Ξεκόλλα! Καμιά φορά το να τα... γράφεις όλα σε πάει παρακάτω.....!!!!!!!!

Καιρός να πούμε: «Τα γράφω όλα!» και να ξεκινήσουμε να βλέπουμε το δάσος και όχι το δέντρο! 

Φανταστείτε πως ξυπνάτε ένα πρωί και αποφασίζετε να γυρίσετε την πλάτη σε ό,τι σας βαραίνει. Παίρνετε την τσάντα σας και ξεκινάτε μια νέα ζωή, απαλλαγμένη από συμβιβασμούς. Έτσι απλά. Κάποιοι μπορεί να σας πουν τρελή, ο συγγραφέας Τζον Πάρκιν, πάλι, θα χαρεί γιατί μόλις εφαρμόσατε με επιτυχία όσα συμβουλεύει στο καινούριο μπεστ σέλερ του.

Στο ψηλότερο σημείο ενός λόφου στην περιοχή Ουρμπίνο της Ιταλίας μένει ένα ζευγάρι με τα δίδυμα αγόρια του. Λίγα μέτρα πιο κάτω βρίσκεται το θεραπευτικό τους κέντρο. Σε αυτό συχνάζουν γυναίκες και άντρες όλων των ηλικιών που αισθάνονται πως δεν μπορούν να ελέγξουν τη ζωή τους και οι οποίοι δεν θυμούνται ποια ήταν η τελευταία φορά που ήταν ανέμελοι. 

Εκεί περνούν μια ψυχαναλυτική εβδομάδα εξπρές, στην οποία καλούνται καθημερινά όχι μόνο να βροντοφωνάζουν «F**k it» (κάτι αντίστοιχο δηλαδή με τα δικά μας «γ**α τα!», «στα κομμάτια!», «τα γράφω όλα!»), αλλά να το εφαρμόζουν κιόλας. 

Θα αναρωτηθείτε τι σχέση έχει η ατάκα που συνήθως μουρμουρίζουμε όταν είμαστε εξοργισμένες με την ψυχανάλυση. Πολύ μεγάλη, θα πουν ο Τζον Πάρκιν και η σύζυγός του Γκάια, οι ιδιοκτήτες του συγκεκριμένου κέντρου. Oι ίδιοι, άλλωστε, προτού επιχειρήσουν να μυήσουν σε αυτή την εκκεντρική θεωρία τους άλλους, την εφάρμοσαν με επιτυχία στη δική τους ζωή. 

A brand new life 

Ο Τζον υπήρξε για πολλά χρόνια δημιουργικός διευθυντής σε διαφημιστική εταιρεία του Λονδίνου, το ίδιο και η Γκάια. Το 2002 αποφάσισαν να αλλάξουν ριζικά τη ζωή τους: παραιτήθηκαν, αγόρασαν ένα τροχόσπιτο και ξεκίνησαν ένα ταξίδι με προορισμό την προσωπική τους ελευθερία. Πλέον ασχολούνται με αυτά που πραγματικά θέλουν, ενώ τα βιβλία τους (τα υπογράφει ο Πάρκιν, αν και η σύζυγός του βάζει πάντα τη δική της πινελιά) γίνονται μπεστ σέλερ σε χρόνο μηδέν.

Στο καινούριο τους με τίτλο F**k it: The Profane Way to Profound Happiness (Γ**α τα!: Ο προφανής τρόπος προς την απόλυτη ευτυχία, εκδ. Hay House) μοιράζονται την εμπειρία τους και εξηγούν πώς μια ατάκα κρύβει μια ολόκληρη κοσμοθεωρία.

Ποια είναι όμως αυτή η θεωρία που μπορεί να μας αλλάξει τη ζωή, ακόμα και σε αυτή την τόσο δύσκολη εποχή που ζούμε; Προκειμένου να την αναλύσει, ο συγγραφέας εξηγεί πως όλοι είμαστε φυλακισμένοι σε όσα μας απασχολούν, μας προβληματίζουν ή μας καταπιέζουν. 

Τα δεσμά μας μας προσφέρουν πλασματική ασφάλεια, είτε γιατί τα συνηθίσαμε ή απλώς γιατί, ενώ επιζητούμε την ελευθερία, τρομοκρατούμαστε στην ιδέα του τι υπάρχει στον «έξω κόσμο». Ο Πάρκιν μάς καλεί, λοιπόν, να επιχειρήσουμε με τη βοήθειά του την ηρωική απόδραση.

Σε αυτό το σημείο έρχεται η θεωρία F**k it. «Αυτές οι δύο λέξεις έχουν μια έμφυτη δυναμική» αναφέρει ο Πάρκιν και σπεύδει να εξηγήσει ότι με τη συγκεκριμένη ψυχαναλυτική μέθοδο δεν μας προτρέπει να γίνουμε αναίσθητες αλλά να κατανοήσουμε σε ποια πράγματα πρέπει να εστιάζουμε και ποια οφείλουμε να αφήσουμε πίσω μας γιατί πολύ απλά δεν αξίζει να ασχοληθούμε ιδιαίτερα με αυτά. 

Οι περισσότερες από εμάς κάποια στιγμή μείναμε άυπνες, επιχειρώντας να αποκωδικοποιήσουμε το sms που μας έστειλε εκείνος ο γοητευτικός τύπος που γνωρίσαμε στις διακοπές, ή άλλες φορές χαλάσαμε τη μέρα μας με το να αναλύουμε το μέλλον της χώρας, στενοχωρηθήκαμε παραπάνω από όσο έπρεπε για το μειωμένο μας μισθό, απογοητευτήκαμε επειδή πιστέψαμε ότι δεν πρόκειται να ξαναβρούμε ποτέ δουλειά. 

Και άλλες τόσες φορές καταπιεστήκαμε. Κάναμε συμβιβασμούς για να ανταποκριθούμε με επιτυχία στις προσδοκίες που είχαν για εμάς ή πιέσαμε τον εαυτό μας για να είμαστε άψογες σε όλα, ακόμη και σε εκείνα που ποτέ δεν μας άρεσαν. 

Καιρός, λοιπόν, να πούμε: «Τα γράφω όλα!» και να ξεκινήσουμε να βλέπουμε το δάσος και όχι το δέντρο. «Όταν ήμασταν παιδιά, δεχόμασταν τα πράγματα όπως ήταν. Το μόνο που συνέβαινε καθημερινά ήταν να ρωτάμε πώς και γιατί. Μεγαλώνοντας, οι ερωτήσεις σχετικά με τον κόσμο γύρω μας αντικαταστάθηκαν από άλλες που αφορούν μόνο εμάς και το μικρόκοσμό μας. 

Αυτό από μόνο του μπορεί να γίνει η φυλακή μας» τονίζει ο Πάρκιν, ο οποίος θέλει να κάνει σαφές πως πρέπει να γίνουμε μαχητικές, να προσπαθούμε για το καλύτερο, να απομακρύνουμε το ανούσιο και να κυνηγάμε με αισιοδοξία το σημαντικό. Όλα αυτά συνειδητοποιώντας πως δεν είμαστε παρά μία κουκκίδα μέσα στο σύμπαν. 

Στις πραγματικές διαστάσεις 

Φυσικά έρχονται στιγμές στις οποίες είναι δύσκολο, ακόμη και άτοπο, να πούμε, έτσι απλά, «τα γράφω όλα!». Για παράδειγμα, μια απόλυση ή ένα πρόβλημα υγείας δεν αντιμετωπίζονται τόσο εύκολα. Ο ίδιος ωστόσο εξηγεί πως ακόμη και σε αυτές τις περιπτώσεις η «σωτήρια» ατάκα ξεστομίζεται για να ξορκίσουμε τον πόνο και την απόγνωση, για να πάρουμε δύναμη και να προχωρήσουμε με θάρρος μπροστά. 

Το ζητούμενο είναι λοιπόν να επαναφέρουμε την ισορροπία στη ζωή μας: να αποκτήσουμε, δηλαδή, πραγματική συνείδηση των πράξεών μας, αλλά και της βαρύτητας κάθε κατάστασης που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε. Η γνωστή ατάκα όμως δεν θα λύσει τα προβλήματά μας αν δεν συνοδεύεται από κάποιες αλλαγές που πρέπει να κάνουμε στην καθημερινότητά μας. Ο ειδικός, λοιπόν, μας προτρέπει να εστιάσουμε στις παρακάτω αρχές:

Ανοιχτοί ορίζοντες : Ότι και αν μας συμβαίνει, είναι καλό να αφήνουμε πάντα ανοιχτό το ενδεχόμενο μιας ανατροπής. Σε περίπτωση που εκείνη δεν πραγματοποιηθεί, τουλάχιστον θα έχουμε αποκτήσει την ψυχική ηρεμία να παλέψουμε εμείς για όλα όσα επιθυμούμε. «Όλοι έχουμε μια ιστορία, με σκηνές άλλοτε κακές, άλλοτε φωτεινές. Μη φυλακίζεστε όμως σε αυτή. Ποτέ μην ξεχνάτε πως δεν είστε εσείς η ιστορία σας, αλλά πορεύεστε ανεξάρτητα από αυτή. Να είστε ανοιχτές σε νέες προκλήσεις» εξηγεί ο Πάρκιν. 

Χαλάρωση : «Όταν κάποιος χαλαρώνει και καταφέρνει να αποβάλλει το στρες, η αναπνοή του αλλάζει, γίνεται βαθύτερη και πιο αργή, νιώθει πιο ελαφρύς, αισθάνεται ηρεμία, ενώ οι σκέψεις του τον συμπαρασύρουν σε ευχάριστα μονοπάτια» σχολιάζει ο Πάρκιν, ο οποίος προτείνει μια ενδιαφέρουσα τεχνική. Σύμφωνα με αυτή, πρέπει να πατήσουμε με τα δάχτυλα των χεριών μας όλα τα σημεία του σώματός μας αρκετά δυνατά ώστε να νιώσουμε την πίεση. 

Ξεκινάμε από το κεφάλι και επεκτεινόμαστε σε ολόκληρο τον κορμό. Στη συνέχεια ξαπλώνουμε σε ένα σκοτεινό και ήσυχο μέρος, προσπαθούμε να χαλαρώσουμε και καταγράφουμε σε ένα χαρτί ποιες διαφορές εντοπίσαμε μεταξύ της πρώτης φάσης (δηλαδή πριν την πίεση) και της δεύτερης. Σύντομα θα εκτιμήσουμε την αξία της χαλάρωσης. 

Ουδετερότητα : Πολλές φορές βιώνουμε τόσο έντονα ένα πρόβλημα, που η κρίση μας θολώνει στην προσπάθειά μας να το ερμηνεύσουμε. Ο Πάρκιν συνήθως εφαρμόζει στις ασθενείς του το παρακάτω τρικ : «Φανταστείτε πως είστε ξαπλωμένες στο πάτωμα και ξαφνικά στο ένα σας πόδι κάθεται ένας μεγαλόσωμος άντρας. 

Δεν σας προκαλεί πόνο, ενώ μπορείτε να το κουνήσετε ελαφρά. Έπειτα εμφανίζονται και άλλοι εξίσου γεροδεμένοι και κάθονται στο ίδιο πόδι, μετά στο άλλο. Πλέον δεν μπορείτε να πάτε πουθενά. Τώρα δοκιμάστε κάτι ακόμη : να τους εξουδετερώσετε, χωρίς να κρίνετε την κατάσταση ή να ανακαλέσετε άλλα βιώματα. 

Να το κάνετε αυθόρμητα. Αυτή είναι μία από τις ασκήσεις που εφαρμόζουμε στο θεραπευτικό κέντρο προκειμένου να αποδείξουμε ουσιαστικά το αυτονόητο: μπορούμε να είμαστε πιο δυνατοί και πιο αποτελεσματικοί, όταν έχουμε χαλαρώσει και όταν κρίνουμε τις καταστάσεις από μια ουδέτερη σκοπιά. Κάθε φορά που θα αισθάνεστε ότι κολλάτε σε κάτι, κάντε την παραπάνω άσκηση ή -εναλλακτικά- σκεφτείτε πως γεννηθήκατε μόλις χθες, αν και ενήλικες, και αντιμετωπίστε τις καταστάσεις χωρίς να τις αναλύετε. Απλώς αντιμετωπίστε τες!».

Φαντασία και προοπτική: Βγείτε για λίγο «έξω» απ΄ ό,τι σας απασχολεί, κοιτάξτε το από ψηλά και δώστε του τη βαρύτητα που του αρμόζει. Για παράδειγμα, μόλις χάσατε τη δουλειά σας, γεγονός που σας πίκρανε αλλά και σας τρομοκράτησε. Ωστόσο ακόμη και σε αυτή την περίπτωση πείτε «δεν βαριέσαι», χαλαρώστε και δείτε ποια είναι η προοπτική. 

Μπορεί τα πράγματα να είναι σκούρα, ωστόσο βάλτε τη φαντασία σας να δουλέψει, καταγράψτε όλα αυτά με τα οποία θα θέλατε να ασχοληθείτε, βρείτε τι σας αρέσει πραγματικά και κυνηγήστε το. Πιστέψτε σε αυτό και κάντε ό,τι περνά από το χέρι σας για να το κατακτήσετε. 

Νιώσε, εκφράσου, εμπιστεύσου: Όταν κάτι πηγαίνει στραβά, νιώστε το, μην το παρακάμπτετε. Μόνο έτσι θα συνειδητοποιήσετε αν πραγματικά αξίζει ή όχι να ασχοληθείτε με αυτό. Έπειτα, εκφράστε ότι νιώθετε: τρόμο, ανασφάλειες, επιθυμίες, όνειρα. 

Αυτό από μόνο του βοηθά να ξορκίσετε το φόβο και τις άσχημες εικόνες και από την άλλη να έρθετε ένα βήμα πιο κοντά στην επίτευξη της συνείδησης. Όταν πλέον αισθανθείτε πως γνωρίζετε προς τα πού θέλετε να κινηθείτε, τότε υποστηρίξτε το και πείτε «άι στο καλό» σε όσους προσπαθούν να σας σαμποτάρουν ή να σας αμφισβητήσουν. Μάθετε επίσης να λέτε «όχι» σε πράγματα που δεν θέλετε να κάνετε ή σε καταστάσεις που σας πληγώνουν (π.χ. σε έναν αδιέξοδο έρωτα).

Ευγνωμοσύνη : «Για όλα τα καλά που πρόκειται να μας συμβούν αλλά και για όσα μας έχουν ήδη συμβεί πρέπει να είμαστε ευγνώμονες. Καταφέρνοντας να πούμε 'ευχαριστώ' σε όλα τα υπέροχα πράγματα που έχουμε βιώσει θα είναι πιο εύκολο να πούμε 'τα έχω γραμμένα' σε όλα τα άσχημα» εξηγεί ο Πάρκιν. 

Με «όπλα» τα προφανή

Σίγουρα οι αλλαγές δεν γίνονται από τη μία μέρα στην άλλη, ούτε μπορούμε να γκρεμίσουμε τον κόσμο μας σε μία νύχτα, ακόμη και αν έχουμε συνειδητοποιήσει ότι ο συγκεκριμένος δεν μας χωρά... Ωστόσο το μυστικό και συνεπώς η αποτελεσματικότητα της μεθόδου του Πάρκιν κρύβεται στα προφανή, σε όλες αυτές τις αλήθειες που μέσα στον πανικό που επικρατεί ή στις δύσκολες στιγμές που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε τις ξεχνάμε. 

Αν ωστόσο συνειδητοποιήσουμε τι είναι αυτό που θέλουμε και παράλληλα αφήσουμε το μυαλό και την καρδιά μας ανοιχτά σε νέες προκλήσεις, αν σταματήσουμε να λαμβάνουμε σοβαρά υπόψη μας καταστάσεις που δεν είναι τίποτα άλλο παρά λεπτομέρειες αναλογικά με τη ζωή μας ολόκληρη, αν ξεκινήσουμε να λέμε «όχι» σε πράγματα που μας πάνε πίσω και σε ανθρώπους που μας επιβάλλονται δίχως λόγο, τότε ακόμη και αν γνωρίζουμε πως ο στίχος του Γκάτσου «Αυτός ο κόσμος δεν θΆ αλλάξει ποτέ» ισχύει, θα είμαστε ευτυχισμένες. Με όσα έχουμε, με αυτά που διεκδικούμε, με όσους αγαπάμε, με την ίδια τη ζωή, την οποία - όσο δύσκολη και αν είναι - αξίζει να ανακαλύψουμε.

Μια μαγική «εξάδα» 

Εφαρμόστε καθημερινά τις παρακάτω ασκήσεις-τεχνικές της θεωρίας F**k it:

1. Αφεθείτε ελεύθερες στην πιθανότητα να συμβεί κάτι υπέροχο στα επόμενα 20'.

2.Χρησιμοποιήστε την τεχνική των αναπνοών Breathwork, η οποία είναι ένας τρόπος για να γεμίσετε θετική ενέργεια και να διώξετε τον αρνητισμό και τις κακές σκέψεις. Αυτό που έχετε να κάνετε είναι να εισπνεύσετε βαθιά και γρήγορα, να εκπνεύσετε αργά και να εξακολουθήσετε να παίρνετε με τον ίδιο τρόπο ανάσες, χωρίς ενδιάμεσες παύσεις.

3.Φανταστείτε πως βρίσκεστε σε ένα υπέροχο περιβάλλον και έπειτα σκεφτείτε πού είστε τώρα. Θα δείτε πως η αλλαγή προοπτικής ίσως είναι απαραίτητη.

4.Κάντε συχνά την εξής ερώτηση στον εαυτό σας: «Πώς αισθάνομαι κάθε φορά που... (π.χ. που συναντώ το φίλο μου, που πηγαίνω στη δουλειά, που προσπαθώ να είμαι άψογη). Τα συναισθήματά σας θα σας οδηγήσουν στη σωστή οδό.

5.Εμπιστευτείτε το μήνυμα που παίρνετε από την παραπάνω διαδικασία.

6.Ακολουθήστε τελικά το δρόμο που αισθάνεστε ότι είναι σωστός για εσάς. 

http://www.elle.gr

http://www.psyhealth.gr

10 λάθη του παρελθόντος που πρέπει να ξεπεράσεις.....!!!!!!!!!!

Ποια είναι όλα αυτά; 

Όλα όσα έχεις ζήσει αντικατοπτρίζονται στη συμπεριφορά, στον τρόπο που κινείσαι, και στη στάση που έχεις υιοθετήσει στα προσωπικά σου. 

Σε ότι αφορά το παρελθόν σου, μην ξεχνάς πως αυτό είναι δικό σου, και δεν μπορεί κανένας να το κρίνει, γιατί κανένας δεν το έζησε παρά μόνο εσύ. Αντί να περιμένεις, από τους τους άλλους να σε κρίνουν, μάθε να ασκείς το πιο σπουδαίο: Την αυτοκριτική σου. 

Αν μόλις βγήκες από μία δύσκολη κατάσταση, πάρε το χρόνο σου, κλείσε τις πληγές σου, και μετά ξαναγεννήσου από τις στάχτες σου και προσπάθησε να καταχωνιάσεις στο χρονοντούλαπο της ιστορίας όλα τα δύσκολα που μπορεί να σε σημάδεψαν αλλά στην τελική σε γαλούχησαν... Ποια είναι όλα αυτά: 

1.Οι καλές στιγμές με αυτόν τον Ένα και Μοναδικό (έτσι τουλάχιστον νόμιζες) που πρέπει να ξεχάσεις. Καθώς πλέον ζείτε χωριστές ζωές. 

2. Το να προσπαθήσεις να κρύψεις, όλα όσα σε πλήγωσαν, όλα όσα σε θύμωσαν και όλα όσα σε στεναχώρησαν. 

3. Το να αποδεχτείς ότι αυτός που αγάπησες όσο κανέναν, αγαπάει κάποια άλλη (και φευ!) την αγαπάει και περισσότερο... 

4. Το να έχεις σχέση με κάποιον που ξέρεις πολύ καλά βαθιά μέσα σου, ότι δεν πρόκειται να κρατήσει... 

5. Το ν' αγαπάς κάποιον τόσο πολύ (ή να αγαπάς τον εαυτό σου τόσο λίγο) που να υπομένεις συμπεριφορές και καταστάσεις που δεν θα της ανεχόσουν ποτέ άλλοτε. 

6. Το να ξέρεις πως πρέπει να πάρεις το ρίσκο: Πως στη ζωή πρέπει πάντα να βρίσκεις τη δύναμη να αφήνεσαι, να ανοίγεσαι, και να ερωτεύεσαι ξανά , Και παρότι το ξέρεις. για κάποιον απροσδιόριστο λόγο νιώθεις, πως το σώμα σου δεν μπορεί να «κουμπώσει» με κανένα άλλο σώμα ενώ αισθάνεσαι πως δεν αντέχεις να ξανασυστηθείς σε έναν καινούριο άνθρωπο. 

7. Η σωστή αγάπη και ο κατάλληλος άνθρωπος στο λάθος timing.

8. Το να αποδεχτείς ότι δεν ήταν γραφτό σας να είστε μαζί, και πως στην ουσία ήσασταν αταίριαστοι. 

9. Το να σταματήσεις να πλέκεις όλα αυτά τα υποθετικά σενάρια τύπου «Τι θα είχα συμβεί, αν.... είχα πει αυτό, αν είχα κάνει το άλλο....». 

10. Η προδοσία σε όλες της τις εκφάνσεις, και η αίσθηση της κενότητας και της ματαιτότητας που αφήνει στον προδομένο... 

Εκμεταλλεύσου τις εμπειρίες του παρελθόντος, και γίνε δυνατότερη μέσα από αυτές... 

Μπορείς. Και αυτή δύναμη του να επανεφεύρεις τον εαυτό σου, είναι ένα από τα πιο βασικά χαρακτηριστικά των δυνατών γυναικών... 

http://www.shape.gr 

http://www.psyhealth.gr

Καλημέρα και καλό μήνα.......!!!!!!!!!

chris georg

Εγκαταλείποντας τα ιδανικά - Osho......!!!!!!!!

Γίνεται να είναι όμορφα ακόμη και τα αρνητικά συναισθήματα, όπως η δειλία κι η υποκρισία;

Αν έχεις την ιδέα ότι πρέπει να είσαι γενναίος άνθρωπος, σου φαίνεται τότε άσχημο πράγμα να είσαι δειλός. Η δειλία όμως αποτελεί γεγονός, ενώ το ιδανικό είναι απλώς ένα ιδανικό, μια φαντασία του νου.

Θυσίασε τις φαντασίες για την πραγματικότητα, άφησε κάθε ιδανικό και τότε η ζωή θα αρχίσει να γίνεται ενιαία. Όλα τα τμήματα που είχες απορρίψει αρχίζουν να επιστρέφουν στο σπίτι τους, αρχίζει να έρχεται στην επιφάνεια ότι έχεις καταπιέσει. Για πρώτη φορά αρχίζεις να νιώθεις ένα είδος συνοχής δεν καταρρέεις πια.

Για παράδειγμα, αν θεωρώ ότι είμαι ''καλός'' άνθρωπος, δεν θα μπορέσω να επιτρέψω στον εαυτό μου να αναγνωρίσει και να αποδεχτεί συναισθήματα θυμού όταν προβάλλουν στη συνειδητότητα, διότι οι καλοί άνθρωποι απλούστατα δεν θυμώνουν.

Επομένως, για να επέλθει μια προσωπική ενότητα της συνειδητότητας, πρέπει πρώτα να πάρω τη στάση εκείνου που δεν είναι κάποιο πράγμα σταθερό ή ανθεκτικό, αλλά να θεωρώ ότι είναι ο εαυτός μου μόνο η εμπειρική, η υπάρχουσα από τη μια στιγμή στην επόμενη πραγματικότητα, η οποία προβάλλει μέσα στη συνειδητότητα.

Έτσι, κάποιες στιγμές είμαι θυμωμένος, έπειτα κάποιες στιγμές είμαι λυπημένος, έπειτα κάποιες στιγμές ζηλεύω, έπειτα κάποιες στιγμές είμαι χαρούμενος. Από τη μια στιγμή στην επόμενη, ότι συμβαίνει γίνεται αποδεκτό. Τότε γίνεσαι ένα. Κι αυτή η κατάσταση τού ενός είναι το πιο θεμελιώδες πράγμα που πρέπει να καταλάβεις.

Ο Δάσκαλος πρέπει να βοηθήσει το μαθητή να αντιμετωπίσει και να ενοποιήσει εκείνες τις απορριφθείσες εμπειρικές απόψεις του εαυτού, οι οποίες τον αποτελούν κάθε στιγμή, αντί να προσπαθεί να τον βοηθήσει να ενεργοποιήσει το υποκατάστατο αντίθετό του ή εκείνο που ο μαθητής αισθάνεται ότι πρέπει να είναι, ή εκείνο που προσπαθεί να προστατεύσει, να μεγαλώσει ή να επιβεβαιώσει σε σχέση με τον εαυτό του.

Ο δικός μου σκοπός, ο ρόλος μου, είναι να σου αφαιρέσω όλα τα ιδανικά. Έχεις γίνει τα ιδανικά σου θα ήθελες να μεγαλώσω τα ιδανικά σου, θα ήθελες να σε στηρίξω και να σε βοηθήσω να γίνεις αυτό που θέλεις να γίνεις. Ίσως αυτό να ήταν το κίνητρό σου για να έρθεις εδώ, όμως δεν αποτελεί αυτό τη δική μου δουλειά.

Η δουλειά μου είναι ακριβώς το αντίθετο: να σε βοηθήσω να αποδεχτείς αυτό που ισχύει ήδη και να ξεχάσεις όλες σου τις φανταστικές ιδέες. Θέλω να γίνεις πιο ρεαλιστής και πραγματικός. Θέλω να σου δώσω ρίζες μέσα στη γη κι εσύ ποθείς τον ουρανό κι έχεις ξεχάσει τελείως τη γη.

Είναι πράγματι και ο ουρανός διαθέσιμος, αλλά μόνο σε εκείνους των οποίων οι ρίζες έχουν μπει βαθιά μέσα στη γη. Αν θέλει ένα δέντρο να ανέβει ψηλά στον ουρανό και να ψιθυρίζει στα σύννεφα και να παίζει με τους ανέμους και να έχει κάποια βαθιά επικοινωνία με τα αστέρια, τότε θα πρέπει το δέντρο να στείλει όλο και πιο βαθιές ρίζες μέσα στη γη. Το πρώτο πράγμα είναι να στείλει ρίζες μέσα στη γη, το δεύτερο πράγμα συμβαίνει από μόνο του. Όσο πιο βαθιά πάνε οι ρίζες, τόσο πιο ψηλά πάει το δέντρο δεν υπάρχει λόγος να κάνει κάτι άλλο.

Η προσπάθειά μου εδώ είναι να στείλω τις ρίζες σου βαθιά μέσα στο χώμα της αλήθειας. Κι η αλήθεια είναι αυτό το οποίο είσαι.

Τότε ξαφνικά θα αρχίσουν να συμβαίνουν διάφορα πράγματα: θα αρχίσεις να ανεβαίνεις. Τα ιδανικά για τα οποία πάντα προσπαθούσες και δεν μπόρεσες ποτέ να επιτύχεις θα αρχίσουν να συμβαίνουν από μόνα τους.

Αν μπορεί κανείς να αποδεχτεί την πραγματικότητά του έτσι όπως είναι, με την ίδια την αποδοχή αυτή εξαφανίζεται κάθε ένταση. Το άγχος, η αγωνία, η απελπισία - εξατμίζονται τα πάντα. Κι όταν δεν υπάρχει καμιά αγωνία, καμιά ένταση, καμιά τμηματικότητα, καμιά διαίρεση, καμιά σχιζοφρένεια, τότε ξαφνικά υπάρχει χαρά, τότε ξαφνικά υπάρχει αγάπη, τότε ξαφνικά υπάρχει ευσπλαχνία. 

Δεν πρόκειται για κάποια ιδανικά, πρόκειται για πολύ φυσικά φαινόμενα. Το μόνο που χρειάζεται είναι να αφαιρέσεις τα ιδανικά, διότι τα ιδανικά αυτά λειτουργούν ως εμπόδια. Όσο πιο ιδεαλιστής είναι ένας άνθρωπος, τόσο και πιο μπλοκαρισμένος είναι.

Όσο κι αν φαίνεται παράξενο και αντιφατικό, την ειρήνη την βρίσκεις μόνο μέσα στη μέση του πόνου και ποτέ όταν μάχεσαι ενάντια ή αν τρέχεις να φύγεις από εκείνα που θεωρείται ότι είναι αρνητικά ή οδυνηρά.

Πράγματι, η δειλία σού δίνει πόνο, ο φόβος σού δίνει πόνο, ο θυμός σού δίνει πόνο -πρόκειται για αρνητικά συναισθήματα. Την ειρήνη όμως μπορείς να την επιτύχεις μόνο αποδεχόμενος και αφομοιώνοντας τα οδυνηρά πράγματα, όχι απορρίπτοντας τα. Αν τα απορρίπτεις, θα γίνεσαι όλο και πιο μικρός και θα έχεις όλο και πιο λίγη δύναμη. Και θα βρίσκεσαι σε συνεχή εσωτερικό πόλεμο, εμφύλιο πόλεμο, κατά τον οποίο το ένα χέρι θα μάχεται με το άλλο, κατά τον οποίο θα διασκορπίζεις την ενέργειά σου.

Ένα πολύ θεμελιώδες πράγμα που πρέπει να θυμάσαι: μόνο η βαθιά επικοινωνία με τον ψυχολογικό πόνο ανοίγει την πόρτα για την απελευθέρωση και την υπέρβασή του -μόνο η βαθιά επικοινωνία με τον ψυχολογικό πόνο.

Χρειάζεται να αποδεχτείς κάθε τι που είναι οδυνηρό΄ πρέπει να δημιουργήσεις έναν διάλογο μαζί του. Για σένα πρόκειται.

Δεν υπάρχει κανείς άλλος τρόπος για να πας πέρα από τούτο, ο μόνος τρόπος είναι να το αφομοιώσεις.

Και οι δυνατότητες είναι τεράστιες. Ο θυμός αποτελεί ενέργεια, ο φόβος αποτελεί ενέργεια, το ίδιο κι η δειλία. Όλα όσα σου συμβαίνουν έχουν μεγάλη ορμή, μεγάλη ενέργεια κρυμμένη πίσω τους. Μόλις τα αποδεχτείς, η ενέργεια αυτή γίνεται δική σου. Γίνεσαι πιο δυνατός, γίνεσαι πιο ευρύς, αρχίζεις να αποκτάς περισσότερο χώρο. Έχεις τότε έναν πιο μεγάλο εσωτερικό κόσμο.

Osho, Unio Mystica, Τόμος 1, Ομιλία #8

http://www.osho.com

Εμπιστοσύνη - Osho.....!!!!!!!!!-

            

Αισθάνομαι μεγάλη την ανάγκη να εμπιστεύομαι, ιδιαίτερα θέλω να μπορέσω να εμπιστευτώ εσένα και υποφέρω που δεν το κάνω αυτό.

Οι άνθρωποι που εμπιστεύονται τον εαυτό τους μπορούν κι εμπιστεύονται τους άλλους. Οι άνθρωποι που δεν εμπιστεύονται τον εαυτό τους δεν μπορούν να εμπιστευτούν κανένα. Η εμπιστοσύνη προβάλλει μέσα από την εμπιστοσύνη στον εαυτό. Αν δεν εμπιστεύεσαι τον εαυτό σου, τότε δεν μπορείς να εμπιστευτείς εμένα δεν μπορείς να εμπιστευτείς κανένα. Αν δεν εμπιστεύεσαι τον εαυτό σου, πώς να εμπιστευτείς την εμπιστοσύνη σου; 

Για την δική σου εμπιστοσύνη θα πρόκειται. Ίσως να εμπιστεύεσαι εμένα, αλλά για τη δική σου εμπιστοσύνη πρόκειται: εμπιστεύεσαι εμένα και δεν εμπιστεύεσαι τον εαυτό σου. Δεν είναι λοιπόν το ζήτημα εγώ, είναι ένα βαθύ ζήτημα σχετικό με τον εαυτό σου.

Ποιοι είναι οι άνθρωποι εκείνοι που δεν μπορούν να εμπιστευτούν τον εαυτό τους; Κάτι δεν πήγε κάπου καλά. Πρώτον, είναι οι άνθρωποι που δεν έχουν καλή εικόνα για τον εαυτό τους είναι επικριτικοί απέναντι στον εαυτό τους. Αισθάνονται πάντοτε ένοχοι και ότι κάνουν πάντοτε λάθος. 

Είναι πάντα αμυντικοί και προσπαθούν πάντα να αποδείξουν ότι δεν κάνουν λάθος, νιώθουν όμως βαθιά μέσα τους ότι κάνουν πράγματι λάθος. Είναι οι άνθρωποι από τους οποίους έλειψε κατά ένα τρόπο το περιβάλλον της αγάπης.

Οι ψυχολόγοι λένε ότι ο άνθρωπος που δεν μπορεί να εμπιστευτεί τον εαυτό του είναι επόμενο να έχει κάποιο βαθιά ριζωμένο πρόβλημα με τη μητέρα του. Η σχέση μητέρας-παιδιού κάπου δεν συνέβη όπως θα έπρεπε. 

Επειδή η μητέρα είναι ο πρώτος άνθρωπος στην εμπειρία του παιδιού αν αγαπάει το παιδί η μητέρα, το παιδί αρχίζει να αγαπάει τη μητέρα και να εμπιστεύεται τη μητέρα. Μέσω της μητέρας το παιδί αποκτά επίγνωση του κόσμου. Η μητέρα είναι το παράθυρο από όπου μπαίνει το παιδί μέσα στην ύπαρξη του κόσμου.

Σιγά-σιγά, αν υπάρχει μια όμορφη σχέση μεταξύ παιδιού και μητέρας, ανταπόκριση, βαθιά ευαισθησία, βαθιά μεταβίβαση ενέργειας, άνθισμα. . . τότε το παιδί αρχίζει να εμπιστεύεται και τους άλλους. Επειδή ξέρει πως η πρώτη εμπειρία ήταν όμορφη, δεν υπάρχει λόγος να σκεφτεί ότι η δεύτερη δεν θα είναι όμορφη. Υπάρχει κάθε λόγος να πιστεύει ότι ο κόσμος είναι όμορφος.

Αν υπήρχε κατά την παιδική σου ηλικία ένα περιβάλλον βαθιάς αγάπης γύρω σου, θα γίνεις θρησκευόμενος άνθρωπος, θα προβάλει η εμπιστοσύνη. Θα εμπιστεύεσαι, η εμπιστοσύνη θα γίνει μια φυσική σου ιδιότητα. Κατά κανόνα, δεν θα δυσπιστείς απέναντι σε κανένα, εκτός κι αν προσπαθήσει κανείς πολύ να σου δημιουργήσει δυσπιστία μόνο τότε δεν θα εμπιστεύεσαι. 

Θα είναι όμως κατ΄ εξαίρεση πράγμα η δυσπιστία. Σε εξαπατάει κάποιος και προσπαθεί πολύ να καταστρέψει την εμπιστοσύνη σου. Ίσως να καταστραφεί η εμπιστοσύνη προς τον άνθρωπο εκείνο, αλλά δεν θα αρχίσεις να μην εμπιστεύεσαι όλη την ανθρωπότητα. Θα πεις, '' Είναι ένας άνθρωπος μόνον αυτός και υπάρχουν εκατομμύρια άνθρωποι. Εξ αιτίας ενός μόνο ανθρώπου, γιατί να δυσπιστώ απέναντι σε όλους; ''

Αν όμως λείπει η βασική εμπιστοσύνη και κάτι έχει πάει στραβά ανάμεσα σε σένα και τη μητέρα σου, τότε η δυσπιστία γίνεται η βασική σου ιδιότητα. Τότε κατά κανόνα, με φυσικό τρόπο, δυσπιστείς. Δεν υπάρχει ανάγκη να το αποδείξει κάποιος. Δεν έχεις εμπιστοσύνη στους ανθρώπους και τότε, αν θέλει κάποιος να τον εμπιστευτείς, θα πρέπει να δουλέψει πολύ, πάρα πολύ. 

Κι ακόμη και τότε, θα τον εμπιστεύεσαι υπό όρους. Κι ακόμη και τότε, η εμπιστοσύνη εκείνη δεν θα περιλαμβάνει τα πάντα. Θα είναι πολύ μικρή΄ θα απευθύνεται μόνο σε ένα άνθρωπο. Αυτό είναι το πρόβλημα.

Σε παλιές εποχές, οι άνθρωποι είχαν μεγάλη εμπιστοσύνη. Η σράντα, η εμπιστοσύνη, ήταν μια απλή ιδιότητα. Δεν υπήρχε λόγος να την καλλιεργήσεις. Μάλιστα, αν ήθελε κανείς να γίνει μεγάλος σκεπτικιστής, να αμφισβητεί, τότε χρειαζόταν μεγάλη εκπαίδευση, μεγάλη διάπλαση. Οι άνθρωποι ήταν απλούστατα γεμάτοι εμπιστοσύνη, γιατί οι σχέσεις αγάπης ήταν πάρα πολύ βαθιές. Στο σύγχρονο κόσμο η αγάπη έχει εξαφανιστεί κι η εμπιστοσύνη δεν είναι τίποτε άλλο από την αποκορύφωση της αγάπης, την αφρόκρεμα της αγάπης. Η αγάπη έχει εξαφανιστεί. Τα παιδιά γεννιούνται σε οικογένειες όπου ο πατέρας κι η μητέρα δεν αγαπιούνται. Γεννιούνται τα παιδιά η μητέρα δεν νοιάζεται, δεν ασχολείται με το τι θα τους συμβεί. 

Ενοχλείται μάλιστα, επειδή αποτελούν ένα είδος αναστάτωσης και αναστατώνουν τη δική της ζωή. Οι γυναίκες αποφεύγουν τα παιδιά και αν τους συμβούν παιδιά, μοιάζει σαν να πρόκειται για κάποιο δυστύχημα. Και υπάρχει μια βαθιά αρνητική στάση. Το παιδί αισθάνεται την αρνητική αυτή στάση δηλητηριάζεται ήδη από την αρχή. Δεν μπορεί να εμπιστευτεί τη μητέρα.

. . . Μια φιλοσοφία δεν γεννιέται μέσα από το τίποτα. Μια φιλοσοφία προέρχεται μέσα από την ύπαρξή σου, τη βιωμένη εμπειρία σου. Αν είχε αγαπήσει βαθιά τη μητέρα τα παιδί και η μητέρα είχε ρίξει βροχή πάνω του την αγάπη της, είναι τούτο η αρχή όλης της εμπιστοσύνης για το μέλλον. Τότε το παιδί θα κάνει πιο πολλές σχέσεις αγάπης με γυναίκες, θα κάνει κι άλλες σχέσεις αγάπης με φίλους, κάποια μέρα θα μπορέσει να παραδοθεί σε ένα Δάσκαλο και, τελικά, θα μπορέσει να διαλύσει εντελώς τον εαυτό του μέσα στο θεϊκό στοιχείο. 

Αν όμως λείπει ο βασικός συνδετικός κρίκος, τότε λείπουν τα θεμέλια. Τότε προσπαθείς πολύ, αλλά γίνεται όλο και πιο δύσκολο. Αυτό ακριβώς αισθάνομαι για εκείνον που έκανε την ερώτηση.

Αισθάνομαι μεγάλη την ανάγκη να εμπιστεύομαι... ναι, επειδή η εμπιστοσύνη είναι τροφή. Χωρίς εμπιστοσύνη, παραμένεις πεινασμένος, λιμοκτονείς. Η εμπιστοσύνη είναι η λεπτότερη τροφή για τη ζωή. Αν δεν εμπιστεύεσαι, δεν μπορείς να ζεις πραγματικά. Φοβάσαι πάντα σε περιβάλει ο θάνατος, όχι η ζωή. Όταν έχεις μέσα σου βαθιά εμπιστοσύνη, αλλάζει το όλο τοπίο. Τότε βρίσκεσαι στο σπίτι σου και δεν υπάρχει καμιά σύγκρουση. 

Τότε δεν είσαι ένας ξένος μέσα στον κόσμο. Δεν είσαι από αλλού, δεν είσαι αλλοδαπός. Ανήκεις στον κόσμο, ο κόσμος ανήκει σε σένα. Ο κόσμος είναι χαρούμενος που υπάρχεις ο κόσμος σε προστατεύει. Η αίσθηση αυτή της βαθιάς προστασίας δίνει θάρρος και δίνει θάρρος για να προχωρήσεις σε άγνωστα μονοπάτια.

Όταν η μητέρα βρίσκεται μέσα στο σπίτι, το παιδί έχει θάρρος. Το έχεις προσέξει; Μπορεί να βγει έξω στο δρόμο το παιδί, μπορεί να πάει στον κήπο και μπορεί να κάνει χίλια πράγματα. Όταν δεν βρίσκεται εκεί η μητέρα, κάθεται μέσα, φοβάται. Δεν μπορεί να βγει έξω δεν βρίσκεται εκεί η προστασία του, δεν βρίσκεται εκεί η προστατευτική ατμόσφαιρα. Η ατμόσφαιρα είναι τελείως ξένη.

Αν έχεις ζήσει παιδική ηλικία με βαθιά προσφορά αγάπης κι εμπιστοσύνης προς εσένα, σχηματίζεις μια όμορφη εικόνα για τον εαυτό σου. Κι αν ήταν πραγματικά πολύ αγαπημένοι μεταξύ τους οι γονείς σου κι ήταν ευτυχισμένοι για σένα, διότι ήσουν η κορύφωση της αγάπης τους, το κρεσέντο της αγάπης τους, η πραγμάτωση της αγάπης τους, αν ήταν βαθιά ερωτευμένοι, τότε εσύ αποτελείς το τραγούδι που γεννήθηκε μέσα από την αγάπη τους. 

Αποτελείς την απόδειξη, την ένδειξη ότι αγαπούσαν ο ένας τον άλλο. Είσαι δημιούργημά τους: νιώθουν ευτυχισμένοι για σένα, σε αποδέχονται και αποδέχονται το πώς είσαι. Ακόμη κι αν προσπαθούν να σε βοηθήσουν, προσπαθούν να σε βοηθήσουν με τρόπο γεμάτο αγάπη. Ακόμη κι αν λένε καμιά φορά, ''Μην το κάνεις αυτό,'' δεν νιώθεις πως σε προσβάλουν. Νιώθεις μάλιστα πως σε φροντίζουν.

Αλλά όταν λείπει η αγάπη και ο πατέρας κι η μητέρα λένε συνεχώς, ''Μην το κάνεις αυτό,'' και ''Κάνε το άλλο,'' σιγά-σιγά το παιδί αρχίζει να μαθαίνει ότι, ''Δεν με αποδέχονται έτσι όπως είμαι. Αν κάνω κάποια πράγματα, με αγαπάνε. Αν δεν κάνω κάποια πράγματα, δεν με αγαπάνε. Αν κάνω κάποια άλλα πράγματα, με μισούν ''.

Αρχίζει λοιπόν να συρρικνώνεται. Την καθαρή του ύπαρξη δεν την αποδέχονται και δεν την αγαπούν. Η αγάπη είναι υπό όρους΄ χάνει την εμπιστοσύνη του. Τότε δεν θα μπορέσει ποτέ να έχει όμορφη εικόνα για τον εαυτό του. 

Γιατί είναι τα μάτια της μητέρας όπου καθρεφτίζεσαι για πρώτη φορά κι αν μπορείς αν δεις ότι υπάρχει εκεί ευτυχία, ευδαιμονία, ενθουσιασμός, μεγάλη έκσταση μόνο και μόνο που σε παρατηρεί, ξέρεις ότι είσαι πολύτιμος, ξέρεις ότι έχεις εγγενή αξία. Τότε είναι πολύ εύκολο να εμπιστεύεσαι, πολύ εύκολο να παραδίνεσαι, γιατί δεν φοβάσαι. Αν όμως ξέρεις ότι κάνεις λάθος, τότε προσπαθείς πάντα να αποδείξεις ότι είσαι σωστός.

Οι άνθρωποι αρχίζουν να φέρνουν αντιρρήσεις. Όλοι εκείνοι που φέρνουν αντιρρήσεις είναι συνήθως άνθρωποι που δεν έχουν καλή εικόνα για τον εαυτό τους. Είναι πολύ αμυντικοί, πολύ εύθικτοι. Αν υπάρχει ένας άνθρωπος γεμάτος αντιρρήσεις κι εσύ πεις, '' Έκανες λάθος στο τάδε πράγμα,''πέφτει αμέσως πάνω σου, θυμώνει πολύ. 

Δεν μπορεί να δεχτεί ούτε μια μικρή φιλική παρατήρηση. Αν όμως έχει καλή εικόνα για τον εαυτό του, είναι πρόθυμος να ακούσει, είναι πρόθυμος να μάθει, είναι πρόθυμος να σεβαστεί τη γνώμη των άλλων. Ίσως να έχουν δίκιο, κι ακόμη κι αν έχουν εκείνοι δίκιο κι ο ίδιος έχει άδικο, δεν ανησυχεί, γιατί δεν έχει σημασία αυτό. Στα δικά του μάτια παραμένει καλός.

Οι άνθρωποι είναι εύθικτοι. Δεν θέλουν κριτική, δεν θέλουν να τους λέει κάποιος να κάνουν τούτο, δεν θέλουν να τους λέει κάποιος να κάνουν εκείνο. Και οι άνθρωποι αυτοί νομίζουν ότι δεν μπορούν να αφεθούν επειδή είναι πολύ ισχυροί. Είναι απλώς άρρωστοι, νευρωτικοί. Μόνο ένας ισχυρός άντρας ή γυναίκα μπορεί να παραδίνεται -οι αδύναμοι ποτέ. Γιατί αν παραδοθούν, θα νομίζουν ότι θα γίνει γνωστό σε όλο τον κόσμο πως είναι αδύναμοι.

Ξέρουν πως είναι αδύναμοι, ξέρουν πως έχουν σύμπλεγμα κατωτερότητας, κι έτσι δεν μπορούν να υποκλιθούν μπροστά σου. Τους είναι δύσκολο, γιατί η υπόκλιση σημαίνει πως αποδέχονται ότι είναι κατώτεροι. Μόνο ο ανώτερος άνθρωπος μπορεί να υποκλίνεται οι κατώτεροι άνθρωποι δεν μπορούν να υποκλιθούν ποτέ. 

Δεν μπορούν να σεβαστούν κανέναν, γιατί δεν σέβονται τον εαυτό τους. Δεν ξέρουν τι θα πει σεβασμός και φοβούνται πάντα να αφεθούν, γιατί αν αφεθούν, σημαίνει για κείνους αυτό πως είναι αδύναμοι.

Αν λοιπόν αισθάνεσαι πως είναι δύσκολο να εμπιστεύεσαι, τότε πρέπει να πας προς τα πίσω. Πρέπει να σκάψεις βαθιά μέσα στις αναμνήσεις σου. Πρέπει να πας στο παρελθόν σου. Πρέπει να καθαρίσεις το νου σου από τις περασμένες εντυπώσεις. Θα πρέπει να έχεις έναν μεγάλο σωρό σκουπίδια από το παρελθόν σου διώξε τα. Το κλειδί για να το κάνεις αυτό είναι το εξής: να πας προς τα πίσω όχι ως μνήμη απλώς αλλά ως επαναβίωση.

Κάνε το να γίνει διαλογισμός σου. Καθημερινά, τη νύχτα, πήγαινε προς τα πίσω επί μια ώρα. Προσπάθησε να ανακαλύψεις όλα όσα συνέβησαν στην παιδική σου ηλικία. Όσο πιο βαθιά μπορέσεις να πας τόσο το καλύτερο γιατί κρύβουμε πολλά πράγματα που έχουν συμβεί, αλλά δεν τους επιτρέπουμε να ανέβουν στο επίπεδο της συνειδητότητας. 

Άσε τα να ανέβουν στην επιφάνεια. Κάνοντας έτσι κάθε μέρα, θα ανιχνεύεις όλο και πιο βαθιά. Πρώτα θα θυμηθείς κάπου που ήσουν στην ηλικία των τεσσάρων ή πέντε ετών και δεν θα μπορέσεις να πας παραπέρα. Ξαφνικά θα είσαι αντιμέτωπος με ένα Σινικό Τείχος. Προχώρησε όμως. Σιγά-σιγά, θα δεις ότι πηγαίνεις πιο βαθιά: στα τρία σου χρόνια, στα δυο.

Έχουν φτάσει άνθρωποι έως το σημείο εκείνο που γεννιόντουσαν, βγαίνοντας από τη μητρική κοιλιά. Υπήρξαν άνθρωποι που έφτασαν έως τις αναμνήσεις μέσα στην μητρική κοιλιά και υπάρχουν άνθρωποι που έφτασαν πέρα από αυτό, στην προηγούμενη ζωή όταν πέθαιναν.

Αν όμως μπορέσεις να φτάσεις στο σημείο εκείνο όπου γεννιόσουν και μπορέσεις να ξαναζήσεις εκείνη τη στιγμή, θα είναι στιγμή μεγάλης αγωνίας, πόνου. Θα νιώσεις σχεδόν σαν να γεννιέσαι ξανά. Μπορεί να φωνάξεις όπως φώναξε το παιδί για πρώτη του φορά. 

Θα νιώσεις ασφυκτικά, όπως ασφυκτικά ένιωθε και το παιδί όταν πρώτη φορά βρέθηκε έξω από τη μητρική κοιλιά - διότι για λίγα δευτερόλεπτα δεν μπορούσε να αναπνεύσει. Υπήρχε μεγάλη ασφυξία : έπειτα κραύγασε και ήρθε η αναπνοή και άνοιξαν οι οδοί, άρχισαν να λειτουργούν οι πνεύμονες. Ίσως χρειαστεί να πας έως εκείνο το σημείο.

Από εκεί επιστρέφεις. Πήγαινε ξανά, έλα πίσω, κάθε νύχτα. Θα πάρει τουλάχιστον τρεις με εννέα μήνες και κάθε μέρα θα νιώθεις λιγότερο βάρος, όλο και λιγότερο βάρος και ταυτόχρονα θα προβάλει η εμπιστοσύνη, παράπλευρα. Όταν καθαρίσει το παρελθόν και έχεις δει όλα όσα έγιναν, έχεις απελευθερωθεί από τούτο. 

Αυτό είναι το κλειδί : αν αποκτήσεις επίγνωση οποιουδήποτε πράγματος που υπάρχει στη μνήμη σου, απελευθερώνεσαι από κείνο. Η επίγνωση απελευθερώνει, η έλλειψη συνειδητότητας δημιουργεί δεσμά. Τότε θα μπορέσει να υπάρξει η εμπιστοσύνη.

Οι ψυχολόγοι το βρήκαν αυτό - ότι η αγάπη είναι τροφή. Μόλις πριν από είκοσι χρόνια, αν έλεγε κάποιος ότι η αγάπη αποτελεί αδιόρατη ζωτικότητα, οι επιστήμονες θα έβαζαν τα γέλια. Θα είχαν σκεφτεί, ΄΄Είσαι ποιητής, ζεις μέσα στις ψευδαισθήσεις και τα όνειρα. Τροφή η αγάπη; Ανοησίες. Τώρα όμως οι επιστημονικοί ερευνητές λένε, ''Η αγάπη ΕΙΝΑΙ τροφή''. Όταν δίνεις τροφή σε ένα παιδί, τρέφει αυτή το σώμα του κι αν δεν του δίνεις αγάπη, τότε δεν τρέφεται η ψυχή του. Η ψυχή του παραμένει ανώριμη. 

Υπάρχουν τώρα τρόποι να μετρήσεις αν αγαπούν ή όχι ένα παιδί, αν του δίνουν τη ζεστασιά που χρειάζεται ή όχι. Μπορείς να δώσεις σε ένα παιδί όλη την τροφή που χρειάζεται, όλη την ιατρική φροντίδα που χρειάζεται, σε ένα νοσοκομείο. Απομάκρυνε μόνο τη μητέρα δώσε του γάλα, φάρμακα, φροντίδα, τα πάντα, αλλά μην το αγκαλιάζεις, μην το φιλάς, μην το αγγίζεις.

Έχουν γίνει πολλά πειράματα. Το παιδί αρχίζει σιγά-σιγά να συρρικνώνεται μέσα του. Αρρωσταίνει και στις πιο πολλές περιπτώσεις πεθαίνει, χωρίς κανένα ορατό αίτιο. ΄Η, αν επιβιώσει, επιβιώνει στο ελάχιστο: γίνεται ανόητο, ηλίθιο. Θα ζήσει, αλλά θα ζει ακριβώς στο περιθώριο. Δεν θα προχωρήσει ποτέ βαθιά μέσα στη ζωή δεν έχει καθόλου ενέργεια. Αν αγκαλιάζεις το παιδί, αν του δίνεις τη ζεστασιά του σώματός σου, είναι τούτο τροφή για το παιδί, πολύ αδιόρατη τροφή. Αυτό το αναγνωρίζουν τώρα σιγά-σιγά.

Ας σου κάνω μια πρόβλεψη: μετά από είκοσι ή τριάντα χρόνια, οι ψυχολόγοι θα μπορέσουν να ανακαλύψουν ότι η εμπιστοσύνη αποτελεί ανώτερη τροφή, μεγαλύτερων δυνατοτήτων - ανώτερη από την αγάπη.  Σαν την προσευχή. Η εμπιστοσύνη είναι προσευχητικότητα, αλλά είναι πολύ αδιόρατη. Μπορείς να την νιώσεις. 

Αν έχεις εμπιστοσύνη, θα δεις ξαφνικά ότι με μένα πας σε μια πιο μεγάλη περιπέτεια, η ζωή σου αρχίζει να αλλάζει αμέσως. Αν δεν έχεις εμπιστοσύνη, θα στέκεις εκεί. Μιλώ συνεχώς, σε τραβώ συνεχώς εσύ είσαι κολλημένος - κατά κάποιο τρόπο συνέχεια σου διαφεύγω. Άφησε να προβάλει η εμπιστοσύνη σου. Η εμπιστοσύνη αυτή θα αποτελέσει γέφυρα ανάμεσα σε σένα και σε μένα. Τότε οι κοινές λέξεις γίνονται φωτεινές, τότε η παρουσία μου απλώς μπορεί να είναι μια μητρική κοιλιά και μπορείς να ξαναγεννηθείς.

Οι άνθρωποι που έχουν εμπιστοσύνη επειδή φοβούνται, επειδή θέλουν κάποιον από τον οποίο να κρεμαστούν, στον οποίο να προσκολληθούν, φοβούνται και θέλουν να κρατήσουν το χέρι κάποιου, κοιτάζουν τον ουρανό και προσεύχονται στο Θεό απλώς για να νιώσουν άφοβοι. Το έχεις προσέξει; Καμιά φορά, όταν περνάς από ένα σκοτεινό δρόμο τη νύχτα, αρχίζεις να σφυρίζεις ή αρχίζεις να τραγουδάς -όχι πως πρόκειται να σε βοηθήσει αυτό. Βοηθάει όμως κατά ένα τρόπο. 

Όταν τραγουδάς, ζεσταίνεσαι. Όταν τραγουδάς, έχεις μια ασχολία ο φόβος καταπιέζεται. Όταν σφυρίζεις, αρχίζεις να νιώθεις καλά. Ξεχνάς ότι είναι σκοτεινά και ότι είναι επικίνδυνα, αλλά δεν κάνει αυτό κάποια διαφορά στην πραγματικότητα. Αν υπάρχει φόβος και κίνδυνος, αυτός εξακολουθεί και υπάρχει. Υπάρχει μάλιστα περισσότερο, γιατί τον άνθρωπο που είναι απασχολημένος με το τραγούδι μπορεί να τον ληστέψουν πιο εύκολα, επειδή θα είναι σε λιγότερη εγρήγορση. 

Θα είναι λιγότερο προσεκτικός καθώς σφυρίζει. Δημιουργεί μια ψευδαίσθηση γύρω του με το σφύριγμα. Αν η εμπιστοσύνη σου προβάλει μέσα από το φόβο, καλύτερα να μην την έχεις αυτή την εμπιστοσύνη. Είναι ψεύτικη. Έχω ακούσει. . .

Ο Μουλά Νασρουντίν ανέβηκε στο κάθισμα του κουρέα και ρώτησε, ΄΄Πού είναι ο κουρέας που δούλευε συνήθως στο διπλανό κάθισμα;΄΄ 

''Αα, ήταν θλιβερή η περίπτωσή του,'' είπε ο κουρέας. ''Άρχισε να γίνεται πολύ νευρικός κι απελπισμένος που η δουλειά δεν πήγαινε και τόσο καλά κι όταν μια μέρα είπε ένας πελάτης ότι δεν θέλει μασάζ, τρελάθηκε εκείνος κι έκοψε το λαιμό του πελάτη με ένα ξυράφι. Βρίσκεται τώρα στο κρατικό ψυχιατρείο. Με την ευκαιρία, εσείς, κύριε, θέλετε μασάζ;''

''Μα και βέβαια!'' είπε ο Μουλά Νασρουντίν.

Μπορεί από φόβο να λες ''μα και βέβαια'', δεν είναι όμως εμπιστοσύνη αυτό. Η εμπιστοσύνη γεννιέται μέσα από την αγάπη κι αν βλέπεις ότι δεν μπορείς να εμπιστεύεσαι, τότε πρέπει να δουλέψεις πολύ. Έχεις πολύ φορτωμένο παρελθόν, φορτωμένο λάθος. Πρέπει να το καθαρίσεις, να το κάνεις καθαρό. 

Osho, The Beloved, Τόμος 2, Ομιλία #4

http://www.osho.com

Θετική σκέψη : Ποια είναι τα στάδιά της και πώς θα την πετύχω.....!!!!!!!

Δεν είναι δυνατό να διαχωριστούν οι σκέψεις μας. Το μυαλό έχει μια δική του ζωή, και ανά πάσα στιγμή, μια σκέψη μπορεί να είναι θετική ή αρνητική, ή μπορεί να μην έχει καμία συναισθηματική φόρτιση απολύτως. Το πιο σημαντικό πράγμα είναι να καταφέρουμε να συνδέσουμε τις σκέψεις μας με τα αποτελέσματα. 

Αν το σύμπαν μπορεί να υποστηρίξει τις προθέσεις που ωφελούν την προσωπική ανάπτυξη ενός ατόμου και την ευημερία του, τότε η δύναμη της σκέψης έχει βρει την εκπλήρωσή της και το σκοπό της. Αλλά για τους περισσότερους από εμάς, οι προθέσεις μας συχνά οδηγούν σε μη ικανοποιητικά αποτελέσματα ή στα ακριβώς αντίθετα από αυτά που θέλαμε.

Αυτό που θέλουμε από τη ζωή και αυτό που έχουμε είναι δύο διαφορετικά πράγματα. Το χάσμα αυτό αντιπροσωπεύει την κατάσταση του διαχωρισμού και είναι άσχημη και συγκεχυμένη φάση για αυτόν που τη συνειδητοποιεί.

Στην υλιστική κοσμοθεωρία, δεν υπάρχει καμία σύνδεση ανάμεσα σε αυτό που βιώνω «εδώ και τώρα» και σε ό, τι συμβαίνει «εκεί έξω». Εκατομμύρια άνθρωποι δέχονται αυτό ως γεγονός, ενώ στην πραγματικότητα υπάρχει μια σοβαρή αποσύνδεση. 

Κάθε πνευματική παράδοση διδάσκει ότι συνδέονται ο εσωτερικός και ο εξωτερικός κόσμος. Δεν είναι απομονωμένοι μέσα στο κεφάλι μας. Μόνο ο «διαχωρισμός» μας πείθει, ότι είμαστε μόνοι, διαιρεμένοι, κατακερματισμένοι, σε σύγχυση και έξω από τη φύση μας.

Ο σκοπός του κάθε πνευματικού δρόμου είναι να σας επανασυνδέσει με την πηγή σας, η οποία είναι η καθαρή συνείδηση. Η πηγή είναι αδιαίρετη. Είναι το όλον. Όσο θα είστε πιο κοντά στην πηγή σας, τα συμπτώματα του «διαχωρισμού» θα μειωθούν σταθερά, και εν καιρώ, θα ανακαλύψετε ότι ποτέ δεν ήσασταν μια ξεχωριστή δημιουργία από δύο διαφορετικά πράγματα. 

Θα υπάρχετε σε μια ενιαία πραγματικότητα. Ο «διαχωρισμός» μεταξύ του «εδώ» και του «εκεί έξω» θα εξαφανιστεί. Στο σημείο αυτό, η σκέψη είναι φυσική, η ζωή σας θα σας υποστηρίζει και οι προθέσεις σας θα σας οδηγούν σε θετικά μόνο αποτελέσματα.

Όσον αφορά τα στάδια της προόδου προς αυτή την κατεύθυνση, υπάρχουν πολλοί δρόμοι και διαφέρουν από άτομο σε άτομο. Η έννοια του «διαχωρισμού» είναι μια εξαιρετικά ατομική κατάσταση. 

Επηρεάζει κάθε πτυχή του εαυτού σας , όπως το συναίσθημα, τα αισθήματα, τις σκέψεις, τις φυσικές αντιδράσεις, την υγεία, τις σχέσεις και την κοινωνία. Αλλά παρ’ όλες αυτές τις διαφορές, ο στόχος είναι πάντα ο ίδιος: να αφήσει πίσω του την κατάσταση του διαχωρισμού και να πλησιάσει την κατάσταση της ενότητας.

Τα επόμενα βήματα είναι μέσα σε αυτήν την πορεία της επανένωσης :

· Να έχεις ένα όραμα του στόχου σου.

· Να βρεις καθοδήγηση που μπορείς να εμπιστευτείς, είτε μέσω ενός προσωπικού δασκάλου, μιας ομάδας ή ακόμα και βιβλία που περιγράφουν το πνευματικό ταξίδι με ειλικρίνεια και ακρίβεια.

· Ο διαλογισμός, για να φθάσεις στα βαθύτερα επίπεδα του νου σου, να είναι καθημερινός.

· Να έχεις ένα τρόπο ζωής που να ευνοεί την ανάπτυξη της ευαισθητοποίησης, περιλαμβάνοντας χαμηλή πίεση, θετικές σχέσεις και την παντελή απουσία βίας, θυμού και φόβου από τη ζωή σου.

· Καλές συνήθειες όσον αφορά τη διατροφή, τον ύπνο και την άσκηση.

· Θεραπεία από παλιές πληγές από το παρελθόν.

· Απελευθερώνοντας παλαιές ενέργειες θυμού και φόβου.

· Συσχετίσου με άλλους ανθρώπους στο μονοπάτι σου που θα υποστηρίξουν τους στόχους σου.

· Ζήσε με σκοπό το μεγαλύτερο όραμα της ανθρώπινης ύπαρξης.

Ελπίζω αυτά τα στοιχεία να μη φαίνονται μυστικιστικά ή τρομακτικά, διότι γύρω από αυτά μπορεί να οικοδομηθεί μια πολύ παραγωγική και ικανοποιητική ζωή. Ισχύουν εδώ και αιώνες και θα συνεχίσουν να ισχύουν και σήμερα.

Namaste

Zizi Pateraki-Yanantin

Spiritual teacher/ Shaman

www.live-in-light.com

Image by bemquetequerobem.blogspot.com

http://inspireyourlife.gr

Άφηνε το παρελθόν κάθε στιγμή.......!!!!!!!!!!

Ο θάνατος ήδη συμβαίνει. Είτε το αντιμετωπίσεις αυτό είτε όχι, είτε το κοιτάζεις είτε όχι, βρίσκεται ήδη εκεί. Είναι ακριβώς σαν την αναπνοή. Όταν γεννιέται ένα παιδί, εισπνέει. Εισπνέει για πρώτη φορά. Αυτή είναι η αρχή της ζωής. Κι όταν κάποια μέρα γεράσει, όταν πεθαίνει, θα κάνει εκπνοή.

Ο θάνατος συμβαίνει πάντα με την εκπνοή και η γέννηση με την εισπνοή. Αλλά η εκπνοή και η εισπνοή συμβαίνουν συνεχώς Με κάθε εισπνοή γεννιέσαι΄ με κάθε εκπνοή πεθαίνεις.

Το πρώτο λοιπόν πράγμα που πρέπει να καταλάβεις είναι ότι ο θάνατος δεν βρίσκεται κάπου στο μέλλον και σε περιμένει, όπως τον έχουν απεικονίσει πάντα. Αποτελεί μέρος της ζωής΄ είναι μια συνεχιζόμενη διαδικασία -όχι στο μέλλον, αλλά εδώ, τώρα.

Κατά κανόνα, σε έχουν διδάξει να θεωρείς ότι ο θάνατος είναι εναντίον της ζωής. Ο θάνατος δεν είναι εναντίον της ζωής -η ζωή δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς τον θάνατο. Ο θάνατος αποτελεί το ίδιο το έδαφος πάνω στο οποίο υπάρχει η ζωή. Ο θάνατος και η ζωή είναι σαν δυο φτερά: το πουλί δεν μπορεί να πετάξει με το ένα φτερό και η ύπαρξη δεν μπορεί να είναι χωρίς τον θάνατο. Το πρώτο λοιπόν πράγμα είναι η ξεκάθαρη κατανόηση τού τι εννοούμε με τη λέξη θάνατος.

Ο θάνατος είναι μια απολύτως αναγκαία διαδικασία προκειμένου να υπάρχει η ζωή. Δεν είναι ο εχθρός, είναι ο φίλος. Και δεν βρίσκεται κάπου στο μέλλον, βρίσκεται εδώ, τώρα. Δεν πρόκειται να συμβεί, συμβαίνει πάντα. Από τότε που είσαι εδώ, βρίσκεται μαζί σου. Συμβαίνει με κάθε μια εκπνοή - λίγος θάνατος, ένας μικρός θάνατος- αλλά εξαιτίας του φόβου, τον έχουμε τοποθετήσει στο μέλλον.

Ο νους προσπαθεί πάντα να αποφύγει πράγματα που δεν μπορεί να κατανοήσει και ο θάνατος είναι ένα από τα πιο ακατανόητα μυστήρια. Υπάρχουν τρία μόνο μυστήρια: η ζωή, ο θάνατος και η αγάπη. Βρίσκονται και τα τρία πέρα από τον νου.

Έτσι λοιπόν ο νους παίρνει τη ζωή ως δεδομένο΄ τότε δεν υπάρχει ανάγκη να ερευνήσεις. Είναι αυτός ένας τρόπος να το αποφεύγεις. Δεν σκέφτεσαι ποτέ, δεν διαλογίζεσαι ποτέ για τη ζωή΄ την έχεις απλώς αποδεχτεί, την έχεις πάρει ως δεδομένο. Αποτελεί ένα τεράστιο μυστήριο. Είσαι ζωντανός, αλλά μην νομίζεις ότι έχεις γνωρίσει τη ζωή.

Για το θάνατο ο νους κάνει ένα άλλο κόλπο: τον αναβάλει. Θα ήταν συνεχής η ανησυχία, αν τον αποδεχόταν εδώ και τώρα, έτσι λοιπόν ο νους τον τοποθετεί κάπου στο μέλλον -τότε δεν υπάρχει καμιά βιασύνη. Όταν έρθει, θα δούμε.

Και για την αγάπη ο νους έχει δημιουργήσει υποκατάστατα που δεν είναι αγάπη. Μερικές φορές την κτητικότητά σου την αποκαλείς αγάπη΄ μερικές φορές την προσκόλλησή σου την αποκαλείς αγάπη΄ μερικές φορές την κυριαρχικότητά σου την αποκαλείς αγάπη. Αυτά είναι παιγνίδια τού εγώ. Η αγάπη δεν έχει καμιά σχέση μαζί τους. Μάλιστα, εξαιτίας των παιγνιδιών αυτών, δεν είναι δυνατό να υπάρχει η αγάπη.

Ανάμεσα στη ζωή και το θάνατο, ανάμεσα στις όχθες της ζωής και του θανάτου, κυλάει το ποτάμι της αγάπης. Και αυτό είναι δυνατό μόνο για τον άνθρωπο που δεν παίρνει τη ζωή ως δεδομένη, που προχωρεί βαθιά μέσα στην ποιότητα εκείνη που έχεις όταν είσαι ζωντανός, για τον άνθρωπο που γίνεται υπαρξιακός, αυθεντικός. 

Η αγάπη είναι για τον άνθρωπο που αποδέχεται το θάνατο εδώ και τώρα και δεν τον αναβάλει. Τότε ανάμεσα σε εκείνα τα δυο προβάλει ένα όμορφο φαινόμενο: το ποτάμι της αγάπης.

Η ζωή και ο θάνατος είναι σαν δυο όχθες. Υπάρχει η δυνατότητα να κυλήσει το ποτάμι της αγάπης, πρόκειται όμως για δυνατότητα μόνο. Θα πρέπει να την υλοποιήσεις. Υπάρχει η ζωή και ο θάνατος, την αγάπη όμως πρέπει να την υλοποιήσεις, αυτό το σκοπό έχει η ύπαρξή σου ως άνθρωπος. Αν δεν υλοποιηθεί η αγάπη, έχεις χάσει την ουσία΄ έχεις χάσει το όλο νόημα της ύπαρξής σου.

Από το Ancient Music in the Pines , #8

http://www.osho.com