Είστε έτοιμοι να κόψετε το τσιγάρο ; Απλά κάντε αυτό...!!!!

Αν θέλετε να κόψετε το κάπνισμα, ακολουθήστε τις παρακάτω οδηγίες... Δεν χάνετε κάτι να δοκιμάστε.

Κάθε τσιγάρο που καπνίζεται, φέρνει πάνω από 4.000 τοξικές χημικές ουσίες στο σώμα σας. Σχεδόν όλα αυτά τα χημικά είναι άμεσα συνδεδεμένες με τον καρκίνο.

Τόσο το όζον και το διοξείδιο του αζώτου που διεισδούν μέσα στο σώμα σας κάθε φορά που καπνίζετε τσιγάρα. Αυτές οι χημικές ουσίες έχουν την ικανότητα να μειώνουν τη διαθέσιμη ποσότητα βιταμίνης C που χρησιμοποιείται από το σώμα μας και επίσης να βλάψει το DNA.

Το μεγαλύτερο μειονέκτημα σε αυτό είναι ο υποσυνείδητος φόβος του να αισθανθείτε κατάθλιψη και άγχος. Ευτυχώς, υπάρχουν πολλά διαφορετικά συμπληρώματα και βότανα που μπορούν να συμβάλλουν στο να σας βοηθήσουν να κόψετε το κάπνισμα.

Σε αυτά τα βότανα περιλαμβάνονται η λαβέλια , όταν η λαχτάρα για τσιγάρο εμφανίζεται, η ρίζα τζίντζερ, η οποία συμβάλλει στην καταπολέμηση της ναυτίας.

Το βαλσαμόχορτο μπορεί να χρησιμοποιηθεί εναντίον της κατάθλιψης, η Πασσιφλόρα εναντίον της ευερεθιστότητας, και η Rhodiola (Χρυσή Ρίζα) για περισσότερη ενέργεια.

Μπορεί να μην το γνωρίζεις, αλλά τα θεραπευτικά οφέλη των αιθέριων ελαίων, μπορούν να σε βοηθήσουν πραγματικά!

Τα αιθέρια έλαια είναι σπουδαία σε τέτοιου είδους καταστάσεις και αποτελούν μια πολύ αποτελεσματική θεραπεία για τη διακοπή του καπνίσματος. Αυτά τα έλαια λειτουργούν με έναν τρόπο που σας βοηθούν να ελέγξετε την ενοχλητική λαχτάρα και τα συμπτώματα που εμφανίζονται από την στιγμή που θα έχετε κόψει το κάπνισμα.

Με σκοπό την ελάφρυνση και τη μείωση των συμπτωμάτων, όπως το στρες, το άγχος, η νευρικότητα, η κόπωση και η ευερεθιστότητα, χρησιμοποιήστε πιστοποιημένα, αγνά, θεραπευτικά αιθέρια έλαια. Αισθανθείτε ελεύθερος να χρησιμοποιήσετε αυτά τα έλαια, επειδή είναι απόλυτα ασφαλή.

Ένα μείγμα που θα σας βοηθήσει να κόψετε το κάπνισμα

Αναμείξτε ίσα μέρη αιθέριο έλαιο ευκαλύπτου, μαύρο πιπέρι και λεμόνι.

Εφαρμόστε αυτό το μίγμα επάνω στο δέρμα, κάτω από τη μύτη σας ή πάνω σε ένα βαμβάκι και παίρνετε αρκετές βαθιές ανάσες, όποτε προκύπτει η ανάγκη για κάπνισμα. 

http://thesecretrealtruth.blogspot.com

Τα παιδιά καταλαβαίνουν αν οι γονείς δεν αγαπιούνται...!!!!

Όσο απλό κι αν ακούγεται, ο κυριότερος παράγοντας που συμβάλλει στην υγιή κι ισορροπημένη ανάπτυξη κάθε παιδιού είναι η αγάπη, εκείνη που εισπράττει απ’ τους γονείς του, αλλά κι εκείνη που ανταλλάσσουν μεταξύ τους. Έχει ανάγκη από ένα θετικά φορτισμένο συναισθηματικό περιβάλλον. 

Τα παιδιά παρατηρούν και την παραμικρή λεπτομέρεια, δεν μπορείς να τα ξεγελάσεις, ειδικά σε ό,τι αφορά στη σχέση των γονιών. Είναι τα πρότυπα που επιλέγουν να ακολουθήσουν. 

Αυτό δικαιολογεί και το γιατί είναι τόσο σημαντικό για αυτά να αναγνωριστούν κι ακολούθως να εκτιμηθούν οι προσπάθειές τους, έστω και με τον πιο απλό τρόπο. Για ένα παιδί, μέχρι και μια τόσο καθημερινή λέξη όπως το «μπράβο» ή μια απλή φράση όπως το «με έκανες περήφανο», μπορεί να σημαίνει τα πάντα. 

Μιμούνται αργότερα τη σχέση των γονιών τους είτε ως ζευγάρι είτε ως μελλοντικοί γονείς. Αν αυτά τα βιώματα είναι θετικά είναι ευχάριστο να τα ανακυκλώνουν στη ζωή τους, μα αν είναι αρνητικά είναι μεγάλο λάθος να τα ξεσπάνε στις σχέσεις τους. 

Όσο μικρά κι αν είναι σε ηλικία, τόσο ώριμα κι έξυπνα είναι. Τόσο πολύ που συνεχίζουν να μας εκπλήττουν. Παρά, λοιπόν, το ότι τις περισσότερες φορές δεν το υπολογίζουμε, τα παιδιά αντιλαμβάνονται πολλά περισσότερα απ’ όσα νομίζουμε και πόσο μάλλον την έλλειψη αγάπης μεταξύ των δύο γονέων όταν αυτή συμβαίνει. Την εντοπίζουν πρώτα κι είναι, φυσικά, κάτι που τα επηρεάζει. 

Αυτό το κλίμα δημιουργεί μια ανασφάλεια κι ένα φόβο στο παιδί, ίσως κι ενοχές γιατί μπορεί να αναρωτηθεί αν ευθύνεται αυτό για τις εντάσεις ή την ψυχρότητα ανάμεσά τους. Κάνει σενάρια εγκατάλειψης, ανησυχεί πως οι γονείς του θα χωρίσουν ή θα χάσει τη σύνδεση με έναν απ’ τους δύο γονείς. Γι’ αυτό χρειάζεται προσοχή στο χειρισμό και διακριτικές κινήσεις. 

Αν το ζευγάρι, δηλαδή οι γονείς, περνούν απλώς μια πιεσμένη περίοδο ή μια κρίση στη σχέση τους που θα ξεπεραστεί, ας φροντίσουν να προστατέψουν το παιδί απ’ όλο αυτό. Αν, όμως, πρόκειται για κάτι πιο σοβαρό κι έναν επικείμενο χωρισμό, η ειλικρίνεια είναι η καλύτερη λύση. 

Όσο απορροφημένοι κι αν είναι οι γονείς στα δικά τους προβλήματα δίνοντας τον δικό τους αγώνα, ελπίζοντας να καταφέρουν το καλύτερο για τα παιδιά τους, εκείνα καταφέρνουν να δουν και πίσω απ’ τις μάσκες. 

Πίσω απ’ όλα τα ψεύτικα χαμόγελα κι όλα τα λόγια με τα οποία προσπαθούν να τα καθησυχάσουν, αρχίζουν σιγά-σιγά να συνδέουν τα γεγονότα και να παρατηρούν τις διαφορές. Τον τρόπο με τον οποίο ο ένας γονιός μπορεί να έχει αρχίσει να απομακρύνεται απ’ τον άλλο ή να φέρεται απότομα. 

Μέχρι και το παραμικρό ίχνος έλλειψης φροντίδας και στοργικότητας, είναι στα μάτια τους φανερό και ξεκάθαρο. Από ένα σημείο και μετά, δεν τους ξεφεύγει τίποτα. Κάπου εκεί, τα ψέματα δεν πιάνουν πια κι η κατάσταση δυσκολεύει, ειδικά αφότου αρχίσει να επηρεάζει αρνητικά την ψυχολογία του παιδιού. 

Δοκιμάζονται τόσο οι αντοχές του, όσο και των ίδιων του των γονιών, αφού προσποιούνται πως όλα είναι εντάξει. Η στεναχώρια τέτοιας φύσης, σε τόσο ευαίσθητες ηλικίες, μπορεί να είναι και το χειρότερο δηλητήριο για μια τόσο αθώα παιδική ψυχή. 

Το σωστό φάρμακο σε μια τέτοια περίπτωση δεν είναι κανένα άλλο, παρά μόνο η στοργή που τόσο πολύ χρειάζονται να νιώσουν. Η διαβεβαίωση πως οι γονείς, ακόμα κι αν δεν είναι οι ίδιοι μαζί, θα ‘ναι πάντα δίπλα στο παιδί, να το αγαπούν και να το φροντίζουν. 

Είναι δεδομένο πως στη ζωή δεν μπορούν να είναι όλα ρόδινα. Οι σχέσεις – κι οι γάμοι - έχουν συχνά ημερομηνία λήξης. Παρ’ όλες τις δυσκολίες, όμως, τα παιδιά πάντα θα έχουν την ανάγκη των γονιών τους στο πλάι τους, σε όποια ηλικία κι αν βρίσκονται. 

Η υποστήριξη κι η αγάπη γι’ αυτά είναι το παν. Γι’ αυτό λοιπόν, μέσα σ’ όλο το γκρίζο της ζωής, πρέπει να βάζουμε και λίγο χρώμα, δίνοντας λίγη περισσότερη προσοχή σ’ αυτές τις ψυχές που μας χρειάζονται. 

Όσο δύσκολη κι αν αποδεικνύεται η καθημερινότητα μέρα με τη μέρα, κάπου μέσα σ’ αυτήν πρέπει πάντα να υπάρχει χρόνος και για τα παιδιά. Εξάλλου, αν δεν τα προετοιμάσουν οι ίδιοι του οι γονείς για όλα όσα θα έχει να αντιμετωπίσει μεγαλώνοντας, τότε ποιος; 

Συντάκτης: Ευαγγελία Νικολάου

Επιμέλεια κειμένου: Πωλίνα Πανέρη 

http://www.pillowfights.gr

Να μάθεις να αντιμετωπίζεις την κακία του κόσμου...!!!!

Άλλο ένα βράδυ που γυρνάς στο σπίτι κουρέλι, νιώθεις εξαντλημένος, τα βήματα σου αργά, νωχελικά, σέρνουν το κουφάρι του εαυτού σου. Δειλά ανοίγεις την πόρτα και μ’ όση δύναμη σου έχει μείνει την κοπανάς πίσω σου. Ο ήχος της δυνατός και για μια στιγμή σε ταράζει.

Εκπνέεις και νιώθεις ν’ αδειάζεις απ’ όλο τον αέρα, σαν να ξεφουσκώνεις, να διώχνεις από μέσα σου όλα εκείνα που σου φόρτωσαν και σήμερα. 

Ύστερα πετάς τα κλειδιά στον πάγκο και ψάχνεις να βρεις τον πιο μικρό χώρο του σπιτιού. Αυτό θα είναι το καταφύγιό σου γι’ απόψε. Άλλη μια νύχτα που κρύβεσαι απ’ τους ξένους, απ’ τους περαστικούς, απ’ τους δικούς σου ανθρώπους. Άλλο ένα μερόνυχτο που προσπαθείς να κρυφτείς κι από εσένα.

Μεγάλωσες πια και μαζί σου μεγάλωσαν και τα προβλήματα. Εκτίθεσαι στον έξω κόσμο κι είσαι ένα αρνί μπροστά τους, ένα μικρό κι αθώο αρνάκι που σε κυνηγάνε για να σε θυσιάσουν, λες κι είναι κάθε μέρα Πάσχα γι’ αυτούς. 

«Ο κόσμος είναι κακός» σκέφτεσαι με παράπονο, μοιάζει με τους κακούς λύκους και τα τέρατα, που τόσο πολύ ευχαριστιόσουν ν’ ακούς στα παιδικά παραμύθια.

Τώρα κάθε λύκος, κάθε τέρας έχει και μια μορφή ανθρώπινη, ακόμη πιο τρομακτική απ’ ότι μπορούσε η φαντασία σου να φτιάξει. Στριμώχνεσαι σε μια γωνιά με τοίχους γύρω σου, ψάχνεις ένα φυσικό φρούριο να προστατευτείς, δεν είσαι ακόμη σίγουρος ότι το κακό πέρασε, ακόμα φοβάσαι πως οι σειρήνες θα ηχήσουν και τα λόγια κι οι πράξεις τους θα σε βρουν αφύλαχτο και θα σε λαβώσουν. 

Η πλάτη σου κολλάει στον παγωμένο τοίχο, το κεφάλι σου γέρνει λίγο προς τα πίσω, κι εδώ στην άκρη κουλουριασμένος, νιώθεις επιτέλους ασφαλής.

Στο μυαλό σου έρχονται πάλι εκείνα τα λόγια, οι κινήσεις, οι προθέσεις, τα βλέμματα και τα κρυφά χαμόγελα.

Μα πόση κακία μπορεί να κρύβει κάποιος μέσα του; Πώς μπορεί να πληγώνει χωρίς δεύτερη σκέψη, να πυροβολεί στο ψαχνό και να φεύγει με μια ικανοποίηση στο βλέμμα, μ’ ένα αίσθημα επιτυχίας, νικητής; Τι είδους λύκοι και τι εξωγήινα τέρατα είναι αυτά, που βγάζουν όλα τα κόμπλεξ και τη βλακεία τους στους άλλους; Η λογική σου δε δίνει απάντηση, αλλά τα συναισθήματά σου βράζουν.

Πόσο θα ήθελες να είχες μιλήσει, πόσο θα ήθελες να είχες απαντήσει σ’ εκείνο το σχόλιο, που έγινε πίσω απ’ την πλάτη σου την ώρα που διέσχιζες το δρόμο, να είχες κοιτάξει κατάματα εκείνους, που σου κάρφωναν το βλέμμα τους και γέμιζαν ειρωνεία το χώρο. 

Πόσο θα ήθελες να είχες σπρώξει μακριά τους κηφήνες, που έτρωγαν κι έπιναν στην υγειά σου χρόνια ολόκληρα και σε πρόδωσαν με τόση ευκολία σαν να κατάπιναν το νερό που τους προσέφερες.

Πόσο θα ήθελες ν’ ανήκεις, έστω και για λίγο, στην ομάδα των λύκων, να έφευγες απ’ τη θέση του θύματος και να γινόσουν ο θύτης, να ένιωθες την ικανοποίηση του να πληγώνεις τον άλλον χωρίς να καεί μια τρίχα απ’ τη γούνα σου κι ας πλήγωνες άλλους, κι ας τους έκανες να νιώθουν, όπως εσύ τώρα. 

Για το τελευταίο, ίσως άλλαξες γνώμη. Λύκος ή τέρας γεννιέσαι, αναθρέφεσαι, εκκολάπτεσαι. Περνάς από εκπαίδευση σκληρή, μαθαίνοντας να ζεις χωρίς αισθήματα, άδειος, κενός, μόνος. Μαθαίνεις να βάζεις τον εγωισμό σου φρουρό και μ’ αυτόν να κατακτάς εδάφη.

Δεν μπορούν όλοι οι άνθρωποι να φέρονται σκληρά, δεν μπορούν όλοι να πληγώνουν και να «τιμωρούν», γιατί τότε ο κόσμος θα ήταν ένα άδειο χωράφι, ξερό κι άγονο. Ναι, ο κόσμος είναι κακός και πληγώνεσαι απ’ αυτόν και πέφτεις. 

Με την ίδια ευκολία, όμως, σηκώνεσαι και τραβάς ξανά μπροστά, χτίζεις πάλι τα φρούρια σου, δημιουργείς, δε χάνεσαι.Έτσι τους χτυπάς, ευθύβολα, ακαριαία. Η δικιά σου ανάταση θα σε γλυτώνει πάντα και θα είναι στον αιώνα τον άπαντα η καλύτερη απάντηση σ’ όσους σε λοιδόρησαν και σ’ όσους επιφυλάσσονται να το κάνουν στο μέλλον.

Είναι δεδομένο πως οι άνθρωποι πάντα θα μεμψιμοιρούν, θα ζηλεύουν, θα καταργιούνται, θ’ αναθεματίζουν, θα πληγώνουν. Πάντα θα στοχεύουν εκεί, που δεν μπορούν να φτάσουν, πάντα θ’ αναζητούν ουρανούς που δεν τους ανήκουν. Κάποιοι θ’ απογοητεύονται και θα εγκαταλείπουν, δε θα δουν ποτέ τα «θαύματα». Κάποιοι άλλοι, όμως, θα τα δημιουργούν.

Υ.Γ: Τα όπλα τους σ’ έχουν βάλει στόχο κι όσο κι αν τρέχεις δε θα γλυτώνεις, αν όμως μείνεις και πολεμήσεις, αν φτιάξεις ασπίδα δυνατή κι άθραυστή, τότε θα τους κερδίσεις.

Ματίνα Στυλίδου

pillowfights.gr 

http://thesecretrealtruth.blogspot.com

Συνειδητή δημιουργία : Γίνε παρατηρητής της ζωής σου...!!!!

Κάντε ένα βήμα πίσω. Κοιτάξτε για πολύ καλά τη ζωή σας από την πλευρά του παρατηρητή. Κοιτάξτε την από έξω και γίνετε συνειδητοί στο τι κάνετε και λέτε σε καθημερινή βάση. 

Τις περισσότερες φορές οι μέρες μας γεμίζουν κάνοντας τα ίδια πράγματα. Πηγαίνουμε στον ίδιο χώρο εργασίας, συναναστρεφόμαστε τους ίδιους ανθρώπους και ασχολούμαστε με τα ίδια πράγματα. Αλλά κοιτάξτε περαιτέρω και ακόμα πιο συγκεκριμένα. Κοιτάξτε τα απλά πράγματα. 

Τι τρώτε; Τι σκέφτεσαι; Πότε σηκώνεστε το πρωί και πότε πηγαίνετε για ύπνο; Βουρτσίζετε τα δόντια σας και κάνετε ένα ντους. Πώς ντύνεστε; Εργάζεστε έξω; Μια ολόκληρη σειρά από τελετουργίες και επαναλήψεις. Τις περισσότερες φορές αυτό είναι η ζωή μας, και αυτό είναι που μας κρατά και μας εμποδίζει. 

Τις περισσότερες φορές βρισκόμαστε σαν σε κατάσταση ύπνου, χωρίς να έχουμε επίγνωση του γεγονότος ότι ζούμε τη ζωή αυτή με αυτόματο πιλότο. Ζώντας χωρίς να γνωρίζουμε την ίδια παλιά ιστορία που μας μεγάλωσαν να πιστεύουμε ότι επιλέξαμε. Τα περισσότερα από αυτά που κάνουμε και λέμε μέσα σε μια μέρα δεν έχουν επιλεγεί ποτέ, όχι συνειδητά, έχουν προγραμματιστεί. 

Μας έχουν ταΐσει με αυτά μέσω της τηλεόρασης, του ραδιοφώνου και της κοινωνίας εν γένει, η οποία βομβαρδίζει ολόκληρη την ύπαρξή μας με σημάδια της "σωστής" ζωής. Δεν είναι όλα κακά φυσικά. Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε μάθει και ζήσει μερικά ωραία πράγματα, έχουμε αναπτύξει μεγάλες αξίες και έχουμε συναντήσει μερικούς υπέροχους ανθρώπους. 

Ίσως η ζωή να είναι καλή, αλλά τα ψέματα και ο προγραμματισμός πρέπει να φύγουν.

Τα καλά και τα κακά νέα είναι : δεν είναι δικό σας λάθος. Ο υποσυνείδητος νους είναι απλώς ένα προγραμματισμένο τσιπ αν θέλετε, που ενεργεί σαν πιλότος σας. Σας κρατά κλειδωμένους στην ψευδή πεποίθηση ότι είστε ελεύθεροι και έχετε τον έλεγχο, όταν στην πραγματικότητα - δεν είναι έτσι.

Καθ’ όλη τη διάρκεια της σχολικής ζωής, οι ζωές μας τέθηκαν σε ένα σύστημα δομής. Μέσω μιας ελεγχόμενης εκπαίδευσης πάνω σε θέματα και γραπτές «αλήθειες», έχει διαμορφωθεί ολόκληρη η εικόνα μας για τον κόσμο, για το ποιοι είμαστε και ποιοι έχουμε ανάγκη να είμαστε. 

Τούβλο-τούβλο το σπίτι μας και ολόκληρη η πόλη της πραγματικότητας έχει διαμορφωθεί και χτιστεί γύρω μας αφήνοντας ελάχιστο ή καθόλου χώρο για δημιουργική ή ελεύθερη ερμηνεία. Η σκηνή έχει στηθεί. 

Θα ακούσουμε την ίδια παλιά ιστορία ξανά και ξανά μέχρι να την μάθουμε. Γίνεται μια αλήθεια για όλα τα κύτταρά μας. Δεν έχει σημασία αν είναι η πραγματική αλήθεια, ακόμα κι έτσι γίνεται δική μας. Και την κατέχουμε και την τιμούμε. 

Αυτός είναι ο λόγος να το να γίνετε παρατηρητής είναι τόσο σημαντικό για να επιτύχετε έναν συνειδητά δημιουργικό νου. Αποκτήστε επίγνωση του πώς μιλάτε στους φίλους σας, ποιες ιστορίες λέτε. Είναι τα ίδια παράπονα για τη δουλειά, το σύζυγο σας, τα παιδιά; 

Ίσως μιλάτε για το πώς δεν αισθάνεστε καλά, για την υγεία σας ή για άλλα θέματα που σας ενδιαφέρουν; Μπορεί να είναι οτιδήποτε, αλλά εφ’ όσον δεν ανυψώνει το πνεύμα σας και εφ’ όσον δεν αντανακλά ποιοι είστε και τα πιο αγνά συναισθήματα σας, σας κρατά πίσω. 

Σας κρατά κλειδωμένους στη λαβή του αυτόματου πιλότου και έτσι η ζωή γίνεται μια διαφορετική ημέρα με την ίδια παλιά ιστορία.

Αν έχετε παιδιά, είμαι βέβαιη ότι είπατε στον εαυτό σας «Ακούστηκα ακριβώς όπως η μητέρα / ο πατέρας μου». Αυτό δεν είναι απαραιτήτως κακό, αλλά κάτι μας λέει για τον προγραμματισμό που προαναφέραμε. 

Χωρίς συνειδητή παρατήρηση, υιοθετούμε όλα όσα μας δείχνουν, όπως συμπεριφορές και μοντέλα σκέψης. Μαθαίνουμε μέσω του αυτιού, του στόματος και των ματιών. Σαν παιδιά είμαστε σαν σφουγγάρια, κυριολεκτικά ρουφάμε τα πάντα. Παρακολουθούμε και μαθαίνουμε, ακούμε και καταγράφουμε. Ο σκληρός δίσκος γεμίζει σιγά-σιγά. 

Δεν έχουμε φίλτρο ή εγχειρίδιο για να χρησιμοποιήσουμε. Αποθηκεύουμε τα πάντα και δεν διαγράφουμε τίποτα. Αυτός είναι ο μόνος κανόνας. Στο σημείο αυτό δεν έχουμε τη δυνατότητα να πιστέψουμε ή να μην πιστέψουμε, ως εκ τούτου σώζουμε τα πάντα ως αλήθεια μας. 

Καθώς μεγαλώνουμε, κρατιόμαστε από αυτό σαν να είναι η σύνδεσή μας με τον εαυτό μας και να το προσθέσουμε στις αναμνήσεις της προηγούμενης ζωής και των κυττάρων μας. Ναι, τα κύτταρα μας έχουν αναμνήσεις και πιθανότατα δεν είστε εδώ για πρώτη φορά. 

Η ιστορία σας είναι πολύ παλαιότερη από την τρέχουσα ζωή σας. Πολλά από αυτά έχουν κληρονομηθεί από τις γενιές που έχουν προηγηθεί. Δεν είναι περίεργο που η ιστορία είναι τόσο δυνατή και για το ότι είναι δύσκολο να την αφήσουμε πίσω μας. Δεν είναι περίεργο που την αφήνουμε να τραβήξει την πορεία της, με αυτόματο πιλότο, μέχρι να πονέσει πραγματικά. 

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο πρέπει να γίνουμε παρατηρητής για να μπορέσουμε να δημιουργήσουμε συνειδητά οτιδήποτε. Η αλλαγή γίνεται μέσω της συνειδητοποίησης και της θέλησης για αλλαγή. 

Μέσα από την παρατήρηση και της συνειδητοποίηση της αλήθεια για τα πρότυπά μας. Μέχρι να αποκτήσουμε επίγνωση των πραγματικών σκέψεων και πράξεων μας, συνεχίζουμε να είμαστε στερημένοι από την δύναμη μας. Συνεχίζουμε τον πόλεμο εναντίον του εσωτερικού μας προγραμματισμού. Η αλλαγή γίνεται δύσκολη και η ζωή πιο απογοητευτική.

Ξέρω πολύ καλά ότι δεν έκανα καμία αλλαγή στον τρόπου που ζούσα μέχρι που ήμουν σχεδόν νεκρή. Έκανα την ιστορία μου δική μου, και πίστευα κάθε λέξη της. Κουβαλούσα τόσες πολλές ψευδείς πεποιθήσεις που δεν ένιωθα πλέον να συνδέομαι με τίποτα άλλο εκτός από το μεγάλο μου κεφάλι, το πείσμα μου και την γεμάτη στρες ζωή μου. Απόλυτα αποσυνδεδεμένη από τον εαυτό μου, δεν είχα καμία εσωτερική αίσθηση ότι ανήκω ή της αξίας του εαυτού μου, και έγινα χρόνια ασθενής. 

Δυστυχώς, η ιστορία μου δεν είναι μοναδική με την έννοια ότι υπέφερα από τον προγραμματισμό μου. Η ιστορία μου είναι διαφορετική από πολλά άλλα άτομα, με την έννοια ότι αποφάσισα ότι έπρεπε να δώσω ένα τέλος. 

Έπρεπε να δώσω ένα τέλος στην πίστη μου σε αυτές τις ανοησίες, το ψεύδος και τον παλιό προγραμματισμό. Να δώσω ένα τέλος στο να πιστεύω ότι δεν θα γίνω υγιής ποτέ ξανά, και ότι με κάποιον τρόπο δεν άξιζα την υγεία και την ευτυχία. Έδωσα τέλος στο να πιστεύω ότι ήμουν σπασμένη και όχι ολόκληρη. 

Η ζωή μου το άξιζε. 

Εγώ το άξιζα. 

Η Διαφορά Μεταξύ Πεποίθησης και Αλήθειας 

Είναι εύκολο να πιστέψουμε αυτό που πιστεύουν όλοι οι άλλοι. Να ακολουθούμε τη ροή των μαζών, να μην παρατηρούμε ποτέ τη δική μας ζωή ή να αναλύσουμε γιατί κάνουμε αυτό που κάνουμε και πιστεύουμε αυτό που πιστεύουμε. Το θέμα είναι, μέχρι να αλλάξουμε το πώς βλέπουμε τον κόσμο, ο κόσμος παραμένει ο ίδιος. Όσο συνεχίζουμε να περπατάμε στον ίδιο δρόμο, εκεί θα συνεχίσουμε να είμαστε, έτσι δεν είναι; 

Η παρατήρηση της ζωής μας θα βοηθήσει να αποκαλυφθεί η μεγαλύτερη εικόνα. Μας επιτρέπει να ανιχνεύουμε ψευδείς πεποιθήσεις καθώς και συναισθηματικές αποστασιοποιήσεις. 

Βγαίνοντας από τα κεφάλια μας, όπου είμαστε τόσο εύκολα χειραγωγούμενοι, μας αφήνει να έλθουμε σε επαφή με την καρδιά μας, την έμφυτη σοφία μας και τον καθαρό παιδικό μας ενθουσιασμό - και με την αλήθεια και τις συνειδητές δημιουργίες. Έχουμε ακόμη και παιδικές ιστορίες που μας το λένε αυτό. Ότι είναι εύκολο να είσαι πρόβατο μέσα στις μάζες. 

Τα Καινούρια Ρούχα Του Αυτοκράτορα είναι ένα πολύ καλό παράδειγμα : 

''Μια φορά κι έναν καιρό υπήρχε ένας αυτοκράτορας που ενδιαφέρονταν υπερβολικά να έχει της καλύτερης ποιότητας ρούχα. Ολόκληρος ο κόσμος του περιστρέφονταν γύρω από αυτό, και δεν τον ενδιέφερε τίποτε άλλο. Μια μέρα αρκετοί απατεώνες ήρθαν να τον δουν και του είπαν ότι ήταν οι καλύτεροι υφαντές του κόσμου. 

Θα του έφτιαχναν το πιο όμορφο ύφασμα για τα ρούχα του. Ο Αυτοκράτορας ενθουσιάστηκε. Του είπαν ότι έφτιαχναν υφάσματα από ένα πολύ ιδιαίτερο νήμα. Τα ενδύματα θα φαίνονται αόρατα σε όσους ήταν ηλίθιοι ή δεν έκαναν τις δουλειές τους.

Οι απατεώνες παρήγγειλαν μερικά από τα καλύτερα υλικά και τα πούλησαν κρυφά για να πάρουν τα χρήματα. Κορόιδεψαν τον Αυτοκράτορα και τους υπηρέτες του, προσποιούμενοι ότι δεν φορούσαν τίποτα. 

Ο Αυτοκράτορας απέλυσε όλο το προσωπικό του που δεν μπορούσε να δει αυτό το φανταστικό ύφασμα, καθώς πίστεψε ότι είναι ψεύτες και δεν κάνουν τη δουλειά τους. Έγινε εύκολο σε αυτούς να πουν ψέματα για να κρατήσουν τη δουλειά τους. Τώρα όλοι είπαν ότι είδαν τα όμορφα νήματα να μετατρέπονται σε αυτό το φανταστικό ύφασμα. 

Ο αυτοκράτορας καταλήγει να φοράει απολύτως τίποτα, πιστεύοντας ότι τα ενδύματά του ήταν αόρατα μόνον για τους ψεύτες. Ξεκίνησε μια πομπή όπου οι υπηρέτες του περπατούσαν πίσω του με τα χέρια τους σηκωμένα για να κρατούν το καπέλο. 

Ολόκληρη η πόλη θαύμαζε αυτόν και τα καινούργια του ρούχα, μέχρις ότου ένα νέο αγόρι φώναξε ότι ο Αυτοκράτορας δεν φορούσε ρούχα, και ότι στην πραγματικότητα ήταν γυμνός''. 

Στην ιστορία αυτή, αποκαλύπτεται μεγάλη σοφία. Ο Αυτοκράτορας ήθελε να κρατήσει τη θέση του και δεν δίστασε να ξεφορτωθεί οποιονδήποτε τον απειλούσε. Οι απατεώνες έγιναν πλούσιοι, κοροϊδεύοντας, εξαπατώντας και παίζοντας παιχνίδια του μυαλού, και οι μάζες είχαν την τάση να ακολουθούν το πλήθος και να αποδέχονται το ψέμα της εξουσίας. 

Οι υπηρέτες φοβούνταν ότι θα χάσουν τη δουλειά τους και μόνο το παιδί δεν είχε κανένα σχέδιο. Το νεαρό αγόρι είναι η φωνή της συνείδησης σε αυτή την ιστορία. Στην αφέλεια του και έχοντας μια ζωή που στερείται μακροχρόνιου προγραμματισμού και φόβου, λέει την αλήθεια του. 

Θέλω όλοι μας να είμαστε αυτό το αγόρι, να μπορούμε να λέμε τις αλήθειες μας και να μην εμποδιζόμαστε από την παλιά ιστορία.

Μόνον όταν ξεφορτωθούμε τα παλιά μοτίβα και αφυπνιστούμε στο γεγονός ότι η δύναμη μας δεν πηγάζει από τον εγκέφαλο μας, θα αισθανόμαστε και θα ενεργούμε σύμφωνα με το μέγιστο των δυνατοτήτων μας. 

Βλέπετε, ο εγκέφαλος είναι απλά ένα όργανο, ένα εργαλείο, για να χρησιμοποιηθεί ή όχι. Η αληθινή δύναμη μας προέρχεται από το πνεύμα μας, τις καρδιές μας και την δύναμη του Θεού μέσα μας.

Τον εγκέφαλο μπορείς να τον χειριστείς, τις καρδιές μας όχι. Πολλές από τις ιστορίες μας μας βλάπτουν σε καθημερινή βάση, εμποδίζοντας μας να εξελιχτούμε, να γιατρευτούμε, να μεγαλώσουμε, και να δημιουργήσουμε αληθινή ευτυχία και αυτό-πραγμάτωση. Είναι τα οδοφράγματα από την κόλαση και τα εμπόδια της αληθινής μας ουσίας. 

Ποιες Είναι οι Ιστορίες Που Λέμε Στους Εαυτούς Μας;

• Είμαι περιορισμένος

• Δεν μπορώ ποτέ να είμαι υγιής

• Είμαι σταθερά μη καλός σε οτιδήποτε

• Δεν έχω τους σωστούς πόρους

• Είμαι πολύ νέος/γέρος

• Δεν είμαι αρκετά καλός

• Δεν έχω αρκετά χρήματα και δεν θα έχω ποτέ

• Δεν είμαι ωραίος

• Δεν είμαι αρκετά έξυπνος

• Δεν μπορώ να το αποφύγω, είναι στα γονίδια μου

• Κακοποιήθηκα, επομένως δεν είναι εύκολο για μένα

• Είμαι μόνος, και η ζωή είναι σκληρή

• Είμαι άρρωστος και δεν θα γίνω ποτέ καλά

• Κανείς δεν με αγαπά

• Πρέπει να είμαι τέλειος

• Δεν είναι για μένα. Δεν είναι τόσο σημαντικός

• Δεν μπορώ να το κάνω αυτό

• Η οικογένεια μου δεν θα το επιτρέψει

• Τίποτα καλό δεν μου συμβαίνει ποτέ

• Είμαι αδύναμος! 

Ο κατάλογος είναι ατελείωτος. Είναι μια αντανάκλαση των ανοησιών μας και, στην πραγματικότητα, τίποτα από αυτά δεν είναι αλήθεια. Ποτέ. Βρήκατε κάτι σε αυτή τη λίστα που νομίζετε ότι είστε εσείς; 

Αν βρείτε, κάντε ένα βήμα πίσω και παρατηρήστε. Ελεύθεροι από την ιστορία της εξαπάτησης και των ψεμάτων. Χωρίς τον παλιό προγραμματισμό. Ας ελπίσουμε ότι θα ανακαλύψετε την θέληση σας να βρείτε την αλήθεια που είναι κρυμμένη μέσα σας. 

«Άσχετα με το πόσες φορές ένα ψέμα έχει ειπωθεί και πόσοι άνθρωποι το πιστεύουν, ποτέ δεν θα είναι η αλήθεια!» - Hilde Larsen 

Ας είναι αυτή η στιγμή που θα σηκωθείτε και θα πάρετε πίσω την δύναμη σας. Ας είναι αυτή η στιγμή που περιμένετε όλη τη ζωή σας. Ανοίξτε το μυαλό και την καρδιά σας και ας αμφισβητήσετε όλα όσα έχετε μάθει ποτέ και κρατήσει σαν αλήθεια σας και όλα τα αόρατα τείχη και οι φράχτες ας πέσουν κάτω. 

Για να μπορέσει να φτάσει στο υποσυνείδητο νου, ο συνειδητός νους πρέπει να είναι έτοιμος για το έργο. Πρέπει να θελήσετε να δείτε με τα μάτια σας ανοιχτά και να κοιτάξετε μερικά λιγότερο από κολακευτικά μοτίβα στη ζωή σας. Αυτός δεν είναι ένας ανταγωνισμός ή ένας αγώνας δρόμου για να είστε τέλειος. Ξεχάστε το τέλειο! Η ζωή είναι τόσο πολύ μεγαλύτερη από αυτό. 

Μια παρμένη από την καρδιά απόφαση πρέπει να γίνει για να μπορέσετε να ακολουθήσετε τα νέα σας βήματα. Δεν είστε μόνο αυτός που περιμένατε, είστε ο μόνος που περιμένατε. 

Είστε αυτός που διηγείται τις ιστορίες σας, ο δημιουργός των σκέψεών σας, ο κύριος των πράξεων σας και ο επικεφαλής των λειτουργιών της ζωής σας. Είστε ο παρατηρητής ΚΑΙ ο εκτελεστής, και όσο περισσότερο κάνετε ένα βήμα πίσω τόσο πιο συνειδητά μπορείτε να δημιουργήσετε - από τη δική σας αλήθεια, όχι από την αλήθεια των άλλων. 

Εσύ είσαι το ΑΦΕΝΤΙΚΟ. Η δημιουργική δύναμη της φύσης που μπορεί να αλλάξει την πορεία της ζωής σας, παρατηρώντας τι κάνετε, σκέφτεστε, αισθάνεστε και πιστεύετε. Κάντε ένα βήμα πίσω και μετά ένα βήμα προς τα εμπρός.

Της Hilde Larsen

Μετέφρασα αυτό το άρθρο το οποίο θα αναρτηθεί στην ομάδα "Ξυπνώντας τον Ονειρευτή. Αλλάζοντας το Όνειρο" σύντομα. 

Kate Minogianni

http://xypnontastononeireuti.blogspot.com

9 βήματα για θεραπεία στην ενήλικη ζωή από ένα παιδικό ψυχικό τραύμα...!!!!

Το ψυχικό τραύμα δημιουργεί συναισθήματα, τα οποία αν δεν επεξεργαστούμε τη στιγμή που βιώνουμε το τραύμα, παραμένουν εγκλωβισμένα στο μυαλό και το σώμα μας. 

Αντί να θεραπευτούμε, το τραύμα παραμένει στο σώμα μας ως ενέργεια στο ασυνείδητό μας, επηρεάζοντας τη ζωή μας μέχρι τη στιγμή που θα το αποκαλύψουμε και θα το επεξεργαστούμε. 

Στην ενήλικη ζωή, η υγιής ροή και η επεξεργασία των δυσάρεστων συναισθημάτων, όπως ο θυμός, η θλίψη, η ντροπή και ο φόβος είναι ουσιαστικής σημασίας για τη θεραπεία από το ψυχικό τραύμα της παιδικής ηλικίας. 

Η πιο υγιής απάντηση στις συναισθηματικές πληγές της παιδικής ηλικίας είναι επίσης και η πιο σπάνια: Όταν συμβαίνει το τραύμα, αναγνωρίζουμε την παραβίαση που προκάλεσε στην αίσθηση του εαυτού μας, αισθανόμαστε τα φυσιολογικά συναισθήματα που ακολουθούν και στη συνέχεια συνειδητοποιούμε ότι η παραβίαση δεν λέει τίποτα για εμάς προσωπικά, και έτσι μπορούμε να το ξεπεράσουμε. 

Αλλά επειδή τα συναισθήματα όπως ο θυμός και η θλίψη είναι οδυνηρά - και επειδή το κλάμα ή το να ερχόμαστε πρόσωπο με πρόσωπο με τους άλλους ανθρώπους δεν είναι συχνά κοινωνικά αποδεκτό - αυτή η διαδικασία δεν συμβαίνει αυτόματα. 

Αντ 'αυτού, μπορεί να καταπνίξουμε τα συναισθήματά μας, αντί να τα αισθανόμαστε και να τα επεξεργαζόμαστε. Όταν είμαστε παιδιά, αυτή η διαδικασία είναι ακόμα πιο δύσκολη. Αυτό που μπορεί να επηρεάσει ελάχιστα έναν ενήλικα - π.χ. μια προσβολή σχετικά με την εμφάνιση - μπορεί να είναι "μαχαιριά" για ένα παιδί και να του δημιουργήσει προβλήματα όπως κατάθλιψη, διαταραχές στη διατροφή κοκ. 

Στη συνέχεια κουβαλάμε αυτά τα ψυχικά τραύματα στην ενήλικη ζωή μας και αυτά επηρεάζουν τις σχέσεις μας, την καριέρα, την ευτυχία, την υγεία ... τα πάντα. Αυτό συμβαίνει μέχρι να τα επεξεργαστούμε και να τα θεραπεύσουμε αναγνωρίζοντας τα συναισθήματά μας. 

Γιατί δεν αισθανόμαστε πάντα τα συναισθήματά μας 

Ακόμη και οι πιο προστατευτικοί γονείς που αγαπούν τα παιδιά τους, μπορούν να βλάψουν μακροχρόνια την συναισθηματική υγεία τους. 

Επειδή δεν θέλουν να τα βλέπουν να βιώνουν αρνητικά συναισθήματα όπως ο πόνος, οι γονείς πολλές φορές σπεύδουν όταν το παιδί αντιμετωπίζει μια αρνητική κατάσταση. "Μην αισθάνεσαι άσχημα - όλα είναι εντάξει", λένε όταν το παιδί αρχίζει να κλαίει. Η αλήθεια είναι ότι το πρόσκαιρο αρνητικό συναίσθημα μπορεί να είναι καλό για εμάς. Χρειάζεται να το βιώσουμε για λίγο, να το αναγνωρίσουμε και να σκεφτούμε γιατί αισθανόμαστε έτσι. 

Υπάρχουν και γονείς που δεν είναι συμπονετικοί και ζητούν από τα παιδιά να σταματήσουν το κλάμα. Είτε έτσι είτε αλλιώς, το παιδί δεν μαθαίνει να διαχειρίζεται τα συναισθήματά του. Δεν μαθαίνει ότι τα συναισθήματα είναι προσωρινά και φευγαλέα. 

Ότι έχουν μια προβλέψιμη αρχή, μέση και τέλος και τελικά θα τα ξεπεράσουμε. Όταν δεν μαθαίνουμε πώς να αντιλαμβανόμαστε τα συναισθήματά μας, ίσως αρχίσουμε να ερμηνεύουμε όλα τα συναισθήματα ως τρομακτικά. 

Για να θεραπεύσουμε ένα τραύμα της παιδικής ηλικίας, πρέπει να ολοκληρώσουμε τη διαδικασία που έπρεπε να ξεκινήσει πριν από δεκαετίες, όταν συνέβη το τραυματικό περιστατικό. 

Την πρώτη φορά που δοκιμάζετε αυτή την τεχνική, καλό είναι να αρχίσετε με ένα μικρής σημασίας περιστατικό. 

Βήμα 1: Γείωση 

Για να λειτουργήσει αυτή η διαδικασία, πρέπει να βιώνετε το παρόν. Αρχικά, βρείτε ένα ήσυχο μέρος, όπου δεν θα σας ενοχλήσει κανείς. Καθίστε άνετα με τα μάτια σας κλειστά και πάρτε αρκετές βαθιές αναπνοές που στρέφουν την προσοχή σας στο σώμα σας. Πιέστε και απελευθερώστε τους μυς και νιώστε τη βαρύτητα στα χέρια σας. Αφήστε τον εαυτό σας να αισθανθεί συνδεδεμένος με το έδαφος κάτω από τα πόδια σας. Φανταστείτε ένα ρεύμα ενέργειας από την ουρά σας μέχρι το κέντρο της γης. Μόλις αισθανθείτε ότι εστιάζεστε στο σώμα σας, μεταβείτε στο Βήμα 2. 

Βήμα 2: Ανάκληση 

Σκεφτείτε μια κατάσταση που σας αναστάτωσε πρόσφατα. Βρείτε κάτι που προκάλεσε μια ήπια έως ισχυρή συναισθηματική αντίδραση. Ελέγξτε τι συνέβη με όσο το δυνατόν περισσότερες λεπτομέρειες και φανταστείτε τον εαυτό σας πίσω σε εκείνη την στιγμή και τον τόπο. Ζήστε όλο το περιστατικό ξανά με τις αισθήσεις σας. Όταν αρχίζουν να εμφανίζονται συναισθήματα, μεταβείτε στο Βήμα 3. 

Βήμα 3: Αίσθηση 

Συνεχίστε να αναπνέετε βαθιά και να χαλαρώνετε. Στη συνέχεια, αναζητήστε νοητά στο σώμα σας για οποιεσδήποτε αισθήσεις. Παρακολουθήστε κάθε φυσική αντίδραση που αντιμετωπίζετε - μυρμήγκιασμα, σφίξιμο, καψίματα, πόνος κλπ. Κάθε μία από αυτές τις αισθήσεις είναι μια μικρή πληροφορία που σας βοηθάει να καταλάβετε την αρνητική εμπειρία σας στο παρελθόν. Εξερευνήστε αυτές τις αισθήσεις και σιωπηλά περιγράψτε τις στον εαυτό σας με όσο το δυνατόν περισσότερες λεπτομέρειες. Μόλις διερευνήσετε και περιγράψετε όλες τις φυσικές σας αντιδράσεις, μπορείτε να προχωρήσετε στο Βήμα 4. 

Βήμα 4: Ονομάστε το 

Συνδέστε ένα συναίσθημα με κάθε μία από τις αισθήσεις που αισθάνεστε. Είναι το σφίξιμο που νιώθετε στο στήθος, άγχος; Είναι η θερμότητα που αισθάνεστε στα χέρια ή στον αυχένα, θυμός; Είναι σημαντικό να αναγνωρίσετε τις λεπτές διαφορές μεταξύ παρόμοιων συναισθημάτων. Αυτό θα σας δώσει μια μεγαλύτερη αίσθηση της εμπειρίας σας και την πληρέστερη γνώση του εαυτού σας. Μόλις ονομάσετε τα συναισθήματά σας, μεταβείτε στο Βήμα 5. 

Βήμα 5: Αγάπη 

Ως μέρος μιας προσεκτικής προσέγγισης για την επούλωση του τραύματος, πρέπει να αποδεχτούμε πλήρως όλα όσα αισθανόμαστε. Πείτε: "Αγαπώ τον εαυτό μου που νιώθει (θυμωμένος, λυπημένος, ανήσυχος κλπ.)." Κάνετε αυτό με κάθε συναίσθημα που νιώθετε, ιδιαίτερα με τα πιο σκληρά. Αγκαλιάστε την ανθρώπινη φύση σας και αγαπήστε τον εαυτό σας γι 'αυτό. Αφού αποδεχτείτε και αγαπήσετε τον εαυτό σας για κάθε σας συναίσθημα, προχωρήστε στο βήμα 6. 

Βήμα 6: Νιώστε το και ζήστε το 

Καθίστε με τα συναισθήματά σας και τις αισθήσεις σας, αφήνοντας τα συναισθήματα να σας διαπερνούν και να ρέουν. Μην προσπαθήσετε να τα αλλάξετε ή να τα αποκρύψετε. Παρατηρήστε τα. Αναγνωρίστε και καλωσορίστε κάθε δυσφορία που αισθάνεστε, γνωρίζοντας ότι θα φύγει σύντομα και θα σας βοηθήσει να θεραπευτείτε. 

Αφήστε το σώμα σας να ανταποκριθεί με τον τρόπο που θέλει ή χρειάζεται. Αν νιώθετε την ανάγκη να κλάψετε, κάντε το. Εάν αισθάνεστε την ανάγκη να φωνάξετε ή να ρίξετε μια γροθιά σε ένα μαξιλάρι, θα πρέπει να φωνάξετε ή να χτυπήσετε το μαξιλάρι. 

Εκφράζοντας τα συναισθήματά σας - με παραγωγικό τρόπο - είναι το κλειδί για να ενεργοποιηθούν μέσα σας και να τα επεξεργαστείτε πλήρως. Όταν αισθανθείτε και βιώσετε τα συναισθήματά σας, μεταβείτε στο βήμα 7. 

Βήμα 7: Λάβετε το μήνυμα και τη σοφία του 

Οι αισθήσεις ή τα συναισθήματα που βιώνετε τώρα συνδέονται με μία ή περισσότερες εμπειρίες στο παρελθόν σας; Σας δίνει οποιαδήποτε εικόνα για τη ρίζα του τραύματος ή μια αρνητική, περιοριστική πεποίθηση για τον εαυτό σας; Αυτή τη στιγμή, ίσως να σκέφτεστε, "Δεν μου έρχεται τίποτα." Ρωτήστε τον εαυτό σας: "Αν αυτή η αίσθηση ή το συναίσθημα θα μου έλεγαν κάτι, τι θα ήταν;" Όταν νομίζετε ότι έχετε ακούσει όλα τα μηνύματα που σας στέλνουν τα συναισθήματα, προχωρήστε στο Βήμα 8. 

Βήμα 8: Μοιραστείτε το 

Εάν αισθάνεστε άνετα να μοιράζεστε τις σκέψεις σας με κάποιον άλλο, κάντε το. Διαφορετικά, γράψτε για αυτές σε ένα χαρτί. Περιγράψτε τι συνέβη όταν συνέβη το περιστατικό που σας τραυμάτισε για πρώτη φορά, πώς αντιδράσατε εκείνη την στιγμή και τι μπορείτε να δείτε τώρα. 

Μιλώντας ή γράφοντας για τις εμπειρίες και τα συναισθήματά σας είναι ένα σημαντικό βήμα για την επούλωση του τραύματος. Γράφοντας γράμματα (χωρίς να τα στέλνετε) σε εκείνους που σας βλάπτουν μπορεί να είναι μια πολύ αποτελεσματική μέθοδος για να διώξετε ένα συναίσθημα. Μόλις έχετε μοιραστεί τις σκέψεις σας, πηγαίνετε στο τελικό βήμα. 

Βήμα 9: Αφήστε το να φύγει 

Οπτικοποιήστε την ενέργεια που τραυματίστηκε μέσα σας ή πραγματοποιείστε μια τελετουργική απελευθέρωση, όπως σκίζοντας μια επιστολή που γράψατε στο άτομο που σας έβλαψε ή απορρίπτοντας το τραύμα με τη μορφή ενός αντικειμένου στη θάλασσα. 

Ενώ η διαδικασία επούλωσης των συναισθηματικών πληγών μπορεί να σας κάνει να νιώσετε άβολα στην αρχή, τελικά θα αποδειχθεί ένα πολύ ικανοποιητικό ταξίδι και θα ανταμειφθείτε. 

Η ενέργεια που σπαταλούμε όταν δεν έχουμε επουλώσει το τραύμα θα απελευθερωθεί και ο χώρος που καταλάμβανε κάποτε μέσα μας, θα γεμίσει με μια νέα θετική ενέργεια που μπορεί να μας βοηθήσει να οικοδομήσουμε μια ζωή που θα αγαπήσουμε. 

Andrea Brandt Ph.D. M.F.T., 

psychologytoday.com, 

μετάφραση-επιμέλεια: enallaktikos.gr 

http://thesecretrealtruth.blogspot.com

Οι φτωχοί είναι πιο γενναιόδωροι από τους πλούσιους, γιατί γνωρίζουν καλύτερα πως είναι να μην έχεις τίποτα...!!!!

Σύμφωνα με έρευνες οι άνθρωποι που ανήκουν στην κατώτερη οικονομικά τάξη τείνουν να είναι πιο γενναιόδωροι, σε σύγκριση με όσους ανήκουν στην ανώτερη τάξη.

Καθώς οι άνθρωποι αποκτούν πλούτο, εξαρτώνται λιγότερο από τους άλλους, και έτσι έχουν λιγότερους λόγους να κατανοήσουν τα συναισθήματα και τις ανάγκες των «λιγότερο τυχερών».

Οι φτωχοί είναι καλύτεροι στις διαπροσωπικές σχέσεις, επειδή χρειάζονται αλλά και καταλαβαίνουν τους συνανθρώπους τους περισσότερο.

Οι συντάκτες μιας σχετικά πρόσφατης ψυχολογικής μελέτης υποστηρίζουν ότι οι πλούσιοι άνθρωποι είναι διαφορετικοί επειδή επικεντρώνονται στον εαυτό τους. Προς υποστήριξη αυτού, πολλές μελέτες έχουν αποδείξει ότι η υψηλότερη κοινωνική τάξη συνδέεται με αυξημένα επίπεδα ναρκισσισμού. 

Πολύ συχνά μάλιστα αποδίδουν την επιτυχία τους σε «ανώτερα» χαρακτηριστικά σε αντίθεση με τους ανθρώπους από χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα που θεωρούν την εκπαίδευση ως καταλυτικό παράγοντα βελτίωσης των συνθηκών της ζωής τους.

Άλλες έρευνες έχουν δείξει ότι οι πολίτες με χαμηλά εισοδήματα ξοδεύουν πολύ υψηλότερο ποσοστό του εισοδήματός τους σε φιλανθρωπίες (4,5 % των φτωχών έναντι 2,7 % των πλούσιων). Όσον αφορά την παροχή βοηθείας σε ανθρώπους που την έχουν ανάγκη, παρατηρείται ότι οι πλούσιοι δίνουν ακόμη λιγότερα.

Συμπερασματικά : Οι φτωχοί είναι πιο γενναιόδωροι από τους πλούσιους, γιατί γνωρίζουν καλύτερα το πως είναι να μην έχεις σχεδόν τίποτα.

Και είναι τόσο αλήθεια αυτό!

Στις περισσότερες περιπτώσεις, οι φτωχοί φαίνεται να ενδιαφέρονται και να μοιράζονται περισσότερο. Οι πλούσιοι θα δώσουν, μόνο όταν όταν αυτό κάνει καλό στο image τους ή θα έχουν κάποιο ανταποδοτικό (κατά κάποιο τρόπο) όφελος.

Γι αυτό καλύτερα να είσαι ευλογημένος παρά πλούσιος.

Και μην ξεχνάμε ένα παλιό σλόγκαν που λέει:

«Μερικοί άνθρωποι είναι τόσο φτωχοί!

Το μόνο που έχουν είναι τα χρήματά τους»

dinfo

http://thesecretrealtruth.blogspot.com

Κική Δημουλά : Είμαι θυμωμένη με μένα διότι θα έπρεπε να έχω ωριμάσει. Να μην απορώ με τίποτε...!!!!

Είμαι λίγο θυμωμένη, όπως αντιλαμβάνεσαι.Με 'μενα.Διότι θα έπρεπε να έχω ωριμάσει. Να μην απορώ με τίποτε.

– Κική Δημουλά

Γιατί θύμωσες αλήθεια; Τι προκάλεσε το θυμό σου; Φταίει το γεγονός ότι δεν ωρίμασες; Φταίει το γεγονός ότι νιώθεις ενοχές; Τι σε έκανε να θυμώσεις πραγματικά;

Θα έπρεπε όμως να μην απορείς. Ίσως θα έπρεπε και να μην θυμώνεις. Όμως, πρέπει να σου πω κάτι. Ο θυμός δεν θα σε βοηθήσει.

Είναι δύσκολο συναίσθημα ο θυμός. Γιατί σε πικραίνει, γιατί σε κάνει να νιώθεις απογοήτευση, αδικία, οργή, γιατί εκνευρίζεσαι. Και όσο εκνευρίζεσαι, σταδιακά αυξάνονται οι άνθρωποι για τους οποίους νιώθεις θυμό. Και βυθίζεσαι μέσα σε αυτά τα συναισθήματα και σε αυτές τις σκέψεις.

Υπάρχουν φορές που εκνευρίζεσαι με τους άλλους και άλλες φορές με τον εαυτό σου. Που δεν ωρίμασες, που αφέθηκες, που πίστεψες στα λόγια. Που ενώ είχες πει ότι θα το ελέγχεις, τελικά δεν μπόρεσες να ελέγξεις. Που ενώ είχες πει ότι δεν θα ξαναπληγωθείς, ξαναπληγώθηκες.

Μην αφήσεις όμως το θυμό να αποκτήσει τον έλεγχο των σκέψεών σου. Γιατί θα σε οδηγήσει σε λάθος διαχειρίσεις. Άφησε πίσω το παρελθόν. Και αν νομίζεις ότι έκανες λάθος τώρα, μάθε από αυτό. Κατέκτησε τη σοφία της εμπειρίας. 

Θυμηθείτε να δίνετε αξία στον εαυτό σας… Γιατί αν δεν του δώσετε εσείς, δεν θα σας δώσει κανένας την αξία που σας αρμόζει. 

Photo: Author/Depositphotos

Συγγραφέας Ελένη Σολταρίδου

enallaktikidrasi.com