Νίτσε – Να μην σκέφτεσαι πια τον εαυτό σου.....!!!!!!!!!

Θα έπρεπε να σκεφτούμε σοβαρά : γιατί πηδούμε στο νερό για να ανασύρου­με κάποιον που βλέπουμε να πνίγεται, ενώ δεν τρέφουμε κα­μιά συμπάθεια γι’ αυτόν;

Από έλεος : εδώ δεν σκέφτεσαι πια παρά τον πλησίον σου, - απαντά ο παραλογισμός. Η αλήθεια είναι ότι στον οίκτο, - εννοώ σ’ αυτό που συνήθως αποκαλούμε εσφαλμένα οίκτο - δεν σκεπτόμαστε πια τον εαυτό μας συ­νειδητά, αλλά τον σκεφτόμαστε πολύ έντονα με ασυνείδητο τρόπο, όπως όταν το πόδι μας γλιστρά και κάνουμε ασυνείδη­τα τις αντίθετες κινήσεις που αποκαθιστούν την ισορροπία μας, χρησιμοποιώντας καταφανώς όλη μας τη λογική.

Το ατύ­χημα ενός άλλου προσώπου μας προσβάλλει γιατί μας κάνει να νιώσουμε την αδυναμία μας, ίσως και τη δειλία μας, αν δεν τον βοηθήσουμε. Ή μάλλον αυτό προκαλεί ήδη από μόνο του μείωση της τιμής μας μπροστά στους άλλους ή και στον ίδιο τον εαυτό μας.

Ακόμη περισσότερο βρίσκουμε στο ατύχημα και στον πόνο ένα σήμα κινδύνου που παραμονεύει για μας. Και ήδη αυτές οι ενδείξεις της ανθρώπινης αβεβαιότητας και αδυ­ναμίας μπορούν να μας προκαλέσουν οδυνηρές συνέπειες. Απωθούμε αυτό το είδος αθλιότητας και προσβολής και απα­ντούμε σ’ αυτό με μια πράξη συμπόνιας που μπορεί να κρύβει μια λεπτή άμυνα και ακόμη μια εκδίκηση.

Μαντεύει κανείς ότι στο βάθος σκεφτόμαστε πολύ τον εαυτό μας, όταν βλέπει την απόφαση που παίρνουμε σε όλες τις περιπτώσεις όπου μπο­ρούμε να αποφύγουμε το θέαμα του άλλου που πάσχει, που στερείται, που οδύρεται: αποφασίζουμε να μην το αποφύγου­με όταν μπορούμε να το πλησιάζουμε ως άνθρωποι δυνατοί και συμπονετικοί, σίγουροι για την επιδοκιμασία, θέλοντας να νιώσουμε την αντίθεση της δικής μας ευτυχίας, ή καλύτερα ελ­πίζοντας να διασκεδάσουμε την πλήξη μας.

Οδηγούμε στην παραπλάνηση όταν αποκαλούμε οίκτο (Mitleid) την οδύνη (Leid) που μας προκαλεί ένα τέτοιο θέαμα και που μπορεί να είναι πολύ ποικιλόμορφο, επειδή σε κάθε περίπτωση, είναι μια οδύνη από την οποία λυτρώνεται αυτός που υποφέρει μπρο­στά μας: αυτό είναι δικό μας, όπως εκείνου είναι δικός του ο πόνος του.

Οταν λοιπόν επιδιδόμαστε σε συμπονετικές πρά­ξεις, απαλλασσόμαστε μόνο από τον προσωπικό πόνο. Ωστό­σο, δεν ενεργούμε ποτέ έτσι από ένα μόνο κίνητρο: όπως είναι βέβαιο ότι θέλουμε να λυτρωθούμε από ένα πόνο, το ίδιο βέ­βαιο είναι ότι, για την ενέργεια, υποχωρούμε σε μια παρόρμηση ευχαρίστησης - και η ευχαρίστηση προκαλείται από το θέα­μα μιας κατάστασης αντίθετης με τη δική μας, επειδή η σκέψη της δύναμης να βοηθούμε μόνο αν θέλουμε, αποσκοπεί σε επαίνους και σε αναγνώριση στην περίπτωση που θα βοηθού­σαμε, με την πράξη της ίδιας της βοήθειας, εφόσον η πράξη πετυχαίνει (και όπως πετυχαίνει προοδευτικά, προκαλεί από μόνη της χαρά στον εκτελεστή της), αλλά κυρίως από το αί­σθημα ότι η παρέμβασή μας θέτει ένα όρο σε μια εξοργιστική αδικία (η εκτόνωση της οργής αρκεί ήδη για να ανακουφίσει).

Όλα αυτά μαζί με πολλά ακόμη λεπτότερα στοιχεία, είναι «οί­κτος» («Mitleid»): -πόσο αδέξια επιτίθεται η γλώσσα μας μ’ αυ­τή τη λέξη για ένα τόσο περίπλοκο οργανισμό! - Το ότι, αντίθε­τα, η συμπόνια είναι ταυτόσημη με την οδύνη που την προκα­λεί η θέα της, ή το ότι έχει γι’ αυτό μια ιδιαίτερα διεισδυτική και ευαίσθητη κατανόηση - αυτά αντιτίθενται στην εμπειρία, κι εκείνος που έχει εγκωμιάσει τον οίκτο μ’ αυτές τις δύο σχέ­σεις, στερείται αρκετής πείρας στο ηθικό πεδίο.

Γι’ αυτό μου εγείρονται αμφιβολίες όταν διαβάζω τα απίστευτα πράγματα που αναφέρει ο Σοπενχάουερ για την ηθική: αυτός που θα ήθε­λε με όλα αυτά να μας πείσει να πιστέψουμε στην μεγάλη και­νοτομία της εφεύρεσής του, ότι δηλαδή ο οίκτος - αυτός ο οί­κτος που παρατηρεί τόσο επιπόλαια και που περιγράφει τόσο αδέξια - είναι η πηγή κάθε ηθικής πράξης για το παρόν και για το μέλλον - ακριβώς εξαιτίας των ικανοτήτων που αυτός πρώ­τος επινόησε γι’ αυτόν.

Στο κάτω - κάτω, τι ξεχωρίζει τα άτομα χωρίς έλεος από τα συμπονετικά άτομα; Πριν απ’ όλα - για να δώσουμε ακόμη ένα σκίτσο με αδρές γραμμές - δεν έχουν την ευερέθιστη φαντασία που προκαλεί ο φόβος, ούτε την επιδεξιότητα να προαισθάνονται τον κίνδυνο. Έτσι, η ματαιοδοξία τους πληγώνεται πιο αργά αν γίνει κάτι που θα μπορούσαν να το είχαν αποφύγει (για να διαφυλαχτεί η περηφάνια τους, τους προστάζει να μην αναμιχθούν ανώφελα σε υποθέσεις των άλ­λων, και μάλιστα, εφόσον ενεργούν έτσι, τους αρέσει να βοη­θά ο καθένας τον εαυτό του και να παίζει με τα δικά του χαρ­τιά) . 

Επιπλέον, έχουν συνηθίσει γενικά να υπομένουν περισσό­τερα βάσανα απ’ όσο οι συμπονετικοί άνθρωποι, και δεν τους φαίνεται άδικο να υποφέρουν οι άλλοι εφόσον έχουν υποφέ­ρει κι αυτοί οι ίδιοι.

Στο κάτω-κάτω, το θέαμα των ευαίσθητων αισθημάτων τους προκαλεί τον ίδιο πόνο που προκαλεί το θέα­μα της στωικής απάθειας στους συμπονετικούς ανθρώπους. Κι έχουν για τις ευαίσθητες καρδιές περιφρονητικά λόγια και φοβούνται ότι το αρρενωπό πνεύμα τους και η ψύχραιμη ανδρεία τους κινδυνεύουν: μπροστά στους άλλους κρύβουν τα δάκρυά τους και όταν είναι μόνοι τους τα σφουγγίζουν οργι­σμένοι με τον ίδιο τους τον εαυτό. 

Αυτοί ανήκουν σε ένα άλλο είδος εγωιστών από τους συμπονετικούς ανθρώπους. Αλλά με το να τους χαρακτηρίσουμε κακούς με διακριτική σημασία και να αποκαλέσουμε τα συμπονετικά άτομα καλούς, δεν σημαίνει τίποτα άλλο από μια ηθική της μόδας : ακριβώς όπως είχε η αντίθετη μόδα στην εποχή της, μια πολύ μακρόχρονη εποχή!

Από το βιβλίο του Νίτσε: Αυγή, Σκέψεις για τις ηθικές προλήψεις

by Αντικλείδι , http://antikleidi.com

Μ. Γιωσαφάτ – Ποιοι αγαπάνε και τι είναι Αγάπη ;

Γι’ αυτό μιλάμε συνέχεια. Μπερδεύεται o έρωτας με την Αγάπη. Είναι όμως δύο διαφορετικά πράγματα. Γι’ αυτό είναι μπερδεμένα και στις περισσότερες γλώσσες. Οπότε χρησιμοποιείται ή ίδια λέξη, «amor», και για τον έρωτα και για την αγάπη. Στα αγγλικά υπάρχει διαφορά. Λένε, «I am in love», είμαι ερωτευμένος, αλλά όταν αγαπάμε λένε, «I love».

Είναι άλλο πράγμα το ένα, άλλο το άλλο κι έτσι κάπως ξεχωρίζεται. ’Αλλά, ενώ είναι άλλο πράγμα, ό κόσμος το μπερδεύει κι έτσι χρησιμοποιείται παντού. Στην Ελλάδα, βέβαια, το είχαν ξεχωρίσει οι αρχαίοι Έλληνες και το ήξεραν. ’Άλλο πράγμα είναι ό έρωτας κι άλλο ή αγάπη. Η ελληνική γλώσσα έχει την πιο ξεκάθαρη διάκριση: το «αγαπώ» και το «είμαι ερωτευμένος». Θα πείτε, δεν μπορεί να είναι και τα δύο μαζί; ’Ασφαλώς.

Αυτά τα πράγματα μας απασχολούν από παιδάκια μέχρι να πεθάνουμε. Ό άνθρωπος, όπως και τα περισσότερα θηλαστικά, έχει την ανάγκη, έκτος από το σεξ, πού είναι βασικό για την αναπαραγωγή και την ευχαρίστηση πού προκαλεί, να έχει ένα attachment στενό, ένα συναισθηματικό δεσμό, χωρίς τον όποιο τα μικρά ζώα πεθαίνουν, αν δεν τον αναπτύξουν με τη μάνα τους, και τα ανθρώπινα βέβαια. 

Άμα έχετε ένα παιδάκι και ή μάνα του δεν τ’ αγαπήσει, το εγκαταλείψει, θα πεθάνει κι αυτό. Αρά, το σεξ συνδέεται με την αναπαραγωγή και με την επιβίωση. Αλλά για την επιβίωση σημαντικότερο είναι να δημιουργήσουμε μετά ένα δεσμό μ’ ένα πρόσωπο, που το λέμε μητέρα. 

Και, όπως είπα, μητέρα είναι οποιοδήποτε πρόσωπο πού φροντίζει το παιδί. Και το ανθρώπινο παιδί χρειάζεται να είναι εξαρτημένο από τη μητέρα για πολλά χρόνια. Και αργότερα, μητέρα είναι ολόκληρη ή οικογένεια. Γι’ αυτό και ο δεσμός είναι σημαντικότατος .

Αν δεν αναπτυχθεί τον πρώτο χρόνο, ο άνθρωπος έχει μεγαλύτερα προβλήματα να αναπτύξει δεσμούς αργότερα, να είναι σχετικά ευτυχισμένος και να μπορεί να χαρεί τη ζωή και να τη ζήσει δημιουργικά. Αυτό στην παιδική ηλικία γίνεται μετά τα τέσσερα-πέντε περίπου, όταν το παιδί μπορεί να ξεπεράσει λίγο τα οιδιπόδεια προβλήματα.

Και πώς τα ξεπερνάει; Σιγά-σιγά, ανάλογα με τούς γονείς. Οι γονείς δημιουργούν το πρόβλημα. Όπως είπα και την άλλη φορά, προσκολλώνται σε ένα παιδί και προσπαθούν να λύσουν τα προβλήματα τού γάμου τους χρησιμοποιώντας τα παιδιά. Είναι συνηθέστατο, ιδιαίτερα στην Ελλάδα.

Όπου, αν ο άντρας δεν είναι ευχαριστημένος με τη γυναίκα του, αν δεν μπορεί να την αγαπήσει, στρέφεται προς την κόρη του και με διάφορους τρόπους δημιουργεί μιαν ενοχική, αιμομικτική ή συναισθηματική κατάσταση με την κόρη του, πού φαινομενικά είναι πατρική αγάπη, πράγμα που πιστεύει κιόλας.

Ακόμη χειρότερα είναι τα πράγματα, ιδιαίτερα στην παλαιότερη γενιά, με την περίφημη 'Ελληνίδα μητέρα, την υπερπροστατευτική, ή οποία χρησιμοποιούσε το παιδί για να σταθεί σ’ ένα γάμο, όπου ό άντρας συνήθως δεν την αγαπούσε. Ή γυναίκα ήταν πολύ κατώτερη κοινωνικά, χρειαζόταν κάποιον και να την στηρίξει αργότερα και να της δίνει την συναισθηματική ικανοποίηση πού δεν έπαιρνε από τον άντρα της. Έτσι ήταν ο γάμος παλαιότερα, τώρα είναι καλύτερος. Παρά τα διαζύγια κ.λπ., τα ζευγάρια είναι πολύ καλύτερα σήμερα, πιο πραγματικά.

Αυτά θα ξεπεραστούν, όταν είναι μεν οι γονείς προσκολλημένοι στο παιδί, άλλα ξεκάθαρα δείχνουν με διάφορους τρόπους ότι, «Εγώ δεν πρόκειται να σε παντρευτώ, ή σχέση παιδιού-γονιού δεν είναι έτσι». Αυτό και το λέμε, άλλα σημασία ιδίως έχει πώς το εκδηλώνουμε. 

Μετά τον πρώτο χρόνο, πού ή πολύ στενή σχέση είναι απαραίτητη, δεν φέρνουμε τα παιδιά στο κρεβάτι, δεν διατηρούμε τη στενή σχέση. Όχι στα 25 ή κόρη να κοιμάται με τον πατέρα ή ό γιος με τη μάνα! 'Υπάρχουν λίγες περιπτώσεις τέτοιες, αλλά στις μικρότερες ηλικίες είναι πολύ συχνό.

Και δεν είναι μόνο ό ύπνος μαζί, είναι ό τρόπος των χαδιών, ή εντύπωση πού δίνει ή μητέρα στο παιδί ότι αυτό αγαπήσει παραπάνω απ’ τον άντρα της, και το παιδί το βλέπει κιόλας, γιατί είναι έντονη ή σχέση, και κολλάει στη σχέση. Δεν το αφήνει ή μάνα του ή ό πατέρας του να φύγει. Όταν όμως οι γονείς έχουν καλή σχέση, πράγμα σπάνιο δυστυχώς, τότε όλα λύνονται εύκολα. Το παιδί βλέπει ότι δεν μπορεί να διασπάσει το γάμο των γονιών και το παίρνει απόφαση. 

Αποκόπτει τα ερωτικά αισθήματα, τα απωθεί, μπαίνουν στο ασυνείδητο και δημιουργεί μια πιο κεκαθαρμένη σχέση, που δεν έχει έντονη σεξουαλικότητα ή έχει απωθηθεί ή έχει μπει κάτω από το χαλί. Τότε το παιδί αρχίζει και δέχεται και τον πατέρα και τη μητέρα, γιατί έχει πάψει ο έντονος ανταγωνισμός, ο φόβος θανάτου ή οι τιμωρίες από τον πατέρα ή τη μητέρα ή τα φονικά αισθήματα πού έχει το παιδί, πολύ έντονα αναμφίβολα. 

Έτσι, αρχίζει να τούς αποδέχεται λίγο καλύτερα και αυτό είναι ή αρχή μιας καλύτερης σχέσης, πού τη λέμε αγάπη, και αργότερα μπορεί να συνδυαστεί με τον έρωτα και το σεξ. ’Άλλο είναι το σεξ, άλλο είναι ο έρωτας και άλλο είναι η αγάπη. Τώρα, αν μπορεί να τα έχει κανείς όλα αυτά μαζί, αυτή είναι ή τέλεια σχέση πού είπαμε, άλλα είναι στο 5-10%, δυστυχώς. Άλλου υπάρχει το σεξ περισσότερο, άλλου ο έρωτας πού είναι φαντασιωτικός κι άλλου ή αγάπη.

Όπως είπαμε, ό έρωτας είναι ή προβολή των αναγκών μας σε άλλους ανθρώπους, πού ελπίζουμε ότι θα τις ικανοποιήσουν. Αυτό λέμε έρωτα βασικά. Κι επειδή θέλουμε να τις ικανοποιήσουν, τον εξιδανικεύουμε τον άλλον και πιστεύουμε ότι είναι αυτός πού θέλουμε. Ή επιθυμητή μητέρα, όπως λέω, ή ο επιθυμητός πατέρας. Δεν βλέπουμε τα ελαττώματα, γιατί τότε το έχουμε ανάγκη. 

Αν έχει κάποια στοιχεία, μετά του βάζουμε κι εμείς ένα σωρό και ξαφνικά γίνεται ή ιδανική γυναίκα ή ο ιδανικός άντρας, πού διαφέρει απ’ όλες τις άλλες γυναίκες κ.λπ. Και αυτό, όπως είπαμε, κρατάει πολύ λίγο, δυστυχώς, άλλα είναι πολύ ωραίο, γι’ αυτό όλοι το ψάχνουμε. Είναι πάρα πολύ ωραίο να αισθάνεσαι ότι κάποιος σε θέλει και είναι έτοιμος να ικανοποιήσει τις ανάγκες σου, να σε αγαπήσει, να σε αποδέχεται όπως είσαι. Αυτά δεν τα έχουμε στη ζωή κι έτσι ο έρωτας είναι ή μόνη διέξοδος για να συμπληρώσουμε αυτά πού δεν πήραμε απ’ τη μάνα μας ή απ’ τον πατέρα μας.

Προχθές μου λέει μια γυναίκα : «Εμένα με αγαπούσε πάρα πολύ και ή μάνα μου και ο πατέρας μου. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί έχω τέτοια προβλήματα στις σχέσεις μου». Έ, ξέρουμε τώρα ότι ή υπερβολική «αγάπη» της υπερπροστατευτικής Ελληνίδας μητέρας δεν είναι πραγματική αγάπη. Ή πραγματική αγάπη δεν είναι υπερπροστασία, δεν πνίγουμε το παιδί. Αν το πνίγουμε, το χρησιμοποιούμε.

Απόσπασμα από το βιβλίου του Ματθαίου Γιωσαφάτ " Να παντρευτεί κανείς ή να μην παντρευτεί;"

by Αντικλείδι , http://antikleidi.com

Υπάρχει Θεός ; Καθηγητής και φοιτητής.....!!!!!!!!

Μια ιστορία που είναι πέρα για πέρα αληθινή....

Ένας άθεος καθηγητής της φιλοσοφίας συζητά με έναν φοιτητή του, για την σχέση μεταξύ επιστήμης και πίστης στον Θεό.

Καθηγητής : Λοιπόν, πιστεύεις στον Θεό;

Φοιτητής : Βεβαίως, κύριε.

Καθ. : Είναι καλός ο Θεός;

Φοιτ. : Φυσικά.

Καθ.: Είναι ο Θεός παντοδύναμος;

Φοιτ.: Ναι

Καθ.: Ο αδερφός μου πέθανε από καρκίνο παρότι παρακαλούσε τονΘεό να τον γιατρέψει και προσευχόταν σε Αυτόν. Οι περισσότεροι από εμάς θα προσπαθούσαν να βοηθήσουν αυτούς που έχουν την ανάγκη τους. Πού είναι η καλοσύνη του Θεού λοιπόν;

Φοιτ.: ...

Καθ.: Δεν μπορείς να απαντήσεις,έτσι δεν είναι; Ας ξαναρχίσουμε μικρέ μου. Είναι καλός ο Θεός;

Φοιτ.: Ναι.

Καθ.: Είναι καλός ο διάβολος;

Φοιτ.: Όχι.

Καθ.: Ποιός δημιούργησε τον διάβολο;

Φοιτ.: Ο...Θεός...

Καθ.: Σωστά. Πες μου παιδί μου, υπάρχει κακό σ' αυτόν τον κόσμο;

Φοιτ.: Ναι.

Καθ.: Το κακό βρίσκεται παντού, έτσι δεν είναι; Και ο Θεός έπλασε τα πάντα, σωστά;

Φοιτ.: Ναι.

Καθ.: Αρα λοιπόν ποιος δημιούργησε το κακό;

Φοιτ.: ...

Καθ.: Υπάρχουν αρρώστιες; Ανηθικότητα; Μίσος; Ασχήμια; Όλα αυτά τα τρομερά στοιχεία υπάρχουν σ' αυτόν τον κόσμο, έτσι δεν είναι;

Φοιτ.: Μάλιστα.

Καθ.: Λοιπόν, ποιός τα δημιούργησε;

Φοιτ.: ....

Καθ.: Η επιστήμη λέει ότι χρησιμοποιείς τις 5 αισθήσεις σου για να αναγνωρίζεις το περιβάλλον γύρω σου και να προσαρμόζεσαι σε αυτό. Πες μου παιδί μου, έχεις δει ποτέ τον Θεό;

Φοιτ.: Όχι, κύριε.

Καθ.: Έχεις ποτέ αγγίξει το Θεό; Έχεις ποτέ γευτεί το Θεό, μυρίσει το Θεό σου; Και τέλος πάντων, έχεις ποτέ αντιληφθεί με κάποια από τις αισθήσεις σου το Θεό;

Φοιτ.: ...Όχι, κύριε. Φοβάμαι πως όχι.

Καθ.: Και παρόλα αυτά πιστεύεις ακόμα σε Αυτόν;

Φοιτ.: Ναι.

Καθ.: Σύμφωνα με εμπειρικό, ελεγχόμενο και με δυνατότητα μελέτης των αποτελεσμάτων ενός φαινομένου πρωτόκολλο, η επιστήμη υποστηρίζει ότι ο Θεός σου δεν υπάρχει. Τι έχεις να απαντήσεις σε αυτό, παιδί μου;

Φοιτ.: Τίποτα. Εγώ έχω μόνο την πίστη μου.

Καθ.: Ναι, η πίστη. Και αυτό είναι το πρόβλημα της επιστήμης.

Φοιτ: Καθηγητά, υπάρχει κάτι που το ονομάζουμε θερμότητα;

Καθ.: Ναι.

Φοιτ.: Και υπάρχει κάτι που το ονομάζουμε κρύο;

Καθ.: Ναι.

Φοιτ.: Όχι, κύριε. Δεν υπάρχει. Μπορεί να έχεις μεγάλη θερμότητα, ακόμα περισσότερη θερμότητα, υπερθερμότητα, καύσωνα, λίγη θερμότητα ή καθόλου θερμότητα. Αλλά δεν υπάρχει τίποτα που να ονομάζεται κρύο. Μπορεί να χτυπήσουμε 458 βαθμούς υπό το μηδέν, που σημαίνει καθόλου θερμότητα, αλλά δεν μπορούμε να πάμε πιο κάτω από αυτό. 

Δεν υπάρχει τίποτα που να ονομάζεται «κρύο». «Κρύο» είναι μόνο μια λέξη, που χρησιμοποιούμε για να περιγράψουμε την απουσία θερμότητας. Δεν μπορούμε να μετρήσουμε το κρύο. Η θερμότητα είναι ενέργεια. Το κρύο δεν είναι το αντίθετο της θερμότητας, κύριε, είναι απλά η απουσία της.

Στην αίθουσα επικρατεί σιγή...

Φοιτ.: Σκεφτείτε το σκοτάδι, καθηγητά. Υπάρχει κάτι που να ονομάζουμε σκοτάδι;

Καθ.: Ναι, τι είναι η νύχτα αν δεν υπάρχει σκοτάδι;

Φοιτ.: Κάνετε και πάλι λάθος, κύριε καθηγητά. Το «σκοτάδι» είναι η απουσία κάποιου άλλου παράγοντα. Μπορεί να έχεις λιγοστό φως, κανονικό φως, λαμπερό φως, εκτυφλωτικό φως...Αλλά, όταν δεν έχεις φως, δεν έχεις τίποτα και αυτό το ονομάζουμε σκοτάδι, έτσι δεν είναι; Στην πραγματικότητα το σκοτάδι απλά δεν υπάρχει. Αν υπήρχε θα μπορούσες να κάνεις το σκοτάδι σκοτεινότερο.

Καθ.: Που θέλεις να καταλήξεις με όλα αυτά, νεαρέ;

Φοιτ.: Κύριε, ότι η φιλοσοφική σας σκέψη είναι ελαττωματική.

Καθ.:Ελαττωματική!; Μήπως μπορείς να μου εξηγήσεις γιατί;

Φοιτ.: Καθηγητά, σκέφτεστε μέσα στα όρια της δυαδικότητας. Υποστηρίζετε ότι υπάρχει η ζωήκαι μετά υπάρχει και ο θάνατος, ένας καλός Θεός και ένας κακός Θεός. Βλέπετε την έννοια του Θεού σαν κάτι τελικό, κάτι που μπορεί να μετρηθεί. Κύριε, η επιστήμη δεν μπορεί να εξηγήσει ούτε κάτι τόσο απλό όπως την σκέψη. Χρησιμοποιεί την ηλεκτρική και μαγνητική ενέργεια, αλλά δεν έχει δει ποτέ, πόσο μάλλον να καταλάβει απόλυτα αυτήν την ενέργεια. 

Το να βλέπεις το θάνατο σαν το αντίθετο της ζωής είναι σαν να αγνοείς το γεγονός ότι ο θάνατος δεν μπορεί να υπάρξει αυτόνομος. Ο θάνατος δεν είναι το αντίθετο της ζωής: είναι απλά η απουσία της. Τώρα πείτε μου, καθηγητά διδάσκετε στους φοιτητές σας ότι εξελίχτηκαν από μια μαϊμού;

Καθ.: Εάν αναφέρεσαι στην φυσική εξελικτική πορεία, τότε ναι, και βέβαια.

Φοιτ.: Έχετε ποτέ παρακολουθήσει με τα μάτια σας την εξέλιξη;

Καθ.: ....

Φοιτ.: Εφόσον κανένας δεν παρακολούθησε ποτέ την διαδικασία εξέλιξης επιτόπου και κανένας δεν μπορεί να αποδείξει ότι αυτή η διαδικασία δεν σταματά ποτέ, τότε διδάσκετε την προσωπική σας άποψη επί του θέματος. Τότε μήπως δεν είστε επιστήμονας, αλλά απλά ένας κήρυκας;

Καθ.: ....

Φοιτ.: Υπάρχει κάποιος στην τάξηπου να έχει δει τον εγκέφαλο του καθηγητή; Που να έχει ακούσει ή νιώσει ή ακουμπήσει ή μυρίσει τον εγκέφαλο του καθηγητή; Κανένας. Άρα σύμφωνα με τους κανόνες του εμπειρικού, ελεγχόμενου και με δυνατότητα προβολής πρωτόκολλου, η επιστήμη ισχυρίζεται ότι δεν έχετε εγκέφαλο, κύριε. Και αφού είναι έτσι τα πράγματα, τότε, με όλο τον σεβασμό, πώς μπορούμε να εμπιστευτούμε αυτά που διδάσκετε, κύριε;

Καθ.: Μου φαίνεται ότι απλά θα πρέπει να στηριχτείς στην πίστη σου, παιδί μου.

Φοιτ.: Αυτό είναι, κύριε... Ο σύνδεσμος μεταξύ του ανθρώπου και του Θεού είναι η ΠΙΣΤΗ. Αυτή είναι που κινεί τα πράγματα και τα κρατάει ζωντανά.

Αυτός ο νεαρός φοιτητής ήταν ο.... ALBERT EINSTEIN...

http://lastknowledge.blogspot.gr

Η Δύναμη δεν διαβάζει την σκέψη σου. Η Δύναμη σε ακούει.....!!!!!!!!!!

* Υπάρχει ένας κόσμος ευτυχίας όπου δεν υπάρχουν διαφορές ανάμεσα στα πράγματα, επειδή δεν υπάρχει εκεί κανείς να ενδιαφερθεί γι’ αυτές τις διαφορές. Αυτός όμως δεν είναι ο κόσμος των ανθρώπων. Μερικοί άνθρωποι είναι αρκετά ματαιόδοξοι κι εγωιστές ώστε να πιστεύουν ότι ζουν και στους δυο κόσμους, αλλά αυτή η αντίληψη δεν πηγάζει παρά μόνο από τον εγωισμό τους. 

Δεν υπάρχει παρά ένας κόσμος για μας τους ανθρώπους. Είμαστε άνθρωποι, και πρέπει να ζήσουμε πρόθυμα στον κόσμο των ανθρώπων. Αυτή η ιδέα της σπουδαιότητας του εαυτού, μας τυφλώνει τόσο πολύ που δεν μπορούμε να δούμε τίποτε άλλο, αλλά είναι δυνατόν να αποδεσμευτεί κανείς από την ιδέα της σπουδαιότητας του εαυτού.

* Ένας άλλος τρόπος με τον οποίο παραμένουμε ανυποχώρητα τυφλοί, είναι το ότι σκεφτόμαστε πως η ολοκλήρωση θα έλθει όταν θα βρούμε επιτέλους έναν αληθινό σύντροφο. Μπορούμε ακόμη και να παντρευτούμε κι ακόμη να ψάχνουμε κάποιον που θα καλύψει τις ανάγκες μας. Οι περισσότεροι δεν σταματούν να ψάχνουν. Φυσικά δεν πρόκειται να βρουν αληθινά ποτέ τίποτε, αν υπάρχει έστω και για μια στιγμή η συνειδητοποίηση αυτού του άδικου και μάταιου ψαξίματος, τότε απλώς αρχίζει πάλι η αυτολύπηση. Όλα αυτά είναι ένας φρικτός φαύλος κύκλος.

* Το να ασχολείται κανείς υπερβολικά με τον εαυτό του προκαλεί τρομερή εξάντληση. Ένας άνθρωπος που βρίσκεται σε αυτή τη θέση δεν μπορεί να ακούσει η να δει τίποτε άλλο. Η εξάντληση αυτή τον κάνει να μην μπορεί να δει τα θαύματα που συμβαίνουν γύρω του.

Το να θυμώνει κανείς με τους ανθρώπους σημαίνει ότι θεωρεί τις πράξεις τους σημαντικές. Επιβάλλεται να προσπαθήσει ώστε να πάψει να αισθάνεται έτσι. Οι πράξεις των ανθρώπων δεν μπορούν να είναι τόσο σημαντικές ώστε να σκιάζουν τη μόνη εφαρμόσιμη εναλλακτική λύση: την αμετάβλητη αναμέτρηση μας με το άπειρο.

* Κάθε φορά που ένας άνθρωπος επιχειρεί να μάθει, πρέπει να δουλέψει πολύ σκληρά και τα όρια της μάθησης του καθορίζονται από την ίδια του την φύση. Συνεπώς, δεν έχει νόημα να μιλάμε για γνώση. Ο φόβος της γνώσης είναι μια φυσική κατάσταση, όλοι μας τον βιώνουμε και δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα γι’ αυτό. Όμως, όσο τρομερή κι αν είναι η διαδικασία της μάθησης, ακόμα πιο τρομερό είναι να αναλογιστεί κανείς την ύπαρξη ενός ανθρώπου δίχως γνώση.

* Υπάρχουν τέσσερις φυσικοί εχθροί του ανθρώπου. Ο φόβος, η διαύγεια, η δύναμη και ο θάνατος. Ο φόβος η διαύγεια και η δύναμη μπορούν να νικηθούν, όχι όμως και ο θάνατος. Μπορεί κανείς να αναβάλει τις συνέπειες του θανάτου, αλλά δεν μπορεί να τον νικήσει. Δεν μπορείς να διαπραγματευτείς με τον Χάρο, όλοι αυτοί που ζουν, θα πεθάνουν. Κατάλαβε το αυτό επιτέλους, και πάρε την υπευθυνότητα ότι πρόκειται να πεθάνεις. Λέγοντας το δυνατά, η πρωταρχική δύναμη υπακούει στο κάλεσμα μας, αλλά δεν το χρησιμοποιούμε ποτέ. 

Πες το δυνατά, με καθαρή φωνή: «Θέλω την υπευθυνότητα ότι πρόκειται να πεθάνω». Πρέπει να το λες φωναχτά, δεν αρκεί να το σκέφτεσαι. Η Δύναμη δεν διαβάζει την σκέψη σου. Η Δύναμη σε ακούει. Καθώς θα προοδεύεις πάνω σ’ αυτήν την υπευθυνότητα, θα γίνει μια ρύθμιση. Κάνε τον λόγο σου τελεσίδικο. Ένας Πολεμιστής έχει την συνέπεια να κρατά τον λόγο του.

* Ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα που μπορεί να κάνει ένας πολεμιστής, είναι να κρατά ένα Άλμπουμ των Εξαιρετικών Στιγμών. Ένα άλμπουμ ονείρων που έχουν ήδη πραγματοποιηθεί. Αυτό είναι μια Μη-Πράξη. Φτιάξε με σημειώσεις ένα άλμπουμ που να σου θυμίζει όλες τις εξαιρετικές σου στιγμές, τις σκέψεις και τα πράγματα που σε εκπλήσσουν και σε χαροποιούν. 

Μην νιώθεις μίζερος. Μην κλαψουρίζεις συνέχεια σαν γυναικούλα ή σαν μωράκι. Υπάρχει κάτι φριχτό εκεί έξω, που δεν νοιάζεται για σένα και την μιζέρια σου και επιπλέον δεν ξέρεις πόσος χρόνος σου απομένει ακόμη εδώ.

* Δεν υπάρχει Κακό και ότι δεν μπορούμε να νιώθουμε συμπόνια. Τί είναι συμπόνια; Είναι το να λυπάσαι για κάποιον; Μήπως αυτό σημαίνει ότι πιστεύεις πως είσαι σε καλύτερη θέση απ’ αυτόν; Είναι το Εγώ που λυπάται και η όλη ιδέα της λύπησης είναι μεγάλη απάτη. Χρησιμοποίησε την ενέργειά σου για κάτι άλλο. 

Χρησιμοποίησε την για να ελευθερώσεις τον εαυτό σου. Κερδίζεις ενέργεια από την άσκηση της Ανακεφαλαίωσης. Μέσα από την Ανακεφαλαίωση θα φτάσεις σ’ ένα μέρος όπου η ενέργεια καθίσταται ορατή. Όχι από την όραση αλλά από κάτι αδιανόητο. Κάτι που είναι ακατανόητο γιατί δεν έχουμε λεξικό γι’ αυτό.

* Για να ξεκινήσεις να γίνεσαι Πολεμιστής πρέπει να είσαι ενήμερος για μερικά σημαντικά πράγματα. Ενημερώνεσαι αναζητώντας σοβαρά και υπεύθυνα. Ο Πολεμιστής που είναι ενήμερος για τον επικείμενο θάνατο του, που είναι ενήμερος για την παγίδα του κοινωνικού συστήματος, που είναι ενήμερος για την παγίδα της αυτοεκτίμησης, που είναι ενήμερος για την παγίδα της λογικής, το μόνο που επιζητά είναι η ελευθερία. Η ελευθερία είναι ένα άλμα μέσα στο Αδιανόητο. Η αυτοπειθαρχία δεν είναι καθολική, είναι μια ελεύθερη ροή ευχαρίστησης που πηγάζει από 25 ώρες συνειδητότητας.

* Τίποτε δεν είναι αληθινό. Όλα δεν είναι παρά χειρισμοί συμπεριφοράς, δεν είναι παρά ένα αποτέλεσμα του τυχαίου κλειδώματος του Σημείου Συναρμογής κατά την γέννησή. Αυτό είναι που μαθαίνει ο Διώκτης με το να είναι τόσοι πολλοί διαφορετικοί άνθρωποι. 

Κάθε θέση είναι ισάξια αληθινή και ισάξια φαντασματική. Εκτιμούμε ως πολύ αληθινές τις τωρινές μας θέσεις, αλλά αυτές που μοιάζουν οι πιο αληθινές ξαφνικά γίνονται φαντάσματα όταν κινηθείς σε μια άλλη θέση.

* Το πιο σημαντικό πράγμα για τον Πολεμιστή, είναι να εκφωνήσει την υπευθυνότητα της αντίληψης. Δεν έχουμε κανέναν σκοπό, δεν έχουμε τίποτε να περιμένουμε από το μέλλον παρά μόνο τα γηρατειά και τον θάνατο. Όλα είναι δυνατά. Είμαστε ήδη Μάγοι. Πήγαινε στον πάτο, στο βαθύτερο επίπεδο, και μορφοποίησε τον κόσμο πάνω σε ότι είναι εκεί. Στον πάτο είναι ο θάνατος. “Είμαι ένα ανθρώπινο όν, άρα είμαι υπέροχος”. Φώναξε το με ΠΡΟΘΕΣΗ και δυνατά.

* O άνθρωπος πορεύεται προς την γνώση όπως πορεύεται προς τον πόλεμο, σε αδιάπτωτη εγρήγορση, με φόβο, με σεβασμό και απόλυτη αυτοπεποίθηση. Το να πορεύεσαι προς τη γνώση ή προς τον πόλεμο με οποιονδήποτε άλλο τρόπο είναι λάθος, και όποιος το πράξει ίσως δε ζήσει για να το μετανιώσει. Όταν ένας άνθρωπος πληροί αυτές τις τέσσερις αναγκαίες προϋποθέσεις, δεν υπάρχουν σφάλματα για τα οποία πρέπει να λογοδοτήσει. 

Κάτω από αυτές τις συνθήκες, οι πράξεις του χάνουν τον αδέξιο χαρακτήρα και την επιπολαιότητα που διακρίνει τις πράξεις ενός ανόητου. Αν ένας τέτοιος άνθρωπος αποτύχει ή υποστεί ήττα, θα έχει χάσει μόνο μια μάχη, και δε θα νιώθει πικρία και τύψεις γι’ αυτό. 

Don Juan Matus

http://strange-omniverse.blogspot.com

http://lastknowledge.blogspot.gr

O πλανήτης Αφυπνίζεται....!!!!!!!!

Αυτή την εποχή, το Πνεύμα χρειάζεται άντρες και γυναίκες που θα αφιερώσουν εκατό τοις εκατό τον εαυτό τους και τους εγκόσμιους πόρους που έχουν στη διάθεσή τους, στην επιμόρφωση και τη θεραπεία του ανθρώπινου κόσμου, στην αφύπνιση της Χριστικής Συνειδητότητας στο νου και στην καρδιά όλων. Σ' εκείνους που δίνουν, δίνει και το Πνεύμα, ώστε να μπορούν να δώσουν ακόμη περισσότερα. Μέσα από αυτούς διοχετεύει τα δώρα Του : όλα όσα χρειάζονται για να μεταμορφωθεί ο ανθρώπινος κόσμος σε ένα χαρμόσυνο χώρο νέας δημιουργίας. Τα δώρα Του είναι φτιαγμένα για να δίνονται μέσα από τους ενσαρκωμένους ανθρώπους.

Μην παραδίνετε τον έλεγχο των πόρων σας σε έναν μοναδικό ηγέτη. Χρησιμοποιείστε τον πλούτο σας σοφά, λίγο εδώ και λόγο εκεί, στηρίζοντας τους ανθρώπους που φέρνουν φως και καλή θέληση στον κόσμο. Δημιουργείστε τα δικά σας εκπαιδευτικά προγράμματα. 

Μη δίνετε ενέργεια με καμία μορφή σ' εκείνους που διαρκώς παλεύουν : γιατί αν και μπορεί να έχουν τις καλύτερες προθέσεις, ο τρόπος με τον οποίο προσεγγίζουν την αλλαγή είναι ξεπερασμένος και αναποτελεσματικός. Αν κληθείτε να δουλέψετε με τέτοιους ανθρώπους, βοηθήστε τους να συνδεθούν με το Πνεύμα. Αυτό, θα τους δείξει έναν καλύτερο τρόπο.

Οι άνθρωποι πρέπει να καταλάβουν τι είναι οι πολικές συγκρούσεις : μορφές που ενσωματώνουν καταστροφικές ενέργειες. Το κακό ανθίζει εκεί όπου το πολεμούν. Μειώνεται εκεί όπου υπάρχει εκπαίδευση, ευλογία, τιμιότητα, ειλικρίνεια, καλή θέληση και, πάνω απ' όλα, αγάπη. Είναι απορίας άξιο γιατί αυτή η τόσο κοινή σοφία που κατέχουν τα πουλιά και τα φυτά δεν έχει βρει μεγαλύτερη έκφραση στους ανθρώπινους πολιτισμούς. 

Γιατί ποιο πουλί δεν γνωρίζει την κατεύθυνση του ανέμου και ποιο χωράφι με σιτηρά δε σκύβει με χάρη μπροστά στην κατεύθυνση των εποχών; Οι θύλακοι της ανθρώπινης ψευδαίσθησης δε θα υπάρχουν για πολύ. Καθημερινά είναι όλο και πιο δύσκολο για την ατιμία και την ανειλικρίνεια να αντισταθεί στη ροή των όλο και πιο ισχυρών ενεργειών του Πνεύματος. Γιατί, όσο ποτέ άλλοτε, αυτή η εποχή είναι δική Του εποχή.

Εκείνοι που καταλαβαίνουν καλύτερα αυτές τις εποχές είναι εκείνοι που προσφέρουν τη μεγαλύτερη ίαση και ευλογία σ' αυτές. Αφήστε τις γήινες συμφωνίες να αντικατοπτρίσουν το πνεύμα του ιερού ανθρώπινου τραγουδιού. Αφήστε την καρδιά σας να είναι ανοιχτή στην αγάπη. Ο χρόνος για τα μεγαλύτερα έργα έφτασε. 

Μέσα από εκείνους που αποδείχνουν ότι έχουν την πρακτική ικανότητα να πετύχουν τη μεγαλύτερη θεραπεία, διδασκαλία και ευλογία, θα διοχετευθεί ο πλούτος αυτού του κόσμου. Εκείνοι που είναι στην υπηρεσία του Πνεύματος ανταμείβονται καλά : δεν υπάρχει ανάγκη για αυστηρούς και ασκητικούς τρόπους ζωής.

Όμως η ροή πρέπει να είναι συνεχής. Οι υπερβολικές ανέσεις αποτελούν έναν κίνδυνο. Μην αφήσετε τις ανέσεις σας να γίνουν υπερβολικές και μη ισορροπημένες, γιατί όπου συμβαίνει αυτό υπάρχει μια απόφραξη και όχι ένα κανάλι, και οι ευλογίες δεν μπορούν να περάσουν πια στον κόσμο.

Όταν καλείται κάποιος να διαχειριστεί τους πόρους ενός πλανήτη, δεν του ανατίθεται αυτή η αποστολή για να διοχετεύσει τα πλούτη στις δικές του προσωπικές απολαύσεις, αλλά για να πάρει ότι χρειάζεται για τον εαυτό του και να αφιερώσει όσο το δυνατόν περισσότερα στο μεγάλο έργο της επιμόρφωσης και της θεραπείας.

Αυτά τα τελευταία λίγα χρόνια πριν η Αλήθεια γίνει φανερή σε όλους, πρέπει να είστε φιλεύσπλαχνοι μ' εκείνους που καταφεύγουν στις παλιές δομές του φόβου. Μην τους επιτίθεστε και μην τους καταδικάζετε. 

Πολλοί απ' αυτούς θα δέχονταν τους δρόμους της αγάπης, θα αναθεωρούσαν τους τρόπους λειτουργίας των επιχειρήσεών τους, θα άλλαζαν την πορεία ολόκληρων εθνών, αν δεν υπήρχαν οι συνεχείς επικρίσεις των υποτιθέμενων δίκαιων. Εκείνοι που επιτίθενται αποτελούν ένα μέρος του προβλήματος κι όχι ένα μέρος της λύσης του. 

Πιέζουν τα ζητήματα εκβιαστικά και χωρίς αγάπη και με αυτόν τον τρόπο δημιουργούν ισχυρές και άκαμπτες στάσεις από τη μία ή την άλλη πλευρά κάποιου φανταστικού φράχτη. Ενθαρρύνουν απόλυτες θέσεις, δηλώσεις και συμπεριφορές που μετά είναι πολύ δύσκολο ν' αλλάξουν. Αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι ειρηνοποιοί. Όπου ο φόβος τιμάται σαν θεός, δημιουργούνται κακά στον κόσμο, αλλά η επίθεση δεν πρόκειται να τα αλλάξει. Εκείνοι που επιτίθενται - αν επιμείνουν - γίνονται οι ίδιοι αυτό που επικρίνουν.

Είναι πάντα αλήθεια ότι εκείνοι που αγαπούν καταλαβαίνουν, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι πρέπει να κοιτάζετε αφ' υψηλού εκείνους που..αγωνίζονται για να διατηρήσουν τα παλιά πρότυπα.

ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣ ΤΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ ΚΑΘΕ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΝΑ ΜΟΡΦΩΘΕΙ. Η συμμετοχή στη συνειδητότητα του Ενός που δημιούργησε όλους τους ήλιους στους ουρανούς είναι η μεγαλύτερη χαρά, η υψηλότερη ενέργεια, η πιο αληθινή απόλαυση. Θα διδάξετε καλύτερα εκεί όπου εμπνέετε τους άλλους να βιώσουν μια τέτοια εμπειρία. Να το θυμάστε αυτό και να μη διστάζετε να μιλήσετε. Εκεί όπου σας καλούν, έχετε δύναμη. Προσφέρετε τις αντιλήψεις σας μόνο εκεί που σας καλωσορίζουν. Όπου δεν υπάρχει πρόσκληση, μην πάτε. Αλλά όπου υπάρχει το καλωσόρισμα, όπου οι καρδιές είναι ανοιχτές, εκεί το Όραμα θα λάμψει και η Αλήθεια θα γίνει γνωστή.

http://lastknowledge.blogspot.gr

Τι σημαίνει να είσαι ο πραγματικός εαυτός σου.....!!!!!!!!!!

Δεν είναι απλό το να είσαι αυθεντικός, (γνήσιος), και το να δουλεύεις στο να γνωρίσεις καθημερινά το ποιος πραγματικά είσαι. Απλό ακούγεται. Απλά λέγεται. Και πολύ εύκολα.

Όμως για να βιωθεί, και να γίνει πραγματικότητα και σε ύπαρξη κάθε σου στιγμή στη ζωή, πρέπει αρχικά να είσαι έτοιμος γι’ αυτή τη διαδικασία.

Είναι απόφαση η οποία έρχεται μετά από ωρίμανση. Για τους περισσότερους, έχει επέλθει πρώτα πολύς πόνος πριν από αυτή την απόφαση.

Κατόπιν, χρειάζεται να αφιερώσεις όλη σου τη ζωή σε αυτό. Αυτή είναι η ουσιαστική εξέλιξη ενός ανθρώπου, και η μόνη αληθινή πηγή ζωής που μπορεί να χρησιμοποιήσει. Και σαν δυναμικό, και σαν λειτουργία.

Διότι, το να είναι κανείς ο εαυτός του, θεωρούν πολλοί πως σημαίνει το να λειτουργεί με την προσωπικότητα του.

Αυτό όμως, δεν ισχύει αν κάποιος θέλει να βρεθεί στο δρόμο της πραγματικής αυτογνωσίας.

Η προσωπικότητα έχει χτιστεί από το περιβάλλον που μεγαλώσαμε, τους γονείς, την κοινωνία, τις εκάστοτε ηθικές αρχές του τόπου που κατοικούμε, την εκκλησία, και είναι μία αυταπάτη αυτού που είμαστε. Νομίζουμε, (επειδή ακριβώς έτσι μας έχουν διδάξει), πως είμαστε η μόρφωση μας, τα λεφτά μας, ή γενικότερα τα περιουσιακά μας στοιχεία, το επάγγελμα μας, η εμφάνιση μας, το όνομα που κληρονομήσαμε.

Όλα τα παραπάνω δεν είμαστε. Όλα τα παραπάνω, απλά "τα κάνουμε". Ή καλύτερα, είναι "εργαλεία", που χρησιμοποιούμε, ώστε με αυτά να λειτουργούμε στη ζωή μας.

Ο πραγματικός εαυτός αφορά, τη θέση στην οποία θέτουμε τον εαυτό μας, ώστε να δούμε την προσωπικότητα μας κατάματα σαν τρόπο λειτουργίας στους άλλους, τρόπο του να κινούμαστε προς τα έξω. Προς τον κόσμο. Η προσωπικότητα είναι προς χρησιμοποίηση. Αφού πρώτα την ανακαλύψουμε.

Αυτό που υπάρχει πίσω από την προσωπικότητα είναι το πραγματικό.

Για να φτάσει κανείς εκεί, πρέπει να πάψει να κρίνει τον εαυτό του, (και κατ επέκταση και οτιδήποτε, ή οποιονδήποτε γύρω του).

Να παρατηρεί καθημερινά πως λειτουργεί, ποια είναι τα πραγματικά του κίνητρα, (ακόμα και αν είναι άσχημα), να μην τα κρίνει, αλλά να βλέπει την λειτουργία των κινήτρων του.

Το πραγματικό «είναι» ενός ανθρώπου, δεν κρίνει, δεν έχει ανάγκες και εξαρτήσεις, και ελέγχει απόλυτα την προσωπικότητα.

Ελέγχει απόλυτα τη σκέψη και το συναίσθημα, και λειτουργεί μόνο με την αίσθηση, που μπορεί να ερμηνευτεί ως εσωτερική ώθηση και τάση για λειτουργία ώστε να αποκομιθούν τα βιώματα που θα τον κάνουν να ζήσει τελικά αυτό που "είναι".

Αυτός είναι και ο δρόμος "της καρδιάς", όπως αποκαλείται από πολλούς οι οποίοι μας άφησαν παρακαταθήκη τις εμπειρίες που βίωσαν μέσα από μια τέτοια κατάσταση.

Η αγάπη μέσα σε αυτό που πραγματικά είσαι, δεν βιώνεται σαν κάτι "που έχεις", αλλά σαν κάτι "που είσαι ολόκληρος". Δεν αγαπάμε. Είμαστε πλάσματα αγάπης. Η πτώση του ανθρώπου αφορά αυτή τη λανθασμένη θεώρηση.

Ο αληθινός εαυτός γνωρίζει και εκφράζει απόλυτα λοιπόν τη φύση του (την αγάπη).

H προσωπικότητα, ζητά απεγνωσμένα να αγαπηθεί.

Αυτό που πραγματικά είσαι είναι φρέσκο κάθε μέρα, και το μόνο κίνητρο που έχεις είναι η προσφορά προς τους άλλους.

Δυστυχώς δεν μπορεί να περιγραφεί με διαφορετικά λόγια. Τα λόγια γι' αυτό, απλά υποψιάζουν, ή σε βάζουν σε προβληματισμό. Δεν αφορά νοητική λειτουργία για να το αντιληφθεί κανείς. Αφορά βιωματική λειτουργία.

Αν βιώσει κάποιος τον εαυτό του, δεν μπορεί να μην κάνει πράξη τις τάσεις που του βγαίνουν γιατί πνίγεται. Και αυτό γιατί ο αληθινός του εαυτός βασίζεσαι στην ελευθερία.

Έχει γίνει μέσα του μια μεταμόρφωση. Και βέβαια, δεν είναι κάτι που γίνεται από τη μια μέρα στην άλλη.

Η μεταμόρφωση δεν είναι αποδεκτή συνήθως από το περιβάλλον του, και ερμηνεύεται ως εγωιστική συμπεριφορά διότι οι άλλοι, δεν μπορούν να αντιληφθούν τα βιώματα τα οποία έχει και λειτουργεί έτσι, ενώ τα κίνητρα παρανοούνται πάντα, και είναι στο στόχαστρο ανθρώπων που λειτουργούν με την προσωπικότητα.

Ο αληθινός εαυτός είναι ένα.

Λειτουργεί με δύναμη, σταθερότητα, υπομονή, αποδοχή, χαρακτηριστικά λειτουργίας πρώτα απέναντι στον ίδιο, και κατ' επέκταση στο περιβάλλον του.

Η προσωπικότητα παίζει με μάσκες.

Θυμού, παιχνιδιών που τον καθιστούν θύμα, ανασφάλειας, φόβου, ανάγκης για αποδοχή, έπαρσης, ζήλιας, κουτοπονηριάς, επιβολής.

Ο αληθινός εαυτός, μόνο δίνει. Και αυτό, γιατί ότι πραγματικά έχει ανάγκη, το έχει μέσα του.

Η προσωπικότητα σε κάθε της συναλλαγή, ζητά πάντα από έξω. Ζητά να πάρει. Έχει απόλυτη ανάγκη την επιβεβαίωση ώστε να σταθεί για να μπορεί να υπάρχει. Δεν έχει ουσιαστική βάση με γερά θεμέλια. Κάθε τι που θεωρεί ως βάση, είναι δημιουργία του περιβάλλοντος, και άρα προσωρινή. 

Τα χρήματα τα σαρώνει μια οικονομική κρίση, το επάγγελμα χάνεται αν έρθει κάποια απόλυση, η μόρφωση δεν εκτιμάται, ούτε και τα χρόνια της επώδυνης μελέτης που θυσιάστηκαν γι' αυτήν. Τα σπίτια γκρεμίζονται, τα σώματα γερνάνε, οι άνθρωποι με "μεγάλα ονόματα" ξεχνιούνται..... Και τι μένει; Δυστυχία, απογοήτευση, εγκατάλειψη, πόνος.

Ο αληθινός εαυτός μόνιμα ζει με μία χαρά που ξεχειλίζει. 

Την προσωπικότητα, πάντα της φταίει κάτι, που γι' αυτό το κάτι, δεν ευθύνεται ποτέ η ίδια.

Φταίει είτε "ο άλλος", είτε "η κοινωνία", είτε "η ατυχία"

Ο αληθινός εαυτός λειτουργεί μέσα, και εκφράζει το μέσα προς τα έξω. Εκδηλώνεται προς τα έξω για να εκφραστεί, αλλά λειτουργεί μέσα.

Η προσωπικότητα, σαν μέσα, κατανοεί μόνο τη διαδικασία εναλλαγής σκέψεων, έχοντας πάντα προσδοκίες, βάση των οποίων λειτουργεί έξω.

Στον αληθινό εαυτό, αυτά που σκέφτεται, αυτά που λέει, και αυτά που κάνει, είναι πάνω στην ίδια γραμμή, ενώ στην προσωπικότητα, σπάνια να είναι και τα τρία σε συμφωνία.

Ο αληθινός εαυτός, έχει βιώματα δικά του να καταθέσει. 

Η προσωπικότητα, χρησιμοποιεί παραδείγματα άλλων.

Ο αληθινός εαυτός, ασχολείται με τον εαυτό του και μόνο. 

Η προσωπικότητα πάντα με τους άλλους.

Ο αληθινός εαυτός γνωρίζει, η προσωπικότητα υποθέτει.

Ο αληθινός εαυτός επιλέγει. 

Η προσωπικότητα, είτε λειτουργεί βάση ενός συναισθήματος που έχει ερεθιστεί, είτε βάση μίας σκέψης η οποία αντικρούεται "από έξω" ανάλογη των καταγραφών, (πεποιθήσεων) που έχουν αποθηκευτεί στη μνήμη.

Ο αληθινός εαυτός ζει μόνο στο παρόν. 

Η προσωπικότητα στο παρελθόν, ή στο μέλλον.

Ο αληθινός εαυτός, θυσιάζει τα "θέλω" της προσωπικότητας. 

Η προσωπικότητα, είναι αδύνατον να θυσιάσει τον εαυτό της.

Ο αληθινός εαυτός ξέρει. 

Η προσωπικότητα μόνιμα αμφιβάλει.

Ο αληθινός εαυτός συγχωρεί. 

Η προσωπικότητα, μόνο υπό προϋποθέσεις.

Ο αληθινός εαυτός πονάει για τους άλλους. 

Η προσωπικότητα, μόνο όταν προσπαθεί απεγνωσμένα να κρατήσει τον εαυτό της σε ύπαρξη.

Ο αληθινός εαυτός, μαθαίνει καθημερινά τον εαυτό του, αναγνωρίζει τα λάθη του και βελτιώνεται συνεχώς. 

Η προσωπικότητα επαναπαύεται σε μία συγκεκριμένη ταυτότητα, και ψάχνει, ανάλογες προσωπικότητες με "κοινά", εξωτερικά ενδιαφέροντα, ώστε να "ταιριάξει" μαζί τους για παρέα.

Ο αληθινός εαυτός, γίνεται Δάσκαλος στους άλλους για ότι έχει βιώσει, έχει κάνει κτήμα του και άρα το γνωρίζει, και μαθητής σε όλες τις συναλλαγές του. Γιατί όλοι οι άνθρωποι στη ζωή του είναι οι Δάσκαλοι του, όπως και ολόκληρη η φύση και οι λειτουργίες της. Και αυτό γιατί μέσα από τις συναλλαγές του μαθαίνει τι ακόμα έχει να αντιληφθεί, να διορθώσει, να κατανοήσει. Πού δεν ήταν σωστός.

Σοφός εκπαιδεύεσαι στη μεγάλη αρένα που αποτελείται από ανθρώπους, και όχι παίρνοντας τα βουνά που δεν αντικρίζεις άτομα, άρα δεν έχεις κανέναν καθρέφτη να δεις "τα χάλια σου".

Ερχόμαστε στη Γη και ζούμε αρχικά αυτό που "δεν είμαστε". Αυτή είναι η παρακαταθήκη του λάθους, ώστε κατόπιν να διεκδικήσουμε και να αγωνιστούμε στο να ζήσουμε την πραγματική μας φύση.

Σαν παιδιά είμαστε άγγελοι, μας βάζουν και μας εκπαιδεύουν στο "μάτριξ", για να μπορέσουμε να "πολεμήσουμε" κατόπιν, και να βγούμε από αυτό νικητές.

Πότε είμαστε ο πραγματικός εαυτός μας;

Ο δρόμος είναι μακρύς και επώδυνος. 

Τίποτα δεν μας χαρίζεται. 

Αν δεν ματώσουν τα χέρια και η καρδιά μας, δεν έχουμε κάνει ούτε βήμα.

Νίκη Σλαύκου

http://magicalchemistis.blogspot.gr

Αποταύτιση........!!!!!!!!!!

Όταν διαπιστώνουμε πως δεν μας αρέσει ο εαυτός μας, είναι γιατί υπάρχουν συγκεκριμένα πράγματα για τα οποία τον κρίνουμε. Είναι έτσι, και όχι αλλιώς.

Τα συναισθήματα δυσαρέσκειας, είναι το αποτέλεσμα αυτής της κρίσης. (Σε κάθε σκέψη, αυτόματα «κολλάει», το αντίστοιχο δονητικά συναίσθημα). Μετά έρχεται το βάρος, η πτώση, και ίσως και κάτι που θα εμφανιστεί σωματικά. (Πχ πονοκέφαλος)

Χρειάζεται λοιπόν να δούμε, σε τι έχουμε κρίνει τον εαυτό μας.

Μας θεωρούμε άσχημους, μη επαρκής, δεν συγχωρούμε τα λάθη μας, τεμπέληδες, μη συνεπείς κλπ;

Κατ’ αρχήν συνήθως μια τέτοια κρίση πηγάζει από τη σύγκριση μας με τους άλλους, ή από αυτό που αυτοί περίμεναν από εμάς, (ή νομίζουμε πως περίμεναν).

Άλλες φορές αφορά τα σύγκριση με «μία ιδέα» που έχουμε, για το πώς, «θα έπρεπε να είμαστε». Αν φερόμαστε λοιπόν με κάτι λιγότερο από το «πρότυπο μας», έρχεται απογοήτευση.

Αυτό είναι το πρώτο βήμα. Η αναγνώριση της κρίσης μας εντοπίζοντας το θέμα.

Το επόμενο είναι, η αποδοχή αυτού του γεγονότος. Κοιτάμε καθαρά αυτό που συμβαίνει. «Πως ναι, ήμουν ανεπαρκής, αλλά μόνο ως προς την ιδέα που είχα, ή τις προσδοκίες. Όχι όμως ως προς αυτό που είμαι πραγματικά, γιατί σε αυτό που είμαι, δεν μπορώ να προσάπτω τα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά ανεπάρκειας, ως τα μόνα μου χαρακτηριστικά».

Καταλαβαίνουμε πως κοιτάμε τον εαυτό μας λοιπόν μεμονωμένα, και όχι σε σύνθεση, ή έκταση, ή βάθος. Τον διασκορπίζουμε, και φωτίζουμε μόνο ένα κομμάτι το οποίο και διογκώνουμε……

Κοιτάζουμε να ξεχωρίσουμε οπότε, αυτό που είμαστε ολικά, από το μεμονωμένο κομμάτι που κρίναμε.

Τότε, βλέπουμε το γιατί θα θέλαμε να μην ήμασταν έτσι, και θα δούμε ότι αφορά τον έλεγχο. Πάμε να ελέγξουμε τον εαυτό μας, να είναι συγκεκριμένα πράγματα, με τη μορφή που τους έχουμε ήδη προσδιορίσει, αλλιώς είμαστε θαρρούμε ατελής. Αυτό μας δείχνει πως μας σαμποτάρουμε εμείς οι ίδιοι.

Συνήθως, για πράγματα που νομίζουμε μόνο πως μας λείπουν. Εκεί μπορούμε να δούμε τι δουλεύουμε σε ένα βαθύτερο επίπεδο. Γιατί αυτό που κρίναμε, είναι μόνο η επιφάνεια, και αφορά ένα γεγονός. Το βάθος είναι κάτι γενικότερο. Είτε η υπομονή, είτε η αποδοχή, η αντοχή, η δύναμη κλπ.

Τότε, αποφασίζουμε να κάνουμε πράγματα τα οποία θα μας αποδείξουν (και το ξέρουμε,) πως το χαρακτηριστικό το έχουμε απλά δεν το έχουμε διαπιστώσει στη πράξη.

Φοβόμαστε; Θα κάνουμε επίτηδες όσα φοβόμαστε. Δεν θα μας τα φέρνει όμως το περιβάλλον. Οι ίδιοι θα τα προκαλέσουμε, και την ώρα που θα βρισκόμαστε μέσα τους, θα παρατηρούμε…….

Το αστείο είναι πως τίποτα απ’ όσα είχαμε το φόβο ότι θα συμβεί δεν γίνεται. Φούσκα ο φόβος…..

Εκεί, στην πράξη όμως, διαπιστώνουμε τελικά, πως έχουμε τα πάντα, και πως η κάθε ανεπάρκεια, αφορά τις υποτιθέμενες μόνο ελλείψεις μας, δηλαδή απλά μία νοητική θεώρηση.

Διαπίστωση;

«Ο προγραμματισμός του νοητικού μας φορέα, μας ρίχνει σε παγίδες».

Οπότε;

Παίρνουμε τον έλεγχο της σκέψης μας, (όχι ακαριαία βέβαια, αλλά αρχίζουμε να το δουλεύουμε), και κοιτάμε καθαρά, χωρίς κρίσεις και χαρακτηρισμούς.

Αυτό αφορά τον παρατηρητή της λειτουργίας μας, ο οποίος δεν ταυτίζεται με την πράξη ή τα αποτελέσματα της, αλλά μένει στο χειρισμό, και το πώς δουλεύουν οι ενέργειες, ανάλογα το χρώμα που ο ίδιος τους δίνουμε.

Κοιτάζουμε να ξεκινούν τα πράγματα από μας, και όχι να είμαστε ανταποκρινόμενοι σε ότι συμβαίνει. Προσπαθούμε να γίνουμε ενεργητικοί. 

Αυτό σημαίνει (μια και ήδη αυτό το δουλεύουμε), πως οτιδήποτε έρθει και από μόνο του μπροστά μας, θα το χειριστούμε πάλι ενεργητικά. Δηλαδή ενώ ήρθε, δεν θα μας παρασύρει μέσα του, γιατί γνωρίζουμε πως δουλεύει η όλη διαδικασία.

Επανερχόμενοι στο θέμα, βλέπουμε πως αν κάνουμε μία πράξη την οποία προγραμματίζουμε να μας ρίξει, αυτό και θα κάνει. Αλλά είναι λειτουργία την οποία αναγνωρίζουμε. Αντιλαμβανόμαστε πως γνωρίζοντας την, αν πέσουμε μέσα, θα ξέρουμε πως παρασυρθήκαμε να ταυτιστούμε, οπότε εύκολα αποταυτιζόμαστε, γνωρίζοντας πως απλά ήταν μία θεώρηση δική μας.

Παιχνιδίζουμε λοιπόν.

Επιλέγουμε πορεία, μπαίνουμε οικειοθελώς, και παρατηρούμε.

Δεν ταυτιζόμαστε, αλλά είμαστε εκεί, παρόντες, να δούμε το ξεδίπλωμα μας.

Δεν καθορίζουμε τι να είμαστε, αλλά παρατηρούμε τι είμαστε στο κάθε τώρα μας.

Χωρίς καμία απολύτως κρίση.

Τι είμαστε ικανοί να νιώσουμε, βιώσουμε, δούμε, αντιληφθούμε. 

Και ζήλια, και θυμό, και ανεπάρκεια, και αγάπη, και πάθος, και δύναμη, και ομορφιά.

Τα βλέπουμε όμως.

Η προσοχή μας είναι στο να μην μπορέσει να μας κρυφτεί τίποτα, και όχι στο να κατηγορήσουμε τον εαυτό μας, ή να τον χαρακτηρίσουμε αναλόγως του τι νιώθουμε.

Η κατανόηση, και το αγκάλιασμα όλων των λειτουργιών μας, φέρνουν το μεγαλείο μας στην επιφάνεια.

Γιατί ενώ βιώνουμε όλα όσα βιώνουμε, δεν είμαστε αυτά, αλλά Αυτός που τα βιώνει, και αντιλαμβάνεται τις λειτουργίες, τους νόμους, τις αιτίες και όλα τα αποτελέσματα.

Αποταυτιζόμενοι από τα αποτελέσματα, έρχεται η γνώση αυτού που Είναι, και τότε μας δίνεται η δυνατότητα και να βιωθεί. Έτσι, γινόμαστε οι αιτίες.

Γιατί είμαστε ανοιχτοί σε όλα όσα δεν είναι αποκαλυμμένα, αλλά περιμένουν να πάμε εμείς εκεί, ώστε να μας γίνουν γνωστά...

Νίκη Σλαύκου

http://magicalchemistis.blogspot.gr