Παρασκευή 29 Απριλίου 2022

Όταν δεν ξέρεις προς τα πού να πας, εμπιστεύσου τη διαίσθησή σου…!!!!

Γνώριζα εδώ και χρόνια ότι ήθελα να γίνω δικηγόρος. Μου φαινόταν μια τόσο σημαντική εργασία, που θα μου έδινε κύρος• αν και απαιτητική, θα μου προσέφερε εξαιρετική ανταμοιβή και πνευματική πρόκληση. 

Τίποτα δεν μου φαινόταν πιο πολύτιμο από το να μπορώ να ερμηνεύω το νόμο και να τον υπερασπίζομαι. Είχα φιλοδοξία και ήθελα να κάνω τον κόσμο καλύτερο.

Καθώς προετοιμαζόμουν για τη μελλοντική μου καριέρα, πίστευα ότι θα ήταν καλή ιδέα να αποκτήσω εμπειρία εργαζόμενη σε μια νομική εταιρία, ώστε να έρθω σε επαφή με την πραγματικότητα του επαγγέλματος. 

Μετά από ένα καλοκαίρι εργασίας σε μια πολυεθνική, μου προσφέρθηκε μια καλύτερη θέση, όπου οι ευθύνες μου μετατράπηκαν από διεκπαιρεωτικές σε πιο ουσιαστικές και απαιτητικές.

Κατά τη διάρκεια του επόμενου καλοκαιριού, η προσοχή μου στράφηκε στις αιτήσεις για σχολές νομικής. Όταν ήρθε η ώρα να γράψω την προσωπική μου επιστολή για τις αιτήσεις της νομικής σχολής όμως, βρήκα εμπόδιο.

Ένιωσα αναπάντεχα να έχω «κολλήσει», ανίκανη να σκεφτώ ακόμα και μία πρόταση. Ήταν πολύ σπάνιο για εμένα, καθώς η Έκθεση ήταν ένα από τα αγαπημένα μου μαθήματα στο σχολείο. Γιατί λοιπόν οι λέξεις δεν έβγαιναν από μέσα μου;

Ένιωθα αποθαρρυμένη και συγχυσμένη και ζήτησα τη συμβουλή της μητέρας μου. Μου υπενθύμισε το κίνητρο και την αποφασιστικότητά μου, αλλά επίσης μου είπε με τον δικό της τρυφερό τρόπο ότι ίσως η ανικανότητά μου να γράψω αυτή την επιστολή να οφειλόταν σε ένα σημάδι που να μου έδειχνε ότι δεν ήταν γραφτό να γίνει.

Άφησα λοιπόν στην άκρη τις λέξεις και άρχισα να συλλογίζομαι. Έφτιαξα μια λίστα με τα συν και τα πλην. Και ύστερα άφησα το νου μου ελεύθερο. 

Η απάντηση ξαφνικά εμφανίστηκε και συνειδητοποίησα ότι η νομική σχολή δεν ήταν για εμένα. Όχι ότι δεν θα τα κατάφερνα, αλλά η καρδιά μου γνώριζε ότι δεν το ήθελε, όσο κι αν το φιλόδοξο πλάσμα μέσα μου προσπαθούσε να με πείσει για το αντίθετο.

Δεν ήταν το μονοπάτι μου αυτό. Επίσης η καρδιά μου ήξερε ότι δεν ήμουν βαθιά και πραγματικά παθιασμένη για αυτό το απαιτητικό πρόγραμμα και ούτε θα θυσιαζόταν στο όνομα της πίεσης και του στρες. Θα άξιζε τον κόπο; Όχι, δεν ήμουν βέβαιη.

Μετά από αυτή την επιφοίτηση, ένιωσα εσωτερική γαλήνη και φυσικά ανακούφιση. Όταν σκέφτηκα ξανά τι ήθελα να κάνω με τη ζωή μου, αποφάσισα να επιστρέψω στις βασικές μου σπουδές και να πάρω το πτυχίο στις Πολιτικές επιστήμες. Πριν από περίπου ένα χρόνο, άρχισα να ακούω podcasts σχετικά με πολιτικά ζητήματα και άρχισα να νιώθω το πάθος μέσα μου να ξυπνά. Ξαφνικά, ήξερα ότι αυτό ήθελα να κάνω.

Συνειδητοποίησα ότι έχω την ευκαιρία να διεξάγω έρευνες, να αναλύω και να δημοσιεύσω δεδομένα, να καταστρώνω προτάσεις αλλαγών και να βοηθήσω στη διαμόρφωση του νόμου, η οποία διακατέχεται από μια τρομερή περίπλοκη διαδικασία. Τελικά, μπορούσα να κάνω τη διαφορά.

Όλα αυτά φυσικά σημαίνουν αλλαγές και σκληρή εργασία – μπορεί να χρειαστεί να μετακομίσω σε άλλη πόλη, να συμβιβαστώ με μια άλλη εργασία για να βγάζω στην αρχή τα έξοδά μου, να χτίσω την καριέρα μου από το μηδέν. 

Αλλά η σκέψη αυτή για πρώτη φορά μου δημιούργησε έναν πρωτόγνωρο ενθουσιασμό, ήμουν έτοιμη γι’ αυτό.

Ο καθένας από εμάς πρέπει να χαρτογραφήσει τη δική του πορεία και να καθορίσει το δικό του πεπρωμένο, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό. Ορισμένες φορές το μονοπάτι είναι μπροστά μας και τα βήματα είναι μετρημένα. Άλλες φορές, είναι λιγότερο βέβαιο και μπορεί να σκοντάφτουμε.

Με κανέναν τρόπο δεν τα έχω ανακαλύψει όλα, αλλά σε αυτό το σημείο νιώθω βέβαιη για το τι μπορώ να καταφέρω στο μέλλον. Οι στόχοι μου είναι ξεκάθαροι. 

Αυτό που έμαθα απ΄ όλο αυτό είναι η εμπιστοσύνη: εμπιστοσύνη στο σκοπό μας, εμπιστοσύνη στην καρδιά και στη διαίσθησή μας. Αυτά τα συναισθήματα υπάρχουν εδώ για έναν λόγο και αν τα ακούσετε, θα σας οδηγήσουν εκεί που είστε προορισμένοι να φτάσετε.




Eleanore Dykes
Εικόνα: depositphotos.com
DEPOSITPHOTOS

Ένα παιδί που δεν το αποδέχθηκαν, τρέχει μια ζωή προκειμένου να φτάσει κάπου…!!!!

Κι εμείς τι πάθαμε που μεγαλώσαμε έτσι; – Γίναμε έτσι…

«Είναι εύκολο να γίνεις γονιός, αλλά είναι δύσκολο να είσαι γονιός».

Σ’ αυτή τη φράση ο Βίλχελμ Μπους εσωκλείει σύντομα και περιεκτικά τη δυσκολία – κι ο,τι αυτή προϋποθέτει ή συνεπάγεται - του να είναι κανείς όχι τέλειος, αλλά ένας αρκούντως καλός γονιός. 

Εξάλλου τέλειοι γονείς δεν υπάρχουν, όπως δεν υπάρχουν και τέλεια παιδιά, κι αυτό είναι κάτι, που χρειάζεται να κρατάμε καλά στο νου μας.

Όταν κάποιος γίνεται γονιός, τότε είναι η στιγμή που έρχεται στην επιφάνεια το δικό του εσωτερικό παιδί, των δικών του παιδικών χρόνων, έρχεται ξανά σε επαφή με το παρελθόν του, με τα τραύματά του. Και μπορεί είτε να υποκύψει σ’ αυτά και να τα αναπαράγει, διαιωνίζοντας με τη σειρά του αυτό το φαύλο κύκλο γενεών, είτε μπορεί να έρθει αντιμέτωπος με τις πληγές του, σπάζοντας τον κύκλο. 

Όποια κι αν είναι η επιλογή του, οι συνέπειες είναι αναπόφευκτες και αντίστοιχες της απόφασής του. Ο πρώτος δρόμος είναι σίγουρα ο πιο εύκολος, αλλά εξίσου σίγουρα είναι και ο πιο επικίνδυνος και επώδυνος για το παιδί μπροστά του.

Οι γονείς βλέπουν το παιδί τους ως προέκταση του εαυτού τους, αδυνατούν να το δουν ως ξεχωριστή προσωπικότητα, ως πλάσμα με διαφορετική ταυτότητα, τη δική του ταυτότητα. 

Περιμένουν απ’ αυτό να γίνει ό,τι δεν έγιναν, να κάνει ό,τι δεν έκαναν, να ζήσουν τη ζωή που δεν έζησαν μέσα απ’ τη ζωή του παιδιού τους, να “φτιάξουν” το τέλειο, το ιδανικό, το ατσαλάκωτο παιδί. 

Αντ’ αυτού όμως, το μόνο που καταφέρνουν να “φτιάξουν” είναι ένα φοβισμένο παιδί.

«Όταν ο γονιός δεν έχει αρκετή αυτοπεποίθηση, όταν δεν είναι σίγουρος για τη θέση του, μπορεί να αντιδρά άσχημα στις εκδηλώσεις αντίστασης του παιδιού του. Αντί να δει την αντίσταση ως μία εκδήλωση της ταυτότητας του παιδιού, αισθάνεται ότι κατευθύνεται εναντίον του» (Ιζαμπέλ Φιλιοζά).

Και τότε οι γονείς κάνουν ένα από τα μεγαλύτερα τους λάθη. Αντί να προσπαθήσουν να κατανοήσουν τη συμπεριφορά του παιδιού τους, προσπαθούν να μεγαλώσουν ένα υπάκουο και πειθαρχημένο παιδί χρησιμοποιώντας ως όπλο τους και έχοντας ως σύμμαχο τους το φόβο. 

Και ο φόβος είναι παιδική κακοποίηση.

Παιδική κακοποίηση δεν είναι μόνο ό,τι αγγίζει τη σφαίρα του ακραίου. Παιδική κακοποίηση είναι οι τιμωρίες, οι επικρίσεις, οι υποτιμήσεις, οι ετικέτες, οι συγκρίσεις, οι απαιτήσεις, οι απειλές, η αδιαφορία, η απόρριψη, η απαξίωση, η ειρωνεία, τα λόγια που πονάνε, η αγάπη υπό όρους («Σ’ αγαπώ/ Είσαι καλός/ή, αν κάνεις αυτό που λέω/θέλω εγώ»).

«» (F. Engels). Δε μιλάμε πλέον για μια σχέση ισότιμη, αναφορικά με την αξιοπρέπεια και την Το παιδί δεν μπορεί να ακούει προσβολές, γιατί μόνο έτσι μεγαλώνοντας θα αποκτήσει αξιοπρέπειααξία του παιδιού ως ανθρώπου. Μιλάμε για μια σχέση ελέγχου, για ένα μόνιμο παιχνίδι εξουσίας, με τους γονείς να κατηγορούν το παιδί ξεχνώντας ότι αυτοί το ξεκίνησαν.

Κάθε φορά που ο γονιός επιδιώκει να επιβληθεί στο παιδί του, κατ’ ουσίαν επιχειρεί να επιβληθεί στα τραύματα του για να μην πονάει. 

Πίσω απ’ τη βία κρύβεται μια δική του ιστορία, είναι οι παλιές πληγές, που ξαναματώνουν, προβάλλει την οργή της παιδικής του ηλικίας στο παιδί του.

Το παιδί εξαρτάται από τους γονείς του, καθρεφτίζεται στο βλέμμα τους, βλέπει τον εαυτό του μέσα απ’ τα δικά τους μάτια. Το παιδί δεν έχει ανάγκη από τέλειους γονείς, έχει ανάγκη από γονείς που το αγαπούν και κυρίως το αποδέχονται άνευ όρων και όχι άνευ ορίων. 

Δε φτάνει μόνο η αγάπη, χρειάζεται και η αποδοχή. 

Ένα παιδί, που δεν το αποδέχθηκαν, τρέχει για μια ζωή προκειμένου να φτάσει κάπου. Έχει ανάγκη από γονείς που αποδέχονται ότι το παιδί τους δεν είναι τέλειο, ότι δεν είναι ίσως αυτό που ονειρεύτηκαν, ότι δεν είναι αυτό που θα ήθελαν να είναι. Αλήθεια, οι ίδιοι είναι αυτό που θα ήθελαν να είναι;

Αποδέχτηκαν ποτέ τον εαυτό τους; Τον αγάπησαν; Το παιδί έχει ανάγκη από γονείς, που αναγνωρίζουν τα λάθη τους, τα παραδέχονται και προσπαθούν να τα διορθώσουν.

«Κι εμείς τι πάθαμε που μεγαλώσαμε έτσι;». Μεγαλώσαμε μέσα σ’ έναν ψεύτικο εαυτό. Μάθαμε να φοβόμαστε, να κρυβόμαστε πίσω από μάσκες, να μην έχουμε πρόσωπο, αλλά προσωπείο, να φοράμε το κουστούμι μας και να παίζουμε το ρόλο μας. 

Μάθαμε να μην εκφράζουμε τις ανάγκες και τα «θέλω» μας, να μην τα αναγνωρίζουμε, να θέλουμε τα «θέλω» των άλλων, να τα περνάμε για δικά μας, να τους ανήκουμε, να εξαρτιόμαστε.

Μάθαμε να μην αγαπάμε τον εαυτό μας, άρα και τους άλλους, να μην τον αποδεχόμαστε, να τον σαμποτάρουμε, να ζητούμε το δυσλειτουργικό για να λειτουργήσουμε ή για να νομίζουμε ότι έτσι λειτουργούμε. 

Μάθαμε να βολευόμαστε, να μη ρισκάρουμε, να μην κυνηγάμε τα όνειρά μας, να μην ονειρευόμαστε, να μας τρομάζει η αλλαγή, δηλαδή η ίδια η ζωή, μάθαμε να μη ζούμε. Άλλα περισσότερο, άλλα λιγότερο. 

Άλλοι περισσότερο, άλλοι λιγότερο. Κι αν πάλι όλα αυτά δεν τα αναγνωρίζουμε είναι γιατί κυρίως μάθαμε να τα βάζουμε όλα «κάτω απ’ το χαλί»… 

Κι αφού δεν τα βλέπω, ή μάλλον δε θέλω να τα δω, τότε δεν υπάρχουν! Αυτό πάθαμε. Γίναμε έτσι…

Μας οφείλουμε λοιπόν να βγούμε στο φως, να δούμε τις σκιές μας, να τις αναγνωρίσουμε, να τις γνωρίσουμε κι αυτή τη φορά να μάθουμε να τις διαχειριζόμαστε. «Να πούμε “ναι” στον εαυτό μας, να αντιμετωπίσουμε τον εαυτό μας σαν αυτό να είναι το σοβαρότερο απ’ όλα τα καθήκοντά μας.» (C. Jung). Να βγάλουμε τη μάσκα! Να σπάσουμε τον κύκλο!




Κατερίνα Κοντογιαννάτου, Ψυχολόγος ΑΠΘ - 
Ειδ. στη Γνωστική-Συμπεριφορική Ψυχοθεραπεία

Να είσαι φωτεινός άνθρωπος…!!!!

Να είσαι φωτεινός άνθρωπος σημαίνει…

Να κοιτάζεις με τα μάτια της ψυχής.

Η πυξίδα σου να είναι η αγάπη.

Να είσαι ειλικρινής.

Να είσαι ευγνώμων.

Να ζεις στο τώρα.

Να αγκαλιάζεις την ψυχή, όχι το σώμα.

Να χαϊδεύεις τις πληγές, όχι να τις ξύνεις.

Να φροντίζεις όσους αγαπάς.

Να προσφέρεις στους αδύναμους (πρόσεξε να μην το διαλαλείς).

Να έχεις αγάπη για εσένα για να μπορείς να δίνεις.

Να γνωρίζεις τα λάθη σου και να μαθαίνεις από αυτά.

Να μην σε μαστιγώνεις.
Να μην είσαι εγωιστής.

Να συγχωρείς.

Να αγαπάς τις καταιγίδες, όχι για το ουράνιο τόξο που θα έρθει μετά, αλλά γιατί και αυτές κάτι έχουν να σου δώσουν.

Να δίνεις όσα έχεις, αλλά ποτέ περισσότερα.

Να μην αναλώνεσαι.
Να σε προσέχεις.
Να σε φροντίζεις.
Να σε αγαπάς.

Να είσαι άνθρωπος φωτεινός μέσα σε αυτό το σκοτεινό κόσμο, να λάμπεις και να φωτίζεις τους γύρω σου!

Σε ευχαριστώ που με διάβασες, σε ευχαριστώ για το χρόνο που αφιέρωσες, ελπίζω να σου μετέδωσα με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τις σκέψεις μου!




Μάρσια Συρίγου

Μήπως ήρθε η ώρα να παραιτηθείς από το κατάλοιπο της ταυτότητας που οι άλλοι σου όρισαν;

«Ο αληθινά σοφός δεν δραπετεύει από την κοινωνία, απλώς προσπαθεί να παραιτηθεί από το κατάλοιπο της ταυτότητας που άλλοι του όρισαν…»

Εδώ και χιλιάδες χρόνια, άντρες και γυναίκες ζούμε κατά κάποιον τρόπο φυλακισμένοι μέσα στις ταυτότητες μας, στις κουλτούρες μας, στους περιορισμούς, στους φόβους και στις ενοχές μας. Οι φυλακές που κλείνουν μέσα τις άκαμπτες προσωπικότητες μας δεν αποκαλούνται «φυλακές». 

Τις έχουμε βαφτίσει με πιο ωραία και απατηλά ονόματα: τις λένε ναούς, θρησκεία, πολιτικά κόμματα, ιδεολογία, κουλτούρα, πολιτισμός, φήμη, εξουσία και τιμές …

Πάντως, μην τρομάζεις άδικα. Ποτέ δεν μπήκες φυλακή. Γεννήθηκες μέσα, και σε διέταξαν να μείνεις εκεί-όπως κι εμένα -, προτού αποκτήσεις συνείδηση (και ίσως κανείς απ’ τους δυο μας να μην την απόκτησε ακόμα).

Σε περιόρισαν (με περιόρισαν) για να σπουδάσεις, να δουλέψεις, να ερωτευτείς και να παντρευτείς μέσα στη φυλακή.

Σε προπόνησαν και σε υπνώτισαν (όπως κι εμένα) για να μην μπορείς να δεις τα κάγκελα.

Σ’ έσπρωξαν (και με έσπρωξαν) να πιστέψεις ότι μόνο εκεί θα είσαι προστατευμένος.

Σου είπαν (και τους πιστέψαμε) ότι, τελικά, αυτό θα ήταν το καλύτερο που μπορούσες να ελπίζεις.

Τη μέρα που θα καταλάβεις που βρίσκεσαι και θα προσπαθήσεις να το φωνάξεις δυνατά, οι άλλοι, οι συγκρατούμενοί σου στη φυλακή, θα σου πουν ότι είναι ψέματα κι ότι η αληθινή φυλακή είναι έξω από αυτούς τους τοίχους.

Θα θρηνούν και θα καταριούνται όλους εκείνους που προσπάθησαν να σου δείξουν την αλήθεια. Και θα σου πουν ότι ελευθερία δεν υπάρχει, κι ότι έξω είναι η κόλαση.

Θα σου δείχνουν ότι μέσα μπορείς να έχεις αληθινά ό,τι επιθυμείς (εκτός απ’ την ελευθερία σου, φυσικά). Θα προσπαθήσουν να σε δελεάσουν με βραβεία κι επευφημίες για να μείνεις, θα σου προσφέρουν χρήματα, σεξ, πολυτέλειες και «σπέσιαλ»συνθήκες, γιατί (θα σου λένε πως) είσαι και εσύ «σπέσιαλ».
Και για να σ’ εμποδίσουν να φύγεις, θα σε απειλούν με τιμωρίες και βασανιστήρια που θα υποστείς αν δεν δεχτείς την προσφορά τους.Κι αν παρ’ όλα αυτά φύγεις, θέλω να ξέρεις ότι θα βγουν να σε ψάξουν. Γιατί, έξω από τη φυλακή αποτελείς απειλή. Θα τρέξουν να σε φέρουν πίσω, εσένα ή το πτώμα σου, για ν’ αποδείξουν έτσι σε όλους ότι η ζωή είναι αδύνατη εκεί έξω. Μην απελπίζεσαι όμως, και μην τρομάζεις… Απ’ τη στιγμή που θα είσαι ελεύθερος, κανένας πια δεν θα μπορεί να σε φυλακίσει αν δεν το θέλεις κι εσύ»

"Παραιτήσου από το κατάλοιπο της ταυτότητας που άλλοι σου όρισαν, πάρε τα ηνία και ζήσε στο παρόν έντονα, με αφοσίωση και αληθινά"




jorge-bucay
Από το βιβλίο:“Από την άγνοια στη σοφία”
Χόρχε Μπουκάι

Αυτοαγάπη σημαίνει να παραδίνεσαι στην πλήρη έκφραση του πραγματικού εαυτού σου…!!!!

Προσπαθώντας συνεχώς να είμαστε "αποδεκτοί" στους άλλους, χάνουμε την αποδοχή του εαυτού μας.

Ο κόσμος είναι γεμάτος από ανθρώπους που έχουν υποκύψει στην ψυχή-παράσταση της πολιτιστικής κατάστασης, έχοντας χάσει τη σύνδεση με τη θεϊκή τους σπίθα, απλά είτε για να εμφανιστούν "επαρουσίαστοι" στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, είτε "να τα κάνουν καλά" με τους ανθρώπους, είτε απλά να αποφύγουν οτιδήποτε "αρνητικό".

Για να παραμείνετε υγιείς, πρέπει να τιμάτε τη δική σας ωμότητα το ίδιο, αν όχι περισσότερο, από ό,τι τιμάτε τους άλλους.

Τελικά, ο τρόπος που σε βλέπει ένα άτομο είναι σε μεγάλο βαθμό μια αντανάκλαση της σχέσης του με τον εαυτό του, όχι της αρετής ή της αξίας σου ως άτομο.

Έχοντας αυτό κατά νου, μπορούμε πιο εύκολα να εκτρέψουμε τις ανησυχίες και τις απόψεις των άλλων (βρίσκοντας ακόμη και ενσυναίσθηση στους πραγματικά βιτριολικούς).

Υπάρχει μια αλάνθαστη ακτινοβολία που πηγάζει από τη δική σου αυθεντικότητα. Σίγουρα, το να είσαι λογικά προσεκτικός με τους άλλους είναι αρετή, και το να κάνεις χώρο για αγάπη & σύνδεση είναι πολύ υγιές.

Αλλά χρόνια προσπάθειας να ταιριάξεις σε ένα πολιτιστικά κατάλληλο καλούπι σιγά - σιγά θα πνίξουν την ψυχή σου και θα μειώσουν τη σύνδεσή σου με τη μαγεία της ζωής.

Όταν παραδίνεσαι στην πλήρη έκφραση του πραγματικού εαυτού σου, εξερευνώντας τα "ακατάλληλα" όρια της ύπαρξής σου, οι σύμμαχοι θα έλκονται φυσικά σε σένα, και θα βρεις έναν εσωτερικό πλούτο και εκπλήρωση που είναι μεγαλύτερη από οποιαδήποτε κοινωνική έγκριση θα μπορούσε.




Χουμπέρτο Μπράγκα

Δεν είναι για τους δειλούς ο φόβος, επιτρέψτε του να υπάρχει…!!!!

Ο φόβος είναι μέρος της ευφυΐας σας· δεν είναι κάτι κακό. Ο φόβος απλώς δείχνει ότι υπάρχει θάνατος, και εμείς, τα ανθρώπινα πλάσματα, είμαστε εδώ μόνο για μερικά λεπτά. Αυτό το ρίγος λέει ότι δεν θα είμαστε εδώ για πάντα, δεν είμαστε εδώ αιώνια, μερικές ημέρες ακόμη, και θα έχετε φύγει.

Στην πραγματικότητα λόγω του φόβου του θανάτου τα ανθρώ­πινα πλάσματα αναζητούν σε βάθος τι σημαίνει η θρησκευτικό­τητα· διαφορετικά δεν θα είχε κανένα νόημα.

Κανένα ζώο δεν είναι θρησκευόμενο, επειδή κανένα ζώο δεν ζει στον φόβο. Κανένα ζώο δεν μπορεί να είναι θρησκευόμενο, επειδή κανένα ζώο δεν μπορεί να συνειδητοποιήσει τον θάνατο.

Τα ανθρώπινα πλάσματα έχουν συνείδηση του θανάτου. Κάθε λεπτό ο θάνατος είναι εκεί, σας πε­ριβάλλει από παντού - οποιαδήποτε στιγμή μπορεί να φύγετε. 

Αυ­τό σας δίνει ένα ρίγος. Γιατί να αισθάνεστε αμηχανία, ριγήστε! Αλλά και πάλι το εγώ λέει, ‘Όχι - εσύ, φοβάσαι; Όχι, αυτό δεν είναι για εσένα, αυτά είναι για τους δειλούς. Εσύ είσαι γενναίος”.

Δεν είναι για τους δειλούς ο φόβος, επιτρέψτε του να υπάρχει: επιτρέψτε τον φόβο. Μόνο ένα πράγμα θα πρέπει να γίνει κατα­νοητό, και αυτό είναι το τι αισθάνεστε όταν επιτρέπετε στον φόβο να εκδηλωθεί και τρέμετε. Παρατηρήστε τον, απολαύστε τον.

Με αυτήν την παρατήρηση θα μπορέσετε να τον υπερβείτε. Θα δείτε το σώμα να τρέμει, θα δείτε τον νου να τρέμει, αλλά θα καταλήξετε να αισθάνεστε ένα σημείο μέσα σας, ένα βαθύ κέντρο, που παρα­μένει ανεπηρέαστο. Η καταιγίδα περνάει, αλλά κάπου βαθιά μέσα σας υπάρχει ένα κέντρο που είναι ανέγγιχτο, το κέντρο του κυκλώνα.




OSHO
ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ ΕΥΔΑΙΜΟΝΙΑ

Αν ο θυμός δεν βρει ρίζες μέσα σου θα εξαφανιστεί…!!!!

Θυμηθείτε: διοχετεύουμε την ενέργειά μας μέσα στον θυμό· μόνο τότε γίνεται ζωντανός.

Ο θυμός δεν έχει δική του ενέργεια, εξαρτάται από τη συνεργασία μας. Με την παρατήρηση η συνεργασία διακόπτε­ται· δεν τον συντηρείτε πλέον. Θα υπάρξει για μερικά λεπτά, με­ρικά λεπτά, και μετά θα φύγει.

Εάν δεν βρει ρίζες μέσα σας, εάν δεν σας βρει διαθέσιμους, βλέποντας ότι είστε μακριά, ότι είστε ένας παρατηρητής στους λόφους, θα διαλυθεί, θα εξαφανιστεί. Και αυτή η εξαφάνιση είναι όμορφη. Αυτή η εξαφάνιση είναι μια μεγάλη εμπειρία.

Βλέποντας τον θυμό να εξαφανίζεται, αναδύεται μεγάλη γαλήνη: η σιωπή που ακολουθεί την καταιγίδα.

Θα εκπλαγείτε όταν συνειδητοποιήσετε πως κάθε φορά που εμφανίζεται ο θυμός, και εάν μπορείτε να το παρατηρήσετε, εισέρχεστε σε μια τέτοια ηρεμία που δεν έχετε γνωρίσει ποτέ πριν. Θα εισέλθετε σε έναν πολύ βαθύ διαλογισμό· όταν εξαφανιστεί ο θυμός θα δείτε τον εαυτό σας τόσο φρέσκο, τόσο νέο, τόσο αθώο, όσο δεν τον είχατε συναισθανθεί ποτέ πριν.

Και τότε θα ευγνωμονείτε ακόμη και τον θυμό· δεν θα είστε θυμωμένοι μαζί του, επειδή σας έχει δώσει έναν νέο όμορφο τόπο να ζήσετε, μια νέα, εντελώς καινούργια εμπειρία να βιώσετε. Τον έχετε χρησιμοποιήσει, τον κάνατε εφαλτήριο για την επιτυ­χία. Αυτή είναι η δημιουργική χρήση των αρνητικών συναισθημά­των.

Απλώς Θυμώστε

Όταν αισθάνεστε θυμωμένοι, δεν χρειάζεται να είστε θυμωμέ­νοι με κάποιον, απλώς θυμώστε. Αφήστε το να γίνει διαλογισμός. Κλείστε την πόρτα, καθίστε μόνοι σας και αφήστε τον θυμό να αναδυθεί όσο πιο έντονα μπορεί. Εάν αισθάνεστε ότι θέλετε να χτυπήσετε κάποιον, χτυπήστε ένα μαξιλάρι...

Κάνετε οτιδήποτε θέλετε να κάνετε· το μαξιλάρι δεν θα έχει αντίρρηση. Εάν θέλετε να σκοτώσετε το μαξιλάρι, πάρτε ένα μα­χαίρι και σκοτώστε το. Βοηθάει, βοηθάει απίστευτα! 

Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο βοηθητικό μπορεί να γίνει ένα μαξιλάρι. Απλώς χτυπήστε το, δαγκώστε το, πετάξτε το. Εάν τα έχετε βάλει με κάποιον συγκεκριμένα, γράψτε το όνομά του επάνω στο μαξι­λάρι ή κολλήστε μια φωτογραφία του.

Κάνετε τον θυμό σας μια ολοκληρωτική πράξη μέσα στον δια­λογισμό και δείτε τι συμβαίνει. Θα αισθανθείτε να έρχεται από ολόκληρο το σώμα σας. Εάν το επιτρέψετε, τότε κάθε κύτταρο του σώματός σας θα εμπλακεί σ’ αυτό. 

Κάθε πόρος, κάθε ίνα του σώματος θα γίνει βίαιη. Ολόκληρο το σώμα σας θα βρεθεί σε μια τρελή κατάσταση. Θα τρελαθεί, αλλά επιτρέψτε το να γίνει αυτό, μην το συγκρατείτε.

Θα αισθανθείτε γελοίοι, χαζοί - αλλά ο θυμός είναι γελοίος· δεν μπορείτε να κάνετε τίποτε γι’ αυτό. Έτσι, αφήστε τον να υπάρ­ξει και απολαύστε τον σαν ένα ενεργειακό φαινόμενο. 

Είναι ένα ενεργειακό φαινόμενο. Εάν δεν κάνετε κακό σε κάποιον, δεν υπάρ­χει κανένα πρόβλημα. Όταν το δοκιμάσετε θα δείτε ότι εξαφανί­ζεται επίσης σιγά-σιγά κάθε ιδέα να κάνετε κακό σε κάποιον. Κά­ντε το καθημερινή πρακτική, μόνο για είκοσι λεπτά κάθε πρωί.

Στη συνέχεια παρατηρήστε τι συμβαίνει την υπόλοιπη ημέρα. Θα είστε πιο ήρεμοι, επειδή η ενέργεια που θα είχε μετασχηματι­στεί σε θυμό έχει αποβληθεί· η ενέργεια που θα είχε γίνει δηλητή­ριο έχει αποβληθεί από το σύστημα. Κάντε το για τουλάχιστον δύο εβδομάδες, και μετά από μια εβδομάδα θα εκπλαγείτε ανακα­λύπτοντας πως, άσχετα από την κατάσταση, ο θυμός δεν εμφανί­ζεται πλέον.

Τρέχοντας Σαν Παιδί

Αρχίστε να τρέχετε το πρωί στον δρόμο. Αρχίστε με μισό μίλι και μετά με ένα μίλι και καταλήξτε σε τουλάχιστον τρία μίλια. Όσο τρέχετε, χρησιμοποιείστε ολόκληρο το σώμα. Μην τρέχετε σαν να φοράτε ζουρλομανδύα. 

Τρέξτε σαν μικρό παιδί, χρησιμο­ποιώντας ολόκληρο το σώμα -τα χέρια και τα πόδια- και τρέξτε. Αναπνεύστε βαθιά, από την κοιλιά σας. Στη συνέχεια καθίστε κάτω από ένα δέντρο, ξεκουραστείτε, ιδρώστε και αφήστε τη δροσερή αύρα να σας αγγίξει· αισθανθείτε την ηρεμία. Αυτό θα βοηθήσει βαθύτατα.

Θα πρέπει να χαλαρώσετε τους μυς σας. Εάν σας αρέσει το κο­λύμπι, μπορείτε επίσης να κολυμπήσετε. Θα βοηθήσει. Αλλά και αυτό επίσης θα πρέπει να γίνει όσο το δυνατόν πιο ολοκληρωτικά. Οτιδήποτε μπορεί να σας κάνει να αφιερωθείτε ολοκληρωτικά θα βοηθήσει. 

Δεν είναι ζήτημα φόβου ή κάποιου άλλου συναισθήμα­τος. Το ζήτημα είναι να αφιερωθείτε ολοκληρωτικά σε κάτι· τότε θα μπορέσετε επίσης να αφιερωθείτε στον θυμό και στην αγάπη. Όποιος γνωρίζει πώς να αφιερωθεί ολοκληρωτικά σε κάτι, μπορεί να αφιερωθεί ολοκληρωτικά σε οτιδήποτε· δεν έχει σημασία τι εί­ναι αυτό.

Και είναι δύσκολο να δουλέψεις απευθείας με τον θυμό, επειδή μπορεί να είναι βαθιά καταπιεσμένος. Έτσι δουλέψτε έμμεσα. Το τρέξιμο θα βοηθήσει να εξατμιστεί πολύς θυμός και πολύς φόβος. Όταν τρέχετε για αρκετή ώρα και ανασαίνετε βαθιά, ο νους στα­ματάει να λειτουργεί και αναλαμβάνει το σώμα. Καθίστε για με­ρικά λεπτά κάτω από τη σκιά ενός δέντρου, ιδρώνοντας, απολαμ­βάνοντας τη δροσερή αύρα, δεν υπάρχουν σκέψεις. Είστε απλώς ένα πάλλον σώμα, ένα ζωντανό σώμα, ένας οργανισμός σε συντο­νισμό με το όλον, ακριβώς όπως ένα ζώο.

Μέσα σε τρεις εβδομάδες θα αισθανθείτε τα πράγματα να πη­γαίνουν πολύ βαθιά. Μόλις χαλαρώσει ο θυμός, μόλις φύγει, θα αισθανθείτε ελεύθεροι.

Να Θυμάστε Ότι Εσείς Είστε η Πηγή

Κάποιος σας προσέβαλε. Ο θυμός ξαφνικά εκρήγνυται, είστε σε έξαψη. Ο θυμός κυλάει προς αυτόν που σας έχει προσβάλει. Τώρα θα προβάλετε ολόκληρο αυτόν τον θυμό πάνω στον άλλο. Δεν έχει κάνει τίποτε. Εάν σας έχει προσβάλει, τί έχει κάνει; Απλώς σας έχει ερεθίσει, έχει βοηθήσει τον θυμό σας να αναδυθεί- αλλά ο θυμός είναι δικός σας.

Ο άλλος δεν είναι η πηγή· η πηγή βρίσκεται πάντοτε μέσα σας. Ο άλλος στοχεύει στην πηγή, αλλά εάν δεν υπάρχει θυμός μέσα σας, δεν μπορεί να αναδυθεί. 

Εάν χτυπήσετε έναν βούδα, θα ανα­δυθεί μόνο συμπόνια, επειδή μόνο συμπόνια υπάρχει μέσα του. Δεν θα αναδυθεί θυμός, επειδή δεν υπάρχει θυμός. Εάν πετάξετε έναν κουβά μέσα σ’ ένα ξερό πηγάδι, δεν θα πιάσετε τίποτε. 

Σ’ ένα πηγάδι γεμάτο νερό, πετάτε τον κουβά και βγάζετε νερό, αλλά το νερό είναι από το πηγάδι. Ο κουβάς απλώς το βοηθάει να βγει επά­νω. Έτσι, κάποιος που σας προσβάλει απλώς πετάει έναν κουβά μέσα σας, και μετά ο κουβάς θα βγει γεμάτος με θυμό, οργή ή φω­τιά που υπήρχε μέσα σας. Εσείς είστε η πηγή, να το θυμάστε.

Γι’ αυτήν την τεχνική, θυμηθείτε ότι εσείς είστε η πηγή όλων όσα συνεχίζετε να προβάλλετε επάνω στους άλλους. Και όποτε υπάρχει μια διάθεση υπέρ ή κατά, αμέσως κινηθείτε μέσα της και πηγαίνετε στην πηγή από όπου προέρχεται αυτό το μίσος. Παρα­μείνετε επικεντρωμένοι εκεί· μην κινείστε προς το αντικείμενο.

Κάποιος σας έδωσε την ευκαιρία να συνειδητοποιήσετε τον ίδιο σας τον θυμό· ευχαριστείστε τον αμέσως και ξεχάστε τον. Κλείστε τα μάτια σας, κινηθείτε εσωτερικά, και τώρα κοιτάξτε την πηγή από όπου προέρχεται αυτή η αγάπη ή αυτός ο θυμός. Από πού; 

Πηγαίνετε μέσα, κινηθείτε εσωτερικά. Εκεί θα βρείτε την πηγή, επειδή ο θυμός προέρχεται από τη δική σας πηγή.

Το μίσος, η αγάπη, όλα προέρχονται από την πηγή σας. Και εί­ναι εύκολο να πάτε στην πηγή τη στιγμή που είστε θυμωμένοι ή ερωτευμένοι ή μισείτε, επειδή τότε λειτουργείτε εν θερμώ. Τότε είναι εύκολο να κινηθείτε προς τα μέσα. 

Το σύρμα έχει ζεσταθεί και μπορείτε να το επεξεργαστείτε, μπορείτε να κινηθείτε εσωτε­ρικά με αυτή τη θέρμη. 

Και όταν φθάσετε σ’ ένα δροσερό σημείο μέσα σας, ξαφνικά θα συνειδητοποιήσετε μια διαφορετική διά­σταση, έναν διαφορετικό κόσμο που ανοίγεται μπροστά σας. Χρησιμοποιήστε τον θυμό, χρησιμοποιήστε το μίσος, χρησιμοποιήστε την αγάπη για να διεισδύσετε στο εσωτερικό.

Ένας από τους μεγαλύτερους δασκάλους Ζεν, ο Λιν Τσι, συνήθιζε να λέει:

- Όταν ήμουν νέος, ήμουν ενθουσιασμένος με την κωπηλασία. Είχα μια μικρή βάρκα, και πήγαινα στη λίμνη μόνος μου. Έμενα εκεί για ώρες ολόκληρες.

Κάποτε έτυχε να διαλογίζομαι στη βάρκα μου με κλειστά μά­τια, μια όμορφη νύχτα. Τότε πλησίασε μια άλλη βάρκα ακολου­θώντας το ρεύμα και χτύπησε τη βάρκα μου. Τα μάτια μου ήταν κλειστά, έτσι σκέφτηκα:

- Κάποιος είναι εδώ με τη βάρκα του και χτύπησε τη δική μου βάρκα.

Θυμός γεννήθηκε μέσα μου.

Άνοιξα τα μάτια μου και ήμουν έτοιμος να πω θυμωμένος κάτι σ’ αυτόν τον άνθρωπο, αλλά τότε συνειδητοποίησα ότι η βάρκα ήταν άδεια! Και δεν υπήρχε τρόπος να εκτονωθεί ο θυμός μου. Προς ποιόν θα τον εξέφραζα; 

Η βάρκα ήταν άδεια, απλώς έπλεε ακολουθώντας το ρεύμα από μόνη της και ήρθε και χτύπησε τη βάρκα μου. Έτσι δεν υπήρχε τίποτε να κάνω. Δεν υπήρχε δυνατότητα να εκτονώσω τον θυμό μου σε μια άδεια βάρκα.

Έτσι ο Λιν Τσι είπε:

- Έκλεισα τα μάτια μου. Ο θυμός ήταν εκεί, αλλά δεν μπορούσε να βρει διέξοδο. Έκλεισα τα μάτια μου και απλώς κινήθηκα προς τα πίσω μαζί με τον θυμό. Και η άδεια βάρκα έγινε η συνειδητοποίησή μου. Έφτασα σ’ ένα σημείο μέσα μου εκείνη τη σιωπηλή νύχτα. Εκείνη η άδεια βάρκα έγινε ο δάσκαλός μου.

Και τώρα εάν κάποιος έρχεται και με προσβάλλει, γελάω και λέω: Και αυτή η βάρκα είναι επίσης άδεια. Κλείνω τα μάτια και πηγαίνω μέσα.




Συναισθηματική ευδαιμονία
Osho