Η γνώση είναι το να μαθαίνεις κάτι κάθε μέρα. Η σοφία είναι το να αφήνεις κάτι πίσω σου κάθε μέρα...!!!!

Υπάρχει ένα ρητό στη φιλοσοφία του Ζεν που εξηγεί πολύ καλά τη σημαντική διαφορά ανάμεσα στη γνώση και στη σοφία:

«Η γνώση είναι το να μαθαίνεις κάτι κάθε μέρα. Η σοφία είναι το να αφήνεις κάτι πίσω σου κάθε μέρα»

Πράγματι, η απλότητα απαιτεί να ξεφορτωνόμαστε το πλεονάζον από τη ζωή μας, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι θα αφήσουμε πίσω μας επιθυμίες και πράγματα που περισσεύουν. 

Αν και φυσικά η κοινωνία μάς εξαναγκάζει να παλεύουμε για να αποκτάμε πάντα κάτι περισσότερο, κάθε άνθρωπος είναι υπεύθυνος να θέτει ως προτεραιότητά του την βελτίωση της ποιότητας ζωής του.

Για πολλούς ανθρώπους, αυτό σημαίνει ότι πρέπει να καταφέρουν να έχουν λιγότερο στρες στην καθημερινότητά τους και να καταφέρουν να νιώθουν λιγότερο πιεσμένοι γενικά. Πραγματικότητες όπως η εργασία, οι λογαριασμοί και τα έξοδα δυσχεραίνουν αυτή την προσπάθεια για ευτυχία και εσωτερική ηρεμία, αλλά το βέβαιο είναι πως δεν είναι αδύνατο.

Το να ζείτε στη στιγμή σημαίνει ότι εστιάζετε στο παρόν περισσότερο απ’ ότι εστιάζετε στο μέλλον και πολύ περισσότερο απ’ ότι εστιάζετε στο παρελθόν. 

Αυτή η στάση ζωής αναπόφευκτα οδηγεί σε μια γενικά απλούστερη ζωή· όπως αναφέρθηκε ήδη, η ποιότητα του χρόνου μειώνεται, όταν αυτός είναι γεμάτος με πολλά «πράγματα».

Μόλις αρχίσετε να αναγνωρίζετε τι πραγματικά θέλετε στη ζωή, θα αρχίσετε και να συνειδητοποιείτε πολύ αυθόρμητα τι είναι αυτό που δεν χρειάζεστε πια. 

Επιπροσθέτως, το πιθανότερο είναι πως θα αρχίζετε να λέτε πιο εύκολα «όχι»· όχι με αγενή τρόπο, αλλά απλά με έναν τρόπο που αποκαλύπτει την ανάγκη σας να περάσετε ποιοτικό χρόνο με τον εαυτό σας, για τη δική σας ψυχική ευεξία.

Τοποθετώντας την ελευθερία και την ευελιξία πάνω από αυστηρά προγράμματα και οικονομικές απολαβές, απολαμβάνετε οφέλη που δεν μπορούν να εκφραστούν επακριβώς με λόγια. 

Είτε επιλέξετε να ξοδέψετε το χρόνο σπίτι σας ή ταξιδεύοντας, μικρές και μεγαλύτερες απολαύσεις θα προστίθενται αυτόματα στη ζωή σας και οι αναμνήσεις των εμπειριών σας θα σας φέρνουν μεγαλύτερη χαρά απ’ όση μπορεί ποτέ να σας έδωσε οτιδήποτε αγοράσατε στη ζωή σας. 

Είναι ζωτικής σημασίας πρώτα να ξεφορτωθείτε την ιδέα ότι «όσο περισσότερα, τόσο το καλύτερο» από τη φιλοσοφία σας.

Αν και αυτή η ιδεολογία στρέφεται κατά των προσδοκιών και των στάνταρ που θέτει για εσάς η κοινωνία, χρειάζεται να αναρωτηθείτε πώς γίνεται κάποιος να απολαύσει τη ζωή, με τον ίδιο τρόπο που όλοι οι άλλοι το κάνουν. 

Ξεφορτωθείτε όσα πράγματα δεν χρειάζεστε, ελέγξτε σπανιότερα το mail σας και δείξτε καθημερινά ευγνωμοσύνη για τους ανθρώπους που έχετε στη ζωή σας.

Φυσικά, η αλλαγή σπανίως αποδεικνύεται εύκολη και μια τέτοια αλλαγή βεβαίως και δεν αποτελεί εξαίρεση στον κανόνα.

Όμως, αν πραγματικά πιστεύετε ότι θα καταφέρετε να αλλάξετε προς το καλύτερο και αν η επιθυμία σας είναι αυθεντική, τότε θα καταφέρετε χωρίς δεύτερες σκέψεις να αντισταθείτε στους κανόνες που σας έχει θέσει η κοινωνία και θα βρείτε χρόνο για απολαυστικές και χαλαρωτικές δραστηριότητες για:

-χόμπι

-πάθη

-χρόνο με τους αγαπημένους σας

-αντιστρεσογόνες δραστηριότητες

-αποτελεσματικότερη αποταμίευση

-χρήση και συντήρηση μόνο των πραγμάτων που χρειάζεστε και απολαμβάνετε

enallaktikidrasi.com

https://thesecretrealtruth.blogspot.com

Μερικοί άνθρωποι δεν μπαίνουν τυχαία στη Ζωή σου...!!!!

Έρχονται για να σου δείξουν κάτι…

Ήρθανε στη ζωή σου, σαν αστραπή. Δεν πρόλαβες να κρατήσεις το χαμόγελο στα χείλη, δε θυμάσαι καν πόσο πολύ είχε αλλάξει. Δεν πρόλαβες να συνηθίσεις το πέταγμα της ψυχής. Εκείνο το πέταγμα που έκανε τον κόσμο να φαίνεται τόσο δα μικρός, αρκετά μικρός για να μπορείς να τον κατακτήσεις. 

Καμιά φορά δυσκολεύεσαι να θυμηθείς και το άρωμά τους. Από κάπου περνάς και απλά έρχεται μια μυρωδιά που σε τραβάει, αλλά δεν μπορείς να ξέρεις αν ήταν αυτή. Το νιώθεις όμως, κάτι σου θυμίζει.

Περπατάς και το κενό που υπάρχει μέσα σου το γεμίζεις με τις όμορφες, όμως σύντομες στιγμές. Τις καλείς να έρθουν, έτσι απλά για να μη σε ρουφήξει το κενό και σε παρασύρει στη σιωπή και στην ομίχλη. 

Ξέρεις ότι αυτές οι αναμνήσεις θα σε συντροφεύουν, θα σε δυναμώνουν και θα σε κάνουν να χαμογελάς κρυφά όταν δε κοιτά κανείς. Με τα μάτια του νου θα ζεις κάθε στιγμή που σε άγγιξε, κάθε στιγμή που σε άλλαξε.

Ναι, γιατί αυτοί οι άνθρωποι ήρθαν για να αλλάξουν κάτι.

Ήρθαν να σου δείξουν κάτι που δεν ήξερες ότι είχες. Ανιδιοτελή Αγάπη, Πάθος, Ενθουσιασμό, Δύναμη, Δημιουργικότητα, μεγάλη καρδιά. Κάτι που για κάποιον λόγο είχες αφήσει στο σκοτάδι. Εκείνοι όμως είχαν το κατάλληλο φως. Το φώτισαν, το έβγαλαν στην επιφάνεια. Έλαμψες. Ίσως και να μην άντεχες αυτή την λάμψη κάποιες φορές. 

Έκλαιγες από χαρά ή από φόβο; Δε θυμάσαι. Όπως και να έχει όμως, έλαμψες. Μα πόσο πολύ! Και αυτή τη λάμψη τη σκόρπιζες γύρω και φώτιζες και τους άλλους. Φώτιζες την ψυχή τους και τον δρόμο τους. Την μετέδωσες. Άλλοι την κράτησαν, άλλοι όχι. Εσύ όμως έμαθες ότι μπορείς να το κάνεις.

Και μετά έφυγαν; Γιατί;

Ένα αιώνιο «γιατί» μπορεί να σε βασανίζει. Νομίζεις πως μέχρι τη μέρα που θα κλείσεις τα μάτια σου θα σε συντροφεύει. Και ίσως να είναι και έτσι. Γιατί δεν μπορείς να τους αγγίξεις, να τους ψιθυρίσεις: «τι κάνεις, πώς περνάς;».

Δεν μπορείς να ξέρεις αν σήμερα το πρόσωπό τους λάμπει στη θύμησή σου, όπως το δικό σου κάποιες φορές, ή αν σκοτεινιάζει όπως το δικό σου τις περισσότερες φορές.

Δεν ξέρεις αν τα νερά που μαζί κολυμπούσατε κάποια μέρα θα σας υποδεχτούν ξανά. Δεν ξέρεις αν θα ξαναδείτε τα αστέρια να πέφτουν με μανία, σαν να θέλουν να σας δώσουν ένα μήνυμα, όπως τότε. 

Δεν ξέρεις αν βλέπετε τα ίδια όνειρα. Όνειρα όπου οι ψυχές σας γίνονται ένα και γράφουν τις δικές τους σελίδες στην ιστορία του Σύμπαντος.

Γιατί έφυγαν; ίσως για να ανακαλύψεις τη δύναμη σου, και την ίδια σου την ψυχή. Ίσως για να δεις ότι μπορείς να λάμψεις και να βοηθήσεις κι άλλους να κάνουν το ίδιο. Και ο πόνος που άφησαν; Ένα μάθημα ζωής. 

Να προχωράς με τον πόνο παρέα γιατί είναι μέρος της ζωής. Να μην κλάψεις γιατί σε άφησαν, αλλά να κλάψεις για να συνεχίσεις. Γιατί μπορείς ακόμα κι αν πονάει.

Και ναι, κάποιοι κατάφεραν μέσα από αυτόν τον πόνο να περπατήσουν σε δρόμους που δεν ήξεραν ότι μπορούσαν, που δεν ήξεραν ότι υπήρχαν. Κάποιοι ανακάλυψαν ότι έχουν τη δύναμη να κατακτήσουν τα όνειρά τους. 

Κατάφεραν να δουν ότι ο πόνος μπορεί να είναι και προσωρινός. Μπορεί να κρατήσει ένα λεπτό, μια ώρα, μια μέρα ή ακόμη και έναν χρόνο. Αλλά τελικά θα υποχωρήσει και κάτι άλλο θα πάρει τη θέση του. Αν όμως παραιτηθείς, θα κρατήσει για πάντα.

Τους ευχαριστούμε για τα μαθήματα που μας έδωσαν. Είμαστε ευγνώμονες σε οποιαδήποτε δύναμη τους έφερε κοντά μας. Οι σκέψεις μας πάντα θα τους συντροφεύουν και ίσως να τους προστατεύουν.

Βίκυ Τσώκου

enallaktikidrasi.com

https://thesecretrealtruth.blogspot.com

Γέμισε η ζωή μας επικριτές...!!!!

Από μικρή θυμάμαι τη γιαγιά μου να μου ψιθυρίζει «Σσς, μην βρίζεις, τι θα πει ο κόσμος;».

Ήταν μία ερώτηση που γινόταν πάντα όταν οι πράξεις μου, ή τα λόγια μου, δεν συμφωνούσαν με την κοινή λογική, ή καλύτερα με αυτό που «περίμενε» ο κόσμος από εμένα. Ήταν, επίσης, μία ερώτηση, η οποία συνήθως προερχόταν από άτομο μεγαλύτερής μου ηλικίας και δεν προφερόταν ποτέ για να του απαντήσω.

Ήταν κάτι σαν κόφτης, μόλις ήθελα να εκφράσω κάτι διαφορετικό από το φυσιολογικό, ή από το κοινωνικά αναμενόμενο. Και όταν λέω «κοινωνικά αναμενόμενο» εννοώ τις φίλες της γιαγιάς. Τη μικρή κοινωνία που σχηματιζόταν κάθε μέρα στις 8 το πρωί, στην αυλή του εξοχικού μας τα καλοκαίρια.

Πέντε μεσήλικες κυρίες, οι οποίες έπιναν τον καφέ τους, συζητώντας για τα τεκτενόμενα της γειτονιάς. Παρόλο που έμοιαζαν όλες τους αρκετά, ήταν συνάμα τόσο μα τόσο διαφορετικές. Μία μικρή κριτική επιτροπή, ή καλύτερα οι κυρίες της αυλής.

Όσο μεγάλωνα συνειδητοποιούσα πως οι φίλες της γιαγιάς μου, αντικατοπτρίζουν ειλικρινά μία μικρή κοινωνία. Μια κοινωνία με ανθρώπους, κάποιοι από τους οποίους θέλουν το κακό των συνανθρώπων τους και άλλοι το καλό. 

Κάποιους που ήθελαν απλώς να μάθουν, αν η κοπέλα, η οποία δεν επιθυμεί να παντρευτεί είναι γεροντοκόρη κι θα μείνει στο ράφι ή είναι ελευθέρων ηθών και «φτου φτου μακριά από εμάς»…

Επικριτές! Γέμισε η κοινωνία μας και η ζωή μας από τούτους εδώ. Άνθρωποι που περιμένουν στη γωνία για να σε κρίνουν με την παραμικρή σου κίνηση. Τότε, τα καλοκαίρια στο εξοχικό, οι φίλες της γιαγιάς μου απλώς έκριναν δεν καταδίκαζαν.

Τώρα οι άνθρωποι έχουν μένος. ‘Έχουν μένος για εκείνον το συνάδελφο που προοδεύει, έχουν μένος για τη γυναίκα, που είναι δυναμική και δεν την ενδιαφέρει η γνώμη των άλλων, έχουν μένος μέσα στην ίδια τους την ψυχή.

Γνώμη επιτρέπεται να έχουν όλοι. Γνώση όμως για τη γνώμη, που εκφράζουν, έχουν; Κάθε λόγος, εάν δε στηρίζεται στην πραγματικότητα είναι ένα μάταιο κενό.

Δώρα Βλαχοπούλου

http://loveletters.gr

https://thesecretrealtruth.blogspot.com

Το Θιβετιανό τεστ με τις 3 ερωτήσεις που κάνει όλο το ίντερνετ...!!!!

Θέλετε να μάθετε κάποια βασικά πράγματα για τον χαρακτήρα σας κάνοντας το παλιό Θιβετιανό κουίζ; Δοκιμάστε το!

Φανταστείτε ότι υπάρχουν πέντε ζώα που στέκονται μπροστά σας. Βάλτε τα σε μια σειρά σύμφωνα με τις προτιμήσεις σας!

Μια αγελάδα, 

μια τίγρη, 

ένα πρόβατο, 

ένα άλογο, 

ένα γουρούνι

Περιγράψτε κάθε αντικείμενο σε αυτή τη λίστα χρησιμοποιώντας μόνο ένα επίθετο :

Ο σκύλος είναι …

Η γάτα είναι …

Ο αρουραίος είναι …

Ο καφές είναι …

Η θάλασσα είναι …

Σκεφτείτε πέντε άτομα που είναι σημαντικά για εσάς και δώστε τους ένα από τα παρακάτω χρώματα…

Κίτρινο

Πορτοκάλι

Κόκκινο

Άσπρο

Πράσινο

Η πρώτη ερώτηση αποκαλύπτει τις προτεραιότητές σας στη ζωή :

Αγελάδα = καριέρα

Tίγρη = αίσθηση της αυτο-αξίας σας

Πρόβατα=αγάπη

Άλογο=οικογένεια

Χοίρος=χρήματα

Η δεύτερη ερώτηση δείχνει πώς αντιλαμβάνεστε τη ζωή!

Η συσχέτιση που έχετε με το σκυλί δείχνει πώς βλέπετε την προσωπικότητά σας.

Η συσχέτιση που έχετε με τη γάτα συμβολίζει την προσωπικότητα του συντρόφου σας.

Η συσχέτιση που έχετε με τον αρουραίο δείχνει πώς βλέπετε τους εχθρούς σας.

Η συσχέτιση που έχετε με τον καφέ είναι η στάση σας προς το φύλο.

Η περιγραφή που δώσατε στην θάλασσα περιγράφει την ζωή σας συνολικά.

Τα χρώματα καθορίζουν τη στάση σας προς τους ανθρώπους αυτούς :

Το κίτρινο το πρόσωπο που είχε σημαντική επίδραση στη ζωή σας.

Το πορτοκαλί είναι για έναν αληθινό φίλο.

Το κόκκινο είναι για κάποιον που αγαπάτε βαθιά.

Το λευκό είναι για εκείνον που θεωρείτε πως είναι η αδελφή ψυχή.

Το πράσινο είναι για το πρόσωπο που θα θυμάστε για το τέλος της ζωής σας.

e-radio.gr

https://philosophyreturns.gr

Να εκτιμάς, γιατί αλλιώς θα (το) χάσεις…!!!!

Μεγάλο πράγμα η ευγνωμοσύνη. Βλέπεις να χάνονται σχέσεις ολάκερες από την έλλειψή του. Η εκτίμηση. Λέξεις βαριές. Δυνατές έννοιες, που ίσως να μην μπορούν όλοι να αντέξουν. Αυτό βέβαια κοστίζει. Χάνεις στιγμές, χάνεις δουλειές, στηρίγματα και ανθρώπους. 

Και το τελευταίο είναι που πονάει πιο πολύ από όλα. Γιατί όταν ξέρεις ότι κάποιος ήταν εκεί για σένα και τώρα δεν είναι, πονάει. Πονάει πολύ όταν χάνεις κάποιον που σε αγαπούσε, από δικό σου λάθος.

Το βάρος της λέξης “ευγνωμοσύνη” το σηκώνει πάντα αυτός που δεν εκτιμήθηκε. Eκείνος που δεν εκτίμησε όμως, θα έχει πάντα το βάρος των τύψεων. Κανείς δεν μένει χωρίς να σηκώνει κάτι. Ο καθένας τον “σταυρό” του. 

Ακόμη και αυτοί που είναι “αναίσθητοι” φαινομενικά, κάτι σηκώνουν. Κάτι τους έκανε να επιδεικνύουν την αναισθησία τους ως το πιο σημαντικό τους απόκτημα. Μπορεί η πληγωμένη τους καρδιά, που τώρα πια είναι ερμητικά κλειστή. Μπορεί και όχι. Όμως σίγουρα κάτι σηκώνουν.

Συνήθως οι άνθρωποι γίνονται εγωιστές λόγω του φόβου τους. Επειδή παλιότερα εξαπατήθηκαν, δεν εμπιστεύονται ούτε τον ίδιο τους τον εαυτό. Ο φόβος τους κάνει να φέρονται άδικα, ύπουλα και πολλές φορές απάνθρωπα. 

Χωρίς αυτό να σημαίνει πως είναι κακοί άνθρωποι. Κανείς δεν είναι άλλωστε καλός ή κακός άνθρωπος. Απλά ανά περίπτωση βγάζει τον κακό ή τον καλό εαυτό του. 

Αν επιβληθείς στο εγώ σου και δεν επιτρέπεις στον κακό σου εαυτό να “βγαίνει” και τόσο συχνά, όλα γύρω σου θα έχουν μεγαλύτερη αρμονία και περισσότερη δικαιοσύνη. 

Ίσως τότε να μάθεις να εκτιμάς ό,τι έχεις, για να έχεις ό,τι εκτιμάς. Ίσως τότε οι άνθρωποι να μην “χαλάνε” ο ένας τον άλλον, λόγω έλλειψης αγάπης. Ίσως. Εσύ πάντως να εκτιμάς. Να εκτιμάς και δεν θα χάσεις.

Ηλέκτρας Αστέρη

https://enallaktikidrasi.com

Σχολείο εφαρμόζει διαλογισμό αντί για τιμωρία με εκπληκτικά αποτελέσματα...!!!!

Σίγουρα όλοι θυμόμαστε εκείνες τις αποβολές στο σχολείο. Όμως είναι υπό αμφισβήτηση εάν τελικά αυτού του τύπου η τιμωρία έχει οποιοδήποτε θετικό αποτέλεσμα στην ανάπτυξη των παιδιών. Μπορεί σε πολλούς από μας να είχε ζητηθεί να βγούμε έξω από την τάξη ή να σταθούμε όρθιοι ενώ οι άλλοι κάθονται, ως μια μέθοδο να μας κάνουν να αισθανθούμε ντροπή. 

Όμως, πάντα το αποτέλεσμα είναι αρνητικό σε μια τέτοια μέθοδο. Αντίθετα, χρειάζεται να βρούμε έναν νέο τρόπο που θα βοηθήσει τους μαθητές μας να γίνουν καλύτεροι χωρίς να έχει αρνητικό αντίκτυπο στην αυτοπεποίθησή τους.

Ένα σχολείο στη Βαλτιμόρη των ΗΠΑ έφερε μια αλλαγή στην «τιμωρία» των «άτακτων» μαθητών και είχε τεράστια επιτυχία. Παίρνοντας βοήθεια από την Ινδουιστική παράδοση, το σχολείο εισήγαγε το «Δωμάτιο Διαλογισμού» το Φεβρουάριο του 2016. 

Μέσα στο δωμάτιο, τα παιδιά μάθαιναν να διαλογίζονται για να μένουν ήρεμοι και να διαχειριστούν το άγχος και το στρες- δηλαδή να μαθαίνουν να πειθαρχούν τις σκέψεις τους. 

Το σχολείο πήρε το ρίσκο και έσπασε την παράδοση που ήθελε την τιμωρία να προκαλεί αρνητικά αισθήματα στο παιδί χωρίς να έχει διδακτικό χαρακτήρα. Πως δούλεψε αυτή η προσέγγιση λοιπόν;

Ο αριθμός των αποβολών μειώθηκε σημαντικά. Κάποιοι μαθητές ανέφεραν ότι το πρόγραμμα αυτό άλλαξε τη ζωή τους. Για παράδειγμα, όταν είχαν ένα διαγώνισμα, άρχιζαν να παίρνουν βαθιές ανάσες. 

Όταν βρίσκονταν μέσα σε πολύ θόρυβο, διαλογίζονταν ώστε να μπλοκάρουν το θόρυβο απέξω και να γίνουν πάλι ένα με τον εαυτό τους. Το σημαντικότερο είναι ότι τα βοήθησε να χτίσουν το χαρακτήρα τους. 

Ένας μαθητής ανέφερε ότι κατά τη διάρκεια μιας σύγκρουσης με τους γονείς του που είχε χάσει την ψυχραιμία του, θυμήθηκε τις τεχνικές αναπνοής. Μετά από μερικές ανάσες, ο θυμός είχε φύγει. Ίσως αυτή να είναι και η καλύτερη επίλυση οποιασδήποτε σύγκρουσης.

Ένα πράγμα είναι σίγουρο: χρειαζόμαστε μια αλλαγή στο εκπαιδευτικό μας σύστημα η οποία να βοηθά τους μαθητές να διαχειριστούν τις σκέψεις και τα συναισθήματά τους και το πιο σημαντικό, να γίνουν καλά και χρήσιμα άτομα όταν μεγαλώσουν. Ελπίζουμε και τα υπόλοιπα σχολεία να ακολουθήσουν αυτό το παράδειγμα πολύ σύντομα.

Πηγή

https://philosophyreturns.gr

Ο άνθρωπος είναι αιχμάλωτος του μυαλού του… Κανενός άλλου...!!!!

Υπάρχουν άνθρωποι που είναι σχεδόν πάντα θλιμμένοι, απογοητευμένοι, φοβισμένοι…

Βαθιά ασυνείδητα διακατέχονται από την πεποίθηση ότι τίποτα δεν έχει νόημα στην ζωή τους, παρατηρώντας πως εξελίσσεται το δράμα της.

Αναζητούν διεξόδους και όταν τούτοι δεν καταφέρνουν να τους δείξουν την έξοδο από την δυσαρέσκεια, σε βάθος χρόνου απογοητεύονται ολοένα και περισσότερο, χωρίς να αντιλαμβάνονται ότι δεν φταίνε οι διέξοδοι, αλλά οι προσδοκίες τους.

Υπάρχει πάντα κάτι που θα του επιτρέψουν να τους κλέψει την χαρά και την αγάπη της κάθε στιγμής, πάντα κάτι που θα του επιτρέψουν να τους ανατρέψει προθέσεις και όνειρα…

Γκρινιάζουν για όσα δεν καταφέρνουν, για όσα δεν μπορούν να λάβουν, για όσα είναι οι άλλοι…

Γυρνάνε γύρω γύρω από μια ματαιότητα και έτσι δεν είναι ευχαριστημένοι με τίποτα, μα ούτε βαθιά Ζωντανοί είναι…

Ψάχνουν να βρουν ένα σκοπό, μα αυτός δεν βρίσκεται σχεδόν ποτέ… Και αν βρεθεί δεν καταφέρουν να διατηρήσουν το ενδιαφέρον τους για την Ζωή σε βάθος χρόνου.

Προσπαθούν να γεμίσουν την ζωή τους με παρέες και συναναστροφές, με επιβεβαιώσεις και αποδοχές, μα ούτε αυτές οι «επιτυχίες» τους δημιουργούν μέσα τους την αίσθηση του Αιώνιου.

Τρομάζουν εύκολα… και επικρίνουν ακόμα ευκολότερα. Απομονώνονται μετά…

Δεν επιτρέπουν στον Εαυτό τους να φωτίσει τα σκοτάδια τους και να τα μεταβάλλει στην αιώνια φλόγα του Ζωντανού Πνεύματος, που περιλαμβάνει και δεν απομονώνει…

Παραιτούνται ευκολότερα από όσο είναι διατεθειμένοι να πολεμήσουν, γιατί δεν ξέρουν για ποιο πράγμα αξίζει κανείς να πολεμήσει, όταν όλα γύρω τους έχουν ματαιωθεί… Και απλά περιμένουν να αλλάξει η ζωή τους…

Μερικές φορές ο άνθρωπος θέλει την αλλαγή, αρκεί να μην αλλάξει ο ίδιος…

Αλήθεια, είναι τόσα λίγα αυτά που προκαλούν πραγματική θλίψη… Όλα τα άλλα είναι πληγωμένος εγωισμός και έλλειψη βαθιάς Πίστης στο Αιώνιο…

Οι άνθρωποι, λένε, δεν είναι αιχμάλωτοι της μοίρας, αλλά μόνο αιχμάλωτοι του μυαλού τους.

Αλλά ποιος το συνειδητοποιεί αυτό; Μόνο το ξέρει… όμως είναι διαφορετικό το «γνωρίζω» από το «συνειδητοποιώ»… απέχουν μεταξύ τους μια Αιωνιότητα, ενώ ο νους στριφογυρίζει εκεί γύρω στον χρόνο του πριν και του μετά, γιατί του λείπει η συνειδητή παράδοση στο Αιώνιο Τώρα…

Ο Εαυτός μας έχει Αγάπη για το Κόσμο, από τον οποίο τον κρατάει σε απόσταση ένα «εγώ» που βιώνει απόγνωση, ζώντας μέσα σε έναν απελπισμένο προγραμματισμό. Πως μπορεί να ζει κανείς μισός και να είναι ευτυχισμένος;

Θέλω να τους φωνάξω… καμιά φορά… Ξέρω όμως ότι δεν θα έχει νόημα… Μόνος του το αποφασίζει κανείς να Ζήσει και να ολοκληρωθεί.

Μόνος του θα νιώσει την αλήθεια ότι ολοκλήρωση δεν είναι να κάνεις παιδιά, σπίτια, περιουσίες και να πεθάνεις…

Στο «ιστορικό» του καθενός μας καταγράφεται σαν ολοκλήρωση, το πόσες φορές ήσουν αληθινά Άνθρωπος, το πόσες φορές πολέμησες με την κοσμική ματαιότητα, ευγνωμονώντας την Ζωή και όσα είσαι μέσα σ' αυτήν, το πόσες φορές συνέπλευσες με την Αρμονία και το πόσες φορές τίμησες την Αιωνιότητά σου. 

Βάσω Νικολοπούλου 

psixologikosfaros.gr

https://philosophyreturns.gr