Πώς απαντάς στις προσβολές; Καν’ το όπως ο Θαλής…!!!!

Ο Θαλής έκρινε πως το σωστό ήταν να απαντήσει στα προσβλητικά λόγια, αλλά, με το δικό του τρόπο.

Κι αλήθεια, ποτέ του δε θα μπορούσε ο Μέλισσος να λησμονήσει το Θαλή. Να τι είχε συμβεί πριν από χρόνια:

Ο Θαλής, απασχολημένος καθώς ήταν συνεχώς με την επιστημονική του έρευνα, δεν είχε φροντίσει να αποκτήσει χρήματα. Η απόκτηση χρημάτων δεν τον ενδιέφερε άλλωστε και ιδιαίτερα, αφού πίστευε ότι η πιο πολύτιμη αλλά και η πιο σταθερή περιουσία που μπορεί να αποκτήσει ο άνθρωπος στη ζωή του είναι η γνώση. 

«Ο πλούτος είναι κάτι το αβέβαιο», συνήθιζε να λέει ο Θαλής, όπως και όλοι οι σοφοί άνθρωποι του καιρού του, «όμως η γνώση, από τη στιγμή που την αποκτάς, είναι για πάντα δική σου και κανείς ποτέ δεν μπορεί να σου τη στερήσει».

Ο Μέλισσος

Ο Μέλισσος, πολύ νέος τότε, άκουγε συνεχώς να παινεύουν το Θαλή για τη σοφία του και ζήλεψε τον έπαινο του δήμου. Πώς είναι δυνατόν, σκεφτόταν, να θαυμάζουν έναν άνθρωπο σχεδόν φτωχό μόνο και μόνο επειδή ξέρει τις αποστάσεις μεταξύ των αστεριών ή επειδή μπορεί να μετρήσει το ύψος των πυραμίδων της Αιγύπτου; 

Δε θα ήταν πιο λογικό να θαυμάζουν εκείνον, τον ίδιο το Μέλισσο, που είχε γεννηθεί σε οικογένεια με πολλά χρήματα και που ήταν ήδη ένας ικανός έμπορος, κι ας ήταν τόσο νέος;

Έτσι, ένα πρωί που συνάντησε το Θαλή στην αγορά της Μιλήτου, ο Μέλισσος τον χλεύασε μπροστά σε όλο τον κόσμο:

«Να, λοιπόν, και ο περίφημος Θαλής, που όλη του η γνώση και η σοφία δεν είναι αρκετές για να του φέρουν λίγα, έστω, χρήματα! Σπουδαία γνώση, μα την αλήθεια!»

Ο Θαλής δε μίλησε. Τα λόγια του ανόητου εκείνου νεαρού εμπόρου τον είχαν αφήσει αδιάφορο. Το ίδιο βράδυ όμως στο σπίτι του σκέφτηκε πως είχε ευθύνη απέναντι σε όσους είχαν ακούσει τα λόγια του Μέλισσου. 

Αρχικά, του είχε φανεί ότι δεν υπήρχε λόγος να του απαντήσει, καθώς τα προσβλητικά λόγια ενός ξιπασμένου νεαρού δεν μπορούσαν καν να τον αγγίξουν. Οι άλλοι όμως τι είχαν άραγε καταλάβει από αυτό το περιστατικό; 

Ο Θαλής συνειδητοποίησε πως όσοι είχαν ακούσει στην αγορά τα λόγια του Μέλισσου, και κυρίως οι πιο νέοι ανάμεσά τους, διέτρεχαν τώρα έναν κίνδυνο : τον κίνδυνο να πιστέψουν ότι ο ίδιος δεν είχε απαντήσει επειδή αναγνώριζε ότι τα λόγια του Μέλισσου ήταν σωστά. 

Γεννημένος δάσκαλος καθώς ήταν, ο Θαλής ένιωσε να βαραίνει στους ώμους του αυτή η ευθύνη. Κι έτσι, έκρινε πως το σωστό ήταν να απαντήσει στα προσβλητικά λόγια του Μέλισσου, αλλά με το δικό του τρόπο.

Η απάντηση του Θαλή

Συνεχίζοντας τις αστρονομικές του παρατηρήσεις ο Θαλής κατέληξε σε κάποια μετεωρολογικά συμπεράσματα.

Συμπέρανε δηλαδή ότι οι καιρικές συνθήκες θα ευνοούσαν εκείνη τη χρονιά τη σοδειά της ελιάς. Έτσι, φρόντισε από πολύ νωρίς να διαθέσει τις λιγοστές του οικονομίες για να νοικιάσει όλα τα ελαιοτριβεία του τόπου. Τα νοίκιασε, βέβαια, σε πολύ χαμηλή τιμή, καθώς ήταν ακόμη η εποχή που κανείς άλλος δεν ασχολιόταν με τις ελιές.

Έφτασε όμως και ο καιρός της συγκομιδής της ελιάς και η σοδειά ήταν τόσο πλούσια που υπήρχε πολύ μεγάλη ζήτηση για ελαιοτριβεία.

Κι αφού τα ελαιοτριβεία τα είχε όλα νοικιάσει ο Θαλής, κέρδισε πολλά χρήματα εκείνη τη χρονιά. Τα παραχώρησε στους ενδιαφερομένους έναντι αμοιβής.

Πήγε τότε ο Θαλής και βρήκε το Μέλισσο.

«Όπως βλέπεις», του είπε, «αν το θελήσω, μπορώ να γίνω πλούσιος χάρη στις γνώσεις μου, και μάλιστα πολύ πιο πλούσιος από σένα».

Ο Μέλισσος ντράπηκε ακόμα και vα σηκώσει το βλέμμα του για να αντικρίσει αυτό του Θαλή. Καθώς όμως ήταν τίμιος νέος, αναγνώρισε το λάθος του. Από τότε μάλιστα άρχισε να αποζητά τη συντροφιά του Θαλή κι έγιναν, τελικά, φίλοι οι δυο τους.

Ο Μέλισσος δεν άφησε το εμπόριο, καθώς αυτή ήταν η εργασία του και την έκανε καλά, άρχισε όμως να σκέφτεται. Άρχισε να θέτει ερωτήματα, πρώτα στον εαυτό του και μετά στους άλλους. Έμαθε να μη θεωρεί τίποτα δεδομένο. 

Έμαθε ακόμα, κι αυτό ήταν πολύ σημαντικό, να μην περιγελά όσους δεν του έμοιαζαν. Και, παρ’ όλο που ποτέ του δεν έγινε αληθινός σοφός, σαν το Θαλή, κατόρθωσε όμως κι εκείνος να αξιωθεί έναν κλήρο γνώσης.

Ο πιο σοφός απ’ όλους.

ΟΥΡΑΝΙΑ ΤΟΥΤΟΥΝΤΖΗ 

lecturesbureau.gr

https://philosophyreturns.gr

“Να θυμώσω;” Κάν’ το όπως ο Αριστοτέλης...!!!!

8 πρακτικές συμβουλές…

“Ο καθένας μπορεί να θυμώσει - αυτό είναι εύκολο! Αλλά το να θυμώσει κανείς με το σωστό άτομο, στο σωστό βαθμό, στη σωστή στιγμή, για τη σωστή αιτία και με το σωστό τρόπο, αυτό ΔΕΝ είναι καθόλου εύκολο!” ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ

Ο θυμός ερμηνεύεται ως το συναίσθημα του ανθρώπου, το οποίο μοιράζεται με τα πιο προχωρημένα ζώα, το οποίο τον καλεί να δράσει απέναντι σε μία κατάσταση που τον ενοχλεί, τον απειλεί ή τον βλάπτει σωματικά ή ψυχικά. 

Είναι μία επαγρύπνηση, μπορούμε να πούμε, του ίδιου μας του οργανισμού που μας καλεί να λάβουμε δράση απέναντι σε μία ενέργεια η οποία μας βάζει σε κίνδυνο. Είναι ένα ψυχολογικό ένστικτο, κατά κάποιο τρόπο, που χρησιμοποιείται ως ένα όπλο στον αγώνα της επιβίωσης.

Αν όμως είναι ένα χρήσιμο ένστικτο, τι είναι αυτό που κάνει πολλές φορές να λειτουργεί καταστρεπτικά για εμάς και τους άλλους;

Ας δούμε τι μας λέει ο φιλόσοφος Αριστοτέλης, σε ένα έργο του, τα Ηθικά Νικομάχεια, το οποίο έγραψε για να συμβουλεύσει τον γιο του.

Καταρχήν λέει ο Αριστοτέλης φαίνεται ότι ο θυμός «ακούει» ως ένα σημείο τη λογική, όμως την «ακούει» λανθασμένα. Χρησιμοποιεί 2 εικόνες για να μας δώσει να καταλάβουμε

“Ακριβώς όπως οι γρήγοροι υπηρέτες, που πριν καλά καλά ακούσουν όλα όσα τους λένε, βιάζονται να τρέξουν, και ύστερα κάνουν λάθος ως προς την εντολή που τους δόθηκε…”

“… ή όπως τα σκυλιά, που αρχίζουν να γαβγίζουν και μόνο που ακούν κάποιον θόρυβο από έξω, προτού ακόμη αντιληφθούν αν ο επισκέπτης είναι ένα γνωστό πρόσωπο..”

“…έτσι και ο θυμός, εξαιτίας της έξαψης και της βιασύνης που είναι τα φυσικά του χαρακτηριστικά, «ακούει» τη λογική, δεν «ακούει» όμως την εντολή που του δίνει, και έτσι ορμάει να πάρει εκδίκηση”.

Λογική και επιθυμία

Δηλαδή η λογική δίνει σήμα για ενδεχόμενο κίνδυνο και ένα από τα “σκυλιά” της, ο θυμός, ορμά για να υπερασπιστεί τον κύριό της. Τι συμβαίνει τότε και υπάρχουν “λάθος συναγερμοί”, όταν υπερεκτιμούμε μια απειλή;

Αυτό που συμβαίνει, λέει ο Αριστοτέλης, είναι ότι παρεμβαίνει η επιθυμία ανάμεσα στη λογική και στο θυμό και παίρνει αυτή τον έλεγχο. Άρα: ο θυμός υπακούει ως κάποιο σημείο στη λογική, η επιθυμία όμως όχι. 

Επομένως η επιθυμία είναι χειρότερη από τον θυμό γιατί ο ένας τύπος ανθρώπου που “αρπάζεται” εύκολα υποκύπτει κατά κάποιον τρόπο στη λογική, ενώ ο άλλος τύπος ανθρώπου υποκύπτει στην επιθυμία και όχι στη λογική κι έτσι ο θυμός έχει έναν αναρμόδιο και κακό αφέντη.

Συνεπώς ο θυμός όταν δεν παρεμβαίνει η επιθυμία, μπορεί να είναι φυσικός και μερικές φορές λειτουργεί σαν βαλβίδα για να φύγει η συσσωρευμένη ένταση. 

Η λογική θα μας πει αργά ή γρήγορα αν η απειλή είναι πραγματική ή όχι και έτσι θα μαζέψουμε ή θα αμολύσουμε τα σκυλιά του θυμού. Η επιθυμία όμως, που είναι “τυφλή”, αν την αφήσουμε να πάρει τον έλεγχο, τότε η λογική είναι αδύναμη να μας βοηθήσει. Όπως λέει ο Αριστοτέλης:

“Όταν θυμώνουμε, ο λογισμός μας αποχωρεί, αποφεύγοντας το θυμό σαν πικρό τύραννο.”

Η επιθυμία από τη φύση της είναι “τυφλή” και παράλογη. Μπορούμε να επιθυμούμε παράλογα πράγματα, που δεν στέκουν σε μια απλή εξέταση της λογικής. Το “ζώο” μέσα μας, ξεχνάει τον άνθρωπο, τον “Homo Sapiens”. 

Η επιθυμία, που σε ένα ζώο είναι η κύρια φύση του, δεν πρέπει να μπορεί στον άνθρωπο να απενεργοποιεί τη λογική, που είναι αυτό που ο άνθρωπος έχει κατακτήσει έναντι του ζώου.

Η επιθυμία χωρίς την συμμετοχή της λογικής γίνεται πάθος

Ας σκεφτούμε τον θυμό των μικρών παιδιών, όταν τους αρνούμαστε κάτι. Πολλές φορές θυμώνουν και χάνουν τον έλεγχο. Αλλά σε λίγο, θα τους περάσει ο θυμός, επειδή ακόμα δεν έχουν χτίσει δυνατές επιθυμίες-πάθη που θα μπορούσαν να κάνουν τον θυμό, μόνιμο και επικίνδυνο. 

Σε κάποιες άλλες περιπτώσεις, όμως, ο θυμός γίνεται εργαλείο για να γίνουν αυτά που θέλουμε. Επειδή ερμηνεύεται ως εργαλείο για επίτευξη στόχου υπάρχει η πιθανότητα να αποδειχθεί και μη αποτελεσματικός.

Συμπέρασμα

Ο θυμός ως φυσιολογικό συναίσθημα μπορεί αν λειτουργήσει εποικοδομητικά. Ο φυσιολογικός θυμός με κινητοποιεί να βρω λύσεις. Ο προβληματικός θυμός όμως θα λειτουργήσει καταστροφικά. Αντί να λύσει, δημιουργεί προβλήματα και ενώ φαίνεται αρχικά να φέρνει άμεσο αποτέλεσμα, μακροπρόθεσμα το κόστος των συνεπειών είναι τεράστιο.

Πριν θυμώσουμε λοιπόν ας σκεφτούμε αν πραγματικά κινδυνεύουμε. Να βάλουμε τη λογική ως ελεγκτή του θυμού μας και όχι το πάθος. Έτσι ο θυμός μας θα είναι ένας θυμός σαν του μικρού παιδιού, που είναι μια καλοκαιρινή μπόρα, που ξεσπάει απότομα αλλά και φεύγει γρήγορα, αφήνοντας ξανά τον ήλιο να μας ζεστάνει.

Κι αν θέλετε πιο πρακτικούς κανόνες δείτε τις παρακάτω:

ΚΑΝΟΝΑΣ 1: H υπομονή που συνεχώς δοκιμάζεται, στο τέλος γίνεται θυμός. Υπόμεινε καταστάσεις και πρόσωπα ως εκεί που αντέχεις. ‘Αν δεν αντέχεις απομάκρυνε από τη ζωή σου και την καθημερινότητα σου καθετί τοξικό, που μόνο δυσάρεστα συναισθήματα έχει την τάση να σου προκαλεί.

ΚΑΝΟΝΑΣ 2: Δεν μπορείς να εμποδίσεις τον θυμό σου. Ο θυμός είναι ένα υπαρκτό συναίσθημα στη ζωή σου είτε το θέλεις είτε όχι. Μπορείς όμως να τον αντιμετωπίσεις έμπρακτα προτού προλάβει να επαναληφθεί στον ίδιο βαθμό και για τον ίδιο λόγο.

ΚΑΝΟΝΑΣ 3: Όταν είσαι ήρεμος, σκέψου και αναλογίσου τι ήταν εκείνο που πραγματικά σε θύμωσε. Σκέψου αν υπάρχουν τρόποι να αλλάξεις την κατάσταση. Αν αξίζει τον κόπο να ασχοληθείς, μιας και δεν μπορείς να αλλάξεις τον άλλο, μπορείς όμως να αλλάξεις εσένα μέσα από μια κατάσταση έκρηξης θυμού.

ΚΑΝΟΝΑΣ 4: Πριν κάνεις οτιδήποτε αναρωτήσου: Αν αντιδράσεις με θυμό, θα νιώσεις καλύτερα με τον εαυτό σου μετέπειτα;

ΚΑΝΟΝΑΣ 5: Το πώς αντιδράς σε κάθε ”κίνδυνο” είναι δική σου ευθύνη και υπόθεση. ΕΣΥ και μόνο ΕΣΥ είσαι υπεύθυνος για την συμπεριφορά σου. Το πως αντιδράς αντίστοιχα στον εσωτερικό σου θυμό είναι εξίσου δική σου ευθύνη. Κανείς δεν είναι υπεύθυνος στις δικές σου αντιδράσεις, παρά μόνο στα λόγια και στις πράξεις του.

ΚΑΝΟΝΑΣ 6: Ό,τι και αν έχει προκαλέσει τον θυμό σου, δεν έχει κανένα νόημα να κατηγορείς κάποιον άλλο. Για να επιταχύνεις την διαδικασία ”επούλωσης” του θυμού σου, ξεκαθάρισε στο μυαλό σου πως η δημιουργία του προκλήθηκε από κάποιον άλλο και η παραμονή του μέσα σου είναι καθαρά δική σου υπόθεση.

ΚΑΝΟΝΑΣ 7: Κανένας δεν αλλάζει, αν δεν το θέλει πρώτα ο ίδιος. Το να αλλάξεις τον τρόπο σκέψης και δράσης εκείνου που βρίσκεται απέναντί σου μπορεί μόνο να σε οδηγήσει σε αυτοκαταστροφή και χάσιμο πολύτιμου χρόνου που θα μπορούσες δημιουργικά να χρησιμοποιήσεις για να βελτιώσεις, αν χρειαστεί και να αλλάξεις τον δικό σου τρόπο σκέψης και δράσης απέναντι σε κάποιον ενδεχόμενο κίνδυνο.

ΚΑΝΟΝΑΣ 8: ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΝΟΝΑΣ ΣΤΟ ΠΩΣ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΝΙΩΘΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΕΚΦΡΑΖΕΣΑΙ. Μην φοβάσαι να εκφράσεις τον θυμό σου! Οτιδήποτε σε καθιστά χαρούμενο εξέφρασέ το και οτιδήποτε σε καθιστά λυπημένο ή θυμωμένο διαχειρίσου το με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. 

Μην λογοκρίνεις τα συναισθήματά σου! Υπάρχουν μέσα σου για κάποιο λόγο και ψάχνουν διέξοδο για να βγουν προς την επιφάνεια. Διώχνοντας και την τελευταία σταγόνα οργής που σου προκαλεί μια κατάσταση ή ένα πρόσωπο, έρχεσαι ένα βήμα πιο κοντά στην εσωτερική σου ηρεμία! 

Διεκδίκησε αυτή την ηρεμία. Δεν μπορεί κανένας να στη στερήσει, παρά μόνο ο ίδιος σου ο εαυτός!

§ findgr.de

§ moec.gov.cy

§ kellyseferou.com

https://philosophyreturns.gr

Τα συναισθήματα του ανθρώπου καθορίζουν την μοίρα του…!!!!

Είναι πλέον δεδομένο ότι οι ανθρώπινες σχέσεις, είτε είναι ερωτικές, συντροφικές, φιλικές είτε επαγγελματικές, γίνονται όλο και δυσκολότερες με την πάροδο του χρόνου. 

Ο ενθουσιασμός της νεανικής ηλικίας έχει περάσει ανεπιστρεπτί, το πάθος σπανίζει, σχεδόν οι μισοί γάμοι οδεύουν στο διαζύγιο, η οικονομική ύφεση έχει επηρεάσει την καθημερινότητα και η ψηφιακή εποχή έχει αλλοτριώσει την συναισθηματική επαφή, με περισσότερο πληγέντες όσους ανήκουν στην ηλιακή ομάδα 40-60 ετών.

Ξεκινήσαμε την ζωή μας μέσα σε ένα στενό οικογενειακό περιβάλλον. Για κάποιους η οικογένεια ήταν ένα κουκούλι, γεμάτο αγάπη, στοργή, προστασία και ελευθερία για προσωπική ανάπτυξη, ακόμα και αν ζήσαν φτωχικά. 

Για κάποιους άλλους όμως, η οικογένεια ήταν σκληρή, απαιτητική, απολυταρχική, «αγαπούσε» μόνο το υπάκουο παιδί και αυτό υπό προϋποθέσεις, ενώ σε ακόμα χειρότερες περιπτώσεις η οικογένεια ήταν ο δυνάστης της παιδικής ψυχής. Εκεί λοιπόν ξεκινησαν οι πρώτες συναισθηματικές απογοητεύσεις της ζωής. 

Είτε από την απώλεια των αγαπημένων προσώπων της οικογένειας, είτε από την «απώλεια» της παιδικής αθωότητας μέσα στην τοξική οικογένεια. Μεγαλώνοντας, στο περιβάλλον αυτό προστέθηκαν φίλοι, δάσκαλοι, έρωτες, συμφοιτητές και αργότερα συνεργάτες, γείτονες και πάει λέγοντας…

Μέσα σε αυτή την πορεία των ετών, ο καθένας έζησε πολλές χαρές: το πρώτο φλερτ, μια πρωτιά στο σχολείο, την επιτυχία στην σχολή της επιλογής του… αλλά και πολλές λύπες: την προδοσία ενός φίλου, την αποτυχία σε ένα αγώνισμα ή την ανεργία…

Ο εγκέφαλος παίζει ένα παράδοξο παιχνίδι. Έχει τη δύναμη αφενός να αναπολεί τις καλές στιγμές παροδικά και αφετέρου να βασανίζει το άτομο με τις συναισθηματικές δυσκολίες που έχει περάσει, χαράσσοντας τες βαθιά στη μνήμη και στην καρδιά, για μέρες ή και χρόνια.

Από τις νευροεπιστήμες γνωρίζουμε πως μια ομάδα νευρώνων, η αμυγδαλή που βρίσκεται κοντά στο εγκεφαλικό στέλεχος και θεωρείται μέρος του πρωτόγονου εγκεφάλου, εξειδικεύεται στα συναισθηματικά ζητήματα. 

Αποτελεί την έδρα κάθε πάθους και αν απομονωθεί από τον υπόλοιπο εγκέφαλο προκαλεί μια εντυπωσιακή ανικανότητα αντίληψης της συναισθηματικής αξίας των γεγονότων της ζωής, δηλαδή προκαλεί συναισθηματική τύφλωση. 

Η αμυγδαλή λειτουργεί ως αποθήκη συναισθηματικής και συγκινησιακής μνήμης που μπορεί να πάρει τον έλεγχο των πράξεων μας, πριν ακόμα ο σκεπτόμενος εγκέφαλος καταλήξει σε μιαν απόφαση, προκαλώντας παρορμητικές αντιδράσεις που υπερισχύουν της λογικής.

…Και κάπως έτσι τα συναισθήματα του κάθε ανθρώπου γίνονται η μοίρα του…

Μεγαλώνοντας λοιπόν, ο καθένας κουβαλά στην αμυγδαλή του όλα τα συναισθήματα που έχει βιώσει: απογοητεύσεις, εσωτερικά κίνητρα, παρορμήσεις, αχαλιναγώγητα ένστικτα, φοβίες από εμπειρίες και γεγονότα του παρελθόντος. Συναισθήματα που εξουσιάζουν όποιον αδυνατεί να τα αναγνωρίσει στο συνειδητό επίπεδο.

Τα χρόνια περνούν και ξαφνικά συνειδητοποιείς πως βαδίζεις προς το δεύτερο μισό αιώνα της ζωής σου, έχοντας κάνει παρορμητικά λάθη με μικρό ή μεγάλο κόστος. Κοιτάς στο παρελθόν και σκέπτεσαι όλες τις περιπτώσεις όπου θα μπορούσες να έχεις πράξει διαφορετικά ώστε σήμερα να είσαι περισσότερο ωφελημένος. 

Σίγουρα σκέφτεσαι κάτι που έκανες ή δεν έκανες, που είπες ή δεν είπες, που εγκατέλειψες ή δεν εγκατέλειψες ενώ έπρεπε… γιατί η αμυγδαλή σου αποφάσισε για εσένα πριν από εσένα!

Όμως αυτά ανήκουν στο χθες και το πιθανότερο είναι να μην μπορείς πλέον να τα αλλάξεις. Μπορείς όμως να αλλάξεις τον τρόπο που αντιδράς στον κατακλυσμό των συναισθημάτων σου σήμερα, ώστε να μην συνεχίσουν να ορίζουν τη ζωή σου και αύριο.

Ένα πρωταρχικό βήμα σε αυτή την αλλαγή αποτελεί η αυτοεπίγνωση. Η αναγνώριση ενός συναισθήματος την ώρα που δημιουργείται. Οφείλουμε στον αυτό μας να αναγνωρίσουμε τι νιώθουμε, να το ονομάσουμε και έπειτα να σκεφτούμε γιατί νιώθουμε έτσι και από αυτό πηγάζει. 

Με βάση τον Coleman, οι άνθρωποι που νιώθουν πιο σίγουροι με τα συναισθήματα τους διευθύνουν καλύτερα τη ζωή τους γιατί έχουν μεγαλύτερη επίγνωση των αποφάσεων που λαμβάνουν για τον εαυτό τους, από τον ποιο θα επιλέξουν για σύντροφο μέχρι ποιο επάγγελμα θα ασκήσουν.

Το δεύτερο βήμα είναι ο αυτοέλεγχος. Η χειραγώγηση των παρορμητικών συναισθημάτων και ο έλεγχος των αντιδράσεων. Υπάρχουν διάφορες τεχνικές για αυτό, η ευκολότερη ίσως είναι να μετρήσει κανείς ως το 10 παίρνοντας ήρεμες και βαθιές ανάσες και έπειτα αφού σκεφτεί λογικά να λάβει την απόφαση. 

Ένας άλλος τρόπος είναι το time-out, δηλαδή όταν αρχίσει ο κατακλυσμός των αρνητικών συναισθημάτων, ο αναστατωμένος ομιλητής ζητά τη διακοπή της συζήτησης μέχρι να ηρεμήσει. Μιλώντας ειλικρινά για το πως νιώθει, ζητά χρόνο για να χαλιναγωγήσει τα παρορμητικά του συναισθήματα και έπειτα θα επανέλθει.

Δεν είναι ντροπή, ούτε αγενές να πει κάποιος στον συνομιλητή του «συγγνώμη, αλλά δεν είμαι σε θέση να κάνω αυτή την κουβέντα τώρα, χρειάζομαι λίγο χρόνο να ηρεμήσω, να σκεφτώ λογικά και να αντιμετωπίσω το πρόβλημα αντικειμενικά». 

Αντιθέτως είναι μια ώριμη πράξη που δείχνει πως σεβόμαστε τον εαυτό μας και τον συνομιλητή μας γιατί επιθυμούμε έναν εποικοδομητικό διάλογο μακριά από παρορμήσεις και προκαταλήψεις.

Το τρίτο βήμα αποτελεί η αναζήτηση κινήτρων για τον εαυτό μας. Με απλά λόγια να αναλογιστούμε για ποιον λόγο πρέπει να καταστείλουμε τα αρνητικά μας συναισθήματα. Πρόκειται για την αιώνια μάχη μεταξύ της παρόρμησης και της καταστολής της, του Εκείνο και του Εγώ, της επιθυμίας και του αυτοελέγχου, της ικανοποίησης και της υπομονής. 

Οι άνθρωποι που έχουν την ικανότητα της αυτοκυριαρχίας, της καθυπόταξης της ανυπομονησίας, της χαλιναγώγησης της παρορμητικότητας και γενικά τον έλεγχο των αρνητικών συναισθημάτων τους τείνουν να είναι πιο αποτελεσματικού και παραγωγικοί σε ότι και αν κάνουν.

Η ικανότητα να αναστείλουμε αυτά τα ένστικτα και να βρούμε κίνητρα για τον εαυτό μας, έχουν την ρίζα τους στην πρώιμη παιδική ηλικία, από τότε που μπορέσαμε ή όχι να αντισταθούμε στη δεύτερη καραμέλα και συνεχίζουν να παρεμβαίνουν στην ζωή μας ως σήμερα, από το να διατηρήσουμε μια δίαιτα μέχρι να διακόψουμε το κάπνισμα. 

Ο μόνος τρόπος για να επιτύχουμε σε αυτό το βήμα, είναι η προσήλωση στον στόχο της ανταμοιβής, δηλαδή στην εξυπηρέτηση του απώτερου σκοπού που δεν είναι άλλος από το προσωπικό όφελος και την πνευματική ανάπτυξη.

Η ενσυναίσθηση είναι το τέταρτο βήμα της αλλαγής και αποτελεί την αναγνώριση των συναισθημάτων των άλλων. Αυτό που λέμε, να έρθουμε στη θέση του άλλου και να καταλάβουμε πως νιώθει την παρούσα στιγμή. 

Τα ενσυναισθαντικά άτομα, έχουν αναπτυγμένη δεκτικότητα και προσαρμοστικότητα που τα κάνει καλύτερους συντρόφους και επιτυχημένους επαγγελματίες στον τομέα των ανθρωπιστικών επαγγελμάτων. 

Για να αναπτύξει κάποιος - που δεν έχει γεννηθεί με αυτήν - την ενσυναίσθησή δεν είναι κάτι εύκολο. Απαιτεί πολλή μελέτη και προσωπική προσπάθεια μέσα από διάφορες τεχνικές. Στο εμπόριο υπάρχουν αρκετά βιβλία για αυτό το σκοπό, όπως υπάρχουν και αρκετά βίντεο στο διαδίκτυο.

Το πέμπτο και τελευταίο βήμα είναι η ικανότητα να αναπτύξει κανείς υγιείς διαπροσωπικές σχέσεις. Το να μπορεί κάποιος να συσχετίζεται με ώριμο και υγιή τρόπο με τους συνανθρώπους του, να μπορεί να διαχειριστεί τα συναισθήματα τους, να διαθέτει κοινωνική παιδεία και επάρκεια, ευγένεια χαρακτήρα και καλοσύνη. 

Όσοι κατέχουν την τέχνη των διαπροσωπικών σχέσεων, διαπρέπουν σε ότι αφορά την ομαλή αλληλεπίδραση με τους άλλους και λάμπουν πάντα στο κοινωνικό στερέωμα. 

Από την άλλη, όσοι στερούνται αυτής οδηγούνται σε πολλαπλές αποτυχημένες σχέσεις, συχνά καταλήγουν μόνοι και χαρακτηρίζονται ως αναίσθητοι ή τοξικοί Αυτές οι δεξιότητες ωριμάζουν με την ηλικία αλλά και καλλιεργούνται.

Το κλειδί για αυτές είναι να μαθαίνει κανείς από τα λάθη του και να δοκιμάζει διαφορετικές λύσεις από τις πεπατημένες. Όπως λέει ο λαός «εκεί που φοβάσαι να πας θα βρεις την λύση». Στο εμπόριο υπάρχουν βιβλία που μπορούν να βοηθήσουν τον ενδιαφερόμενο στην ανάπτυξη κοινωνικών δεξιοτήτων.

Εν κατακλείδι, όποιος μπορεί να ελέγξει τα συναισθήματα του μπορεί να καθορίσει την πορεία της ζωής του. Αν προσπαθήσεις να κυριαρχήσεις στους ανθρώπους έχει ήδη ηττηθεί. Για να βγεις κερδισμένος πρέπει να κυριαρχήσεις στα αρνητικά σου συναισθήματα και στις παρορμητικές τους αντιδράσεις.

Μαρία Μπουραζάνη, RN, MSc, PHDc / Ελένη Τηγάνη, ICU Paediatric Nurse Source: enallaktikidrasi.com

Image by depositphotos

https://www.awakengr.com

Από πού μας έρχονται τα χελιδόνια; Και γιατί τα περιμένουμε πώς και πώς;

Ένα χελιδόνι μπορεί να μην φέρνει την άνοιξη, αλλά τα πολλά με τον ερχομό τους σίγουρα σηματοδοτούν αυτή την υπέροχη εποχή του χρόνου. Και τα περιμένουμε πώς και πώς να φτάσουν στα μέρη μας. Διάβασε παρακάτω από πού μας έρχονται, γιατί μας αρέσουν και γιατί τα χρειαζόμαστε.

Τα χελιδόνια διανύουν περίπου 10.000 χλμ. κάθε χρόνο για να έρθουν στην Ελλάδα. Ξεκινούν από την Αφρική (νότια της Σαχάρας) σε μεγάλα σμήνη για να φτάσουν εδώ την άνοιξη. Το ίδιο μεγάλο ταξίδι κάνουν και το φθινόπωρο, όταν φεύγουν από την Ελλάδα. 

Συνολικά δηλαδή μπορεί να ταξιδέψουν περίπου 20.000 χλμ. τον χρόνο για να έρθουν εδώ και να επιστρέψουν στην Αφρική!

Όπως καταλαβαίνεις, το ταξίδι τους είναι μεγάλο και διαρκεί αρκετές εβδομάδες. Έτσι, πριν ξεκινήσουν από την Αφρική, πρέπει να είναι γεμάτα ενέργεια, δηλαδή να έχουν φάει πολλά πλούσια μυγογεύματα. 

Αλλά και κατά τη διάρκεια ενός τέτοιου ταξιδιού χρειάζεται να κάνουν αρκετές στάσεις για ξεκούραση, νερό και φαγητό.

Ένα μακρύ και δύσκολο ταξίδι

Μέσα σ΄ αυτή την τεράστια απόσταση που διανύουν τα χελιδόνια κάθε χρόνο αντιμετωπίζουν προβλήματα, που κάνουν το ταξίδι τους πιο δύσκολο.

Το κυριότερο είναι ότι πρέπει να περάσουν πάνω από το Αιγαίο, δηλαδή να διανύσουν μια μεγάλη απόσταση που καλύπτεται κυρίως από θάλασσα. 

Αυτό σημαίνει πως χρειάζονται αρκετή ενέργεια, διότι αν κουραστούν και δεν βρίσκεται κάποιο νησάκι κοντά τους να ξεκουραστούν, θα πέσουν στη θάλασσα και θα πνιγούν. Ακόμα, μπορεί να έρθουν αντιμέτωπα με αρπακτικά πουλιά, καταιγίδες και δυνατούς ανέμους.

Η λίστα με τις δυσκολίες δεν σταματά όμως εδώ. Πολλά από τα μέρη όπου θα μπορούσαν να ξεκουραστούν έχουν καταστραφεί ή ρυπανθεί με αποτέλεσμα πολλά από τα χελιδόνια να μην τα καταφέρνουν. 

Αλλά ακόμη και αυτά που φτάνουν στο προορισμό τους συναντούν όλο και λιγότερα μέρη όπου θα μπορούσαν να φωλιάσουν.

Τι θα γινόταν αν δεν ερχόντουσαν τα χελιδόνια;

Από παλιά οι άνθρωποι είχαν συνδυάσει την άφιξη των χελιδονιών με την άνοιξη. Αυτό ίσως να αρκούσε για να καταλάβουμε γιατί μας είναι τόσο αγαπητά. Δεν είναι όμως μόνο αυτό. Τα χελιδόνια τρέφονται με μικρά έντομα, όπως κουνούπια και μύγες. 

Μάλιστα οι γονείς, για να ταΐσουν τα μικρά τους, ετοιμάζουν σβόλους που ο καθένας αποτελείται από περισσότερα από 50 έντομα. Κάνε τώρα έναν απλό υπολογισμό: ένα μικρό χελιδόνι σε μια μπουκιά τρώει παραπάνω από 50 κουνούπια και μύγες! 

Φαντάσου δηλαδή πόσα έντομα τρώει μια χελιδονοοικογένεια με 3 – 6 μικρά σε μία μέρα! Τι θα γινόταν αν δεν ερχόντουσαν τα χελιδόνια μια χρονιά;

* Πληροφορίες από: ornithologiki.gr

bimag.gr

Unknown

http://pisoapothnkoyrtina.blogspot.com

Όταν ο άλλος θυμώνει με τα δικά σου όρια, είναι δικό του πρόβλημα, κι όχι δικό σου…!!!!

Όταν θέτεις κάποιο νέο όριο με κάποιον άλλον άνθρωπο, η πιο συνήθης μορφή αντίστασης που θα συναντήσει κάποιος είναι ο θυμός. Οι άνθρωποι που θυμώνουν με τους άλλους επειδή έθεσαν όρια, έχουν κάποιο θέμα με τον χαρακτήρα που έχουν διαμορφώσει. 

Παρουσιάζουν εγωκεντρικότητα καθώς θεωρούν ότι ο κόσμος υπάρχει μόνο για αυτούς και για την δική τους άνεση. Βλέπουν λοιπόν τους άλλους ως προεκτάσεις τους.

Όταν ακούνε την λέξη «όχι», έχουν την ίδια αντίδραση με ένα 2χρονο που του στερούν κάτι : «Κακή μαμά!». Νοιώθουν ότι αυτός που τους στερεί τις επιθυμίες τους είναι κακός και θυμώνουν. Δεν θυμώνουν δικαίως σε κάποια αληθινή προσβολή. Δεν έχει συμβεί απολύτως τίποτα. 

Απλά κάποιος δεν θα κάνει κάτι «για εκείνους». Η επιθυμία τους ματαιώνεται και θυμώνουν επειδή δεν έχουν μάθει να καθυστερεί η ευχαρίστησή τους ή να σέβονται την ελευθερία των άλλων.

Ο θυμωμένος λοιπόν έχει κάποιο θέμα με τον χαρακτήρα του. Αν ενισχύσεις αυτό το πρόβλημα του χαρακτήρα του, αυτό θα επιστρέψει αύριο και τις επόμενες ημέρες σε άλλες καταστάσεις. Δεν ευθύνεται η κατάσταση για τον θυμό του αλλά η πεποίθησή του ότι έχει το προνόμιο να του ικανοποιούν οι άλλοι τις επιθυμίες του. 

Θέλει να ελέγχει τους άλλους και σαν αποτέλεσμα δεν έχει κανέναν έλεγχο στον εαυτό του. Άρα, όταν χάσει την επιθυμία του να ελέγχει τους άλλους, «το χάνει». Θυμώνει.

Πώς μπορείτε να αντιδράσετε σε μια τέτοια συναναστροφή ;

– Συνειδητοποιήστε ότι το άτομο που έχει θυμώσει μαζί σας επειδή θέσατε όρια είναι αυτό που έχει το πρόβλημα. Αν δεν το καταλάβετε αυτό, μπορεί να θεωρείτε ότι εσείς έχετε το πρόβλημα. Η διατήρηση των ορίων είναι καλό για τους άλλους ανθρώπους. Θα τους βοηθήσει να μάθουν όσα δεν τους έμαθε η πατρική τους οικογένεια : να σέβονται τους άλλους.

– Δείτε τον θυμό ρεαλιστικά. Ο θυμός είναι μόνο ένα συναίσθημα του άλλου ανθρώπου. Δεν μπορεί να ξεπηδήσει στο δωμάτιο και να σε πληγώσει. Δεν μπορεί να μπει μέσα σου αν δεν το επιτρέψεις. Είναι άκρως απαραίτητο να μείνεις ξέχωρος από τον θυμό του άλλου. 

Άφησε τον θυμό να υπάρχει στον άλλον. Εκείνος πρέπει να τον νοιώσει για να γίνει καλά. Αν είτε τον σώσεις από αυτό ή το πάρεις πάνω σου, ο θυμωμένος δεν θα γίνει καλά και εσύ θα είσαι υποταγμένος.

– Μην αφήνεις τον θυμό να αποτελεί για σένα ένδειξη ότι πρέπει να κάνεις κάτι. Οι άνθρωποι που δεν έχουν όρια αντιδρούν αυτόματα στον θυμό των άλλων. Σώζουν, αναζητούν αποδοχή ή θυμώνουν. Υπάρχει τεράστια δύναμη στην αδράνεια. 

Μην αφήσεις έναν άνθρωπο που είναι εκτός ελέγχου να σηματοδοτήσει την αλλαγή στην δική σου πορεία. Απλά επίτρεψε του να είναι θυμωμένος και αποφάσισε για τον εαυτό σου τι έχεις ανάγκη να κάνεις.

– Βεβαιώσου ότι έχεις διαθέσιμο περιβάλλον υποστήριξης. Αν πρόκειται να θέσεις κάποια όρια με ένα άτομο που παλιότερα σε έχει ελέγξει με τον θυμό, μίλησε με άτομα στο υποστηρικτικό σου περιβάλλον πρώτα και φτιάξε πλάνο. Να ξέρεις τι θα πεις. 

Περίμενε τι θα πει ο θυμωμένος και οργάνωσε την αντίδρασή σου. Μπορεί να θέλεις να παίξεις τον ρόλο που θα έχεις στην κατάσταση με το υποστηρικτικό σου περιβάλλον.

-Μην επιτρέψεις στον θυμωμένο να σε θυμώσει. Κράτα μια στάση αγάπης ενώ λες την αλήθεια με τρόπο και καλή προαίρεση. Όταν εγκλωβιζόμαστε στην λογική οφθαλμός αντί οφθαλμού ή την εκδικητικότητα, παραμένουμε υποταγμένοι. Αν έχουμε όρια, θα είμαστε αρκετά διαφοροποιημένοι για να αγαπήσουμε.

-Προετοιμάσου να χρησιμοποιήσεις σωματική απόσταση και άλλα όρια που ενισχύουν τις συνέπειες. Μιας κυρίας η ζωή άλλαξε όταν συνειδητοποίησε ότι μπορούσε να πει, «Δεν θα επιτρέψω στον εαυτό μου να μου φωνάξει κανένας. Θα πάω στο άλλο δωμάτιο μέχρι να αποφασίσεις ότι μπορείς να μιλήσεις χωρίς να μου επιτίθεσαι. Όταν μπορείς να το κάνεις αυτό, θα σου μιλήσω».

Αυτά όμως δεν είναι ανάγκη να γίνονται με θυμό. Μπορούμε να δείξουμε ενσυναίσθηση με αγάπη και να μείνουμε στη συζήτηση χωρίς να ενδίδουμε ή να μας ελέγχουν. Απλά να θυμάστε ότι όταν δείχνετε ενσυναίσθηση, το να αλλάξετε το «όχι» σας δεν θα βοηθήσει. Προτείνετε άλλες εναλλακτικές.

Αν κρατήσετε τα όριά σας, όσοι θυμώνουν μαζί σας θα πρέπει να μάθουν την έννοια του αυτοέλεγχου για πρώτη φορά, εγκαταλείποντας την ανάγκη να ασκήσουν έλεγχο στους άλλους, κάτι που είναι καταστροφικό όπως και να χει. 

Όταν πλέον δεν θα χρειάζεται να σας ελέγχουν, θα βρουν άλλον τρόπο να σχετίζονται. Αλλά, όσο μπορούν να σας ελέγχουν με τον θυμό τους, δεν θα αλλάξουν.

Ορισμένες φορές, η σκληρή αλήθεια είναι ότι δεν θα σας μιλάνε πια ή θα φύγουν από την σχέση αν δεν μπορούν πια να σας ελέγχουν. Αυτό είναι πραγματικά ένα ρίσκο και όταν οι άνθρωποι επιλέγουν τον δικό τους δρόμο, τους αφήνετε να φύγουν.

Ιωάννα Π. Θεοδωρακοπούλου, PsyD, MSc,

Συμβουλευτικός Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια

queen.gr

https://www.awakengr.com

10 τρόποι για να επεκτείνετε την συνείδησή σας…!!!!

Η πνευματικότητα είναι ένα μεγάλο θέμα συζήτησης τελευταία καθώς όλο και περισσότεροι άνθρωποι “ξυπνούν” για ένα υψηλότερο αίσθημα της αλήθειας και περιέργεια για τη φύση και το σύμπαν. Συχνά ακούμε ανθρώπους να μιλάνε για την “Επέκταση της Συνείδησης”… Αλλά τι ακριβώς σημαίνει αυτό;

Τυπικά, όποιος λέει αυτό το απόφθεγμα σας λέει να ευαισθητοποιηθείτε γιατί μόνο μέσω της επίγνωσης των μεγάλων αληθειών κάποιος βρίσκει την ελευθερία στην κατανόηση. 

Αυτό δε σημαίνει να αλλάξετε τον εαυτό σας ή την προσωπικότητα σας αλλά να αντιληφθείτε ότι δεν είστε το σώμα και το μυαλό αλλά ο παρατηρητής και πως όλοι έχουμε πολλά να μάθουμε.

Εδώ είναι μερικοί τρόποι με τους οποίους μπορείτε να επεκτείνετε την συνείδησή σας, να γίνετε πιο ελεύθεροι και λιγότερο περιορισμένοι στα θέματα που εμφανίζονται στην ζωή σας.

1. Εμπιστευτείτε την εσωτερική σας φωνή

Αυτή η μικρή φωνή μέσα στο κεφάλι σας στην πραγματικότητα είναι μεγάλο θέμα: το υποσυνείδητο σας. Οπότε αν αυτό σας λέει να πάτε από διαφορετικό δρόμο για τη δουλειά ή το σχολείο ακούστε το! Ποτέ δεν ξέρετε τι έχετε να αντιμετωπίσετε. Οι πιθανότητες είναι ότι το υποσυνείδητο σας αισθάνεται κάτι που το συνειδητό δεν μπορεί να αντιληφθεί.

2. Ξεπεράστε τον διχασμένο νου

Ο ‘διχασμένος νους‘ (δυο σώματα του νου) είναι ένα σενάριο το οποίο φτιάχτηκε από τον ψυχολόγο Julian Jaynes, που παρουσιάστηκε στο βιβλίο του The Origin of Consciousness in the Breakdown of the Bicameral Mind. 

Ουσιαστικά, η ιδέα είναι ότι το ένα μέρος του εγκεφάλου μιλά και το δεύτερο ακούει (και υπακούει). Οι θεωρίες του Jaynes είναι πως όταν η καταστροφή του διμερισμού είναι σε εξέλιξη, οδηγεί στην ενδοσκόπηση και στη συνείδηση. Στο επόμενο στάδιο της εξέλιξης θα ξεπεράσουμε αυτή τη δυαδικότητα.

3. Ταξιδέψτε

Αν το ταξίδι είναι ανέφικτο ή δεν είναι προσιτό, τότε η εκμάθηση νέων κουλτούρων μέσω του διαδικτύου, ντοκιμαντέρ, βιβλίων και περιοδικών μπορούν να σας εξυπηρετήσουν ως υποκατάστατα ( ωστόσο δεν υπάρχει υποκατάστατο της βύθισης του εαυτού μας σε μια άλλη περιοχή του κόσμου.) Συγκρίνετε τα πρότυπα των άλλων πολιτισμών με τον δικό σας.

Τι σημαίνει το να είσαι όμορφος και επιτυχημένος σε μια διαφορετική κουλτούρα; Ποιες είναι οι διαφορές στα δικά τους μαθήματα ιστορίας; Το να τα γνωρίζετε αυτά είναι σημαντικό γιατί σας κάνει να συνειδητοποιήσετε πως η αντιληπτή αντικειμενικότητα και τυποποίηση μπορούν εύκολα να κατεδαφιστούν.

4. Ακούστε αμφιωτικά κύματα ήχων (binaural beats)

Είναι απλοί ήχοι συντονισμένοι σε μια συγκεκριμένη συχνότητα που μπορούν να μετατοπίσουν τα κύματα του εγκεφάλου σε μια διαλογιστική κατάσταση εύκολα. Δεν υπάρχουν πληροφορίες για το θέμα στο YouTube αλλά βρίσκονται εύκολα και η χρήση τους είναι δωρεάν.

5. Ελέγξτε τι είναι σημαντικό στην ζωή σας

Αν ψάξετε στην ζωή σας και βρείτε ότι έχετε αναθέσει σπουδαία σημασία στα υλικά πράγματα σας, όπως το αυτοκίνητο, το σπίτι, τα μαλλιά ή άλλες κατοχές προσπαθήστε να αναθεωρήσετε το πώς σκέφτεστε γι αυτά. 

Αυτά μπορούν εύκολα να είναι υποκατάστατα για την πραγματικότητα που αντικατοπτρίζει τον εαυτό μας, αφού μπορούμε εύκολα να συνδέσουμε την προσωπικότητα μας με τα πράγματα μας.

6. Να είστε πρόθυμοι

Τα καλά αποτελέσματα παίρνουν ένα εντελώς καινούργιο νόημα αν οι προθέσεις δεν ήταν καλές. Κάποιες φορές μπορούμε να βρούμε τους εαυτούς μας να κάνουμε καλό ενώ παράλληλα να διστάζουμε να κάνουμε καλό, ή να το κάνουμε για την αναγνώριση. Να έχετε θετικές προθέσεις για να είστε σίγουροι πως αυτό που κάνετε είναι μέσα στην αλήθεια σας.

7. Να είστε ταπεινοί

Όλοι είμαστε άνθρωποι: εύθραυστοι και ευάλωτοι. Όταν είμαστε ειλικρινείς μεταξύ μας για τον ουσιαστικό ανθρωπισμό μπορούμε να βρούμε κοινό έδαφος και αγάπη για τους ανθρώπους. Εάν πονάτε μην φοβάστε να το μοιραστείτε. Αν νομίζετε ότι οι ομολογίες είναι σκληρές, τότε είναι πιθανό πως αυτά είναι τα πράγματα που έχετε την περισσότερη ανάγκη να μοιραστείτε.

8. Μεγαλώνοντας σαν άτομο είναι ένα τέλος από μόνο του

Δεν θέλουμε να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι με την πρόθεση να βγάλουμε περισσότερα χρήματα, για να γίνουμε πιο επιτυχημένοι ή για να εντυπωσιάσουμε το άτομο που πιστεύουμε πως θα ήταν ο ιδανικός σύντροφος. Επιπλέον, η προσωπική ανάπτυξη δεν έχει να κάνει με το να γίνουμε πιο χαρούμενοι ευχαριστώντας τον θεό ή επειδή πιστεύουμε πως αυτό είναι το σωστό. 

Όλα αυτά τα παραδείγματα δείχνουν το πώς αλλάζουμε στο άτομο που νομίζουμε πως θα έπρεπε να είμαστε, αντί απλώς να αποδεχθούμε αυτό που είμαστε και το πώς φυσικά θα αλλάξουμε με τον χρόνο.

9. Νιώστε

Τα συναισθήματα υπάρχουν για να εκτιμούνται επειδή προσφέρουν μια ευκαιρία να βυθιστείτε μέσα σε μια εμπειρία. Να είστε συνειδητοί και παρόντες με τα συναισθήματα σας και να είστε ολοκληρωτικά ‘μέσα’ στη στιγμή της εμπειρίας.

10. Αφήστε την αγάπη να σας καθοδηγήσει

Θυμηθείτε πως αν πιάσετε τον εαυτό σας να ζηλεύει ή αν έχει αίσθημα υπεροψίας προέρχεται από τον εγωισμό. Η Ψυχή, ωστόσο πράττει από αγάπη. Το να γνωρίζετε τον πυρήνα σας και από πού προέρχονται οι σκέψεις σας είναι το πρώτο βήμα στο να γίνετε πιο ενσυνείδητοι.

https://www.awakengr.com

Έχουν δύο εγκεφάλους και τρεις καρδιές : όσα πρέπει να ξέρετε για τα χταπόδια σε ένα video…!!!!

Το χταπόδι είναι μαλάκιο, κεφαλόποδο, με οκτώ πλοκάμια, ένα σκληρό ράμφος χωρίς καθόλου όστρακο. Αυτά τα χαρακτηριστικά του χταποδιού είναι γνωστά σε όλους μας.

Τα χταπόδια έχουν δύο εγκεφάλους και τρεις καρδιές. Ο ένας εγκέφαλος ελέγχει τα πλοκάμια και ο άλλος κάνει όλες τις υπόλοιπες δουλειές. Φέρει επίσης τον κεντρικό εγκέφαλο, με πολύ ανεπτυγμένο νευρικό σύστημα. 

Το κυκλοφορικό σύστημα αποτελείται από 3 καρδιές από τις οποίες οι δύο ωθούν το αίμα στα βράγχια και η τρίτη στο υπόλοιπο σώμα. Η μεταφορά οξυγόνου εξυπηρετείται από την πρωτεΐνη αιμοκυανίνη η οποία περιέχει χαλκό και έχει γαλάζιο χρώμα.

Τα χταπόδια έχουν σχετικά μικρή διάρκεια ζωής. Μερικά είδη ζουν μόλις έξι μήνες. Μεγαλύτερα είδη, όπως το γιγάντιο χταπόδι του Ειρηνικού, μπορεί να ζήσει έως και πέντε χρόνια κάτω από τις κατάλληλες συνθήκες. 

Η αναπαραγωγή είναι η μία αιτία θανάτου: τα αρσενικά μπορούν να ζήσουν μόνο για λίγους μήνες μετά το ζευγάρωμα, ενώ τα θηλυκά πεθαίνουν λίγο μετά την εκκόλαψη των αυγών τους. 

Παραμελούν να φάνε κατά τη διάρκεια του ενός μήνα περίπου που φροντίζουν τα αυγά τους και τελικά πεθαίνουν από την πείνα.

Τα χταπόδια είναι πολύ έξυπνα, περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο ασπόνδυλο. Η ακριβής έκταση της νοημοσύνης και της ικανότητάς τους να μαθαίνουν αποτελεί θέμα συζήτησης μεταξύ των βιολόγων. 

Πειράματα έχουν δώσει στοιχεία ύπαρξης ενός συστήματος μνήμης, το οποίο μπορεί να αποθηκεύει μνήμες μικρής αλλά και μεγάλης διάρκειας. 

Έχουν εξαιρετικό πολύπλοκο νευρικό σύστημα, από το οποίο μόνο ένα μέρος του εντοπίζεται στον εγκέφαλο. Τα 2/3 των νευρώνων ενός χταποδιού βρίσκονται στα νεύρα των πλοκαμιών του, τα οποία έχουν περιορισμένη λειτουργική αυτονομία.

Τα πλοκάμια των χταποδιών έχουν ποικιλία αντανακλαστικών δράσεων, που υπάρχουν ακόμα και χωρίς να δέχονται σήμα από τον εγκέφαλο. Τα χταπόδια είναι τα μοναδικά ασπόνδυλα που έχει αποδειχθεί ότι μπορούν να χρησιμοποιούν εργαλεία. 

Υπάρχουν τέσσερα τουλάχιστον παραδείγματα φλεβώδους χταποδιού ( Amphioctopus marginatus), τα οποία δεμάτιαζαν φλοιούς καρύδας, που άνθρωποι είχαν πετάξει στη θάλασσα, κάθονταν πάνω τους και αργότερα τα χρησιμοποιούσαν ως καταφύγιο. 

Τα χταπόδια έχουν πολύ έντονη την αίσθηση της όρασης. Όπως και άλλα κεφαλόποδα, μπορούν να διακρίνουν την πόλωση του φωτός, ενώ η έγχρωμη όραση διαφέρει από είδος σε είδος. Εξαιρετική είναι και η αίσθηση της αφής. 

Οι βεντούζες του χταποδιού είναι εξοπλισμένες με χημειοϋποδοχείς κι έτσι το χταπόδι μπορεί να αντιλαμβάνεται ό,τι αγγίζει. Αντίθετα, η ακοή τους είναι περιορισμένη. Τα χταπόδια έχουν διάφορους τρόπους άμυνας. 

Ο κύριος τρόπος είναι να κρύβονται και ο συνηθέστερος δευτερεύον τρόπος άμυνας είναι η φυγή.

Άλλοι τρόποι άμυνας είναι η απελευθέρωση μελανιού, το καμουφλάζ και η αυτοτομία (φαινόμενο που παρατηρείται σε διάφορα ζώα να κόβουν από μόνα τους ορισμένα μέρη του σώματός τους, όταν βρεθούν σε κίνδυνο).

https://youtu.be/oSyEZAm8nb8

National Geographic

Free Sunday Team

https://freesunday.gr