ΘΕΜΑΤΑ ΑΓΑΠΗΣ ΚΑΙ ΑΓΓΕΛΩΝ
Σάββατο 24 Αυγούστου 2013
Αϋπνία και Μουσική......!!!
Η απαλή, χαλαρωτική μουσική αποδεικνύεται ένας ευχάριστος, οικονομικός και ασφαλής τρόπος αντιμετώπισης της αϋπνίας.
Η αϋπνία είναι αιτία κούρασης, κατάθλιψης, άγχους, ευερεθιστικότητας και μείωσης της ετοιμότητας.Πρόκειται για ένα πρόβλημα που επηρεάζει μεγάλα ποσοστά ανθρώπων και έχει πολλές προεκτάσεις στον επαγγελματικό, οικονομικό και ιατρικό τομέα.
Τα στατιστικά δεδομένα δείχνουν ότι πάσχουν από αϋπνία :
· 40% των ενηλίκων άνω των 50 ετών
· 50% των ηλικιωμένων άνω των 70 ετών
· 30% των ενηλίκων ηλικίας από 40 έως 50 ετών
· 20% των εφήβων και νέων ενηλίκων
Επιπρόσθετα 20% των ενηλίκων άνω των 65 ετών πάσχουν από μόνιμο πρόβλημα αϋπνίας. Πολλές έρευνες μέχρι σήμερα, βρήκαν ότι η αϋπνία αυξάνει τον κίνδυνο για σοβαρά προβλήματα υγείας όπως καρδιοπάθειες, ασθένειες πνευμόνων, αρθρίτιδα και γαστρο-οισοφαγική παλινδρόμηση. Επίσης διάφορες ασθένειες είναι αιτία αϋπνίας.
Βλέπουμε λοιπόν ότι η αύξηση της ηλικίας συνοδεύεται και από αύξηση της αϋπνίας. Η αντιμετώπιση της αϋπνίας με μη φαρμακευτικά μέσα είναι μια ελκυστική θεραπευτική προσέγγιση.
Σε όλες τις ηλικίες η χορήγηση ηρεμιστικών και υπνωτικών φαρμάκων μπορεί να βοηθήσει κατά της αϋπνίας. Όμως η προσφορά εναλλακτικών μη φαρμακευτικών τρόπων για τη θεραπεία της αϋπνίας, μπορεί να συμπληρώνει ή ακόμη και να αντικαθιστά τη θεραπεία με φάρμακα.
Στους ηλικιωμένους που συχνά χρειάζεται να παίρνουν πολλά φάρμακα, ο κίνδυνος παρενεργειών απομακρύνεται και μειώνεται εάν μια άλλη μέθοδος, μη φαρμακευτική μπορεί να βοηθά κατά της αϋπνίας.
Η μουσική φαίνεται ότι υπόσχεται πολλά στην καταπολέμηση της αϋπνίας. Σε πρόσφατη έρευνα, γιατροί από το πανεπιστήμιο Case των Ηνωμένων Πολιτειών και από την Ταϊβάν, εξέτασαν το ρόλο τη απαλής μουσικής στην ποιότητα του ύπνου σε ηλικιωμένους.
Εξέτασαν τα προβλήματα ύπνου σε 60 άτομα ηλικίας από 60 έως 83 ετών. Οι 30 από αυτούς μπορούσαν να επιλέγουν από διάφορους τύπους ηρεμιστικής, χαλαρωτικής μουσικής για να ακούνε για 45 λεπτά πριν να κοιμηθούν. Οι υπόλοιποι συνέχισαν την καθιερωμένη τους ρουτίνα.
Η μελέτη του ύπνου των ατόμων αυτών, έδειξε ότι ήδη από την πρώτη εβδομάδα, αυτοί που άκουγαν μουσική πριν κοιμηθούν, παρουσίαζαν 26% βελτίωση του ύπνου τους.
Με το πέρασμα του χρόνου το εν λόγω ποσοστό αυξανόταν και έφτανε μέχρι το 35%, στην ομάδα της μουσικής πριν από τον ύπνο.
Όσο πιο πολύ οι ασθενείς καταλάβαιναν την αξία της απαλής μουσικής πριν από τον ύπνο και όσο πιο πολύ έλεγχαν την χαλάρωση τους πριν από τον ύπνο, τόσο καλύτερα ήσαν τα αποτελέσματα στην ποιότητα και διάρκεια του ύπνου τους.
Ο ύπνος τους αυξανόταν σε διάρκεια και ήταν καλύτερος σε ποιότητα σε σύγκριση με τους ασθενείς που δεν χρησιμοποιούσαν τη μουσική.
Οι ασθενείς της ομάδας με τη μουσική, δήλωναν περισσότερο ξεκούραστοι και ικανοποιημένοι με τον ύπνο τους όπως και πιο αποτελεσματικοί κατά τη διάρκεια της ημέρας. Παράλληλα ο καρδιακός και αναπνευστικός ρυθμός τους χαμήλωνε περισσότερο όταν κοιμόντουσαν.
Πρέπει να προσθέσουμε ότι η ίδια ερευνητική ομάδα, είχε δείξει σε παλαιότερη έρευνα της ότι η μουσική μειώνει τον πόνο μετά από εγχειρήσεις. Μάλιστα βρήκαν ότι η μουσική σε συνδυασμό με τεχνικές χαλάρωσης, ήταν σε θέση να μειώνουν περισσότερο τον πόνο παρά τα αναλγητικά φάρμακα.
Η απαλή, χαλαρωτική μουσική αποδεικνύεται ένας ευχάριστος, οικονομικός και ασφαλής τρόπος αντιμετώπισης της αϋπνίας. Είναι εύκολο για τους ασθενείς να αποκτήσουν την τεχνική χαλάρωσης διαμέσου της μουσικής και η μέθοδος δεν προκαλεί παρενέργειες.
medlook
Μότσαρτ και Βιβάλντι με συνταγή ψυχίατρου........!!!
Μπετόβεν για τις κρίσεις πανικού, Βιβάλντι για το στρες και Μότσαρτ για τα δύσκολα προβλήματα συνιστούν οι επιστήμονες.
Η μουσική μπορεί να συμβάλει στη θεραπεία συγκεκριμένων ψυχικών ασθενειών και ψυχοσωματικών διαταραχών, εκτιμούν αμερικανοί και σκωτσέζοι επιστήμονες, οι οποίοι ζητούν από τους ασθενείς τους να ακούνε συγκεκριμένα μουσικά κομμάτια. Π.χ., ο Μπετόβεν θεωρείται κατάλληλος για την αντιμετώπιση κρίσεων πανικού, οι Ρink Floyd για την κατάθλιψη, ενώ η τζαζ γενικά θεωρείται το πλέον «θεραπευτικό» είδος μουσικής.
Όπως γράφει το "Βημα", επιστημονική ομάδα του Πανεπιστημίου της Γλασκώβης χρησιμοποιεί ένα μείγμα ψυχολογίας και ακουστικής μηχανικής προκειμένου να εξακριβώσει κατά πόσον η μουσική μπορεί να κρύβει τη λύση πολλών ψυχολογικών παθήσεων. Αναλύουν τους στίχους, τους τόνους, ακόμη και αυτούς που κρύβονται πίσω από διάσημα ροκ και ποπ τραγούδια.
«Η επίδραση ενός κομματιού μουσικής σε έναν άνθρωπο ξεπερνά κατά πολύ αυτό που πιστεύουμε, ότι απλώς ένα γρήγορο τέμπο μπορεί να ανεβάσει τη διάθεση, ενώ ένα πιο αργό μπορεί να μας ρίξει» εξηγεί ο επικεφαλής της μελέτης Ντον Νοξ, προσθέτοντας ότι «η μουσική εκφράζει συναίσθημα μέσα από πολλούς παράγοντες, όπως ο τόνος, η δομή και τα άλλα χαρακτηριστικά ενός κομματιού, ενώ και οι στίχοι μπορεί να έχουν μεγάλη επίδραση».
Έτσι η μουσική συγκροτημάτων όπως οι Ρink Floyd (και ειδικά τα άλμπουμ τους «Wish Υou Were Ηere» και «Τhe Dark Side Οf Τhe Μoon»), το άλμπουμ «Cold Τurkey» του Τζον Λένον και το κομμάτι «What Α Wonderful World» του Λούις Αρμστρονγκ θεωρούνται «ανεβαστικά» της διάθεσης.
Αντιθέτως, τα «Αnother Οne Βites Τhe Dust» των Queen, «Εverybody Ηurts» των RΕΜ και «Cigarettes and Αlcohol» των Οasis αποδείχθηκε ότι χάλασαν την διάθεση των εθελοντών.
Στόχος των σκωτσέζων επιστημόνων είναι να αναπτύξουν ένα μαθηματικό μοντέλο που να εξηγεί την ικανότητα της μουσικής να προκαλεί διαφορετικά συναισθήματα. Ετσι μπορούν να φτιάξουν προγράμματα στο κομπιούτερ τα οποία θα αναγνωρίζουν τις μουσικές εκείνες που είναι ικανές να επηρεάσουν τα συναισθήματα.
Στις ΗΠΑ επιστήμονες του Πανεπιστημίου Τεμπλ της Φιλαδέλφειας μελέτησαν τον εγκέφαλο 184 εθελοντών την ώρα που εκείνοι άκουγαν συγκεκριμένα είδη μουσικής. Διαπίστωσαν ότι κάθε μουσικό κομμάτι ή κλασικός συνθέτης είχε και διαφορετική επίδραση στην κυκλοφορία του αίματος, στη διάθεση και στις νευρικές λειτουργίες.
«Η χρήση της γλώσσας της μουσικής επάνω στον άνθρωπο επηρεάζει άμεσα όλες τις λειτουργίες του, ψυχικές ή σωματικές» υποστηρίζει η μουσικοθεραπεύτρια Σιμόνα Νιρενστάιν-Κατζ, προσθέτοντας ότι «σκοπός μας είναι να καταφέρουμε να ταιριάξουμε διάφορα είδη μουσικής επάνω σε συγκεκριμένες ψυχικές διαταραχές ώστε κατόπιν να τις θεραπεύσουμε».
Λ.χ., οι μουσικές συνθέσεις των Βιβάλντι, Πάχελμπελ, Χέντελ και Μπαχ είναι κατάλληλες για την αντιμετώπιση του στρες επειδή διαθέτουν ένα μουσικό τέμπο (το λεγόμενο και andante) όσο και ο ρυθμός της καρδιάς μας σε ηρεμία, δηλαδή 65 -70 χτύπους το λεπτό.
Επίσης υπάρχει και το λεγόμενο «Μozart effect» («Η επίδραση Μότσαρτ») σύμφωνα με το οποίο η σονάτα «Κ. 448 Για δύο πιάνα» του αυστριακού μουσουργού βελτιώνει την ικανότητα επεξεργασίας προβλημάτων που σχετίζονται με ανώτερες γνωστικές λειτουργίες, ελαττώνει τον απαιτούμενο χρόνο εκμάθησης, μειώνει τα λάθη κατά τη διάρκεια της εργασίας και βελτιώνει τη δημιουργικότητα και τη διαύγεια.
Το Βήμα
Είναι το Facebook σου μια εξάρτηση η το σημάδι Μοναξιάς σου ;
Το διαδίκτυο είναι ένα θαυμάσιο πράγμα, που επιτρέπει την ανταλλαγή πληροφοριών και μια σειρά από άλλες δραστηριότητες που γίνονται χωρίς κόπο. Ωστόσο, όπως όλα τα καλά πράγματα Διαδίκτυο έχει ένα μειονέκτημα - μια που μπορεί να καταστρέψει ζωές και να καταστρέψει τις οικογένειες. Ονομάζεται Διαδικτυακός Εθισμός.
Ως θεραπεύτρια του Χόλυγουντ για διασημότητες και ηθοποιούς, βλέπω όλες τις μορφές εξάρτησης. Και ξέρω από την εμπειρία με τους πελάτες μου ότι ο εθισμός στο διαδίκτυο είναι πραγματικός. Υπήρξαν κάποιες πρόσφατες και συναρπαστικές μελέτες που διεξήχθησαν σε αυτό τον τομέα.
Για παράδειγμα, μια πανεθνική μελέτη που διεξήχθη από μία ομάδα της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Stanford έδειξε ότι σχεδόν ένας στους οκτώ Αμερικανούς πάσχουν από μία τουλάχιστον ένδειξη προβληματικής χρήσης του Διαδικτύου. Και το Κέντρο Διαδικτυακού Εθισμού υποστηρίζει ότι ο εθισμός στο διαδίκτυο αναγνωρίζεται πλέον ως μια σοβαρή διαταραχή και εξετάζεται για να ενταχτεί στην επικείμενη αναθεώρηση του DSM-V.
Δεδομένου ότι ο όρος εθισμός στο Διαδίκτυο είναι ευρύς, κάποιοι ψυχολόγοι έχουν προσδιορίσει και ταξινομήσει σε υπο-κατηγορίες των εθισμών στο διαδίκτυο – μια από τις οποίες είναι το Facebook. Σύμφωνα με την εταιρεία ερευνών Nielsen, ο μέσος Αμερικανός περνά περίπου τέσσερις και μισή ώρες στο Facebook κάθε μήνα.
Ωστόσο, μερικοί άνθρωποι περνούν πολύ περισσότερο πολύτιμο χρόνο σε αυτό το site κοινωνικής δικτύωσης - της τάξης των 20 ή περισσότερων ωρών την εβδομάδα.
Αυτό που διαπιστώνουμε, όμως, είναι ότι δεν είναι ο υπολογιστής, per se, που είναι η πηγή του εθισμού. Αντίθετα, είναι το κενό στο εσωτερικό του πάσχοντος που κραυγάζει μέσω του εθισμού η ψυχαναγκαστικών συμπεριφορών.
Έτσι, οι ίδιοι καταναγκασμοί που οδηγούν στα ναρκωτικά, στο sex, ή στην εξάρτηση από το αλκοόλ μπορεί να έχουν το ίδιο αποτέλεσμα για τους χρήστες κοινωνικής δικτύωσης.
Ένα από τα προβλήματα με τις ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης όπως το Facebook είναι ότι οι άνθρωποι αισθάνονται ότι έχουν έναν λόγο να είναι εξαρτημένοι, επειδή ισχυρίζονται ότι κάνουν επιχειρηματική δραστηριότητα.
Μερικοί είναι αυτοαπασχολούμενοι επαγγελματίες που αναζητούν πελάτες, μερικοί είναι άτομα που να δικτυωθούν για μια νέα θέση εργασίας, και μερικά είναι στελέχη επιχειρήσεων που προσπαθούν να επεκτείνουν το μήνυμα της εταιρείας τους on line.
Όλα αυτά είναι ωραία, αλλά ας δούμε την πραγματικότητα: Για τους περισσότερους ανθρώπους, o χρόνος τους στο Facebook είναι η τάση φυγής που μεταμφιέζεται ως εργασία.
Βλέπουμε μια απίστευτη απόσυρση σε εικονικούς κόσμους αυτές τις μέρες. Οι άνθρωποι κρύβονται πίσω από τις οθόνες τους περισσότερο από ποτέ, και ο χρόνος που δαπανάται on line συνεχίζει να ανεβαίνει.
Αυτό σημαίνει λιγότερη ανθρώπινη αλληλεπίδραση, λιγότερο άγγιγμα, λιγότερη λογοδοσία και λιγότερη ανθρώπινη σχέση. Αυτό μπορεί να είναι ένα σημάδι μοναξιάς. Στην πραγματικότητα, η χρήση των social media sites, όταν δεν ελέγχεται, μπορεί να επιδεινώσει πραγματικά τα συναισθήματα μοναξιάς, επειδή θυμίζουν στον χρήστη πόσο μικρή αλληλεπίδραση έχει στην πραγματικότητα με τους άλλους
Είστε εθισμένοι;
Συνειδητοποιήστε ότι ακριβώς επειδή σας αρέσει το Facebook ή το Twitter δεν σημαίνει ότι είστε μόνοι ή εθισμένοι στο διαδίκτυο. Αλλά θα πρέπει να αναρωτηθείτε τι ώθηση οδηγεί το ενδιαφέρον σας για αυτά τα ηλεκτρονικά εργαλεία. Εάν είναι μια επιθυμία για επαφή, θα ήταν προτιμότερο να αφήσετε το ποντίκι και να επισκεφθείτε έναν φίλο - ή να βγείτε έξω και να κάνετε μια νέα γνωριμία.
Πολλοί άνθρωποι, ωστόσο, είναι απλά εξαρτημένοι από το παρελθόν τους. Χρησιμοποιούν το Facebook για να επανασυνδεθούν με παλιούς συμμαθητές, πρώην ερωτικούς συντρόφους και άλλοι με άτομα που δεν έχουν μιλήσει μαζί τους για πολλά χρόνια.
Θέλουν να ξέρουν τι συνέβη με το "με το ένα ή το άλλο ζήτημα », ποιος παντρεύτηκε ποιον και τι απέγινε το πρόσωπο που κάποτε αγάπησαν, πως κατέληξε και τι κάνει τώρα στη ζωή του.
Υπάρχει κάτι ανακουφιστικό και χαλαρωτικό σ 'αυτό. Ωστόσο,αν ξοδεύετε υπερβολικά μεγάλο χρονικό διάστημα σε αυτές τις δραστηριότητες, μπορεί να χρειαστείτε κάποια βοήθεια.
Έτσι, πόσος χρόνος είναι «too much» στο Facebook; Εάν είστε περισσότερο από μία ώρα την ημέρα, μπορεί να θέλετε να εξετάσετε την κατάστασή σας. Μπορεί να έχετε πράγματι πρόβλημα.
Ότι και αν προσπαθείτε να κάνετε, μπορείτε σίγουρα να το κάνετε σε μια ώρα, είτε πρόκειται για επανασύνδεση με ανθρώπους ή να κάνετε κάτι για την εργασία σας.
Στην πραγματικότητα, εάν είστε συγκεντρωμένοι, ο καθένας μπορεί να κάνει στο Facebook τις ενημερώσεις του σε λιγότερο από 30 λεπτά. Ναι, το Facebook είναι σίγουρα χρήσιμο για τις επιχειρήσεις και τα προσωπικά ζητήματα, αλλά κάντε ό, τι έχετε να κάνετε και στη συνέχεια κλείστε το. Φυσικά, όταν είστε μόνοι, παθαίνετε κατάθλιψη και δεν έχετε την ενέργεια για να διαχειριστείτε το χρόνο σας σωστά.
Δεν εστιάζετε, γιατί τα πράγματα δεν είναι αληθινά όσα συμβαίνουν στη ζωή σας. Αν δεν συγκεντρωθείτε σ τους στόχους σας δεν ξέρετε πού πηγαίνετε. Αισθάνεστε ένα κενό για τον εαυτό σας ή τις σχέσεις σας, και ζείτε στο Facebook, μια προσπάθεια να γεμίσετε ορισμένα κενά της ζωής σας.
Στην αρχή είναι συναρπαστικό, γιατί γίνεστε ο πρωταγωνιστής και να ζείτε στο δική σας προσωρινή πραγματικότητα. Αλλά όσο περισσότερο χρόνο περνάτε στο Facebook, τόσο πιο καταθλιπτικός και μόνος νιώθετε και θα πρέπει να περάσετε ακόμη περισσότερο χρόνο on line για να εξαλείψετε αυτά τα αρνητικά συναισθήματα. Τελικά πρόκειται για ένα φαύλο κύκλο που φαίνεται ότι δεν έχει διέξοδο.
Απελευθερωθείτε από τον εθισμό σας στο Facebook
Για να πάρετε σαφή εικόνα για τη σχέση σας με το Facebook, παρατηρήστε τι πραγματικά κάνετε κατά τη διάρκεια της σύνδεσης σας on line.. Οι πιθανότητες είναι να διαπιστώσετε ότι σπαταλάτε περισσότερο χρόνο από το να είστε παραγωγικοί.
Αν αυτή είναι η περίπτωση για εσάς, κοιτάξτε βαθιά μέσα στον εαυτό σας για να μάθετε τι λείπει από τη ζωή σας που σας κάνει να θέλετε να είστε στο Facebook τόσο πολύ.
Τώρα, αν ξοδεύετε πέντε ώρες την ημέρα στο Facebook και κερδίζετε εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια ως αποτέλεσμα των συνδέσεων που κάνετε, τότε κάντε το! Αλλά ας αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα : Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν το κάνουν αυτό. Η πλειοψηφία του χρόνου είναι σπατάλη. Ακόμα κι αν κάνετε ένα ή δύο κοινωνικής δικτύωσης επιχειρηματικά emails, ξοδεύετε περισσότερο χρόνο περιήγησης.
Θα ήταν λοιπόν καλύτερα να ξοδεύατε τον χρόνο σας σε πρόσωπο με πρόσωπο εκδηλώσεις δικτύωσης και επαγγελματικές συναντήσεις.
Αν η εξάρτηση στο Facebook είναι πολύ μεγάλη για να την αντιμετωπίσετε μόνοι, μπορείτε να λάβετε βοήθεια από επαγγελματίες θεραπευτές, ψυχολόγους και συμβούλους. Πρόκειται για μια θεραπεύσιμη πάθηση. Με την κατάλληλη υποστήριξη και καθοδήγηση, μπορείτε τελικά να κλείσετε τον υπολογιστή και να αρχίσετε να ζείτε την πραγματική ζωή σας και πάλι.
Έτσι, ενώ το Διαδίκτυο, το Facebook, τα email, μηνύματα κειμένου, και τα IMs έχουν κάνει τη σύνδεση με τους φίλους και τους αγνώστους ευκολότερη, αυτά τα εργαλεία αυτά έχουν επίσης αφαιρέσει την ανθρώπινη αλληλεπίδραση που όλοι χρειάζεται να έχουμε για να ζούμε μια ευτυχισμένη και υγιή ζωή.
Ως εκ τούτου, ο στόχος δεν είναι να εξαλείψουμε την τεχνολογία από τη ζωή μας, καθώς αυτό θα ήταν αδύνατο στη σημερινή εποχή. Ωστόσο, μπορείτε να περιορίσετε τη χρήση του Διαδικτύου σας και να χρησιμοποιήσετε τα τεχνολογικά εργαλεία επικοινωνίας με έναν υγιή τρόπο – κάτι που συμβάλλει στην πραγματική ανθρώπινη σχέση και δεν γίνεται εμπόδιο σε αυτό.
huffingtonpost
Psyhealth
Παρασκευή 23 Αυγούστου 2013
Δείξε μου τη φωτογραφία σου, να σου πω το IQ σου.....!!!
Ανάλογα με τη χώρα και την κουλτούρα της κάθε χώρας οι άνθρωποι τείνουν να πιστεύουν πως οι όμορφοι άνθρωποι είναι και πιο έξυπνοι ή το αντίστροφο...
Υπάρχουν διάφορα στερεότυπα γύρω από την ευφυΐα. Ανάλογα με τη χώρα και την κουλτούρα της κάθε χώρας οι άνθρωποι τείνουν να πιστεύουν πως οι όμορφοι άνθρωποι είναι και πιο έξυπνοι ή το αντίστροφο (βλ. ανέκδοτα με ξανθιές).
Στη Δύση επικρατούν και οι δύο τάσεις, με κάποιους λαούς να έχουν μια μάλλον αρνητική προκατάληψη εναντίων των όμορφων ατόμων τα οποία τείνουν να τα θεωρούν λιγότερο έξυπνα, και άλλους να δημιουργούν αυτόματους θετικούς συσχετισμούς μεταξύ ομορφιάς και εξυπνάδας. Υπάρχει κάποια αλήθεια πίσω από αυτά τα στερεότυπα;
Φαίνεται τελικά πως πράγματι υφίσταται μια θετική συσχέτιση μεταξύ φυσικής ομορφιάς και ευφυΐας, τουλάχιστον για τον δυτικό κόσμο και συγκεκριμένα τη Μ. Βρετανία. Εκεί τα πιο όμορφα άτομα φαίνεται πως τείνουν να είναι πιο έξυπνα από τα λιγότερο όμορφα.
Σύμφωνα με μια διαχρονική έρευνα στην οποία αναφέρεται το Psychology Today[1] τα παιδιά που σε μικρή ηλικία χαρακτηρίζονται ως πιο “εμφανίσιμα” τείνουν να αναπτύσσουν μεγαλύτερο δείκτη ευφυΐας σε σχέση με τα λιγότερο “εμφανίσιμα”.
Συγκεκριμένα, για 50 χρόνια οι Βρετανοί επιστήμονες παρακολουθούσαν την εξέλιξη όλων των παιδιών που γεννήθηκαν στην Μ. Βρετανία μεταξύ 1 και 9 Μαρτίου 1958. Μεταξύ των στοιχείων που συνέλεξαν όλα αυτά τα χρόνια υπήρχαν και οι χαρακτηρισμοί που κλήθηκαν να δώσουν οι δάσκαλοί των παιδιών όταν αυτά ήταν 7 και 11 ετών.
Οι δάσκαλοι έπρεπε να απαντήσουν στο ερώτημα εάν πίστευαν ότι το παιδί ήταν αντικειμενικά εμφανίσιμο ή όχι. Αν και τις δύο φορές το παιδί είχε χαρακτηριστεί ως εμφανίσιμο, τότε οι επιστήμονες της παρούσας έρευνας τους κατέτασσαν στους “εμφανίσιμους”. Αν έστω και στη μία φορά το παιδί δεν είχε χαρακτηριστεί ως εμφανίσιμο τότε το κατέτασσαν στους “μη εμφανίσιμους”.
Για την ιστορία, αξίζει να αναφερθεί πως βάσει του πιο πάνω διαχωρισμού το 63% των παιδιών είχαν χαρακτηριστεί ως εμφανίσιμα.
Στη συνέχεια οι επιστήμονες έψαξαν και βρήκαν τα ίδια άτομα, τα οποία πλέον είναι μεσήλικες, και αξιολόγησαν τον δείκτη νοημοσύνης τους.
Αυτό που βρήκαν ήταν πως οι “μη εμφανίσιμοι” είχαν κατά μέσο όρο δείκτη νοημοσύνης 91.8, ενώ οι “εμφανίσιμοι” 104.23. Υπενθυμίζουμε πως στον δείκτη ευφυΐας το 100 είναι ο μέσος όρος και η τυπική απόκλιση είναι 15, πράγμα που σημαίνει ότι και οι δύο ομάδες ήταν εντός του μέσου όρου.
Παρόλα αυτά όμως η διαφορά των 13 περίπου μονάδων φάνηκε πως είναι στατιστικά σημαντική. Το φύλο δεν φάνηκε να παίζει κάποιον ιδιαίτερο λόγο, αν και οι “εμφανίσιμοι” άνδρες είχαν μεγαλύτερη διαφορά από τους “μη εμφανίσιμους”, σε σχέση με τη διαφορά “εμφανίσιμων” και “μη εμφανίσιμων” γυναικών.
Πως μπορούμε να εξηγήσουμε αυτά τα αποτελέσματα; Μήπως κάτι πάει λάθος στην μεθοδολογία μας και καταλήγουμε σε λανθασμένα αποτελέσματα ή μήπως τελικά πράγματι η φυσική ομορφιά συνδέεται με κάποιο τρόπο με την ευφυΐα; Αυτά είναι αρκετά δύσκολα ερωτήματα.
Κάποιος θα μπορούσε να πει πως πολύ απλά οι έξυπνοι άνθρωποι μας φαίνονται αυτόματα και πιο όμορφοι. Αλλά αυτό δεν λύνει το πρόβλημα.
Ίσα-ίσα το κάνει κυκλικό και ίσως λίγο πιο πολύπλοκο, γιατί αν υποθέσουμε ότι ισχύει αυτή η θεωρία τότε θα πρέπει να εξηγήσουμε το γιατί τείνουμε να βλέπουμε την εξυπνάδα ως χαρακτηριστικό γνώρισμα ή και ακόμη και ως κριτήριο της φυσικής ομορφιάς, σε τέτοιο βαθμό που να γίνεται ένα αυτοεκπληρούμενο στερεότυπο.
Μήπως τελικά η ομορφιά δεν είναι κάτι τόσο επιφανειακό και δεν περιορίζεται στο όμορφο δέρμα, το καλοχτισμένο κορμί και στα μπλε μάτια, αλλά σχετίζεται και με λιγότερο επιφανειακά πράγματα όπως η εξυπνάδα; Από την άλλη, μπορούμε επίσης να υποθέσουμε πως το γεγονός πως κάποιος είναι “άσχημος”, αυτόματα του δημιουργεί ένα επιπλέον εμπόδιο στην ζωή του, το οποίο μεταξύ άλλων έχει αντίκτυπο και στην εκπαίδευσή του και κατΆ επέκταση και στην ευφυΐα του.
Για παράδειγμα, κάποιο παιδί που είναι “άσχημο” είναι αναμενόμενο πως δεν θα λαμβάνει τόσα θετικά μηνύματα από το περιβάλλον του όσο ένα “όμορφο”. Κατ' επέκταση, μπορεί να αναπτύξει χαμηλή αυτοπεποίθηση, η οποία θα έχει ως αποτέλεσμα να μην θέτει υψηλούς στόχους στην ζωή του, να προσπαθεί λιγότερο να επιτύχει εκπαιδευτικούς στόχους και εν τέλει να αναπτύσσει και χαμηλότερο δείκτη ευφυΐας.
Οι Kanazawa & Kovar σε μια δημοσίευσή τους το 2006[2] βλέπουν τη σχέση ευφυΐας και εξυπνάδας από μία διαφορετική σκοπιά. Εκεί υποστηρίζουν με εμπειρικά στοιχεία μία βασική θεωρία σχετικά με το γιατί οι όμορφοι άνθρωποι τείνουν να είναι και οι πιο έξυπνοι.
Η θεωρία προέρχεται από την εξελικτική κοινωνιο-βιολογία και είναι η εξής: Οι πιο έξυπνοι άνδρες μπορούν να αποκτήσουν πιο εύκολα κάποιο υψηλό κοινωνικό στάτους σε σχέση με τους λιγότερο έξυπνους.
Οι γυναίκες έλκονται από άνδρες με υψηλότερο κοινωνικό στάτους, κάτι που δίνει την ευκαιρία στους έξυπνους άνδρες να επιλέξουν όμορφες γυναίκες που έλκονται από αυτούς. Αποτέλεσμα ενός τέτοιου γάμου είναι ένα έξυπνο και όμορφο παιδί το οποίο κληρονόμησε το πρώτο χαρακτηριστικό από τον πατέρα του και το δεύτερο από τη μητέρα του.
Πριν αρχίσετε να μιλάτε για κοινωνικό δαρβινισμό, είναι καλό να υπενθυμίσουμε ορισμένα βασικά πράγματα. Η ομορφιά σαφώς και δεν είναι αντικειμενικά μετρήσιμη με την ευρύτερη έννοια του όρου.
Πρόκειται για ένα κοινωνικό δημιούργημα που πολλές φορές επιβάλλεται από την κοινωνία στο άτομο. Δεν είναι τυχαίο πως ένας νεαρός Ταϊλανδός της φυλής Padaung θεωρεί τον μακρύ, ασθενικό λαιμό ως ένδειξη ομορφιάς, ενώ το ίδιο πράγμα για τους περισσότερους από εμάς θεωρείται παράξενο και αντιαισθητικό.
Όπως βεβαίως δεν είναι επίσης τυχαίο ότι τα ψηλά, λιγνά κορμιά των μοντέλων της σύγχρονης Δύσης θα θεωρούνταν άσχημα από κάποιον παρατηρητή που ζούσε στην Ευρώπη του Μεσαίωνα. Τα κοινωνικά πρότυπα αλλάζουν με τον τόπο και τον χρόνο. Επομένως η ομορφιά ως δείκτης δεν έχει καμία απολύτως διαχρονική αξία.
Έπειτα, δεν πρέπει να ξεχνάμε και τα προβλήματα που έχει ο ορισμός και η μέτρηση του δείκτη ευφυΐας. Παρόλο που τα τεστ IQ όσο πάνε λαμβάνουν υπόψην τους όλο και περισσότερους παράγοντες και γίνονται όλο και λιγότερο προκατειλημμένα για διάφορες κοινωνικές ομάδες, είμαστε πολύ μακριά ακόμη από την συμφωνία για το τι εστί ευφυΐα και πως μετράται αντικειμενικά ανάμεσα σε όλους τους ανθρώπους.
Πηγές : Psychology Today: “Beautiful People Really ARE More Intelligent“
Kanazawa & Kovar (2006). “Why beautiful people are more intelligent“. Intelligence. 32: 227–243
Ψυχολογείν
Η εσωτερική μας ορχήστρα..ή οι φωνές μέσα μας.......!!!
Έχουμε έναν κεντρικό εαυτό, που πρέπει να αποφασίσει για το τι απόφαση θα πάρει και πολλούς υπο- εαυτούς, που ο καθένας έχει την δική του φωνή.
Να ενημερωθούμε για τον εαυτό μας, λοιπόν. Ποιος είναι αυτός ο εαυτός? Είναι μόνος του, είναι ένας, είναι πολλοί, κι αν ναι, ποιοι είναι και τι θέλουν?
Παρατηρώντας και ακούγοντας τον εαυτό μας βλέπουμε ότι συνυπάρχουν «πολλοί εαυτοί». Θέλουμε, για παράδειγμα, να πάρουμε μια απόφαση ή να κάνουμε ή να μην κάνουμε κάτι και τότε αρχίζει ο εσωτερικός διάλογος:
− Θέλω, απόψε, να βγω για να διασκεδάσω.
− Καλέ, που θα πας? Έχεις πολύ διάβασμα.. σε λίγο αρχίζει η εξεταστική.
− Καλά, αν μάθει η μάνα σου ότι είσαι όλη μέρα έξω και δε διαβάζεις.. θα στεναχωρηθεί η καημένη.
− Κι αυτός ο καημένος ο φίλος σου τι φταίει που είσαι όλη μέρα μέσα και δεν συναντιέστε καθόλου?
− Θέλω να βγω να ξεσκάσω, μπούχτισα, δεν μπορώ άλλο.
− Που θα πάς, καλέ? Αφού έχεις βάλει στόχο να κερδίσεις την υποτροφία, έτσι όπως πας δεν θα τα καταφέρεις.
− Κι αύριο από το ξενύχτι δεν θα μπορείς να διαβάσεις καθόλου, θα κοιμάσαι όλη μέρα.
− Ουφ, δεν μπορώ.. τελικά τι να κάνω? Να βγω ή όχι?
Και τότε αρχίζει το μπέρδεμα, η αγωνία, το άγχος, η απογοήτευση…..
Βλέπουμε, λοιπόν, ότι έχουμε έναν κεντρικό εαυτό, που πρέπει να αποφασίσει για το τι απόφαση θα πάρει και πολλούς υπο- εαυτούς, που ο καθένας έχει την δική του φωνή. Είναι οι φωνές της λογικής, της επιθυμίας, της κριτικής, του πρέπει , του φιλικού, του φιλόδοξου, του εργατικού, του συντρόφου, του παιδιού κλπ.
Συνηθίζω να λέω ότι ο κεντρικός εαυτός είναι ο μαέστρος και οι υπο-εαυτοί είναι τα όργανα της ορχήστρας, οι φωνές. Ο μαέστρος αποφασίζει πως θα ερμηνευθεί το κομμάτι από τα όργανα. Για να το κάνει αυτό χρειάζεται να μελετήσει το κάθε όργανο χωριστά, να το γνωρίσει και να το ακούσει.
Στη συνέχεια θα ανέβει στο πόντιουμ, όπου θα διευθύνει τις φωνές σύμφωνα με την ενορχήστρωση, που έχει αποφασίσει. Κάπως έτσι λειτουργεί και ο κεντρικός εαυτός με τους υπο-εαυτούς.
Προτείνω, κάθε φορά που ακούμε τόσες φωνές μέσα μας και είμαστε μπερδεμένοι να αφιερώνουμε χρόνο να τις καταγράφουμε σε ένα χαρτί. Είναι πολύ βοηθητικό να δούμε καταγεγραμμένους τους υπο – εαυτούς μας, να τους αναγνωρίσουμε και να αποφασίσουμε ποιος θα παίξει σόλο.
Ψυχοδρόμιο
Νιώθουμε εγκατάλειψη όταν περνάμε απαρατήρητοι......!!!
Η ανάγκη να είμαστε με ανθρώπους είναι τόσο ισχυρή, ώστε όταν μας αγνοεί κάποιος βιώνουμε την εγκατάλειψη...
Για να είναι ένας άνθρωπος ευτυχισμένος, έχει ανάγκη να νιώθει πως ανήκει σε μία ομάδα ή ότι επικοινωνεί με τους άλλους, εξήγησαν οι ερευνητές από το Πανεπιστήμιο Purdue που πραγματοποίησαν τη νέα μελέτη.
Αυτή η αίσθηση ότι κάπου ανήκει, μπορεί να δημιουργηθεί όχι μόνο από τον οικογενειακό και άμεσο κοινωνικό περίγυρο, αλλά και όταν γίνεται μέλος σε ένα κλαμπ, όταν μένει σε μια φιλική γειτονιά ή – όπως αποκαλύπτει αυτή η μελέτη – όταν απλώς τον κοιτάξει στα μάτια ένας άνθρωπος που του είναι παντελώς άγνωστος.
Για να πραγματοποιήσουν τη μελέτη τους, οι ερευνητές επέλεξαν τυχαία άτομα που περπατούσαν στους χώρους του πανεπιστημίου. Ένας από τους ερευνητής υποδύθηκε τον ρόλο του «ξένου»: περπατούσε προς το μέρος ενός ατόμου και είτε τον κοίταζε μόνο στα μάτια, είτε τον κοίταζε και χαμογελούσε, είτε τον προσπερνούσε αδιάφορα.
Λίγο πιο κάτω, περίμεναν το άτομο αυτό άλλοι ερευνητές, οι οποίοι του ζητούσαν να απαντήσει σε ερωτήματα για το πόσο κοντά νιώθει με τους άλλους ανθρώπους.
Αποτέλεσμα: οι περιπατητές τους οποίους είχε κοιτάξει ο πρώτος ερευνητής στα μάτια, αισθάνονταν λιγότερο απομονωμένοι απΆ ό,τι εκείνοι τους οποίους είχε αγνοήσει - και αυτό ίσχυε είτε τους είχε χαμογελάσει την ώρα που τους κοίταξε, είτε όχι.
Όπως γράφουν οι ερευνητές στην επιθεώρηση «Psychological Science», προγενέστερες μελέτες έχουν δείξει πως όταν μας απορρίπτουν από μία ομάδα – ακόμα κι αν είναι κάποια που καταδικάζουμε – αισθανόμαστε απόρριψη.
«Μιλάμε για ανθρώπους που δεν γνωρίζαμε, απλώς έτυχε να περνούν από μπροστά μας – παρ' όλα αυτά, μια ματιά ή η ανυπαρξία της ήταν αρκετή για να τους επηρεάσει, έστω και παροδικά», δήλωσε ο επικεφαλής ερευνητής δρ Έρικ Βέσελμαν.
«Είναι προφανές ότι η σύνδεση που έχουμε με άλλους ανθρώπους, αποτελεί ένα πανίσχυρο φαινόμενο, το οποίο μας επηρεάζει με τρόπους που δεν μπορούμε καν να φανταστούμε».
Ρούλα Τσουλέα
Tα Νέα
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)