Δευτέρα 26 Δεκεμβρίου 2022

Απομόνωση - Τελευταία Έξοδος - Εμβόλιο...!!!!

Πίσω από τα αστραφτερά ψεύτικα χαμόγελα των επώνυμων που μας έδειξαν πόσα πολλά πράγματα μπορεί να κάνει κάποιος στη καραντίνα, όμορφα γεύματα που ετοιμάζονται σε όμορφες κουζίνες, από όμορφους άντρες και γυναίκες, στον όμορφο κόσμο τον αγγελικά πλασμένο, η κόλαση έχει στρώσει χαλιά και χιλιάδες , μη αστραφτεροί δυστυχισμένοι, οδεύουν σιγά σιγά προς τη τρέλα.

Με λουκέτα στα μαγαζιά, με τους ανέργους να ψάχνουν στην όχι τόσο όμορφη κουζίνα τους ένα πιάτο φαΐ να βγάλουν τη μέρα, με τρομοκρατημένους ηλικιωμένους κλειδωμένους στα σπίτια και νέους ενόχους που αμάρτησαν και έσπειραν τη μόλυνση, με αρρώστους που δεν μπορούν πια... 

να δεχτούν ούτε τις συνηθισμένες θεραπείες, λίστες για ανθρώπους που περιμένουν να χειρουργηθούν αλλά δεν υπάρχει πια κρεββάτι γι΄αυτούς, με ετοιμοθάνατους που σβήνουν μόνοι τους σε κάποιο θάλαμο χωρίς ένα χέρι αγαπημένο να τους αποχαιρετίσει για τελευταία φορά,

Η τελευταία ελπίδα εξόδου το εμβόλιο.

Στην ταινία soylent green οι δυστυχισμένοι περίμεναν τη μερίδα τους από το φαγάκι που τους αναλογούσε για να επιβιώσουν, ένα κομμάτι φαγάκι φτιαγμένο από τις σάρκες τους. Στη σημερινή δυστοπική κοινωνία οι δυστυχισμένοι περιμένουν ένα φιαλίδιο που θα τους βοηθήσει να επιβιώσουν φτιαγμένο από τους φόβους τους. 

Τα συστατικά του είναι μια μεγάλη μερίδα απομόνωση, μία συνεχής τηλεοπτική τρομολαγνεία, πολλές εικόνες από διασωληνομένους, και η μερίδα του λέοντος στον θάνατο. 

Μέσα από όλα αυτά βγαίνει ένα υγρό που είναι εμβόλιο και δεν είναι, προκαλεί ανοσία και δεν προκαλεί, έχει παρενέργειες σοβαρές και δεν έχει, μπορείς να κολλήσεις τον ιο ακόμα κι αν το έχεις κάνει και δεν μπορείς, θα χρειάζεται να το επαναλαμβάνεις κάθε χρόνο ή και όχι, καλύπτει και τις μεταλλάξεις ή δεν τις καλύπτει….

Δεν ξέρουμε στην ουσία τίποτα, παρά μόνο ένα και σημαντικό, είναι η ΜΟΝΗ ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΟΜΟΝΩΣΗ. 

Κι αν βγεις από αυτή τη φυλακή? Θα σε περιμένει κάποιος? Μήπως εν τω μεταξύ έμαθες να ζεις χωρίς πολλές επαφές? Μήπως έμαθες να μην αγγίζεις τους άλλους να μην τους πλησιάζεις, να είσαι δύσπιστος… 

Μήπως έμαθες τρόπους να ζεις στο κελί σου και η απέξω ζωή μοιάζει ανασφαλής κι επικίνδυνη. Μήπως τα παιδιά σου έμαθαν να παίζουν μόνα τους, να διαβάζουν μόνα τους, μήπως οι νέοι έμαθαν πως να διασκεδάζουν απομονωμένοι και οι ηλικιωμένοι πως να ζουν χωρίς συντροφιά?

Επειδή έμαθαν τους ανθρώπους , κι αυτό είναι πολύ βολικό, να ζουν σε ένα κόσμο χωρίς ιδιαίτερες επαφές, μια κοινωνία όπου ο καθένας περιορίζεται στα λίγα τετραγωνικά που του επιτρέπουν, αδιαμαρτύρητα, ακολουθώντας κανόνες... 

για το πως, που, και γιατί πρέπει να ζει, μια κανονικότητα που καθορίζεται από την υπακοή και την παράδοση, το θαυματουργό ελιξίριο ζωής, θα δίνεται σε μικρές δόσεις, και στο ενδιάμεσο ο φόβος θα συνεχίζει να υπάρχει, μέχρι την επόμενη δόση, όπως αρμόζει σε εθισμένους που ησυχάζουν μόνο όταν παίρνουν τη δόση τους.

Μα γιατί τα λέω όλα αυτά εγώ η μόνιμα απαισιόδοξη, εγώ που δεν μπορώ να δω τα θετικά μια τέτοιας σπουδαίας εξέλιξης και την υποβιβάζω σε κάτι ευτελές και ύποπτο… 

τι περίεργοι άνθρωποι που είμαστε εμείς οι ψεκασμένοι, απροσάρμοστοι μέσα στην όμορφη τάξη, ανυπάκουοι στους σωτήρες που θέλουν μόνο το καλό μας, μια μουτζούρα στο καλογραμμένο τετράδιο, ένα σφάλμα στο σύστημα….

Ομολογώ πως οι προθέσεις μου είναι καλές, αλλά την τελευταία φορά που ομολόγησα κάτι τέτοιο, μου είπαν «πως ο δρόμος για την κόλαση, είναι στρωμένος με καλές προθέσεις».

Που είναι άραγε η αλήθεια και που το ψέμα? Ποιος είναι αθώος και ποιος ένοχος για ότι θα έρθει σύντομα μπροστά μας. Υπάρχουν αθώοι? Υπάρχει. 

Εκείνο το μικρό παιδί που το μεταχειριζόμαστε σαν ένα τενεκέ που μέσα υπάρχει περιθώριο να πετάξουμε όλη την άρρωστη πραγματικότητα μας, ένα παιδί που γεννήθηκε μέσα στην ανωμαλία, και δεν θα έχει ποτέ την ευκαιρία να επιλέξει να την απορρίψει γιατί αυτήν βλέπει σαν κανονικότητα.

Αυτό το δημιούργημα που γεννήθηκε την εποχή της μεγάλης σαπίλας, σε μια ανθρωπότητα που τα τέρατα δεν θα μεταμορφωθούν σε πρίγκηπες με ένα φιλί, ο κυνηγός δεν θα σκοτώσει τον κακό λύκο, και ο καθρέφτης της κακιάς μάγισσας θα αφανίσει ότι δεν του μοιάζει, ναι, αθώο είναι εκείνο το παιδί που δεν πρόλαβε να ακούσει την άλλη εκδοχή... 

του παραμυθιού, γιατί γεννήθηκε από μάνες που δεν έχουν καιρό για παραμύθια, αφοσιωμένες να ακούνε τα δικά τους παραμύθια από τους χειραγωγούς λαοπλάνους που τους υποδεικνύουν με το δάχτυλο τεντωμένο, πως θα πρέπει να μάθουν το βλαστάρι τους να ΥΠΑΚΟΥΕΙ ΑΔΙΑΜΑΡΤΥΡΗΤΑ.




Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟΥ ΕΝΑΤΟΥ ΚΥΜΑΤΟΣ

Τιμωρούμαστε για τις αρνήσεις μας. Όσκαρ Ουάιλντ…!!!!

... ακόμα και ο πιο γενναίος ανάμεσά μας φοβάται τον ίδιο του τον εαυτό.

«Πιστεύω ότι αν ένας άνθρωπος ζούσε τη ζωή του με πληρότητα, αν την εξαντλούσε ως την τελευταία της σταγόνα, αν έδινε ζωή σε κάθε του συναίσθημα κι έκφραση σε κάθε του σκέψη, αν υλοποιούσε κάθε του όνειρο - πιστεύω ότι ο κόσμος θα κέρδιζε μια τόσο καινούρια και ορμητική χαρά, που θα ξεχνούσε όλες τις αρρώστιες του μεσαιωνισμού και θα επιστρέφαμε στο ελληνικό ιδεώδες- ίσως και σε κάτι λεπτότερο, πλουσιότερο κι από το ελληνικό ιδεώδες.

Αλλά ακόμα και ο πιο γενναίος ανάμεσά μας φοβάται τον ίδιο του τον εαυτό. Ο αυτοακρωτηριασμός των αγρίων επιβιώνει τραγικά στην αυταπάρνηση που φθείρει τις ζωές μας.

Τιμωρούμαστε για τις αρνήσεις μας. Κάθε παρόρμηση που πολεμάμε να καταπνίξουμε, μένει κρυμμένη και δουλεύει μέσα στο μυαλό και μας δηλητηριάζει. Το σώμα αμαρτάνει μια φορά και ξεμπερδεύει, γιατί η πράξη είναι ένας τρόπος εξαγνισμού. Δε μένει τιποτ’ άλλο παρά η ανάμνηση μιας απόλαυσης ή η πολυτέλεια της μεταμέλειας.

Ο μόνος τρόπος να ξεφορτωθείς έναν πειρασμό είναι να ενδώσεις σε αυτόν. Αν του αντισταθείς, η ψυχή σου θ’ αρρωστήσει απ΄ τη λαχτάρα για τα πράγματα που η ίδια απαγόρευσε στον εαυτό της, απ’ την επιθυμία για όσα οι τερατώδεις νόμοι της έχουν κηρύξει τερατώδη και παράνομα.

Κάποιος είπε ότι τα πιο σημαντικά γεγονότα του κόσμου συντελούνται μέσα στο μυαλό. Στο μυαλό, λοιπόν, και μόνο σ’ αυτό γίνονται και οι μεγαλύτερες αμαρτίες του κόσμου».   Όσκαρ Ουάιλντ




Αποσπάσματα από το βιβλίο Το Πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέι,
Εκδόσεις Ελληνικός Βορράς- Γεωργιάδης.
Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟΥ ΕΝΑΤΟΥ ΚΥΜΑΤΟΣ

Ο Δρόμος της Αυτογνωσίας...!!!

Όταν ξεκινά κάποιος με την Αυτογνωσία χρειάζεται να γνωρίζει, (ή να αντιληφθεί νωρίς, για δικό του καλό εξοικονόμησης χρόνου, και αποφυγής άσκοπης ταλαιπωρίας του), πως το τι γίνεται στην εξωτερική του ζωή, είναι ανεξάρτητο από την Εσωτερική - Εξελικτική Πνευματική του πρόοδο. 

Αν μιλάμε βέβαια για Πνευματική πρόοδο, και όχι για την επονομαζόμενη εξέλιξη (πρόοδο) του εγώ, δηλαδή μονάχα της προσωπικότητας…..

Ανεξάρτητο (από την Πνευματική του πρόοδο) διότι, το εξωτερικό σκηνικό της ζωής, δεν αφορά έναν «δείκτη» του πόσο καλά, ή ψηλά βρίσκεται εσωτερικά, όσο κι αν αυτό αρχικά (για κάποιο μικρό, ή μεγάλο διάστημα) φτάνει να... 

το νομίζει, αλλά ένα πολύ καλό «εργαλείο», που αν «χρησιμοποιήσει» σωστά, αρχίζει και ελευθερώνεται ουσιαστικά, προσεγγίζοντας την Πραγματική του πλέον Φύση...

Χρειάζεται λοιπόν, να «μην τον απασχολεί» καν «το έξω». Κι αυτό, γιατί πρώτα θα πρέπει να αναγνωρίσει τις εσωτερικές συσσωρεύσεις που έχουν μαζευτεί μέσα του από τα χρόνια και τις καταστάσεις, (ως το υποσυνείδητο του, που αντανακλάται απλώς στην εξωτερική του ζωή), φέρνοντας αυτές τις συσσωρεύσεις στο Φως της κατανόησης, και μετά να μπορέσει να απολαύσει «τα δώρα» της Εσωτερικής Ευδαιμονίας…..

Διότι μονάχα, συνειδητοποιώντας αυτές τις συσσωρεύσεις, και ξεκαθαρίζοντας τες, (λύνοντας τες μέσα του, μια και όλες τους αντικατοπτρίζουν κομμάτια του, άρα τον ίδιο), φτάνει να «νιώσει» πως το εξωτερικό σκηνικό τελικά, πραγματικά δεν τον αφορά…. (αν θέλει να πάει βαθύτερα, και ουσιαστικότερα για να φτάσει στον Αληθινό του Σκοπό στη ζωή).

Έτσι λοιπόν, (κι αυτό χρειάζεται να το βιώσει πολύ καλά), ότι δυσκολία έρχεται «από έξω», είναι κάτι που πρέπει να «ΔΕΙ», άρα «να λύσει μέσα του», και όχι να επιδιώξει «να το αλλάξει». 

Και πρέπει να γίνει, γιατί μόνο κατά αυτόν τον τρόπο θα μπορέσει να φτάσει σε αυτή την Πνευματική πρόοδο, που αφορά το «να μην τον επηρεάζει» το εξωτερικό σε τίποτα που έχει να κάνει με το πως νιώθει, τι πιστεύει για τον εαυτό του, και πως φτάνει να συμπεριφέρεται στο περιβάλλον του.

Δύσκολο, αλλά αυτός είναι ο Δρόμος…

Διότι η Εσωτερική του Γαλήνη, είναι ανεξάρτητη από τις εξωτερικές επιδιώξεις. Αν επηρεάζεται από αυτές, έστω και στο ελάχιστο, σημαίνει πως χρειάζεται να δουλέψει ακόμα πολύ... Να ψάξει. Να ψάξει και να βρει. Ποιες είναι οι «καταχωρήσεις» που τον δυστυχούν; 

Ποιες οι καταχωρήσεις (πεποιθήσεις, διαστρεβλώσεις, παρανοήσεις), τον κάνουν να νιώθει ανεπαρκή, αδικημένο, μόνο, ανήμπορο; Γιατί όλα αυτά, δεν έχουν να κάνουν με αυτό που Πραγματικά Είναι…

Αν λοιπόν τον αφορούν αυτές οι εξωτερικές επιδιώξεις, και «εξαρτάται» από αυτές, η προσοχή του σημαίνει πως είναι ταυτισμένη με την ύλη, το σώμα του, και την προσωπικότητα του, που έχει να κάνει μονάχα με το προσωρινό του πέρασμα από αυτόν τον κόσμο, και όχι με την Πραγματική σωτηρία του.

Ο Δρόμος, δείχνει μόνος του λοιπόν.

Τι μας απασχολεί στη ζωή, και με ποια ζητήματα καταπιάνεται ο νους, και η καρδιά μας; Με τα έξω, ή, με την πηγή εξάρτησης και επίλυσης του γιατί το έξω, μας «τραβά», και χάνουμε το Δρόμο μας;

«Πως» λοιπόν ο καθένας «χρησιμοποιεί» τη ζωή, αυτό είναι που δείχνει την πορεία του, και όχι το «τι» ζωή «φαίνεται» πως έχει…

Γι’ αυτό και το έξω, δεν είναι δείκτης της ανόδου του μέσα, και γι’ αυτό και την πρώτιστη σημασία έχει τελικά το πως «Είμαστε», ως προς οτιδήποτε κι αν συμβαίνει έξω, σε κάθε μας στιγμή στη ζωή μας. Η στάση μας. Μέσα και έξω….

Τότε είναι όλα Ένα, (καταλαβαίνουμε πως όντως είναι, και πως εμείς τα διαχωρίζαμε αυθαίρετα και υποκειμενικά), και τότε ζούμε ολικά (ολιστικά)…

Γιατί στην ουσία, έτσι ζούμε Πραγματικά, (ως Αυτό που Είμαστε Αληθινά), και έτσι αντιλαμβανόμαστε (στην πράξη πια), βιώνοντας, πως το μέσα και το έξω, είναι Ένα, με το έξω, να είναι απλά η ορατή, κατακερματισμένη, και πολύ πολύ μικρή περιορισμένη εξωτερίκευση του μέσα, σε τόπο, και χρόνο…




Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟΥ ΕΝΑΤΟΥ ΚΥΜΑΤΟΣ

Εξομολόγηση : Η Αληθινή μας επαφή...!!!

Όταν μιλώ σε έναν άλλον άνθρωπο, δεν το κάνω «για να ξεφορτώσω...»

Το κάνω, «για να ακούσω» τι λέω ο ίδιος, τι νιώθω, τι θέλω....

Το κάνω, γιατί έτσι μπορώ και «με βλέπω...»

Το κάνω όμως επίσης, για όλα αυτά που «ερεθίζονται» μέσα μου από τα λόγια του άλλου που έχει ακούσει το θέμα μου, διότι «δονούν» εντός μου, κάτι, που και πάλι αφορά εμένα, και που δεν θα το είχα δει αν δεν μου το έλεγε (με όλο αυτό να προκύπτει, χωρίς να το προκαλώ, κι αυτό είναι και «το μαγικό»). 

Όχι με την έννοια πως ότι κι αν ακούσω θεωρώ ότι ισχύει, αλλά με την έννοια, πως κοιτώ, το «πώς» είμαι, σε σχέση με αυτό. «Που» βρίσκομαι σε σχέση με αυτό; Ισχύει; Σε ποιο βαθμό; Πότε; Ή αυτό καθ’ αυτό μου είναι αδιάφορο, αλλά με παραπέμπει σε κάτι άλλο βαθύτερα κρυμμένο;

Συνήθως εμείς οι άνθρωποι, βλέπουμε πολύ επιφανειακά, και λειτουργούμε εντελώς αντανακλαστικά, όλα όσα θεωρούμε «μας προκαλούν» (φταίνε) οι άλλοι. 

Αλλά έτσι, πχ το ότι θυμώνουμε, πονάμε, ή χαιρόμαστε τελικά, έχει να κάνει με το γεγονός, ότι μέσα μας είναι που τα έχουμε έτσι κι αλλιώς όλα αυτά, και απλά «ο άλλος» (ο κάθε άλλος) σε κάθε περίπτωση, μας βγάζει και «κάτι» στην επιφάνεια (απ’ όλα όσα έχουμε ήδη όπως είπαμε). 

Γιατί δεν μπορεί κανείς να μας προκαλέσει κάτι, αν δεν το έχουμε ήδη. 

Έτσι, στην επαφή μας με τον (κάθε) άλλον, απλώς μας δίνεται η δυνατότητα, να δούμε τι έχουμε. Να αναγνωρίσουμε οπότε τι άλλο; Όλη τη γκάμα της ανθρώπινης ύπαρξης: Που είναι, μία τεράστια αποθήκη ενεργειών, που έχουν να κάνουν με τη διαβάθμιση από το τέρας, μέχρι και τον Άγιο… 

Γι’ αυτό όταν κάτι δεν θέλουμε να δούμε, το μόνο που κάνουμε είναι το ότι απωθούμε αυτό που ήδη είμαστε. Όλα είμαστε. Το θέμα είναι, πως τα διαχειριζόμαστε, και τι εκδηλώνουμε. Το τέρας; Κάτι ενδιάμεσο; Ή τον Άγιο;

Το κάθε λεκτικό λοιπόν (ή γενικότερα συμπεριφεριακό), καθαρό μοίρασμα, είναι και η ουσία της πραγματικής εξομολόγησης, κι όχι απλά το να λέω τι έχω κάνει, ή τι σκέφτηκα… 

Και ακριβώς εδώ, κρύβεται η ρίζα της χιλιοειπωμένης «ενσυναίσθησης». Γιατί ότι βρούμε σε εμάς, είναι ίδιο ακριβώς με αυτό που έχει και ο κάθε άλλος. Η «συνάντηση μας», βρίσκεται ακριβώς σε αυτήν την κατανόηση!

Από την άλλη οπότε, η ίδια διαδικασία είναι που λαβαίνει χώρα, όχι μονάχα σε μένα, αλλά και σε αυτόν που με έχει ακούσει: 

Κερδίζει με τη σειρά του κι αυτός σε συνειδητοποιήσεις μέσω της ειλικρινής μας επαφής, γιατί και σε αυτόν δίνεται το έδαφος, και η δυνατότητα, (αν το θέλει), να αναγνωρίσει μέσα του το τι του έχει δώσει η συνάντηση μας για τον εαυτό του, μέσα από τον εαυτό του. 

Οπότε τελικά, και σε αυτόν προσφέρεται ακριβώς το ίδιο δώρο από την παρουσία μου, φυσικά εξαιτίας όλων όσων μοιράστηκα.

Να γιατί είναι απαιτητό να έχουμε «αληθινές» σχέσεις, που επιτυγχάνονται, μονάχα μέσω των καθαρών εκμυστηρεύσεων, όλων αυτών που έχουμε μέσα μας, κάθε φορά που μας βγαίνει «η ανάγκη» να τα μοιραστούμε. Χωρίς προσδοκίες, χωρίς απώτερο σκοπό, χωρίς σενάρια μέσω των σκέψεων….

Το Σύμπαν, γνωρίζει… Και αυτό που κάνει, είναι να μας ωθεί, να βγάζουμε προς τα έξω εκφραζόμενα, ακριβώς αυτά που χρειάζεται να δούμε κάθε φορά, ώστε να πορευόμαστε προς τον Ατομικό μας σκοπό στη ζωή, που έχει να κάνει με το κάθε προσωπικό μας σενάριο, με όλα τα άπειρα σενάρια (όλων των ανθρώπων του πλανήτη) να συγκλίνουν, στον ένα και μοναδικό σκοπό όλων μας : 

Την ώθηση προς την αναγνώριση την Πραγματικής φύσης των πάντων, μέσω του Εαυτού μας.

Έτσι και οι «ορθές σχέσεις» με τους άλλους. Χτίζονται, μονάχα μέσω του χτισίματος της ορθής σχέσης με τον εαυτό μας.

Τώρα όταν μιλάμε για να φανούμε, να καλύψουμε ανασφάλειες, να περάσει το δικό μας κι άλλα τέτοια ωραία, δεν είναι άξια συζήτησης και ανάλυσης, γιατί τότε απλά όλα αυτά δείχνουν, πως όχι μόνο δεν έχουμε τη διάθεση ή την ανάγκη να μιλήσουμε καθαρά, αλλά κρυβόμαστε... 

πίσω από το δάχτυλο μας, δίχως την παραμικρή ισορροπία μέσα μας και φυσικά, με μια ανύπαρκτη σχέση ως προς την Αληθινή φύση μας.. Που σημαίνει, πως είμαστε σκορποχώρι… Δεν μιλάμε λοιπόν γι’ αυτό…

Σαν συμπέρασμα, καταλήγουμε στο γεγονός, πως πάντα, μα πάντα, (όλοι μας), παίρνουμε μονάχα από εμάς. Ποτέ από «τον άλλο», (τον κάθε άλλον, ή από έξω μας), όπως πολλοί έχει καθιερωθεί να πιστεύουμε.

Όλο το παιχνίδι, παίζεται μονάχα μέσα μας!

Τέλος, γι' αυτόν που ξέρει (και επιδιώκει) να μιλά καθαρά, και να ακούει καθαρά, δεν είναι κάτι που τον πολυενδιαφέρει τελικά, το αν ο άλλος είναι ειλικρινής. 

Κατ’ αρχήν γνωρίζει, πως αφού ψεύδεται, πρώτα κοροϊδεύει τον εαυτό του και κατά δεύτερο, βρίσκεται σε τέτοιο τεράστιο μπέρδεμα και κρυφό πόνο, που η συμπόνια στο πρόσωπο του άλλου, είναι το μοναδικό πράγμα που μπορεί να κάνει γι’ αυτόν. Γιατί αυτό που τελικά τον ενδιαφέρει, είναι μονάχα αυτά που «ακούει» μέσα του από τα λεγόμενα του άλλου. 

Το μέγεθος των λαθών, των διαστρεβλώσεων, το μπέρδεμα, τον πόνο, κι όλα όσα είναι ικανά να βασανίζουν έναν άνθρωπο, και να τον εγκλωβίζουν σε ένα όνειρο, είναι, και όλα όσα εκτυλίσσονται ακριβώς μπροστά του, ως μάθημα αποφυγής, ή αναγνώριση, όλων των πραγμάτων που στο παρελθόν, ήταν μέσα σε αυτά και ο ίδιος…

Αλλά εν τέλει, μονάχα αν ο απέναντι, έχει την ανάγκη να είναι το ίδιο καθαρός, υπάρχει η δυνατότητα της γιατρειάς, (μέσω της κατανόησης), και τους «κέρδους» και για τους δύο. Ειδάλλως, μονάχα αυτός που εμβαθύνει κερδίζει με τον άλλον, πάντα να χάνει τόσα μα τόσα πολλά... Τον ίδιο τον Εαυτό του….

Διότι υπάρχει Μία Πηγή. Κι αυτή η Πηγή, είναι η ένωση, και η μοναδική μας σωτηρία. Τίποτε άλλο. Με αυτή την Πηγή, να είναι κοινή για όλους μας!

Μόνοι μας φυλακιζόμαστε, και μόνοι λοιπόν καταστρέφουμε τα ηθελημένα δεσμά μας. Με την επαφή μεταξύ μας, την ευκαιρία, να αναγνωρίσουμε, (ο καθένας μας), όλα όσα «νομίζουμε» είμαστε, και να καταφέρουμε να τα υπερβούμε…




Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟΥ ΕΝΑΤΟΥ ΚΥΜΑΤΟΣ

20 άσχημα πράγματα που κάνουμε όταν είμαστε μόνοι…!!!!

Έχεις παρατηρήσει καμιά φορά πως, την ώρα που περνάς το κατώφλι του σπιτιού, αρχίζοντας να νιώθεις λίγο πιο χαλαρά, μόνος ή με την οικογένειά σου, τότε μεταλλάσσεσαι και γίνεσαι μια τροποποιημένη εκδοχή του εαυτού σου; Δεν είσαι ακριβώς το ίδιο πρόσωπο που ήσουν λίγο πριν στην δουλειά ή σε μια κοινωνική εκδήλωση ή απλά όταν πήγες στον μπακάλη.

Υπάρχει κάτι στο πέρασμα στην ιδιωτικότητα του σπιτιού μας, που μας επιτρέπει να ξεφύγουμε από την δημόσια εικόνα μας και να χαλαρώνουμε στους αφιλτράριστους και αληθινούς εαυτούς μας. Φυσικά, υπάρχουν πολλά θετικά στην πτώση των προσχημάτων, στην αίσθηση απόλυτης άνεσης και στην έλλειψη αναστολών.

Τα σπίτια μας είναι ο ασφαλής παράδεισος όπου θα πρέπει να είμαστε χαλαροί, αποδεκτοί και αυθεντικοί. 

Όλοι έχουμε ανάγκη να απολαμβάνουμε την ιδιωτική μας ζωή, μόνοι και με τις οικογένειές μας, για να αναζωογονηθούμε, να εκφράσουμε ελεύθερα τον εαυτό μας και απλώς να ηρεμήσουμε χωρίς επίκριση ή περίσπαση από τον έξω κόσμο.

Όμως η ιδιωτικότητα, μόνοι ή με τις οικογένειές μας, μας δίνει επίσης χώρο και ευκαιρία να γίνουμε κατώτεροι από τον καλύτερο εαυτό μας, να σκεφτούμε και να κάνουμε πράγματα που δεν είναι προς τον απώτερο, υπέρτατο καλό μας. 

Δεν πρόκειται για παράνομες, ανήθικες ή διεστραμμένες ιδιωτικές συμπεριφορές. Πρόκειται για τους τρόπους με τους οποίους, διακριτικά ή και απροκάλυπτα μερικές φορές, υπονομεύουμε την αυτοπεποίθηση, την υγεία, την ακεραιότητα και τις σχέσεις μας.

Όταν βρισκόμαστε στην ιδιωτικότητα του σπιτιού μας, είναι εύκολο να περιπαίσουμε σε τέτοιες πράξεις και σκέψεις επειδή δεν υπάρχει κανένας εκεί για να μας υπενθυμίσει, να μας ελέγξει ή να μας κρίνει - εκτός από την οικογένειά μας που συχνά θεωρούμε δεδομένη. 

Περιμένουμε από εκείνους να μας αγαπούν παρά τις κακές συμπεριφορές μας.

Ίσως ο ιδιωτικός μας χρόνος να μπορεί να γίνει εκπαιδευτικό πεδίο για την εξέλιξη στην καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας.Αντί να περιμένεις τα μάτια του κοινού να σε αναγκάσει να αρθείς στο ύψος των κοινωνικών προσδοκιών, γιατί να μην εξετάσεις ποιός είσαι όταν όλοι οι φραγμοί έχουν αφαιρεθεί για να δεις αν πραγματικά σου αρέσει η ιδιωτική εκδοχή του εαυτού σου. 

Αν όχι, μπορείς να ξεκινήσεις την πρακτική αναβάθμισης του εαυτού σου κατ’ ιδίαν ώστε να νιώθεις φυσικά σε κάθε περιβάλλον.

Ακολουθούν 20 άσχημα πράγματα που κάνουμε όταν είμαστε μόνοι. Αν αναγνωρίζεις τον εαυτό σου σε οποιοδήποτε, σκέψου πώς θα τα αλλάξεις.

1. Βρίσκουμε δικαιολογίες ή λέμε ψέμματα στον εαυτό μας
Όταν είμαστε μόνοι είναι εύκολο να παραλήψουμε την γυμναστική, λέγοντας στον εαυτό μας οτι είμαστε κουρασμένοι ή οτι δεν την χρειαζόμαστε. Είναι εύκολο να κρύβουμε το κεφάλι στην άμμο για υποχρεώσεις ή υποσχέσεις όταν δεν κοιτάει κανένας. Πώς βρίσκεις δικαιολογίες ή λες ψέμματα στον εαυτό σου όταν είσαι μόνος;

2. Παραιτούμαστε γρήγορα
Χωρίς λογοδοσία ή προθεσμίες, είναι δελεαστικό να παραιτηθείς από κάποιο σχέδιο ή καθήκον πριν το ολοκληρώσεις. Τι πειράζει; Ποιός κοιτάει; Αν όμως αναπτύξουμε την συνήθεια της αναβολής ή της έλλειψης διεκπεραίωσης στο σπίτι, μπορεί να γίνει συνήθεια σε όλους τους τομείς της ζωής μας.

3. Αναλύουμε και εμμένουμε στην εμφάνιση
Όταν έχεις τελειώσει το ντύσιμο και κοιτάζεις στον καθρέφτη, πόσο συχνά απορρίπτεις τον εαυτό σου επικεντρώνοντας στις ατέλειες και νοιώθοντας άσχημα για την εμφάνισή σου; Αν υπάρχει κάτι που μπορείς να κάνεις για την βελτίωση της εμφάνισής σου, κινητοποιήσου και κάνε το. Το να βασανίζεσαι γι’ αυτό και να νιώθεις άσχημα, απλώς τραυματίζει την αυτοεκτίμησή σου.

4. Τρώμε ή πίνουμε πάρα πολύ ή πολύ φτωχά
Όταν είμαστε μόνοι, ρέπουμε στα σνακ, τρώμε υπερβολικά, επιλέγουμε ακατάλληλες τροφές ή πίνουμε πάρα πολύ. Όταν δεν μας παρακολουθεί κανένας και δεν βρισκόμαστε πάνω στην ζυγαριά, τί είναι ακόμα μια σακούλα τσιπς ή μερικά επιπλέον κουλουράκια; Αποφάσισε πώς θέλεις να φέρεσαι στο σώμα σου και γίνε ο καλύτερος υποστηρικτής της υγιεινής διατροφής.

5. Βλέπουμε πάρα πολύ τηλεόραση
Το να βλέπουμε τηλεόραση δεν είναι εντελώς κακό. Είναι ένας άριστος τρόπος χαλάρωσης. Όταν όμως γίνεται η εναλλακτική μας δραστηριότητα όποτε είμαστε κουρασμένοι ή βαριόμαστε, δεν υποχρεώνουμε τον εαυτό μας να επιδοθούμε σε πιο δημιουργικές ή ενδιαφέρουσες δραστηριότητες. 

Η πολλή τηλεθέαση σημαίνει οτι καθόμαστε ή ξαπλώνουμε υπερβολικά, κάτι που δεν υποστηρίζει έναν υγιεινό και δραστήριο τρόπο ζωής.

6. Ενδίδουμε σε αρνητικές σκέψεις
Όταν είμαστε μόνοι, είναι εύκολο να χαθούμε σε αρνητικές σκέψεις για τον εαυτό μας, τους συναδέλφους, τον οδηγό που μπήκε μπροστά μας στον δρόμο κλπ. Οι αρνητικές σκέψεις γίνονται συνήθεια που καλλιεργεί την ανησυχία, την ταραχή, ακόμα και την κατάθλιψη. 

Όταν είσαι μόνος, πρέπει να βρεις τρόπο να συλλαμβάνεις τον εαυτό σου όταν πέφτει σε αρνητικές σκέψεις και να μετατοπίζεις τις σκέψεις και τις πράξεις σου σε κάτι θετικό.

7. Πληγώνουμε με λόγια τον/την σύζυγο, σύντροφο ή τα παιδιά μας
Είναι πολύ εύκολο να επιτρέψεις στο άγχος, τον θυμό ή τα άσχημα συναισθήματα να επηρεάσουν τις στενότερες σχέσεις σου όταν βρίσκεσαι στο σπίτι σου. Λέμε απερίσκεπτα και οδυνηρά πράγματα στους ανθρώπους που αγαπάμε περισσότερο, επειδή αισθανόμαστε ασφαλείς οτι δεν θα μας εγκαταλείψουν. 

Θα έλεγες τα ίδια πράγματα στον συνέταιρο ή έναν φίλο; Ποιός θέλεις να είσαι για τους αγαπημένους σου;

8. Εργαζόμαστε πάρα πολλές ώρες
Αν εργάζεσαι στο σπίτι ή φέρνεις δουλειά στο σπίτι, βρίσκεις κάποιες φορές ότι δουλεύεις περισσότερο απ’ όσο υπολογίζεις ή απ’ όσο θα έπρεπε; Η εργασία από το σπίτι έχει τα πλεονεκτήματά της αλλά όχι αν δημιουργεί ανισορροπία με την οικογένεια, τους φίλους και τις άλλες δραστηριότητες.

9. Αποφεύγουμε τις αποφάσεις
Όταν είσαι μόνος, είναι ιδιαίτερα εύκολο να αγνοήσεις τα προβλήματα ή τις συγκρούσεις και να αποσπαστείς με την τηλεόραση, το διαδίκτυο ή άλλες δραστηριότητες που αναισθητοποιούν το μυαλό. Για όσο περισσότερο επιτρέπουμε στα προβλήματα και στις συγκρούσεις να παραμένουν χωρίς να τα αντιμετωπίζουμε, τόσο πιο περίπλοκα και δύσκολα γίνονται.

10. Ξεχνάμε τους καλούς τρόπους μας
Είναι κάτι που μπορούμε να αφήνουμε όταν είμαστε απολύτως μόνοι. Όμως, με την οικογένειά σου, μην ξεχνάς οτι οι καλοί τρόποι είναι ένα από τα λίγα πράγματα που μας διαχωρίζουν από τα άγρια ζώα!

11. Απομονωνόμαστε
Αν έχεις μια αγχωτική δουλειά ή είχες μια δύσκολη μέρα ή εβδομάδα, είναι εύκολο να αποσυρθείς στην μοναχικότητα και να αποσυνδεθείς από τον κόσμο. Ωστόσο η υπερβολική απομόνωση δεν είναι υγιής. Οδηγεί σε μοναξιά και καταθλίψεις.

12. Στοχαζόμαστε ή ανησυχούμε πάρα πολύ
Ο χρόνος με τον εαυτό μας μας δίνει χρόνο να ανησυχήσουμε ή να στοχαστούμε για τα προβλήματά μας ή για μελλοντικά γεγονότα. Όταν παρατηρείς να συμβαίνει κάτι τέτοιο, απόσπασε τον εαυτό σου με κάτι θετικό, όπως χρόνο με την οικογένεια, τους φίλους, να τελειώσεις κάποιο σχέδιο ή οτιδήποτε απασχολεί το μυαλό.

13. Ενδίδουμε στην ζήλια
Οπουδήποτε κι αν κοιτάξουμε, μπορούμε να βρούμε ανθρώπους που έχουν κάτι το οποίο θέλουμε ή μπορούν να κάνουν κάτι που ευχόμαστε να μπορούσαμε κι εμείς. Είναι εύκολο να επιστρέψεις σπίτι και να αρχίσεις να σκέφτεσαι αυτούς τους ανθρώπους. 

Παγιδευόμαστε στην ζήλια και στην λαχτάρα για περισσότερα. Όμως αυτός ο τρόπος σκέψης είναι αντιπαραγωγικός και ενδεχομένως επιβλαβής.

14. Ξοδεύουμε υπερβολικά
Τώρα που μπορούμε πλέον να αγοράσουμε τα πάντα διαδικτυακά είναι πραγματικά δελεαστικό να κάνεις αγορές όταν δεν βλέπεις να ανταλάσσονται χρήματα. Πλήξη, μοναξιά και ζήλια, μπορούν να μας τραβήξουν μέχρι το κομπιούτερ για να αγοράσουμε πράγματα που δεν χρειαζόμαστε.

15. Περιεργαζόμαστε υποθέσεις των άλλων
Έχεις συλλάβει ποτέ τον εαυτό σου να ψάχνει το γραφείο του/της συζύγου σου ή να διαβάζει το ημερολόγιο της κόρης σου; Έχεις παράσχει ανεπιθύμητη κριτική σε μέλος της οικογένειάς σου απλώς επειδή μπορούσες; 

Έχεις παραβιάσει τον προσωπικό χρόνο κάποιου μέλους της οικογένειάς σου; Χρειάζεται να σεβόμαστε ο ένας την ιδιωτικότητα και την αξιοπρέπεια του άλλου, ακόμα κι όταν είναι οικογένεια και ζουν μαζί μας.

16. Δανειζόμαστε χωρίς να ρωτάμε
Εκτός απ’ το να ανακατευόμαστε στα πράγματα των άλλων, μερικές φορές, απλώς παίρνουμε τα πράγματά τους. Ίσως να μην πρόκειται για κλοπή αλλά δανειζόμαστε χωρίς την ευγένεια να ρωτήσουμε. Τα μέλη της οικογένειάς μας την αξίζουν όσο οποιοσδήποτε.

17. Δημιουργούμε χάος
Όταν είμαστε μόνοι, ποια η διαφορά αν αφήσουμε τα πιάτα συσσωρευμένα στον νεροχύτη ή τα ρούχα μας σκορπισμένα τριγύρω; Το πώς διατηρούμε τον χώρο που ζούμε, αντικατοπτρίζει πώς λειτουργεί ο εσωτερικός μας κόσμος. Κρατώντας καθαρό και τακτοποιημένο το σπίτι σου, σου δίνει ενέργεια και κάνει εσένα και την οικογένειά σου να νιώθεις ανάλαφρα.

18. Παρακολουθούμε ανθυγιεινό υλικό στον υπολογιστή
Είτε πρόκειται για ειδήσεις, πορνό, ανόητους κομπασμούς ή κουτσομπολιό για διασημότητες, οι υπολογιστές μας μπορούν να γίνουν μέσα πρόσβασης σε αρνητική ενέργεια και εικόνες. Όλοι κοιτάζουμε λίγο σε ανόητα και σκανδαλώδη σκουπίδια αλλά αν γίνει πάγια συνήθεια, θα βλάψει τις σχέσεις σου και την αυτοεκτίμησή σου.

19. Γινόμαστε αμυντικοί και αντιδραστικοί
Όταν δεν βλέπει κανένας, αφαιρεί την πίεση η ώριμη συναισθηματική βαλβίδα μας. Όταν είμαστε με τους συζύγους ή τα παιδιά μας, είναι πολύ εύκολο να επιτρέψουμε και παιδαριώδη συναισθήματα να έρθουν στην επιφάνεια με αμυντικά ή αντιδραστικά σχόλια ή συμπεριφορές. Ή όταν είμαστε εντελώς μόνοι, ίσως ενδώσουμε σε έξαρση αυτολύπησης ή ξέσπασμα θυμού.

20.Δεν επιβεβαιώνουμε τον εαυτό μας
Όταν είμαστε μόνοι έχουμε τεράστια ευκαιρία να χρησιμοποιήσουμε χρόνο για να οικοδομήσουμε τον εαυτό μας και να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι. Αντί να ενδίδεις σε αρνητικές σκέψεις, λόγια θυμού ή αποχαυνωτικές δραστηριότητες, σκέψου πώς μπορείς να χρησιμοποιήσεις τον προσωπικό σου χρόνο για να τονώσεις την αυτοπεποίθησή σου, να γίνεις πιο υγιής, να βελτιώσεις τις σχέσεις σου ή να αναπτύξεις την αυτογνωσία σου.

Το σπίτι σου είναι ένας ασφαλής παράδεισος και θα πρέπει να είναι ένας χώρος ειρήνης και ανανέωσης. 

Ξεκίνα να χρησιμοποιείς τον χρόνο με τον εαυτό σου, ή με την οικογένειά σου, ως ιερό, και πολύτιμο για να είσαι ο καλύτερος εαυτός σου και να κάνεις επιλογές για την ανάπτυξη και την ενδυνάμωση του εαυτού σου και της οικογένειάς σου.




womaneveryday.wordpress.com

Αυτός που θέλει το καλό σου είναι το καλύτερο σου…!!!!

Ψάχνουμε κι επιζητούμε άτομα, που δε θα το βάζουν στα πόδια μόλις μια αναποδιά μας χτυπήσει την πόρτα.

Φυσικά και θα υπάρχουν πάντα αυτοί που θα είναι πλάι μας σε κάθε άσχημη κατάσταση που βιώνουμε. Ωστόσο, δεν είναι λίγες οι φορές που χάνουμε άτομα από δίπλα μας ακόμα και στις χαρές μας.

Δεν τα χάνουμε, όμως, επειδή εμείς οι ίδιοι πήραμε την απόφαση να τα απομακρύνουμε, αλλά γιατί εκείνοι δεν άντεξαν να μας βλέπουν ευτυχισμένους. 

Δεν μπόρεσαν να διαχειριστούν τη χαρά μας, διότι η δική μας ευτυχία μετατρεπόταν σε δική τους λύπη, ή καλύτερα σε δική τους ζήλια.

Να αναζητάς, λοιπόν, αυτούς τους ανθρώπους που λυπούνται με τη λύπη σου και χαίρονται με τη χαρά σου. Αυτοί που θέλουν τα καλύτερα για σένα, είναι οι καλύτεροι για σένα. Κι αυτό δεν ισχύει μόνο για μια ομάδα ανθρώπων. Δεν ισχύει μόνο για τους φίλους ή μόνο για τους ερωτικούς συντρόφους σου. Ισχύει για όλους.

Μείνε μαζί με τους φίλους που έμειναν μαζί σου γιατί ήθελαν. Μείνε με τους φίλους που έκλαψαν μέσα τους όταν σε είδαν να κλαις και γέλασαν δύο φορές πιο δυνατά από σένα όταν σε είδαν να χαίρεσαι. 

Μείνε με τους φίλους που σε είδαν να πηγαίνεις μπροστά, να προοδεύεις, να πετυχαίνεις τους στόχους σου και δε ζήλεψαν ούτε ένα λεπτό παρά ένιωσαν υπερήφανοι. 

Μείνε με αυτούς που σου έδωσαν συμβουλές για το καλό σου κι όχι για να φας τα μούτρα σου. Αυτοί είναι που θέλουν τα καλύτερα για σένα.

Όσον αφορά στον έρωτα τα πράγματα γίνονται λίγο πιο περίπλοκα, επειδή η λογική τείνει να δύσει ολοκληρωτικά. Έτσι, υπερβολικές καταστάσεις κι αντιδράσεις των συντρόφων σου, όπως είναι η ανεξέλεγκτη ζήλια ή ο επαναλαμβανόμενος έλεγχος στα προσωπικά σου δεδομένα, τις παρερμηνεύεις ως κάτι χαριτωμένο και φυσιολογικό. Γράψε λάθος!

Αυτός που θα είναι ο κατάλληλος για σένα δε θα σου στερήσει την παραμικρή ελευθερία σου. 

Δε θα σου απαγορεύσει ποτέ και τίποτα που να είναι για το καλό σου. Στην τελική, κάποιος που πραγματικά σε αγαπάει, θα σε αφήσει να κάνεις τις δικές σου επιλογές, θα σε οδηγήσει ένα βήμα πιο κοντά στην ευτυχία ακόμη κι αν γνωρίζει πως ο ίδιος πιθανόν πάψει να υπάρχει στα σχέδιά σου.

Τρίτη και σημαντικότερη ομάδα ανθρώπων στη ζωή σου, είναι η οικογένειά σου. 

Όλη η αγάπη, το ενδιαφέρον, η ανησυχία, οι θυσίες είναι τα πιο αληθινά δώρα που θα μπορούσε να σου προσφέρει ποτέ κάποιος. Απ’ την πρώτη στιγμή που γεννιέσαι είσαι στο επίκεντρο και προσπαθούν με κάθε τρόπο να σου δώσουν τα καλύτερα εφόδια για να πορευθείς στο δύσκολο μονοπάτι της ζωής.

Σε προικίζουν με αξίες, ιδέες, όνειρα, ήθος, αλλά ποτέ μα ποτέ δε σου ζητούν αντάλλαγμα. Το αντάλλαγμα τους είναι η δική σου πρόοδος κι επιτυχία. 

Το δικό τους δώρο είναι να σε δουν να πετυχαίνεις ως άνθρωπος, να φτάνεις ψηλά και να στοχεύεις ακόμα υψηλότερα. Ίσως, τελικά, να ‘ναι και οι μόνοι άνθρωποι που θέλουν να σε βλέπουν να είσαι πάντα καλύτερα απ’ αυτούς.

Όπως και να ‘χει, εσύ να επιλέγεις να μένεις με τους καλύτερους. Είτε αυτοί λέγονται φίλοι, είτε έρωτες, είτε συγγενείς. Κανείς δεν είπε πως είναι πολλοί. Είναι λίγοι, αρκετοί όμως για να σου προσφέρουν αυτά που πρέπει. 

Είναι αρκετοί για να σου αποδείξουν πως το αληθινό υπάρχει ακόμα και σήμερα. Αρκετοί για να σε βοηθήσουν, να σε νουθετήσουν, να σε στηρίξουν. Είναι αρκετοί για να καλύψουν και το πιο μεγάλο κενό σου. 

Είναι αρκετοί για να επιτελέσουν το «καθήκον» τους, το οποίο δεν είναι άλλο απ’ το δικό σου το καλό. Κι αυτοί που επιδιώκουν το δικό σου το καλό είναι πάντα οι καλύτεροι για σένα. 




Ανδριάνα Νίκου - pillowfights.gr

Τι να κάνετε όταν νιώθετε ότι η ζωή σας καταρρέει…!!!!

Υπήρξαν στιγμές που νιώσατε ότι η ζωή σας στην κυριολεξία τινάζεται στον αέρα; Ίσως βιώσατε κάποιον χωρισμό και στη συνέχεια απολυθήκατε. Ή ίσως σιχαίνεστε τη δουλειά σας, αλλά δεν μπορείτε να βρείτε καινούρια και στη συνέχεια αρρωσταίνετε. Ή είστε νηφάλιοι και συνειδητοποιείτε ότι η ζωή σας είναι χάλια.

Όταν νιώθουμε ότι η ζωή μας καταρρέει, είναι εύκολο να αισθανόμαστε κολλημένοι, ανήσυχοι και θυμωμένοι. Ίσως κατηγορούμε τους εαυτούς μας για τις επιλογές μας θεωρώντας πως θα έπρεπε να είμαστε πιο προσεκτικοί. Σταματήστε να σκέφτεστε έτσι. Η ενοχοποίηση και η κατάκριση του εαυτού σας κάνει τα πράγματα χειρότερα.

Όλοι κάνουμε τις καλύτερες επιλογές που μπορούμε ανάλογα με τις δεδομένες συνθήκες. Όταν κάνετε σκέψεις αυτοκαταστροφής, ρωτήστε τον εαυτό σας: τι ακριβώς προσπαθείτε να αποφύγετε; Μάλλον προσπαθείτε να σώσετε τον εαυτό σας από κάτι που δεν νιώθατε αρκετά ισχυροί για να αντιμετωπίσετε.

Αν και η απόφαση που λάβατε δεν είχε το αποτέλεσμα που θέλατε, υπάρχουν πολλά οφέλη. Διότι ξέρετε πλέον τι δεν είναι λειτουργικό για σας και πιθανώς έχετε μάθει περισσότερα για το τι είναι πραγματικά σημαντικό. 

Ένα άλλο πλεονέκτημα του να βρίσκεστε σε δύσκολη θέση είναι ότι μπορεί να σας εμπνεύσει να αλλάξετε. Όταν η ζωή σας καταρρέει, ξέρετε ότι κάτι πρέπει να αλλάξει, ότι η ζωή σας δεν μπορεί να συνεχιστεί όπως ήταν. 

Αυτό σας δίνει την ελευθερία να εξερευνήσετε πράγματα που ίσως δεν τολμούσατε πριν. Οπότε τι κάνετε; Μπορείτε να ξεκινήσετε να χτίζετε τα πράγματα από την αρχή.

Δώστε στον εαυτό σας την ευκαιρία να προχωρήσετε αργά και σωστά, διότι τα καλά θεμέλια θα σας στηρίξουν στη ζωή. Δεν θα μπορέσετε να δείτε άμεσα τις αλλαγές, αλλά θα είστε ικανοί για πολύ μεγάλες και θετικές αλλαγές όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή. Σκεφτείτε το σαν μια επένδυση για τον εαυτό σας.

Για να χτίσετε ισχυρά θεμέλια, σκεφτείτε τα παρακάτω 4 πράγματα

1. Τι χρειάζεστε για να υποστηρίξετε τον εαυτό σας;
Εξετάστε τη φυσική, ψυχική και πνευματική σας ευεξία. Τι χρειάζεται μεγαλύτερη βοήθεια αυτή τη στιγμή; Εστιάστε σε αυτό αρχικά. Για παράδειγμα, ίσως χρειαστεί να θεραπευτείτε, να αλλάξετε τον τρόπο ζωής σας ή να εμπιστευτείτε τον εαυτό σας ή να αναπτύξετε μια πνευματική σχέση.

2. Πόσο σας επηρεάζουν οι άνθρωποι και τα πράγματα γύρω σας;
Αν επηρεάζεστε από εξωτερικά γεγονότα, βάλτε όρια για να προστατέψετε τον εαυτό σας. Αν φαίνεται ότι τίποτα δεν σας αγγίζει, δώστε έμφαση στις εσωτερικές αντιδράσεις σας.

3. Τι πρέπει να διώξετε από τη ζωή σας που δεν είναι πλέον λειτουργικό για σας;
Βγαίνοντας από μια κατάσταση που δεν είναι λειτουργική για σας, μπορεί να έχετε αναπτύξει συμπεριφορές, τρόπους σκέψης, σχέσεις ή ομάδες που δεν ανταποκρίνονται πλέον σε αυτό που θέλετε να είστε. Όλα αυτά τα αποκαλώ «αγγαρείες». 

Αφήστε τα να φύγουν. Για πράγματα που είναι δύσκολο να αλλάξουν, προτείνω να γράψετε τα μειονεκτήματά τους και στη συνέχεια να προσευχηθείτε να απελευθερωθείτε από αυτά.

4. Πώς μπορείτε να δημιουργήσετε ένα υποστηρικτικό πλαίσιο;
Ασχοληθείτε με αυτά που θέλετε μέσω βιβλίων, μαθημάτων, ομάδων και (αν είναι δυνατόν) κάποιου προσωπικού προπονητή ή θεραπευτή. Αυτά σας κρατούν σε εγρήγορση και σας βοηθούν να επιτύχετε όταν θα χρειαστεί να αντιμετωπίσετε τα αναπόφευκτα εμπόδια που θα προκύψουν στον δρόμο σας. 

Μπορείτε να διαπιστώσετε ότι ένα βιβλίο λειτουργεί καλύτερα σε ορισμένες καταστάσεις, ενώ θα χρειαστείτε προσωπική υποστήριξη σε άλλες περιπτώσεις.

Ίσως παρατηρήσατε ότι από αυτή τη λίστα λείπουν 2 σημαντικά πράγματα για τον τρόπο που θα χτίσετε τα θεμέλιά σας: οι προσωπικές σχέσεις και η καριέρα. Αυτό έγινε σκόπιμα. 

Είναι δύσκολο να δεσμευτείτε ως προς ένα άλλο πρόσωπο ή δουλειά προτού γνωρίσετε τον καινούριο εαυτό σας. Προσέξτε να μην υπερβάλλετε, διότι μπορεί να απογοητευτείτε. Θυμηθείτε: ένα σπίτι χτίζεται πάντα σιγά σιγά. Ξεκινήστε από τον εαυτό σας.