τι είναι η επίκτητη αναπηρία, πως έχει εξελιχθεί η κοινωνία μας και τι σημαίνει αποδοχή της διαφορετικότητας!

Εμείς ούτε βιασμούς είχαμε, ούτε κακοποιήσεις παιδιών, στα παλιά τα ωραία τα χρόνια.

Κοίτα να δεις και πάλι πως εθελοτυφλεί ο άνθρωπος όταν τον συμφέρει. Πόσοι γάμοι έγιναν ως συνέπεια βιασμού; Επειδή ο άντρας πείραξε τη γυναικά και έπρεπε να την πάρει με το ζόρι γιατί ήταν θέμα τιμής; Ασχέτως που εκείνη δεν τον ήθελε, ας αγαπούσε άλλον. Τον πήρε και το έραψε το στόμα της, μαζί με ένα νυφικό της κακιάς και βιαστικής ώρας. 

Πόσα παιδιά μαθαίνουμε σήμερα, πως είχαν υπάρξει θύματα ξυλοδαρμού ή σεξουαλικής κακοποίησης; Ακούς γιαγιάδες και παππούδες να σου λένε για το πως τους πασπάτευε ο θείος, ο γείτονας, η κουμπάρα. Αλλά μωρέ, από αγάπη δε το έκανε, ε βρε Ηλία; Μη πάει το μυαλό σου το πονηρό, στο κακό.

Όμως δεν είναι το δικό μου μυαλό που πηγαίνει αλλού. Είναι των χιλιάδων θυμάτων που με το πέρασμα του χρόνου, θεώρησαν σωστό να θάψουν τις κακές αναμνήσεις.

Θεώρησαν πως καλύτερα να τις παραλλάξουν, να πουν την ιστορία αλλιώς. Ο χρόνος έχει τη δύναμη να θολώνει τα γεγονότα, να επιτρέπει στον άνθρωπο να τα εξιστορήσει όπως τον βοηθάει να ξεπεράσει ότι έγινε. 

Όμως ο χρόνος δεν έχει τη δύναμη να σε κάνει να ξεχάσεις πως ένιωσες. Πόσο απαίσιο ήταν αυτό που σου έκαναν σαν παιδί. Που σε απείλησαν να μην πεις τίποτα και σε κανέναν. Γιατί θα χάσεις την καραμέλα, γιατί θα κατηγορήσουν εσένα που το προκάλεσες.

Γιατί φταίει το κοντό σου φουστανάκι και το κοντό παντελονάκι που φορούσες.

Ψυχές βασανισμένες που με τα χρόνια ωραιοποίησαν την κακοποίηση τους, για να μπορέσουν να ζήσουν. Να φτιάξουν δικές τους οικογένειες και να κολλήσουν τα ραγισμένα κομμάτια της ψυχής αυτού του παιδιού που κρύβουν μέσα τους. Μέχρι και σήμερα αρνούνται να αντιμετωπίσουν την αλήθεια και τα γεγονότα. 

Πως να φανερώσουν τα μυστικά που τόσο καλά τους έφτασαν μέχρι τα 70, τα 80, τα 90 τους; Άλλωστε ακόμα και όταν ή όσοι το είπαν στους γονείς τους τότε, δεν βρήκαν συμπαράσταση. Πως να πιστέψουν ότι θα την βρουν σήμερα, από εσένα και από εμένα;

Να ορκίζονται τότε στους γονείς τους ότι λένε την αλήθεια. Πως ο θείος τάδε και η θεία κείνη, τους άγγιξαν, τους έγδυσαν, τους έβαλαν το χέρι εκεί που δεν έπρεπε. 

Μα τι φαντασία έχουν αυτά τα παιδιά μωρέ και άλλα λόγια να αγαπιόμαστε. Σοκολατάκι να κεράσουμε; Ένα λικέρ; Τις είδες τις νέες κουρτίνες μας; 

Αυτό ήταν, το αλλάξαμε το θέμα αμέσως. Αυτές οι γενιές λοιπόν μεγάλωσαν με την ψευδαίσθηση πως ο κόσμος ήταν αθώος και αγνός τότε. Πως όλα ήταν καλύτερα.

Ναι, οι εποχές αλλάζουν και οι ρυθμοί τρέχουν. Ναι, ευτυχώς πλέον μιλάμε σαν κοινωνία και τελειώνει η εποχή της σιωπής. Ναι, ήταν ωραία τα παιδικά μας χρόνια, αλλά ας μην κρυβόμαστε και πίσω από το δάχτυλο μας. Αρκετά κάναμε τα στραβά τα μάτια, η κοινωνία μας είχε πάντα κλέφτες, βιαστές, κακοποιούς, νταήδες και εκμεταλλευτές.

Όσο αυξανόμαστε σαν πληθυσμός τόσο πιο έντονα είναι τα φαινόμενα. Δεν γίναμε χειρότεροι, υπήρχαν από πάντα καλοί και κακοί άνθρωποι. Που ανάλογα τις καταστάσεις, θα σου δείξουν και την ανάλογη πλευρά τους.

Τι γίνεται από εδώ και μετά; Δεν έχει σημασία ποια εποχή είναι καλύτερη.

Το παρελθόν πέρασε και το μέλλον μπροστά μας. Αυτό πρέπει να φτιάξουμε καλύτερο. Από εδώ και μετά, μιλάμε ακόμα περισσότερο και ανοιχτά. Δεν πάει να πέρασαν 3 ή 30 χρόνια, θα μιλήσουν τα θύματα για να βρουν δικαίωση. 

Παράλληλα θα υπερασπιστούν τα τωρινά θύματα και θα βοηθήσουν να μην υπάρξουν άλλα. Για κάθε σκοτεινό δικηγόρο που υπερασπίζεται διακαώς το δολοφόνο ψυχών, ευτυχώς υπάρχουν δεκάδες δικηγόροι που θα υπερασπιστούν το σωστό. Το σκοτάδι έχει μια αδυναμία βλέπεις. 

Ακόμα και μια σπίθα να ανάψει, πάει, χάθηκε. Είναι αρκετή για να φωτίσει τα πάντα. Ας κρατήσουμε τη σπίθα δυνατή και ας φωτίσουμε την εποχή που ζούμε.

Σύνταξη – επιμέλεια κειμένου : 

Βογιατζής Ηλίας για newsitamea.gr

Email επικοινωνίας: iliasvogiatzis@gmail.com

Βογιατζής Ηλίας

https://www.newsitamea.gr

Tο παραμελημένο, πληγωμένο μέσα παιδί του παρελθόντος είναι η μεγαλύτερη πηγή της ανθρώπινης δυστυχίας…!!!!

Αν η ανάπτυξη του παιδιού καθηλωθεί, αν τα συναισθήματά του καταπιεστούν, ιδιαίτερα το συναίσθημα του θυμού και του πόνου, τότε το άτομο θα ενηλικιωθεί έχοντας μέσα του ένα θυμωμένο, πληγωμένο παιδί.

Αυτό το παιδί, αναίτια θα μολύνει την ενήλικη συμπεριφορά του ατόμου.

Μπορεί να φαίνεται παράλογο ότι ένα μικρό παιδί συνεχίζει να ζει στο σώμα ενός ενηλίκου. Όμως αυτό το παραμελημένο, πληγωμένο μέσα παιδί του παρελθόντος είναι η μεγαλύτερη πηγή της ανθρώπινης δυστυχίας. Μέχρι να διεκδικήσουμε εκείνο το παιδί, θα συνεχίζει να μολύνει την ενήλικη ζωή μας.

Και την μολύνει, σαμποτάροντάς την με μερικούς από τους παρακάτω τρόπους :

1. Συν-εξάρτηση

Το να μην έχεις επαφή με τα δικά σου αισθήματα, τις ανάγκες σου και τις επιθυμίες σου. Μια απώλεια ταυτότητας.

Τα νοσηρά οικογενειακά συστήματα υποθάλπουν την συν εξάρτηση. Όταν το οικογενειακό περιβάλλον είναι γεμάτο βία (συγκινησιακή, σωματική, σεξουαλική), το παιδί πρέπει να επικεντρωθεί έξω από αυτό. Με τον καιρό χάνει την ικανότητα να παράγει αυτοεκτίμηση από μέσα του. 

Χωρίς υγιή εσωτερική ζωή, ζει στην εξορία προσπαθώντας να βρει εκπλήρωση από έξω. Αυτό είναι συν εξάρτηση και είναι ένα σύμπτωμα του πληγωμένου μέσα μας παιδιού.

2. Βάναυση συμπεριφορά

Η βάναυση συμπεριφορά είναι το αποτέλεσμα της βίας στην παιδική ηλικία, του πόνου και της αδιάλυτης θλίψης αυτής της κακοποίησης. Το κάποτε αδύναμο, κακοποιημένο παιδί, γίνεται βάναυσος ενήλικος. Αυτό ισχύει και για τη σωματική και τη σεξουαλική κακοποίηση, αλλά και τον συναισθηματικό εξευτελισμό. 

Όμως η βάναυση συμπεριφορά είναι και αποτέλεσμα κανακέματος και υποχωρητικότητας από τους γονείς, έτσι που κάνουν τα παιδιά να νιώθουν ανώτερα από τους άλλους, είναι παραχαϊδεμένα και πιστεύουν ότι τους αξίζει ειδική μεταχείριση.Έτσι χάνουν κάθε υπευθυνότητα και πάντα νομίζουν ότι για τα προβλήματά τους φταίνε διαρκώς οι άλλοι.

3. Ναρκισσιστική διαταραχή

Όταν ένα παιδί δεν αγαπιέται χωρίς όρους και χωρίς τα επιτιμητικά μάτια ενός γονιού ή κηδεμόνα, δεν το παίρνουν στα σοβαρά και δεν γίνεται αποδεκτό, δεν μπορεί να μάθει ποιο πραγματικά είναι.

Το ναρκισσιστικά στερημένο μέσα παιδί μολύνει τον ενήλικο με μια ακόρεστη λαχτάρα για αγάπη, για προσοχή και τρυφερότητα. Σαμποτάρει τις σχέσεις του γιατί όση αγάπη κι αν του δίνεται, δεν είναι ποτέ αρκετή.

Οι ανάγκες του είναι ανάγκες εξάρτησης, ανάγκες που εξαρτώνται από άλλον για να ικανοποιηθούν.Τα ναρκισσιστικά στερημένα παιδιά απογοητεύονται σε όλες τις σχέσεις τους, αναζητούν πάντα τον τέλειο εραστή που θα ικανοποιήσει όλες τους τις ανάγκες, γίνονται εξαρτημένα άτομα, οι έξεις τους είναι απόπειρες να κλείσουν την τρύπα της ψυχής τους...,

αναζητούν υλικές ανέσεις και χρήματα που τους προσδίδουν αίσθηση αξίας, γίνονται ηθοποιοί ή αθλητές γιατί χρειάζονται την αδιάκοπη κολακεία και τον θαυμασμό και τέλος χρησιμοποιούν τα ίδια τους τα παιδιά για να καλύψουν τις ναρκισσιστικές τους ανάγκες..

4. Θέμα με την εμπιστοσύνη

Όταν τα παιδιά φροντίζονται από αναξιόπιστα άτομα γίνονται υπερβολικά δύσπιστα.

Επειδή ο κόσμος γι' αυτά είναι εχθρικός και αφιλόξενος, είναι πάντα άγρυπνα και ελέγχουν τα πάντα. Ο έλεγχος γίνεται έξη. Οι σχέσεις έχουν προβλήματα και η οικειότητα δεν μπορεί να επιτευχθεί

5. Εκδραμάτιση

Η πρωταρχική κινητήρια δύναμη στη ζωή είναι το συναίσθημα. Είναι το καύσιμο που μας ωθεί να προστατεύσουμε τον εαυτό μας και να ικανοποιήσουμε τις βασικές μας ανάγκες.

Έτσι το πληγωμένο μέσα παιδί μας προβάλλει διαρκώς τις ανικανοποίητες ανάγκες της παιδικής ηλικίας και το αδιάλυτο τραύμα...

Η αδιάλυτη συναισθηματική ενέργεια από το παρελθόν, εκφράζεται με τον μόνο τρόπο που μπορεί, την "εκδραμάτιση".

Παραδείγματα εκδραμάτισης είναι :

-ΑΝ ΕΙΜΑΙ ΤΕΛΕΙΟΣ/Α ΚΑΙ ΔΩΣΩ ΣΤΟΝ ΜΠΑΜΠΑ/ΜΑΜΑ Ο,ΤΙ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ, ΘΑ ΜΕΤΡΑΩ ΚΑΙ ΘΑ ΜΕ ΑΓΑΠΑ

-ΑΝΑΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΒΙΑΣ ΣΕ ΑΛΛΟΥΣ

-ΚΑΝΟΥΜΕ ΚΑΙ ΛΕΜΕ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ ΟΣΑ ΕΙΠΑΜΕ ΟΤΙ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΘΑ ΛΕΓΑΜΕ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΚΑΝΑΜΕ.

-ΑΝΑΙΤΙΑ ΧΡΟΝΙΚΗ ΠΑΛΙΝΔΡΟΜΗΣΗ, ΜΟΥΤΡΑ, ΝΕΥΡΑ...κλπ.

-ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΣ ΧΩΡΙΣ ΑΙΤΙΑ

-ΕΚΔΡΑΜΑΤΙΣΗ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ, ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ, με το να μας σαρκάζουμε, να μας επικρίνουμε, να είμαστε αδύναμοι να πετύχουμε τους στόχους μας, να είμαστε επιρρεπείς στα ατυχήματα...

Επίσης, Η ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΠΟΥ ΠΡΟΒΑΛΛΕΤΑΙ ΠΡΟΣ ΤΑ ΜΕΣΑ, ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΡΟΚΑΛΕΣΕΙ ΣΟΒΑΡΑ ΣΩΜΑΤΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ.

6. Μαγική πίστη

Είναι φυσικό ένα παιδί να σκέφτεται μαγικά. Αλλά αν ένα παιδί είναι πληγωμένο, λόγω των ανικανοποίητων αναγκών εξάρτησης, δε μεγαλώνει στην πραγματικότητα.

Γίνεται ενήλικος μολυσμένος από τη μαγική λογική του παιδιού.

Ενδείξεις μαγικής πίστης είναι οι πεποιθήσεις:

-ΑΝ ΕΧΩ ΧΡΗΜΑΤΑ ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΟΚ

-ΑΝ Ο ΕΡΑΣΤΗΣ ΜΟΥ ΜΕ ΑΦΗΣΕΙ ΘΑ ΠΕΘΑΝΩ

-ΑΝ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΩ ΠΟΛΥ ΘΑ ΑΝΤΑΜΕΙΦΘΩ ΑΠΌ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

-Η ΑΝΑΜΟΝΗ ΦΕΡΝΕΙ ΥΠΕΡΟΧΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ

και φράσεις όπως:

-ΚΟΙΤΑ ΤΙ ΕΚΑΝΕΣ-ΘΥΜΩΣΕΣ ΤΗ ΜΑΜΑ!

-ΣΚΟΤΩΝΕΙΣ ΤΗ ΜΑΝΑ ΣΟΥ!

-ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΘΗΚΕΣ; ΣΥΓΧΥΣΕΣ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΣΟΥ!

-ΞΕΡΩ ΤΙ ΣΚΕΦΤΕΣΑΙ!

Εκφράσεις που συχνά χρησιμοποιούν οι δυσλειτουργικοί γονείς και μαθαίνουν στα παιδιά τους ότι η συμπεριφορά τους είναι άμεσα υπεύθυνη για τα αισθήματα κάποιου άλλου, δηλαδή τα διδάσκουν "μαγική λογική".

7. Δυσλειτουργία οικειότητας

Το πληγωμένο μέσα μας παιδί μολύνει την οικειότητα στις σχέσεις, επειδή δεν έχει αίσθηση του πραγματικού του εαυτού.

Το μεγαλύτερο πλήγμα που μπορεί να δεχτεί ένα παιδί είναι η απόρριψη του αυθεντικού εαυτού του. Και αυτό συμβαίνει όταν ένας γονιός δεν επιβεβαιώνει τα αισθήματα του παιδιού του, τις ανάγκες του και τις επιθυμίες του. Τότε ένας ψεύτικος εαυτός σχηματίζεται.

Για να πιστέψει ότι το αγαπούν, το πληγωμένο παιδί συμπεριφέρεται με τον τρόπο που νομίζει ότι υποτίθεται πως πρέπει να συμπεριφέρεται. Με τα χρόνια αυτός ο ψεύτικος εαυτός αναπτύσσεται και ενισχύεται, ώσπου γίνεται αυτός που το άτομο νομίζει ότι πραγματικά είναι.Ξεχνάει ότι αυτός ο ψεύτικος εαυτός είναι μια προσαρμογή, ένας ρόλος πάνω σε ένα σενάριο που κάποιος άλλος έγραψε.

Έτσι, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟ ΝΑ ΝΙΩΣΕΙΣ ΟΙΚΕΙΟΤΗΤΑ ΑΝ ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΑΙΣΘΗΣΗ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΣΟΥ.

Όταν ένα παιδί πληγώνεται μέσα από την παραμέληση και την κακοποίηση, τα όριά του παραβιάζονται. Αυτό του προκαλεί φόβο είτε καταποντισμού της προσωπικότητάς του , είτε εγκατάλειψης εξ αιτίας της απουσίας εμπιστοσύνης και εκτίμησης για τον εαυτό του.

Χωρίς ασφαλή όρια, δεν ξέρουμε τι θέλουμε, δεν μπορούμε να πούμε όχι, πράγματα κρίσιμα για την καθιέρωση της οικειότητας.

8. Απείθαρχη συμπεριφορά

"Η πειθαρχία είναι ένας τρόπος για να περιορίσουμε τα βάσανα της ζωής"    M.Scott Peck

Μαθαίνουμε ότι αν λέμε την αλήθεια, αν αναβάλλουμε την άμεση ικανοποίηση των αναγκών μας, αν είμαστε τίμιοι με τον εαυτό μας και αν είμαστε υπεύθυνα άτομα τότε μπορούμε να επαυξήσουμε τις χαρές και τις απολαύσεις της ζωής.Τα παιδιά έχουν ανάγκη από γονείς που κάνουν πράξη την αυτοπειθαρχία και δεν την διδάσκουν μόνο.

Όταν οι γονείς δεν είναι πρότυπα πειθαρχίας, το παιδί γίνεται απείθαρχο. Όταν τιμωρούν αυστηρά, και δεν κάνουν όσα λένε, γίνεται υπερ-πειθαρχικό.

Το απείθαρχο παιδί μέσα μας είναι φυγόπονο, χρονοτριβεί, αρνείται να αναβάλλει την άμεση ικανοποίηση των αναγκών του, επαναστατεί, είναι ισχυρογνώμον και αδιάλλακτο, δρα ενστικτωδώς, χωρίς σκέψη.

Το υπερ-πειθαρχικό παιδί είναι άκαμπτο, έμμονο, υπερβολικά ελεγχόμενο και υπάκουο, ευχαριστεί τους άλλους και είναι παγιδευμένο στη ντροπή και την ενοχή.

Οι περισσότεροι από μας έχουμε ένα πληγωμένο παιδί μέσα μας και ταλαντευόμαστε ανάμεσα στην απείθαρχη και υπερ-πειθαρχική συμπεριφορά.

9.Εξαρτημένη/καταναγκαστική συμπεριφορά

Το πληγωμένο μέσα μας παιδί είναι η μεγαλύτερη αιτία για πολλές εξαρτήσεις και εξαρτημένη συμπεριφορά.

Η εξάρτηση είναι μια παθολογική σχέση προς κάθε μορφή αλλαγής της διάθεσης η οποία έχει καταστροφικές συνέπειες για τη ζωή κάποιου.Οι στοματικές εξαρτήσεις (αλκοόλ, ναρκωτικά, τροφή) αλλάζουν συνταρακτικά την διάθεση.

Ακόμα εξαρτήσεις δράσης (εργασία, αγορές, χαρτοπαιξία, σεξ, θρησκευτικές ιεροτελεστίες), γνωστικές(τρόποι σκέψης, ψυχαναγκασμός να αποφύγεις τα συναισθήματα), συναισθηματικές (συναισθήματα φόβου, θυμού, οργής, θλίψης, χαράς γίνονται εθιστικά) και εξαρτήσεις από πράγματα (τα χρήματα, το συνηθέστερο πράγμα-έξη).

10. Διαστροφές της σκέψης

Τα παιδιά είναι "μη λογικά","ξένα στη λογική", όπως λέει ο Jean Piaget, απόλυτα στη σκέψη τους. Αν δεν μ' αγαπάς, με μισείς. Μια "όλα ή τίποτα" πόλωση. Δεν υπάρχει ενδιάμεσο. Χρειάζονται υγιή πρότυπα για να μάθουν να ξεχωρίζουν τη σκέψη από το συναίσθημα - να σκέφτονται τα συναισθήματα και να νιώθουν την σκέψη.

Τα παιδιά σκέφτονται εγωκεντρικά κι αυτό φαίνεται όταν προσωποποιούν τα πάντα.Αν ο μπαμπάς δεν βρίσκει καιρό για μένα, αυτό σημαίνει ότι κάτι δεν πάει καλά με μένα. 

Και έτσι ερμηνεύουν τα παιδιά τις περισσότερες μορφές κακοποίησης. Ο εγωκεντρισμός είναι μια φυσιολογική κατάσταση της παιδικής ηλικίας και όχι δείγμα ηθικής ιδιοτέλειας. Απλά ένα παιδί δεν μπορεί εύκολα να κατανοήσει την άποψη του άλλου.

Όταν οι αναπτυξιακές ανάγκες εξάρτησης ενός παιδιού δεν ικανοποιούνται, στην ενηλικίωση το άτομο μολύνεται από τον τρόπο σκέψης του μέσα παιδιού.

Γνωρίζω αρκετά άτομα που έχουν σοβαρά οικονομικά προβλήματα λόγω της συναισθηματικής τους σκέψης. Νομίζουν ότι επειδή θέλουν κάτι, είναι αυτό ικανοποιητικός λόγος για να το αγοράσουν.

Όταν τα παιδιά μάθουν να ξεχωρίζουν τη σκέψη από τα συναισθήματα, στην ενηλικίωση συχνά χρησιμοποιούν τη σκέψη σαν έναν τρόπο για να αποφύγουν τα οδυνηρά συναισθήματά τους. Ξεχωρίζουν το κεφάλι από την καρδιά τους, σαν να ήταν δυνατόν.

Δύο κοινά παραδείγματα τέτοιας διαστρέβλωσης της σκέψης είναι : η γενίκευση και η λεπτολογία.

Όλες οι θεωρητικές επιστήμες απαιτούν να γνωρίζουμε πώς να γενικεύουμε και να μη σκεφτόμαστε αφαιρετικά. Η γενίκευση γίνεται όμως διαστρέβλωση όταν την χρησιμοποιούμε για να μας αποσπάσει από τα συναισθήματά μας. 

Πολλοί άνθρωποι ακαδημαϊκά ευφυείς τα καταφέρνουν δια της βίας στην προσωπική τους ζωή. Μια διαστρεβλωμένη μορφή γενίκευσης είναι η τρομερολογία:Τρομερές σκέψεις που είναι απλά υποθέσεις με τις οποίες τρομοκρατούμε τον εαυτό μας.

Και η λεπτολογία μπορεί να είναι μια σημαντική διανοητική ικανότητα. Αλλά όταν χρησιμεύει για να μας αποσπάσει από τα οδυνηρά μας συναισθήματα, τότε διαστρεβλώνει την πραγματικότητα της ζωής μας. Μας απορροφά η λεπτομέρεια και ξεχνάμε τα συναισθήματα της ανεπάρκειάς μας.

11. Κενό(απάθεια-κατάθλιψη)

Το πληγωμένο παιδί μέσα μας, μολύνει την ενήλικη ζωή μας, με μια χαμηλού βαθμού κατάθλιψη, που τη βιώνουμε ως κενότητα.

Η κατάθλιψη προκαλείται όταν το παιδί προσπαθεί να υιοθετήσει έναν ψεύτικο εαυτό και εγκαταλείπει τον αληθινό εαυτό του. Έτσι χάνει την επαφή με τα αληθινά συναισθήματα, τις ανάγκες και τις επιθυμίες του. 

Αντί γι αυτό, βιώνει αισθήματα που χρειάζονται για τον ψεύτικο εαυτό του. Για παράδειγμα, το "να είσαι καλός" είναι συστατικό του ψεύτικου εαυτού. Δηλαδή κάποιου ρόλου που παίζεις. 

Η εγκατάλειψη του αληθινού εαυτού και το κενό που δημιουργείται είναι αιτία κατάθλιψης χρόνιας, επειδή διαρκώς πενθούμε την απώλεια του αληθινού μας εαυτού.

Η αίσθηση του κενού επίσης βιώνεται και ως απάθεια. Οι ενήλικες-παιδιά συχνά παραπονιούνται ότι η ζωή τους είναι ανιαρή και χωρίς νόημα. Όταν το παιδί μέσα μας πληγώνεται νιώθουμε κενοί και μελαγχολικοί.

ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ JOHN BRADSHAW: Homecoming:reclaiming and championing your inner child

renakomninou

https://www.o-klooun.com

Ωμό φαγητό: Είναι αλήθεια πιο υγιεινό;

Μια σύγκριση στα... σημεία για την ωμοφαγική διατροφή και το μαγειρεμένο φαγητό. Τι οφέλη αλλά και τι κινδύνους μπορεί να κρύβει το ωμό φαγητό;

Το μαγειρεμένο φαγητό είναι πιο νόστιμο και εύπεπτο, τις περισσότερες φορές, αλλά έχει και διαφορετικό διατροφικό προφίλ. Παραδόξως, ορισμένες βιταμίνες χάνονται με το μαγείρεμα, ενώ άλλες είναι πιο εύκολες να τις απορροφήσει ο οργανισμός μας. 

Την ίδια στιγμή, υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που ακολουθούν μια ωμοφαγική δίαιτα και ισχυρίζονται ότι είναι πιο υγιεινή.

Ας ρίξουμε μια πιο αναλυτική ματιά.

Η ωμοφαγική διατροφή έχει να κάνει με τροφές που δεν έχουν ζεσταθεί, δεν έχουν μαγειρευτεί αλλά και δεν έχουν υποστεί κάποια επεξεργασία. Οι περισσότερες ωμοφαγικές διατροφές αποτελούνται σχεδόν κατά 70% από ωμά τρόφιμα, όπως λαχανικά, φρούτα, καρπούς και σπόρους. Παρόλα αυτά, υπάρχουν και άτομα που καταναλώνουν γαλακτοκομικά, ψάρια, ακόμα και ωμό κρέας.

Υπάρχουν σίγουρα ορισμένα οφέλη, αλλά και κίνδυνοι. Αρχικά, μια αυστηρά ωμοφαγική δίαιτα είναι δύσκολη για να ακολουθηθεί σταθερά και μακροπρόθεσμα. Επιπλέον, κάποιες τροφές (κυρίως τα ψάρια και το κρέας) περιέχουν βλαβερούς μικροοργανισμούς που σκοτώνονται με το μαγείρεμα.

Όποτε καταναλώνουμε μια τροφή, τα ένζυμα του στομαχιού μας τη διασπούν για να την απορροφήσουμε. Και οι ίδιες οι τροφές περιέχουν τέτοια ένζυμα. Παρόλα αυτά, τα περισσότερα ένζυμα καταστρέφονται με τη θερμότητα, με αποτέλεσμα το σώμα μας να χρειάζεται να "ξοδέψει" περισσότερα ένζυμα για να τις διασπάσει. 

Αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα επιχειρήματα υπέρ της ωμοφαγίας - δεν υπάρχουν όμως μελέτες που να αποδεικνύουν ότι αυτό μπορεί να οδηγήσει σε έλλειψη ενζύμων στον οργανισμό, όπως ισχυρίζονται πολλοί ωμοφάγοι. 

Την ίδια στιγμή, δεν είναι λίγοι οι ειδικοί που ισχυρίζονται ότι τα ένζυμα που βρίσκονται στα φυτά δεν έχουν να κάνουν με την ευκολότερη δική μας πέψη, αλλά με την ανάπτυξη του ίδιου του φυτού.

Ένα επιχείρημα που έχει περισσότερη βάση είναι ότι ορισμένες υδατοδιαλυτές βιταμίνες χάνονται με το μαγείρεμα. Η βιταμίνη C και οι βιταμίνες του συμπλέγματος Β καταστρέφονται όταν μαγειρεύουμε το φαγητό σε υψηλές θερμοκρασίες ή για πολλή ώρα. 

Ανάλογα με το πόσο θα μαγειρέψουμε το φαγητό, μπορεί να χαθεί μέχρι και 50-60% των υδατοδιαλυτών βιταμινών του. Το βράσιμο, όπως είναι λογικό, είναι η μέθοδος με την οποία μπορούμε να χάσουμε το μεγαλύτερο κομμάτι θρεπτικών συστατικών, καθώς θα περάσουν στο νερό.

Αυτές είναι οι τροφές που είναι πιο σωστό να καταναλώνετε ωμές:

Μπρόκολο: Το ωμό μπρόκολο περιέχει τρεις φορές περισσότερες αντικαρκινικές ουσίες σε σχέση με το μαγειρεμένο, ειδικά την ουσία σουλφοραφάνη.

Λάχανο: Το μαγείρεμα καταστρέφει το ένζυμο μυροσινάση, που έχει επίσης αντικαρκινικές ιδιότητες.

Κρεμμύδι: Το ωμό κρεμμύδι έχει περισσότερα οφέλη για την καρδιά μας σε σχέση με το μαγειρεμένο.

Σκόρδο: Το σκόρδο περιέχει θειώδεις ενώσεις, οι οποίες έχουν αντικαρκινικές ιδιότητες και καταστρέφονται με το μαγείρεμα.

Αυτές είναι οι τροφές που πρέπει να καταναλώνουμε μαγειρεμένες :

Σπαράγγια: Τα σπαράγγια πρέπει να μαγειρεύονται για να σπάσουν τα κυτταρικά τους τοιχώματα, και έτσι να απορροφήσει πιο εύκολα ο οργανισμός μας τις βιταμίνες Α, C και Ε που περιέχουν.

Μανιτάρια: Τα συνηθισμένα λευκά και καφέ, όπως και τα Portobello μανιτάρια, περιέχουν την αγαριτίνη, η οποία είναι πιθανώς καρκινογόνος και εξατμίζεται με το μαγείρεμα. Ταυτόχρονα, ένα ισχυρό αντιοξειδωτικό αυτών των μανιταριών απελευθερώνεται με το μαγείρεμα και το απορροφούμε πιο εύκολα.

Σπανάκι: Τα θρεπτικά του συστατικά όπως ο σίδηρος, το μαγνήσιο, το ασβέστιο και ο ψευδάργυρος, είναι πιο εύκολα να τα απορροφήσουμε όταν το σπανάκι είναι μαγειρεμένο.

Ντομάτες: Το μαγείρεμα κάνει το αντιοξειδωτικό λυκοπένιο πιο εύκολο να απορροφηθεί από τον οργανισμό.

Καρότα: Τα μαγειρεμένα καρότα περιέχουν μεγαλύτερες ποσότητες β-καροτένιου σε σχέση με τα ωμά.

Όσπρια: Τα όσπρια χρειάζονται καλό μαγείρεμα, καθώς περιέχουν λεκτίνες, που είναι τοξικές. Για αυτόν τον λόγο μουλιάζουμε και τα όσπρια.

Κρέας, ψάρι και πουλερικά: Μπορεί να περιέχουν βακτήρια που προκαλούν ασθένειες. Το μαγείρεμα τα σκοτώνει.

Θοδωρής Διάκος

Συντάκτης - Δημοσιογράφος

https://www.iatronet.gr

Ύψος : Γιατί και πόσο κονταίνουμε όταν μεγαλώνουμε – Πώς θα κερδίσουμε πόντους…!!!!

Δεν είναι προϊόν μυθοπλασίας το γεγονός ότι με την πάροδο του χρόνου και όσο γερνάμε χάνουμε πόντους από το ύψος μας. Με λίγες όμως στοχευμένες κινήσεις, μπορούμε σε βάθος χρόνου να βελτιώσουμε τη στάση του σώματος και να γλιτώσουμε την… καμπούρα.

Αρκετοί είναι οι παράγοντες που μπορούν να μας οδηγήσουν σε μια λάθος στάση του σώματος, ωστόσο και το γήρας έχει μερίδιο ευθύνης. Με λίγα λόγια, όσο γερνάμε τείνουμε να σκύβουμε περισσότερο και να χάνουμε πόντους από το ύψος μας.

Για ποιο λόγο συμβαίνει αυτό; 

Μια εξήγηση είναι το γεγονός ότι οι μεσοσπονδύλιοι δίσκοι φυσικώς χάνουν την ελαστικότητα και την επαρκή ενυδάτωσή τους με την πάροδο του χρόνου. Το υγρό τους λιγοστεύει, με αποτέλεσμα να γίνονται πιο εύθραυστοι και ο χώρος ανάμεσα στους σπονδύλους να μειώνεται. Επομένως, ακόμα και ασυναίσθητα, αλλάζει η στάση του σώματος.

Οι πόντοι «χάνονται» από το ύψος της σπονδυλικής στήλης, με εναρκτήρια ηλικία τα 30 έτη. Τότε ξεκινούμε να χάνουμε περίπου 1,5 εκατοστό ανά δεκαετία, σύμφωνα με το Ιατρικό Πανεπιστήμιο της Νότιας Καρολίνας. 

Ωστόσο, είναι απίθανο να παρατηρήσετε αυτές τις σταδιακές αλλαγές, μέχρι τα 70 σας χρόνια, όταν αυτή η απώλεια του ύψους γίνεται πιο αισθητή.

Μαζί της όμως ξεκινά και η σαρκοπενία, δηλαδή η απώλεια μυικού ιστού που σχετίζεται με την ηλικία, με αποτέλεσμα να χάνουμε έως και 5% της μυϊκής μάζας ανά δεκαετία, σύμφωνα με ερευνητικό δημοσίευμα του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ.

Όσο φυσιολογικές όμως κι αν είναι οι αλλαγές στη στάση του σώματος, μπορούμε να τις καθυστερήσουμε ή και να τις αναστείλουμε, εφαρμόζοντας τις παρακάτω συμβουλές:

Ξεκινήστε ασκήσεις ενδυνάμωσης

Για να βελτιώσουμε τη στάση του σώματος, θα πρέπει να έχουμε ενδυναμώσει μυϊκά το σώμα μας, αλλά και τον πυρήνα. Με αυτόν τον τρόπο, το σώμα θα διατηρεί την ευθυγραμμισμένη στάση του. Δεν μιλάμε βέβαια μόνο για τους κοιλιακούς, αλλά και τους μύες της πλάτης. Μια καλή άσκηση ενδυνάμωσης είναι η πλάγια σανίδα.

Βάλτε στη ζωή σας τις διατάσεις

Διατηρώντας καθημερινά το σώμα σε πιο ορθή θέση, μακροπρόθεσμα καταφέρνουμε να καταπολεμήσουμε τις αρνητικές επιπτώσεις της λάθος στάσης του σώματος. Οι διατάσεις που μπορείτε να κάνετε για να βελτιώσετε τη στάση σας είναι οι περιστροφικές κινήσεις του κορμού και η επέκταση του θώρακα.

Ακόμα μια καθοριστική κίνηση είναι να πιέζετε ελαφρώς με το δείκτη σας το πηγούνι προς το πίσω μέρος του κεφαλιού, διορθώνοντας την υπερέκταση του αυχένα που κάνουμε καθημερινά προς την οθόνη του υπολογιστή και του κινητού.

Ισορροπημένα γεύματα

Στην επίτευξη της καλύτερης στάσης του σώματος, βασικό ρόλο παίζει και η διατροφή. Ειδικότερα, η επαρκής πρόσληψη πρωτεϊνών είναι καίρια για την διατήρηση και την ανάπλαση των μυϊκών ιστών. Βασικό συστατικό είναι και οι καλοί υδατάνθρακες, όπως τα δημητριακά ολικής αλέσεως, που δίνουν την ενέργεια στο σώμα για να παραμείνει δυνατό.

Φροντίστε την υγεία των οστών

Η οστεοπόρωση απειλεί εξίσου την ορθή στάση του σώματος και ένας τρόπος να την αντιμετωπίσετε είναι η συχνή άσκηση, καθώς και η επάρκεια σε βιταμίνη D και ασβέστιο.

Αποφύγετε το κάπνισμα και κινηθείτε όσο περισσότερο μπορείτε

Το κάπνισμα, εκτός από τις υπόλοιπες βλαβερές συνέπειες, επηρεάζει την ροή του αίματος προς τα οστά και τους μύες, επομένως σταδιακά ελλατώστε το μέχρι να το σταματήσετε εντελώς. Ακόμα κι αν δεν έχετε χρόνο, το καλύτερο φάρμακο σε όλα είναι η κίνηση. Προτού πάρετε τους δρόμους, φροντίστε ακόμα να στέκεστε όρθιοι για ένα λεπτό κάθε ώρα.

Efi Nika

https://www.newsitamea.gr

Σταμάτα να διαιρείσαι για όλους, σήκωσε το κεφάλι σου ψηλά και βρες αυτό που σου αξίζει…!!!!

Έχεις καταλάβει ότι είσαι ο σάκος του μποξ, ο κυμματοθραύστης, το γραφείο παραπόνων και ο ψυχολόγος για τις καθημερινές ψυχολογικές διαταραχές του καθένα στη ζωή του. 

Έχεις καταλάβει πως, ό,τι ώρα σε θέλουν είσαι εκεί, ό,τι ώρα κουράζονται, σε βάζουν πιο εκεί.

Κάθε φορά, μπορεί ο καθένας να σου πάρει το φιλότιμο από τα μαλλιά, να σε κάνει να τον ακούσεις ενώ είσαι κουρασμένος, να τρέχεις ενώ είσαι απογοητευμένος, και όταν εσύ τους χρειαστείς να έχουν επιλεκτική ακοή, επιλεκτική όραση και επιλεκτική ώρα. Έχουν και δουλειές. Πρωτότυπο. Εσύ ποτέ δεν έχεις, είσαι ξωτικό.

Έχουν και υποχρεώσεις. Πάλι πρωτότυπο. Εσύ φύτρωσες. Όλοι είναι καλοί και πρόθυμοι μονάχα όταν έχουν να βγάλουν κάτι. Θα τους αφιερώσεις ατελείωτες ώρες για να σου δώσουν πέντε λεπτά. Θα τρέξεις δέκα φορές εσύ όταν σε χρειαστούν για να έρθουν εκείνοι μισή.

Άκου λοιπόν: Τις δυνάμεις σου να τις κρατάς για σένα. Να μην τις σκορπάς σε κανέναν. Σου χρειάζονται. Εάν νιώθεις ότι είσαι ο βλάκας σε μια σχέση ή σε μια φιλία, τότε είσαι. Εάν νιώθεις πως είσαι αυτός που δίνει πολλά και παίρνει ένα τίποτα, τότε καλά νιώθεις. Ό,τι σε έκαναν να νοιώσεις, αυτό είσαι.

Αν ένιωθες ευφορία μέσα σου και ηρεμία, τότε θα σήμαινε πως οι άνθρωποι που είναι στη ζωή σου σου έχουν προκαλέσει μια τέτοια ευλογία. Αν δεν συμβαίνει όμως αυτό τότε σε έχουν αποδυναμώσει, σου στραγγίζουν τις αντοχές και εσύ νομίζεις ότι έχεις φίλους.

Απομακρύνσου επειγόντως. Νιώσε τη γαλήνη της μοναχικότητας. Νιώσε την ήρεμη δύναμη της αταραξίας. Κλείσε κινητά, κλείσε σταθερά και φύγε μόνος σου μια βόλτα στο βουνό, στη θάλασσα, στο δάσος. Πήγαινε μόνος σου για καφέ, διάβασε ένα βιβλίο, παίξε με τον σκύλο σου.

Νιώσε την ηρεμία της ψυχής σου στα αυτιά σου και όχι το ατελείωτο βουητό από όσα θέλουν οι άλλοι να σου λένε. Μείνε μόνος σου. Στο σπίτι στη βεράντα σου, στο σαλόνι σου. Χωρίς να πάρεις κανέναν, χωρίς να αναζητήσεις κάποιον. Θα δεις ότι δεν έχεις ανάγκη κάποιον γιατί και μόνος σου μια χαρά τα καταφέρνεις.

Θα δεις πως θα νιώσεις καλύτερα που δέκα φορές έχεις ζητήσει κάτι για να πάρεις την μία. Έτσι και αλλιώς, μόνος σου τα κατάφερες. Και ζήσε έτσι λίγες μέρες, αφήνοντάς τους όλους στην άκρη. Θα δεις ότι θα σε αναζητήσουν από μόνοι τους και θα αναρωτηθούν. Θα κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν όμως θα έχουν καταλάβει απόλυτα.

Έτσι λοιπόν όταν ξαναγυρίσεις στην κοινωνικότητά σου, φρόντισε να μαζέψεις λίγο αυτό το φιλότιμο που σου περισσεύει. Θα απαιτείς με όμορφο τρόπο, την ίδια συμπεριφορά από τους άλλους. Θα είσαι περήφανος, αλλά όχι δούλος των ορέξεων του καθένα. Θα είσαι ευγενικός, αλλά όχι το θύμα.

Σήκωσε το κεφάλι σου και δες τι αξίζεις. Δεν είσαι ούτε βράχος ούτε βουνό να αντέχεις τα πάντα. Είσαι άνθρωπος και έχεις ανάγκη και εσύ να παίρνεις και όχι να δίνεις. 

Μέχρι να βρεις αυτό που σου αξίζει και να σε βρει εκείνο που αξίζεις σε έναν άνθρωπο, σε μια σχέση, σε μια φιλία, δώσε στον εαυτό σου την πολυτέλεια να περιμένει δίχως να σκορπίζει.

Efi Nika

https://www.newsitamea.gr

Η προσευχή του Σωκράτη! Η συμβουλή του αν θέλεις να σε ακούσει ο Θεός…!!!!

Ο καθένας μας σιωπηλά ή φωναχτά κατά καιρούς έχει προσευχηθεί είτε με έναν επίσημο είτε με έναν ανεπίσημο τρόπο. Πιστοί και μη, εύχονται για μια καλύτερη ζωή, για υγεία, για χαρά, για ευημερία. 

Πόσο, όμως, είναι ισχυρή μια προσευχή; Ποιο είναι το μυστικό για να ακουστεί η προσευχή μας;

Μια προσευχή είναι τόσο ισχυρή όσο πιο καλή και ωφέλιμη είναι για το σύνολο και όχι για τις δικές μας μόνο ατομικές υποθέσεις. Μια ζωή φέρνει δυσκολίες που μπορούν είτε να γίνουν εμπόδια που θα μας σταματήσουν, είτε γέφυρες που θα μας βοηθήσουν να εξελιχθούμε και να γίνουμε πιο σοφοί.

“Αν δεχτώ τη λιακάδα και τη ζέστη, πρέπει να δεχτώ επίσης τη βροντή και τον κεραυνό”. Χαλίλ Γκιμπράν

“Άφησε τον κόσμο να ζήσει όπως αυτός διάλεξε και άφησε τον εαυτό σου να ζήσει όπως εσύ διάλεξες”, είχε γράψει ο συγγραφέας Ρίτσαρντ Μπαχ

Και ο Τζον Άντριου Χολμς είχε πει αστειευόμενος : “Είναι καλό να θυμόμαστε ότι το σύμπαν - με μια μικρή, ασήμαντη εξαίρεση - αποτελείται από τους άλλους“.

Μπορείτε να υποψιαστείτε ποια είναι αυτή η μικρή εξαίρεση;

Ναι, το “εγώ” του καθενός μας.

Ζούμε σε ένα άπειρο σύμπαν και αν έρθουμε στο δικό μας μικρό κόκκο άμμου, τη Γη μας, ζούμε δισεκατομμύρια όντα μαζί. Συμβιώνουμε, παλεύουμε ο καθένας για την επιβίωσή του αλλά ξεχνάμε πολύ συχνά ότι ο κόσμος δεν δημιουργήθηκε για τη δική μας απόλαυση. 

Τον μοιραζόμαστε μαζί με όλα τα όντα και έχουμε όλοι δικαίωμα να συνυπάρχουμε. Ο Θεός ή αν το προτιμάτε, οι νόμοι της φύσης, υπάρχουν για να διασφαλίσουν το δίκαιο και το καλό του συνόλου και όχι για να σώσουν τα δικά μας ατομικά συμφέροντα.

“Το «εμείς» προέρχεται από τον Θεό, το «εγώ» από τον διάβολο.” έλεγε ο Ρώσος συγγραφέας Γιεβγένι Ζαμυάτιν..

Δεν θα μπορούσε να περιγράψει κανείς καλύτερα από τον Κέλσο, φιλόσοφο του 2ου αιώνα μ.Χ., τη σχέση που έχει ο Θεός με τη φύση και τους ανθρώπους :

“Μα, θα μου πείτε, οι άνθρωποι είναι ανώτεροι από τα ζώα, διότι ζούνε σε πόλεις κι έχουν κράτη κι αξιώματα κι εξουσίες. Ε, λοιπόν, σιγά το πράμα. Και τα μυρμήγκια και οι μέλισσες το ίδιο. Οι μέλισσες – τουλάχιστον αυτές – έχουν αρχηγό, διαβαθμίσεις, περίθαλψη, κάνουν πολέμους, εξοντώνουν τους ηττημένους, χτίζουν πόλεις, ακόμα και προάστια. 

Τα μυρμήγκια από τους αποθηκευμένους σπόρους κόβουν τα φύτρα για να μην βλαστήσουν, έτσι ώστε να τους μείνουν για ένα χρόνο. Επίσης, τα νεκρά μυρμήγκια τα αποθέτουν σε έναν τόπο που έχουν ξεχωρίσει, ειδικά για αυτόν τον σκοπό, κι ο τόπος αυτός είναι για αυτά κάτι ανάλογο με τα δικά μας μνήματα. 

Επίσης όταν συναντιούνται, έχουν τρόπο να συνεννοούνται μεταξύ τους και να μην χάνουν τον δρόμο τους, χρησιμοποιούν φυσικά την δική τους γλώσσα, έχουν την δική τους λογική και νοήματα και συλλογικούς σκοπούς και σημαινόμενα. (…)

Ναι, δεν δημιουργήθηκαν τα πάντα για χάρη μας. Παίρνουμε από το περιβάλλον αλλά και πρέπει να προσφέρουμε πίσω αξία. Όλα έχουν φτιαχτεί από τον Θεό για να εξυπηρετούν το ένα, το άλλο, ακόμα κι όταν αισθανόμαστε ότι αδικούμαστε ή ότι χάνουμε.

(…) Βλέπουμε, λοιπόν, ότι δεν δημιουργήθηκαν τα πάντα για χάρη του ανθρώπου, όπως δεν δημιουργήθηκαν για χάρη του λιονταριού ή του αετού ή του δελφινιού. Ο κόσμος δημιουργήθηκε από τον Θεό κατά τρόπο ώστε όλα τα μέρη του να συμβάλλουν στην ολοκλήρωση και την τελειότητά του. Τα πάντα έχουν υπολογιστεί ώστε να εξυπηρετούν όχι το ένα το άλλο, αλλά το όλον. 

Κι ο Θεός για αυτό ενδιαφέρεται, κι έτσι το όλον δεν το εγκαταλείπει η πρόνοια και δεν εξελίσσεται προς το χειρότερο, ούτε ο Θεός αποφασίζει ύστερα από κάποια χρονική περίοδο απραξίας να το στρέψει προς τον εαυτό του, ούτε και εξοργίζεται με τους ανθρώπους, όπως δεν εξοργίζεται με τους πιθήκους ή τα ποντίκια”. (Αληθής Λόγος, 87-89).

Τέλος, μια όμορφη παραβολή που μιλάει για αυτήν την ανάγκη της συνύπαρξης που πηγάζει από το σεβασμό στη ζωή των άλλων όντων και στην αδελφοσύνη όλων των πλασμάτων είναι η “Προσευχή του Βατράχου”.

Ο μοναχός Μπρούνο στην όχθη μιας μικρής λίμνης έκανε την νυχτερινή του προσευχή, αλλά τον ενοχλούσαν οι βάτραχοι με τους κοασμούς τους.

– “Ησυχία!” φώναξε ο μοναχός. Ο Μπρούνο ήταν ένας άγιος άνθρωπος και όλοι άκουγαν τον λόγο του. Κάθε ζωντανό πλάσμα σιώπησε έτσι ώστε να βοηθήσει στην προσευχή του αγίου αυτού ανθρώπου. Μαζί, σταμάτησαν και οι κοασμοί των βατράχων.

Αλλά, ξαφνικά, ένας άλλος ήχος εισέβαλε και ενόχλησε την προσευχή του μοναχού. Αυτή η φωνή δεν ήταν εξωτερική αλλά εσωτερική. Ο μοναχός άκουσε την εσωτερική του φωνή η οποία έλεγε:

· “Μήπως στον Θεό οι κοασμοί αρέσουν περισσότερο από τις προσευχές σου;“

· “Τι μπορεί να ευχαριστήσει τα αυτιά του Θεού στο κράξιμο ενός βατράχου;” ήταν η περιφρονητική ανταπόκριση του μοναχού.

· “Μα, αν είναι ένα απλώς ένα κόασμα βατράχων τότε γιατί ο Θεός τους έπλασε, εάν δεν ήθελε να τους ακούσει;», συνέχισε η εσωτερική φωνή.

Ο μοναχός αποφάσισε να το μάθει. Έσκυψε έξω από το παράθυρό του και έδωσε εντολή: «Τραγουδήστε!» Οι ήχοι των βατράχων γέμισαν την ατμόσφαιρα. Και καθώς ο άγιος αυτός μοναχός άκουγε τους ήχους, αυτοί σταμάτησαν να τον ενοχλούν. Ανακάλυψε ότι αν έπαυε να αντιστέκεται, αυτοί οι ήχοι κοσμούσαν την ησυχία της νύχτας.

Με αυτή την ανακάλυψη, η καρδιά του μοναχού εναρμονίστηκε με το σύμπαν και για πρώτη φορά στη ζωή του κατάλαβε τι σημαίνει πραγματικά να προσεύχεσαι.

Ας στοχαστούμε στα παραπάνω λόγια σοφίας και ας δώσουμε δικαίωμα ύπαρξης στους άλλους. Ας ευχηθούμε και ας προσευχηθούμε όπως ξέρει καλύτερα ο καθένας αλλά να ξέρουμε ότι η θεία πρόνοια σκεπάζει και φροντίζει τα πάντα και αν κάτι δεν μας το χαρίσει είναι γιατί κάποιος άλλος, κάπου το έχει περισσότερη ανάγκη. Μην είμαστε εγωιστές.

Και τέλος ας δούμε ποια είναι η μόνη προσευχή που συμβούλευε ο Σωκράτης να κάνουμε. Μια προσευχή που ζητάει από τον θεό του Παντός, τον Παν, να του δώσει μόνο όσα δικαιούται και όσα είναι αρμοστά στην εσωτερική του φύση, χωρίς απληστία και εγωιστικές απαιτήσεις.

«Αγαπητέ Παν και άλλοι, όσοι θεοί μένετε εδώ, αξιώστε με να έχω εσωτερική ομορφιά και όσα εξωτερικά πράγματα μου ανήκουν να είναι σε αρμονία με την εσωτερική μου ωραιότητα. Είθε να θεωρώ πλούσιο μόνο τον σοφό και είθε να έχω τόσο πλήθος χρυσού, όσο αρκεί να φέρει και να χρησιμοποιεί κανείς άλλος, παρά ο συνετός». ΠΛΑΤΩΝΑΣ, Φαίδρος 279 Β.

www.philosophyreturns.gr

https://mathimatathaumaton.gr

Η γυναίκα φεύγει όταν χάσεις την εμπιστοσύνη της…!!!!

Μην την ψάχνεις, έχει φύγει.

Δεν άφησε σημείωμα, δεν άφησε τίποτα από όλα εκείνα που συνήθως ήταν η χαραμάδα σου για να ξαναμπεις.

Για καιρό σου χάριζε σιωπές, χαμόγελα και μικρά σημάδια που θα μπορούσες να παρατηρήσεις μόνο αν της έδινες την σημασία που της άξιζε.

Για καιρό απομακρυνόταν, έπαιρνε αποστάσεις, άλλαζε… ξεθώριαζε η εικόνα της στα μάτια σου κι εσυ νόμιζες πως ήταν ένα καπρίτσιο.

Δεν ήταν…

Ετοιμαζε από καιρό τη φυγή της. Και να ξέρεις, μια γυναίκα δεν φεύγει για να πάει καλού άλλου. Δεν φεύγει για να βρει κάτι καλύτερο. Δεν φεύγει για όσα έκανες μα για όσα δεν έκανες. Για όσα παρέλειψες να κάνεις. Για όσα αμελησες να της πεις. 

Για όσα αγνοησες…

Η γυναίκα φεύγει… για όσα δεν έκανες.

Ετσι κι εκείνη. Σου άφησε χρόνο, σιωπές, χαμόγελα και χάδια..

Βλεπεις δεν έπαψε να νιώθει για σένα. Έπαψε να αντέχει την απογοήτευση.

Η γυναίκα φίλε μου δεν είναι διαχειρίσιμο είδος. Γίνεται διαχειρίσιμη όταν θέλει. Και θέλει, μόνο όταν σε εμπιστεύεται. Όταν εμπιστεύεται ότι στα χέρια σου δεν θα ξεσκίσεις την ψυχή της. 

Δεν θα κατασπαράξεις την αξιοπρέπεια της.

Η γυναίκα φεύγει, μόνο όταν χάσεις την εμπιστοσύνη της. Και τότε ναι, δεν αφήνει δρόμο για επιστροφή. Τότε φεύγει ήρεμα κι αθόρυβα. Χωρίς λόγια, χωρίς καβγάδες, χωρίς καν να σε αποχαιρετήσει.

Απλα, γυρνάς το κεφάλι σου να την δεις, και δεν είναι εκεί….

Σοφία Παπαηλιαδου 

loveletters.gr

https://www.awakengr.com