Αγία Βαρβάρα η Μεγαλομάρτυς....!!!!!!!!

Ημερομηνία εορτής : 04/12/2015

Τύπος εορτής : Σταθερή.

Εορτάζει στις 4 Δεκεμβρίου εκάστου έτους. 

Πολιούχος : Δράμα, Αργυρούπολη, Ρέθυμνο (Πόλη), Αγία Βαρβάρα (Αττική) 

Ιερά Λείψανα : Η Κάρα της Αγίας βρίσκεται στο ρωμαιοκαθολικό Ναό του Montecotini Ιταλίας.

Μέρος της Κάρας της Αγίας βρίσκεται στη Μονή Μεγ. Σπηλαίου Καλαβρύτων.

Μέρος των Λειψάνων της Αγίας βρίσκεται στη ρωμαικοκαθολική Βασιλική του Αγ. Μάρκου Βενετίας, στη ρωμαιοκαθολική Μονή Αγ. Ιωάννου του Θεολόγου Τορτσέλλο Βενετίας και στο ρωμαιοκαθολικό Κάθεδρικό Ναό του Ριέτι Ιταλίας (*).

Μέρος της δεξιάς της Αγίας και ένας βραχίονας βρίσκεται στη Μονή Σίμωνος Πέτρας Αγίου Όρους.

Αποτμήματα του Ιερού Λειψάνου της Αγίας βρίσκονται στις Μονές Χιλανδαρίου, Καρακάλου και Κουτλουμουσίου Αγίου Όρους, Αγίας Λαύρας Καλαβρύτων, Προυσού Ευρυτανίας, στο ομώνυμο Προσκύνημα Δήμου Αγίας Βαρβάρας Αττικής, στον Καθεδρικό Ναό Αγ. Βλαδιμήρου Κιέβου και στη Λαύρα Αγ. Αλεξάνδρου Νέβσκι Αγίας Πετρουπόλεως. 

Άγιοι που εορτάζουν: Αγια Βαρβαρα Η Μεγαλομαρτυς 

Ξίφει πατὴρ θύσας σε, Μάρτυς Βαρβάρα,

Ὑπῆρξεν ἄλλος Ἀβραὰμ διαβόλου.

Βαρβάρα ἀμφὶ τετάρτῃ χερσὶ τοκῆος ἐτμήθη. 

Βιογραφία

Η Αγία Βαρβάρα έζησε κατά τους χρόνους του αυτοκράτορος Μαξιμιανού (286 - 305 μ.Χ.) και ήταν κόρη του ειδωλολάτρη Διοσκόρου ο οποίος ήταν από τους πιο πλούσιους ειδωλολάτρες της Ηλιουπόλεως.

Ο πατέρας της λόγω της σωματικής ωραιότητας της Αγίας, την φύλαγε κλεισμένη εντός πύργου. Δεν γνωρίζουμε που διδάχθηκε τις χριστιανικές αλήθειες, καθώς ο πατέρας της ήταν φανατικός ειδωλολάτρης, λόγος για τον οποίο άλλωστε προσπάθησε να κρατήσει κρυφή την πίστη της στον Τριαδικό Θεό. Ένα τυχαίο περιστατικό, όμως, την πρόδωσε.

Ο πατέρας της πληροφορήθηκε από τεχνίτες ότι η Αγία ζήτησε να τις ανοίξουν τρία παράθυρα στον πύργο όπου ήταν έγκλειστη, στο όνομα της Αγίας Τριάδος και, έτσι, βεβαιώθηκε ότι η κόρη του είχε γίνει Χριστιανή.

Εξοργίσθηκε τόσο που την κυνήγησε εντός του πύργου με το ξίφος του για να την φονεύσει. Η Αγία κατέφυγε στα όρη, αλλά ο πατέρας της την συνέλαβε και την παρέδωσε στον τοπικό άρχοντα, Μαρκιανό, κατηγορώντας την για την πίστη της. Όταν ανακρίθηκε, ομολόγησε με παρρησία την πίστη της στον Χριστό και καθύβρισε τα είδωλα. 

Μετά από φρικτά βασανιστήρια, διεπομπέφθη γυμνή στην πόλη και τέλος σφαγιάσθηκε από τον ίδιο τον πατέρα της. Την στιγμή όμως που είχε αποτελειώσει το έγκλημά του, έπεσε νεκρός χτυπημένος από κεραυνό κατά θεία δίκη.

Η σύναξη της Αγίας ετελείτο στο μαρτύριο αυτής, στον Βασιλίσκο πλησίον της αγίας Ζηναΐδος.

Τα Λείψανα της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Βαρβάρας διαφυλάχθηκαν στην Κωνσταντινούπολη μέχρι τον 11ο αιώνα μ.Χ.., οπότε ένα μέρος τους μεταφέρθηκε στη Βενετία, όταν Δόγης ήταν Ο Πέτρος Β’ Orseol (991 – 1009 μ.Χ.). 

Τα Λείψανα μεταφέρθηκαν από την Πριγκίπισσα Μαρία Αργυροπούλα, η οποία νυμφεύθηκε τον γιό του Δόγη Πρίγκιπα Ιωάννη. (Σύμφωνα με μέρος των πηγών - Ιωάννη τον Διάκονο και Ανδρέα Δάνδολο - η Μαρία ήταν ανιψιά ή και αδελφή των Αυτοκρατόρων Βασιλείου Β’ του Βουλγαροκτόνου και Κωνσταντίνου Η’, όμως το πλέον πιθανό είναι να ήταν μία από τις αδελφές του μελλοντικού Αυτοκράτορα Ρωμανού Γ’).

Ο Πριγκιπικός Γάμος ευλογήθηκε στην Κωνσταντινούπολη από τον Οικουμενικό Πατριάρχη, με παρανύμφους τους Αυτοκράτορες. Μάλιστα η παραμονή του ζεύγους στη Βασιλεύουσσα παρατάθηκε μέχρι το 1004 μ.Χ. (εκεί γεννήθηκε και το πρώτο παιδί τους).

Στη Βενετία τα Λείψανα της Μεγαλομάρτυρος κατατέθηκαν στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Μάρκου. Ο Ιωάννης πέθανε από πανώλη στη Βενετία, το 1009 μ.Χ. Μετά τον θάνατό του δύο αδέλφια του, ο Επίσκοπος του Τορτσέλλο Όρσο και η Φιληκίτη, Ηγουμένη της Μονής του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου επίσης στο Τορτσέλλο, πέτυχαν την μεταφορά των Λειψάνων στη Μονή αυτή, όπου παρέμειναν μέχρι τον 18ο αιώνα μ.Χ.

Τα Λείψανα μεταφέρθηκαν και πάλι στο Ναό του Αγίου Μάρκου κατά την περίοδο των Ναπολεοντίων Πολέμων, όπου και σήμερα φυλάσσονται. Πάντως μέρος τους παρέμεινε και στη Μονή του Τορτσέλλο. Δεν είναι γνωστό πότε και κάτω από ποιες συνθήκες η Κάρα της Αγίας μεταφέρθηκε στο Μοντεκοτίνι της Ιταλίας, όπου σήμερα φυλάσσεται, όπως και το μέρος των Λειψάνων που φυλάσσεται στο Ρωμαιοκαθολικό Ναό του Ριέτι.

Επίσης, κατά το 12ο αιώνα μ.Χ., μέρος υπολοίπων λειψάνων της Αγίας μεταφέρθηκαν από την Κωνσταντινούπολη στο Μοναστήρι του Αγίου Μιχαήλ με τους Χρυσούς Τρούλους στο Κίεβο, όπου παρέμειναν ως το 1930 μ.Χ., όταν μεταφέρθηκαν εκ νέου στον Καθεδρικό Ναό του Αγ. Βλαδίμηρου στην ίδια πόλη.

Την 1η Ιουνίου 2003 μ.Χ., μετά από ενέργειες του Αρχιεπισκόπου Αθηνών Χριστοδούλου προς την Ρωμαιοκαθολική Επισκοπή της Βενετίας και τον Επίσκοπό της Άγγελο Scolla, δόθηκε μέρος των Λειψάνων της Αγίας στην Εκκλησία της Ελλάδος. 

Το Λείψανο παραλήφθηκε με τις δέουσες τιμές από τον Γενικό Διευθυντή της Αποστολικής Διακονίας Επίσκοπο Φαναρίου Αγαθάγγελο και κατατέθηκε στο ομώνυμο Προσκύνημα του Δήμου Αγίας Βαρβάρας Αττικής.

Η Αγία Βαρβάρα θεωρείται όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σ΄ άλλες Χώρες Αγία προστάτις πυροβολικού. Στην Ελλάδα καθιερώθηκε ως Προστάτις του όπλου αυτού το 1828 μ.Χ. όπου και αναφέρεται η πρώτη σχετική τελετή με δοξολογία και παράθεση στη συνέχεια γεύματος όπου έλαβαν μέρος αξιωματικοί και οπλίτες πυρβολητές.

Στη Ορθόδοξη εικονογραφία η Αγία Βαρβάρα ζωγραφίζεται πολλές φορές μ’ ένα ποτήριο στο χέρι όντας προστάτιδα ενάντια στο αιφνίδιο θάνατο και μη θέλοντας να στερηθούν οι ετοιμοθάνατοι την θεία κοινωνία. Συχνά τη συναντούμε κοντά σ΄ έναν πύργο (με τρία παράθυρα) ή κρατώντας ένα βιβλίο (για τους ετοιμοθάνατους) ή ένα κλαδί φοίνικα. 

Ἀπολυτίκιον (Κατέβασμα)

Ἦχος δ’.

Βαρβάραν τὴν Ἁγίαν τιμήσωμεν· ἐχθροῦ γὰρ τὰς παγίδας συνέτριψε, καὶ ὡς στρουθίον ἐῤῥύσθη ἐξ αὐτῶν, βοηθείᾳ καὶ ὅπλῳ τοῦ Σταυροῦ ἡ πάνσεμνος.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον

Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.

Τῆς Τριάδος τὴν δόξαν ἀνακηρύττουσα, ἐν τῷ λουτρῷ τρεῖς θυρίδας ὑπεσημήνω σοφῶς, κοινωνίαν πατρικὴν λιποῦσα πάνσεμνε, ὅθεν ἠγώνισαι λαμπρῶς, ὡς παρθένος εὐκλεής, Βαρβάρα Μεγαλομάρτυς. Ἀλλὰ μὴ παύση πρεσβεύειν, ἐλεηθήναι τᾶς ψυχᾶς ἠμῶν.

Κοντάκιον

Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ.

Τῷ ἐν Τριάδι εὐσεβῶς ὑμνουμένῳ, ἀκολουθήσασα σεμνὴ Ἀθληφόρε, τὰ τῶν εἰδωλων ἔλιπες σεβάσματα· μέσον δὲ τοῦ σκάμματος, ἐναθλοῦσα Βάρβαρα, τυράννων οὐ κατέπτηξας, ἀπειλὰς ἀνδρειόφρον, μεγαλοφώνως μέλπουσα ἀεί, Τριάδα σέβω τὴν μίαν θεότητα.

Κάθισμα

Ἦχος γ’. Τὴν ὡραιότητα.

Ἐν τῇ ἀθλήσει σου, πάντας ἐξέπληξας, ὅτι ὑπέμεινας, τὰς τῶν τυράννων πληγάς, δεσμὰ, βασάνους, φυλακάς, Βαρβάρα παναοίδιμε· Ὅθεν καὶ τὸν στέφανον, ὁ Θεός σοι δεδώρηται, ὅνπερ ἐπεπόθησας, ψυχικῶς καὶ προσέδραμες· αὐτὸς καὶ τὰς ἰάσεις παρέχει, πᾶσι τοῖς πίστει προσιοῦσί σοι. 

Ἕτερον Κάθισμα

Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ.

Τὸν νυμφίον σου Χριστὸν ἀγαπήσασα, τὴν λαμπάδα σου φαιδρῶς εὐτρεπίσασα, ταῖς ἀρεταῖς διέλαμψας Πανεύφημε· ὅθεν εἰσελήλυθας, σὺν αὐτῷ εἰς τοὺς γάμους, τὸ στέφος τῆς ἀθλήσεως, παρ' αὐτοῦ δεξαμένη, ἀλλ' ἐκ κινδύνων λύτρωσαι ἡμᾶς, τοὺς ἐκτελοῦντας Βαρβάρα τὴν μνήμην σου.

Ὁ Οἶκος

Τὴν νυμφευθεῖσαν τῷ Χριστῷ διὰ τοῦ μαρτυρίου, Βαρβάραν συνελθόντες τιμήσωμεν ἀξίως, ὅπως αὐτῆς ταῖς προσευχαῖς λύμης ψυχοφθόρου λυτρωθέντες, καὶ λοιμοῦ, σεισμοῦ τε καὶ καταπτώσεως, τὸν βίον ἐν εἰρήνῃ διέλθωμεν, καταξιωθέντες μετὰ πάντων τῶν Ἁγίων, τῶν ἀπ' αἰῶνος Θεῷ εὐαρεστησάντων, διάγειν ἐν φωτί, καὶ μέλπειν ἀξίως, ἐθαυμάστωσας Σῶτερ τὰ σὰ ἐλέη πᾶσι τοῖς πίστει ὁμολογοῦσι, Τριάδα σέβω τὴν μίαν θεότητα.

Μεγαλυνάριον

Πατέρα λιποῦσα τὂν δυσσεβῆ, ἐδείχθης θυγάτηρ, Βασιλέως τῶν οὐρανῶν, ὑπὲρ οὗ προθύμως, ἀθλήσασα Βαρβάρα, λυτροῦσαι πάσης νόσου, τοὺς προσιόντας σοι.

Ἕτερον Μεγαλυνάριον

Τον θείον κοσμήτορα της Χριστού Εκκλησίας πάντες Ιωάννην Δαμασκηνόν ύμνοις συν τη θεία σεπτή καλλιπαρθένω Βαρβάρα επαξίως ανευφημήσωμεν. 

http://www.saint.gr

Καλό Χειμώνα - Καλό Μήνα - Δεκέμβριος....!!!!!!!!!

Καλωσορίζουμε τον Χειμώνα, καλωσορίζουμε τον Δεκέμβριο!

Mε πολύ ενδιαφέρουσες αναφορές σε έθιμα και δοξασίες του λαού μας, σε σχέση με τον κύκλο του φωτός, τις γιορτές των αγίων που τιμώνται μέσα στο μήνα και με τα Χριστούγεννα.

Ο Δεκέμβριος, είναι ο δωδέκατος και τελευταίος μήνας του ηλιακού μας έτους, αλλά ο δέκατος μήνας, όπως το λέει και το όνομά του (Δεκέμβριος από το λατινικό Decem = Δέκα), από την πρωτοχρονιά της πρώτης Μαρτίου, όταν το έτος των Ρωμαίων ήταν δεκάμηνο.

Όπως γράφει η αείμνηστη καθηγήτρια της λαογραφίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσ/νίκης Α. Κυριακίδου – Νέστορος, από μια πρώτη επισκόπηση της ζωής των Ελλήνων αγροτών, όπως εκτυλίσσεται μέσα στην περίοδο του Δεκεμβρίου, τρεις είναι οι εμπειρίες του χρόνου που προεξάρχουν : το κρύο, το τέλος της σποράς και η μείωση του φωτός.

Το Δεκέμβριο έχουμε τις μικρότερες μέρες. Από τα Χριστούγεννα όμως και ύστερα, αρχίζουν να μεγαλώνουν. Ας δούμε τώρα πως οι εμπειρίες αυτές εκφράζονται μέσα από τις γιορτές και τα έθιμα του Δεκεμβρίου.

Το κρύο συνδέεται με τρεις κυρίως γιορτές στην αρχή του Δεκεμβρίου : Της Αγίας Βαρβάρας, του Αγίου Σάββα και του Άι – Νικόλα. Λέει η παροιμία “Βαρβάρα βαρβαρώνει, Άι Σάββας σαβανώνει, Άι – Νικόλας παραχώνει”. 

Στις ορεινές περιοχές “Ήπειρο, Δυτική Μακεδονία, Ρούμελη” το κρύο συνδέεται και με τη γιορτή του Αγίου Ανδρέα.” Ο Άγιος Ανδρέας έφτασε, το κρύο αντρειεύει” λένε, παρετυμολογώντας το Αντρέας από το αντρειεύω. 

Και δίνουν σ’ ολόκληρο το μήνα Δεκέμβριο το όνομα Αντριάς ή Ντριάς. Κάθε κοινωνία, όπως είναι φυσικό, μορφοποιεί το περιεχόμενο του χρόνου με το δικό της τρόπο, κάνει τη δική της ελεύθερη επιλογή.

Η δεύτερη εμπειρία του χρόνου που σημειώσαμε για το Δεκέμβριο είναι το τέλος της σποράς. Εκφράζεται κι αυτή με παροιμίες φράσεις, όπου κυριαρχεί η χρήση της παρετυμολογίας. Με άλλα λόγια, η μορφή που παίρνει ο λόγος επηρεάζεται από τον ηχητικό συσχετισμό των λέξεων.

Αυτό σημαίνει παρετυμολογία – όπως λ.χ. στην έκφραση “Ο Αντριάς αντρειεύει το κρύο”, όπου η ηχητική συνάφεια ερμηνεύεται σαν αιτιώδης σχέση.Ως προς τη σπορά τώρα, λένε:“Δεκέμβρης, δίκιος σπόρος” ή “Δικέμβρη, δίκια σπέρνε”. 

Δίκια σημαίνει εδώ ότι ο ζευγάς δεν πρέπει να ρίχνει το σπόρο μήτε πολύ αριά, μήτε πολύ πυκνά, γιατί το χώμα είναι αρκετά ποτισμένο από τη βροχή πια κι έτσι δεν υπάρχει φόβος μήπως δε φυτρώσει μέρος του σπόρου ή μήπως δεν τραφεί αυτός που θα φυτρώσει. 

Η παρετυμολογία είναι ανάμεσα στο δίκιος και στο Δεκέμβριο.Για το Δεκέμβριο λένε: “Βαρύς χειμώνας, βαρύ καλοκαίρι” και αντίθετα “ελαφρύς χειμώνας, ελαφρύ καλοκαίρι” που σημαίνει πως αν δεν έχουμε χιόνια το χειμώνα, τότε και τ’ αμπάρια θα είναι άδεια, γιατί το λένε και οι παροιμίες :

“Ο Δεκέμβρης, κρύο αντρειώνει”

“Χιόνι του Δεκεμβρίου, χρυσάφι του καλοκαιριού”

Στις 4 Δεκεμβρίου γιορτάζεται η Αγία Βαρβάρα που θεωρείται προστάτιδα των παιδιών κατά της ευλογίας. Οι γυναίκες δε σκουπίζουν σήμερα “για το καλό των παιδιών”. Λένε ακόμη πως ό,τι καιρό κάνει της Αγίας Βαρβάρας το ίδιο θα έχουμε και τα Χριστούγεννα.[…]

Σύμφωνα με μια άλλη παράδοση, ο πατέρας της μεγαλομάρτυρος Βαρβάρας, φανατικός ειδωλολάτρης, επειδή η κόρη του μοίρασε όλη της την περιουσία για την αγάπη του Χριστού, της έβγαλε όλα τα δόντια κι από τότε η Βαρβάρα δεν μπορούσε να τρώει παρά μόνο μελόπιτες. 

Γι’ αυτό, στα περισσότερα χωριά του Βοΐου, την ημέρα της γιορτής της κάνουν λαγγίτες και τις περιχύνουν με σιρόπι.Η Αγία Βαρβάρα, όπως είπαμε παραπάνω,προστατεύει τα παιδιά από τη βλογιά. 

Για να την ευχαριστήσουν για την καλή της διάθεση που έχει, να θεραπεύσει πρόθυμα την κακή αυτή αρρώστια, αλλά και άλλες, της προσφέρουν προκαταβολικά ωραία γλυκίσματα, που φτιάχνουν οι μητέρες με τα κορίτσια του σπιτιού ή της γειτονιάς. Τα γλυκίσματα αυτά τα τοποθετούν στα σταυροδρόμια κι αφού τα διαβάσει ο παπάς του χωριού, τα μοιράζουν στον κόσμο.

Το έθιμο θυμίζει τις ίδιες συνήθειες που είχαν οι αρχαίοι Έλληνες. Κι εκείνοι τοποθετούσαν εκλεκτά και νόστιμα γλυκίσματα στα σταυροδρόμια για να τιμήσουν τη θεά Εκάτη που εκείνη προστάτευε τα παιδιά.Την έλεγαν Τριοδίτιδα, δηλαδή θεά των τριάδων που συχνάζει στα σταυροδρόμια, στα τρίστρατα.

Παλιότερα, σε πολλά χωριά έβραζαν ρεβίθια και τα μοίραζαν μεταξύ τους. Τα ρεβίθια συμβόλιζαν τα σπυριά της βλογιάς, από την οποία τους προστάτευε η Αγία.

Τα περισσότερα χριστιανικά κράτη την θεωρούν προστάτρια του πυροβολικού. Αυτό εξηγείται από τη δοξασία ότι ο πατέρας της, μετά τον αποκεφαλισμό της κόρης του, σκοτώθηκε από τρομερό κεραυνό που έπεσε στο καφάλι του.

Σε ‘μας, η καθιέρωση της Αγίας Βαρβάρας ως προστάτριας του πυροβολικού έγινε στα 1829. Από τότε, γιορτάζεται κάθε χρόνο με τελετές, ομιλίες, κεράσματα και άλλες εκδηλώσεις στα κέντρα του στρατιωτικού αυτού σώματος.

Η Αγία Βαρβάρα, επίσης, θεραπεύει όλες τις κακές μεταδοτικές αρρώστιες, όταν ο άρρωστος ζητήσει με θερμή πίστη τη βοήθεια και την προστασία της.

Το λέει και ο σχετικός εκκλησιαστικός ύμνος “Λοιμικών νοσημάτων λώβην αφανίζουσα, πάσι τοις πιστοίς παρέχει ιάματα”.

Στις 5 Δεκεμβρίου γιορτάζεται ο Άγιος Σάββας.

Στις 6 Δεκεμβρίου γιορτάζεται ο Άγιος Νικόλαος που είναι από τους πλέον λατρευτικούς Αγίους και εικονίζεται στην εκκλησία γέροντας, με λευκή γενειάδα.

Μια παροιμία λέει:

“Άγια Βαρβάρα μίλησε και ο Σάββας απεκρίθη.

Μαζέψτε ξύλα και άχυρα και σύρτε και στο μύλο,

γιατί Άι – Νικόλας έρχεται στα χιόνια φορτωμένος”.

Από τη γιορτή του Αγίου Νικολάου αρχίζει ο χειμώνας να γίνεται πιο ψυχρός, αρχίζει η κακοκαιρία και ξεσπούν στις θάλασσες θύελλες και φουρτούνες, από τις οποίες μας προστατεύει ο Άγιος Νικόλας που αντικατέστησε τον αρχαίο θεό Ποσειδώνα. Γι’ αυτό και είναι προστάτης των ναυτιλλομένων και, κατά την παράδοση, τα ρούχα του είναι πάντοτε βρεγμένα.

Πολλοί αγιογράφοι τον παριστάνουν καραβοκύρη. Όμως, τα συχνά ναυάγια, οι πάμπολλες περιπέτειες και οι κακουχίες στη θάλασσα τον κούρασαν και αποφάσισε να την εγκαταλείψει. Πήρε στον ώμο ένα κουπί κι άρχισε την περιπλάνηση στα μεσόγεια. 

Προχωρούσε, προχωρούσε, έδειχνε το κουπί στους διαβάτες και τους ρωτούσε να του πούνε τι είναι αυτό. Όσο, λοιπόν, εκείνοι αναγνώριζαν, τόσο εκείνος προχωρούσε κι όλο πιο πολύ απομακρυνόταν από τη θάλασσα.

Κάποτε, ωστόσο, απάντησε ανθρώπους που δεν είχαν ιδέα από κουτί, από θάλασσα και ναυτικό και στο ερώτημά του τι ήταν εκείνο που κρατούσε, απάντησαν πως είναι ξύλο. Έστησε τότε τη σκηνή του ο Άγιος εκεί, μακριά από τη θάλασσα και αγίασε.

Τούτη τη λαϊκή παράδοση ο λαός μας την αναφέρει πιο πολύ για τον Προφήτη Ηλία, αναφέρεται όμως και στον Άγιο Νικόλαο, ο οποίος, παρ’ όλη του την απόφαση να μη διατηρήσει καμία σχέση με τη θάλασσα, δεν μπόρεσε να τους αφήσει να θαλασσοπνίγονται και, όπως λέει η παράδοση, προσευχόταν γι’ αυτούς συνέχεια, ενώ, μετά το θάνατό του, γυρνάει πάνω από τις θάλασσες για να τους σώζει όταν κινδυνεύουν.

Στις 9 Δεκεμβρίου είναι η γιορτή της Αγίας Άννας και λένε “η ημέρα παίρνει άνεση”.

Στις 12 Δεκεμβρίου γιορτάζεται ο Άγιος Σπυρίδωνας και είναι ο κατ’ εξοχήν Άγιος της Κέρκυρας, όπου εκεί βρίσκεται και το λείψανό του. Στη Σιάτιστα, ο Άγιος Σπυρίδωνας θεωρείται προστάτης των υποδηματοποιών και τελούν κατά την ημέρα αυτή Θεία Λειτουργία με αρτοκλασία.

Λένε πως του Αγίου Σπυρίδωνα “η ημέρα μεγαλώνει σπυρί – σπυρί”.

Στις 15 Δεκεμβρίου είναι του Αγίου Ελευθερίου που τον γιορτάζουν ιδιαίτερα οι έγκυες γυναίκες, για να λευτερώνονται εύκολα και ανώδυνα. Και βλέπουμε στη λειτουργία του να είναι γεμάτη η εκκλησία από ετοιμόγεννες που προσεύχονται στον Άγιο για να “δίνει καλή λευτεριά”.

Στις 16 Δεκεμβρίου είναι του Αγίου Μόδεστου που θεωρείται προστάτης των ζώων. Ο Μόδεστος ήταν αρχιεπίσκοπος Ιεροσολύμων και το συναξάρι του αναφέρει ότι ανέστησε πολλά ζώα. Γι’ αυτό συνδέθηκε μαζί τους. 

Σε πολλά μέρη της Ελλάδος, στη γιορτή του Αγίου, δίνουν στα ζώα τριμμένους άρτους και αντίδωρο από την εκκλησία για να φάνε τα ζώα και να γίνουν γερά. 

Στη Λήμνο, οι ζευγάδες κάνουν κόλυβα που τα πηγαίνουν στην εκκλησία και τα διαβάζει ο παπάς και τα ρίχνουν έπειτα στην ταγή για τα ζώα.Στις 20 Δεκεμβρίου είναι η γιορτή του Αγίου Ιγνατίου. Στις 19 Δεκεμβρίου, παραμονή της γιορτής του Αγίου, τότε που η αύξηση του φωτός είναι κιόλας σημαντική (με το παλιό ημερολόγιο, εννοείται), παρετυμολογώντας και αυτού του Αγίου το όνομα, έλεγαν “αύριο είναι ο Άγιος Αγνάντιος, αγναντεύει ο ήλιος προς το καλοκαίρι”.

Στις 23 Δεκεμβρίου στη Σιάτιστα γιορτάζονται με πρωτότυπο και πανηγυρικό τρόπο τα Κόλιαντα. Το βράδυ της ημέρας αυτής, ανάβονται οι κλαδαριές, μεγάλες φωτιές από ξερά χόρτα, το λεγόμενο “Λόζιο”, που συμβολίζουν τις φωτιές που άναψαν οι ποιμένες στη Βηθλεέμ για να αναγγείλουν τη γέννηση του Χριστού. 

Οι κλαδαριές ανάβονται παρουσία των τοπικών αρχών και πλήθους κόσμου, ενώ τα τοπικά μας όργανα, χωρίς διακοπή, παίζουν το παρακάτω τραγούδι και τα παιδιά χτυπούν κουδούνια (κυπρά, γκαβανούζις και τσιουκάνια).

Πιδιά μ’ ήρθαν τα κόλιαντα κι όλοι να τοιμασθήτι

πάρτι κι τις τζιουμάκις σας κι στουν Άι-Λιά να βγήτι

κι απ’ τουν Άι-Λιά στουν Πρόδρομου στα τρία τα πηγάδια.

Ικεί θα γεν’ το σύναγμα κι όλου του συναγώγι,

θα ανάψουμε τις κλαδαριές θα πούνε και του χρόνου.

Το πρωί στις 24 Δεκεμβρίου, τα παιδιά, έχοντας στον ώμο ένα σακούλι και στα χέρια ένα ειδικό ξύλο που είναι χοντρότερο στο ένα άκρο και που ονομάζεται “τζιουμάκα”, πηγαίνουν σ’ όλα τα σπίτια και μαζεύουν τα κόλιαντα. 

Με τις τζιουμάκες χτυπούν τις πόρτες των σπιτιών και λένε το τραγούδι που ταιριάζει για κάθε περίσταση. Αφού τραγουδήσουν, ανοίγει η πόρτα και η νοικοκυρά, χαρούμενη, προσφέρει τα κόλιαντα στα παιδιά, τα οποία όλα μαζί φωνάζουν δυνατά “ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ”.

Στις 25 Δεκεμβρίου γιορτάζονται τα Χριστούγεννα, η μεγαλύτερη γιορτή της Χριστιανοσύνης. Σε πολλά μέρη, τα Χριστούγεννα έδωσαν και το όνομά τους στο μήνα: Χριστουγεννάρης, Χριστουγεννάς. 

Στα ευαγγέλια δε μνημονεύεται ο μήνας που γεννήθηκε ο Χριστός. Η γιορτή των γενεθλίων του θεσπίστηκε για τις 25 Δεκεμβρίου από τους χριστιανούς της Ρώμης γύρω στα 335 μ.χ., όπως αναφέρει η λαογράφος Α. Κυριακίδου – Νέστορος. Το έκαναν αυτό για να παραμερίσουν τον περσικό θεό Μίθρα, που είχε το γενέθλιό του την ίδια μέρα. [….]

Ο ήλιος, τις μέρες αυτές, βρίσκεται στο χειμερινό ηλιοστάσιο. Από εδώ και πέρα, οι μέρες αρχίζουν να μεγαλώνουν. Ο ήλιος κατά κάποιο τρόπο ξαναγεννιέται. Ο Χριστός συνδέθηκε με τον ήλιο, για να μπορέσει να εκτοπίσει το Μίθρα. 

Στην υμνογραφία των Χριστουγέννων, υπάρχουν πολλές μεταφορές και παρομοιώσεις που φανερώνουν το σύνδεσμο του Χριστού με τον ήλιο: “Ανέτειλας, Χριστέ, εκ Παρθένου, νοητέ Ήλιε της Δικαιοσύνης”. 

Και στο απολυτίκιο της γιορτής: “Η Γέννησίς σου, Χριστέ ο Θεός, ανέτειλε το κόσμω το φως το της Γνώσεως. Σε προσκυνείν, τον Ήλιον της Δικαιοσύνης και Σε γιγνώσκειν εξ ύψους Ανατολήν…”.

Η αύξηση και η μείωση του φωτός είναι ένα φυσικό φαινόμενο, το κατεξοχήν φαινόμενο που επηρεάζει τη ζωή πάνω στη γη. Επηρεάζει, λοιπόν, και τη ζωή του σταριού που αποτελεί τη βασική τροφή των Ελλήνων από τα νεολιθικά χρόνια ως σήμερα. 

Ας θυμηθούμε για μια ακόμη φορά τη σχέση του ηλιακού κύκλου με τον κύκλο των γεωργικών εργασιών: Χειμερινή τροπή – τέλος σποράς, θερινή τροπή, τέλος θερισμού, εαρινή ισημερία – τα στάχυα αρχίζουν να ψηλώνουν, φθινοπωρινή ισημερία, προετοιμασία σποράς. 

Αυτός ο συσχετισμός των δυο επιπέδων, του ουρανού και της γης, που αντιστοιχεί στο φυσικό, θα λέγαμε, ημερολόγιο, πρέπει να συμπληρωθεί και μ’ έναν άλλο συσχετισμό, που θα μας φέρει στο επίπεδο του πολιτισμού. 

Το φυσικό ημερολόγιο συσχετίζεται με τον πολιτισμό του κάθε τόπου και μεταφράζεται σε εορτολόγιο – λαϊκό και επίσημο. Μιλήσαμε για τη σχέση ήλιου – Χριστού και για την τοποθέτηση των Χριστουγέννων στο χειμερινό ηλιοστάσιο.

Είναι ενδιαφέρον να δούμε τώρα πώς η εκκλησία μορφοποίησε και τις άλλες τρεις κρίσιμες καμπές στον κύκλο του ήλιου, πώς τις έχει εντάξει στο εορτολόγιό της.

Χρησιμοποίησε για το σκοπό αυτό δυο μορφές, του Χριστού και του Ιωάννη του Προδρόμου και τοποθέτησε τα κρίσιμα σημεία της ζωής τους στις ηλιακές τροπές και τις ισημερινές, αντίστοιχα, με τρόπο συμμετρικό και αντίστροφο.

Χειμερινές τροπές, 25 Δεκεμβρίου – γέννηση Χριστού.

Θερινές τροπές, 24 Ιουνίου – γέννηση Ιωάννη Προδρόμου.

Εαρινή ισημερία, 25 Μαρτίου – σύλληψη Χριστού. Ευαγγελισμός.

Φθινοπωρινή ισημερία, 25 Σεπτεμβρίου – σύλληψη Προδρόμου.

Η αιτιολογία αυτής της συμμετρικής και αντίστροφης τοποθέτησης βρίσκεται στο κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο, όπου ο Πρόδρομος εξηγεί στους μαθητές του ότι δεν είναι αυτός ο Χριστός, αλλά εκείνος τον οποίο βάφτισε στον Ιορδάνη Ποταμό. 

Και είναι τώρα αυτός, ο Πρόδρομος, ικανοποιημένος που η δόξα εκείνου, του Χριστού, αυξάνει καθημερινά. Γιατί, όπως λέει, “εκείνον δεί αυξάνειν, εμέ δε ελαττούσθαι”. Αυτός, λοιπόν, είναι ο λόγος που, σε σχέση με τον ήλιο, ο Χριστός τοποθετήθηκε στην αύξηση, ενώ ο Πρόδρομος στη μείωση του φωτός.

Εχθρός του ήλιου είναι το σκοτάδι. Τα όντα που συμβολίζουν το σκοτάδι ζουν όλο το χρόνο στα έγκατα της γης και είναι εχθροί του ήλιου, οι καλικάτζαροι της λαϊκής μας παράδοσης: μαύροι, κουτσοί, ελεεινοί, με κάθε λογής κουσούρια. Όλο το χρόνο η δουλειά τους είναι να πριονίζουν το δέντρο που κρατάει τη γη. 

Και όταν δεν μένει παρά μια μονάχα κλωστίτσα για να κοπεί το δέντρο και να χαλάσει ο κόσμος, τότε, την παραμονή των Χριστουγέννων, ανεβαίνουν πάνω στη γη, όπου μένουν δώδεκα μέρες, ως την παραμονή των φώτων. 

Ευτυχώς, σ’ αυτό το διάστημα, το δέντρο του κόσμου ξαναγίνεται όπως πρώτα. Αυτό το δέντρο είναι ο ήλιος, γιατί χάρη σ’ αυτόν υπάρχει ετούτη η φύση, μέσα στην οποία και χάρη στην οποία ζούμε.

Οι εχθροί του ήλιου, οι καλικάτζαροι, αρχίζουν ξανά να το ροκανίζουν αυτό το δέντρο του ήλιου, το δέντρο της ζωής, ως την παραμονή των επόμενων Χριστουγέννων.

Καλό και ευλογημένο μήνα και καλό χειμώνα!!!

αποσπάσματα από άρθρο του : Γεώργιου Μ. Μπόντα

Τέως Δ/ντή της Μανουσείου Δημόσιας Βιβλιοθήκης Σιάτιστας – Λαογράφου

Πηγή κειμένου: Το Βόιον

κινούμενες εικόνες από gifomania , Google images και από το Σπιτάκι της Μέλιας

επιμέλεια ανάρτησης : ιστολόγιο “Αντέχουμε…”

https://antexoume.wordpress.com

Έχουμε το δικαίωμα να αισθανόμαστε εσωτερική γαλήνη ;

Περισσότερο από μια απλή μεμονωμένη αναζήτηση, η αναζήτηση της εσωτερικής ειρήνης μας επιτρέπει να βοηθούμε τους άλλους. Από πού προέρχεται αυτό; Από τον Πατέρα. Πώς κάποιος έχει πρόσβαση σε Αυτόν; Μέσω της προσευχής.

Μια ψυχή μεταξύ των λύκων

Η ψυχή μας είναι ένας θείος σπινθήρας, που μπορεί να βρει τροφή μόνο μέσω της αγάπης. Αντί αυτού, ρίχνεται σε έναν κόσμο αρπακτικών ζώων όπου δεν υπάρχει καμία ειρήνη. Από πολύ ενωρίς οι ψυχές των παιδιών αντιμετωπίζουν τις πρώτες συγκρούσεις μέσα στην δομή της οικογένειας. 

Η ψυχή βρίσκεται αντιμέτωπη ήδη με μια έλλειψη αγάπης. Ο πόνος εμφανίζεται και γίνεται εμπόδιο στην κανονική λειτουργία της ψυχής. Εμφανής από αυτήν την έλλειψη αγάπης, ο φόβος εγκαθίσταται και ενισχύεται από την ανησυχία και το άγχος.

Η Ανθρώπινη ειρήνη και η ειρήνη του Χριστού

"Για να καταλάβουμε πλήρως ποια είναι η εσωτερική ειρήνη, πρέπει πάντα να θυμόμαστε τον Χριστό. Η ειρήνη που μας δίνει, για την οποία μιλά, είναι αυτό που δίδαξε στους αποστόλους του επί πολλά έτη. Η ανθρώπινη ειρήνη είναι γραμμένη σε χαρτί. Επομένως μεταβιβάζεται μέσω των γραφών, των συμφωνιών μεταξύ των αρχηγών των κρατών και των στρατιωτικών ηγετών. 

Αυτό το είδος ειρήνης δεν είναι ποτέ σταθερό, στην πραγματικότητα πάντα αθετούνται οι συμφωνίες, αφού οι πόλεμοι αρχίζουν ξανά από την αρχή, εκεί όπου είχαν υπογραφεί συμφωνίες για την ειρήνη. 

Έτσι, ποια είναι η διαφορά μεταξύ της ειρήνης για την οποία μιλάει ο Χριστός και της άλλης; Γιατί η ειρήνη είναι τόσο σημαντική για τους ανθρώπους; Πολύ απλά αυτή η ειρήνη είναι η εσωτερική μας ζωή. Έχουμε δημιουργηθεί «καθ΄ομοίωσιν» του Θεού. Η ψυχή μας, θείος σπινθήρας, είναι η τέλεια εικόνα του Θεού του πατέρα, δεδομένου ότι γεννιόμαστε από αυτόν, και επομένως είμαστε τα παιδιά του." Yvonne Trubert

Ως ενήλικοι, όταν μας περιβάλλουν όλα τα είδη της επιθετικότητας, δεν είμαστε πλέον σε θέση να γνωρίζουμε πώς να ακούμε τη φωνή της ψυχής μας και γι΄αυτό αρχίζουμε και εμείς οι ίδιοι να αντιδρούμε με επιθετικότητα. 

Όσοι άνθρωποι δεν σκέφτονται ακριβώς όπως εμείς γίνονται εχθροί μας. Η ψυχή μας είναι όλο και περισσότερο κλειδωμένη μέσα στα σώματά μας. Ημέρα με την ημέρα, ακούμε για τη μεγάλη δυστυχία που μαστίζει όλο τον κόσμο, τους πολέμους και τις καταστροφές και αυτό μας καθιστά ανήσυχους. Έτσι θέλουμε την ειρήνη αλλά είμαστε ανίκανοι να την βρούμε, ακόμη και για τους εαυτούς μας.

Η προσευχή μας επανασυνδέει με την ψυχή μας

Ποιος θα κατορθώσει να δώσει στην φυλακισμένη, στην κατατεμαχισμένη, στην περιτοιχισμένη ψυχή, το μήνυμα της αγάπης, που από αυτό εξαρτάται η ζωή; Μόνο η προσευχή θα το κατορθώσει. Εάν η μουσική κάνει το εσωτερικό μας αυτί να δονείται, η προσευχή κάνει την ψυχή μας να δονείται. Είναι η γλώσσα που χρησιμοποιούμε στην επικοινωνία μας με το Θεό. 

Ο Χριστός μας λέει να προσευχόμαστε για εκείνους που γνωρίζουμε, για τους φίλους μας, για αυτούς που αγαπάμε, αλλά ειδικότερα για τις ψυχές των εχθρών μας, εκείνων που είναι ενάντια σε μας. 

Η εσωτερική ειρήνη μπορεί να επιτευχθεί μόνο εάν αντιληφθούμε την απεραντοσύνη της αγάπης του Θεού για τον κάθε έναν από μας. Η προσευχή είναι το άνθισμα της ψυχής, είναι η αγάπη στην ποιο αγνή της έκφραση.

Να αγαπάς χωρίς να υποφέρεις για τους άλλους

Η εσωτερική ειρήνη επανεμφανίζεται όταν επιστρέφει η ψυχή μας στην αρχική της κατάσταση. Τότε δεν μας επηρεάζουν πλέον οι ενέργειες των άλλων, ούτε η ευτέλεια του χαρακτήρα, ούτε η επιθετικότητα ή η υποκρισία. 

Έχουμε ηρεμία μέσα στην ψυχή μας : της έχουμε δώσει την τροφή που χρειάστηκε. Δεν είναι ότι δεν αντιδρά στον πόνο των άλλων ανθρώπων. Μπορεί να κλάψουμε όταν αντικρίζουμε τη δυστυχία τους. Αλλά η ψυχή μας είναι απλά ενοχλημένη. 

Τρέχουν μαργαριτάρια, που είναι τα δάκρυά μας, σαν να θέλει να πει : "Είμαι σε θρησκευτική επικοινωνία με άλλους." Αυτή η επικοινωνία πρέπει να αγγίζει την ψυχή των άλλων που υποφέρουν, χωρίς όμως εμείς να υποφέρουμε για αυτούς.

Η ειρήνη είναι ίση με το δώρο

Εκατοντάδες θανάτων, οικογένειες που πενθούν, καβγάδες παντού, όλη αυτή η δυστυχία είναι υπαρκτή. Πώς μπορεί κάποιος να είναι αδιάφορος; Για να παραμείνουμε σε κατάσταση ειρήνης όταν βρεθούμε αντιμέτωποι με τέτοιες περιπτώσεις, πρέπει να έχουμε πολύ αγάπη μέσα μας, ώστε να μπορέσουμε να δώσουμε ένα κομμάτι στους άλλους. Η ειρήνη είναι ίση με το δώρο. 

Εάν έχουμε ειρήνη μέσα μας, μπορούμε πάντα να δίνουμε στους άλλους. Το δώρο είναι το μοίρασμα της ειρήνης. Αυτό επιτυγχάνεται με την προσευχή, με το να ακούμε τους άλλους, να τους ανακουφίζουμε, να είμαστε πάντα εκεί όταν μας χρειάζονται. 

Ειρήνη είναι να δεχόμαστε με ταπεινότητα όλα όσα μας συμβαίνουν, ώστε να αναπτυχθούμε εσωτερικά και να μπορούμε να αγαπάμε τους άλλους με όλη μας την καρδιά, με ψυχική γαλήνη, όπως μας διδάσκει ο Χριστός.

Πώς άρχισε η «Πρόσκληση στη Ζωή» (IVI)

Το Σωματείο «Πρόσκληση στη Ζωή» άρχισε το 1983, με την πρωτοβουλία μιας γυναίκας που ονομάζεται Yvonne Trubert.

Εκείνη την περίοδο, η Yvonne ήταν στα πενήντα της. Μητέρα τεσσάρων παιδιών, και ήδη γιαγιά, είχε δώσει συνεχώς όλο τον ελεύθερο χρόνο της στους ανθρώπους που αντιμετώπιζαν δυσκολίες, ενώ συγχρόνως συνέχιζε τις επαγγελματικές της δραστηριότητες. Από το 1976, οι απαιτήσεις είχαν γίνει τόσο μεγάλες, που αποφάσισε να αφιερωθεί εξ ολοκλήρου στον αυξανόμενο αριθμό των ανθρώπων, που ερχόταν και χτυπούσαν την πόρτα της, ψάχνοντας για κάποιον που θα τους άκουγε, ψάχνοντας για αγάπη, για παρηγοριά.

Το 1982, η Yvonne προσκάλεσε περίπου είκοσι από αυτούς τους επισκέπτες για να δημιουργήσει μια ομάδα προσευχής. Πολύ γρήγορα, ξεκίνησε μια δεύτερη, έπειτα μια τρίτη. Το 1983, όλοι μαζί, ίδρυσαν το οικουμενικό σωματείο γνωστό ως «Πρόσκληση στη Ζωή» (Σωματείο βάσει του Γαλλικού νόμου του 1901). Το πρώτο κέντρο άνοιξε στη Boulogne, κοντά στο Παρίσι. Από τότε, τα κέντρα έχουν πολλαπλασιασθεί σε όλη τη Γαλλία, την Ευρώπη, και σε όλο τον κόσμο.

http://www.ivi-greece.gr

Γιατί να προσευχόμαστε ;

Η επαναλαμβανόμενη προσευχή, το να εκθέτεις λέξεις και φράσεις, φαίνεται μηχανική. Εντούτοις, εάν την κάνουμε με την καρδιά μας, είναι ένα κλειδί που ανοίγει την επικοινωνία μας με το Θεό, προς όφελος όλων.

Μια πράξη αγάπης

Τι κάνουμε όταν προσευχόμαστε; Μιλάμε στον πατέρα μας. Χωρίς μεσάζοντα. Η προσευχή είναι ο τρόπος να μιλήσεις άμεσα στο Θεό. Όταν προσευχόμαστε με αυτόν τον τρόπο, μας ακούει. Δεν είναι ότι προσευχόμαστε για χάριν της προσευχής, ή προσευχή από φόβο ή την προσευχή σαν μια επίδειξη επίκλησης. 

Ο Χριστός μας ζητά να προσευχηθούμε από αγάπη. Απεριόριστη αγάπη. Το μυστικό είναι να προσευχηθεί κανείς από καρδιάς. Η προσευχή ανυψώνει σαν να πετάς και το ίδιο δευτερόλεπτο σε ρίχνει κάτω, όπως μια βροχή αγάπης σε εκείνους τους οποίους την στέλνουμε.

Η εναρμόνιση είναι προσευχή που ξεχειλίζει από τα χέρια σας.

Είναι και ένα μήνυμα αγάπης στην ψυχή και ενός συνόλου κινήσεων, που γίνονται με άπειρη τρυφερότητα και ένας σεβασμός του σώματος, προκειμένου να ανακουφιστούν η πίεση και η ένταση. 

Δίνει σε εκείνους που την λαμβάνουν μια αίσθηση χαλάρωσης, της ειρήνης και της εσωτερικής αρμονίας, που επιτρέπει σε αυτούς να δουν τις υποχρεώσεις τους στη ζωή με περισσότερη ηρεμία και ελευθερία.

Η εναρμόνιση είναι διαθέσιμη κατόπιν αιτήσεως και σε όλα τα κέντρα του IVI. Η εναρμόνιση συμπληρώνει, και δεν αντικαθιστά, οποιαδήποτε ιατρική περίθαλψη.

Για τους φίλους μας και για τους εχθρούς μας

Η προσευχή είναι ουσιαστική για την ανθρώπινη επιβίωση. Δεν είναι μια συνομιλία. Η προσευχή είναι μια δράση, μια ενέργεια που χρησιμοποιείται για την ευημερία όλων. Εκφράζεται με τη ζωντάνια, όπως όλα τα πράγματα που μας ευχαριστούνε, και τη χαρά με την συνειδητοποίηση του ότι είμαστε παιδιά του Θεού. 

Οι προσευχές μας είναι σημαντικές για τις οικογένειές μας, τους φίλους μας, για να παρέχουν την ανακούφιση σε εκείνους που υποφέρουν στα νοσοκομεία, τις φυλακές, για εκείνους που είναι μόνοι, εγκαταλελειμμένοι, ξεχασμένοι, αλλά και για τους εχθρούς μας. Απελευθερώνοντάς τους από τις αλυσίδες που τους δεσμεύουν, απελευθερωνόμαστε και εμείς επίσης.

Εμπιστοσύνη

Η προσευχή είναι ένα κλειδί που μας οδηγεί σε μια άλλη διάσταση. Ώστε να μη κλείσει η πόρτα σε αυτήν, για να μην στενέψουμε τον κόσμο μας, πρέπει να ξεχάσουμε τις αμφιβολίες μας και να αφήσουμε τη λογική σκέψη για μια στιγμή. Εμείς προσευχόμαστε, ο Θεός κάνει τα υπόλοιπα. 

Εκπέμπουμε το σήμα και η ψυχή το αποκρυπτογραφεί. Δεν απευθυνόμαστε σε έναν δικαστή όταν προσευχόμαστε, αλλά σε ένα πατέρα που μας αγαπά και μας ζητά σε αντάλλαγμα μόνο να τον εμπιστευθούμε. Μόλις καταλάβει η ανθρωπότητα αυτήν την απεριόριστη σχέση, θα αλλάξει ολοκληρωτικά.

Όχι άλλο μόνος

"Συχνά ψάχνουμε για το Θεό σε μέρη πολύ μακρινά, χίλια μίλια μακριά. Κοιτάξτε τους Εβραίους: διέσχισαν την Ερυθρά θάλασσα για να πάνε στο όρος Zion. Κατόπιν πήγαν προς την Ιερουσαλήμ, που σημαίνει "η πόλη της ψυχής", όπου ο Θεός κατοίκησε. Αλλά ο Ιησούς ήρθε να σπάσει αυτό το σχέδιο. Θέλησε να μας πει ότι ο Θεός δεν είναι στις κορυφές βουνών, ούτε στην Ιερουσαλήμ. 

Η πόλη της ψυχής είναι μέσα σε μας. Εξαρτάται από σας να το βρείτε, να το πάρετε από την πηγή, να γίνετε ανοιχτομάτες και να γνωρίζετε πώς να ακούτε. Έτσι ο Χριστός οδήγησε την ανθρωπότητα σε αυτήν την δυνατότητα επικοινωνίας χωρίς οποιοδήποτε μεσάζοντα. Ξέρετε τι προνόμιο είναι αυτό; 

Χωρίς το μεσάζοντα, είστε ένας με το Θεό. Αυτό είναι το μήνυμα που ο Χριστός δίδαξε: "Είμαι στον πατέρα μου και ο πατέρας μου είναι σε με. Εάν είμαι σε σας και είστε σε με, είμαστε ένα ". Και μόνο αυτό να συνειδητοποιήσουμε θα μας κάνει να αισθανόμαστε λιγότερο μόνοι." Yvonne Trubert

Πώς άρχισε η «Πρόσκληση στη Ζωή» (IVI)

Το Σωματείο «Πρόσκληση στη Ζωή» άρχισε το 1983, με την πρωτοβουλία μιας γυναίκας που ονομάζεται Yvonne Trubert.

Εκείνη την περίοδο, η Yvonne ήταν στα πενήντα της. Μητέρα τεσσάρων παιδιών, και ήδη γιαγιά, είχε δώσει συνεχώς όλο τον ελεύθερο χρόνο της στους ανθρώπους που αντιμετώπιζαν δυσκολίες, ενώ συγχρόνως συνέχιζε τις επαγγελματικές της δραστηριότητες. 

Από το 1976, οι απαιτήσεις είχαν γίνει τόσο μεγάλες, που αποφάσισε να αφιερωθεί εξ ολοκλήρου στον αυξανόμενο αριθμό των ανθρώπων, που ερχόταν και χτυπούσαν την πόρτα της, ψάχνοντας για κάποιον που θα τους άκουγε, ψάχνοντας για αγάπη, για παρηγοριά.

Το 1982, η Yvonne προσκάλεσε περίπου είκοσι από αυτούς τους επισκέπτες για να δημιουργήσει μια ομάδα προσευχής. Πολύ γρήγορα, ξεκίνησε μια δεύτερη, έπειτα μια τρίτη. Το 1983, όλοι μαζί, ίδρυσαν το οικουμενικό σωματείο γνωστό ως «Πρόσκληση στη Ζωή» (Σωματείο βάσει του Γαλλικού νόμου του 1901). Το πρώτο κέντρο άνοιξε στη Boulogne, κοντά στο Παρίσι. Από τότε, τα κέντρα έχουν πολλαπλασιασθεί σε όλη τη Γαλλία, την Ευρώπη, και σε όλο τον κόσμο.

http://www.ivi-greece.gr

Τολμήστε να αγαπήσετε....!!!!!!

Η αγάπη δεν μπορεί να μετρηθεί, δεν μπορεί να ζυγιστεί. Δεν είναι ποσοτικά προσδιορίσιμη. Στο τέλος, δεν ξέρουμε πραγματικά τι είναι η αγάπη. Έτσι την αγνοούμε, την αφήνουμε στους ειδικούς - καλλιτέχνες, ποιητές, ιδεαλιστές. Και έτσι χάνουμε το πιο ουσιαστικό μέρος της ζωής μας.

Κρύβουμε τα συναισθήματα μας

Όλοι είμαστε σε θέση να αγαπήσουμε. Αλλά για να είμαστε σε θέση να αγαπήσουμε άλλους, πρέπει να αγαπάμε τους εαυτούς μας, και για να αγαπάμε τους εαυτούς μας πρέπει να αισθανθούμε την αγάπη του Θεού. Εάν δεν αισθανόμαστε την αγάπη Του, είναι επειδή είμαστε προσκολλημένοι στη μονότονη ρουτίνα των σκέψεων, των συνηθειών και των φόβων μας.

Για γενεές, έχουμε σταματήσει να εκφράζουμε τα συναισθήματα μας, τη χαρά μας, τη θλίψη μας, τις συγκινήσεις μας, αισθανόμαστε δυσκολία να δείξουμε ποιοι πραγματικά είμαστε. Η αγάπη είναι μία κατάσταση της ύπαρξής μας. Είναι η έκφραση της ψυχής μας, της θεϊκής μας ύπαρξης.

Η αγάπη μπορεί να μας μεταφέρει σε άλλα επίπεδα

"... Κοιτάξτε τους αποστόλους και τους μαθητές όταν ήταν κοντά στο Χριστό, δεν αισθανόταν καν το πέρασμα του χρόνου, δεν αντιλαμβανόταν όταν έπεφτε η νύχτα, ήταν εκεί, παρέμειναν κοντά Του, δεν ήθελαν να φύγουν. Δεν τους σαγήνευαν μόνο τα λόγια του, αλλά κυρίως η αγάπη που πήγαζε από Εκείνον. Ο λόγος του ήταν Αγάπη. 

Είναι η αγάπη που πηγάζει από κάποιον που μας κινεί, μας μεταφέρει, και μας δίνει ζωτικής σημασίας ενέργεια. Ο Θεός είναι αγάπη - αυτό σημαίνει ότι όλη η δημιουργία του είναι φτιαγμένη από αγάπη."

"Η αγάπη δεν μπορεί να ζήσει εάν παραμένουμε στατικοί. Είναι μια ενέργεια που δεν ανήκει στον υλικό κόσμο, στη χλωρίδα ή την πανίδα ή τον ορυκτό κόσμο. Είναι πολύ μεγαλύτερη από αυτό - η αγάπη δημιουργεί. Η αγάπη δεν δημιουργείται."

"Η αγάπη είναι ασύλληπτη, δεν μπορεί να περιοριστεί ή να απομονωθεί... δεν μπορεί να αγοραστεί ή να πουληθεί. Σε σύγκριση με την αγάπη, τα πολύτιμα μέταλλα δεν αξίζουν τίποτα. Πρέπει να αντιληφθείτε ότι κατέχετε το μέγιστο κόσμημα που υπάρχει, επιτρέψτε του να σας καθοδηγήσει. Τότε μόνο θα ξέρετε πραγματικά τι είναι η αγάπη."

Yvonne Trubert

Και όμως...

Αλλά ξέρουμε αυτό το ιδιαίτερο συναίσθημα όταν αγαπάμε. Ξέρουμε αυτές τις φευγαλέες στιγμές όταν ο κόσμος δεν έχει σημασία πια, όταν τίποτα δεν ανήκει σε μας, όταν αισθανόμαστε πλήρως ενωμένοι με κάποιον άλλο κόσμο.

Αλλά μετά πέφτουμε ξανά, το μυαλό μας συννεφιάζει, αισθανόμαστε μικροί, συντριμμένοι, καταδικαστέοι, προβληματισμένοι, ένοχοι. Και έτσι στη συνέχεια προστατεύουμε τους εαυτούς μας κρίνοντας, αναλύοντας, επιλέγοντας, ταξινομώντας. Κλεινόμαστε, ενώ αντίθετα θα έπρεπε να παραδώσουμε τον εαυτό μας στο Θεό.

Δεχθείτε την αγάπη

Τείνουμε να φανταζόμαστε το Θεό σαν ένα πρόσωπο. Αλλά Aυτός είναι περισσότερο φως, καθαρή ενέργεια, αγάπη. Ο Θεός είναι Αγάπη και η Αγάπη είναι Θεός. Είναι μέσω αυτής της αγάπης που θα φθάσουμε στην ηρεμία, στην εσωτερική γαλήνη. Για να Του αφήσουμε χώρο μέσα μας, πρέπει να απομακρυνθούμε από το διανοητικό μας σύστημα, να ξεχάσουμε τις περιουσίες μας, να ξεχάσουμε τη γνώση μας.

Πρέπει να επιτρέψουμε στην καρδιά να μας οδηγήσει. Δεν είναι θέμα δύναμης θελήσεως. Αυτό θα οδηγήσει μόνο σε υποκρισία, προσποίηση, πράξεις μόνο για το θεαθήναι. Πρέπει να παραδοθούμε σε Αυτόν, στην αγάπη Του. 

Δεν μας κρίνει. Είναι μέσα μας. Δεν υπάρχουν όρια στην αγάπη Του για μας. Παραδοθείτε στην αγάπη Του, έτσι ώστε, στη συνέχεια, να μπορέσουμε να αγαπήσουμε άνευ όρων.

Πώς άρχισε η «Πρόσκληση στη Ζωή» (IVI)

Το Σωματείο «Πρόσκληση στη Ζωή» άρχισε το 1983, με την πρωτοβουλία μιας γυναίκας που ονομάζεται Yvonne Trubert.

Εκείνη την περίοδο, η Yvonne ήταν στα πενήντα της. Μητέρα τεσσάρων παιδιών, και ήδη γιαγιά, είχε δώσει συνεχώς όλο τον ελεύθερο χρόνο της στους ανθρώπους που αντιμετώπιζαν δυσκολίες, ενώ συγχρόνως συνέχιζε τις επαγγελματικές της δραστηριότητες. 

Από το 1976, οι απαιτήσεις είχαν γίνει τόσο μεγάλες, που αποφάσισε να αφιερωθεί εξ ολοκλήρου στον αυξανόμενο αριθμό των ανθρώπων, που ερχόταν και χτυπούσαν την πόρτα της, ψάχνοντας για κάποιον που θα τους άκουγε, ψάχνοντας για αγάπη, για παρηγοριά.

Το 1982, η Yvonne προσκάλεσε περίπου είκοσι από αυτούς τους επισκέπτες για να δημιουργήσει μια ομάδα προσευχής. Πολύ γρήγορα, ξεκίνησε μια δεύτερη, έπειτα μια τρίτη. Το 1983, όλοι μαζί, ίδρυσαν το οικουμενικό σωματείο γνωστό ως «Πρόσκληση στη Ζωή» (Σωματείο βάσει του Γαλλικού νόμου του 1901). Το πρώτο κέντρο άνοιξε στη Boulogne, κοντά στο Παρίσι. Από τότε, τα κέντρα έχουν πολλαπλασιασθεί σε όλη τη Γαλλία, την Ευρώπη, και σε όλο τον κόσμο.

http://www.ivi-greece.gr

Μια άλλη πλευρά του σώματος μας....!!!!!!!

Όταν όλα είναι καλά μετά βίας σκεφτόμαστε το σώμα μας εκτός από την άποψη εμφάνισης. Όταν μας επιφέρει πόνο, έχουμε μια τάση να το θεωρούμε σαν ένα τεμάχιο μηχανής λίγο σκουριασμένο. Τι εάν επρόκειτο να δούμε το σώμα μας ως ναό του Θεού.....

Είμαστε υπεύθυνοι για το σώμα μας

Έχουμε ευθύνες στην εργασία, στο σπίτι, αλλά σταματάμε για μια στιγμή να αποτιμήσουμε τη κατάσταση του σώματός μας; Δεχόμαστε την ευθύνη για αυτό; Πλενόμαστε πολύ γρήγορα, κάνουμε ένα ντους ή ένα μπάνιο και ντυνόμαστε χωρίς να παρατηρήσουμε τι αντιπροσωπεύει το σώμα μας.

Για να αγαπήσει κάποιος το σώμα του

«Πιστεύω ότι υπάρχουν δύο πράγματα για το ανθρώπινο σώμα που πρέπει να αντιληφθούμε : να το αγαπάμε καταρχήν και να το βλέπουμε ως αριστούργημα - είναι εργασία του Θεού, όχι δικιά μας. Κανένας καλλιτέχνης, γλύπτης σε αυτόν τον κόσμο δεν είναι ικανός να φτιάξει ένα ανθρώπινο σώμα και να το φτιάξει ζωντανό. 

Είναι εργασία του Θεού σε όλο το μεγαλείο του, σε όλη την ομορφιά του. Κατόπιν έρχεται να το φροντίσει, π.χ. για να ξέρει ότι μπορούμε μόνο να εξυπηρετήσουμε το Θεό εάν ξεκινήσουμε να βλέπουμε το σώμα μας διαφορετικά. Το σώμα πρέπει να ζήσει αλλά πρέπει να το κάνουμε να ζήσει με το λεπτότερο τρόπο, με το να του δώσουμε αυτό που αναμένει από μας και αυτό μπορεί να γίνει μόνο μέσω της αγάπης." Yvonne Trubert

Τίποτα δεν μπορεί να αντικαταστήσει το ανθρώπινο σώμα. Είναι ο πιο θαυμάσιος σταθμός ενέργειας στον κόσμο. Μας δόθηκε για να το αναθρέψουμε. Όταν το βλέπουμε σε όλη του τη δόξα, είναι ένας κήπος της Εδέμ. Έτσι για να γίνουμε υπεύθυνοι για το σώμα κάποιου πρέπει να γίνουμε επίσης ενήμερη για τη Θεία διάσταση κάποιου. Το σώμα είναι ο ζωντανός ναός διαβίωσης του Θεού.

Ο Ναός του Θεού

«Ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο κατ’ εικόνα του» λέει η Βίβλος. Αυτό σημαίνει πως ο Θεός κρύβεται βαθιά μέσα σε μας. Είμαστε όλοι μεταφορείς της ζωής του. Είμαστε μόνιμη αντανάκλαση του Θεού. Τον απεικονίζουμε σε όλες μας τις ενέργειές, σκέψεις, με τον τρόπο που βλέπουμε τους ανθρώπους, με τις χειρονομίες μας. Είμαστε τα παιδιά του.

Το πρώτο πράγμα που πρέπει να αντιληφθούμε όταν γίνουμε ενήμεροι του ότι είμαστε παιδιά του Θεού, είναι το πόσο όμορφο είναι το σώμα μας.

Είτε παχουλός, μικρός, αδύνατος, νέος ή και όχι τόσο νέος, είναι καμμίας σπουδαιότητας. Το σώμα παραμένει όμορφο. Για να αναθραφεί δεν πρέπει μόνο να καλυφθεί με κρέμες και αλοιφές αλλά πάνω απ’ όλα να το προάγουμε με θεία τροφοδότηση. Προκειμένου να ζήσει χρειάζεται να λάβει θεία αγάπη μέσω της προσευχής.

Αυτό- συμφιλίωση

Για να καταλάβουμε το σώμα μας συνιστάται μια συμφιλίωση με τον εαυτό μας. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να σταματήσουμε να τιμωρούμε και να φερόμαστε άσχημα στους εαυτούς μας. Η κατανόηση αυτού μπορεί μερικές φορές να είναι επίπονη. 

Μέσω της αρρώστιας το σώμα μας στέλνει μηνύματα που πρέπει να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε. Ο πόνος που εκφράζεται μέσω του σώματος μας είναι το μόνο πράγμα που μπορεί να μας σταματήσει. Στα μάτια μας ο θείος ναός γίνεται μια σκουριασμένη μηχανή. 

Αλλά χωρίς πόνο, τα ανθρώπινα όντα δεν θα σταματούσαν ποτέ να σκέφτονται την δικιά τους άποψη. Η ασθένεια είναι η ευκαιρία στο ταξίδι μέσω ευθείας μεταφοράς, προς την εκμάθηση του να ακούει και να σέβεται τι είμαστε. Εντούτοις ο πόνος δεν είναι υποχρεωτικός. 

Η ανθρώπινη συνειδητοποίηση δεν πρέπει απαραιτήτως να έρθει μέσω του πόνου. Παρόλα αυτά πρέπει να αρχίσουμε να αντιλαμβανόμαστε ότι ο Θεός μας έδωσε μια ψυχή και ένα σώμα. Πρέπει να γνωρίσουμε τους εαυτούς μας με αυτήν την διάσταση προκειμένου να γίνει αισθητός ο Θεός μέσα μας. Πρέπει να αγαπήσουμε τους εαυτούς μας.

Πώς άρχισε η «Πρόσκληση στη Ζωή» (IVI)

Το Σωματείο «Πρόσκληση στη Ζωή» άρχισε το 1983, με την πρωτοβουλία μιας γυναίκας που ονομάζεται Yvonne Trubert.

Εκείνη την περίοδο, η Yvonne ήταν στα πενήντα της. Μητέρα τεσσάρων παιδιών, και ήδη γιαγιά, είχε δώσει συνεχώς όλο τον ελεύθερο χρόνο της στους ανθρώπους που αντιμετώπιζαν δυσκολίες, ενώ συγχρόνως συνέχιζε τις επαγγελματικές της δραστηριότητες. Από το 1976, οι απαιτήσεις είχαν γίνει τόσο μεγάλες, που αποφάσισε να αφιερωθεί εξ ολοκλήρου στον αυξανόμενο αριθμό των ανθρώπων, που ερχόταν και χτυπούσαν την πόρτα της, ψάχνοντας για κάποιον που θα τους άκουγε, ψάχνοντας για αγάπη, για παρηγοριά.

Το 1982, η Yvonne προσκάλεσε περίπου είκοσι από αυτούς τους επισκέπτες για να δημιουργήσει μια ομάδα προσευχής. Πολύ γρήγορα, ξεκίνησε μια δεύτερη, έπειτα μια τρίτη. Το 1983, όλοι μαζί, ίδρυσαν το οικουμενικό σωματείο γνωστό ως «Πρόσκληση στη Ζωή» (Σωματείο βάσει του Γαλλικού νόμου του 1901). Το πρώτο κέντρο άνοιξε στη Boulogne, κοντά στο Παρίσι. Από τότε, τα κέντρα έχουν πολλαπλασιασθεί σε όλη τη Γαλλία, την Ευρώπη, και σε όλο τον κόσμο

http://www.ivi-greece.gr

Άγιος Ανδρέας ο Απόστολος, ο Πρωτόκλητος....!!!!!!!!

Ημερομηνία εορτής : 30/11/2015

Τύπος εορτής: Σταθερή.Εορτάζει στις 30 Νοεμβρίου εκάστου έτους. 

Πολιούχος : Πάτρα 

Άγιοι που εορτάζουν: Άγιος Ανδρέας Ο Απόστολος, Ο Πρωτόκλητος 

Ἀντίστροφον σταύρωσιν Ἀνδρέας φέρει,

Φανεὶς ἀληθῶς οὐ σκιώδης ἀντίπους.

Σταυρὸν κακκεφαλῆς τριακοστῇ Ἀνδρέας ἔτλη. 

Βιογραφία

Ο Ανδρέας, ψαράς στο επάγγελμα και αδελφός του Αποστόλου Πέτρου, ήταν από τη Βηθσαϊδά της Γαλιλαίας και τον πατέρα του τον έλεγαν Ιωνά. Επειδή κλήθηκε από τον Κύριο πρώτος στην ομάδα των μαθητών, ονομάστηκε πρωτόκλητος. 

Ο Ανδρέας (μαζί με τον Ιωάννη τον ευαγγελιστή) υπήρξαν στην αρχή μαθητές του Ιωάννου του Προδρόμου. Κάποια μέρα μάλιστα, που βρισκόντουσαν στις όχθες του Ιορδάνη κι ο Πρόδρομος τους έδειξε τον Ιησού και τους είπε «ἴδε ὁ ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ ὁ αἴρων τὴν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου», οι δύο απλοϊκοί εκείνοι ψαράδες συγκινήθηκαν τόσο πολύ, που χωρίς κανένα δισταγμό κι επιφύλαξη αφήκαν αμέσως τον δάσκαλο τους κι ακολούθησαν τον Ιησού. 

Η ιστορία της ζωής του Ανδρέα μέχρι την Σταύρωση, την Ανάσταση και την Ανάληψη, υπήρξε σχεδόν ίδια με εκείνη των άλλων μαθητών. Μετά το σχηματισμό της πρώτης Εκκλησίας, ο Ανδρέας κήρυξε στη Βιθυνία, Εύξεινο Πόντο (μάλιστα ο Απόστολος, είναι ο ιδρυτής της Εκκλησίας του Βυζαντίου αφού εκεί εγκατέστησε πρώτο επίσκοπο, τον απόστολο Στάχυ (βλέπε 31 Οκτωβρίου) κι αυτού διάδοχος είναι ο Οικουμενικός Πατριάρχης), Θράκη, Μακεδονία και Ήπειρο. Τελικά, κατέληξε στην Αχαΐα. 

Στην Αχαΐα, η διδασκαλία του καρποφόρησε και με τις προσευχές του θεράπευσε θαυματουργικά πολλούς ασθενείς. Έτσι, η χριστιανική αλήθεια είχε μεγάλες κατακτήσεις στο λαό της Πάτρας. 

Ακόμα και η Μαξιμίλλα, σύζυγος του ανθύπατου Αχαΐας Αιγεάτου, αφού τη θεράπευσε ο Απόστολος από τη βαρειά αρρώστια που είχε, πίστεψε στο Χριστό. Το γεγονός αυτό εκνεύρισε τον ανθύπατο και με την παρότρυνση ειδωλολατρών ιερέων συνέλαβε τον Ανδρέα και τον σταύρωσε σε σχήμα Χ. 

Έτσι, ο Απόστολος Ανδρέας παρέστησε τον εαυτό του στο Θεό «δόκιμον ἐργάτην» (Β΄ προς Τιμόθεον, 2: 15). Δηλαδή δοκιμασμένο και τέλειο εργάτη του Ευαγγελίου. 

Οι χριστιανοί της Αχαΐας θρήνησαν βαθιά τον θάνατο του. Ο πόνος τους έγινε ακόμη πιο μεγάλος, όταν ο ανθύπατος Αιγεάτης αρνήθηκε να τους παραδώσει το άγιο λείψανο του, για να το θάψουν. Ο Θεός όμως οικονόμησε τα πράγματα. 

Την ίδια μέρα, που πέθανε ο άγιος, ο Αιγεάτης τρελάθηκε κι αυτοκτόνησε. Οι χριστιανοί τότε με τον επίσκοπο τους τον Στρατοκλή, πρώτο επίσκοπο των Πατρών, παρέλαβαν το σεπτό λείψανο και το 'θαψαν με μεγάλες τιμές. 

Αργότερα, όταν στον θρόνο του Βυζαντίου ανέβηκε ο Κωνστάντιος, που ήταν γιος του Μεγάλου Κωνσταντίνου, μέρος του ιερού λειψάνου μεταφέρθηκε από την πόλη των Πατρών στην Κωνσταντινούπολη και κατατέθηκε στον ναό των αγίων Αποστόλων «ένδον της Αγίας Τραπέζης». Η αγία Κάρα του Πρωτοκλήτου φαίνεται πως απέμεινε στην Πάτρα. 

Όταν όμως οι Τούρκοι επρόκειτο να καταλάβουν την πόλη το 1460 μ.Χ., τότε ο Θωμάς Παλαιολόγος, αδελφός του τελευταίου αυτοκράτορας Κωνσταντίνου του Παλαιολόγου και τελευταίος Δεσπότης του Μοριά, πήρε το πολύτιμο κειμήλιο και το μετέφερε στην Ιταλία. Εκεί, αφού το παρέλαβε ο Πάπας Πίος ο Β, το πολύτιμο κειμήλιο εναποτέθηκε στον ναό του αγίου Πέτρου της Ρώμης. 

Τον Νοέμβριο του 1847 μ.Χ. ένας Ρώσος Πρίγκηπας, ο Ανδρέας Μουράβιεφ δώρησε στην πόλη της Πάτρας ένα τεμάχιο δακτύλου του χεριού του Αγίου. Ο Μουράβιεφ είχε λάβει το παραπάνω ιερό Λείψανο από τον Καλλίνικο, πρώην Επίσκοπο Μοσχονησίων, ο οποίος μόναζε τότε στο Άγιο Όρος. 

Στην πόλη της Πάτρας, επανακομίσθηκαν και φυλάσσονται από την 26η Σεπτεμβρίου 1964 μ.Χ. η τιμία Κάρα του Αγίου και από την 19ην Ιανουαρίου 1980 μ.Χ. λείψανα του Σταυρού, του μαρτυρίου του. Η αγία Κάρα του Πρωτοκλήτου ύστερα από ενέργειες της Αρχιεπισκοπής Κύπρου μεταφέρθηκε και στην Κύπρο το 1967 μ.Χ. για μερικές μέρες κι εξετέθηκε σε ευλαβικό προσκύνημα. 

Όπως αναφέρει μια Κυπριακή παράδοση, σε μια περιοδεία του, ο Απόστολος Ανδρέας, πήγε και στην Κύπρο. Το καράβι, που τον μετέφερε στην Αντιόχεια από την Ιόππη, λίγο πριν προσπεράσουν το γνωστό ακρωτήρι του αποστόλου Ανδρέα και τα νησιά, που είναι γνωστά με το όνομα Κλείδες, αναγκάστηκε να σταματήσει εκεί σ' ένα μικρό λιμανάκι, γιατί κόπασε ο άνεμος. 

Τις μέρες αυτές της νηνεμίας τους έλειψε και το νερό. Ένα πρωί, που ο πλοίαρχος βγήκε στο νησί κι έψαχνε να βρει νερό, πήρε μαζί του και τον απόστολο. Δυστυχώς πουθενά νερό. Κάποια στιγμή, που έφτασαν στη μέση των δύο εκκλησιών, που υπάρχουν σήμερα, της παλαιάς και της καινούργιας, που 'ναι κτισμένη λίγο ψηλότερα, ο άγιος γονάτισε μπροστά σ' ένα κατάξερο βράχο και προσευχήθηκε να στείλει ο Θεός νερό. 

Ποθούσε το θαύμα, για να πιστέψουν όσοι ήταν εκεί στον Χριστό. Ύστερα σηκώθηκε, σφράγισε με το σημείο του Σταυρού τον βράχο και το θαύμα έγινε. Από τη ρίζα του βράχου βγήκε αμέσως μπόλικο νερό, που τρέχει μέχρι σήμερα μέσα σ' ένα λάκκο της παλαιάς εκκλησίας κι απ' εκεί προχωρεί και βγαίνει από μια βρύση κοντά στη θάλασσα. Είναι το γνωστό αγίασμα. 

Το ευλογημένο νερό, που τόσους ξεδίψασε, μα και τόσους άλλους, μυριάδες ολόκληρες, που το πήραν με πίστη δρόσισε και παρηγόρησε. Και πρώτα-πρώτα το τυφλό παιδί του καπετάνιου. 

Ήταν κι αυτό ένα από τα πρόσωπα του καραβιού που μετέφερε ο πατέρας. Γεννήθηκε τυφλό και μεγάλωσε μέσα σε ένα συνεχές σκοτάδι. Ποτέ του δεν είδε το φως. Δένδρα, φυτά, ζώα αγωνιζόταν να τα γνωρίσει με το ψαχούλεμα. 

Εκείνη την ήμερα, όταν οι ναύτες γύρισαν με τα ασκιά γεμάτα νερό κι εξήγησαν τον τρόπο που το βρήκαν στο νησί, ένα φως γλυκιάς ελπίδας άναψε στην καρδιά του δύστυχου παιδιού. Μήπως το νερό αυτό, σκέφτηκε, που βγήκε από τον ξηρό βράχο ύστερα απ' την προσευχή του παράξενου εκείνου συνεπιβάτη τους, θα μπορούσε να χαρίσει και σ' αυτόν το φως του που ποθούσε; 

Αφού με θαυμαστό τρόπο βγήκε, θαύματα θα μπορούσε και να προσφέρει. Με τούτη την πίστη και τη βαθιά ελπίδα ζήτησε και το παιδί λίγο νερό. Διψούσε. Καιγόταν απ' τη δίψα. Ο απόστολος, που ήταν εκεί, έσπευσε κι έδωσε στο παιδί ένα δοχείο γεμάτο από το δροσερό νερό. 

Όμως το παιδί προτίμησε, αντί να δροσίσει με το νερό τα χείλη του, να πλύνει πρώτα το πρόσωπο του. Και ω του θαύματος! Μόλις το δροσερό νερό άγγιξε τους βολβούς των ματιών του παιδιού, το παιδί άρχισε να βλέπει! 

Κι ο απόστολος, που τον κοίταζαν όλοι με θαυμασμό, άρχισε να τους μιλά και να τους διδάσκει τη νέα θρησκεία. Το τέλος της ομιλίας πολύ καρποφόρο. Όσοι τον άκουσαν πίστεψαν και βαφτίστηκαν. Την αρχή έκανε ο καπετάνιος με το παιδί του, που πήρε και το όνομα Ανδρέας. 

Κι ύστερα όλοι οι άλλοι επιβάτες και μερικοί ψαράδες που ήσαν εκεί. Πίστεψαν όλοι στον Χριστό που τους κήρυξε ο απόστολος μας και βαφτίστηκαν. Φυσικά το θαύμα της θεραπείας του τυφλού παιδιού, ακολούθησαν κι άλλα, κι άλλα. Στο μεταξύ ο άνεμος άρχισε να φυσά και το καράβι ετοιμάστηκε για να συνεχίσει το ταξίδι του. 

Ο απόστολος, αφού κάλεσε κοντά του όλους εκείνους που πίστεψαν στον Χριστό και βαφτίστηκαν, τους έδωκε τις τελευταίες συμβουλές του και τους αποχαιρέτησε. 

Αργότερα, μετά από χρόνια, κτίστηκε στον τόπο αυτόν που περπάτησε και άγιασε με την προσευχή, τα θαύματα και τον ιδρώτα του ο Πρωτόκλητος μαθητής, το μεγάλο μοναστήρι του Αποστόλου Ανδρέα, που με τον καιρό είχε γίνει παγκύπριο προσκύνημα. 

Κάθε χρόνο χιλιάδες προσκυνητές απ' όλα τα μέρη της Κύπρου, ορθόδοξοι και ετερόδοξοι κι αλλόθρησκοι ακόμη, συνέρρεαν στο μοναστήρι, για να προσκυνήσουν τη θαυματουργό εικόνα του αποστόλου, να βαφτίσουν εκεί τα νεογέννητα παιδιά τους και να προσφέρουν τα δώρα τους, για να εκφράσουν τα ευχαριστώ και την ευγνωμοσύνη τους στον θείο απόστολο. Κολυμβήθρα Σιλωάμ ήταν η εκκλησία του για τους πονεμένους. Πλείστα όσα θαύματα γινόντουσαν εκεί σε όσους μετέβαιναν με πίστη αληθινή και συντριβή ψυχής. 

Διαβάστε εδώ, μια Παράκληση στον Απόστολο Ανδρέα, ποίημα του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτη. 

Ἀπολυτίκιον (Κατέβασμα)

Ἦχος δ’.

Ὡς τῶν Ἀποστόλων Πρωτόκλητος, καὶ τοῦ Κορυφαίου αὐτάδελφος, τῷ Δεσπότῃ τῶν ὅλων Ἀνδρέα ἱκέτευε, εἰρήνην τῇ οἰκουμένῃ δωρήσασθαι, καὶ ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν τὸ μέγα ἔλεος. 

Κοντάκιον

Ἦχος β’. Τὴν ἐν πρεσβείαις.

Τὸν τῆς ἀνδρείας ἐπώνυμον θεηγόρον, καὶ μαθητῶν τὸν πρωτόκλητον τοῦ Σωτῆρος, Πέτρου τὸν σύγγονον εὐφημήσωμεν· ὅτι ὡς πάλαι τούτῳ, καὶ νῦν ἡμῖν ἐκέκραγεν· Εὑρήκαμεν δεῦτε τὸν ποθούμενον. 

Μεγαλυνάριον

Πρώτος προσπελάσας τω Ιησού, Πρωτόκλητος ώφθης, και ακρότης των Μαθητών, Ανδρέα θεόπτα, εντεύθεν διανύεις, παθών τας αναβάσεις της αναστάσεως. 

http://www.saint.gr