Πριν απορρίψεις κάποιον, σκέψου καλά αν τον κατάλαβες...!!!!

Απόγευμα Κυριακής, πλησιάζω το παράθυρο, παραμερίζω την κουρτίνα και με το φλιτζάνι του καφέ στο χέρι κοιτάω απέξω, η ώρα είναι έξι, ο δρόμος έξω γεμάτος από παιδιά που παίζουν. 

Την προσοχή μου τραβάει μια παρέα πιτσιρικάδων που κάνουν στην άκρη ένα αγοράκι, ανοίγω το παράθυρο για να ακούσω τις συνομιλίες τους ,ξαφνιάζομαι, η παρέα μόλις απέρριψε την πρόταση του μικρού να παίξει μαζί τους και το παιδί τρέχει κλαίγοντας από την αντίθετη πλευρά. Η εικόνα αυτή με γεμίζει σκέψεις… Στο μυαλό μου επικρατεί μόνο μια λέξη απόρριψη.

Κακά τα ψέματα όλοι μας και έχουμε απορρίψει αλλά και έχουμε απορριφθεί.

Για να πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή εμείς οι άνθρωποι όπως έχει πει και ο Αριστοτέλης είμαστε όντα κοινωνικά, θέλουμε δηλαδή να συνυπάρχουμε με τους άλλους και ως επί το πλείστον να είμαστε αρεστοί σε αυτούς, να μας αποδέχεται δηλαδή η πλειοψηφία αφού έτσι νιώθουμε και εμείς καλά με τον εαυτό μας χρήσιμα μέλη του γενικότερου συνόλου. 

Γιατί ελάτε μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας κάνεις μας δεν θέλει να μην τον αποδέχονται οι άλλοι και αυτό διότι η αίσθηση της απόρριψης, ότι δηλαδή μας αξιολόγησαν, είδαν τι αξίζουμε και μας καταχώρησαν στα ανεπιθύμητα είναι μια από τις πιο επώδυνες έμπειρες ενός ανθρώπου.

Και αυτό γιατί εμείς οι άνθρωποι είμαστε έτσι φτιαγμένοι ώστε να τρομοκρατούμαστε στην ιδέα ότι κάποιος μας απορρίπτει, ότι κάποιος δεν μας θέλει τριγύρω του είτε αυτός είναι οικογένειά είτε φίλος είτε σύντροφος.

Με την απόρριψη αρχίζουμε να σκεφτόμαστε τι κάναμε εμείς οι ίδιοι λάθος, βγαίνουν έτσι σιγά σιγά στην επιφάνεια οι διαφορές ανασφάλειες, αυτά τα τέρατα που φωλιάζουν μέσα στον καθένα μας και σε κάτι τέτοιες καταστάσεις ξεπροβάλλουν για να μας υπενθυμίσουν τις αδυναμίες και να μας γεμίσουν με αρνητικές σκέψεις . 

Σαν να μην φτάνουν όλα αυτά πολλές φορές πέφτουμε στην παγίδα να συγκρίνουμε τον εαυτό μας και να προσπαθούμε να συμπεριφερθούμε σαν αυτούς που μας απέρριψαν με την προσδοκία να μας δεχτούν αυτή την φορά…

Από την άλλη πλευρά όμως όλοι μας λίγο πολύ έχουμε απορρίψει άλλους ανθρώπους και έχουμε προκαλέσει τον ίδιο πόνο που αισθανθήκαμε και εμείς όταν μας θεώρησαν απόβλητους.

Το ερώτημα λοιπόν είναι πως ξεκινάς να απορρίψεις κάποιον. Τι είναι αυτό που σε κάνει να πιστέψεις πως δεν σου «κάνει» ο άλλος χωρίς να τον γνωρίσεις κρίνοντας μόνο από παρουσιαστικό αρκετές φορές.

Συνήθως εμείς οι άνθρωποι έχουμε την τάση να απορρίπτουμε ότι και όποιον δεν μπορούμε να καταλάβουμε.. Οτιδήποτε και οποιονδήποτε φαίνεται διαφορετικό από εμάς. Όποιος μας είναι «ξένος» ως προς την κοσμοθεωρία που έχει ο καθένας από εμάς , τις εμπειρίες του και γενικότερα τον τρόπο ζωής του και κυρίως οποίος δεν μας «κάνει» εμφανισιακά

Και αυτό διότι καλώς ή κακώς το πρώτο πράγμα που βλέπουμε σε έναν άνθρωπο είναι το περιτύλιγμα, η εμφάνιση του και αν κάτι μας ξινίσει επιφανειακά δεν έχουμε το θάρρος να του δώσουμε την ευκαιρία να αλληλοεπιδράσει με εμάς ώστε να τον γνωρίσουμε εις βάθος φοβούμενοι το άγνωστο και το διαφορετικό και ότι αυτό συνεπάγεται.

Επομένως η πιο εύκολη λύση είναι να τον απορρίπτουμε λες και το να διαφέρει κάνεις είναι σφάλμα λες και το σωστό είναι να είσαι ένα ακόμα μαζοποιημένο ανθρωπάκι σε ένα πλήθος πανομοιότυπων ανθρώπων. 

Και για να γίνω πιο συγκεκριμένη έχουμε συνηθίσει να θέλουμε ανθρώπους που είναι ίδιοι με εμάς, με ίδια ενδιαφέροντα , ενδεχομένως ίδια εμφάνιση ακόμα και παρόμοια ζωή. Αυτό αν και δεν είναι απαραίτητα κακό μπορώ να πω ότι είναι αποπνικτικό και βαρετό .

Το να υπάρχουν άτομα διαφορετικά από εμάς στις ζωές μας το βρίσκω άκρως απαραίτητο, γιατί μέσα από την επαφή με έναν άνθρωπο που διαφέρετε σε αρκετά πράγματα μπορείς να μάθεις αλλά και να αντλήσεις ιδέες, να αναθεωρήσεις απόψεις σου , να καταλάβεις επιτέλους ότι δεν υπάρχει μόνο άσπρο και μαύρο υπάρχει και το γκρι και άλλα τόσα ωραία χρώματα.

Να δεις ότι οι ανθρώπινες σχέσεις δεν χτίζονται στις ομοιότητες αλλά κυρίως στις διάφορες, να νιώσεις τον κόσμο αλλιώς βρε παιδί μου. Ακόμα όμως και αν δεν καταφέρεις να καταλάβεις το διαφορετικό μάθε να το σέβεσαι και να μην το απορρίπτεις λες και είναι απλά ένα λάθος γιατί όπως είχε ισχυριστεί και ο Αμερικάνος συγγραφέας Wayne W.Dyer

«Η ύψιστη μορφή άγνοιας είναι όταν απορρίπτεις κάτι που δεν ξέρεις τίποτε για αυτό» και δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο.

Και στην τελική ποιοι είμαστε όλοι εμείς που απορρίπτουμε κατευθείαν κάποιον , χωρίς να του δώσουμε την παραμικρή ευκαιρία να μας γνωρίσει τον δικό του κόσμο . Και ακόμα και αν τότε αδυνατούμε να καταλάβουμε την διαφορετικότητα του άλλου τουλάχιστον ας την σεβαστούμε γιατί ούτε σε εμάς θα μας άρεσε να μας απέρριπταν γιατί τυχαίνει να διαφέρουμε

Το όμορφο, λοιπόν, στη ζωή αυτό είναι να διαφέρεις με τους άλλους γιατί αν είμασταν όλοι ίδιοι θα πλήτταμε αφόρητα.

Χριστιάνα Τσομπάνη

loveletters.gr

http://thesecretrealtruth.blogspot.com

Για τον παππού και τη γιαγιά τα εγγόνια είναι φως και χαρά...!!!!

Οι παππούδες και οι γιαγιάδες έχουν ήδη περάσει από το στάδιο ανατροφής και διαπαιδαγώγησης των παιδιών. Ωστόσο, με τα εγγόνια τους, δημιουργούν ένα στενό δεσμό, γίνονται το φως και η χαρά τους. 

Στόχος τους είναι να μεταφέρουν στα εγγόνια τους αξίες και μια συναισθηματική κληρονομιά που θα τα βοηθήσουν να γίνουν καλύτεροι άνθρωποι. 

Τα εγγόνια αποτελούν τη νέα γενιά που φέρνει φως και ελπίδα σε κάθε μέλος της οικογένειας. Για τον παππού και τη γιαγιά, αυτός ο δεσμός είναι ιδιαίτερος και σύντομα γίνεται άρρηκτος και για τις δυο πλευρές. 

Ας σκεφτούμε κάτι σημαντικό : σήμερα αποκαλούμε αυτούς τους ανθρώπους «παππού και γιαγιά» ενώ στην πραγματικότητα είναι εξαιρετικά δραστήριοι, αυτόνομοι και η καρδιά τους είναι ακόμη νέα. 

Αυτοί οι άνθρωποι απολαμβάνουν την καθημερινότητά τους και φροντίζουν τα εγγόνια τους με διαφορετικό τρόπο από ό,τι οι γονείς. 

Έχουν διεξαχθεί αρκετές μελέτες για να ερευνηθεί αν είναι και εκείνοι υπεύθυνοι για τη διαπαιδαγώγηση των παιδιών. 

Αν και ισχύει το γεγονός ότι όλοι μέσα σε μια κοινωνία θεωρούμαστε παιδαγωγοί, ο ρόλος του παππού και της γιαγιάς μέσα σε μια οικογένεια έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία και γι’ αυτό θα θέλαμε να σας μιλήσουμε σήμερα. 

Ας ρίξουμε μια ματιά. 

Παππούς, γιαγιά και εγγόνια : ο ρόλος της ψυχολογικής ευεξίας 

Οι μαμάδες και οι μπαμπάδες είναι εκείνοι που φτιάχνουν τους κανόνες και αποφασίζουν για το τι είναι αποδεκτό και τι όχι, όπως επίσης και για το ποιος είναι υπεύθυνος για τη διαπαιδαγώγηση των παιδιών τους. Επομένως όταν μιλάμε για τον παππού και τη γιαγιά υπάρχουν ορισμένα ειδικά χαρακτηριστικά στα οποία θα πρέπει να αναφερθούμε. 

Ο παππούς και η γιαγιά έχουν ήδη περάσει από αυτό το στάδιο της ζωής· πριν αποκτήσουν εγγόνια ήταν και αυτοί γονείς. Είχαν ορίσει τους δικούς τους κανόνες και έζησαν το ρόλο του γονέα. Δεν θέλουν πλέον να είναι σκληροί ή να αποφασίζουν για το τι πρέπει να γίνει και τι όχι. 

Ο παππούς και η γιαγιά έχουν αναπτύξει έναν ιδιαίτερο τρόπο επικοινωνίας με τα εγγόνια τους που δεν εκφράζεται με απλές λέξεις.Εκφράζεται με χειρονομίες και σύμβολα. Είναι γεμάτοι από αμοιβαία κατανόηση, χαμόγελα, υποχωρήσεις και συμφωνίες… Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την κατάλληλη ψυχολογική ευεξία όπου και οι δυο πλευρές βγαίνουν κερδισμένες. 

Η τακτική επικοινωνία μεταξύ των παππούδων με τα εγγόνια τους καταπολεμά καταστάσεις κατάθλιψης και θλίψης. Προσφέρει στους παππούδες νέες ευθύνες και τα εγγόνια αποκτούν γνώσεις τις οποίες δεν μπορούν να τους προσφέρουν οι γονείς. 

Καταλαβαίνουμε επίσης ότι δεν είναι όλοι οι παππούδες και οι γιαγιάδες ισάξιοι και δεν δημιουργούν πάντα τόσο ισχυρούς δεσμούς με τα εγγόνια τους. 

Πολλές φορές λένε ότι οι άνθρωποι γερνούν με τον ίδιο τρόπο που ζούσαν και αν δεν έχουν ξεπεράσει ορισμένα πράγματα τότε είναι πολύ πιθανό να φτάσουν σε μεγάλη ηλικία και να αισθάνονται απογοητευμένοι και αρνητικοί. 

Γι’ αυτό το λόγο οι γονείς είναι αυτοί που αποφασίζουν πόσο συχνά θα πρέπει τα παιδιά να έρχονται σε επαφή με τον παππού και τη γιαγιά τους και αν η σχέση τους είναι εποικοδομητική ή όχι. Παρόλα αυτά, είναι ένα από τα πιο καταπληκτικά είδη δεσμών που υπάρχουν. 

Παππούδες και εγγόνια : ο αιώνιος δεσμός 

Η καθημερινή υποστήριξη της γιαγιάς και του παππού αποτελεί τεράστια βοήθεια και ανακούφιση για τους γονείς. 

Αυτή η ευθύνη που έχει ο παππούς και η γιαγιά δεν είναι κάτι νέο: έχουν περάσει πολλές γενιές που έχουν μοιραστεί το βάρος της φροντίδας και μέριμνας μικρών παιδιών. 

Η κληρονομιά του παππού και της γιαγιάς όχι μόνο εμπλουτίζει τις ζωές των εγγονιών αλλά και τις ζωές της μαμάς και του μπαμπά που βλέπουν μια εντελώς διαφορετική εικόνα των γονιών τους που δεν γνώριζαν προηγουμένως. Κατά κάποιο τρόπο αυτό βοηθά στην ενδυνάμωση των σχέσεών τους. 

Η κληρονομιά του παππού και της γιαγιάς στα εγγόνια τους δεν βασίζεται μόνο στην τρυφερότητα και στα συναισθήματα. Θα πρέπει να γνωρίζουν πώς να μεταφέρουν αξίες, κομμάτια από το παρελθόν και οικογενειακές αναμνήσεις από παλαιότερες γενιές που βοηθούν το παιδί να κατανοήσει και να μάθει ακόμη καλύτερα τον εαυτό του και τον κόσμο. 

Τους προσφέρει ρίζες.Ακόμη μια σημαντική πτυχή είναι ότι οι συνεχείς αντανακλάσεις του παππού και της γιαγιάς, η χαρά για ζωή, η απόλαυση, η φροντίδα και η στήριξη βοηθά τα παιδιά να κατανοήσουν τι σημαίνει «να γερνάς με σοφία». Με αυτό τον τρόπο θα μάθουν να μην φοβούνται την πάροδο του χρόνου, να τον αποδεχτούν και μάλιστα πιο ήρεμα. 

Μια ενδιαφέρουσα πτυχή είναι ο ρόλος που παίζουν στο οικογενειακό επίπεδο. Ο παππούς και η γιαγιά είναι πάντα μια πηγή γαλήνης και στρατηγικών για την χαλάρωση των εντάσεων, των διαφωνιών και των παρεξηγήσεων 

Η διαπαιδαγώγηση των παιδιών δεν ήταν ποτέ εύκολη υπόθεση. Θα περάσουν από περίπλοκες καταστάσεις όπως πέρασαν και οι γονείς τους χρόνια πριν. 

Αν και οι καιροί έχουν αλλάξει, τα βασικά στοιχεία παραμένουν ίδια: τα παιδιά αποζητούν την ανεξαρτησία, απαιτούν την προσοχή, θα κάνουν την επανάστασή τους και θα κάνουν λάθη. 

Αλλά μέσα σε όλα αυτά, ο παππούς και η γιαγιά μπορούν πάντα να βοηθήσουν, δίνοντας μια καλή συμβουλή αλλά χωρίς να αναμειγνύονται. 

Τα εγγόνια φέρνουν φως και χαρά στον παππού και στη γιαγιά. Πάντα ίσχυε αυτό. Κατά τη διάρκεια της ωρίμανσης, στο ενήλικο στάδιο της ζωής όταν τα άτομα αντιμετωπίζουν στιγμές που αλλάζουν τη ζωή τους με ενθουσιασμό και ενέργεια, τα παιδιά πάντα βοηθούν στην ανανέωση ευθυνών ώστε να δουν τη ζωή τους ως μια συνέχεια και να συνεχίσουν να ελπίζουν. 

Ο παππούς και η γιαγιά δεν θέλουν να αποκτήσουν και πάλι τις ευθύνες του γονέα. Το μόνο που θέλουν είναι να απολαμβάνουν τα πιο έντονα και βαθιά συναισθήματα χωρίς πιέσεις ή υποχρεώσεις. 

Με αυτό εννοούμε ότι αν και πάντα θα είμαστε τα παιδιά τους, θα πρέπει να σεβόμαστε την ανεξαρτησία τους, ως παππούς και γιαγιά, και το δικαίωμά τους να κάνουν ό,τι θέλουν δίνοντάς τους χρόνο. 

Αυτό είναι κάτι πολύ σημαντικό που δεν πρέπει να ξεχνάμε. 

https://www.newsone.gr

Κρίση ταυτότητας : Η ψυχολογική δυσκολία διακοπής του καπνίσματος...!!!!

Η διακοπή του καπνίσματος είναι το καλύτερο πράγμα που μπορείτε να κάνετε για την υγεία σας. Όμως το να κόψετε το τσιγάρο δεν είναι εύκολη υπόθεση διότι προκαλεί εξάρτηση. Περίπου το 75% των προσπαθειών διακοπής του καπνίσματος δεν διατηρούνται πέραν των τεσσάρων εβδομάδων. 

Εκτός από τη σωματική εξάρτηση, υπάρχουν και οι ψυχολογικοί λόγοι που εμποδίζουν τη διακοπή του καπνίσματος. 

Όταν οι άνθρωποι προσπαθούν, αισθάνονται ότι κάνουν επίσης μια προσπάθεια να «θάψουν» μια πτυχή της ταυτότητάς τους και να δομήσουν μια νέα. Παρότι η υγεία βελτιώνεται με τη διακοπή και αυτό γίνεται αντιληπτό στις σωματικές επιδόσεις, οι πρώην καπνιστές αισθάνονται μια “κοινωνική απώλεια”. 

Αυτή η αίσθηση, της απώλειας της ταυτότητας, είναι ένας σοβαρός λόγος για πολλούς καπνιστές που δεν διακόπτουν την επιβλαβή τους συνήθεια, σύμφωνα με μια βρετανική μελέτη που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Journal of Substance Use από δύο Βρετανούς ερευνητές, την Caitlin Notley και τον Rory Colllins. 

“Όταν οι άνθρωποι προσπαθούν να κόψουν το κάπνισμα θάβουν μια πτυχή της ταυτότητάς τους και να δομούν μια καινούργια, κι αυτό μπορεί να είναι σκληρό. Ειδικά όταν κάτι μπορεί να είναι μέρος μιας μεγάλης διάρκειας ζωής. 

Κι ενώ οι περισσότεροι καταφέρνουν τελικά να σταματήσουν να καπνίζουν, δεν είναι λίγες οι φορές που υποκύπτουν και ανάβουν ξανά το τσιγάρο”, ανέφερε η Caitlin Notley. 

Στο πλαίσιο της μελέτης, οι ερευνητές ανέλυσαν σε βάθος συνεντεύξεις που είχαν δώσει άτομα που αρχικά διέκοψαν το κάπνισμα και μετά το άρχισαν πάλι. 

Περίπου 40 καπνιστές περιέγραφαν τη σχέση τους με το τσιγάρο και τις προηγούμενες απόπειρές τους να σταματήσουν να καπνίζουν, αναφέροντας τους λόγους που είχαν υποτροπιάσει. Οι επιστήμονες επικεντρώθηκαν σε 23 άτομα που είχαν δώσει τις πλέον λεπτομερείς πληροφορίες. 

“Αυτό που διαπιστώσαμε ήταν ότι η υποτροπή σχετιζόταν με μια ευρεία γκάμα συναισθηματικών παραγόντων. 

Σχετιζόταν με την επιθυμία των πρώην καπνιστών να ανακτήσουν την χαμένη κοινωνική τους ταυτότητα, δηλαδή την ταυτότητα του καπνιστή. 

Οι άνθρωποι αυτοί θέλουν να είναι μέλη μιας κοινωνικής ομάδας, ανακτώντας την αίσθηση του «ποιος είμαι» με το κάπνισμα να αποτελεί μέρος αυτής της ταυτότητας για τα περισσότερα χρόνια της ζωής τους”, είπε η Notley. 

Και πρόσθεσε ότι “αυτοί που ξεκινούν πάλι το κάπνισμα αισθάνονται ότι τους βοηθά να ανταποκριθούν σε στρεσογόνες καταστάσεις. Οι περισσότεροι θεωρούν την επανέναρξη του καπνίσματος ως αναπόφευκτη. 

Επίσης, συχνά αναφέρουν ένα αίσθημα ανακούφισης από την ανάκτηση της ταυτότητας του καπνιστή. Συνεπώς υπάρχουν πολλές συναισθηματικές αντιδράσεις που σχετίζονται με την επανέναρξη του καπνίσματος”. 

Να σημειωθεί πάντως ότι η συχνότητα του καπνίσματος έχει μειωθεί στη Βρετανία. Το 1950 στο Ηνωμένο Βασίλειο περίπου το 80% των ανδρών ηλικίας 35-59 κάπνιζε και το 40% των γυναικών ενώ το 2017 κάπνιζε μόνο το 15,8% του γενικού ενήλικου πληθυσμού. 

Redefining smoking relapse as recovered social identity – secondary qualitative analysis of relapse narratives. 

https://www.healthyliving.gr

Η χρόνια κόπωση μπορεί να έχει αιτία την ιγμορίτιδα...!!!!

Ένα από τα συμπτώματα της χρόνιας ιγμορίτιδας είναι η ανεξήγητη κούραση.

Στο πλαίσιο μιας παλιότερης έρευνας που έγινε για τις επιπτώσεις της ιγμορίτιδας (sinusitis) στον οργανισμό, ερευνητές από το Vanderbilt University Medical Center βρήκαν ότι μπορεί να εξελιχθεί σε χρόνια κόπωση.

Στην έρευνα συμμετείχαν 297 ασθενείς που έπασχαν από ανεξήγητη χρόνια κούραση και μετά από αναλυτικές εξετάσεις στις οποίες υποβλήθηκαν διαπιστώθηκε ότι είχαν 9 φορές περισσότερες πιθανότητες να πάσχουν από ιγμορίτιδα σε σύγκριση με αυτούς που ένιωθαν ξεκούραστοι.

Επίσης, οι ασθενείς, που είχαν έναν ανεξήγητο σωματικό πόνο (πονοκέφαλο και αίσθημα βάρους στο πρόσωπο), είχαν 6 φορές περισσότερες πιθανότητες να έχουν συμπτώματα ιγμορίτιδας σε σύγκριση με τους ασθενείς που δεν είχαν πόνο.

Η ιγμορίτιδα μπορεί να εκδηλωθεί με οξεία μορφή ή να εξελιχθεί σε χρόνια ενώ, παρουσιάζει πολύ συχνά υποτροπές. Είναι πιο διαδεδομένη στις γυναίκες.

Όπως φάνηκε από την έρευνα, η ιγμορίτιδα μπορεί να είναι η αιτία χρόνιας κούρασης και διάχυτου σωματικού πόνου. Ως εκ τούτου, είναι αναγκαίο οι ασθενείς με σύνδρομο χρόνιας κόπωσης να εξετάζονται για ιγμορίτιδα.

Η εγχείριση για ιγμορίτιδα βοηθάει

To σύνδρομο χρόνιας κόπωσης που αναφέρεται επίσης ως μυαλγική εγκεφαλομυελίτιδα, επηρεάζει 836.000 – 2,5 εκατομμύρια Αμερικανούς. Η ασθένεια προκαλεί μια ποικιλία συμπτωμάτων – γνωστική δυσλειτουργία, κόπωση, πόνος και διαταραχές του ύπνου – και έχει μια βαθιά διασπαστική επίδραση στις ζωές εκείνων που το αναπτύσσουν.

Οι άνθρωποι που πάσχουν από χρόνια κούραση αντιμετωπίζουν δυσκολίες με την ολοκλήρωση των εργασιών ρουτίνας, και ορισμένοι έχουν περιοριστεί στο σπίτι ή το κρεβάτι τους, λόγω των επιπτώσεων της κατάστασής τους.

Άλλες μελέτες έδειξαν ότι οι ασθενείς που ανέφεραν χρόνια κόπωση πριν από επέμβαση για ιγμορίτιδα, στη συνέχεια επανήλθαν στα φυσιολογικά επίπεδα περίπου ένα χρόνο αργότερα.

Αυτό το συμπέρασμα προέκυψε από μια μετα-ανάλυση που εξέτασε 28 δημοσιευμένες μελέτες συνολικά 3.427 ασθενών οι οποίοι έκαναν ενδοσκοπική χειρουργική των ρινικών κόλπων για την αφαίρεση “μπλοκαρισμάτων”. Επικεφαλής της μετα-ανάλυσης η οποία δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Laryngoscope ήταν ο δρ Neil Bhattacharyya του Brigham and Women’s Hospital.

https://www.healthyliving.gr

Μήπως συναντάς πολλά εμπόδια στη ζωή σου ;

Σήμερα θέλω να μοιραστώ μαζί σας μία σκέψη: Από τη μια βρισκόμαστε εμείς οι άνθρωποι που κάνουμε συνέχεια σχέδια και πλάνα. Και από την άλλη είναι η ζωή με τους δικούς της κανόνες και ρυθμούς.

Τα δικά μας σχέδια είναι πάντα σε τάξη. Είναι λογικά και τέλεια. Ίσια όπως ένα βέλος και αψεγάδιαστα. Ως ανθρώπινα όντα μας αρέσει να κάνουμε σχέδια και να τα ακολουθούμε κατά γράμμα για να φτάσουμε στο στόχο μας ή τον προορισμό μας.

Η ζωή από την άλλη δεν είναι τόσο της τάξης. Είναι χαοτική και απρόβλεπτη: Μερικές φορές είναι ήρεμη, άλλες φορές πάλι έχει ταραχές. Μερικές φορές είναι ασφαλής, άλλες φορές είναι επικίνδυνη.

Τα σχέδια λαμβάνουν χώρα μέσα στο κεφάλι μας, αλλά η ζωή είναι ο νόμος του πραγματικού κόσμου και ανεξάρτητα από τις επιθυμίες μας. Και κάπως έτσι συνειδητοποίησα ότι δεν υπάρχει λόγος να αναστατώνομαι όταν κάτι δεν πάει σύμφωνα με το σχέδιο μου. 

Γιατί για να εκτελεστεί ένα σχέδιο πρέπει να λάβει χώρα στην πραγματική ζωή. Και τη ζωή δεν την ενδιαφέρει πόσο καλά μελετημένο είναι το πλάνο μου.

Έτσι, δεν έχει νόημα να απογοητεύεσαι ή να εκνευρίζεσαι από εμπόδια που συναντάς και εμφανίζονται από πουθενά, μπλοκάροντας τον δρόμο σου. Αντίθετα πρέπει να τα περιμένεις, γιατί είναι αναπόσπαστο μέρος του ταξιδιού.

Ότι κι αν κάνεις ή σχεδιάζεις, θα υπάρχουν εμπόδια τα οποία δεν μπορείς πάντα να έχεις προβλέψει. Και όσο πιο μεγάλο και σημαντικό είναι αυτό που σχεδιάζεις, τόσο πιο μεγάλες είναι και οι πιθανότητες να συναντήσεις εμπόδια. 

Όμως, αυτό που πρέπει να έχεις υπόψη, είναι πως δεν αποτελεί κάθε εμπόδιο κάποιο κώλυμα, ενόχληση ή καταστροφή, αλλά ενδεχομένως και μια ευκαιρία για επιτυχία.

Γιατί όταν ξεπερνάς αυτά τα εμπόδια, είναι που μαθαίνεις και αναπτύσσεσαι και ίσως βρίσκεις και ένα αίσθημα νοήματος και εκπλήρωσης. Καθαρίζοντας το μονοπάτι μπροστά σου, χτίζοντας γέφυρες για να πας κάπου, μετακινώντας το φαινομενικά αμετακίνητο, για αυτό είμαστε εδώ στον κόσμο.

Και αντί να νιώθεις άγχος, ένταση, να ξεφυσάς και να λες «γιατί σε εμένα;» επειδή τα πράγματα δεν πάνε όπως θες ή επειδή συναντάς απρόβλεπτα εμπόδια, μπορείς να σκέφτεσαι: «Να μια ευκαιρία. Θα μάθω πολλά από αυτό, θα εξελιχθώ και θα ωριμάσω ακόμα περισσότερο». Αν το σκεφτείς πιο προσεκτικά, είναι συναρπαστικό.

Παρόλ’ αυτά, γνωρίζω ότι το μονοπάτι δεν είναι πάντα καθαρό, σαφές ή ασφαλές. Κάθε μέρα αυτό αλλάζει και δεν μπορούμε να το ελέγξουμε απόλυτα. 

Αυτό που μπορούμε όμως να κάνουμε είναι να περιμένουμε το επόμενο εμπόδιο που θα παρουσιαστεί μπροστά μας ανάμεσα στο σημείο που βρισκόμαστε και στο σημείο που θέλουμε να πάμε. Και όταν το αντιμετωπίσουμε, να μην το αντιπαλέψουμε ως έναν εχθρό, αλλά να το διαχειρισθούμε ως φίλο.

Γιατί χωρίς εμπόδια στη ζωή μας, αλλά και τις προκλήσεις που εκπροσωπούν αυτά για εμάς προκειμένου να τα ξεπεράσουμε, δεν θα αναπτυσσόμασταν, μαθαίναμε, ή πηγαίναμε πουθενά.

Έτσι, για να επανέλθουμε στο αρχικό ερώτημα του τίτλου: Τελικά πιστεύεις ότι συναντάς πολλά εμπόδια στη ζωή σου ή μήπως η ζωή σε βοηθάει να γίνεις ένας καλύτερος, δυνατότερος και ικανότερος άνθρωπος με περισσότερη εμπιστοσύνη στις δυνάμεις του;

humanadvanced.com

http://thesecretrealtruth.blogspot.com

Αυτά είναι καλά νέα! Για δεύτερη φορά στον κόσμο ασθενής φαίνεται να θεραπεύθηκε από το AIDS...!!!!

Άνδρας με AIDS στο Λονδίνο έγινε ο δεύτερος γνωστός ασθενής που φαίνεται να θεραπεύθηκε τελείως από τον ιό, έπειτα από μεταμόσχευση πριν από τρία χρόνια βλαστικών κυττάρων μυελού των οστών από δωρητή με ανθεκτικότητα στον HIV.

Ο δωρητής είχε μια σπάνια γενετική μετάλλαξη που προσδίδει αντίσταση στον ιό HIV. Οι εξετάσεις που έγιναν στον ασθενή, ενάμισι έτος αφότου σταμάτησε την αντιρετροϊκή φαρμακευτική θεραπεία κατά του HIV, δεν δείχνουν πλέον το παραμικρό ίχνος λοίμωξης στον οργανισμό του.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον καθηγητή Ραβίντρα Γκούπτα του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ, έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Nature», σύμφωνα με το πρακτορείο Reuters, τους «Times» της Νέας Υόρκης και το «Science».

«Δεν υπάρχει καθόλου ιός που να μπορούμε να μετρήσουμε. Δεν μπορούμε να ανιχνεύσουμε τίποτε» διαβεβαίωσε ο Γκούπτα. Επεσήμανε ότι ο ασθενής θεωρείται «λειτουργικά θεραπευμένος» και «σε ύφεση», αν και πρόσθεσε ότι «είναι πολύ νωρίς για να μιλήσει κάποιος για θεραπεία». Όπως ανέφερε, «έπειτα από δύο χρόνια θα μιλάμε περισσότερο για θεραπεία».

Ο ανώνυμος και άγνωστης ηλικίας άνδρας αποκαλείται πλέον «ο ασθενής του Λονδίνου», κατ’ αναλογία με τον «ασθενή του Βερολίνου», τον Αμερικανό Τίμοθι Μπράουν, την πρώτη και μοναδική έως τώρα περίπτωση ασθενούς που έγινε γνωστό το 2007 ότι, ύστερα από μια παρόμοια θεραπεία μεταμόσχευσης βλαστοκυττάρων μυελού των οστών στη Γερμανία, απαλλάχθηκε από τον ιό HIV και παραμένει μέχρι σήμερα θεραπευμένος.

Ο «ασθενής του Λονδίνου» είχε μολυνθεί από τον HIV το 2003 και το 2012 διαγνώσθηκε επίσης με λέμφωμα Hodgkin, μια μορφή καρκίνου του αίματος. Το 2016 οι γιατροί αποφάσισαν να του κάνουν μεταμόσχευση μυελού των οστών, κάτι που ήταν η τελευταία ελπίδα επιβίωσής του.

Το AIDS έχει σκοτώσει περίπου 35 εκατομμύρια ανθρώπους από τότε που εμφανίσθηκε, τη δεκαετία του 1980, ενώ τουλάχιστον 37 εκατομμύρια άνθρωποι είναι σήμερα μολυσμένοι με τον ιό.

Οι περισσότεροι επιστήμονες εμφανίζονται πάντως επιφυλακτικοί κατά πόσο τέτοιες θεραπείες όπως αυτές που εφαρμόσθηκαν στους ασθενείς του Βερολίνου και του Λονδίνου μπορούν να θεραπεύσουν όλους τους ασθενείς με AIDS, καθώς η διαδικασία είναι ακριβή, πολύπλοκη και ενέχει κινδύνους, συν το γεγονός ότι πρέπει να βρεθούν κατάλληλοι δωρητές με τη σπάνια μετάλλαξη (CCR5 Δέλτα 32), που χαρίζει ανοσία έναντι του ιού.

*με πληροφορίες από hellasjournal.com. 

http://thesecretrealtruth.blogspot.com

Οι σύζυγοι προκαλούν διπλάσιο στρες στις γυναίκες απ’ ό,τι το μεγάλωμα των παιδιών...!!!!

Μπορεί το να μεγαλώνεις ένα παιδί να είναι εξαιρετικά στρεσογόνο, ωστόσο, φαίνεται πως οι σύζυγοι αποτελούν μεγαλύτερη πηγή στρες για μια γυναίκα σύμφωνα με έρευνα στην οποία συμμετείχαν 7.000 Αμερικανίδες μητέρες. 

Σύμφωνα με την πλειοψηφία των γυναικών που έλαβαν μέρος, οι σύζυγοί τους δεν είναι καθόλου βοηθητικοί στο μεγάλωμα των παιδιών, παρόλο που και εκείνες δουλεύουν πλήρες 8ωρο.Όμως οι λόγοι που οι μητέρες επιβαρύνονται ψυχολογικά από τους συζύγους τους, δεν είναι μόνο αυτοί. 

1. Δεν ασχολούνται με τις δουλειές του σπιτιού 

Οι γυναίκες νιώθουν σωματική και συναισθηματική εξάντληση όταν οι σύζυγοί τους περιμένουν από εκείνες να συνδυάσουν τη δουλειά τους με το νοικοκυριό, χωρίς ανάπαυση μετά από μια αγχωτική ημέρα εργασίας. Αυτή κατάσταση μπορεί να δημιουργήσει πολλές συγκρούσεις και άγχος καθώς οι σύζυγοι δεν κουνάνε ούτε το μικρό τους δαχτυλάκι για να βοηθήσουν. 

2. Διατηρούν ξεπερασμένες ιδέες για το ρόλο της γυναίκας στην οικογένεια 

Ακόμη και σήμερα, οι γυναίκες εξακολουθούν να αντιμετωπίζονται από την κοινωνία με παλαιολιθικές αντιλήψεις για το πως πρέπει να είναι μια «σωστή» μητέρα και γυναίκα. Συχνά, όπως λένε στην έρευνα, βρίσκονται στη δυσάρεστη θέση να πρέπει να πείσουν τους γύρω τους ότι το να φροντίζουν το σύζυγο και το σπίτι, δεν είναι αυτό για το οποίο έχουν έρθει σε αυτόν τον κόσμο. 

3. Είναι ασυνεπείς γονείς 

Στο modus vivendi «τα κάνω όλα μόνη μου» όσον αφορά το μεγάλωμα των παιδιών έρχεται να προστεθεί η συνήθεια των συζύγων να παίζουν τον ρόλο του «καλού μπάτσου» στα παιδιά, με αποτέλεσμα να παραβιάζονται τα όρια που έχει θέσει η μητέρα και να καταστρέφεται σε μια στιγμή ό,τι προσπαθεί να κτίσει ώστε τα παιδιά να είναι συνεργάσιμα μέσα στην καθημερινότητα. 

4. Θεωρούν το γάμο τους δεδομένο 

Όταν έχεις παιδιά, είναι εύκολο να υποθέσεις ότι ο γάμος θα λειτουργήσει από μόνος του. Στην πραγματικότητα όμως ο γάμος, όπως κάθε σχέση άλλωστε, απαιτεί προσπάθεια και πολλές γυναίκες αισθάνονται την έλλειψη ρομαντισμού στη ζωή τους, καθώς οι σύζυγοί τους δεν θυμούνται ποτέ σημαντικές ημερομηνίες, δεν τους κάνουν εκπλήξεις και δεν είναι πλέον τρυφεροί. 

5. Αγνοούν τις συναισθηματικές ανάγκες της γυναίκας τους 

Η γυναίκες έχουν ανάγκη την ουσιαστική επικοινωνία με τους συζύγους τους. Θέλουν να μοιράζονται μαζί τους τις ανησυχίες τους, τις σκέψεις τους, τις φιλοδοξίες τους και τα συναισθήματά τους. 

Συνήθως οι σύζυγοι, σύμφωνα πάντα με την έρευνα, είναι απασχολημένοι με τη δουλειά που συχνά φέρνουν στο σπίτι, με τα χόμπι τους ή μπροστά στην τηλεόραση με αποτέλεσμα οι γυναίκες να νιώθουν ότι δεν λαμβάνουν καμιά ψυχολογική η ηθική υποστήριξη και να νιώθουν πιο μόνες από ποτέ. 

6. Δεν δείχνουν συναισθηματική οικειότητα στο σεξ 

Υπάρχει ένα στερεότυπο που επιμένει ότι οι γυναίκες είναι αυτοί που αρνούνται το σεξ μετά την ωρίμανση μιας σχέσης. Ωστόσο, το αντίστροφο είναι συχνά αληθινό, καθώς οι άνδρες παραμελούν τις σωματικές ανάγκες των συζύγων τους και αποτυγχάνουν να συνδεθούν μαζί τους σε ένα πιο οικείο επίπεδο παρά την επιθυμία τους για πάθος και στοργή. 

diaforetiko.gr

* Τα άρθρα, έχουν καθαρά πληροφοριακό χαρακτήρα και δεν αναπληρώνουν την γνώμη του θεράποντα ιατρού. Το περιεχόμενο των άρθρων είναι για ενημερωτικό σκοπό και δεν θα πρέπει να αντικαθιστά οποιαδήποτε συμβουλή, διάγνωση ή και θεραπεία που χορηγείται από τον θεραπευτή, εξειδικευμένο επιστήμονα υγείας. Κάθε οργανισμός είναι μοναδικός και έχει διαφορετικές ελλείψεις, ανάγκες, παθολογικά ευρήματα και ψυχολογικά χαρακτηριστικά. Ζητήστε την βοήθεια ειδικών αποκλειστικά για την δική σας περίπτωση. Το daddy-cool.gr και οι συντάκτες του δεν φέρουν καμία ευθύνη για την οποιαδήποτε χρήση. 

https://www.daddy-cool.gr