Πέμπτη 13 Ιουλίου 2017

Τεχνική Οραματισμού : Η Ταινία του Μελλοντικού Εαυτού...!!!!

Οτιδήποτε μπορείς να φανταστείς είναι αληθινό.
~ Pablo Picasso

Ο οραματισμός είναι μία πολύ ισχυρή τεχνική, διότι ο εγκέφαλος δε μπορεί να διαχωρίσει τη φαντασία από την πραγματικότητα που βιώνουμε – πιστεύει έτσι πως αυτό που φανταζόμαστε είναι πραγματικότητα· εάν χρησιμοποιηθεί επιμελώς μπορεί να αποφέρει εκπληκτικά αποτελέσματα στο χαρακτήρα μας, στη συμπεριφορά μας και στις καταστάσεις που βιώνουμε.

Εδώ σας παρουσιάζουμε μία τεχνική οραματισμού όπου χρησιμοποιούνται όλες οι αισθήσεις, την οποία μπορείτε να χρησιμοποιείτε στην καθημερινότητά σας:

Βήμα πρώτο. Βρείτε ένα μέρος όπου δε θα σας ενοχλήσει κανείς, ξαπλώστε ή καθίστε αναπαυτικά και κλείστε τα μάτια σας. Οραματιστείτε πως βρίσκεστε μέσα σε ένα ασανσέρ και πως μπροστά σας είναι τα πλήκτρα του ασανσέρ, και από πάνω τους ο αριθμός 10. 

Φανταστείτε τώρα πως πατάτε το πλήκτρο που θα σας πάει στον όροφο 0. Μπορείτε ακόμα και να κάνετε την κίνηση με το χέρι σας φαντάζοντας πως ακουμπάτε το πλήκτρο – το να κάνετε την κίνηση προκαλεί τον νου σας να πειστεί περισσότερο πως αυτό που κάνετε είναι αληθινό. 

Μετατοπίστε τώρα την προσοχή σας στην αναπνοή σας παίρνοντας βαθιές ανάσες. Οραματιστείτε πως κατεβαίνετε με το ασανσέρ προς τα κάτω σε ένα δωμάτιο και πως με κάθε αναπνοή σας μειώνονται σταδιακά και οι αριθμοί του ασανσέρ, από το 10 έως το 0. Αυτό θα σας κάνει να χαλαρώσετε και να συγκεντρωθείτε.

Βήμα δεύτερο. Εφόσον έχετε φτάσει στο 0, οραματιστείτε την πόρτα του ασανσέρ να ανοίγει και πως εισέρχεστε στο προσωπικό σας νοητικό δωμάτιο, όπου υπάρχει μία τεράστια οθόνη. Αυτοσχεδιάστε, δημιουργείστε ένα δωμάτιο με τον νου σας όπως ακριβώς το θέλετε. 

Συνεχίζοντας, καθίστε στην προσωπική σας θέση και πιάστε το τηλεκοντρόλ που ανοίγει την τεράστια οθόνη που έχετε μπροστά σας. Πατήστε το κουμπί για να ανοίξει. Κι εδώ πάλι, μπορείτε να κάνετε την κίνηση με το χέρι σας.

Βήμα τρίτο. Καθώς έχει ανοίξει η οθόνη, δημιουργείστε με την φαντασία σας μία κατάσταση στην οποία βρίσκεστε εσείς οι ίδιοι. Μπορεί να είστε σε κάποιο μέρος με τους φίλους σας, με τον/την σύντροφό σας, πως έχετε την εργασία ή την επιχείρηση των ονείρων σας, πως είστε επιτυχημένοι.

Δημιουργήστε μία νοητική ταινία που βλέπετε σε αυτή την οθόνη. Ακούστε τις συζητήσεις που κάνουν οι φίλοι σας, αυτά που τους λέτε εσείς, τα αυτοκίνητα που περνάνε, παρατηρήστε τα πουλιά, τα φύλλα απ’ τα δέντρα που κουνιούνται και το νερό εάν βρίσκεστε έξω στη φύση. 

Το άτομο που βλέπετε σε αυτή την ταινία είναι ο μελλοντικός σας εαυτός. Είσαστε εσείς έχοντας ήδη όλα αυτά που επιθυμείτε, πλήρεις, ολοκληρωμένοι, ευδιάθετοι και χαρούμενοι.

Βήμα τέταρτο. Τώρα, προσπαθήστε να μεταφερθείτε με τη σκέψη σας μέσα σε αυτή την ταινία και να γίνετε το άτομο που βλέπετε. Ξεκινήστε να μιλάτε νοητικά με τους τριγύρω σας και να παρατηρείτε όσα έχετε δημιουργήσει με τη σκέψη σας. 

Παρατηρήστε αυτά που συμβαίνουν, ακούστε τη μουσική που υπάρχει στο μέρος που βρίσκεστε, γευτείτε το φαγητό που τρώτε, αγγίξτε ή αγκαλιάστε τους ανθρώπους που είστε μαζί. Αισθανθείτε την πλήρότητα, τη διάθεση και τη χαρά που βιώνετε μέσα στην κατάσταση αυτή. Όσο πιο δυνατό είναι το συναίσθημα, τόσο πιο πολλά “πειστήρια” δίνετε στον νου σας πως αυτό που φαντάζεστε είναι αληθινό.

Μη μείνετε όμως στον οραματισμό το άτομο που φαντάζεστε κατά τη διάρκεια αυτής της τεχνικής είναι το άτομο που θέλετε να γίνετε. Αυτό το άτομο όμως είστε εσείς! Κατά τη διάρκεια της καθημερινότητάς σας να φέρνετε συχνά αυτό το άτομο στη σκέψη σας. Τι χαρακτήρα έχει; Πως συμπεριφέρετε; Πως μιλάει; Πως του αποκρίνονται οι άλλοι;

Καθώς βιώνετε την καθημερινή σας ζωή λοιπόν, σε οποιαδήποτε κατάσταση βρίσκεστε, προσπαθείτε να φέρνετε συχνά την νοοτροπία και τον χαρακτήρα του “μελλοντικού εαυτού” σας, και εν καιρώ θα διαπιστώσετε πως ο μελλοντικός εαυτός έγινε παρών εαυτός! 

Είναι αρκετά γνωστή η δύναμη της συνήθειας. Όσο πιο συχνά θα το επαναλαμβάνετε, όσο πιο πολύ θα επιμείνετε, τόσο πιο πολλές πιθανότητες υπάρχουν να δημιουργηθούν νέα νευρικά δίκτυα και να εγκατασταθούν νέα μοτίβα σκέψεων και συμπεριφορών στο μυαλό σας.




Συμπεριφέρσου σαν να Είσαι...!!!!

Για να βιώσετε μία νέα – βάση της πρόθεσής σας – πραγματικότητα, πρέπει να συμπεριφερθείτε σαν να τη βιώνετε ήδη. Γι’ αυτό υπάρχει το ρητό “act as if”· το να ενεργείς σαν να κάνεις κάτι, κάνει διαφορά (~William James). Κι αυτό ίσως να είναι το πιο δύσκολο κομμάτι, διότι υπάρχουν αναρίθμητοι παράγοντες που μας κάνουν να ξεχνιόμαστε.

Οπότε, χρειάζεται να βρίσκετε κάποιον ελεύθερο χρόνο μέσα στη μέρα και να σκεφτόσαστε ή να κάνετε κάτι – πχ. γράψιμο, διαλογισμός, συνεχές διάβασμα ή νοητική επανάληψη θετικών δηλώσεων, εργαλεία αυτοβοήθειας, οραματισμός κλπ., το οποίο να σας κάνει να είσαστε συγκεντρωμένοι επάνω στο θέμα που σας αφορά.

Πέρα απ’ αυτό, όσον αφορά στο υπόλοιπο της καθημερινότητος, το “κλειδί” είναι στο να αισθάνεστε, να σκεφτόσαστε και να ενεργείτε με τρόπο σαν να έχει ήδη πραγματοποιηθεί η πραγματικότητα που επιθυμείτε.

Φυσικά, θα πάρει χρόνο (ίσως και μήνες) ωσότου οι πεποιθήσεις σας αλλάξουν και “ριζώσουν”, οπότε και ο νους σας πειστεί πως αυτή η νέα πραγματικότητα ισχύει σταθερά. Δεν είναι κακό αυτό, ανταυτού φανταστείτε να είχατε απευθείας αυτό που επιθυμούσατε, ίσως η ζωή τότε να ήταν λίγο ανιαρή.

Όπως λένε το “ταξίδι είναι που μετράει, όχι ο προορισμός”. Ξοδέψτε τον ελεύθερο χρόνο σας διασκεδάζοντας όσο πιο πολύ μπορείτε, κάνοντας αυτό που σας κάνει να αισθάνεστε πλήρεις, αυτό που αγαπάτε να κάνετε περισσότερο. Όσο πιο καλά νοιώθετε, τόσο πιο καλές καταστάσεις θα σας συμβαίνουν!




«Η τέχνη του να ζούμε καλύτερα ή Όσα δεν μας έμαθε κανείς για τη ζωή»....!!!!

Μήπως στην προσπάθεια να είμαστε ευτυχισμένοι καταλήξαμε να ζούμε τον καταναγκασμό της ευτυχίας, που έχει γίνει συνώνυμο της πληρότητας; Σήμερα μοιάζει ανήθικο να μην είσαι ευτυχισμένος όπως λέει και ο Μπρύκνερ στη Αέναη Ευφορία. 

Έχουμε, όπως τονίζει, περάσει από το δικαίωμα στην ευτυχία, στην ευτυχία σαν επιταγή. Η αλήθεια είναι πως έχουμε ξεχάσει να «είμαστε» και αναλωνόμαστε στο να θα «κάνουμε» (ίσως και στο πόσες ώρες να εργαστούμε) ώστε να «έχουμε».

Κάθε ρήμα και άλλη κοσμοθεωρία. Γιατί όσα και να έχεις, δεν σε κάνει να είσαι πιο άνθρωπος, να είσαι πιο ευτυχισμένος, πιο ήρεμος, πιο γαλήνιος και πολλά άλλα.

Η Δυστυχία που φτιάχνουμε μόνοι μας
Σκέφτομαι ότι ίσως να έχει δίκαιο ο Watzlawick όταν αναρωτιόταν «τι και που θα ήμασταν χωρίς τη δυστυχία μας; Την χρειαζόμαστε απελπισμένα». Για να συμπληρώσει λίγο πιο κάτω στο βιβλίο του «Φτιάξε τη δυστυχία σου μόνος σου» 

«Βέβαια, ο αριθμός των ανθρώπων που είναι προικισμένοι από τη φύση με ταλέντο να δημιουργήσουν την προσωπική τους κόλαση είναι σχετικά μεγάλος», κάτι στο οποίο τείνω να συμφωνήσω. Συχνά χτίζουμε τη φυλακή που μας εγκλωβίζει, συντηρούμε τις σχέσεις που μας περιορίζουν, και ζούμε ζωές αβίωτες - στερημένες από χαρά, προσωπική εξέλιξη και αγάπη.

Όσα δεν μας έμαθε κανείς για τη ζωή
Τι είναι η ζωή μας λοιπόν; Μήπως ένα εκκρεμές μεταξύ ευτυχίας και δυστυχίας; Διαβάζοντας το βιβλίο του Ken Robinson «Άλλη λογική» αναλογίστηκα για πολλοστή πόσα δεν μας έμαθαν στο σχολείο για τη ζωή, για τον εαυτό μας, για το πώς σκεφτόμαστε και το πώς νιώθουμε. 

Μας έμαθαν για ημίτονα και συνημίτονα, μάθαμε νεράκι την προπαίδεια (ή τέλος πάντων σχεδόν νεράκι), μάθαμε για ιστορία, γεωγραφία και άλλα πολλά, αλλά δεν μάθαμε να λέμε πως νιώθουμε πέρα από ένα ξερό καλά, κακά, μέτρια ή χάλια.

Που πήγε ο θυμός, η λύπη, η απογοήτευση, η στεναχώρια, η ματαίωση, η χαρά, η προσμονή, ο ενθουσιασμός, η καχυποψία, η αγωνία, η απελπισία, η οργή, η ηρεμία, η γαλήνη και τόσα άλλα συναισθήματα. 

Δεν μάθαμε να αναλαμβάνομαι την ευθύνη του εαυτού μας και των πράξεων μας, δεν μάθαμε να σεβόμαστε τον άλλο, το περιβάλλον, τα ζώα. Δεν μάθαμε να είμαστε ενεργοί πολίτες, να προβληματιζόμαστε, να ταλανιζόμαστε και να αποφασίζουμε για το μέλλον μας.

Ο φόβος της αλλαγής και του καινούργιου
Κυρίως όμως νομίζω πως δεν μάθαμε να εξελισσόσαστε και να αφήνουμε τη βολή / το βόλεμα μας. Όλα αφορούν την αλλαγή. Πόσο έτοιμοι ήμαστε ή πόσο φοβόμαστε να αλλάξουμε, να μετακινηθούμε, να διαπραγματευτούμε κάτι καινούργιο. Το άγνωστο μας τρομάζει, μας παραλύει. 

Λένε πως το οικείο, όσο λάθος, στραβό και αν είναι, έχει τεράστια δύναμη. Έχουν δίκαιο, γιατί είναι το γνώριμο, αυτό που ξέρουμε, είναι το αναμενόμενο και δεν μας φοβίζει. 

Το νέο, το καινούργιο, το αδιαμόρφωτο είναι άγνωστο και ως τέτοιο μας τρομάζει. Όμως αν δεν το καλωσορίσουμε στη ζωή μας θα ζούμε με συνεχείς συμβιβασμούς και όποιος επιλέγει πάντα μεταξύ του ρίσκου την ασφάλεια, καταλήγει να ζει μέσα στην ανασφάλεια.

Ζούμε μια εποχή που τελειώνουν σιγά σιγά οι σιγουριές του χθες, σε επίπεδο ιδεών, αντιλήψεων, δουλειών, σχέσεων και πολλών άλλων. Σαφώς και δεν υποστηρίζω την κατάλυση κάθε αξίας και αξιόλογης ιδέας, όμως αν δεν κοσκινίσει κανείς το δικό του αλεύρι, αυτό που κληρονόμησε, δεν θα ζυμώσει το δικό του ψωμί ποτέ και θα αναμασά κομμάτια από το παρελθόν. 

Ακόμα και στις σχέσεις χρειάζεται να δουλέψει ο ένας μαζί με τον άλλο, για να επαναπροσδιορίσουν το κοινό μαζί. Τα κενά που υπήρχαν για χρόνια τα κάλυπταν οι ώρες δουλειάς, τα ψώνια, οι διακοπές, η τηλεόραση και το lifestyle. Τώρα έπεσε η κουρτίνα και φάνηκαν όσα κάλυπτε.

Όταν η ζωή μοιάζει με αδιέξοδο
Αν η ζωή μοιάζει σας με λαβύρινθό χωρίς χάρτη και σαν κάποιος φαίνεται να σας πήρε το «τυρί σας» τότε μάλλον ήρθε η στιγμή να αντιμετωπίσετε τις αλλαγές στη ζωή και στην δουλειά σας, να ψάξτε για νέους τρόπους αντιμετώπισης της κατάστασης.

Προτείνω λοιπόν ένα βιβλιαράκι μια σταλιά, το "Ποιος πήρε το τυρί μου;" είναι μια ιστορία για την αλλαγή που συμβαίνει μέσα σε ένα λαβύρινθο, όπου τέσσερις διασκεδαστικοί χαρακτήρες αναζητούν «Τυρί». 

Το Τυρί είναι βέβαια μεταφορά για οτιδήποτε θέλουμε να έχουμε στη ζωή, όπως μια δουλειά, μια σχέση, χρήματα, ένα μεγάλο σπίτι, ελευθερία, υγεία, αναγνώριση, πνευματική γαλήνη, ή ακόμα και ένα χόμπι όπως το τζόκινγκ ή το γκολφ.

Ο καθένας μας έχει τη δική του άποψη για το τι είναι το Τυρί το αναζητούμε επειδή πιστεύουμε ότι μας κάνει ευτυχισμένους. Όταν το βρίσκουμε, συχνά δενόμαστε με αυτό. Και όταν το χάνουμε ή μας το παίρνουν, η εμπειρία μπορεί να είναι τραυματική. 

Ο «Λαβύρινθος» της ιστορίας αντιπροσωπεύει το μέρος που περνάμε τον καιρό μας αναζητώντας αυτό που θέλουμε. Μπορεί να είναι η δουλειά, η σχέση, η κοινότητα που ζούμε.

Μιας και μπήκε επίσημα το καλοκαίρι και όλοι σκεφτόμαστε ήλιο, μπάνιο, θάλασσα, καραβάκια στο αιγαίο, θα κλείσω με κάτι σχετικό: Τα καράβια μπορεί να βρίσκουν ασφάλεια στα λιμάνια, άλλα είναι φτιαγμένα για να ταξιδεύουν.




Έρα Μουλάκη
Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια

Χωρίς το Εγώ δεν θα υπήρχε αφύπνιση και φώτιση....!!!!


Αν εξετάσουμε το Εγώ επιφανειακά, φαίνεται σαν να πρόκειται για κάτι το απολύτως τρελό, σαν να είναι ένα λάθος της φύσης. Αλλά αν το δούμε πιο σφαιρικά, θα καταλάβουμε ότι αποτελεί απλώς ένα στάδιο στην εξελικτική πορεία του είδους μας.

Καθώς πλησιάζουμε στο επόμενο στάδιο της εξέλιξής μας, αντιλαμβανόμαστε ότι το Εγώ έχει εξαντλήσει τη χρησιμότητά του - και είχε κάποια χρησιμότητα. Αλλά το γεγονός ότι το Εγώ είναι σκέτη τρέλα, το καταλαβαίνουμε τώρα που πλησιάζουμε στο επόμενο στάδιο. 

Παλαιότερα, μόνο ελάχιστοι άνθρωποι το είχαν αντιληφθεί αυτό, μόνο κάποιοι μεγάλοι δάσκαλοι. Ο Βούδας είχε πει ότι το Εγώ είναι μια αυταπάτη. Ο Χριστός είπε "απαρνήσου τον εαυτό σου", δηλαδή μας προέτρεπε να αναγνωρίσουμε την εξωπραγματική φύση του Εγώ. 

Βέβαια, πολλοί λίγοι άνθρωποι κατάλαβαν τότε τι εννοούσαν αυτοί οι δάσκαλοι, γιατί ήταν οι προάγγελοι του επόμενου εξελικτικού σταδίου του είδους μας, πριν η αλλαγή αρχίσει να παίρνει τις διαστάσεις που έχει πάρει σήμερα σε όλον τον πλανήτη.

Αν δούμε λοιπόν το Εγώ από τη μια πλευρά της εξελικτικής πορείας, θα μας φανεί ως κάτι το εντελώς παράλογο και καταστροφικό. Αλλά αν το δούμε λίγο πιο σφαιρικά, θα δούμε ότι χωρίς αυτό δεν θα υπήρχε φώτιση και αφύπνιση. Και το ίδιο πράγμα ισχύει και στη ζωή μας. Πρέπει να περάσουμε από την άγνοια, όχι της γνώσης με την ευρύτερη έννοια, αλλά για το ποιοι είμαστε στην πραγματικότητα, για να οδηγηθούμε προς τη γνώση. 

Πιθανότατα, πρέπει να υπήρξε μια περίοδος στην ιστορία του είδους μας, όπου δεν είχε εμφανιστεί ακόμα το Εγώ. Υπάρχουν αρκετοί μύθοι σε διαφορετικούς πολιτισμούς που, ενώ δεν επικοινωνούσαν μεταξύ τους, αναφέρονται στη λεγόμενη Χρυσή Εποχή. 

Σύμφωνα με τους μύθους αυτούς, οι άνθρωποι τότε ζούσαν αρμονικά ο ένας με τον άλλον, και με τη φύση, και γενικά η ζωή ήταν ιδιαίτερα ευχάριστη. Στη Βίβλο μια πτυχή αυτής της περιόδου περιγράφεται ως παράδεισος και αργότερα, με την εμφάνιση του Εγώ, αυτή η περίοδος επιβίωσε στις μνήμες των ανθρώπων μόνο υπό τη μορφή του μύθου.

Η "πτώση" του ανθρώπου, ή ονομάστε την όπως αλλιώς θέλετε, ξεκινάει με την εμφάνιση του Εγώ και την ικανότητα του ανθρώπου να σκέφτεται. 

Κάποιοι ανθρωπολόγοι εικάζουν ότι οι πρώτοι άνθρωποι που άρχισαν να σκέφτονται νόμιζαν ότι άκουγαν στο μυαλό τους τη φωνή κάποιου θεού που τους μιλούσε - αυτό βέβαια έγινε παράλληλα με την ανάπτυξη του λόγου. Και έτσι άκουγαν τη φωνή μέσα τους που τους έλεγε π.χ. "σκότωσε αυτόν τον άνθρωπο" και αυτοί πήγαιναν και τον σκότωναν.

Έγιναν και πολλά καλά όμως με την ανάπτυξη του λόγου. Εμφανίστηκαν οι γνώσεις για τον κόσμο, οι οποίες άρχισαν να διαδίδονται παντού, γεννήθηκε ο πολιτισμός όπως τον γνωρίζουμε σήμερα, αναπτύχθηκαν διάφοροι τομείς όπως η αρχιτεκτονική, η φιλοσοφία, τα μαθηματικά και τόσα άλλα.

Από τη στιγμή που εμφανίστηκε η ικανότητά μας να σκεφτόμαστε, μέχρι που οι σκέψεις κυρίευσαν την ταυτότητά μας, πρέπει να υπήρξε και μια περίοδος όπου οι άνθρωποι σκέφτονταν, αλλά ήταν ακόμα συνδεδεμένοι με την βαθύτερη ύπαρξή τους, το Είμαι. 

Με την πάροδο των χιλιετιών η φωνή μέσα στο κεφάλι μας έγινε τόσο έντονη, που κυρίευσε εντελώς την ταυτότητά μας και χάσαμε την επαφή με την βαθύτερη ύπαρξή μας.

Ποιο είναι λοιπόν το επόμενο στάδιο στην εξέλιξή μας; Είναι η επιστροφή μας στην προεγωϊκή κατάσταση, με την προσθήκη όμως και μιας νέας διάστασης: του να γνωρίζουμε συνειδητά ότι είμαστε συνδεδεμένοι με το Ένα (το όλο). 

Πριν, οι άνθρωποι ήταν συνδεδεμένοι με το Ένα, χωρίς όμως να το γνωρίζουν. Τώρα καθώς υπερβαίνουμε το Εγώ, συνδεόμαστε με το Ένα συνειδητά. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι είναι σαν να επιστρέφουμε ξανά στη Χρυσή Εποχή, αλλά αυτή τη φορά έχοντας επίγνωση του τι κάνουμε. Αν κατανοήσουμε όλη αυτή την πορεία, βλέπουμε ότι το Εγώ ήταν απλά ένα μέρος του ταξιδιού και γι' αυτό μπορούμε να είμαστε ευγνώμονες.

*Απόσπασμα από μαγνητοσκοπημένη ομιλία του 
Έκχαρτ Τόλλε.
Μετάφραση: Νίκος Μπάτρας




Είσαι, τελικά, ένας καπετάνιος της ζωής ή ακόμα έχεις αμφιβολίες ;

Ε, καπετάνιε της ζωής σε ποια θάλασσα των ονείρων σου πάλι ταξιδεύεις και ο νους σου ηρεμία δεν βρίσκει;

Μην μου πεις πως δεν ξέρεις για ποιον καπετάνιο μιλάω;

Μιλάω φυσικά για εσένα και μην αμφιβάλλεις καθόλου ότι αυτό δεν είναι ένα από τα πολλά επαγγέλματα που ασκείς στη ζωή σου! Ίσως μάλιστα και να σου ταιριάζει περισσότερο από κάθε άλλο, μιας που από την γέννηση σου κιόλας προοριζόσουν για αυτό. Και αν ακόμα έχεις αμφιβολίες μην ανησυχείς και θα σου λυθούνε παρακάτω, θα καταλάβεις γιατί στα μάτια μου φαντάζεις τόσο εσύ όσο και οι υπόλοιποι ως καπετάνιοι.

Πρώτα από όλα δεν είσαι ένας τυχαίος καπετάνιος ανάμεσα στους τόσους που έχουν σπουδάσει τούτη την δύσκολη εργασία, καθώς εσύ είσαι αλλιώτικος, είσαι ο καπετάνιος της ίδιας σου της ζωής. 

Έχεις για καθοδηγητή σου τον χάρτη της ευτυχίας σου, έναν χάρτη που απεικονίζει όλα τα απομακρυσμένα μέρη που θα έρθουν στον δρόμο σου, που θα τα επισκεφτείς και θα σου επιφυλάξουν πολλά μαθήματα. 

Θα σου χαρίσουν στιγμές γέλιου, ξεγνοιασιάς μα αραιά και που μπορεί και να σε κεράσουν καμιά πίκρα, η οποία όμως γρήγορα θα ξεπεραστεί. Μέσα σε αυτόν τα όρια της θάλασσας και της ξηράς μονάχα εσύ μπορείς να τα ορίσεις, γιατί οι θάλασσες καθορίζουν το πόσο βαθιά και μεγάλη επιθυμείς να είναι η ύπαρξη σου, η διαδρομή σου. 

Ενώ η ξηρά συμβολίζει τις στάσεις που έχεις την ανάγκη να κάνεις στο απέραντο ταξίδι σου για να ξεκουραστείς, να εξερευνήσεις το μέσα σου, να ανακαλύψεις το εγώ σου.

Μπορείς και προσανατολίζεσαι πολύ εύκολα διαβάζοντας την πυξίδα της καρδιάς σου, μια πυξίδα που όμοια της δεν υπάρχει και ούτε θα υπάρξει. Σε κατευθύνει με γνώμονα, όχι τη λογική αλλά το συναίσθημα. 

Σου δείχνει το βορρά, το νότο, την ανατολή και την δύση όπως μια κανονική, μόνο που εδώ ο βορράς σου γνέφει να κοιτάξεις μπροστά, να οδηγήσεις το καράβι σου ευθεία στα ανοιχτά, έτσι ώστε να ζήσεις μια ακόμα καινούργια μέρα, το τώρα και το αύριο που θα έρθει. 

Ο νότος έχει αντίθετη κατεύθυνση, σε καθοδηγεί προς τα πίσω, στο παρελθόν για να θυμηθείς τις φουρτούνες που πέρασες, με σκοπό να σε κάνει ακόμα πιο έμπειρο καπετάνιο, ικανό να ξεπεράσεις τις επόμενες θαλασσοταραχές που θα ανταμώσεις στη ζωή σου. Μάλιστα αν το καλοσκεφτούμε λίγο-πολύ όλοι δεν έχουμε την ανάγκη από καμιά φορά να ξαναγυρίσουμε στο παρελθόν, να το αναπολήσουμε; 

Ε και αφού ο νότος είναι ένα βέλος που δείχνει προς τα πίσω είναι αναμενόμενο να συνδέεται με το παρελθόν. Όσο για την ανατολή και τη δύση, τα δύο πλευρικά βέλη σηματοδοτούν ότι σε κάθε εμπόδιο πάντοτε θα υπάρχει και μια λύση, ακόμα και αν χρειαστεί να διαλέξεις μία πλευρική πορεία πλεύσης. Εκτός αυτού δηλώνουν πως στη ζωή όλα δεν είναι δύο μόνο διαδρομές, η μπροστά και η πίσω, μα και άλλες που αξίζουν στον ίδιο βαθμό να εξερευνηθούν.

Και ως καπετάνιος είναι σίγουρο πως θα χρειαστείς και ένα πλήρωμα αντάξιο σου και ικανό να σε ακολουθήσει. Ωστόσο και αυτό το διαθέτεις με κύριο και πιο σπουδαίο πάντοτε συνοδοιπόρο σου τον τολμηρό, αυθόρμητο εαυτό σου. 

Όλο το υπόλοιπο θα αποτελείται από διάφορους ανθρώπους, με κάποιους απλούς ταξιδιώτες και άλλους το πιστό σου πλήρωμα, που δεν θα διστάσει στιγμή να σταθεί σαν βράχος δίπλα σου στα μανιασμένα κύματα, στις τρικυμίες. 

Οι τελευταίοι θα είναι και αυτοί που θα σε ακούνε, θα σε βοηθάνε και θα υψώνουν τα πανιά του καραβιού σου ψηλά, έτσι ώστε ποτέ να μην σταματήσεις την πλεύση σου, τα ταξίδια των ονείρων σου, των στόχων σου, της ζωής σου…

Επιπλέον ως καπετάνιος θα χρειαστείς και το καράβι σου το οποίο είναι κατασκευασμένο με τα πιο γερά θεμέλια που υπάρχουν, τα θεμέλια της ψυχής σου και της δύναμης σου. Το τιμόνι του είναι φτιαγμένο από τις επιθυμίες και τους στόχους που θέτεις και επιδιώκεις να τους υλοποιήσεις. 

Η προπέλα λειτουργεί από το πάθος σου για εξερεύνηση, για την ζωή και τα πανιά του είναι κεντημένα με τα ομορφότερα όνειρα σου. Το χρώμα του καθορίζεται από τα συναισθήματα σου, ενώ το όνομα του δηλώνει το μεγαλείο σου. 

Τέλος η θάλασσα στην οποία θα σαλπάρει κρύβει κινδύνους πολλούς, αλλά εκεί θα κληθείς να αποδείξεις αν είσαι καλός καπετάνιος και τι έχεις μάθει από την μέχρι τώρα πορεία σου…

Τι λες λοιπόν είσαι τελικά ένας καπετάνιος της ζωής ή ακόμα έχεις αμφιβολίες…;




Καλλιόπης Κοκκινίδου.

Οι πεποιθήσεις περιορίζουν την αντίληψή μας για την πραγματικότητα....!!!!

Όταν είμαστε ταυτισμένοι με τον νου και αντλούμε την ταυτότητά μας από κάποιες πεποιθήσεις, βλέπουμε τον εαυτό μας και τον κόσμο γύρω μας μέσα από φίλτρα.

Πεποιθήσεις θα μπορούσαμε να ονομάσουμε τις σκέψεις τις οποίες πιστεύουμε με βεβαιότητα και έχουμε επενδύσει με το "εγώ". Οι πεποιθήσεις περιορίζουν την ικανότητά μας για αντικειμενική παρατήρηση των εμπειριών μας. 

Η σιγουριά που συνοδεύει την πίστη δηλώνει ότι ξέρουμε πώς έχουν τα πράγματα, πώς είμαστε εμείς, πώς είναι οι άλλοι ή πώς θα εξελιχθεί μια κατάσταση. Στην πραγματικότητα όμως, αυτά που νομίζουμε ότι ξέρουμε είναι απλώς εκτιμήσεις που κάνει ο νους σύμφωνα με τον προγραμματισμό του και τις ικανότητές του να επεξεργάζεται τις πληροφορίες που δέχεται.

Οι πεποιθήσεις είναι αυτές που διαμορφώνουν τον μικρόκοσμό μας. Αλλά ποιον ακριβώς εκφράζουν αυτές οι πεποιθήσεις; Όταν λέμε "εγώ πιστεύω σε κάτι", η λέξη "πιστεύω" δηλώνει ακριβώς την ταύτιση μεταξύ του "εγώ" και του "κάτι". Αλλά τι είναι αυτό το "εγώ"; Ποιος κρύβεται από πίσω;

Κάποιος εύκολα θα απαντούσε αναφερόμενος στο όνομά του, δείχνοντας το σώμα του, ή λέγοντας κάτι άλλο που χαρακτηρίζει τη μοναδικότητά του, ώστε να προσδιορίσει έτσι την ταυτότητά του. Αλλά είναι το όνομά μας που πιστεύει σε κάτι; Το σώμα μας πιστεύει σε κάτι; 

Οι σκέψεις πιστεύουν σε κάτι; Μπορεί μία σκέψη να πιστεύει σε κάτι; Όχι. Αυτή είναι η ψευδαίσθηση του εαυτού. Λέμε σε όλη μας τη ζωή "εγώ πιστεύω" χωρίς αυτό το "εγώ" να ανταποκρίνεται σε κάτι το υπαρκτό.

Γι' αυτό και όλο το σύστημα των πεποιθήσεων είναι απατηλό. Δεν εκφράζει κανέναν και δεν προέρχεται από κανέναν. Αποτελείται από σκέψεις που εμφανίζονται αυτόματα μέσα σε ένα φαύλο κύκλο που ξεκινάει από μια αυθαιρεσία (την ύπαρξη δήθεν ενός "εγώ" που πιστεύει) και τελειώνει σε μια άλλη αυθαιρεσία (την πεποίθηση, που αποτελεί ένα στοιχείο του προγραμματισμού του νου και όχι μια αλήθεια). 

Και η πίστη είναι εκεί για να συγκρατεί μαζί κολλημένες αυτές τις δύο αυθαιρεσίες.

Όταν συνειδητοποιεί κάποιος για πρώτη φορά πόσο απατηλή είναι η φύση αυτού του μηχανισμού, αφυπνίζεται. Όταν ψάχνει να βρει το "εγώ" στη φράση "εγώ πιστεύω σε κάτι" και δεν βρίσκει τίποτα και κανέναν, έρχεται αντιμέτωπος με την αλήθεια της επίγνωσης : αν δεν υπάρχει κάποιος που να πιστεύει σε κάτι, υπάρχει πάντα η ιδιότητα της επίγνωσης που αναγνωρίζει τον προγραμματισμό του νου.

Η επίγνωση δεν εκπροσωπεί κανέναν, είναι η καθαρή γνώση για την ύπαρξη όλων των εμπειριών. 

Είναι αυτή που παρατηρεί όλα τα φαινόμενα καθώς εμφανίζονται μέσα μας, μεταξύ των οποίων και η δημιουργία των σκέψεων, των συναισθημάτων και των συμπτωμάτων που οφείλονται στην ψευδαίσθηση της ύπαρξης ενός "εγώ". Σε αντίθεση με όλες τις πεποιθήσεις και όλα τα πιστεύω που έρχονται και φεύγουν, η επίγνωση είναι πάντα παρούσα.




Νίκος Μπάτρας

Τετάρτη 12 Ιουλίου 2017

Διαλογισμός : Πως να διαλογίζεστε καθημερινώς....!!!!

Ο διαλογισμός διδάσκει τη συγκέντρωση, μειώνει το στρες, βοηθά στο να απαλλαγούμε από τις κακές συνήθειες, βελτιώνει τη μνήμη και τον αυτοέλεγχο, μειώνει την πίεση του αίματος, ομαλοποιεί το μεταβολισμό, μειώνει τον καρδιακό ρυθμό, και πολλά άλλα.

Εδώ είναι 7 απλοί τρόποι που θα σας βοηθήσουν να ξεκινήσετε τον καθημερινό διαλογισμό :

1. Ξοδέψτε τουλάχιστον 2 λεπτά τη μέρα στον διαλογισμό
Αυτό θα είναι αρκετό. Θα ήταν ανόητο να πούμε ότι δεν έχουμε χρόνο για να διαλογιστούμε. Δύο λεπτά – είναι πολύ, πολύ λίγο! Οπότε δεν υπάρχει δικαιολογία!

2. Δημιουργήστε ένα μικρό “τελετουργικό”
Συνδέστε το διαλογισμό σας σε μια συγκεκριμένη ώρα της ημέρας ή εν ώρα κάποιας πράξεως. Για παράδειγμα, νωρίς το πρωί, όταν ο καθένας εξακολουθεί να κοιμάται, ή κατά τη διάρκεια του πρωινού καφέ σας, ή κατά τη διάρκεια του γεύματος – επιλέξτε την πιο βολική ώρα για εσάς.

3. Βρείτε ένα ήσυχο μέρος
Θα μπορούσε να είναι το σπίτι σας κατά τη στιγμή που κανείς δεν θα σας ενοχλήσει. Ή θα μπορούσε να είναι ένα παγκάκι σε κάποια απόμερη γωνιά. Ή οποιοσδήποτε άλλος “μυστικός” χώρος, που δεν έχει πολύ κόσμο, όπου μπορείτε να καθίσετε ήσυχα για λίγα λεπτά. Ο διαλογισμός στην παραλία ή κοντά σε οποιοδήποτε άλλο μέρος με νερό είναι η πιο ευχάριστη εμπειρία.

4. Καθίστε αναπαυτικά
Δεν χρειάζεται να επικεντρωθείτε σχετικά με τη στάση σας και να σκεφτείτε για το πώς να τη διατηρήσετε. Καθίστε με τον τρόπο που θέλετε και ο οποίος είναι πιο άνετος για σας. Φυσικά, είναι επιθυμητό το να κρατήσετε την πλάτη σας ίσια, έτσι ώστε, αν δεν είναι δύσκολο, μπορείτε να καθίσετε σε μια καρέκλα με καλή υποστήριξη πλάτης ή να στηριχτείτε σε έναν τοίχο .

5. Ξεκινήστε σιγά-σιγά
Ξεκινήστε με τουλάχιστον δύο λεπτά. Όταν αισθάνεστε ότι μπορείτε να το κάνετε περισσότερο, αυξήστε σταδιακά το χρόνο που περνάτε στο διαλογισμό καθημερινώς. Για παράδειγμα, μετά από μία εβδομάδα αυξήστε το χρόνο έως τα 5 λεπτά, μετά από δύο εβδομάδες – έως 10 , και 21 ημέρες αργότερα – έως 15 ή 20 λεπτά.

6. Επικεντρωθείτε στην αναπνοή σας
Εισπνεύστε – εκπνεύστε αργά, με προσήλωση. Θα πρέπει να επικεντρωθείτε πλήρως στην αναπνοή σας. Συνοδεύστε κάθε εισπνοή και εκπνοή με την αίσθηση του αέρα που εισέρχεται μέσα σας, που γεμίζει τους πνεύμονές σας, και σιγά-σιγά φεύγει. Μετρήστε : ένα εισπνοή, δύο – εκπνοή , και ούτω καθεξής μέχρι το δέκα. Στη συνέχεια, ξεκινήστε από την αρχή.

7. Επεκτείνετε τα όρια της πρακτικής σας
Ο διαλογισμός δεν είναι πάντα το να καθόμαστε και να εστιάζουμε στην αναπνοή σας. Μπορείτε να εκπαιδεύσετε το μυαλό σας στην καθημερινή σας ζωή, για παράδειγμα, κατά τη διάρκεια του γεύματος, την ώρα μίας βόλτα στο πάρκο ή ακόμα και κατά το πλύσιμο των πιάτων. 

Μην καταπίνετε μόνο το γεύμα σας, αλλά απολαύστε το και μασήστε το αργά και καλά, νοιώθοντας τη γεύση του. Μην περπατάτε απλά γύρω από το πάρκο, αλλά παρατηρήστε το τοπίο που σας περιβάλλει. Παρατηρήστε τα φωτεινά χρώματα, τους ήχους και τις μυρωδιές. Δώστε έμφαση στις αισθήσεις σας.

Ακόμη και όταν πλένετε τα πιάτα, μπορείτε να επικεντρωθείτε σε κάθε σας κίνηση. Πώς το κάνετε, πώς εμφανίζεται ο αφρός καθώς το νερό τρέχει κάτω από το πιάτο. Έτσι, μπορείτε να κάνετε κάτι σαν επιμελή διαλογισμό.

Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε αρχικά στο learning-mind.com και χρησιμοποιήθηκε εδώ κατόπιν άδειας. Μεταφράστηκε από το Visual Meditation.




Άρθρο της Anna LeMind