Τι προσπαθεί να σας πει το υποσυνείδητό σας με βάση τις συνήθειες που σας σαμποτάρουν...!!!!

Σκεφτήκατε ποτέ πως το υποσυνείδητό σας προσπαθεί να σας πει κάτι; 

Όλοι αγωνιζόμαστε στο να ξεπεράσουμε τις καθημερινές δυσκολίες, κάτι το οποίο σίγουρα μοιραζόμαστε με τους άλλους. Τα προβλήματα μας ίσως να είναι διαφορετικά, αλλά όλοι βασικά περνάμε λίγο-πολύ τα ίδια, να το πω έτσι. Το χειρότερο, ωστόσο είναι το αυτο-σαμποτάζ που κάνουμε στον εαυτό μας. 

Οπότε συνεχίστε να διαβάζετε για να ανακαλύψετε τι θέλει το υποσυνείδητό σας να ξέρετε με βάση τον τρόπο που σαμποτάρετε τον εαυτό σας. 

Ο χειρότερος εχθρός 

Κάποιες φορές εμείς είμαστε ο χειρότερος εχθρός μας. Αντί οι άλλοι να προσπαθούν να μας σαμποτάρουν εμείς το κάνουμε στον εαυτό μας. Χάρη στον κατάλογο των σκέψεων υπάρχει τώρα ένας περιεκτικός τρόπος για να αντιμετωπίσουμε καλύτερα αυτό το ζήτημα κοιτώντας στο υποσυνείδητό μυαλό μας ώστε να ανακαλύψουμε τις καλύτερες συστάσεις του και να βοηθήσουμε τον εαυτό μας. 

Η αρνητική επιστροφή 

Είναι ασφαλές να πούμε πως αρκετοί από εμάς έχουμε βρεθεί σε μίζερες σχέσεις. Αυτό που επίσης αληθεύει είναι ότι πολλοί από εμάς έχουμε την τάση να επιστρέφουμε σε αυτούς τους ανθρώπους μετά τον χωρισμό ενώ ξέρουμε ότι δεν είναι καλοί για εμάς. Θυμόμαστε τις καλές στιγμές, αλλά ποτέ τις κακές και ως αποτέλεσμα καταλήγουμε να υποφέρουμε. 

Η απάντηση 

Το υποσυνείδητό σας θέλει να συνειδητοποιήσετε πως δεν είναι καλή κίνηση από μέρος σας. Αν απολαμβάνετε το να είστε με κάποιον που σας πληγώνει, τότε ίσως το θέμα να είναι κάτι πιο σοβαρό. Ίσως αισθάνεστε πως πρέπει να τιμωρήσετε τον εαυτό σας με αυτούς τους ανθρώπους, ακόμα και αν στην πραγματικότητα δεν κάνατε τίποτα κακό. 

Ο δεσμευτικός τύπος 

Όταν ξεκινάμε μια σχέση, είναι σημαντικό να βρούμε ανθρώπους που είναι πρόθυμοι να δεσμευτούν. Ωστόσο, αν συνεχίζετε να έλκεστε από ανθρώπους οι οποίοι δεν είναι ικανοί ή απρόθυμοι να δεσμευτούν, τότε ίσως πρέπει να αναρωτηθείτε γιατί το κάνετε αυτό στον εαυτό σας. 

Πληγωμένοι άνθρωποι 

Τείνετε να φέρνετε ανθρώπους στην ζωή σας οι οποίοι είναι υπερβολικά «σπασμένοι» για να δεσμευτούν αληθινά και το κάνετε αυτό επειδή νομίζετε πως κι εσείς είστε έτσι. Η αλήθεια είναι, ότι το υποσυνείδητο σας θέλει να ξέρετε πως αυτό δεν συμβαίνει. Δεν είστε «σπασμένοι». Ίσως είστε τρομαγμένοι ή φοβισμένοι αλλά όχι σπασμένοι. 

Δυστυχία 

Δεν υπάρχει κάτι αφύσικο στο να νιώθετε δυστυχισμένοι. Συμβαίνει και στους καλύτερους από εμάς και ακόμα και αν πονάει είναι εντάξει. Αν συνεχίζετε να επιμένετε πως είστε δυστυχισμένοι, ακόμα και αν τίποτα δεν είναι λάθος, τότε υπάρχουν βαθύτερα ζητήματα που πρέπει να αντιμετωπίσετε και το υποσυνείδητο σας είναι εδώ για να βοηθήσει. 

Από μέσα σας 

Το μεγαλύτερο πρόβλημα εδώ είναι πως πιστεύετε ότι μια εξωτερική πηγή θα παίξει κάποιο ρόλο και θα σας βοηθήσει. Περιμένετε τις αλλαγές να έρθουν σε εσάς, όταν στην πραγματικότητα, δεν λειτουργεί έτσι. Πρέπει να έχετε ένα δραστήριο ρόλο στο να βελτιώσετε τον εαυτό σας και να συνειδητοποιήσετε πως έχετε την ικανότητα να αλλάξετε το μυαλό και τον σκοπό σας. 

Απομάκρυνση 

Το τελευταίο πράγμα που θέλετε να κάνετε είναι να απομακρύνετε τους ανθρώπους από την ζωή σας, ειδικότερα όταν είναι θετικά στοιχεία για εσάς. Αν συνειδητοποιήσετε πως αυτό είναι κάτι που κάνετε, τότε είναι προφανές πως σαμποτάρετε τον εαυτό σας. Πρέπει να ακούτε το υποσυνείδητο σας και να κάνετε αυτό που στ΄ αλήθεια θα σας ωφελήσει. 

Απώλεια 

Θέλετε αγάπη και επαφή, αλλά φοβάστε τόσο πολύ την απώλεια, που δεν αποδέχεστε καν τις θετικές σχέσεις της ζωής σας. Νιώθετε πιο ασφαλείς όταν απομακρύνετε τους ανθρώπους, αλλά αυτός είναι ένας πολύ ανθυγιεινός τρόπος ζωής. Θα έχετε θέματα όπου θα χάσετε ανθρώπους, αλλά όχι όλους. Δεν θα σας αφήσουν όλοι. 

Παράξενες εικασίες 

Είναι σαν να καταπίνετε μια δηλητηριώδης κάψουλα όταν πείθετε τον εαυτό σας για κάτι που δεν ισχύει καν. Το κάνουμε αυτό στον εαυτό μας συνέχεια και καταλήγουμε να κάνουμε τις καταστάσεις χειρότερες από ότι χρειάζεται να είναι. Σκέφτεστε κάτι, υποθέτετε ότι είναι αλήθεια και τότε δεν αποδέχεστε ποτέ πως η αλήθεια είναι κρυμμένη κάπου αλλού. 

Πεποιθήσεις 

Αμφιβάλλετε πολύ για τους ανθρώπους. Φοβάστε πως οι άνθρωποι είναι για να σας σαμποτάρουν και πως είστε οι μοναδικοί με τις σωστές απαντήσεις. Ως αποτέλεσμα, καταλήγετε να αγχώνεστε για το τίποτα. Βάζετε τον εαυτό σας στον λάκκο της απογοήτευσης, ακόμα και όταν ο λάκκος είναι εντελώς περιττός και υπάρχει μόνο και μόνο γιατί εσείς τον δημιουργήσατε. 

Κακές διατροφικές συνήθειες 

Όλοι ξέρουμε πως το κακό φαγητό είναι κακό για εμάς και γνωρίζουμε ακριβώς ποια είναι τα κακά φαγητά… ανεξαρτήτως από το πώς προσπαθούμε να πείσουμε τον εαυτό μας για το αντίθετο. Αν δεν θέλετε να τρέφεστε άσχημα, αλλά το κάνετε ούτως ή άλλος, τότε υπάρχει ένα βαθύτερο πρόβλημα που το υποσυνείδητο σας θέλει να αναγνωρίσετε. 

Φαγητό λόγω άγχους 

Ειλικρινά, ίσως είστε απλώς αγχωμένοι ή καταβεβλημένοι. Άτομα λένε πως στρέφονται στο φαγητό για παρηγοριά όταν είναι αγχωμένοι ή θλιμμένοι και αυτό γιατί όντως το φαγητό είναι παρηγοριά. Ίσως χρειάζεται να κάνετε ένα διάλειμμα κάθε τόσο. 

Προχωρώντας μπροστά 

Αν θέλετε να προχωρήσετε στην ζωή, πρέπει να κάνετε την κατάλληλη δουλειά. Ωστόσο, αν αρνηθείτε να το κάνετε, τότε μόνο θα πληγώσετε τον εαυτό σας. Αρνείστε τις ευκαιρίες οι οποίες θα μπορούσαν να σας κάνουν να προχωρήσετε σε μια πιο άνετη κατάσταση στην ζωή σας. Το να μην κάνετε αυτό που χρειάζεται θα σας κάνει να νιώθετε κολλημένοι και ανίκανοι. 

Αυτό που θέλουμε 

Αν αυτό είναι κάτι στο οποίο μπορείτε να συσχετιστείτε, τότε πιθανότατα συμβαίνει επειδή είστε σε ένα μονοπάτι για το οποίο δεν είστε βέβαιοι. Ίσως να μην θέλετε αυτό που νομίζετε ότι θέλετε. Ίσως πρέπει να σκάψετε λίγο περισσότερο. Ίσως πρέπει να βρείτε την αληθινή σας αγάπη. 

awakengr.com 

image by Alicia Savage 

https://www.awakengr.com

Η μοίρα μας δεν εξαρτάται από την τύχη αλλά από τις επιλογές που κάνουμε στη ζωή μας...!!!!

Κάποιος είπε ότι η μοίρα μας δεν εξαρτάται από την τύχη αλλά είναι αποτέλεσμα των συνεχόμενων επιλογών που κάνουμε στη ζωή μας. Οι ευκαιρίες , δεν είναι κάτι που πρέπει να περιμένουμε σαν αποτέλεσμα τύχης ή συγκυριών. Τις ευκαιρίες στη ζωή μας πρέπει να τις δημιουργούμε ΕΜΕΙΣ για τον εαυτό μας. 

Το μέλλον μας είναι κάτι που εμείς οι ίδιοι δημιουργούμε και δυστυχώς μόνο όταν αρχίσουμε να λειτουργούμε με αυτή την πεποίθηση και πάψουμε να είμαστε μοιρολάτρες θα δούμε την ζωή μας να αλλάζει δραματικά και να αρχίζει να μοιάζει με εκείνη την ζωή που ονειρευτήκαμε για τον εαυτό μας.

Όλα αυτά που θα θέλαμε να μας συμβούν λοιπόν , δεν μας συμβαίνουν γιατί εμείς δεν τα προκαλούμε για να μας συμβούν – γιατί εμείς δεν έχουμε κάνει τις σωστές επιλογές που θα μας οδηγήσουν στην εκπλήρωση των στόχων και των ονείρων μας. 

Η κάθε επιλογή μας έχει τις επιπτώσεις και τα αποτελέσματα της στην ζωή μας , είτε αυτά είναι θετικά είτε αρνητικά. Το σύνολο των επιπτώσεων των επιλογών μας είναι αυτό που καθορίζει το ποιοι είμαστε και το τι έχουμε πετύχει.

Πολλοί λένε ότι η ζωή μας είναι αποτέλεσμα του χαρακτήρα μας. Αλλά αν το δείτε πιο προσεκτικά ο ίδιος μας ο χαρακτήρας διαμορφώνεται και αυτός από τις επιλογές μας. Πάρτε για παράδειγμα την επιλογή που ο καθένας μας έχει για την μόρφωση ή για την πνευματικότητα. 

Είναι επιλογή μας το αν θα σπουδάσουμε ή όχι. Είναι επιλογή μας το αν θα επιθυμήσουμε να εμβαθύνουμε στο νόημα της ζωής ή αν θα παραμείνουμε επιφανειακοί και λάτρεις της ύλης. Είναι επιλογή μας εάν θα προσπαθήσουμε να σώσουμε τον γάμο μας ή να διατηρήσουμε τη σχέση μας ή αν θα προκόψουμε στην δουλειά μας ή ακόμα εάν θα ευτυχίσουμε ή θα δυστυχήσουμε στη ζωή μας. 

Ναι , ακόμα και αυτή η ευτυχία εξαρτάται από την επιλογή του τρόπου με τον οποίο βλέπουμε τα πράγματα. Είναι το ποτήρι μας μισό – άδειο ή μισό – γεμάτο; Είμαστε επιτυχημένοι γιατί αξίζουμε την επιτυχία ή είμαστε αποτυχημένοι γιατί είμαστε άτυχοι; Τελικά, είμαστε υπεύθυνοι για όλα όσα συμβαίνουν στην ζωή μας….

Κάποιοι θα πουν : «Δεν επέλεξα να μην έχω χρήματα , δεν έχω επιλέξει να είμαι άρρωστος, δεν έχω επιλέξει να είμαι δυστυχισμένος….!» 

Ναι , σαφώς , κανένας δεν επιλέγει να είναι φτωχός, αλλά όμως επιλέγει να ξοδεύει περισσότερα από όσα κερδίζει και να είναι χρεωμένος μέχρι τον λαιμό ή επιλέγει να επιθυμεί πράγματα χωρίς να σκέφτεται τρόπους για να τα αποκτήσει. 

Κανένας δεν επιλέγει να είναι άρρωστος αλλά είναι επιλογή του μια ζωή να καπνίζει , να μην ασκείται , να καταναλώνει βλαβερά φαγητά , να κάνει κατάχρηση αλκοόλ και είναι μόνιμα αγχωμένος. 

Όσο για την δυστυχία κανείς δεν θα ήθελε να είναι δυστυχισμένος αλλά δεν προσέχει το πως φέρεται στο / στη σύντροφο του , έχει παραμελήσει την οικογένεια και τους φίλους του , έχει γίνει εργασιομανής και έχει μείνει μόνος , έχει γίνει πικρόχολος ,απότομος και εριστικός. 

Μετά λοιπόν φταίει η μοίρα; Όχι…δεν φταίει καμία μοίρα και καμία σκοτεινή συνωμοσία του σύμπαντος που μας θέλει να δυστυχούμε , να αποτυγχάνουμε , να χωρίζουμε , να πονάμε και να υποφέρουμε. ΕΜΕΙΣ ΦΤΑΙΜΕ! Εμείς και οι λανθασμένες επιλογές μας….

Δυστυχώς είναι δύσκολο να καταλάβουμε την στιγμή που κάνουμε μια επιλογή ή που παίρνουμε μια απόφαση , το αντίκτυπο που η επιλογή αυτή θα έχει στην μετέπειτα ζωή μας. 

Δεν γνωρίζουμε εάν η επιλογή μας θα μας φέρει επιτυχία και ευτυχία ή προβλήματα και δυστυχία , έτσι δεν είναι; Αλλά πάντα θα πρέπει να έχουμε το θάρρος να επιλέγουμε και το θάρρος να διορθώνουμε τις λανθασμένες μας επιλογές. 

Οι λανθασμένες επιλογές δεν διορθώνονται με άλλα λάθη , αλλά με μια καινούργια και αντικειμενική αντιμετώπιση της ζωής μας και των καταστάσεων στις οποίες κατά καιρούς βρισκόμαστε. Οι σωστές εκτιμήσεις , οδηγούν στις σωστές επιλογές.

Οι περισσότεροι από εμάς δεν έχουμε συνειδητοποιήσει την σημασία που έχουν οι επιλογές μας – η ελεύθερη βούληση μας – το Θείο αυτό δώρο που μας δόθηκε αλλά που δυστυχώς επιλέγουμε να μην το χρησιμοποιούμε. Πολλές φορές αποφασίζουμε χωρίς να σκεφτούμε. 

Άλλες φορές πάλι δεν δίνουμε σημασία στις αποφάσεις μας και έχουμε μια περίεργη πεποίθηση ότι δεν είναι και τόσο σημαντικό αυτό που θα αποφασίσουμε , ότι δεν θα μας επηρεάσει. 

Μας είναι πιο εύκολο να ρίξουμε το φταίξιμο ( και την ευθύνη) της ζωής μας στους άλλους, στην ατυχία , στην μοίρα και σε χιλιάδες άλλα πράγματα…εκτός από τον εαυτό μας. Μόλις συνειδητοποιήσουμε την ευθύνη μας και μόλις καταλάβουμε την δύναμη που οι επιλογές μας μπορούν να μας χαρίσουν μόνο τότε μπορούμε να αλλάξουμε την ζωή μας. 

Είναι στο χέρι μας να συνεχίσουμε να κάνουμε αυτό που κάναμε μέχρι τώρα και που δεν μας βγήκε σε καλό και είναι στο χέρι μας να τολμήσουμε και να δώσουμε μια γροθιά στο χθες συνθλίβοντας το και κτίζοντας πάνω στα συντρίμμια του την καινούργια μας ζωή.

Είναι στο χέρι μας να μείνουμε βολεμένοι στην δυστυχία μας ή να τολμήσουμε το άγνωστο που θα μας οδηγήσει στην ευτυχία μας.

Η ευτυχία μας και η επίτευξη των στόχων μας στηρίζεται και στην ψυχική μας κατάσταση. 

Εάν έχουμε καταφέρει να απαλλαγούμε από τους φόβους μας , τον θυμό μας και την άρνηση , εάν έχουμε το θάρρος να ζούμε την κάθε μας στιγμή και εάν έχουμε την δύναμη να δημιουργούμε την δική μας πραγματικότητα βασισμένη στις προσωπικές μας αξίες, εάν δεν απορρίπτουμε... 

την ευτυχία μας αλλά την αγκαλιάζουμε και την ενθαρρύνουμε καθημερινά τότε είμαστε και ευτυχισμένοι και επιτυχημένοι αλλά και εσωτερικά γαλήνιοι. 

Είναι δική μας επιλογή το να μετατρέπουμε κάθε γεγονός στην ζωή μας σε πηγή μάθησης, σε ελπίδα , σε δύναμη για να ξεκινήσουμε ένα καινούργιο αγώνα.

Πρόσφατα έπιασα τον εαυτό μου να κατηγορεί την τύχη ή μάλλον την ατυχία για κάτι που μου συνέβηκε. Πόσοι από εμάς καθημερινά βασανιζόμαστε ή στεναχωριόμαστε με κάποιο γεγονός; Τη σχέση μας , την δουλειά μας , τα οικονομικά μας , την οικογένεια μας κ.λ; 

Σίγουρα οι περισσότεροι από εμάς. Μόλις λοιπόν μου πέρασε η απογοήτευση και τα νεύρα , αφού μίλησα με τον εαυτό μου και έκανα τον απολογισμό μου κατάλαβα πως οδηγήθηκα σε αυτή την «ατυχία» γιατί επέλεξα να ακούσω λόγια που πραγματικά δεν πίστευα...  

γιατί επέλεξα να δείξω εμπιστοσύνη σε ανθρώπους που ήξερα πως δεν είχαν βαρύτητα λόγου και γιατί επέλεξα να παραμένω σε μια κατάσταση που μου φέρνει δυστυχία ,απογοήτευση και με φορτίζει με συνεχή αρνητική ενέργεια! 

Ωραία μέχρι εδώ… αλλά τι κάνω γι αυτό; Η κατανόηση των λανθασμένων επιλογών δεν είναι αρκετή αλλά είναι το πρώτο βήμα προς την αλλαγή εάν συνοδεύεται και από καινούργιες «διορθωτικές» επιλογές που θα με έβγαζαν από τον φαύλο κύκλο.

Βήμα πρώτο : Έκανα λάθος… το παραδέχομαι και φέρω εγώ και κανένας άλλο την ευθύνη της κατάσταση αυτής! Πόσο σοβαρό ήταν το λάθος μου; Μου έγινε το πάθημα , μάθημα; Τι μαθήματα έχω πάρει;

Βήμα δεύτερο : Πως μπορώ να διορθώσω το λάθος μου; Ποιες θα πρέπει να είναι οι επιλογές μου; Προσπαθώ να μην τα βάλω κάτω με την «ατυχία» μου. Τι είναι αυτό που αν άλλαζε θα με έκανε να νιώσω καλύτερα; 

Να αρχίσω επιτέλους να ακούω την διαίσθηση μου και τις πραγματικές μου επιθυμίες για το θέμα που με απασχολεί. Και ακόμα και αν οι επιθυμίες μου με φοβίζουν… θα πρέπει να βρω το θάρρος και το κουράγιο να τις αντιμετωπίσω και να κάνω ένα βήμα πάνω από το πρόβλημα που με βασανίζει.

Βήμα τρίτο : Εάν οι κινήσεις που επέλεξα να κάνω δεν έχουν το επιθυμητό αποτέλεσμα θα πρέπει να είμαι σε θέση να σκεφτώ καινούργιους τρόπους αντιμετώπισης και να κάνω καινούργιες κινήσεις.

Αυτός είναι ένας πολύ απλός τρόπος εξέτασης και αναθεώρησης επιλογών που μπορεί να γίνει εξαιρετικά πολύπλοκος ανάλογα με το πρόβλημα που αντιμετωπίζει ο καθένας μας. Η ουσία σε όλες τις περιπτώσεις παραμένει όμως η ίδια : Αυτοκριτική -  Δράση – Επανεξέταση επιλογών.

Η ζωή είναι μια ασύλληπτα υπέροχη περιπέτεια. Την έχετε ποτέ δει έτσι ή απλά την αντιμετωπίζετε σαν ένα σκληρό αγώνα που σας πληγώνει και σας εξαντλεί; Η ζωή που όλοι ζούμε είναι δική μας επιλογή , με τα καλά της , με τα στραβά της , με τα λάθη της και τις επιτυχίες της. 

Είναι όμορφο να έχουμε την επίγνωση , ότι παρόλα τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε , παρ ‘όλες τις δυσκολίες , πάντα υπάρχει κάτι που θα μας κάνει να χαμογελάσουμε και κάτι που θα αξίζει έστω και στιγμιαία να μας φέρει την ευτυχία. 

Είναι σημαντικό να έχουμε την επίγνωση ότι στα χέρια μας κρατάμε εκείνο το μαγικό ραβδάκι που μπορεί να μετατρέψει την αναποδιά σε απίστευτη τύχη , την στεναχώρια σε γνώση , την απογοήτευση σε αυτοπροστασία, τον πόνο σε δημιουργία και την αδυναμία σε τεράστια πηγή δύναμης. 

Αν λοιπόν νιώσετε πως κάτι στη ζωή σας, σας κάνει δυστυχισμένους , κάντε μια γερή αυτοκριτική , πάρτε τα μέτρα σας επιλέγοντας τις επόμενες σας κινήσεις και παρακολουθήστε την εξέλιξη της κατάστασης λαμβάνοντας τις ανάλογες επιπρόσθετες αποφάσεις που θα σας οδηγήσουν στο επιθυμητό αποτέλεσμα.

Μην ξεχνάτε : η ζωή μας είναι οι επιλογές μας γι αυτό επιλέξτε να μάθετε , επιλέξτε να γελάσετε , επιλέξτε να ερωτευτείτε , επιλέξτε να κλάψετε και να πονέσετε , επιλέξτε να αγαπήσετε….επιλέξτε να την ζήσετε έτσι όπως εσείς θέλετε και έτσι όπως σας αξίζει!

https://www.sxeseis.gr

socialsecurity.gr

http://thesecretrealtruth.blogspot.com

Να μένεις ο εαυτός σου κόντρα σε ό,τι προσπαθήσει να σε φθείρει...!!!!

Σήμερα θα σου πω για ένα μύθο, ο οποίος ακούστηκε χιλιάδες χρόνια πριν, αλλά τελικά κατάφερε να επιβιώσει προσαρμοσμένος στη δική μας πραγματικότητα.

Κάποτε εμφανίστηκε ένα κουτί, μέσα στο οποίο κατ’ άλλους κρύβονται όλα τα δεινά του κόσμου. Άλλοι, πάλι, πίστευαν πώς μέσα του κρύβονται όλα τα δώρα. 

Σήμερα, αυτό το κουτί επιβιώνοντας, κατάφερε να πολλαπλασιαστεί και απομεινάρια του να έχουν οι περισσότεροι. Σύγχρονες «πανδώρες», όπου μέσα του κουβαλάμε σχέδια και ματαιώσεις.

Μεγαλώνοντας, έχουμε κι εμείς το «κουτί» μας, το οποίο γεμίζουμε με σχέδια, όνειρα, προσδοκίες και το μεταφέρουμε πάντα μαζί μας. Καταλαβαίνετε, πως αυτό το κουτάκι στην πορεία, μπορεί να γίνει ο παράδεισος ή η κόλασή μας.

Αναλόγως το πόσο έχουμε παγιδευτεί και στο πώς αντιμετωπίζουμε αυτά τα θέλω μας. Δεν είναι κάτι άγνωστο. Ο άνθρωπος μπορεί να ελέγχεται απ’ τις προσδοκίες του ή μπορεί να τις ελέγχει. 

Όπως είναι φυσικό, αναλόγως συνθηκών, αυτά τα θέλω μεταβάλλονται ή και παραμένουν ίδια. Μαζί με αυτά είναι πιθανό να αλλάξουμε και εμείς. Να δεχτούμε τη ματαίωσή τους και να προσαρμοστούμε ή εμμονικά να συνεχίσουμε το κυνήγι τους. Και ανοίγουμε πάλι το κουτί και τα κοιτάμε.

Προφανώς και πάντα θα διεκδικούμε όσα έχουμε οραματιστεί για τη ζωή μας. Σίγουρα, τις τελευταίες δεκαετίες, οι συνθήκες, μας έχουν δυσκολέψει στο να μπορέσουμε να τα αποκτήσουμε. Δεν εννοώ μόνο την οικονομική κρίση, που στέκεται για χρόνια ως υπέρτιτλος πάνω απ’ τα κεφάλια μας. Μιλάω περισσότερο για την κρίση αξιών που επιβιώνει κι ενισχύεται. Βλέπετε, σε πολλούς ανθρώπους, το δικό τους «κουτάκι» ενισχύθηκε με απληστία, αδικία κι ασέβεια κι έτσι κάθε φορά που το ανοίγουν απειλούν και τους υπόλοιπους.

Οπότε, εκτός από τα υπόλοιπα εμπόδια, έχουμε να αντιμετωπίσουμε και την ανηθικότητα των άλλων. Όταν πήραν το δικό τους «κουτί», είδαν ότι χωρούσε πολλά. 

Έτσι, πασχίζουν να το γεμίσουν με κάθε κόστος. Επί της ουσίας, με το κόστος των υπολοίπων. Αυτό βλέπετε είναι η παγίδα του «κουτιού» συνδυαστικά με την προσωπικότητα του καθενός. 

Είναι ικανό να φθείρει ή ακόμα καλύτερα να διαφθείρει. Οι χαρακτήρες που το κουβαλούν και κατάφερε να γίνει η φυλάκη τους, ξέχασαν πως το ωραίο με τα σχέδια είναι πως αξίζει να τα ζεις για να υλοποιήσεις. 

Έχασαν τη μαγεία της διαδρομής, αφού το μόνο που κάνουν είναι να ανοίγουν το «κουτί» και να κοιτούν τα «ταριχευμένα» σχέδιά τους. Με αυτό τον τρόπο, για να να κατακτήσουν, είναι ικανοί να στερήσουν απ’ τους άλλους και θα το δικαιολόγησουν πιστεύοντας λανθασμένα, πως όλα επιτρέπονται στην κατάκτηση ονείρων.

Στον αντίποδα, βρίσκονται οι άλλοι που προσπαθούν να υλοποιήσουν τις προσδοκίες τους, αθόρυβα και σταθερά. Θα τους δείτε να δουλεύουν πολύ, να υπομένουν και να διεκδικούν. Θα διακρίνετε και σε αυτούς αλλαγή. 

Έγιναν σκληροί στην πορεία και παλεύουν ακούραστοι για τη ζωή τους. Η διαφορά τους με τους πρώτους είναι πως το κουτί δεν τους «πουλάει» την ελπίδα, που λέγεται, ότι υπάρχει στο βάθος του. Ξέρουν πολύ καλά από ματαίωση ή καθυστέρηση ονείρων και έτσι δυνάμωσαν. 

Συνεχίζουν λοιπόν, διεκδικώντας να βρουν μια στροφή. Έχουν καταλάβει πως η ζωή κρύβει διάφορες εκπλήξεις κι έμαθαν να πορεύονται στις εκάστοτε συνθήκες. Οπότε είναι έτοιμοι να αλλάξουν σχέδια, αφού ξέρουν πως τις προσδοκίες τις δημιουργούμε εμείς οι ίδιοι και δεν μας ελέγχουν αυτές.

Ίσως, το καλύτερο για όλους είναι να αφήσουμε το «κουτί» στη θέση του και να αρχίσουμε να ζούμε ουσιαστικά τη ζωή μας. Να απολαμβάνουμε τις νίκες μας αλλά και τις ήττες, αφού αυτές θα μας βοηθήσουν να καταλάβουμε ότι αξία έχει να παραμείνουμε ο εαυτός μας μπροστά σε ό,τι βρεθεί, για να προσπαθήσει να μας φθείρει. 

Και η μεγαλύτερη παγίδα είναι ότι αυτό καμιά φορά κρύβεται στο ίδιο το «κουτί».

mindthetrap.gr

awakengr.com 

http://thesecretrealtruth.blogspot.com

Οι αδικίες της ζωής...!!!!

Η ζωή είναι άδικη ή εμείς προκαλούμε ή ενισχύουμε τις αδικίες στη ζωή μας;

«Γιατί η ζωή είναι τόσο άδικη μαζί μου; Οι άνθρωποι μου συμπεριφέρονται άδικα και πάντα είμαι άτυχος στις επιλογές μου. Αυτό με λυπεί και διαρκώς σκέφτομαι ότι θα ήθελα να είμαι πιο όμορφος, έξυπνος, κοινωνικός και δημοφιλής. Όμως, η ζωή μέχρι σήμερα δεν μου έχει φερθεί καλά, πάντα γίνεται κάτι και καταστρέφει τα πάντα…»

Πόσο εύκολα είναι τα πράγματα αν νιώθω όλα τα παραπάνω; Αν νιώθω ότι η ζωή είναι άδικη μαζί μου και ότι κι αν κάνω τα πράγματα θα συνεχίσουν να είναι έτσι στη ζωή μου;

Ας σταματήσουμε να αναλώνουμε το χρόνο, τον κόπο και τις δυνάμεις μας κατηγορώντας τη ζωή για τις αδικίες της και μιζεριάζοντας για τα δεινά που περνάμε κι ας προσπαθήσουμε να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας… κατανοώντας πως όσα χρόνια κι αν περάσουμε επικεντρώνοντας στις αδικίες της ζωής δεν θα καταφέρουμε να αλλάξουμε την κατάσταση. 

Ψυχαναλυτικά, η αδικία της ζωής οφείλεται σε βιώματα που έχει το άτομο κατά τη διάρκεια της παιδικής του ηλικίας. Συνήθως, πρόκειται για άτομα που έχουν υποφέρει αρκετά κατά την παιδική τους ηλικία, βιώνοντας καταστάσεις που σχετίζονταν με το φόβο, την κακοποίηση ή την παραμέληση μέσα στην οικογένεια. 

Το υποκείμενο επαναλαμβάνει χωρίς να γνωρίζει ότι επαναλαμβάνει… Freud

Το άτομο που ζει καταστάσεις στις οποίες έρχονται στην επιφάνεια παρελθούσες εμπειρίες επαναβιώνει τα όσα έζησε. Όλα όσα βιώνει το άτομο μπορεί να λαμβάνουν χώρα σε ασυνείδητο επίπεδο, ωστόσο, το ίδιο έχει την ανάγκη να εμπλακεί ξανά σε παρόμοιες καταστάσεις, ακόμη κι αν είχαν αρνητικό τέλος.

Όσο περισσότερο το άτομο τείνει να αποδίδει τις λάθος επιλογές και τα αρνητικά βιώματα στην αδικία και στην ατυχία που το χαρακτηρίζει, τόσο πιο λίγο μπορεί να παρέμβει σε αυτά, με αποτέλεσμα να νιώθει ότι οι άλλοι το αδικούν, η ίδια η ζωή το αδικεί, ενώ το ίδιο δεν έχει κάποιο ενεργητικό ρόλο πάνω στην κατάσταση που βιώνει. 

Ουσιαστικά, δεν αναζητά τα αίτια της κατάστασης στον εαυτό του, καθώς τα αποδίδει σε άλλους παράγοντες.

Ίσως θα μπορούσαμε να αλλάξουμε πολλά πράγματα στη ζωή μας αν ξεκινούσαμε να αναζητήσουμε τη ρίζα του προβλήματος και να βρούμε τις πιθανές λύσεις μέσα από την αλλαγή της οπτικής που αντιμετωπίζουμε τα πράγματα ή μέσα από την αλλαγή των ίδιων των πραγμάτων, που εξαρτάται από την κινητοποίησή μας. 

Τα πράγματα είναι άδικα και η ζωή είναι άδικη μαζί μας ή εμείς δεν προσπαθούμε όσο πρέπει και παραιτούμαστε εύκολα;

Ως ενήλικες είμαστε έχουμε τη βασική ευθύνη για όσα επιλέγουμε και για όσα βιώνουμε. Το πιο σημαντικό είναι ο τρόπος που τα προσεγγίζουμε, τα αξιολογούμε και τα επεξεργαζόμαστε.

Δεν γίνεται να απαιτούμε από τους άλλους να μας σέβονται όταν εμείς οι ίδιοι δεν σεβόμαστε τον εαυτό μας. Δεν μπορούμε να θέλουμε να μας αντιμετωπίζουν οι άλλοι ως ίσους με αυτούς όταν εμείς οι ίδιοι αντιμετωπίζουμε τον εαυτό μας ως θύμα, εξαφανίζοντας κάθε ίχνος προσωπικής δύναμης. 

Όταν νιώθουμε αδικία ενεργοποιούνται αυτόματα συναισθήματα φόβου και θυμού, με αποτέλεσμα να προσπαθούμε να βρούμε τρόπο να αμυνθούμε ή να αντιμετωπίσουμε την κατάσταση. 

Οι αρνητικές σκέψεις που μας κατακλύζουν κάθε φορά που νιώθουμε αδικία δεν μας βοηθούν στην αντιμετώπιση της κατάστασης. Αντίθετα, μας προκαλούν επιπρόσθετα αρνητικά συναισθήματα που συνδέονται με το αίσθημα της αδικίας. 

Ας σκεφτούμε πως θα νιώθαμε αν σκεφτόμασταν: «Γιατί η ζωή των άλλων είναι τόσο καλή κι εγώ μόνο εμπόδια και δυσκολίες αντιμετωπίζω; Γιατί να μου συμβαίνουν μόνο αναποδιές και προβλήματα, ενώ οι άλλοι άνθρωποι ζουν μια χαρά και όλα τους έρχονται εύκολα στη ζωή τους; 

Γιατί όλα πάνε τόσο στραβά στη ζωή μου; Κι εν τέλει γιατί η ζωή είναι τόσο άδικη μαζί μου; Τίποτα δεν μου αναγνωρίζεται και κανείς δεν με εκτιμά…»

Μήπως όμως θα πρέπει να σκεφτούμε ότι η ζωή όλων έχει τα πάνω και τα κάτω της, έχει τις καλές και τις κακές της φάσεις; Και πώς μπορούμε να συγκρίνουμε τη ζωή μας με αυτή των άλλων από τη στιγμή που δεν ξέρουμε πώς νιώθει ο άλλος για τη δική του τη ζωή; 

Άραγε είναι ικανοποιημένος ή κατακλύζεται από παρόμοια με εμάς συναισθήματα;

Η ζωή δεν είναι πάντα δίκαιη, αλλά δεν είναι και τελείως άδικη… Η κατεύθυνση που θα πάρει η δική μας ζωή εξαρτάται από εμάς τους ίδιους. Μήπως εμείς οι ίδιοι υπονομεύουμε τον εαυτό μας και κάνουμε τα πράγματα ακόμη χειρότερα; 

Μήπως εμείς έχουμε τον πρωταγωνιστικό ρόλο απλά αρνούμαστε να τον πάρουμε γιατί τότε θα έχουμε και περισσότερες ευθύνες; Πόσο πρωταγωνιστικό ρόλο έχουμε στη ζωή μας και πόσο αγωνιζόμαστε απέναντι στις «αδικίες» της ζωής; 

Μήπως αυτό που μάθαμε από παιδιά ήταν «αφού η ζωή είναι άδικη, εσύ δεν μπορείς να κάνεις τίποτα;» και «αφού δεν μπορείς να κάνεις τίποτα, γιατί να προσπαθήσεις;», οπότε αυτόματα οδηγούμαστε στην παραίτηση… κι αφήνουμε τις αποφάσεις σε κάποιους άλλους… «στη ΖΩΗ».

Μπορεί να μην έχουμε τη δυνατότητα να αλλάξουμε το παρελθόν και όσα βιώσαμε τότε, μπορούμε όμως να αλλάξουμε το παρόν και να θέσουμε νέες βάσεις για το μέλλον, εστιάζοντας στους τρόπους που εμείς μπορούμε να παρέμβουμε στη ζωή μας, καθώς τις αποφάσεις τις παίρνουμε εμείς για τη ζωή μας και όχι η ζωή για εμάς… 

Παπαδοπούλου Ελένη, Ψυχολόγος- Ψυχοθεραπεύτρια, MSc.

papadopsixologos

http://thesecretrealtruth.blogspot.com

Χαμός στο διαδίκτυο με το «θέλω να σου αστράψω δυο χαστούκια να ξυπνήσεις…»

Ένα άρθρο με ιδιαίτερο περιεχόμενο κάνει το γύρο των social media τις τελευταίες ώρες. Ο τίτλος του: «Θέλω να σου αστράψω δυο χαστούκια να ξυπνήσεις….».

Μη βιαστείτε να βγάλετε συμπεράσματα. Αναφέρεται σε τροχαία δυστυχήματα με θύματα νέους σε ηλικία ανθρώπους. Δείτε τι αναφέρει:

«Σε εσένα τον δεκαεξάρι που οδηγείς το παπί με το κράνος αλά μπρατσέτα, σε εσένα τον εικοσιπεντάρι που γ@μας και δέρνεις.

Θέλω να σε πάρω να πάμε μια βόλτα θέλω να δω τη μαγκιά σου , τι λες λοιπόν πάμε; Ακολούθα με.

Ο δρόμος ανηφορικός νεκρική ησυχία, τριγύρω κάθε ηλικίας μαυροντυμένοι με κόκκινα μάτια , προχώρα μη μασάς, συ δε πιάνεις το διακοσάρι για πλάκα; Συνεχίζουμε λοιπόν, ο ήλιος ψηλά σου καίει τη πλάτη , να τη η εκκλησιά .

Ο κόσμος πήχτρα και δεν ακούγεται ανάσα , τρομακτικό ε; Προχώρα , αργείς, ακολουθούν κι άλλοι μη σταματάς, μπες μέσα πάμε να δούμε το νεκρό.

Έχεις πάει σε κηδεία εικοσάχρονου; Όχι ε; Βγάλε το σκασμό και κοίτα.

Τι έγινε; Δε μπορείς να δεις καθαρά ; Τα μάτια σου τρέχουν ασταμάτητα τσούζουν, εκεί σε θέλω , σκάσε και κοίτα!

Έχεις δει ποτέ παλικάρια γύρω από φέρετρο ψηλά σαν λεύκες να κλαιν ανεξέλεγκτα σα μωρά παιδιά; Λεγε έχεις δει; Έχεις δει πατέρα να χτυπάει το φέρετρο και να φωνάζει με όλη του τη δύναμη “Σήκω γιε μου να φύγουμε;”

Λεγε είδες; Έχεις δει μάνα νεκρή καθισμένη σε καρέκλα να αναπνέει; Είδες;

Όχι αγάπη μου δε θα φύγεις τώρα θα το δεις όλο το έργο, θα δεις το πατέρα να βροντάει να σπάσει το φέρετρο απ’το πόνο, θα δεις τη μάνα να λιποθυμά και να τη συνεφέρνουν για να συνεχίσει το Γολγοθά , θα ακούσεις κραυγές από Αρχαία Τραγωδία να σου ξεσκίζουν τη ψυχή και μετά θα καταλάβεις για πάντα τι θα πει μαγκιά.

Μαγκιά λοιπόν δεν είναι ούτε τα ποτά , ούτε τα τέρμα κοντέρ, ούτε οι γκόμενες , ούτε οι κόντρες…

Μαγκιά αγορίνα μου είναι να σου ξεσκίζουν την ψυχή, να σε σκοτώσουν και να πρέπει να ζήσεις.

Να ζήσεις γιατί έχεις ακόμη ένα παιδί που σε περιμένει και συ πρέπει να σταθείς

ΒΡΑΧΟΣ αυτή είναι μαγκιά κι από ‘δω και στο εξής σεβασμός.

Ξύπνα και ζήσε.

Αρθρο της Ειρήνης Λαγουτατζή

www.newsone.gr

http://thesecretrealtruth.blogspot.com

Και πες πες, μάθαμε στο λίγο τελικά…!!!!

Και πες πες, μάθαμε στο λίγο τελικά.

Μην αγαπάς πολύ, θα πληγωθείς.

Μην εμπιστεύεσαι, θα προδοθείς.

Μην πιστεύεις σε ότι βλέπεις, κράτα μια πισινή.

Δεν υπάρχουν φιλίες, μόνο δήθεν φίλοι που σου σκάβουν το λάκκο.

Δεν υπάρχουν αξίες, ούτε ιδανικά.

Μη μιλάς για ηθική, δεν βλέπεις γύρω σου;

Μην πίνεις, θα καταστραφείς.

Μην καπνίζεις, θα πεθάνεις.

Μη βγαίνεις βόλτα, κράτα τα λεφτά σου.

Μη γυρνάς αργά, τι θα πει ο κόσμος;

Και πες πες, μάθαμε στα λίγα τελικά.

Μάθαμε να αγαπάμε λιγότερο, από φόβο μην πληγωθούμε.

Μάθαμε να μην κάνουμε όνειρα, από φόβο μήπως δε βγουν αληθινά.

Μάθαμε να μη δινόμαστε, από φόβο μήπως μας εκμεταλλευτούν.

Μάθαμε να δουλεύουμε περισσότερο και να αμοιβόμαστε με ψίχουλα.

Μάθαμε να μη βάζουμε στόχους, από φόβο μην αποτύχουμε!

Και πες πες, μάθαμε στο λίγο τελικά….

Λίγο αναπνέουμε, με ανάσες που δεν φτάνουν στα πνευμόνια μας.

Λίγο στεκόμαστε στα πόδια μας, γιατί τρέμουν από κούραση.

Λίγο βλεπόμαστε με τους ανθρώπους μας και ο χρόνος μας όλο και λιγοστεύει.

Λίγο αγαπάμε και πιο λίγο αγαπιόμαστε.

Λίγο γελάμε, λίγο γλεντάμε, λίγο τραγουδάμε κι αυτό από συνήθεια!

Και πες πες, τα καταφέραμε τελικά…

Καταφέραμε να σωπαίνουμε, ενώ θέλουμε να φωνάξουμε.

Καταφέραμε να μένουμε, ενώ όλα φωνάζουν να φύγουμε.

Καταφέραμε να αντέχουμε, χωρίς να’χουμε το δικαίωμα να λυγίσουμε.

Καταφέραμε να μας αρκεί το λίγο, ενώ το πολύ επιθυμούσαμε.

Καταφέραμε να πεθαίνουμε, ενώ θέλαμε να ζήσουμε!

Και τώρα που καταφέραμε να κρύβουμε καλά αυτό που νιώθουμε, τώρα που μπορέσαμε να είμαστε άψυχες μαριονέτες σε μια κακή παράσταση, τώρα που η επιθυμία κρύφτηκε πίσω από δειλές σιωπές, τώρα μωρέ ας ζήσουμε!

Ας ζήσουμε να μας θυμόμαστε….

Κατερίνα Κυπρίου

awakengr.com

http://thesecretrealtruth.blogspot.com

Αποχαιρετώντας το Δημοτικό : «Μαμά γιατί κλαις πάντα στις σχολικές γιορτές ; »

Πλησιάζει η ώρα για το αποχαιρετιστήριο πάρτι της ΣΤ’ Δημοτικού. Η Ίλια, η κόρη μου, λέει :

– Κανόνισε να με κάνεις πάλι ρεζίλι στη γιορτή.

– Εγώ; Μια cool mom ρεζίλι; Γιατί;

– Γιατί κλαις πάντα στις γιορτές.

– Ε, τότε την πάτησες, της λέω, θα σε κάνω και φέτος ρεζίλι. 

Σε όλες τις γιορτές, από το Νήπιο μέχρι τώρα, ακόμα και σε γιορτές που είναι να κλαις από το γέλιο – π.χ Σουλιώτισσες με μποτάκι all star – βγάζω χαρτομάντιλα από τα μανίκια, κρυφά, μην με πάρει κανένα μάτι. 

Κοιτάζοντας τους διπλανούς μου χαμογελαστούς και καμαρωτούς, κάθε φορά, σκέφτομαι : 

– Δεν είσαι καλά ρε φίλε, να το κοιτάξεις αυτό. 

Αλλά με τον καιρό, αποφάσισα ότι έχω το σύνδρομο των Ολυμπιονικών. Όταν ήμουν μικρή, αναρωτιόμουν γιατί οι Ολυμπιονίκες δακρύζουν, αντί να κάνουν τούμπες στο βάθρο από τη χαρά τους. Τώρα ξέρω. 

Μυαλό και σώμα θυμάται αντανακλαστικά τον πόνο που έχουν υπομείνει, την σκληρή προπόνηση, την στέρηση παντός είδους, το ψυχολογικό κουρέλιασμα και το «ξύλο» που έφαγαν για να φτάσουν στη μεγάλη αρένα για να τιμηθούν, αλλά και το δέος τους για τη συνέχεια… 

Κάπως έτσι κι εγώ. 

Σε όλες τις σχολικές γιορτές μέχρι την αποψινή της ΣΤ’ – που δακρύζουν ακόμα και τα πιο άκαμπτα άτομα τύπου Τασσώ Καββαδία – με μαεστρία Mr Bean, προσποιούμαι τη συναχωμένη : 

Ότι μπήκε ένα μυγάκι στο μάτι μου. Ότι μου πάτησε το πόδι η διπλανή για να δικαιολογήσω το χαρτομάντιλο στη μούρη μου (γιατί το μανίκι δεν κάνει δουλειά). 

Έχω το «δικό μου μετάλλιο» περασμένο στο λαιμό μου και συγκινούμαι που τα κατάφερα. Που δεν είσαι πια εδώ για να το ζήσεις. Για το πόσο έλειψες από τη ζωή τους – μας – και για όλα αυτά που με πόνο, πίεση, άγχος, αλλά και αγάπη, χαρά και σύμπνοια κατάφερα μαζί με τα παιδιά μας. 

Σήμερα, λοιπόν, στη γιορτή της ΣΤ’ θα πάω με ένα κουτί χαρτομάντιλα και θα το ευχαριστηθώ. 

Χθες αγόρασα αδιάβροχη μάσκαρα – γιατί πάνω από όλα είμαι μια κυρία. 

Με αγάπη στον Ηλία, την Ίλια, τον Άγγελο, την Έλενα και τον εαυτό μου. 

Γράφει η Διδώ 

THE MAMAGERS TEAM

http://www.themamagers.gr