Γυαλιά ηλίου: Ανατρέπονται όλα όσα ξέραμε μέχρι τώρα…!!!!

Γυαλιά ηλίου: Ανατρέπονται όλα όσα ξέραμε μέχρι τώρα.. Τα γυαλιά ηλίου μας έχουν πείσει ότι είναι κάτι άκρως απαραίτητο όσον αφορά την υγεία μας και ειδικά τα μάτια μας για την αντιμετώπιση της φωτεινότητας του ήλιου.. Σε αυτό το άρθρο θα δούμε γιατί αυτό δεν είναι αληθινό..

Θα δούμε γιατί αυτό δεν ισχύει.. Η φύση μας έχει προικίσει με όλες τις δυνατότητες ώστε να ανταποκρινόμαστε και να μπορούμε να διαβιώνουμε σε αυτό το περιβάλλον.. 

Και ένα μεγάλο όπλο μας είναι τα μάτια μας.. Η δουλειά τους δεν είναι μόνο για να μας βοηθούν να βλέπουμε.. Κάνουν και κάτι άλλο πάρα πολύ σπουδαίο τα μάτια μας..

Σκεφτείτε τα ως ΑΝΙΧΝΕΥΤΈΣ οι οποίοι ανιχνεύουν το περιβάλλον και ειδικά τη φωτεινότητα του ήλιου και στέλνουν αυτές τις πληροφορίες στον εγκέφαλο, ούτως ώστε ανάλογα με τη φωτεινότητα που υπάρχει στο περιβάλλον μας να παραχθεί η κατάλληλη ποσότητα μελανίνης και έτσι να προστατευτούμε..

Τι γίνεται τώρα με τα γυαλιά ηλίου;; Στερούν από τα μάτια μας αυτή τη δυνατότητα γιατί αλλοιώνουν τη φωτεινότητα του ήλιου και έτσι δεν μπορεί να πάει η σωστή πληροφορία στον εγκέφαλο.. Και αυτό έχει ως αποτέλεσμα να μην μπορεί να παραχθεί η σωστή ποσότητα μελανίνης..

Μην παράγοντας λοιπόν ο οργανισμός μας την μελανίνη που χρειαζόμαστε, καταστρέφετε το δέρμα μας και αντιμετωπίζουμε πολλά και σοβαρά προβλήματα.. Είναι άκρως απαραίτητο να μπορέσουμε να καταλάβουμε αυτό ακριβώς..

Αν λοιπόν εξαιρέσουμε κάποιες ειδικές περιπτώσεις όπως η οδήγηση στην οποία θα πρέπει να έχουμε πάρα πολύ καλή ορατότητα και καμία παρεμβολή, σε όλες τις άλλες περιπτώσεις δεν θα πρέπει να φοράμε γυαλιά ηλίου..

Καταλαβαίνουμε ότι αυτό που λέμε είναι εναντίον του κέρδους για κάποιες επιχειρήσεις αλλά είμαστε υποχρεωμένοι να το πούμε.. 

Μάλιστα τα γυαλιά ηλίου εκτός από το πρόβλημα που αναφέραμε δημιουργούν και άλλα προβλήματα, όπως όρασης… Και αναγκαζόμαστε να πάμε στον οφθαλμίατρο και μετά πάλι πίσω στα καταστήματα οπτικών.. 

Καταλαβαίνετε λοιπόν πως έτσι δημιουργείτε ένας φαύλος κύκλος που και μας καταστρέφει την υγεία , αλλά μας καταστρέφει και την τσέπη..

Και ένα τιπ για τις γυναίκες που δεν μαυρίζουν… Σκεφτείτε τι είπαμε σε αυτό το άρθρο και μην φοράτε γυαλιά κατά την διάρκεια της ηλιοθεραπείας. 

Θα δείτε εντυπωσιακά αποτελέσματα στο μαύρισμα γιατί είπαμε ότι ο εγκέφαλος θα παράγει την σωστή μελανίνη και όχι την περιορισμένη την οποία τα μάτια πίσω από τα γυαλιά ηλίου του λένε να παράξει..

https://lumi-news.gr

Το “σε αγαπώ”, δεν περιλαμβάνει “μου ανήκεις”…!!!!

Προέρχεσαι από τη γυναίκα και μόνο και μόνο γι’αυτό, πρέπει να την σέβεσαι. Όχι να σέβεσαι τη μάνα σου μόνο, αλλά όλες τις γυναίκες που θα έρθουν στο δρόμο σου.

Το ότι είσαι πιο δυνατός, δεν σε κάνει πιο ανώτερο όν. Χρησιμοποίησε τη δύναμή σου για να την προστατέψεις και όχι για να την απειλείς ή να την χτυπάς. Δεν έχεις κανένα δικαίωμα και αμέσως κατατάσσεσαι στην κατηγορία των ζώων.

(Και υποβιβάζω τα ζώα κιόλας)

Η γυναίκα – όπως και ο άντρας – έχει την επιλογή να φύγει από μία σχέση όταν δεν περνάει καλά. Δεν θα απολογηθεί και δεν μας νοιάζει ο λόγος. Για να θέλει να φύγει, πάει να πει ότι δεν κατάφερες να της δώσεις αυτά που θέλει ή τελοσπάντων, έχει τους λόγους της.

Δεν είναι στη φυλακή. Δεν είσαι δεσμοφύλακας. Δεν την έχει καταδικάσει κάποιο δικαστήριο να είναι μαζί σου για πάντα. Κάνε λοιπόν στην άκρη και άστην να πάει όπου θέλει.

Δεν είναι ιδιοκτησία σου!

Πρέπει ο κάθε άνθρωπος να μπορεί να αποφασίζει για την ζωή του, χωρίς να κινδυνεύει η ζωή του. Άντρας ή γυναίκα.

Όταν πλησιάζεις μια γυναίκα, να είσαι κόσμιος. Να μην είσαι σαλιάρης και επιδειξίας. Μην είσαι επίμονος, υπερόπτης και φορτικός.

Να είσαι κύριος και να εμπνέεις ασφάλεια. Να είσαι ευγενικός και να αποφύγεις να την φέρεις σε δύσκολη θέση.

Μπορεί να μην της αρέσεις. Δεν είναι υποχρεωμένη να της αρέσεις. Προχωράς το δρόμο σου και αυτή τον δικό της.

Ναι οκ, είσαι φοβερός άντρας και πολύς της πέφτεις, όμως δεν της έκανες κλικ. Τι να κάνουμε τώρα; Να την αρχίσουμε στα χαστούκια για να της αρέσεις;

Τη γυναίκα δεν την επιλέγουμε για οικιακή βοηθό. Δεν την έχουμε για να μας καθαρίζει, να μαγειρεύει, να πλένει, να σιδερώνει κτλ. Την επιλέγουμε ως ισάξια οντότητα με μας και μοιραζόμαστε – με συζήτηση και λογική – τις ανάγκες μίας συμβίωσης.

Ναι, τα καταφέρνει καλύτερα σε αυτά, όμως δεν την επιλέγουμε ΜΟΝΟ για αυτά και για να βολέψουμε τον κώλο μας. Οι δουλειές του σπιτιού, λογίζονται ίδιες με τις δουλειές εκτός σπιτιού και παρόλο που δεν αμοίβονται, έχουν την ίδια βαρύτητα. Να μην πω για τις ανάγκες των παιδιών!

Οπότε φράσεις του τύπου, “σε ταΐζω”, “τίποτα δεν κάνεις”, “εγώ σκοτώνομαι και εσύ πίνεις καφέ” και άλλες τέτοιες αηδίες, καλό θα ήταν να λείπουν. Εάν δεν σας αρέσει, αλλάξτε ρόλους.

Η χορτάτη γυναίκα που σε αγαπάει, δεν θα διαννοηθεί ποτέ να σε απατήσει. Αυτό είναι νόμος. Σταμάτα λοιπόν τις ζήλειες και άστην να αναπνέει ελεύθερα.

Το “σε αγαπώ”, δεν περιλαμβάνει “μου ανήκεις”. Δεν περιλαμβάνει, κάνω ότι γουστάρω, αλλά συγχώρεσε με διότι “σε αγαπώ”. Δεν έχει, σε βρίζω σήμερα πατόκορφα, αλλά “σε αγαπώ”, απλά ήμουν πιεσμένος.

Σεβασμός γαμώ το μου.

Έλεος, είμαστε άνθρωποι.

Δώσε στη γυναίκα 10 συναισθήματα και θα σου επιστρέψει 20 – 30 πίσω. Δώσε αγάπη και θα επιστρέψει λατρεία. Μίλα της όμορφα και θα το θυμάται. Σεβάσου την και θα σε εκτιμήσει.

Άκουσε την. Νιώσε την. Ταξίδεψε μαζί της.

Θα είναι το ομορφότερο σου ταξίδι.

Μάνος Σαμοθρακής – Τριστάνος 

loveletters.gr

https://www.awakengr.com

Εκτίμησε την μάνα σου πριν να είναι αργά…!!!!

Βλέπω στο δρόμο μανάδες με τα παιδιά τους, ηλικίες διάφορες, πότε μωρά σε καροτσάκια, ενίοτε πιτσιρίκια, άλλοτε έφηβοι και καμιά φορά βλέπω κι ενήλικους με τις μητέρες τους.

Μου αρέσει πολύ το θέαμα, δε σας κρύβω, κι έτσι τους ακολουθώ με το βλέμμα μου, τους παρατηρώ ώσπου να χαθούν απ’ το οπτικό μου πεδίο. 

Απολαμβάνω τις τρυφερές αγκαλιές που ανταλλάσσουν, τα παιχνίδια, τα χαμόγελα στα παιδικά πρόσωπα, αλλά και στα πρόσωπα των μαμάδων τους. 

Καμιά φορά συγκινούμαι, άλλες νοσταλγώ και θυμάμαι. Βλέπετε, δεν έχουμε όλοι τη μαμά μας να μας συντροφεύει σε κάθε μας βήμα.

Για κάποιους από μας η μαμά «έχει φύγει».

Αδυνατώ να σταθώ στο πόσο πολύ αλλάζει ξαφνικά η ζωή σου χάνοντας εκείνον τον άνθρωπο που σ’ αγαπάει άνευ όρων, κυρίως γιατί και μόνο η σκέψη πονάει. 

Αδυνατώ ακόμα και να περιγράψω πόσες πολλές απουσίες θα έχεις να αντιμετωπίσεις σαν χάσεις τη μητέρα σου κι αυτό γιατί κάθε φορά θα θες να μοιραστείς κάτι, θα θες να της δείξεις κάτι κι εκείνη απλά δε θα είναι εκεί. 

Όχι γιατί δεν ήθελε, όχι γιατί δεν μπόρεσε, αλλά μάλλον γιατί δεν πρόλαβε. Κι έτσι κυλά η ζωή σου. Με μια άδεια θέση σε κάθε γεγονός. Μεγάλο, μικρό δεν έχει σημασία γιατί όλα το ίδιο σε πληγώνουν. Κι αυτή είναι μια πληγή που την κουβαλάς και που πιστεύεις πως με τον χρόνο θα σταματήσει να πονάει τόσο.

Αν παύει να πονάει, δεν ξέρω να σας πω. Ξέρω να σας πω, όμως, πως σε αλλάζει. Πως σε κάνει να βλέπεις τα πράγματα αλλιώς. Σε ευαισθητοποιεί πάρα πολύ σε θέματα που έχουν να κάνουν με την οικογένεια, με τα παιδιά, με τη μητρότητα. 

Σε κάνει να αντιλαμβάνεσαι πως κανείς, ποτέ δεν είναι δεδομένος. Στην αρχή, αλλάζει κι ο κόσμος γύρω σου. Τον βλέπεις πιο σκληρό, έτοιμο να σε κατασπαράξει, αλλά με το χρόνο καταλαβαίνεις πως πάντα έτσι σκληρός ήταν, απλά εσύ δεν ήσουν τόσο «εύθραυστος».

Σ’ αυτά που σε πονούν στον κόσμο θα μπουν, άθελά τους, τα παιδιά που φωνάζουν δημοσίως στη μητέρα τους ή της μιλούν άσχημα κι αυτό γιατί σκέφτεσαι ότι αυτή η μάνα πονάει, πληγώνεται και πως ίσως να ήταν έτσι και για τη δική σου, οπότε αυτομάτως γίνεσαι κουρέλι. 

Θα ακούσεις μια μάνα στο δρόμο να γλυκομιλάει στο σπλάχνο της και χωρίς να το καταλάβεις ίσως αρχίσεις να κλαις. Δεν ξέρεις πώς συγκινήθηκες τόσο και γιατί, ή ξέρεις και φοβάσαι να το παραδεχτείς. Πάντως, ό,τι συναντάς κάτι θυμίζει κι ό,τι βλέπεις κάτι σου ξυπνά.

Θα θες να πας εκεί και να αγκαλιάσεις αυτήν την άγνωστη μητέρα και να της πεις πως δε φταίει εκείνη, να της πεις πως είναι η αλαζονεία της νιότης που κάνει τα παιδιά όλου του κόσμου εριστικά κι απόλυτα. 

Θες να της εξηγήσεις πως αν όλα τα παιδιά κατανοούσαν πόσο σημαντική είναι μια μάνα, πόσο μεγάλο το κενό που αφήνει φεύγοντας, τότε κανείς δε θα άφηνε να χαθεί λεπτό μέσα σε έριδες, παρεξηγήσεις κι ασυμφωνίες. 

Δεν είναι πως εκτιμάς τον άνθρωπό σου όταν εκείνος φύγει. Είναι που οι άνθρωποι βλέπουμε τους γονείς μας αειθαλείς, ενώ δεν είναι.

Ίσως φταίει που όταν αναρωτηθήκαμε αν οι γονείς μας θα πεθάνουν εκείνοι μας απάντησαν αρνητικά για να μας καθησυχάσουν. Ίσως φταίει που στα παιδικά μας μάτια ήταν πάντα τόσο δυνατότεροι ή ικανότεροι από εμάς που δεν το χώρεσε ο νους μας πως μπορεί να πάθουν κάτι. 

Η αλήθεια, όμως, είναι πως γενικά οι ζωές μας είναι απίστευτα εύθραυστες και μικρές για να χάνουμε χρόνο σε τσακωμούς. Κι η μάνα είναι πολύ σημαντική για να την κακοκαρδίζεις.

Φυσικά, δε γίνεται να συμφωνείτε και σε όλα, δεν αποφεύγονται όλες οι διαφωνίες, αλλά είναι στο χέρι σου πόσο θα κρατήσει αυτή η αψιμαχία και σε συμβουλεύω να είναι για λίγο. Ακόμα κι αν τη χαρείς μέχρι τα βαθιά της γεράματα, όταν φύγει, θα σου λείψει μέχρι κι η χειρότερή της συνήθεια και στο λέω εκ πείρας. 

Ακόμα κι αν λες πόσο σου τη σπάει η γκρίνια της, η σκούπα το πρωί της Κυριακής πάνω στο hangover σου, η εμμονή της με το τι κάνεις, πού πας, πού είσαι και πότε θα γυρίσεις, κατά βάθος ξέρεις πως δε θα ήθελες και κάτι άλλο. 

Όλα αυτά την κάνουν τη δική σου μαμά. Για όλα αυτά να την αγαπάς περισσότερο απ’ όσο νομίζεις πως μπορείς και να μην την έχεις δεδομένη.

Εκμεταλλεύσου το χρόνο. Απόλαυσε την παρέα της. Βγάλ’ τη μια βόλτα να πιείτε έναν καφέ, να κάνετε μερικά ψώνια. Σκέψου πως τώρα είναι η σειρά σου να της δώσεις πίσω όλα όσα έκανε εκείνη για σένα όσο ήσουν παιδί - και δεν ήταν λίγα.

Κάν’ την περήφανη, κάν’ την να γελάσει, ξεκούρασέ την όσο μπορείς και πες της πολλά «σ’ ευχαριστώ» κι άλλα τόσα «σ’ αγαπώ». Κανείς δεν είναι δεδομένος, να το θυμάσαι, και περισσότερο η μάνα μας. Συντάκτης: Σουζάνα Ντεζούκι

pillowfights.gr

https://www.awakengr.com

Ό,τι κάνεις ή δεν κάνεις, αργά ή γρήγορα, θα το πληρώσεις και θα το πληρωθείς…!!!!

Η ζωή έχει ένα απίστευτο σύστημα να επιστρέφει συναισθήματα, συμπεριφορές και καταστάσεις. Κάποιος μπορεί να το πει κάρμα, άλλος ειμαρμένη και κάποιος άλλος θεία δίκη! 

Δεν ξέρω τι από όλα αυτά είναι και τι αντιπροσωπεύει τον καθένα, μα το ριζικό του κάθε ανθρώπου είναι ένα και δεν γλιτώνει από αυτό. Ό,τι κάνεις ή δεν κάνεις… αργά ή γρήγορα… θα το πληρώσεις και θα το πληρωθείς.

Ό,τι κάνεις ή δεν κάνεις… αργά ή γρήγορα… θα το πληρώσεις και θα το πληρωθείς

Δεν μπορείς να εξαπατάς και να μην εξαπατηθείς

Δεν μπορείς να αγαπάς και να μην αγαπηθείς

Δεν μπορείς να λες ψέμματα και να μην σου πουν και εσένα

Δεν μπορείς να βοηθάς και να μην βοηθηθείς και εσύ.

δύο χέρια κάνουν ανταλλαγή ενέργειας δούναι και λαβείν δίνω και παίρνω ένωση σουρεάλ

Όλα φαίνονται να γίνονται βάση σχεδίου, αλλά δεν είναι έτσι. Και αν είναι, το σχέδιο το φτιάχνεις εσύ, με τις συμπεριφορές σου και τις σκέψεις σου. Με τις αντιδράσεις και τα θέλω σου.

Δημιουργείς το μοντέλο της ζωής σου και έπειτα αυτό, επιστρέφεται πίσω σε σένα μεταφρασμένο σε ανθρώπους που σε αγάπησαν, σε δουλειές που έχασες, σε δόξα που κέρδισες και σε φίλους που σε «άδειασαν».

Άγνωστοι ήρθαμε και άγνωστοι θα φύγουμε. Το μυστικό είναι να έχουμε πληγώσει όσους λιγότερους μπορούμε και να έχουμε βοηθήσει όσους περισσότερους γίνεται. Αν είναι εφικτό.

Αν είμαστε στο κατάλληλο επίπεδο να το κάνουμε. Αν όχι, δεν πειράζει. Ίσως κάποια άλλη φορά. Σε κάποια άλλη ζωή.

Ηλέκτρας Αστέρη

enallaktikidrasi.com

https://www.awakengr.com

Ό,τι δεν εκτιμάς, δεν το αξίζεις, φίλε μου…!!!!

Κι όμως, η ευκαιρία στην ζωή μας δεν έρχεται κάθε μέρα. Έρχεται μια φορά και αν δεν ξέρεις πως να τη διαχειριστείς θα χαθεί. Είναι μερικοί,που πραγματικά έχουν τον άνθρωπο θησαυρό μέσα στα χέρια τους και κάνουν τα πάντα για να τον χάσουν.

Μα τα απωθημένα θες, μα η δυσπιστία, μα ο χαρακτήρας, μα η μ@λακια, κάτι από όλα τέλος πάντων. Τους έρχεται η αγάπη και τη στιβουν από δω, την ποδοπατάνε από κει, πιστεύοντας ότι θα αντέξει. Δεν θα αντέξει, σας το εγγυώμαι.

Έχοντας έναν άνθρωπο δίπλα σου, που σε αγαπάει, που σε προσέχει, που σε φροντίζει αντί να τον έχεις φυλακτό στα χέρια σου και στη καρδιά σου, του φέρεσαι μ@λακισμένα. 

Θα κ@υλαντίζεις με άλλους, γιατί θες απλά να επιβεβαιώνεσαι. Θα είσαι μαζί του και θα κοιτάς σαν ξερολούκουμο κάθε γkόμενα ή γkόμενο που περνάει. 

Θα τον θυμάσαι οπότε έχεις εσύ την ανάγκη να νιώσεις επιθυμητός /ή και δε θα έχεις καμία εκτίμηση γι αυτά που σου προσφέρει απλόχερα μέσα από την καρδιά του.

Άσε για τα σε αγαπώ που λες, θαρρώ πως γελάς μέχρι κι εσύ με τον εαυτό σου. Βρε, αυτή η λέξη είναι ιερή είναι όμορφη. Μην την λέτε σαν καραμέλα, μην την λερωνετε. 

Τη στιγμή που δεν σέβεσαι τον εαυτό σου και τα κάνεις όλα αυτά, είναι αστείο να περιμένει το έτερο ήμισυ να σεβαστείς αυτό.

Κι έρχεται η στιγμή που ενώ κυνηγάς άνθρακες, χάνεις τον θησαυρό που είχες. Και χτυπάς το κεφάλι σου στον τοίχο. Λυπάμαι φίλη/φίλε μου, αλλά όσο και να το χτυπάς είναι αργά.

Άπαξ και χαθεί η εμπιστοσύνη και η ασφάλεια χάθηκαν όλα. Όλα θέλουν δουλειά. Η αγάπη, τα όνειρα, η εκτίμηση, ο σεβασμός.

Τι περίμενες ακριβώς; Να συνεχίσει ο άνθρωπος που σε λάτρευε, να σε λατρεύει ακόμα; Όσο και να σε αγαπάει, θα ανοίξει την πόρτα και θα φύγει. Απλά και όμορφα. Όμως χωρίς επιστροφή. Κι εσύ συνέχισε να χτυπάς το κεφάλι σου στον τοίχο. Γιατί κακά τα ψέμματα, το κενό στο κορμί σου θα το καλύψεις, αλλά το κενό της ψυχής σου δεν θα καλυφθεί ποτέ.

Γιατί έχασες τον άνθρωπο, που σε έβαζε πιο πάνω και από τη ζωή του. Τον θεώρησες δεδομένο και έκανες τα πάντα για τα τον χάσεις, πιστεύοντας ότι πάντα θα είναι εκεί και πάντα θα συγχωρεί την καθε ηλιθιότητα που κάνεις στο όνομα της αγάπης.

Αλλά μάθε κι αυτό…Ακόμα και η αγάπη κουράζεται καμία φορά. Τα δεδομένα γίνονται ζητούμενα και ο δεδομένος πάντα λατρεύεται μετά την αποχώρηση του. 

Και τότε είναι πολύ αργά. Δεν επιστρέφει πότε κι αν κάνει το λάθος κι επιστρέψει δεν θα είναι ποτέ ο ίδιος. 

Τον χαρακτήρα του θα τον έχεις φτιάξει εσύ πλέον, έργο δικό σου θα είναι. Γιατί οι μ@λακίες πληρώνονται, φίλε μου και ό,τι δεν το εκτιμάς, δεν το αξίζεις!

Και μην νομίζετε ότι με μια συγνώμη θα λυθούν όλα. Από τότε που βγήκε η συγγνώμη χάθηκε το φιλότιμο, λέγαν οι παλαιοί και θα συμφωνήσω. 

Γι’ αυτό να σέβεστε τους ανθρώπους σας και όταν λείπουν, όχι μόνο όταν είναι μπροστά. Να τους εκτιμάτε όταν τους έχετε, να τους αγαπάτε και να τους το δείχνετε με πράξεις, όχι με λόγια.

Λία Ευαγγελίδου

loveletters.gr

https://filosofieszois.gr

«Δυστυχείς είναι αυτοί που τίποτα δεν τους φαίνεται ποτέ αρκετό» – Μπουκάι…!!!!

Ο Αμπντεραμάν ο 3ος, ο σχεδόν παντοδύναμος χαλίφης της Κόρδοβα του 10ου αιώνα έλεγε:

“Κυβερνάω πάνω από πενήντα χρόνια, κι έχω στο ενεργητικό μου νίκες και περιόδους ειρήνης. Οι υπήκοοί μου μ’ αγαπάνε, οι εχθροί μου με φοβούνται και οι σύμμαχοί μου με σέβονται. Με μία μου λέξη, τα πλούτη, οι τιμές, η εξουσία και οι απολαύσεις απλώνονται στα πόδια μου. 

Δεν υπάρχει κοσμική τελετή που να μου ξέφυγε, ούτε αρρώστια που να άντεξε στη δύναμή μου. Μια τέτοια ζωή που έζησα, κατέγραψα επιμελώς τις μέρες της γνήσιας και ολοκληρωτικής ευτυχίας που απόλαυσα: ανέρχονται σε δεκατέσσερις”

Η δυστυχία, από σκοπιά του ειδικού, είναι πάντα αποτέλεσμα της κάκιστης προσαρμογής του ανθρώπου σε μια πραγματικότητα όπου υποθέτει ότι δεν έχει πιθανότητες ν’ αποκτήσει αυτό που πιστεύει ότι του είναι απαραίτητο.

Δυστυχείς είναι όσοι, αντί ν’ αντιμετωπίζουν την πραγματικότητα, προσπαθούν να την αποφεύγουν.

Δυστυχείς είναι όσοι, αντί να θέτουν τις προσπάθειες και την ενεργητικότητά τους στην υπηρεσία της επίλυσης ενός προβλήματος, προτιμούν να αρνούνται τόσο την ύπαρξή του όσο και τις περιστάσεις που το δημιούργησαν.

Δυστυχείς είναι όσοι, αντί ν’ αποδεχτούν τον πόνο μιας ματαίωσης ή απώλειας, γεμίζουν τη ζωή τους με υποκατάστατα και περισπασμούς για να μην τον σκέφτονται.

Δυστυχείς είναι όσοι αρνούνται ότι δεν είναι δυνατόν να είναι σε όλους αρεστοί, και γι’ αυτό επινοούν να επιδεικνύουν ένα ευχάριστο προσωπείο στους ανθρώπους που τους περιβάλλουν.

Δυστυχείς είναι όσοι θεωρούν ότι η πραγμάτωσή τους εξαρτάται από το τι κάνουν ή σκέφτονται οι άλλοι.

Δυστυχείς είναι, τέλος, αυτοί που τίποτα δεν τους φαίνεται ποτέ αρκετό.

Δώστε σ’ έναν άνθρωπο όλα όσα επιθυμεί, και την ίδια στιγμή θα σκεφτεί ότι όλα αυτά δεν είναι πια όλα.

ΙΜΑΝΟΥΕΛ ΚΑΝΤ

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΧΟΡΧΕ ΜΠΟΥΚΑΪ, ΕΚΔΟΣΕΙΣ OPERA

https://filosofieszois.gr

Λυγίζει ακόμη κι ο Θεός, όταν μια μάνα κλαίει…!!!!

Πόσες φορές είδες τη μητέρα σου να κλαίει μπροστά σου; Ελάχιστες, έτσι δεν είναι; Και όταν μιλάω για δάκρια δεν εννοώ αυτά της συγκίνησης και της ικανοποίησης, αλλά εκείνα που αν τα γευτείς θα σου αφήσουν μια γεύση στυφή και έντονη.

Αναρωτήθηκες ποτέ γιατί μια μάνα κρατάει τόσο πόνο μέσα της και τι τον κάνει; Για σένα το κάνει και για όσους αγαπάει. Σφίγγει τα δόντια και χαμογελάει γιατί έτσι θα δώσει κουράγιο, ώθηση και δύναμη να ξεπεραστούν οι δυσκολίες. 

Είναι σκληρή και υπομένει έτσι ώστε να βαστήξει στους ώμους της το βάρος κάθε ανθρώπου που νοιάζεται. Και ας υποφέρει, δεν την νοιάζει γιατί ξέρει πως ένα της χαμόγελο είναι βάλσαμο για κάθε είδους πόνο.

Στη ζωή της μια μητέρα θα αναγκαστεί να δει το παιδί της να δεινοπαθεί, τον άντρα της να λυγίζει και τους γονείς της να γίνονται άστρα στον ουρανό. Θα περάσει από χίλια κύματα και παρ’ όλα αυτά θα είναι το μόνο πλοίο που θα συνεχίσει να πλέει με χίλιες-δυο ρωγμές. 

Είναι η γυναίκα που δε θα διστάσει να μαζέψει τα κομμάτια σου ακόμα κι αν αυτή ματώσει. Η γυναίκα που από τη στιγμή της σύλληψης, της γέννησης, ή της πρώτης ματιάς, σπάει το εγώ και γίνεται εσύ…

Τι συμβαίνει όμως στην ανηλεή αυτή γυναίκα όταν σβήνουν τα φώτα και μένει μόνη; Η μάσκα που φοράει σπάει και τα θραύσματα σκίζουν ανελέητα την ψυχή της. Εκεί είναι που ο πρώτος λυγμός θα ακουστεί και θα κρυφτεί πίσω από ένα μαξιλάρι. Τα δάκρια θα ξεχειλίσουν και το σκληρό αυτό ον για πρώτη φορά θα γίνει το πιο ευάλωτο πλάσμα που υπάρχει.

Μόνη καθώς είναι, θα πάρει αγκαλιά τον εαυτό της και θα κουλουριαστεί σε μια γωνία σαν μικρό παιδί. Στο μικρό αυτό κρησφύγετο της θα αφήσει τα καυτά της δάκρια να κυλήσουν για ώρα, μέχρι ο οργανισμός της να αποβάλει κάθε σπιθαμή πόνου και απόγνωσης που την διακατέχει.

Βλέπετε, κάθε ένα από αυτά είναι μοναδικό, κουβαλάει μέσα του λέξεις, πράξεις, εικόνες που την πλήγωσαν μα ποτέ δεν παραπονέθηκε για αυτό. Όταν το πρώτο ξέσπασμα τελειώσει, θα σηκωθεί και θα κοιτάξει το πρόσωπό της στον καθρέπτη και αφού σκουπίσει όλες τις ενδείξεις αδυναμίας από πάνω της...,

θα μιλήσει με την ίδια και θα ψάξει να βρει τις αιτίες και τις λύσεις τους, σαν πεπειραμένος ντέντεκτιβ. Αφού η διαδικασία ολοκληρωθεί, θα πάρει μια βαθειά ανάσα, θα βάλει το χαμόγελό της και όπως κάθε υπερ-ήρωας θα βγει να αντιμετωπίσει τον κόσμο.

Έτσι λοιπόν, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι μια μητέρα είναι σαν τον καρπό μιας αμυγδαλιάς, σκληρή από έξω, μα στο εσωτερικό της αβρή. Εξάλλου δεν είναι τυχαίο ότι οι πιο ευαίσθητοι άνθρωποι είναι και οι πιο δυνατoί.

diaforetiko

https://filosofieszois.gr