Πέμπτη 22 Νοεμβρίου 2018

Στους ανθρώπους, μην μετράς την εικόνα. Την ουσία να μετράς...!!!!

Κι εκεί που νομίζεις πως στέρεψες από ιδέες, παρόλο που χίλιες σκέψεις γυρίζουν στο μυαλό σου, όλα σου φαίνονται κοινότυπα και ξαναειπωμένα, μέχρι που σε μια παρέα κάτι ακούς κι ο εγκέφαλος σου παίρνει φωτιά. Αυτό λοιπόν έπαθα κι εγώ!

Όλες μου οι ιδέες μου φαίνονταν ίδιες, μέχρι που βρέθηκα σε μια παρέα και πάνω στη ροή της κουβέντας κάποιο αρσενικό είπε, πως είναι βαρετό και ρηχό,το ότι πλέον μένουμε μόνο στην εξωτερική εμφάνιση. Εντυπωσιάστηκα. 

Λέω, υπάρχουν ακόμα τέτοιο άντρες; Αυτοί που δίνουν βάση και στη προσωπικότητα και που μπορούν να ερωτευτούν με βάση αυτή; Σε μια εποχή που οι άνθρωποι τείνουν να γίνουν, για να μη πω είναι, τόσο ίδιοι; Αυτή η “καταραμένη” μόδα έχει κάνει τους ανθρώπους να είναι σαν από κλωνοποίηση. Εντάξει υπερβάλλω λίγο, αλλά παραδεχτείτε πως αυτό έχει μια δόση αλήθειας.

Ανήκω σε μια εποχή και μια γενιά, που η πλειοψηφία των γυναικών θέλουν να μοιάζουν σαν να βγήκαν από περιοδικό. Σε μια εποχή που η λέξη ομορφιά είναι σχεδόν τυποποιημένη. Κι έτσι μ’ αυτά τα στάνταρ λειτουργούν για την επιλογή συντρόφου κι από τη μεριά της γυναίκας.

Σε μια άλλη συζήτηση πάλι άκουσα κάποιον να λέει, ότι ζούμε στην κουλτούρα του δοχείου, που προτιμάει το περιεχόμενο. Άλλη μια φορά εντυπωσιάστηκα και σκέφτηκα πως ευτυχώς υπάρχει ακόμα ελπίδα! Μετά όμως προβληματίστηκα. 

Πόσο αλήθεια αυτά τα λόγια ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα; Πόσο αλήθεια είναι ικανός ο άλλος να δει το περιεχόμενο και να βάλει σε δεύτερη μοίρα το “δοχείο”; 

Να μην προσέξει ένα ωραίο κορμί κι ένα λαμπερό πρόσωπο, αλλά να δώσει βάση σ’ ένα λαμπερό αληθινό βλέμμα; Σε μια δυνατή, πλούσια προσωπικότητα με άποψη, με χαρακτήρα;

Θεωρώ τελικά πως οι άνθρωποι που είπαν αυτές τις ατάκες και μ’ εντυπωσίασαν, είπαν απλά λόγια. Όχι γιατί δεν τα πίστευαν, αλλά γιατί είμαι σίγουρη πως κι εκείνοι πέφτουν στην παγίδα του “δοχείου”. 

Κακά τα ψέματα, ζούμε στην εποχή της επιφάνειας. Σίγουρα όμως θα υπάρχουν κι οι εξαιρέσεις, γιατί αυτές είναι που επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Και σε αυτές ελπίζουμε!




Λένα Μπατσκίνη

Σ’ έναν κόσμο που δεν αλλάζει, εγώ θα συνεχίσω να ονειρεύομαι...!!!!

Ξημερώθηκα και σήμερα και έτρεξα και άνοιξα το παράθυρο.
Όχι, ο κόσμος δεν είχε αλλάξει!

Οι ίδιες σκοπιμότητες, τα ίδια παιχνίδια, οι ίδιες αδικίες, ο πόνος και η λύπη σε όλα τα βλέμματα. Βασανισμένες ψυχές, στο απόηχο μιας καλοστημένης εταιρίας εκμετάλλευσης της ελπίδας. Ο κόσμος των μεγάλων!

Ένας κόσμος που μετράει τα πάντα με τα αποκτήματα. Πόσα έχεις, πόσα βγάζεις, πόσα έφτιαξες, πόσα αγόρασες, πόσα κατανάλωσες. Και όταν έρθει η ώρα της αποπληρωμής του στημένου παιχνιδιού, τρέχα να δεις πόσα θα μπορέσεις να κρατήσεις από αυτά τα παιχνιδάκια, μέχρι να σου πάρουν τελείως και το μυαλό.

Ο κόσμος των μεγάλων. Κάθε βλέμμα, αναλύεται και στο χρηματικό του αντίκρισμα. Κάθε χειραψία, κλείνει σιωπηρά συμφωνίες, συμβιβασμούς και συμμαχίες. Κάθε κουβέντα, δηλώνει και κάποια σχέση ισχύος ή αδυναμίας.

Χαμογελάω στον ήλιο, και ποτίζω τη γλάστρα μου. Της χαϊδεύω τα φύλλα. Είναι έτοιμη να πετάξει ένα λουλούδι. Κατεβάζω κάτω το περίσσευμα από το φαγητό και ταΐζω τα αδέσποτα που ζουν στο δρόμο. Θα ορκιζόμουν ότι χαμογελάνε! Δεν ανήκουν στον κόσμο των μεγάλων αυτά!

Χαιρετώ τη γειτόνισσα που με καλημέρισε. Η καλημέρα έλεγε η γιαγιά μου, είναι του Θεού. 

Ας την πάρει λοιπόν και ας την κάνει ότι θέλει! Δίνω και ένα φρούτο που έχω πάνω μου σε αυτόν που τον τελευταίο καιρό τριγυρνάει επαιτώντας στη γειτονιά. Χαμογελάει και αυτός. Μάλλον έχει βγει από το σύστημα των μεγάλων και ξαναθυμήθηκε το αυτονόητο της ευχαριστίας για κάτι που ποτέ δεν ήταν δεδομένο.

Και η μέρα κυλάει βλέποντας σε κάθε στιγμή της το θαύμα της ζωής και της δημιουργίας γύρω μου. 

Ναι, έχει πολύ τσιμέντο η πόλη μου, αλλά τα φυτά εξακολουθούν να ανθίζουν, τα πουλιά να κελαηδούν στον ουρανό, οι γάτες να λιάζονται ανέμελες, τα παιδιά να παίζουν στις πλατείες ξεφωνίζοντας, και τα ζευγαράκια να κρατούν σφιχτά τα μυστικά τους στην αγκαλιά τους. Ούτε αυτοί ανήκουν στον κόσμο των μεγάλων.

Και το βράδυ σαν φτάνει, τα φώτα αυτής της πόλης δίνουν ένα ιδιαίτερο χρώμα, μάλλον σε αυτούς που μπορούν να το δουν. Γιατί όπως λέει και ο λαός, σε ένα αγρό, θα πάνε και οι μέλισσες και οι μύγες. Οι μέλισσες στα άνθη και οι μύγες στις ακαθαρσίες. Ο αγρός, ένας είναι. Και η πόλη μου, μία είναι. Οι άνθρωποι όμως, από μέλισσες μεταλλάσσονται σε μύγες!

Και σε αυτά τα βράδια, μένω κοιτάζοντας τα άστρα, να φαντάζομαι έναν κόσμο γεμάτο μέλισσες, ένα κόσμο με λιγότερα “θέλω να έχω” και με περισσότερα “δίνω”, ένα κόσμο που για να φτιάξει το μελίσσι του, θα έχει πρώτα γονιμοποιήσει το λουλούδι και όχι θα το έχει κόψει... 

για να το πάρει μαζί του, ένα κόσμο που θα χαμογελάει γιατί τιτιβίζουν τα πουλιά, ένα κόσμο που θα ποτίζει το λουλούδι που αγαπάει και δεν θα το καταδικάζει μέσα σε ένα βάζο. 

Ένα κόσμο, όχι όπως των μεγάλων, αλλά σαν αυτό των παιδιών, που τους τον στερούμε, και τα βιάζουμε να γίνουν σαν εμάς. Τον κόσμο της καρδιάς, της αγνότητας και της φαντασίας.

Όχι, και τώρα που το βράδυ έχει πέσει, ο κόσμος δεν άλλαξε.
Αλλά μπορώ ανενόχλητα να μένω ένα παιδί που μετράει τα άστρα.




Γράφει ο συγγραφέας Δημήτρης Νομικός

Ο μόνος καφές που πρέπει να πίνουν όσοι θέλουν να αδυνατίσουν...!!!!

Σύμφωνα με τη Βρετανή διατροφολόγο Sarah Flowers ένα φλιτζάνι καφέ την ημέρα μπορεί να βοηθήσει σημαντικά την απώλεια βάρους. Αφού πίνεις που πίνεις όμως κάθε πρωί και απόγευμα το καφεδάκι σου, γιατί να μην επιλέξεις εκείνον που θα σού χαρίσει τα καλύτερα αποτελέσματα (σε συνδυασμό πάντα με μια ισορροπημένη διατροφή και άσκηση), ρίχνοντας δραματικά το νούμερο στη ζυγαριά σου; Άσε που ο καφές αυτός έχει και δεκάδες άλλες ευεργετικές ιδιότητες… 

Η καλύτερη επιλογή λοιπόν που μπορείς να κάνεις είναι ο πράσινος καφές! Η διαφορά του με τον κοινό καφέ είναι ότι οι κόκκοι του δεν έχουν ψηθεί, με αποτέλεσμα να έχει υψηλότερα επίπεδα χλωρογενικού οξέος. 

Το οξύ αυτό βοηθά με τις καρδιαγγειακές παθήσεις, το διαβήτη, αλλά και την απώλεια βάρους. Πιο συγκεκριμένα, έρευνα που δημοσιεύθηκε στο Indian Journal of Innovative Research and Development έδειξε ότι ο καφές αυτός μπορεί να βοηθήσει σημαντικά με το αδυνάτισμα και την καύση λίπους. 

Επιπλέον, έρευνα που παρουσιάστηκε στο 243ο National Meeting & Exposition of the American Chemical Society κατέληξε στο ίδιο συμπέρασμα. Οι ερευνητές έδιναν ελάχιστη ποσότητα πράσινου καφέ σε παχύσαρκους ανθρώπους κάθε μέρα. Ύστερα από 22 εβδομάδες, είχαν χάσει το 10% του βάρους τους! 

«Η λήψη πολλαπλών δόσεων από εκχύλισμα πράσινων κόκκων καφέ την ημέρα παράλληλα με την εφαρμογή μιας υγιεινής διατροφής και συστηματικής φυσικής δραστηριότητας, φάνηκε να είναι ένας ασφαλής και αποτελεσματικός τρόπος στη μείωση του σωματικού βάρους», δήλωσε ο επικεφαλής της έρευνας, Joe Vinson, καθηγητή στο πανεπιστήμιο του Scranton στην Πενσυλβάνια. 

Σε περίπτωση, που σκέφτεσαι να τον δοκιμάσεις, να σού πούμε ότι ο πράσινος καφές έχει μια ελαφρώς πικρότερη γεύση από τον κλασικό καφέ και ένα πιο ήπιο άρωμα. Θα τον βρεις στα μαγαζιά με βιολογικά προϊόντα, αλλά και στα φαρμακεία σε μορφή συμπληρώματος διατροφής. 




Μην σχεδιάζεις το μέλλον ότι είναι να γίνει θα γίνει στην ώρα του...!!!!

Ό, τι είναι να γίνει θα γίνει στην ώρα του, και αυτό γιατί ο προορισμός του καθενός και το πεπρωμένο του δεν μπορούν να προσδιοριστούν με ακρίβεια. 

Μερικές φορές οι καταστάσεις δείχνουν να μη μας ευνοούν και παρά τις προσπάθειές μας τα πράγματα δεν έρχονται όπως θα θέλαμε. 

Τα όμορφα πράγματα δεν προγραμματίζονται, απλώς συμβαίνουν τυχαία στη ζωή μας και έτσι δεν χρειάζεται να αγχωνόμαστε γι’ αυτά. Γιατί αν κάτι είναι γραφτό να συμβεί, θα συμβεί ούτως ή άλλως. Ενώ αν κάτι άλλο δεν είναι γραφτό, τότε δεν θα συμβεί ποτέ. Είναι τόσο απλό. 

Έτσι, για πολλά πράγματα στη ζωή μας που δεν εξαρτώνται από μας, καλό είναι να μην τα προγραμματίζουμε και να μην περιμένουμε τη στιγμή που θα έρθουν σε μας. 

Να σταματήσουμε να εφευρίσκουμε λόγους για τους οποίους εμμένουμε στο να ακολουθούμε ένα συγκεκριμένο μονοπάτι αναζήτησης και να αποδράσουμε από τον κόσμο των ατελέσφορων προσδοκιών και χρονοδιαγραμμάτων. 

Η αποδοχή ότι τα πράγματα στη ζωή έρχονται με έναν απλούστερο τρόπο, απελευθερώνει τις αισθήσεις μας, με αποτέλεσμα να απολαμβάνουμε τη ζωή προσεγγίζοντας την ευτυχία με έναν πιο άνετο και ήρεμο τρόπο. 

Διάφορα πράγματα στη ζωή μας έρχονται, φεύγουν και αλλάζουν ταυτόχρονα 

Όλοι μας συμφωνούμε ότι είμαστε το σύνολο των τυχαίων γεγονότων που μας έχουν συμβεί και των επιθυμιών μας. Ωστόσο, μερικές φορές τα γεγονότα που έχουν συμβεί στη ζωή μας δεν αντιστοιχούν με τις επιθυμίες μας και είναι δύσκολο για μας να δεχτούμε τις συνέπειες που συνεπάγονται. Κάτι τέτοιο μας κάνει ανήσυχους, μας αγχώνει και πικράνει την ύπαρξή μας. 

Εδώ ταιριάζει μια διάσημη Αραβική παροιμία : Αν έχεις μια λύση στο πρόβλημά σου, γιατί να ανησυχείς; Και αν δεν έχεις, γιατί να προβληματίζεσαι; 

Ίσως μοιάζει παράδοξο το ότι δεν χρειάζεται να ανησυχούμε για τα προβλήματα που δεν μπορούμε να λύσουμε, αλλά το να τα αφήσουμε πίσω μας και να παραμείνουμε ήρεμοι, μερικές φορές είναι ο πιο σωστός δρόμος. 

Από τα πρώτα πράγματα που καλό είναι να παραδεχόμαστε είναι ότι υπάρχουν καταστάσεις που είναι πέρα από τον έλεγχό μας και εμείς το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να αφήνουμε τη ζωή να κυλά και να αποδεχόμαστε τα γεγονότα που μας τυχαίνουν. 

Δεν είμαστε το κέλυφος της ύπαρξης, αλλά η ανάσα της 
Είμαστε αυτά που τρώμε, τα εμπόδια στα οποία σκοντάφτουμε, οι γρατσουνιές που δεν επουλώνονται στο σώμα και η πράξη του τέλος της ζωής μας. Δεν είμαστε μόνο τα χαμόγελα, οι χαρές και οι αλήθειες, αλλά επίσης τα ψέματα (αυτά που λέμε στους άλλους και αυτά που λέμε στον εαυτό μας), είμαστε οι επικρίσεις και τα δάκρυα που δεν έχουμε χύσει. 

Έτσι, αν θέλαμε να εντοπίσουμε κάθε κομμάτι από το οποίο αποτελούμαστε, θα ήταν κάτι περισσότερο από μια περίπλοκη διαδικασία. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να ανησυχούμε για το αν θα είμαστε ευτυχισμένοι ή για το τι μας επιφυλάσσει η ζωή στη συνέχεια. 

Τα παραπάνω δεν έχουν να κάνουν με το αν πιστεύει ή δεν πιστεύει κάποιος στην τύχη, αντιθέτως μας διδάσκουν πως πρέπει να αφήνουμε τα γεγονότα να μας εκπλήσσουν και, συνεπώς, να αφήνουμε ανοιχτά τα παράθυρα των συναισθημάτων μας και να παραμένουμε χαλαροί, ώστε να αναζωπυρώσουμε τα αισθήματα μας. 

Μερικές φορές είναι απαραίτητο να απελευθερώσουμε τον εαυτό μας και να αφήσουμε κατά μέρος τις προσδοκίες μας. 

Δηλαδή, θα πρέπει να αδειάσουμε το μυαλό μας από τις σκέψεις του, προκειμένου να αποκτήσουμε μια νέα προοπτική. Ας μετρήσουμε μέχρι το δέκα παίρνοντας μια ανάσα γεμίζοντας τους πνεύμονές με οξυγόνο. 

Αυτό θα μας προφυλάξει από τις χαμένες ευκαιρίες και από το να μετανιώσουμε γι’ αυτά που έχουμε χάσει. Όταν πρέπει να τελειώνουμε μια περίοδο, πρέπει να το κάνουμε, να σεβόμαστε τα σημεία στίξης που χρησιμοποιήσαμε και να ξεκινάμε μια νέα παράγραφο. 

Ο Νίτσε έλεγε πως ό, τι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό και είναι ακριβώς αυτή η ώθηση που μας δίνει τη δύναμη να περπατήσουμε χιλιόμετρα δύσβατων μονοπατιών ξυπόλυτοι. 

Η αλήθεια είναι πως σε αυτές τις περιπτώσεις έχουμε την ευκαιρία να ξεχωρίσουμε και να παραμερίσουμε τα λάθη του παρελθόντος και να πλεύσουμε πιο γρήγορα σε νέα πράγματα με το αεράκι της αλλαγής. 

Να θυμάστε ότι τα μέρη του εαυτού μας που είναι χαλαρά συνδεδεμένα χάνουν συνήθως τη δύναμη που χρειάζονται για να τεθούν σε λειτουργία. Έτσι, δεν χρειάζεται να ξοδεύουμε τη ζωή μας στο παρελθόν μιας και οι δείκτες του ρολογιού δεν κινούνται προς τα πίσω. 

Κοιτάξτε μόνο μπροστά, μάθετε να χαλαρώνετε, να εξετάζετε πολύ προσεκτικά τις άσχημες σκέψεις που περνούν από το μυαλό σας και να συλλογίζεστε τη ζωή με υπομονή. 

Μην επιδιώκετε να σχεδιάζετε κάθε χιλιοστό της διαδρομής σας στη ζωή. Μερικές φορές το μόνο που χρειάζεται είναι να μάθετε να εστιάζετε σωστά σε αυτά που σας έρχονται, να εντοπίζετε τις ευκαιρίες και να εμπνέεστε από την τύχη. 




Τίποτα δεν τελειώνει και τίποτα δεν είναι ατέλειωτο. Όλα είναι κύκλος...!!!!

Η ζωή έχει κάτι περίεργα μονοπάτια που σε μπερδεύουν. Σε πηγαίνουν από εδώ… σε πηγαίνουν από εκεί, για να “σε καταλήξουν” στον σκοπό σου. Όποιος είναι αυτός. Τον ξέρεις, δεν τον ξέρεις. Τον πραγματώσεις, δεν τον πραγματώσεις. 

Η ζωή έχει έναν περίεργο τρόπο να σου αφήνει μια αίσθηση άδειας ολοκλήρωσης, η οποία σε κάνει να νιώθεις πιο τίποτα και από το τίποτα και ταυτόχρονα πιο σημαντικός και από τα πάντα.

Σε όλες αυτές τις αντιθέσεις της ζωής έρχονται όσα τελειώνουν και όλα τα ατελείωτα μαζί, για να φωνάξουν: “Είμαστε εδώ και ήρθαμε για να μείνουμε”. 

Βλέπεις ο ανθρώπινος εγκέφαλος δεν μπορεί να κατανοήσει πως όλες αυτές οι ανολοκλήρωτες και ολοκληρωμένες καταστάσεις που βιώνει είναι ένα και το αυτό και χρειάζεται μόνο έναν διαβήτη για να δει τα πράγματα όπως πραγματικά είναι…!!

Τι; Δεν κατάλαβες σε ποιους διαβήτες αναφέρομαι; Μα σε αυτούς που κάνουν τους κύκλους και σε εκείνους που ξεκινούν τις ιστορίες. Και σε εκείνους τους διαβήτες που με βία τις τελειώνουν. 

Και για όλους αυτούς τους διαβήτες που αιώνια κάνουν κύκλους και “γράφουν” τις ζωές μας σε ένα φύλλο χαρτί, μαθαίνοντάς μας, ότι δεν μάθαμε στους προηγούμενους κύκλους.

Δεν είναι τίποτα… μην τρομάζεις. Η ζωή είναι ωραία, απλώς έχει και αυτή τις στεναχώριες της, τις χαρές της, τις πίκρες της αλλά και τις επιτυχίες της. Δεν μπορεί να μην υπάρχει ισορροπία άλλωστε στο σύμπαν. 

Αυτό μας το δίδαξαν οι αρχαίοι Έλληνες. Μην το ξεχνάς. Μέτρον Άριστον, έλεγαν και ποια είμαι εγώ να τους αμφισβητήσω; Όλα πρέπει να τα έχουμε με μέτρο. Όλα να είναι ισορροπημένα.

Ό,τι τελείωσε προσπάθησε να το αφήσεις να φύγει όσο πιο ανώδυνα γίνεται. Κράτα μια θετική σκέψη για αυτό μέσα στο σεντούκι με τους θησαυρούς της ψυχής σου και άστο να φύγει. Είναι ότι πιο υγιές μπορείς να κάνεις. 

Εμπεριέχει πόνο, μα και περισσή γνώση. Ότι είναι ατελείωτο δέξου το, έχει λόγο που είναι έτσι. Κάποιος το έφτιαξε με αυτό τον τρόπο. Να δρας πάντα με ότι καλύτερο έχεις εντός σου. Αυτό αρκεί.




Όποιος σε πληγώνει σου κάνει καλό...!!!!

Όποιος σε πληγώνει σου κάνει καλό!
Όσοι μας πληγώνουν, καταφέρνουν να βγάζουν από μέσα μας έναν ακόμη πιο δυνατό εαυτό και έναν καλύτερο άνθρωπο.

Όποιος σε πληγώσει, σου κάνει κακό, έτσι πιστεύουμε όλοι! Ίσως όμως τα πράγματα να μην είναι έτσι. Ίσως μάλιστα τα πράγματα να είναι εντελώς αντίθετα. Εννοείται πως όταν κάποιος σε πληγώσει, στιγμιαία σου κάνει κακό. 

Σε βάθος χρόνου όμως, τα πράγματα είναι πολύ καλύτερα για σένα. Οι πουλημένοι φίλοι και οι ορκισμένοι εχθροί, είναι εκείνοι που σου έκαναν καλό τελικά, αλλά δεν κατάλαβες το πώς.

Τόλμησαν να σε πληγώσουν, τόλμησαν να σε βοηθήσουν να βγεις από βαλτωμένες καταστάσεις και σε έφεραν αντιμέτωπο με την σκληρή αλήθεια. 

Όσοι μας πληγώνουν, καταφέρνουν να βγάζουν από μέσα μας έναν ακόμη πιο δυνατό εαυτό και έναν καλύτερο άνθρωπο. Όχι πάντα αλλά συνήθως. Όχι αμέσως αλλά εν καιρώ. Και όλη αυτή η αλλαγή που βιώνει ο προδομένος και πληγωμένος άνθρωπος, θέλει καιρό για να αναδείξει τα θετικά της στοιχεία.

Όποιος σε πληγώνει σου κάνει καλό!
Θέλει καιρό ο άνθρωπος να καταλάβει πως μέσα από κάτι κακό γεννιέται κάτι όμορφο.

Θέλει καιρό ο άνθρωπος να καταλάβει πως με κάθε απώλεια έρχεται μια καινούρια γέννηση.

Θέλει καιρό ο άνθρωπος να εκτιμήσει ό,τι έχει και να αγαπήσει ότι δημιούργησε.

Μα όταν ο χρόνος πληρωθεί και η στιγμή φτάσει, τότε όλα τα όμορφα διώχνουν τα άσχημα και η ζωή μοιάζει με παραμύθι. Όλα όσα ήταν για σένα, σου δίνονται και η αγάπη έρχεται στην ζωή σου και την πλημμυρίζει. 

Και εκείνοι οι άνθρωποι, οι χαιρέκακοι που νομίζουν ότι με τις μικρότητές τους σου κάνουν κακό, δεν καταλαβαίνουν πόσο λάθος κάνουν. Δεν καταλαβαίνουν πως κακό κάνουν μόνο στους ίδιους. Και εσύ πρέπει να πάψεις να νιώθεις άσχημα για αυτούς τους ανθρώπους. Να γίνεις ανώτερος και από τον ίδιο σου τον εαυτό.

Αυτή είναι η στιγμή να συγχωρήσεις όποιον σε έβλαψε και να λυτρωθείς από κάθε αρνητικό συναίσθημα. Μην το αφήνεις για μετά. Κάν΄ το! Τώρα! 

Νίκησε την κακία τους με αγάπη. Νίκησε την αρνητική ενέργεια με θετική. Τόλμησε να βγεις μπροστά και να ξεχωρίσεις! Γιατί μπορείς! Γιατί πρέπει να αρχίσεις να βλέπεις το καλό ακόμη και στο κακό! Μόνο έτσι θα αλλάξει η ροή των πραγμάτων.




Συγγραφέας Ηλέκτρα Αστέρη 

Γιατί τα σκυλιά ζουν λιγότερο από τους ανθρώπους : Η συγκλονιστική απάντηση από ένα 6χρονο παιδί...!!!!

Ως κτηνίατρο, με κάλεσαν να εξετάσω έναν 13 χρονο ιρλανδικό ποιμενικό, που τον έλεγαν Belker.

Η οικογένεια του σκύλου, ο Ρον, η γυναίκα του Λίζα και ο μικρός τους γιος, Σέιν, ήταν πολύ δεμένοι με τον Belker και ήλπιζαν για ένα θαύμα.

Εξέτασα τον Belker και ανακάλυψα ότι πέθαινε από καρκίνο. Είπα στην οικογένεια ότι δεν μπορούσα να κάνω τίποτα για τον Belker, και προσφέρθηκα να κάνω τη διαδικασία της ευθανασίας στο σπίτι τους.

Την επόμενη μέρα, ένιωσα ένα οικείο συναίσθημα στο λαιμό μου όταν ο Belker ήταν περικυκλωμένος από την οικογένεια του. Ο Σέιν φαινόταν τόσο ήρεμος, που χάιδευε το σκυλί του για τελευταία φορά, και αναρωτιόμουν αν μπορούσε να καταλάβει τι επρόκειτο να συμβεί. Σε λίγα λεπτά, ο belker αποκοιμήθηκε ειρηνικά και δεν θα ξυπνούσε ποτέ ξανά.

Το μικρό αγόρι φαινόταν να δέχεται τη μετάβαση χωρίς δυσκολία. Συζητούσαμε λοιπόν και αναρωτιόμασταν, γιατί οι ζωή των σκύλων διαρκεί πολύ λιγότερο από των ανθρώπων..με αποσκοπό να δώσω μια απάντηση για το θέμα, στα παιδιά της οικογένειας.

Αυτό που είπε τότε ο μικρός Σέιν με εξέπληξε. Δεν είχα ακούσει ποτέ πιο καθησυχαστική εξήγηση από αυτό. Αυτή η στιγμή άλλαξε τον τρόπο μου στο πως θα βλέπω τη ζωή.

Είπε: «Eρχόμαστε στον κόσμο για να μάθουμε να αγαπάμε τους άλλους όλη την ώρα και να είμαστε καλοί άνθρωποι σωστά;».

Ε λοιπόν, αφού τα σκυλιά έχουν ήδη γεννηθεί γνωρίζοντας πως να τα κάνουν όλα αυτά, δεν χρειάζεται να μείνουν για όσο μένουμε εμείς στην ζωή.

Το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας λοιπόν είναι το παρακάτω:

Αν δούμε τον σκύλο σαν έναν αληθινό δάσκαλο, θα μάθουμε πράγματα όπως τα εξής :

•Όταν οι αγαπημένοι μας έρχονται σπίτι, πάντα θα πρέπει να τρέχουμε να τους υποδεχτούμε γιατί ποτέ δεν ξέρουμε πως τα φέρνει όλη ζωή και αν θα ξανά έχουμε αυτή την ευκαιρία.

•Ποτέ δεν πρέπει να χάνουμε την ευκαιρία να κάνουμε μια βόλτα.

• Πάντα πρέπει να ψάχνουμε ήρεμες στιγμές για φρέσκο αέρα και βόλτες στην φύση.

• Πρέπει να τρέχουμε, να χορεύουμε και παίζουμε καθημερινά.

• Να αφήνουμε τους ανθρώπους να μας «αγγίζουν».

• Να αποφεύγουμε το δάγκωμα όταν μόνο ένα γρύλισμα θα ήταν αρκετό για να επιφέρει ακριβώς το ίδιο αποτέλεσμα.

• Στις ζεστές μέρες ή στις μέρες με πολλή κούραση να πηγαίνουμε βόλτες με τους δικούς μας ανθρώπους, να χαιρόμαστε κάθε στιγμή, ακόμη και να ξαπλώνουμε στο γρασίδι και να κυλιόμαστε σαν μικρά παιδιά.

• Και το πιο βασικό : όταν κάποιος θα έχει μια άσχημη μέρα, πρέπει να παραμένει σιωπηλός, να μην ξεσπάει στους δικούς του, λέγοντας πράγματα που έπειτα θα μετανιώσει.

Εδώ είναι το μυστικό της ευτυχίας που μας δίδαξαν τα σκυλιά μας, από την πρώτη κιόλας μέρα που ήρθαν στην ζωή μας.. χαμόγελο και αγάπη….χαρά και καλοσύνη.

(Το κείμενο είναι από μετάφραση με κάποιες παραλλαγές από εμένα για να δωθεί ορθά το μήνυμα που πρέπει. «Γιακεζογλου Δημητρης» )

Δείτε το ποστ που έχει συλλέξει μέχρι στιγμής 31.000 λάικ και πάνω από 20.000 κοινοποιήσεις  :