Πόσο σκοτεινή είναι η ψυχή σας σύμφωνα με το ζώδιο σας...!!!!

Πόσο σκοτεινή ψυχή νομίζετε ότι έχετε; Αν είστε ειλικρινείς με τον εαυτό σας, η απάντηση σε αυτό το φαινομενικά αδύνατο ερώτημα θα σας έπαιρνε ώρες. Πρώτα, πρέπει να σκεφτείτε όλα τα καλά, τα κακά και τα άσχημα πράγματα που έχετε κάνει ή έχετε σκεφτεί στην ζωή σας. 

Τότε, θα πρέπει να τα μετρήσετε όλα συνολικά, αλλά ανεξάρτητα από αυτό, η προσωπική σας προκατάληψη θα υπονόμευε την εκτίμηση σας ακόμα περισσότερο. Στο τέλος, μόνο κάτι λιγότερο υποκειμενικό και μετρημένο θα μπορούσε πραγματικά να απαντήσει στην ερώτηση, πόσο σκοτεινή είναι η ψυχή σας; 

Παρακάτω αυτό προσπαθούμε να κάνουμε και θα σας πούμε πόσο σκοτεινή είναι η ψυχή σας βασισμένοι στο ζώδιο σας. 

Χρησιμοποιώντας το ζώδιο σας για να αναλύσουμε την ερώτηση, σας δίνει μια πιο ειλικρινή, αμερόληπτη και αποκαλυπτική απάντηση. 

Όταν έχουμε να κάνουμε με το ζώδιο μας, τείνουμε να επικεντρωνόμαστε κυρίως στις χαρούμενες, υποστηρικτικές και θετικές πτυχές του, ενώ παραλείπουμε εντελώς το οτιδήποτε σκοτεινό ή διεφθαρμένο γι αυτό. 

Ακόμα και έτσι, είναι εξίσου σημαντικό να είμαστε συνειδητοποιημένοι στην αρνητική, πιο μοχθηρή πλευρά του ζωδίου επειδή μπορεί να μας δείξει μια απαράμιλλη, σε βάθος ματιά του αληθινού εαυτού μας. Εδώ θα σας πούμε πόσο σκοτάδι κρύβεται μέσα σας οπότε προχωρήστε, βρείτε το ζώδιο σας και δείτε αν αληθεύει! 

Κριός (21 Μαρτίου-19 Απριλίου) Καθόλου σκοτάδι! 

Είστε το αντίθετο της σκοτεινής ψυχής και δεν είστε πραγματικά σκοτεινός τύπος. Ωστόσο, αν δεν ήταν το μαύρο, το τρομακτικό είδος σκοταδιού που καταπίνει τα πάντα θα ήσασταν περισσότερο η αδρεναλίνη που ενισχύει το σκοτάδι. 

Ταύρος (20 Απριλίου- 20 Μαΐου) Έχετε σκοτεινή ψυχή. 

Το θέμα είναι, ότι κανένας δεν το ξέρει πραγματικά επειδή τείνετε να απομακρύνετε όποιον πλησιάζει αρκετά κοντά ώστε να το δει. Η σκοτεινή ψυχή σας εμφανίζεται πραγματικά από την κτητικότητας που αναπτύσσετε για εκείνους στους οποίους ανοίγεστε και φροντίζετε. Ωστόσο, ταυτόχρονα η ζηλοτυπία και ο έλεγχος αποδεικνύονται συντριπτικά για τους άλλους και καταλήγουν να σας αφήνουν. 

Δίδυμος (21 Μαΐου- 20 Ιουνίου) Η ψυχή σας είναι σκούρα γκρι. 

Δεν είστε εντελώς σκοτεινός, αλλά μπορείτε να γίνετε αν είναι αναγκαίο! Μια σκούρα γκρι ψυχή βασικά σημαίνει πως είστε ικανοί να περπατήσετε στην γραμμή ανάμεσα στο καλό και στο κακό, στο θετικό και στο αρνητικό, στο ψηλό και στο χαμηλό. Είστε ικανοί στο να πλοηγήστε στα σκαμπανεβάσματα της ζωής. 

Καρκίνος (21 Ιουνίου-22 Ιουλίου) Η ψυχή σας είναι μια έντονη σκοτεινή σκιά του μπλε. 

Είστε περισσότερο συναισθηματικό ζώδιο, ευαίσθητοι και ανασφαλείς, το σκοτάδι σας αντανακλάται καλύτερα σε ένα μπλε τόσο σκούρο που μοιάζει με μαύρο. 

Λέων (23 Ιουλίου- 22 Αυγούστου) Η ψυχή σας δεν είναι καθόλου σκοτεινή. 

Όταν είστε ωραίοι και τρυφεροί σαν Λέοντες, απλώς δεν υπάρχει χώρος για σκοτάδι. Το οποίο είναι καλό σημάδι επειδή είστε εκ γενετής ηγέτης και οι άλλοι πάντα σας ακολουθούν. Δεν θα θέλατε να οδηγήσετε τους άλλους στην σκοτεινή πλευρά, έτσι; 

Παρθένος (23 Αυγούστου- 22 Σεπτεμβρίου) Δεν υπάρχει χώρος για σκοτάδι στην ψυχή σας. 

Είστε δραστήριοι και επηρεάζετε τους άλλους, δεν έχετε ενέργεια να σπαταλήσετε στο να είστε σκοτεινοί. Αν κάτι δεν μπορεί να αλλάξει είναι το ότι κάνετε τα πράγματα με ένα συγκεκριμένο τρόπο, αν δεν υπήρχε σκοτάδι, δεν θα υπάρξει ποτέ! 

Ζυγός (23 Σεπτεμβρίου- 22 Οκτωβρίου) Η ψυχή σας είναι άσπρη και μαύρη. 

Το ένα λεπτό μπορεί να είστε μίζεροι και βυθισμένοι στο απόλυτο σκοτάδι και το επόμενο να χαμογελάτε, να αισθάνεστε καλά και να ακτινοβολείτε αγνό λευκό φως! Εξαρτάται από την στιγμή και την τωρινή σας διάθεση. 

Σκορπιός (23 Οκτωβρίου- 21 Νοεμβρίου) Η ψυχή σας είναι εντελώς μαύρη. 

Κανένα φως δεν μπορεί να περάσει από το σκοτάδι της ψυχής σας. Ενώ φαίνεστε άκακοι, ακόμα και κάπως γκρι στο εξωτερικό σας, είναι όλο μια πρόσοψη. Από κάτω υπάρχει μόνο, καθαρό, ανόθευτο σκοτάδι. 

Τοξότης (22 Νοεμβρίου-21 Δεκεμβρίου) Η ψυχή σας δεν είναι καθόλου σκοτεινή. 

Μπορεί να είστε πραγματικά επιφανειακοί κάποιες φορές και συνεχώς δοκιμάζετε τις νεότερες τάσεις, οπότε αν το να είστε σκοτεινοί είναι μια από αυτές, θα την δοκιμάσετε! Αλλά πέρα από αυτό, το σκοτάδι δεν σας ταιριάζει. 

Αιγόκερως (22 Δεκεμβρίου-19 Ιανουαρίου) Η ψυχή σας είναι σκοτεινή, αλλά με καλό τρόπο! 

Σταματάτε τις σκοτεινές δονήσεις που έλκουν τους άλλους προς το μέρος σας και αυτό λειτουργεί ως πλεονέκτημα. Στην πραγματικότητα, το σκοτάδι σας είναι διασκεδαστικό στους γύρω σας, ποιος να το φανταζόταν ότι θα ήταν τόσο ωραίο; 

Υδροχόος (20 Ιανουαρίου-18 Φεβρουαρίου) Η ψυχή σας δεν είναι σκοτεινή. 

Είστε όλες οι μικρές ευχαριστήσεις που έχει να προσφέρει η ζωή και αν κάτι ξεφύγει από τον δρόμο σας, αποφεύγετε την σκοτεινή πλευρά του. Οι ιδιότροποι, αλλιώτικοι τρόποι σας επίσης βοηθούν στο να απομακρύνουν το σκοτάδι και να σας κρατήσουν στο φως. 

Ιχθείς (19 Φεβρουαρίου- 20 Μαρτίου) Η ψυχή σας είναι ένα μείγμα από σκοτάδι και φως. 

Εξαρτάται από την διάθεση σας, ίσως νιώθετε εντελώς σκοτεινοί την μια εβδομάδα και την επόμενη να είστε εντελώς το αντίθετο. Όπως για την κατήφεια για την οποία φημίζεστε, οι πιο μικρές αλλαγές μπορούν να έχουν τον μεγαλύτερο αντίκτυπο στο επίπεδο σκοτεινότητας της ψυχής σας.

https://www.awakengr.com

Πώς είναι να πάσχεις από κατάθλιψη και πώς μπορείς να θεραπευτείς...!!!!

Γκρίζα. Βαριά. Σύγχυση. Ανυπόφορα. Αυτές είναι μερικές από τις λέξεις που οι άνθρωποι που υποφέρουν από κατάθλιψη χρησιμοποιούν για να περιγράψουν πώς νιώθουν. Αλλά υπάρχουν τόσες άλλες λέξεις που εγώ προσωπικά δεν μπορώ καν να αρχίσω να συλλάβω επειδή η κατάθλιψη ενός ατόμου δεν είναι σαν αυτή κάποιου άλλου. 

Θυμάμαι να μιλάω με κάποιον όταν πέρναγα μια ζόρικη περίοδο της ζωής μου, σχετικά με το πώς ένιωθα και ένιωσα παρηγοριά που γνώριζα που ένιωθε πάνω κάτω αυτά που ένιωθα και εγώ. Που χρησιμοποιούσε λέξεις όπως το γκρίζο, το βαρύ, το μπερδεμένο και το ανυπόφορο. 

Όμως έλεγε και άλλες λέξεις που δεν είχαν απήχηση σε εμένα. Είναι ενδιαφέρον ότι η κατάθλιψη συχνά κάνει τους ανθρώπους να αισθάνονται τόσο μόνοι. Υπάρχει πολύ «Εγώ» ή «Εμένα», αλλά σπάνια το «εμείς». 

Και ακόμα, η κατάθλιψη είναι κάτι που εμείς, όπως τόσοι άνθρωποι στον κόσμο, βιώνουμε, παρόλο που αυτό το γεγονός δεν προσφέρει πολύ ενότητα. 

Ο συγγραφέας Andrew Solomon, εξερευνεί, όπως και οι άλλοι άνθρωποι, την κατάθλιψή του. Το σκοτάδι, τις πολλές ερωτήσεις, τους διάφορους τρόπους θεραπείας, τις μορφές υποτροπής και ο τρόπος που μαθαίνουμε για αυτήν και για τον εαυτό μας, μπορεί να είναι το καλύτερο εργαλείο για να προχωρήσουμε μπροστά. 

Επισημαίνει ότι το αντίθετο της κατάθλιψης δεν είναι η ευτυχία, αλλά η ζωτικότητα/ζωντάνια. Όταν βρισκόμουν σε ένα σκοτεινό μέρος, ανάγκαζα τον εαυτό μου να είμαι σε κόσμο, σε ένα εστιατόριο, προσπαθώντας να φάω και να γελάσω όπως ο καθένας. 

Αλλά δεν μπορούσα. Δεν ήθελα να είμαι ευτυχισμένος. Ήθελα να θέλω να τρώω. Ήθελα να θέλω να μιλάω σε άλλους ανθρώπους. Αλλά δεν μπορούσα. 

«Συνειδητοποίησα πως έχανα το ενδιαφέρον μου σχεδόν για τα πάντα. Δεν ήθελα να κάνω τίποτα από τα πράγματα που ήθελα προηγουμένως να κάνω και δεν ήξερα γιατί. Το αντίθετο της κατάθλιψης δεν είναι η ευτυχία αλλά η ζωντάνια. Και ήταν η ζωντάνια που φαινόταν πως έφευγε από μένα εκείνη τη στιγμή. Όλα όσα ήταν να κάνω φαίνονταν τόσα πολλά. 

Γύριζα σπίτι και έβλεπα το κόκκινο φως να αναβοσβήνει στον τηλεφωνητή μου και αντί να είμαι ενθουσιασμένος που θα άκουγα τους φίλους μου, σκεφτόμουν «Πω πω είναι πολλοί αυτοί στους οποίους πρέπει να απαντήσω» ή αποφάσιζα ότι έπρεπε να γευματίσω και μετά σκεφτόμουν ότι έπρεπε να βγάλω το φαΐ έξω και να το βάλω σε πιάτο και να το κόψω και να το μασήσω και να το καταπιώ και μου φαινόταν όλο αυτό σαν τα Πάθη του Χριστού». 

Η κατάθλιψη του Solomon τον οδήγησε σε ένα αποκαλυπτικό ταξίδι ανά τον κόσμο που μίλησε με άλλους που είχαν κατάθλιψη. Και έμαθε να κάνει ερωτήσεις που θα τον οδηγούσαν τελικά στο να συνειδητοποιήσει ότι οι άνθρωποι έχουν ανάγκη να μιλήσουν. Πρέπει να μιλήσουν. Ένα πράγμα που παρατήρησα σχετικά με την κατάθλιψη είναι ότι δεν υπάρχει καθόλου θεραπεία. 

Αλλά ο τρόπος που ο Solomon έκανε συγκεκριμένες ερωτήσεις πραγματικά δίνει αξία σε αυτό. Αναρωτιόταν αν τα φάρμακα που τελικά κατέληξε να παίρνει για την κατάθλιψή του, τον έκαναν να είναι περισσότερο ο εαυτός του ή κάποιος άλλος. Αναρωτήθηκε επίσης αν πρόκειται για χημικό πρόβλημα ή για ψυχολογικό. 

Και αν τελικά χρειάζεται χημική θεραπεία ή φιλοσοφική θεραπεία. Η κατανόηση της κατάθλιψης είναι πολύπλοκη, ίσως επειδή την μπερδεύουμε με άλλα πράγματα όπως η στενοχώρια και η θλίψη. 

Αυτή η ιδέα έκανε τον Andrew να θέλει να την καταλάβει ακόμα περισσότερο και έτσι για καλό του επέλεξε να προσεγγίσει άλλους ανθρώπους για να δει τι είναι αυτό που κάνει κάποιος ανθρώπους να είναι πιο δυνατοί από κάποιους άλλους. 

«Και ανακάλυψα όσα μιλούσα σε καταθλιπτικούς ανθρώπους ότι έχουν πολλές παραισθητικές αντιλήψεις. Οι άνθρωποι λένε «κανείς δεν με αγαπάει». Και εσύ λες «Εγώ σε αγαπάω, η γυναίκα σου σε αγαπάει, η μητέρα σου σε αγαπάει». Μπορείς να δώσεις αυτή την απάντηση πολύ εύκολα τουλάχιστον στους περισσότερους ανθρώπους. 

Αλλά οι άνθρωποι που έχουν κατάθλιψη λένε «Ό,τι και αν κάνουμε όλοι θα πεθάνουμε στο τέλος». Ή λένε «Δεν μπορεί να υπάρξει αληθινή επικοινωνία μεταξύ δύο ανθρώπων. Ο καθένας μας είναι παγιδευμένος στο σώμα του». Και σε αυτούς πρέπει να απαντήσεις «Αυτό είναι αλήθεια, αλλά πιστεύω ότι πρέπει να σκεφτούμε τώρα τι έχουμε για πρωινό». 

Ίσως ένα από τα πιο σπαραχτικά του νοήματα είναι η καταθλιπτική του συνειδητοποίηση που αποδέχεται την κατάθλιψη και τολμώ να πω ότι το να «αγαπάς» την κατάθλιψή σου, μπορεί να λειτουργήσει για σένα πιο πολύ απ’ όσο νομίζεις. 

«Και σε αυτό στο οποίο κατέληξα μετά από καιρό ήταν ότι οι άνθρωποι που αρνούνται την εμπειρία τους και λένε «Είχα κατάθλιψη πολύ καιρό πριν, δεν θέλω να το σκεφτώ ποτέ ξανά αυτό. Δεν πρόκειται να ξανακοιτάξω πίσω σε αυτή την κατάσταση. Θα συνεχίσω τη ζωή μου», ειρωνικά αυτοί είναι οι άνθρωποι που είναι οι πιο σκλαβωμένοι από αυτό που έχουν. 

Με το να αποκλείεις ην κατάθλιψη την δυναμώνεις. Όσο την κρύβεις από τον εαυτό σου, μεγαλώνει. Και οι άνθρωποι που τα πάνε καλύτερα είναι εκείνοι που μπορούν να ανεχτούν το γεγονός ότι ζουν σε αυτήν την κατάσταση. Αυτοί που μπορούν να ανεχτούν την κατάθλιψή τους είναι εκείνοι που έχουν δύναμη ψυχής». 

Αν οι άνθρωποι μάθουν να εκτιμούν την κατάθλιψη, ίσως να τους φανεί λίγο πιο ανεκτή. Μπορεί να μην αποτραπεί μια υποτροπή, αλλά η απομάκρυνση των τρομακτικών της δυνάμεων θα μπορούσε ακόμα και να υποστηρίξει την ιδέα ότι η υποτροπή θα γινόταν πιο ανεκτή. 

Μετάφραση : awakengr.com via collective-evolution

https://www.awakengr.com

Αφιερωμένο σε όσους μας πλήγωσαν...!!!!

Φρόντιζε να μην κρατάς μέσα σου κακία για κανέναν. Δεν υπάρχει από αυτό, μεγαλύτερη σκλαβιά.

Θα περάσουν από τη ζωή σου άνθρωποι που θα σε πληγώσουν. Άνθρωποι που θα σε προδώσουν, άνθρωποι που θα σου κάνουνε κακό. Όπως και να πορεύεται κανείς, αυτό δεν μπορεί να το αποφύγει.

Και θα θυμώσεις μαζί τους. Και θα οργιστείς. Και θα αντιδράσεις. Και θα κλάψεις. Και θα ξεσπάσεις. Και είναι αυτό όλο φυσιολογικό.

Έρχεται όμως κάποια στιγμή - δεν μπορεί θα το έχεις νιώσει - που η αρχική η φούντωση, η ένταση, περνάει. Καταλαγιάζει. Και είναι το σημείο αυτό που πρέπει να αποφασίσεις.

Να αποφασίσεις, αν θα κρατήσεις κακία μέσα σου. Να αποφασίσεις αν θα κρατήσεις μέσα σου θυμό. Ή, να αποφασίσεις αν θα συγχωρήσεις, αν θα προχωρήσεις λέγοντας στον εαυτό σου πως ‘’ ό,τι έγινε έγινε’’, πως ‘’ο χρόνος πίσω δεν γυρνά’’.

''Μα δεν είναι εύκολο'', ίσως να μου πεις.

Ναι. Δεν είναι. Υπάρχουν καταστάσεις, που ανθρώπινος νους, δεν τις χωρά. Πως λοιπόν, να μπορέσει κανείς να συγχωρέσει;

Ξέρεις…

Όσο θυμό, όση οργή και να κρατήσεις απέναντι σε όποιον σε πλήγωσε, μόνο εσύ παιδεύεσαι. Τίποτα δεν κερδίζεις. Τίποτα δεν αλλάζει. Ένα φορτίο παραπάνω, που άδικα, εσύ πάλι, μόνος κουβαλάς.

Φρόντιζε να μην κρατάς μέσα σου κακία για κανέναν.

Δεν υπάρχει από αυτό, μεγαλύτερη σκλαβιά.

Δεν υπάρχει από αυτό, μεγαλύτερη ελευθερία.

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος 

Ψυχολόγος M.Sc. – e-psyxologos.gr

https://www.healingeffect.gr

Θάνος Ασκητής : Τι είναι αυτό που σκoτώνει το σeξ μέσα στον γάμο...!!!!

Η σεξουαλική ζωή ενός ζευγαριού πολλές φορές δέχεται αλλαγές με το πέρασμα του χρόνου. 

Η σεξουαλική ζωή ενός ζευγαριού πολλές φορές δέχεται αλλαγές με το πέρασμα του χρόνου. Η σεξουαλική εικόνα μιας σχέσης, ενός γάμου χάνει σημαντικά το ρόλο της από τις συμπεριφορές που υιοθετούνται και από τους δύο συντρόφους σιγά σιγά μέσα στη συμβίωση. 

Σταδιακά αναπτύσσονται ρόλοι και συνήθειες μέσα την καθημερινότητα που επιδρούν αρνητικά στην ερωτική επιθυμία και την έλξη για σεξουαλική επαφή. 

Πράγματι, είναι ζηλευτή η προσπάθεια που καταβάλλουν οι σύντροφοι να ασχημίνουν τη σχέση τους και να κλείσουν οριστικά το άλμπουμ των φωτογραφιών που έβγαλαν ως εραστές προτού συμβιώσουν ή παντρευτούν. 

Και αν καμιά φορά κατά λάθος το ανοίξουν σε γιορτές και σε φίλους που θα έρθουν στο σπίτι τους, είναι έκδηλη η έκπληξή τους όταν βλέπουν τους εαυτούς τους λίγο καιρό πριν. 

Γιατί η σχέση τους που απέκτησε νομικό κύρος και επιβεβαιώθηκε από το περιβάλλον άνοιξε το δρόμο της γκρίνιας, της μιζέριας, της έντασης αλλά και της παθητικής αδιαφορίας, εκφράζοντας όλο και πιο πολύ τη δυσφορία και την απέχθεια που γεννήθηκαν μεταξύ τους. 

Η ψυχική επαφή και η επικοινωνία χάνουν το ενδιαφέρον τους ενώ η σεξουαλική επιθυμία χάνεται πίσω από τους εγωισμούς και την αλληλοχρέωσή τους. 

Πολλές φορές το κάλεσμα που γεννούν ο πόθος και η έλξη για το σύντροφο, ακυρώνεται μπροστά στο θυμό, στην απογοήτευση και στην άρνηση. Τα συναισθήματα αυτά κλέβουν με τον καιρό όλο και περισσότερο τη σεξουαλική παράσταση. 

Το ζευγάρι βάζει τη σεξουαλική του έκφραση πίσω από αυτές τις αναγκαστικές επιταγές που ο γάμος χρεώνει και ο ερχομός του παιδιού ουσιαστικά τελειώνει τη σεξουαλική αναζήτηση, αφήνοντας τη γεύση του σεξ, του φλερτ και της εικόνας. 

Ένα σπίτι που γίνεται τυραννικό, καταπιεστικό, νευρωτικό, ένα παιδί που όσο μεγαλώνει τόσο φορτώνει τους δυο γονιούς, που νιώθουν παγιδευμένοι στις υποχρεώσεις και χάνουν ουσιαστικά το συντροφικό τους ρόλο, οδηγούμενοι σε πλήρη αποξένωση, ακόμη και σε απομόνωση στο ίδιο δωμάτιο. Η σχέση με το παιδί είναι μια σχέση στρατηγικής. 

Το σχέδιο δράσης πρέπει να είναι καλά μελετημένο, διότι ακόμη και στις σχέσεις όπου το ψυχικό βάθος και η επικοινωνία καλά κρατούν, το σεξ ως επιθυμία και κάλεσμα μπορεί να χάσει σημαντικό έδαφος αν δεν το προστατεύσουν και δεν οριοθετήσουν την παρουσία του παιδιού μέσα στο υπνοδωμάτιό τους. 

Ο ελληνικός γάμος χαρακτηρίζεται από την παιδική παρουσία στο κρεβάτι των γονιών και από τη σεξουαλική απουσία στο κρεβάτι των εραστών! Το υπνοδωμάτιο τόσο του παιδιού όσο και των συντρόφων-γονιών πρέπει να έχει ξεκαθαρισμένες εικόνες που οι πόρτες και των δύο δωματίων αντίστοιχα περιβάλλουν. 

H σεξουαλική επαφή των δύο συντρόφων χάνεται όταν η διάθεση να εκφράσει ο ένας τις αισθήσεις του στον άλλον παγώνει μπροστά στην ανοιχτή πόρτα που το παιδί εύκολα παραβιάζει και προκαλεί το συνεχή φόβο του αιφνιδιασμού και της απρόσκλητης παρουσίας του. 

Ακόμη και η αίσθηση ότι «το παιδί μάς ακούει» μειώνει ουσιαστικά τη σεξουαλική προκλητικότητα, τη διάθεση και το κάλεσμα, αφού «θα εκτεθούμε» απέναντι στο γονεϊκό μας ρόλο. H «ηθική» πλευρά της γονεϊκής υπευθυνότητας ακυρώνει την «ανήθικη» πλευρά της συντροφικής σεξουαλικότητας. 

Παράλληλα, το ερωτικό ενδιαφέρον μεταξύ των συντρόφων φαίνεται να χάνεται καθώς, με την πάροδο του χρόνου, ο άνδρας και η γυναίκα αδιαφορούν για θέματα που τους κάνουν ελκυστικούς όπως στην αρχή της σχέσης. 

Πράγματι, ο άνδρας και η γυναίκα, καθώς ο χρόνος περνά, παχαίνουν, δε γυμνάζονται, δε φροντίζουν το ντύσιμό τους και την προσωπική τους υγιεινή όσο στην αρχή. Το αποτέλεσμα είναι μοιραίο για το σεξ, που δε φαίνεται πλέον να είναι απαραίτητο – ακόμη και όταν η ιδέα γεννηθεί μέσα στο μυαλό εγκαταλείπεται αμέσως αφού οι παρούσες συνθήκες δεν ευνοούν. 

http://www.womantoc.gr

https://www.healingeffect.gr

Tablet : Η σύγχρονη νταντά...!!!!

Tablet: Η σύγχρονη νταντά!

Συχνά ρωτώ έναν γονιό γιατί έκανε παιδί. Ντρέπομαι να σας πω τις απαντήσεις που ακούω τουλάχιστον από εκείνους που δεν ντρέπονται να τις πουν.

Έρχεται λοιπόν εκείνη η ώρα η ευλογημένη που γυρνάς στο σπίτι με ένα παιδί. Μέχρι τώρα δεν το είχες. Για μερικούς μήνες το είχες στη κοιλιά σου, άλλοι το περιμένατε με αγωνία, άλλοι με χαρά, άλλοι με προβληματισμό και κάποιοι ίσως και με φόβο. 

Ότι κι αν υπήρχε πριν να έρθει τελειώνει όμως όταν έρθει. Είσαι εκεί στο σπίτι σου, συχνά χωρίς βοήθεια και αρχίζει μια περίοδος που κανείς δεν σου την περιέγραψε πραγματικά. Την είχες ίσως ζήσει μέσω φίλων αλλά όταν έφευγες από τα σπίτια τους έχοντας πάρει μια γεύση για λίγο από τις χαρές ή τα αδιέξοδα ενός βρέφους, εσύ πήγαινες στο σπίτι σου... 

και κοιμόσουν ενώ οι φίλοι σου ξενυχτούσαν, θηλάζοντας, αλλάζοντας πάνες, και ίσως περπατώντας πέρα δώθε στο σπίτι μήπως και το μωρό ηρεμήσει και κοιμηθεί. Μπορεί να σου τα περιέγραφε η φίλη σου αν προλάβαινε αλλά το βίωμα είναι βίωμα. Τώρα τo ζεις.

Για όποιο λοιπόν λόγο έφερες ένα παιδί από το μαιευτήριο στο σπίτι ο δρόμος δεν έχει γυρισμό. Πασχίζεις και αγωνιάς και κούτσα-κούτσα τα καταφέρνεις να περάσεις το πρώτο χρόνο και σιγά σιγά έρχεται και ο δεύτερος και ο τρίτος και τώρα πια το βρέφος είναι νήπιο και οι ανάγκες του είναι άλλες. 

Θέλει να εμπειρευτεί τον κόσμο, να πιάσει, να δοκιμάσει, να ανεβεί, να κατεβεί, να δαγκώσει, να φτύσει, να φάει ή να μην φάει, να κοιμηθεί ή να μην κοιμηθεί και όλα αυτά που αντιμετωπίζεις καθημερινά. Εξουθενωμένοι τις περισσότερες φορές και οι δύο γονείς (στην καλύτερη περίπτωση που ασχολούνται και οι δύο και είναι αλήθεια πως συμβαίνει όλο και περισσότερο) έχουν ανάγκη λίγου ύπνου, λίγης ξεκούρασης, λίγης χαλαρότητας. 

Αν έχουν κάποιον άνθρωπο να το αφήσουν έχει καλώς αν όμως όχι; Οι ανάγκες του ζευγαριού μεγαλώνουν για λίγο χρόνο προσωπικό, για μια έξοδο χωρίς έννοιες, για ένα ποτό με φίλους. Δυσκολεύει και η σχέση γιατί τώρα τα θέματα της αντιπαράθεσης είναι πιο πολλά και έχουν να κάνουν με έναν ακόμη άνθρωπο που εξαρτάται 100% από εκείνους. 

Ψάχνουν απεγνωσμένα να βρουν λύσεις. Μέχρι πριν λίγα χρόνια τη λύση αποτελούσε η τηλεόραση. Στην καλύτερη κάποιο παιδικό dvd που κρατούσε το παιδί για λίγο απασχολημένο, να κάνεις ένα μπάνιο βρε αδερφέ σαν άνθρωπος. Και ξαφνικά το ένα dvd έγιναν δύο και τα δύο γρήγορα έγιναν τρία. 

                         

Και μια καινούργια διένεξη ξεκίνησε και μεταξύ γονιού παιδιού αλλά και μεταξύ του ζευγαριού. «Έλα άστον μωρέ, τι θα πάθει;». Όσο είχαμε τα dvd η ιστορία ήταν ως εκεί. Άλλη οικογένεια έβρισκε τη λύση της σιγά σιγά, άλλη επέβαλε, άλλη αδιαφορούσε και η ζωή συνεχιζόταν μέχρι την αποφράδα εκείνη μέρα που ανακαλύφθηκε το tablet. 

Αποφράδα ναι αποφράδα γιατί τώρα πια τον σιγαστήρα, την baby sitter, την νταντά, μπορείς να την πάρεις ΚΑΙ μαζί σου όπου πας!!! Όπου πας έχεις το μαγικό εκείνο, το θαυματουργό αποχαυνωτικό δηλητήριο που αργά αλλά σταθερά εξουσιάζει το παιδί σου. Μάχες ολόκληρες με τρίχρονα που θέλουν κι άλλο το tablet. 

Χτυπούν και χτυπιούνται στα πατώματα μόλις τους πάρεις την εξάρτηση γιατί ναι έχουν εξαρτηθεί. Δεν επιτρέπεται να έχουμε εξαρτημένα πλάσματα από την τεχνολογία. Δεν επιτρέπεται επίσης να σπρώχνουμε τα παιδιά μας στην εξάρτηση πιστεύοντας ότι θα είναι αυτά σε θέση να την ελέγξουν. Ποιος στραβός δεν θέλει το φως του; 

Ποιος ναρκομανής δεν θέλει τη δόση του! Aν ξέρει μάλιστα πως είναι εδώ δίπλα και μπορεί να την έχει άμεσα! Και όταν του δώσεις το σακκουλάκι με απεριόριστη ποσότητα γιατί πιστεύεις ότι θα βάλει όριο; Ποιος ο ναρκομανής θα βάλει όριο; Μα είμαστε ανόητοι οι άνθρωποι; 

Ανόητοι ή συμφεροντολόγοι; Κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας ή πράγματι δεν αντιλαμβανόμαστε το πόσο σκληρό είναι για ένα παιδί να του δώσεις στα χέρια του την ευτυχία και το ίδιο να έχει τη σύνεση και την διάκριση να πει : 

«Ε τώρα μαμά πάρτο αρκετά ευτύχησα, δεν θέλω άλλο». Ποιόν κοροϊδεύουμε, το εαυτό μας, ή το παιδί;

Δεν είναι πράματα αυτά. Μπορεί το marketing να κάνει τη δουλειά του αλλά εσύ γονιέ δεν πρέπει να κάνεις τη δική σου; Και παρακαλώ να μην ακούσω αυτά που ακούω από τους γιάπιδες «ναι αλλά σύντομα θα πρέπει να μάθει την τεχνολογία». Κανείς δεν λέει όχι. 

Η τεχνολογία είναι μέρος της ζωής μας, είναι εργαλείο σπουδαίο, είναι μεγάλος βοηθός ποιος μπορεί να το αμφισβητήσει. Δεν είναι όμως για τα χέρια όλων, πάντα.

Η εικόνα των δύο ζευγαριών που τρώνε συζητώντας σε ένα εστιατόριο και 3 παιδάκια κάθονται φρόνιμα-φρόνιμα δίπλα τους και το καθένα έχει το tablet στα χεράκια του είναι θλιβερή, αποκαρδιωτική και απολύτως απαισιόδοξη. Δεν χρειάζεται τα παιδιά να είναι φρόνιμα. 

Τα παιδιά χρειάζεται να είναι αεικίνητα, να τριγυρνούν γύρω απ’ τα τραπέζια (αν είναι μαζί μας) και να τρώνε και καμιά πατατούλα απ’ το τραπέζι του διπλανού που σίγουρα δεν θα ενοχληθεί γιατί ένα 5χρονο ήρθε κοντά του και τον σκούντησε ή του μίλησε, ή ότι άλλο. 

Αν η οικογένεια λοιπόν βγήκε όλη μαζί, ας αποφασίσει να πάει εκεί που θα περάσουν τα παιδιά καλά όχι οι μεγάλοι. Και στην ερώτηση και τι να κάνουν οι μεγάλοι, να σκεφτούν πως μεγαλώνουν παιδιά και όχι κούκλες. Την κούκλα εκεί που την αφήνεις εκεί θα τη βρεις. Το παιδί όχι. 

Δεν μπορεί να το κουβαλώ εκεί που εγώ θέλω πασάροντας ένα tablet για να το κρατώ απασχολημένο δήθεν ευχάριστα. Δεν είναι λύση το tablet για όλα. Δεν είναι εκπαίδευση στη τεχνολογία να ξέρει το τρίχρονο να πατάει το επόμενο τραγουδάκι στο YouTube. Για έναν και μοναδικό λόγο. 

Γιατί αυτός ο δρόμος δεν έχει τελειωμό και κυρίως δεν έχει γυρισμό. Αν παρόλ’ αυτά θέλουμε να εισάγουμε το γόνο μας στα άδυτα της τεχνολογίας τόσο γρήγορα ας μείνουμε σταθεροί στο χρόνο. 

Άλλη μια πονεμένη ιστορία ο χρόνος! Λέει λοιπόν ο δήθεν καλοπροαίρετος γονιός «Ναι πάρτο λοιπόν για 5 λεπτά»! Αλήθεια εσύ μάνα εσύ πατέρα ακούς τι λες; Λες λοιπόν στο 3χρονο «πάρτο για 5 λεπτά». Θέλεις να αναλύσουμε αυτή τη φράση. «Πάρτο» είναι ένα ρήμα στην προστακτική που δηλώνει στον άλλον την συμφωνία μας να αποκτήσει κάτι. 

Με τη χρήση και μόνο αυτής της λέξης έχουμε δηλώσει την άνιση σχέση μας. Αν δηλαδή λέγαμε «μπορείς να το έχεις» είναι άλλη η αίσθηση, φαίνεται σαν να συναινείς, να συμφωνείς να αποκτήσει ο άλλος κάτι και παράλληλα είναι σαν να του δίνεις την ευθύνη της απόκτησης αυτής. 

Τώρα αν πάμε στο δεύτερο μέρος της φράσης «για πέντε λεπτά». Τι θα πει το «για πέντε λεπτά» για το 3χρόνο. Τι είναι το «πέντε» και τι είναι τα «λεπτά»; Καταλαβαίνετε τι συμβαίνει στην επικοινωνία μας με τα παιδιά; 

Τώρα θα πρέπει να δούμε πώς θα προσδιορίσουμε το χρόνο χωρίς να του πούμε κινέζικα όπως είδαμε ότι είναι το «πέντε λεπτά» και χωρίς να πάρουμε την ευθύνη που θα ήταν η έκφραση «μπορείς να το έχεις μέχρι να σου πω». Δεν υπάρχει λύση. Όσο και να σκεφτείς δεν μπορείς να δώσεις την έννοια του ορίου σε ένα 3χρονο. 

Άρα δεν είναι κάτι που μπορώ να διαπραγματευτώ με το 3χρονο γιατί όλη την ευθύνη θα πρέπει να την έχει ο γονιός. Έτσι αρχίζει η Μάχη για Δύναμη. Γιατί ο γονιός θα βάζει το όριο και το παιδί θα το υπερβαίνει. 

Συμπεραίνουμε λοιπόν πως αν κάτι δεν μπορούν τα δύο μέρη να είναι σε θέση να το διαπραγματευτούν ισότιμα δεν είναι μέσα στο πλαίσιο των πιθανοτήτων. Αφού λοιπόν δεν μπορεί να είναι σε θέση να αντιληφθεί το πώς το πόσο και το τι απλά δεν μπορεί να το έχει. 

Τα όρια μπορούν να ισχύσουν ως όρια και όχι ως επιβολή μόνον όταν συναποφασίζονται, εμπνέονται και δεν επιβάλλονται. Όλοι οι γονείς δυστυχούν με το θέμα αυτό γιατί δεν γνωρίζουν το πώς αυτό το θέμα λειτουργεί στη ψυχοσύνθεση του ανθρώπου. 

Άρα κάθε φορά που αναφέρονται στα όρια, αναφέρονται στους περιορισμούς που εκείνοι επιθυμούν να επιβάλουν. Φυσικά αυτό το αντιλαμβάνεται το παιδί γιατί δεν είναι χαζός άνθρωπος είναι απλά μικρός άνθρωπος και νοιώθοντας την επιβολή και μπαίνοντας στη μάχη για τη δύναμη θέλουν να επιβάλουν τη δική τους θέση.

Μπορώ λοιπόν να δώσω ένα tablet στα χέρια του παιδιού μου ΜΟΝΟΝ όταν έχω προσυμφωνήσει το πόσο, το γιατί, το πότε και το πώς θα το χρησιμοποιεί. Α! και κάτι ακόμη. Να προσυμφωνήσουμε επίσης και το τι θα χρειαστεί να γίνει αν δεν τηρηθούν τα προηγούμενα. 

Μόνον τότε μπορεί κανείς να εμπιστευτεί αυτό το σπουδαίο κατά τα άλλα εργαλείο, διασκέδασης, εκπαίδευσης, κλπ κλπ στα χέρια του χρήστη του. Ας αναρωτηθεί ο κάθε γονιός γνωρίζοντας το παιδί του αλλά κυρίως γνωρίζοντας τον εαυτό του αν μπορεί να έχει αυτή τη συμφωνία και ας προχωρήσει.

Αν η σχέση γονιού παιδιού μπορεί να υποστηρίξει το προηγούμενο τότε σημαίνει ότι υπάρχει μια ισότιμη με αμοιβαίο σεβασμό σχέση και τα πράγματα είναι έτοιμα να λειτουργήσουν στο πλαίσιο της ανάληψης ευθύνης που αναλογεί στο κάθε μέρος. 

Απέχουμε παρασάγκας εμείς οι Έλληνες γονείς από μια τέτοια σχέση. Απέχουμε γιατί δεν την είχαμε με τους δικούς μας γονείς, δεν την έχουμε με τις κυβερνήσεις μας, δεν την έχουμε με την όποια αρχή. Γι’ αυτό την αρχή την βλέπουμε ως εξουσία και ο χορός της αντιπαράθεσης καλά κρατεί. 

Το θέμα είναι αν θέλουμε να αλλάξουμε, αυτή τη σχέση ανταγωνισμού και ταυτόχρονα εξάρτησης. Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία. Δεν χαρίζεται σε κανέναν. 

Αν δεν μαθητεύσουν οι γονείς οργανωμένα και με συνέπεια στο πώς μπορούν να βελτιώσουν κατ’ αρχήν τον εαυτό τους και μετά την επιρροή προς τον νέο άνθρωπο που προπονούν να βγει στη ζωή, θα συνεχίζουμε να πηγαίνουμε στα τυφλά, θα συνεχίσουμε να εμπιστευόμαστε τα tablets στα χέρια των παιδιών μας και θα συνεχίσουμε να ωρυόμαστε όταν τα πράγματα δεν λειτουργούν όπως θέλουμε. 

Το θλιβερότερο βέβαια είναι ότι θα συνεχίσουμε να μεταφέρουμε και στην επόμενη γενιά τα δικά μας τραύματα, τα δικά μας στερεότυπα όπως τα κουβαλήσαμε από την προηγούμενη και η προηγούμενη από την προηγούμενη …….. 

Ερατώ Χατζημιχαλάκη – Οικογενειακή Σύμβουλος

allazo.gr - elpidohori.gr

εικόνα τοp: Mama365 

http://thesecretrealtruth.blogspot.com

Ήσουν η μία κι εγώ τόσο λίγος για να το καταλάβω...!!!!

Ξημερώνει.

Άλλο ένα ξημέρωμα που η μόνη λέξη που βγαίνει είναι το «γύρνα».

Πήρες την σιωπή σου κι έφυγες. Εσύ λάτρευες την σιωπή κι εγώ ζούσα για την φωνή σου, για τις λέξεις σου. Ήθελα να τα ξέρω όλα. Όχι να τα μαντεύω, να τα ξέρω. 

Να μου μιλάς για εσένα, για τα όνειρά σου, για τις ανασφάλειές σου, για τους φόβους σου. Ναι, αυτό ήθελα μόνο. Να μου μιλάς. Κι εσύ σιωπούσες.

Ήθελες να διαβάζω την σιωπή μα δεν καταλάβαινες πως δεν μπορούσα. 

Κάθε άνοιγμά σου το ακολουθούσαν μέρες σιωπής. Κάθε σκέψη σου που έκλεβα με κόπο ένιωθες πως σε ξεγύμνωνε μπροστά μου. Ένιωθες έκθετη, λες και γινόσουν διάφανη μετά από κάθε λέξη σου, μετά από κάθε σκέψη σου. 

Σαν να γινόσουν εύθραυστη στα χέρια μου και να κινδύνευες με μια λάθος κίνηση να σε κάνω χίλια κομμάτια. 

Και σε έκανα.

Τι κι αν ήσουν η μία που δεν ήθελα να χάσω από την ζωή μου.

Τι κι αν ήσουν η μία που δεν έμοιαζε με καμία άλλη από το παρελθόν. 

Ήσουν διαφορετική, μοναδική. Δεν το έπαιζες αδύναμη, δεν ήθελες να είσαι εύθραυστη. Ήξερες τι ήθελες και πώς να το κάνεις δικό σου. Και ήσουν τόσο σίγουρη για εσένα, που άντεχες να ανήκες.

Άντεχες να ΜΟΥ ανήκεις. Κι όσο σου ζητούσα, τόσα να μου δίνεις.

Και να αντέχεις. 

Να αντέχεις τις ζήλειες, τα νεύρα, τις ανασφάλειες, να με αντέχεις όταν γινόμουνα μικρός, ελάχιστος μπροστά σου κι εσύ να με σηκώνεις και να με ξαναβάζεις στο βάθρο σου. 

Εσύ μου μίλαγες με τις σιωπές κι όταν επέλεγες λέξεις το έκανες πολύ προσεκτικά. Κι όσο ξετύλιγες το παρελθόν σου εγώ υπέφερα. 

Υπέφερα όταν μου μίλαγες για εκείνους που πέρασαν. Υπέφερα όταν σε σκεφτόμουν με άλλους. 

Μισούσα κάθε έναν που αισθάνθηκε οτιδήποτε για εσένα. Μισούσα καθέναν που σε κατάλαβε περισσότερο από εμένα. Κι όσο εσύ μου χτύπαγες καμπανάκια εγώ δεν άκουγα. Είχα στο μυαλό μου πως είσαι άλλη μια.. κι ήταν αργά όταν κατάλαβα πως είσαι η ΜΙΑ. 

Και το νιώθω τώρα αυτό, τώρα που έφυγες και δεν υπάρχεις πουθενά. Σαν σε μια στιγμή να μηδένισες τα πάντα μου. Και καλά έκανες. Με διέγραψες ακαριαία απ’ τη ζωή σου. Χωρίς να προλάβω να καταλάβω. Χωρίς να προλάβω να σου εξηγήσω. Χωρίς να προλάβω να σου πω.. 

Να σου πω πως σε αγάπησα όσο καμία. Πως τώρα πια δεν φοβάμαι να σου πω πως είσαι η μία. Η μοναδική. Η απόλυτη. Και δεν ξέρω γιατί έπαιξα μαζί σου ενώ ένιωθα τόσα. Δεν ξέρω γιατί σου φέρθηκα έτσι και έδιωξα από κοντά μου τον μοναδικό άνθρωπο που μου χάριζε ένα χαμόγελο αληθινό. 

Συγνώμη για όλα. Για κάθε δάκρυ, για κάθε υστερία που εγώ σου προξένησα και για όλες τις φορές που σε έκανα να αισθανθείς δεύτερη. Ήσουν η μία και μοναδική κι άργησα πολύ να το αποδεχτώ. 

Πού να φανταστώ; Πού να φανταστώ πως εκείνο το αδύναμο κοριτσάκι, είχε μέσα του τόση δύναμη. Πως η αξιοπρέπειά σου ήταν μεγαλύτερη από την αγάπη σου για μένα. 

Κι εγώ; Εγώ στα γκρέμισα όλα κι εσύ απλά έφυγες.

Ναι, απλά, έφυγες. Χωρίς λόγια, χωρίς λέξεις. Χωρίς φωνές, υστερίες και κατινιές.

Μ’έκανες τόσο δα μικρό μπροστά σου, γύρισες την πλάτη σου κι έφυγες. 

Κι όσο έφευγες το μόνο που μπορούσα να ψελλίσω ήταν «μείνε». Σε παρακαλώ, μείνε. 

Εσύ όμως δε θα γυρίσεις ξανά. Το ξέρω και δε σε αδικώ γι’ αυτό. Εγώ όμως είμαι εδώ μετανιωμένος για όλα και σε ζητάω πίσω. Θα κάνω ό,τι χρειαστεί για να σε κερδίσω ξανά, ό,τι ζητήσεις κι ό,τι απαιτήσεις. 

Ξέρω πλέον τι χρειάζομαι στη ζωή μου κι αυτό είσαι εσύ και τίποτα άλλο. Εσύ που ούτε το βλέμμα σου πλέον δε γυρίζεις προς το μέρος μου, εσύ που δε μοιάζεις με καμία. Εσύ που ψάχνω παντού τα μάτια σου, αυτά τα γαμημένα τα μάτια σου που μιλούσαν στην ψυχή μου. 

Άσε με να κερδίσω ξανά την εμπιστοσύνη σου και σου υπόσχομαι να μην το μετανιώσεις αυτή τη φορά. Άσε με να σου δείξω πως σε αγαπάω περισσότερο από κι από εμένα. Σαν χάρη στο ζητώ, παρ’ όλο που δεν μου αξίζει ούτε αυτό. 

Γύρνα.. 

Νικήτας Αναγνώστου – loveletters.gr 

https://www.healingeffect.gr

Είναι ευλογία να μεγαλώνεις με παππού και γιαγιά...!!!!

«Ο χειρότερος παιδικός σταθμός είναι καλύτερη επιλογή απ’ τη γιαγιά και τον παππού». Αυτό είπε ο παιδίατρος στους γονείς μου την πρώτη φορά που ρωτήθηκε. Μετά από πολλά χρόνια που μαθαίνω αυτή την ιστορία και χωρίς να αμφισβητώ σε καμία περίπτωση τις γνώσεις και την εμπειρία του, χαίρομαι που δεν τον άκουσαν. 

Για να είμαστε ειλικρινείς, για ένα μικρό παιδί είναι σαφώς καλύτερα να μεγαλώνει με παιδάκια συνομήλικα, να συνηθίζει από μικρό σε μια μορφή αυτονομίας κι ανεξαρτησίας, σε ένα περιβάλλον λιγότερο οικείο - τουλάχιστον στην αρχή- όπως θα κληθεί μεγαλώνοντας πολλές φορές να ενταχθεί σε αντίστοιχες οργανώσεις. 

Μαθαίνει να κοινωνικοποιείται πιο νωρίς, να λειτουργεί σε ομάδες, να συνεργάζεται, να μοιράζεται, να φροντίζει το διπλανό του, έχοντας έτσι εκ των πραγμάτων προβάδισμα στην προσαρμογή στον αμέσως επόμενο κοινωνικό μικρόκοσμο, το σχολείο. 

Φυσικά, υπάρχουν κι οι περιπτώσεις που οι γονείς δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να στείλουν το παιδάκι τους σε έναν παιδικό σταθμό, οπότε το σενάριο παππούς-γιαγιά είναι μονόδρομος. 

Όμως πολλές φορές είναι καθαρή επιλογή. Ίσως γιατί οι γονείς νιώθουν μεγαλύτερη ασφάλεια, οικειότητα, εμπιστοσύνη και βέβαια έχουν και μια άνεση παραπάνω να διαφωνήσουν ή να πουν και μια κουβέντα παραπάνω αν κάτι διαφοροποιείται από αυτό που είχαν υπολογίσει για την ανατροφή και την καθημερινότητα του παιδιού. 

Τα παιδιά που μεγαλώνουν με παππού και γιαγιά, συχνά θεωρούνται κακομαθημένα. Ότι τους κάνουν όλα τα χατίρια, δεν τα μαλώνουν ποτέ, τους δίνουν παραπάνω χαρτζιλίκι, «του παιδιού μου το παιδί είναι δυο φορές παιδί μου» και τέτοια. Και γιατί είπαμε ότι είναι απαραίτητα κακό αυτό; Ποιος λέει ότι ένα παιδί δεν το εκτιμά, ακόμα κι έτσι να είναι; 

Ναι. Η γιαγιά θα ανησυχεί όλη την ημέρα αν έχει φάει το παιδί κι αν πεινάει ακόμα. Θα αλείφει μαρμελάδα και βούτυρο όλο το πρωί, θα βάζει πολλή ζάχαρη στο γάλα, τουλάχιστον 5 κουταλιές σοκολάτας, και πολλά μπισκότα, γι’ αυτό και το πρωινό θα είναι πάντα καλύτερο από αυτό της μαμάς που αποφεύγει τις «καταχρήσεις». 

Ναι, μετά θα ακολουθεί το δεκατιανό, με πολλά φρούτα εποχής που συνάδουν και με τις προτιμήσεις της μαμάς, αλλά σε κρατούν και χορτάτο μέχρι αργά το μεσημέρι. 

Ακολουθεί το καλύτερο μέρος της ημέρας: βόλτα στις κούνιες, στο πάρκο, στο λούνα παρκ, στα μαγαζιά. Και να πάμε κι εδώ, να πάμε κι εκεί, να πάρουμε κι αυτό, να πάρουμε και τ’άλλο. Και κάπου εκεί μπαίνει στο παιχνίδι ο παππούς, για να δώσει σάρκα κι οστά στον ρόλο του. 

Να αγοράσει στο παιδί όλα αυτά που θα χαλάσουν τα δοντάκια του απ’ την πρώτη δαγκωνιά, που παχαίνουν απ’ την πρώτη μπουκιά, που φουσκώνουν στην πρώτη ρουφηξιά, να γυρίσουν κάθε μοναδικό παιχνίδι μέσα στην παιδική χαρά, να μπουν μαζί σε όποιο κατάστημα παιχνιδιών... 

βρίσκεται στην περιοχή και να γυρίσουν σπίτι κατάκοποι, ξεθεωμένοι απ’ τη βόλτα και το παιχνίδι, πολλές φορές σκονισμένοι, πιθανόν έχοντας πατήσει λάσπες ή νερά, αλλά τι να κάνεις; Παιδί είναι. Κι ο παππούς μαζί του παιδί γίνεται. Αθώοι κι οι δύο. 

Αφού λοιπόν έχουν αφήσει αρκετό χρόνο στη γιαγιά να συγυρίσει τον ορυμαγδό που άφησε το «παιδάκι είναι, δεν κάνει τίποτα» φεύγοντας, αλλά και να μαγειρέψει, κάθονται όλοι μαζί στο τραπέζι κι εκεί κάπου έρχεται το σοκ (και δέος), όταν το πιάτο του παιδιού φτάνει για να ταΐσεις έναν ολόκληρο λόχο. 

Μακαρόνια χοντρά σαν νεροσωλήνες, κιμάς να ξεχειλίζει, έτσι για να’χει νόημα να επιπλήξεις το εγγονάκι που θα λερώσει σίγουρα κάτι και τριμμένο τυρί που απλώνεται all over. 

Ολιγόωρο διάλειμμα για ύπνο μέχρι το απόγευμα που οι γονείς παραλαμβάνουν το παιδί, πριν βομβαρδίσει και το υπόλοιπο σπίτι με μπάλες, παιχνίδια και λεκέδες παντού. 

Εκεί διαδραματίζεται η τελευταία σκηνή της τυπικής ημέρας, όταν η γιαγιά βάζει - δήθεν κρυφά - χαρτζιλίκι στην πίσω τσέπη του παντελονιού του παιδιού, ή στο καλαθάκι με όλα του τα συμπράγκαλα, λες και φεύγει για τα ξένα ή δε θα το ξαναδεί μετά από 12 ώρες. 

Ναι. Δεν είναι βγαλμένο απ’ τα παραμύθια, τις ταινίες ή διαφήμιση βουτύρου. Μια τυπική μέρα με τη γιαγιά και τον παππού είναι. 

Όμως αυτό που σου μένει από αυτή την καθημερινότητα, αν τα αναλογιστείς μεγαλώνοντας, είναι πολύ βαθύτερο: είναι αυτή η τρυφερότητα που η γιαγιά κοιτάει τον παππού αλείφοντας φρυγανιές το πρωί, το χάδι στον ώμο πριν τη βόλτα, η γλυκιά κουβέντα που θα της πει γυρνώντας απ’ τις κούνιες, το φιλί μετά το φαγητό κι ας είναι το παιδί μπροστά, η αγκαλιά στον μεσημεριανό ύπνο που.... 

επιβεβαιώνουν ότι αυτοί οι άνθρωποι αγαπιούνται μεταξύ τους τόσο δυνατά, που δεν μπορεί να μη μεταλαμπάδευσαν αυτή τη γλυκιά ανθρωπιά στο δικό τους το παιδί. Πόσο μάλλον στο εγγόνι. Είπαμε, του παιδιού μου το παιδί είναι δυο φορές παιδί μου. 

Δεν ξέρω όταν θα καλεστώ να επιλέξω πώς θα μεγαλώσει το παιδί μου τι θα διαλέξω ούτε πώς θα είναι οι συνθήκες ως τότε. Ξέρω όμως ότι θα ήθελα να μεγαλώσει και να πάρει τόση πολλή αγάπη απλόχερα, ώστε να’ χει μπόλικο απόθεμα να δώσει, το ίδιο απλόχερα. 

Επιμέλεια Κειμένου Κάτιας Σκίτσου: Πωλίνα Πανέρη 

pillowfights.gr 

https://www.healingeffect.gr