Το πιο φθηνό «φάρμακο» ....!!!!!!!

Το να έχει ο άνθρωπος ένα σταθερό σκοπό στη ζωή του, μπορεί να τον προστατεύσει καλύτερα από την άνοια και το Αλτσχάιμερ όσο περνάνε τα χρόνια, σύμφωνα με μία νέα αμερικανική επιστημονική έρευνα, που δείχνει ότι οι ηλικιωμένοι πρέπει να μην έχουν απάθεια και κατάθλιψη, αλλά, αντίθετα, να αισθάνονται ότι ζουν για κάποιο σκοπό.

Οι ερευνητές, που δημοσίευσαν τη σχετική μελέτη στο ψυχιατρικό περιοδικό "Archives of General Psychiatry" του Αμερικανικού Ιατρικού Συλλόγου, διαπίστωσαν ότι, για κάποιο λόγο, όσοι άνθρωποι αισθάνονται περισσότερο από τους άλλους ότι έχουν ένα σκοπό στη ζωή τους, είναι αυτοί που, ακόμα κι αν έχουν στον εγκέφαλό τους τα φυσικά σημάδια της άνοιας και του Αλτσχάιμερ, τα καταφέρνουν καλύτερα να μην επηρεάζονται αρνητικά από αυτά, όπως μετέδωσε το Αθηναϊκό Πρακτορείο.

Οι ερευνητές μελέτησαν τα τεστ που είχαν δοθεί σε περίπου 250 ηλικιωμένους, οι οποίοι αργότερα πέθαναν και οι εγκέφαλοί τους ελέγχθηκαν μέσω νεκροψίας για να διαπιστωθεί σε ποιό βαθμό ήταν προχωρημένη η εξάπλωση των σημαδιών της άνοιας. Προτού οι συμμετέχοντες πεθάνουν, οι ερευνητές τους είχαν ζητήσει να προσδιορίσουν κατά πόσο αισθάνονται ότι έχουν ένα σκοπό στη ζωή τους και αν βρίσκουν συγκεκριμένο νόημα σε αυτήν. Η ύπαρξη στόχου θεωρείται από τους ψυχολόγους δείκτης ψυχικής υγείας και ικανοποίησης στην προσωπική ζωή.

'Εδωσαν ένα ψυχολογικό τεστ στους ηλικιωμένους από το οποίο αξιολόγησαν σε ποιό βαθμό οι τελευταίοι όντως αισθάνονταν ότι ζουν για κάποιο σκοπό. Η μεταθανάτια μελέτη του εγκεφάλου των ατόμων αυτών επέτρεψε στους επιστήμονες να συσχετίσουν το ψυχικό βίωμα καθενός, όσον αφορά το σκοπό και την αξία της ζωής του, με την μεταθανάτια κατάσταση του εγκεφάλου του.

Όπως διαπιστώθηκε, ακόμα και ανάμεσα σε εκείνους τους ηλικιωμένους που είχαν πολλά σημάδια άνοιας (τις χαρακτηριστικές «πλάκες» που προκαλούν το θάνατο των νευρωνικών εγκεφαλικών κυττάρων), όσοι, όσο ζούσαν, αισθάνονταν ότι είχαν ένα σκοπό, ήσαν αυτοί που επηρεάζονταν λιγότερο αρνητικά από την πρόοδο της νευροεκφυλιστικής νόσου και τη σταδιακή έκπτωση των νοητικών λειτουργιών τους.

Οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι, κατά μέσο όρο, τα άτομα μ' ένα σκοπό στη ζωή τους είχαν περίπου 30% βραδύτερη επιδείνωση των νοητικών λειτουργιών τους σε σχέση με όσους σε μικρό μόνο βαθμό θεωρούσαν ότι ζούσαν για κάποιο συγκεκριμένο σκοπό. Δεν είναι ακόμα σαφές για ποιό λόγο και μέσα από ποιό βιολογικό μηχανισμό ο σκοπός στη ζωή συσχετίζεται με την καλύτερη υγεία του εγκεφάλου στα γεράματα. Εξάλλου, από την μελέτη προκύπτει ότι οι πιο μορφωμένοι φαίνεται να είναι πιο ικανοί στο να επιβραδύνουν την άνοια. 

real.gr

http://psixologikosfaros.gr

Μαθαίνω «να δένομαι» με τον εαυτό μου & τους ανθρώπους......!!!!!!!!!

Γυρεύω τους ανθρώπους, είπε ο μικρός πρίγκιπας. Τι πάει να πει ημερώσει;

Είναι κάτι που παραμελήθηκε πολύ, είπε η αλεπού. Σημαίνει να «δημιουργείς δεσμούς..»

Απόσπασμα από το παραμύθι «Ο μικρός πρίγκιπας και η αλεπού», του Αντουάν Ντε Σαιντ - Εξυπερύ. Τα παραμύθια πολλές φορές πέρα από το να τέρψουν, καταφέρνουν να διδάξουν, να προβληματίσουν φωτίζοντας το νου και την ψυχή. Μέσα από την αλληγορία, το συμβολισμό και το παιχνίδι η μετάδοση διδαγμάτων επιτυγχάνετε άμεσα και αποτελεσματικά.

Με αφορμή, λοιπόν, το παραπάνω απόσπασμα που τονίζει τη σημασία της ανάπτυξης δεσμών ανάμεσα στους ανθρώπους, θα προσπαθήσουμε να ρίξουμε λίγο φως στις πλευρές εκείνες του εαυτού μας όπως και των άλλων ανθρώπων, επειδή συνήθως φοβόμαστε να τις προσεγγίσουμε από την ανησυχία μήπως τελικά δεν τα καταφέρουμε και απορριφθούμε.

Αναμφισβήτητα, η δημιουργία και διατήρηση ανθρώπινων δεσμών δεν αποτελεί εύκολη και αυτονόητη υπόθεση. Χρειάζεται χρόνο, συνέπεια, υπομονή αλλά και ψυχραιμία κάποιες φορές. Κοινά είναι τα χαρακτηριστικά που προϋποτίθενται κατά τη σχέση και επαφή με τον εαυτό μας, και που δυστυχώς οι περισσότεροι παραμελούμε.

Στο ταξίδι της ενδοσκόπησης του εαυτού μας και της μετάβασης του Εγώ στο Εμείς δεν απουσιάζουν οι απογοητεύσεις και οι ματαιώσεις, διότι αυτό το παιχνίδι της διπλής γνωριμίας είναι μια σκοτεινή στην αρχή και αρκετά επίπονη στη συνέχεια διαδικασία που απαιτεί υπομονή και σθένος.

Η σταδιακή και με ειλικρίνεια ανακάλυψη των στοιχείων του εαυτού μας, οδηγεί στο «ημέρωμα» της ψυχή μας, κατάσταση που μας συνδέει άμεσα με τη βίωση της ευτυχίας. 

«Δένομαι» με τον εαυτό μου θα πει :

- Παρατηρούμε τον εαυτό μας, τι σκέφτεται, πως αντιδρά, τι λόγους εκφέρει. Σιγά, σιγά καταφέρνουμε να ακούσουμε τη φωνή του, που μας μιλά άλλοτε με φόβο, άλλοτε αλαζονικά, άλλοτε πληγωμένα, άλλοτε αγχωμένα, κτλ.

- Στη διαδικασία της αποκάλυψης και του ξεδιπλώματος του εαυτού μας δεν επικρίνουμε, δεν κατηγορούμε, αλλά προσπαθούμε όσο μπορούμε να κατανοήσουμε αυτό που μας συμβαίνει. Η επικριτική διάθεση αναστέλλει την όποια πρόθεση για επικοινωνία.

- Μάλιστα συχνά θα παρεμβαίνουν ματαιόδοξες αντιλήψεις, κενές θέσεις και στερεότυπα, στα οποία θα προσκολλάται ο νους μας, ο οποίος θα μας ανακόπτει από την εσωτερική μας φωνή και ενδεχομένως να μας οδηγεί σε πλάνες. Επομένως, παράλληλα απαιτείται ο απεγκλωβισμός μας από τις αρνητικές εικόνες και ιδέες που μας καθηλώνουν σε ένα φαύλο κύκλο αυτολύπησης, φόβων, παθών, που εμποδίζουν το ταξίδι της γνώσης και μας απομακρύνουν από την πηγή της αλήθειας.

- Αποδεχόμενοι και αναλογιζόμενοι την πραγματικότητα και τις καταστάσεις που μας στιγμάτισαν, βρίσκουμε σιγά, σιγά την εσωτερική δύναμη και το κουράγιο να συνεχίσουμε την προσωπική μας πορεία. Αναγεννημένοι θέτουμε και πάλι νέους στόχους. Κάνουμε επίσης σαφέστερα τα όρια μας στο περιβάλλον μας. Συνειδητοποιούμε τις δυνατότητες μας και αποφασίζουμε να τις αξιοποιήσουμε όχι με βιαστικές κινήσεις που μαρτυρούν πείσμα και ανησυχία αλλά με ήρεμο και αισιόδοξο νου.

«Δένομαι» με τους ανθρώπους θα πει :

- Σεβόμαστε τη διαφορετικότητα του άλλου. Καλλιεργούμε τη σχέση με σκοπό να επικοινωνήσει η θετική όψη του εαυτού μας με τα θετικά στοιχεία της προσωπικότητας του άλλου. Σε όλους υπάρχουν τα σπέρματα του καλού έστω και σε κατάσταση δυνατότητας, όπως και του κακού. Εμείς επιλέγουμε που θα στρέψουμε την προσοχή μας και για τι θα παλέψουμε. 

- Κάθε επικριτική και ανταγωνιστική διάθεση σε αυτή τη διαλεκτική διαδικασία δεν έχει χώρο. Αποτελεί προϋπόθεση η αποδοχή της σύνολης προσωπικότητας του άλλου, προκειμένου να εκδηλωθεί η αμοιβαία εμπιστοσύνη. 

- Η εμπιστοσύνη είναι αυτό που αποδεσμεύει τους ανθρώπους από τους ανομολόγητους φόβους, και της νοητικές τους εξαρτήσεις. Διευκολύνει την ψυχική επαφή ανάμεσα σε εμάς και σε εκείνον με τον οποίο καλλιεργούμε δεσμούς πίστης και αφοσίωσης. 

Ακόμη, και οι παρεξηγήσεις και οι ασυνεννοησίες που ενδέχεται να παρουσιαστούν, ξεπερνιούνται με διάλογο και καλή πρόθεση.Το αποτέλεσμα είναι να βιώνουν και οι δυο πλευρές αμοιβαία συναισθήματα αγάπης και φιλίας.

- Το δώρο της φιλίας δρα ως φάρμακο για την ψυχή. Μέσα από μια σχέση φιλίας αποκομίζουμε πολλά ψυχικά οφέλη που μετουσιώνουν την ενστικτώδη πλευρά της ύπαρξη μας σε μια ανώτερη, φωτισμένη, πολιτισμένη και συλλογική συνείδηση. Γι αυτό το λόγο, ως ώριμοι άνθρωποι έχουμε ευθύνη τόσο απέναντι στον εαυτό μας όσο και απέναντι στο φίλους μας να βρισκόμαστε δίπλα τους, διοχετεύοντας τους με συνέπεια τη φροντίδα και την αφοσίωση που έχουν ανάγκη. Έτσι, θα καταφέρουμε ότι και ο μικρός πρίγκιπας: να «ημερώσουμε» και να «ημερωθούμε».

Σοφία Κακιά 

Φιλόλογος, 

ειδίκευση στην Ιστορία της Φιλοσοφίας 

http://www.e-psychology.gr

http://psixologikosfaros.gr

Δώδεκα παράλογες ιδέες που μας τρελαίνουν.....!!!!!!!

Κάποιες ιδέες μας προκαλούν νευρώσεις χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε..!! Διαβάστε παρακάτω ποιες είναι αυτές οι ιδέες καθώς και τον αντίλογο τους σύμφωνα με τον  Αμερικανό ψυχολόγο και ψυχοθεραπευτή ALBERT ELLIS που ανέπτυξε τη  ΛΟΓΙΚΟΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΉ ΘΕΡΑΠΕΊΑ.

1. Πρέπει να μας αγαπάνε οι « σημαντικοί άλλοι» για ότι κάνουμε. Για να ξεπεραστεί αυτό, θα πρέπει να συγκεντρωθούμε στο δικό μας αυτοσεβασμό, στο να κερδίζουμε εκτίμηση για πρακτικούς σκοπούς και να αγαπάμε παρά να αγαπιόμαστε.

2. Συγκεκριμένες ενέργειες είναι άσχημες και ότι οι άνθρωποι που τις κάνουν πρέπει να τιμωρηθούν. Μπορεί κάποιες πράξεις να είναι αντικοινωνικές και οι άνθρωποι να συμπεριφέρονται νευρωτικά αλλά πρέπει να τους δοθεί η ευκαιρία να αλλάξουν.

3.Η ιδέα ότι είναι απαίσιο να μην πηγαίνουν τα πράγματα όπως τα θέλουμε. Σύμφωνα με τον Ellis, στην περίπτωση αυτή θα ήταν καλό να προσπαθήσουμε να αλλάξουμε ή να ελέγξουμε την κατάσταση ώστε να γίνει πιο ικανοποιητική. Αν αυτό δεν είναι δυνατό, τότε καλό θα είναι να τις δεχθούμε προσωρινά όπως είναι.

4.Η ιδέα ότι η ανθρώπινη δυστυχία προκαλείται από εξωτερικούς παράγοντες . Το πώς αντιμετωπίζουμε εμείς τις δύσκολες καταστάσεις, μπορεί κατά ένα μεγάλο μέρος να συντελέσει στην ευτυχία ή τη δυστυχία μας.

5.Η ιδέα ότι είναι καλύτερο να αποφεύγουμε τις δυσκολίες παρά να τις αντιμετωπίζουμε κατά πρόσωπο. Η πραγματικότητα είναι ότι ο πρώτος, «εύκολος» τρόπος αποδεικνύεται ότι είναι και ο χειρότερος σε βάθος χρόνου.

6.Η ιδέα ότι αν κάτι είναι επικίνδυνο μας αναστατώνει και αποκτάμε εμμονή με αυτό. Αν και συχνά αγνοούμε οτιδήποτε πρέπει ειλικρινά να το αντιμετωπίσουμε, θα πρέπει να το καταστήσουμε ακίνδυνο ή αλλιώς να αποδεχθούμε το αναπόφευκτο.

7.Η ιδέα ότι χρειαζόμαστε κάτι άλλο, ισχυρότερο ή μεγαλύτερο από τον εαυτό μας για να βασιστούμε. Αυτό, όχι μόνο δεν ισχύει, αλλά αντιθέτως πρέπει να πάρουμε ρίσκα, να σκεφτούμε και να δράσουμε χωρίς εξαρτήσεις.

8.Η ιδέα ότι πρέπει να είμαστε τέλειοι σε όλα. Η τελειότητα δεν υπάρχει και για το λόγο αυτό πρέπει να δεχτούμε τον εαυτό μας σαν ατελές ον που έχει ανθρώπινες αδυναμίες.

9.Η ιδέα ότι κάτι που κάποτε επηρέασε τη ζωή μας θα την επηρεάζει αιώνια. Στην πραγματικότητα μπορούμε να μάθουμε από τις εμπειρίες μας αλλά να μην προσκολληθούμε ή προκαταληφτούμε από αυτές.

10.Η ιδέα ότι πρέπει να έχουμε απόλυτο έλεγχο στα πράγματα. Η ζωή όμως είναι γεμάτη πιθανότητες και εκδοχές. Μπορούμε όμως, παρόλα αυτά, να την απολαύσουμε!

11.Η ιδέα ότι η ανθρώπινη ευτυχία μπορεί να κατακτηθεί με την αδράνεια. Δεν είναι αλήθεια γιατί είμαστε πραγματικά χαρούμενοι όταν καταπιανόμαστε με δημιουργικούς σκοπούς ή όταν αφοσιωνόμαστε σε πρόσωπα και πράγματα έξω από εμάς.

12.Η ιδέα ότι δεν έχουμε κανέναν έλεγχο στα συναισθήματά μας. Δεν ισχύει γιατί έχουμε πραγματικό έλεγχο στα συναισθήματα μας αν αποφασίσουμε να δουλέψουμε για να αλλάξουμε τις εσφαλμένες πεποιθήσεις μας.

Παραγιουδάκη Πίστη,

Ψυχολόγος http://iatropedia.gr
http://psixologikosfaros.gr

Ποιός σε ακινητοποιεί ;

Στη ζωή σου θα βρεις πολλά άτομα που θα θελήσουν σε ακινητοποιήσουν , να σε αποθαρρύνουν και να σε πείσουν ότι αυτό που ονειρεύεσαι δεν είναι εφικτό . Αυτοί που θέλουν να σε ακινητοποιήσουν είναι αυτοί που ξεβόλεψες και ενόχλησες. Φοβούνται ότι θα χάσουν κάτι σπουδαίο - την ασφάλεια τους , την ρουτίνα τους. Ίσως αισθάνονται ότι θα σε χάσουν. Αισθάνονται ότι απειλούνται.

Τέσσερεις τύποι ανθρώπων που θέλουν να σε ελέγχουν :

1. Ο τρομοκράτης θα πει "δεν είναι ασφαλές" !!!

Αυτός κινητοποιείται από τους φόβους του και τείνει να μεγαλοποιεί τα ρίσκα.

2. Ο συντηρητικός λέει "δεν είναι αυτός ο τρόπος που συνήθως το κάνουμε" !!!

Σε αυτόν δεν αρέσουν οι αλλαγές . Αυτός συχνά αναπολεί το παρελθόν και είναι εξαρτημένος από το συνηθισμένο και την ρουτίνα.

3. Ο ηττοπαθής λέει "Δεν είναι δυνατόν, δεν γίνεται" !!!

Αυτός βλέπει προβλήματα παντού και το όνειρο του δεν θα υλοποιηθεί.

4. Ο ανταγωνιστής λέει ότι "Δεν θα σε αφήσω , δεν θα σε επιτρέψω" !!! 

Αυτός χρησιμοποιεί εξουσία και εκφοβισμό για να μπλοκάρει το μονοπάτι σου. Ο ανταγωνιστής ίσως να σου εναντιωθεί επειδή φοβάται ότι θα χάσει χρήματα ή τον έλεγχο σου και έχει την δύναμη να σε σταματήσει.

Πιθανόν αναγνώρισες ότι μερικά από αυτά τα άτομα είναι ήδη στη ζωή σου. Πιθανόν ήδη έχεις αντιληφτεί ότι μερικοί από αυτούς είναι άτομα που σε αγαπούν.

Τι κάνεις σε αυτή την περίπτωση; Τους επιτρέπεις να σου κλείσουν το δρόμο; Ανταγωνίζεσαι τα λεγόμενα τους και τις πεποιθήσεις του; . Επιλέγεις το όνειρο σου αντί το βόλεμα σου;

απόσπασμα από ένα αγαπημένο βιβλίο

ΤHE DREAMGIVER

Bruce Wilkinson

μετάφραση Σεβαστή Βόλα

Η εμπειρία μου 

Οι πιο πειστικοί Bulies της ζωής σου είναι οι άτομα που θέλουν το" καλό " σου . Άτομα που "νοιάζονται" για σένα και δεν θέλουν να ρισκάρεις, να πονέσεις , να χάσεις , να αποτύχεις και να πληγωθείς . Είναι άτομα που είναι κυριευμένα από φόβο , που θεωρούν επιτυχία το ασφαλές και το βόλεμα και έχουν εξάρτηση από το οικείο. Είναι άτομα που θέλουν να σε ελέγχουν και δεν σου επιτρέπουν να λάμψεις και να βγάλεις την ομορφιά σου .

και εγώ λέω 

Δες το δυναμικό σου!!!! Τα λόγια των άλλων χαρακτηρίζουν τους άλλους . Μη συντονίζεσαι με το δονητικό τους πεδίο. Μη ρουφάς την αρνητικότητα τους και τις χαμηλές δονήσεις τους . .Αυτοί επιλέγουν να βλέπουν κινδύνους και εμπόδια , ίδιοι θύματα του εαυτού τους και αρχιτέκτονες της φυλακής τους ακτινοβολούν τις περιοριστικές τους πεποιθήσεις. Παρατήρησε τους ανθρώπους που σε αμφιβάλλουν . 

Δες με ποιες λέξεις και συμπεριφορές σε ακινητοποιούν. Παρατήρησε τις συσπάσεις στο πρόσωπο τους την ώρα που κλέβουν ενέργεια και σε αμφισβητούν. Κάθε φορά που σε αμφιβάλλουν οι μυς του προσώπου συσπώνται με ένα συγκεκριμένο τρόπο. 

Δεσμεύσου με τον εαυτό σου να είσαι στο φως , στην ενέργεια του φωτός. Άφησες τους να νιώσουν τις δονήσεις σου μέσω της ενέργειας σου. Φαντάσου ότι είσαι ένας καθρέφτης και ακτινοβολείς το φως της ψυχής σου .. Κατανοείς τους φόβους και την στάση αυτών που σε ρίχνουν μα δες το σαν πρόκληση !!! 

Σκέψου ότι τους έστησες σε αυτό το ρόλο για να σε προκαλούν και παρόλ 'αυτά εσύ στηρίζεις, εμπιστεύεσαι τον εαυτό σου και προχωράς. Ανέβασε το δονητικό τους πεδίο θυμίζοντας τους το δυναμικό τους , ότι .υπάρχουν δεκάδες τρόποι για να υλοποιηθεί κάτι, ότι εσύ νιώθεις ασφαλής ακόμα και όταν είσαι στο άγνωστο και δήλωσε ότι έχεις ήδη δεσμευτεί με τον εαυτό σου να προχωρήσεις. Δες το φωτεινό θεϊκό ον πίσω από το σώμα τους. Εστιάσου ότι είναι φωτεινές ψυχές ανεξάρτητα από το τι δείχνει η πραγματικότητα και τα λεγόμενα τους.

Από την στιγμή που ονειρεύεσαι , όλο το σκηνικό αρχίζει να στήνεται , οι ρόλοι έχουν αρχίσει να διανέμονται, οι ηθοποιοί παίρνουν την θέση τους και το νέο σενάριο της ζωής σου αρχίζει να παίρνει σάρκα και οστά.

Μια συμβουλή μόνο σου δίνω. Να απολαύσεις την διαδρομή μέχρι να παιχτεί και η τελευταία πράξη του έργου διότι η διαδρομή πιθανόν να έχει προκλήσεις και πολλούς νταήδες !!! 

Καλό δρόμο!

Σεβαστή Βόλα ,

πιστοποιημένη Life Coach

EFT και NLP Practitioner

loving-me.com

http://psixologikosfaros.gr

Μπορούμε να "μάθουμε" να αγαπάμε τον... "οποιονδήποτε" ;

Συμβουλές και μέθοδοι από τον Dr Robert Epstein! 

Ποιό πιστεύετε πως είναι το βασικό λάθος στον τρόπο που προσεγγίζουμε την αγάπη; 

Για τους περισσότερους ανθρώπους του δυτικού πολιτισμού, οι σχέσεις μας είναι ένας τομέας της ζωής μας που τον αφήνουμε εντελώς στην τύχη. Σχεδιάζουμε την εκπαίδευση μας, την καριέρα μας, τα οικονομικά μας, τη συνταξιοδότησή μας, αλλά νιώθουμε ακόμα άβολα με την ιδέα ότι θα πρέπει να προγραμματίσουμε στη ζωή μας την αγάπη. Ωστόσο, για πολλούς αιώνες, η ρομαντική αγάπη θεωρήθηκε ως μια μορφή τρέλας, αλλά το πάθος δε σχετίστηκε με τη νόμιμη βάση για το γάμο μέχρι προσφάτως. 

Γιατί δίνουμε τόση έμφαση στο πάθος; 

Το πρόβλημα ξεκινά από τα παραμύθια. Προωθούν κάποιους πολύ ανθεκτικούς μύθους. Ο μύθος του ενός και μοναδικού είναι μία πολύ καταστροφική πλάνη. Πιστεύουμε πως Ο ένας είναι εκεί έξω για μας, εάν και εφόσον θα μπορέσουμε ποτέ να τον/την βρούμε. Πιστεύουμε ότι κάποτε θα τον βρούμε Τον ένα και πως αυτός ή αυτή ποτέ δεν θα αλλάξουν, ούτε και εμείς επίσης. 

Πώς αυτός ο μύθος μας επηρεάζει; 

Επηρεάζει στο πώς θα επιλέξουμε το σύντροφό μας. Αν νομίζουμε ότι αγαπάμε κάποιον αμέσως, τότε είμαστε ερωτευμένοι με μια εξιδανικευμένη εκδοχή του προσώπου, ή, όπως λέει και ο ήρωας του Σαίξπηρ ο δούκας Ορσίνο, είστε απλά «ερωτευμένοι με τον έρωτα». 

Τα παραμύθια μας ενθαρρύνουν να ψάξουμε για τον κεραυνοβόλο έρωτα, αλλά οι σχέσεις που βασίζονται σε αυτό το είδος σχεδόν πάντα καταλήγουν σε κατάρρευση. Ιστορικά αυτές οι απροσδόκητες συνδέσεις αποτελούν ένα είδος τρέλας. 

Επίσης, όταν οι προσδοκίες μας παραβιάζονται - όταν δηλαδή οι σύντροφοί μας μας απατούν ή σταματούν να προσέχουν την εξωτερική τους εμφάνιση ή παύουν να κοιμούνται μαζί μας - παθαίνουμε κατάθλιψη ή θυμώνουμε. Και σπάνια κάνουμε την προσπάθεια να κρατήσουμε τα πράγματα ως έχουν. 

Οπότε εάν δεχτούμε ότι το πρότυπο αυτό για να βρούμε την αγάπη δε λειτουργεί, υπάρχει κάποιο άλλο που φέρνει αποτελέσματα; 

Το εξήντα τοις εκατό των γάμων παγκοσμίως γίνεται από προξενιό ή από τους γονείς, και κατά το ήμισυ σε αυτούς τους γάμους, οι άνθρωποι μαθαίνουν να αγαπούν ο ένας τον άλλο με την πάροδο του χρόνου. 

Μια μελέτη που πραγματοποιήθηκε στην Ινδία, στη δεκαετία του 1980 αποκάλυψε πως η «αγάπη» από τον κεραυνοβόλο έρωτα άρχισε να ξεθωριάζει μετά από περίπου δύο χρόνια, αλλά η αγάπη των προσυμφωνημένων γάμων αυξάνεται σταδιακά, ξεπερνώντας ακόμα και την αγάπη στους γάμους που προκλήθηκαν καθαρά από αυτό το συναίσθημα. Δέκα χρόνια μετά, η αγάπη των προσυμφωνημένων γάμων ήταν δύο φορές πιο ισχυρή. 

Και τι συμβαίνει με τη σεξουαλική έλξη; 

Η φυσική έλξη είναι σημαντική, ειδικά στο αρχικό στάδιο μιας σχέσης. Αλλά είναι επίσης σημαντικό να γνωρίζουμε πώς να διακρίνουμε τον πόθο από την αγάπη. Όταν η φυσική έλξη είναι πολύ ισχυρή, μπορεί να τυφλώσει, και πολλοί άνθρωποι που νομίζουν ότι είναι ερωτευμένοι στην πραγματικότητα νιώθουν μόνο πόθο. 

Πιστεύετε πως θα πρέπει να εντάξουμε τους προσυμφωνημένους γάμους στη Δύση; 

Όχι, καθόλου - αλλά είναι δυνατό για μας να πάρουμε τον έλεγχο της αγάπης στη ζωή μας. Δε χρειάζεται να εγκαταλείψουμε την αγάπη εξ ολοκλήρου στην τύχη. Συνήθως αφήνουμε τη χαλάρωση και την ειρήνη του μυαλού μας εξ ολοκλήρου στην τύχη, αλλά στη συνέχεια μάθαμε να χρησιμοποιούμε ασιατικές τεχνικές χαλάρωσης για να ταιριάζουν στις δικές μας ανάγκες. Πιστεύω ότι μπορούμε να κάνουμε το ίδιο και με τη διαδικασία να μάθουμε για την αγάπη. 

Πώς μπορούμε να πάρουμε τον έλεγχο της αγάπης στη ζωή μας; 

Κατ' αρχάς, πρέπει να δεχθούμε ότι δεν υπάρχει ένας «σωστός» σύντροφος προορισμένος για μας. Ο μύθος της αδελφής ψυχής είναι μία επιβλαβής χαζομάρα. Πρέπει να κοιτάξουμε γύρω μας με νέα μάτια, νέες υποθέσεις και νέες δεξιότητες. 

Οπότε μπορούμε να αγαπάμε τον οποιονδήποτε; 

Δεν πιστεύω ότι μπορούμε να ερωτευτούμε τον οποιονδήποτε, αλλά υπάρχουν πολλοί άνθρωποι γύρω μας, με τους οποίους θα μπορούσαμε να δημιουργήσουμε μία αγάπη που να διαρκέσει. Δύο άνθρωποι πρέπει να συμβαδίζουν και τουλάχιστον να έλκονται με κάποιον τρόπο μεταξύ τους 

Σίγουρα δεν είναι εύκολο να διευρύνουμε των κύκλων των κατάλληλων για μας ανθρώπων. 

Όχι, σίγουρα όχι. Πρέπει να σκεφτούμε αν πιστεύουμε πως η αγάπη είναι κάτι το μαγικό, μυστικιστικό για το οποίο δεν έχουμε κανέναν έλεγχο, ή εκτός αν υπάρχουν ικανότητες που μπορούμε να μάθουμε ότι θα μας βοηθήσουν. 

Πρόσφατες μελέτες στο Μεξικό, στην Ιταλία και στο Ηνωμένο Βασίλειο ανακάλυψαν νευρολογικούς και χημικούς συσχετισμούς της αγάπης. Ο μεγαλύτερος μύθος απΆόλα για την αγάπη είναι ότι δεν μπορεί να μελετηθεί επιστημονικά. 

Πιστεύετε πως η μέθοδός σας κάνει τον έρωτα εμπόρευμα; Αποτελεί αυτό μία πιο πεζή εναλλακτική λύση για την «πραγματική» αγάπη; 

Η παθιασμένη αγάπη είναι ένα αγαθό, πωλείται σε μας από τον κινηματογράφο, τα μυθιστορήματα και τα τραγούδια. Δυστυχώς, αυτό το αγαθό πωλείται σε μια μορφή τόσο ρεαλιστική όσο και απρόσιτη για τους περισσότερους ανθρώπους. 

Προτείνω να θέσουμε τη ρομαντική αγάπη σε μια πιο σταθερή βάση. Είναι καταθλιπτικό να πιστεύουμε ότι η «πραγματική» αγάπη θα έρθει να μας βρει. Είμαι πάρα πολύ αισιόδοξος για να αφήσω οποιαδήποτε μορφή ευτυχίας στην τύχη. 

Psychologies 

Επιμέλεια/Μετάφραση για το Psyhealth: 

Ευτυχία Βαϊμάκη, 

MSc Μετάφρασης, 

http://www.psyhealth.gr

Να γίνεις αυτό που είσαι.....!!!!!!!!!

Γιατί άραγε ένα παιδί διακατέχεται από οργή ; Γιατί σε μια κοινωνία όπου κυριαρχεί η βία και οι ακρότητες, αναρωτιόμαστε όλοι για το πως είναι δυνατόν να γίνονται όλα όσα γίνονται ; Και δεν αναρωτιόμαστε το αυτονόητο ; Γιατί το ερώτημα πάντα είναι "πως είναι δυνατόν να έκανε αυτό το πράγμα; " και αντ' αυτού δε ρωτάμε "γιατί μεγάλωσε χωρίς αγάπη; "Ένας άνθρωπος μεγαλώνει και οδηγείται στη βία και εμείς μένουμε άναυδοι εκείνη τη δεδομένη χρονική στιγμή.

Μια κοινωνία ρέπει προς τη βία και μένουμε επίσης αποσβολωμένοι να κοιτούμε. Αλλά τα μεγάλα ερωτήματα είναι αλλού και ανακύπτουν σε προσωπικό επίπεδο. Πως θα αλλάξω τον κόσμο άραγε αν δεν αλλάξω τον εαυτό μου ; Αν δε δώσω στο παιδί μου όλα όσα απαιτούνται για να γίνει ένας υγιής άνθρωπος ; Και δεν είναι τόσα πολλά αυτά. 

Ίσως να είναι ένα και μόνο πράγμα. Ίσως απλά χρειάζεται να του δώσω αγάπη. Και ποιος γονιός δεν αγαπά το παιδί του, θα αναρωτηθεί εδώ ίσως κανείς. Πολλοί, θα μπορούσα να απαντήσω, αλλά ας μην το προσεγγίσω έτσι γιατί μοιάζει σαν προσπάθεια δική μου, να αποποιηθώ τις δικές μου ευθύνες και να κάνω αυτό που συνήθως κάνουμε. Να είμαστε δηλαδή σε ένα θρόνο, μοιράζοντας κατηγορίες από ψηλά, σε οτιδήποτε κινείται από κάτω, αλλά μη δυνάμενοι να δούμε το μόνο πράγμα που δε βρίσκεται στο αφ'υψηλού οπτικό μας πεδίο. Δηλαδή τον εαυτό μας. 

Στην πορεία της δουλειάς μου, έχω δει πολλά παιδιά που ως ενήλικες πια συνεχίζουν να διακατέχονται από ενοχές σχετικά με το γονεικό τους περιβάλλον. Δεν αντέχουν τη βαθύτερη αίσθηση ότι έχουν μέσα τους ίσως απορρίψει αυτό το περιβάλλον και το βιώνουν ως απειλητικό για την ύπαρξή τους. Και πολλά από αυτά τα αισθήματα, τα έχουν απωθήσει σε πολύ έντονο βαθμό γιατί ασυνείδητα αισθάνονται ότι δε μπορούν να τα αντέξουν. 

Και επίσης ασυνείδητα φοβούνται το τι θα φέρει η παραδοχή του θυμού που υπάρχει προς το γονεικό περιβάλλον. Οι αλυσίδες όμως που κουβαλούμε από τα παιδικά μας χρόνια δε σπάνε με απώθηση. Όσο περίεργο κι αν αυτό ακούγεται, οι αλυσίδες σπάνε με έναν και μόνο τρόπο. Με την όσο γίνεται πιο συνειδητή παραδοχή ότι υπάρχουν. Και δε μιλώ για την επιφανειακή διάσταση των καθηλώσεων που αντιλαμβανόμαστε. Αυτό που αντιλαμβανόμαστε είναι απλά η επιφανειακή αίσθηση του τι συμβαίνει στο βάθος.

Η κορυφή του παγόβουνου. Λόγω της απώθησης, το μέγεθος του θυμού είναι απείρως μεγαλύτερο. Αποδεχόμαστε τον επιφανειακό θυμό που εντοπίζουμε, αλλά δεν αποδεχόμαστε τον υπόλοιπο θυμό που έχει ήδη μετασχηματιστεί σε κάτι άλλο. Σε κάποιον μπορεί να είναι μια κατάθλιψη, σε κάποιον άλλο μια κρίση πανικού, σε κάποιον τρίτο μια νεύρωση κάποιας μορφής και πάει λέγοντας. Και όλα συντείνουν σε μια κοινή ίσως συνισταμένη. Ο άνθρωπος συνεχίζει να υπάρχει και να ζει όχι με βάση αυτό που πραγματικά μέσα του είναι, αλλά με βάση όλα όσα ατυχώς κληρονόμησε από τους γονείς του. 

Η ιστορία των γονιών του, κληρονομήθηκε από τον ίδιο και συνεχίζει να τη βιώνει χωρίς να του ανήκει. Και νοιώθει πως κουβαλά κάτι ξένο, χωρίς να ξέρει τι είναι αυτό και χωρίς να καταλαβαίνει ποιος είναι ο λόγος που δε μπορεί να το ξεφορτωθεί. Οι αλυσίδες δε σπάζουν. Μόνο η αποδοχή της ύπαρξής τους μπορεί να είναι το πρώτο βήμα για να τις αποτινάξει κανείς. Μόνο τότε αρχίζει το μαγικό ταξίδι, του να γίνει κανείς αυτό που πραγματικά είναι...

http://chriskakoulidis.blogspot.com

http://psixologikosfaros.gr

Διώξτε το στρες με 1 πανεύκολη τεχνική....!!!!!!!!

Στρες. Πέντε γράμματα που όμως έχουν τη δύναμη να μας προκαλέσουν από πονοκεφάλους, αϋπνία και κόπωση έως διατροφικές διαταραχές, καρδιαγγειακά προβλήματα και διαβήτη. Αυτά είναι τα κακά νέα. 

Τα καλά νέα είναι ότι υπάρχει ένας πολύ απλός αλλά απίστευτα αποτελεσματικός τρόπος να διώξουμε το στρες: η ίδια μας η αναπνοή. 

Ο δρ Andrew Weil (ο οποίος θεωρείται αυθεντία στο χώρο της εναλλακτικής ιατρικής - έχει εκδώσει περισσότερα από δέκα βιβλία με πωλήσεις πάνω από δέκα εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως - λέει από την έδρα του στο πανεπιστήμιο της Αριζόνα όπου διδάσκει : «Αν έπρεπε να δώσω μία μόνο συμβουλή για το πώς να ζούμε καλύτερα και πιο υγιεινά, θα έλεγα απλώς να μάθουμε να αναπνέουμε σωστά». Τι σημαίνει λοιπόν «αναπνέω σωστά»; 

Τι συμβαίνει στο σώμα μας όταν αναπνέουμε σωστά; 

Αν παρατηρήσουμε την αναπνοή ενός μωρού θα δούμε ότι με κάθε εισπνοή φουσκώνει η κοιλιά του. Αυτή είναι και η σωστή, ή αλλιώς, διαφραγματική αναπνοή. Όπως εξηγεί ο φυσιοθεραπευτής κ. Αναστάσιος Χόρτης, «όταν εισπνέουμε βαθιά, το διάφραγμα (δηλαδή ο μυς που χωρίζει το στήθος από την κοιλιακή χώρα) ''κατεβαίνει'' και πιέζει τα όργανα της κοιλιάς ώστε να δώσει χώρο στους πνεύμονες να χωρέσουν όσο το δυνατό περισσότερο οξυγόνο. 

Στην εκπνοή επανέρχεται ψηλότερα βοηθώντας τους πνεύμονες να αποβάλουν διοξείδιο του άνθρακα. Στις περισσότερες περιπτώσεις, επειδή δεν αναπνέουμε σωστά, ο αέρας δεν φτάνει μέχρι τα κατώτερα τμήματα των πνευμόνων, όπου βρίσκονται πολλά μικρά αιμοφόρα αγγεία τα οποία ευθύνονται για τη μεταφορά του οξυγόνου στα κύτταρα. Με τη σωστή λοιπόν αναπνοή παρέχουμε αρκετό οξυγόνο στα κύτταρα όλου μας του σώματος, επιβραδύνουμε τους καρδιακούς παλμούς και εξισορροπούμε την αρτηριακή πίεση». 

Αναρωτηθείτε, πότε νιώθουμε καλύτερα; Όταν η αναπνοή μας είναι κοφτή και γρήγορη, όπως όταν είμαστε αγχωμένοι, ή όταν αναπνέουμε ήρεμα και βαθιά; 

Anti-stress τεχνική αναπνοής 

Χρησιμοποιώντας τη διαφραγματική αναπνοή βοηθάμε σημαντικά τον εαυτό μας και σε συναισθηματικό επίπεδο. Όπως λέει ο κ. Θωμάς Φύλιος, συντονιστής βιωματικών σεμιναρίων Ολιστικής Ευεξίας και μεθόδων αυτοβελτίωσης, «όταν εστιάζουμε την προσοχή μας στην αναπνοή, επικεντρωνόμαστε στον παρόντα χρόνο, δηλαδή στη στιγμή, στο τώρα. 

Ουσιαστικά γινόμαστε παρατηρητές του εαυτού μας. Παρατηρώντας την αναπνοή μας μαθαίνουμε να παρατηρούμε και ό,τι άλλο μας συμβαίνει χωρίς να ταυτιζόμαστε με αυτό, όπως για παράδειγμα, τις σκέψεις μας, οι οποίες είναι και η βασική αιτία του άγχους μας». Ο ίδιος προτείνει μια απλή anti-stress τεχνική αναπνοής ώστε να μάθουμε να αναπνέουμε συνειδητά: 

Άσκηση παρατήρησης

1. Βάζουμε την προσοχή μας στην αναπνοή.

2. Παρακολουθούμε τη διαδρομή κάθε εισπνοής και εκπνοής (χωρίς να αλλάξουμε κάτι στον τρόπο που αναπνέουμε).

3. Αν μας έρχονται σκέψεις από το παρελθόν ή το μέλλον, απλώς τις παρατηρούμε και εστιαζόμαστε ξανά στην αναπνοή μας. Ο εστιασμός στην αναπνοή μας κρατάει στο εδώ και τώρα. Μετά από αρκετή εξάσκηση θα μπορούμε εύκολα να αποφορτιζόμαστε από άγχος ,συναισθηματική φόρτιση και σωματική κούραση. Καλή επιτυχία !

quenn.gr 

http://www.psyhealth.gr