Τρίτη 28 Σεπτεμβρίου 2021

Γιατί ένας άνθρωπος νοιώθει την ανάγκη να μειώσει κάποιον ; Τι κερδίζει ;

Δεν υπάρχει πάθος τόσο βαθιά ριζωμένο στην καρδιά, όσο ο φθόνος – Σέρινταν

Στην καθημερινότητά μας , όλοι έχουμε γίνει μάρτυρες , έχουμε βιώσει ή έχουμε και εμείς οι ίδιοι προσπαθήσει με λόγια και με πράξεις να μειώσουμε έναν άλλο άνθρωπο. 

Απαξιωτικά σχόλια για το βάρος μίας γυναίκας, «αθώα» γελάκια για την εμφάνιση κάποιου, υποτίμηση των δυνατοτήτων ενός ανθρώπου, ειρωνικά σχόλια για τον σεξουαλικό προσανατολισμό ή την καταγωγή κάποιου και άλλα τόσα παραδείγματα.

Λόγια και πράξεις που έχουν ως απώτερο σκοπό να μειώσουν την προσωπικότητα και την ψυχή εκείνου που είναι ο αποδέκτης. Και, φυσικά, η προσπάθεια μείωσης μπορεί πολύ εύκολα να ξεπεράσει μία απλή λεκτική επίθεση και να φτάσει και στο επίπεδο πρόκλησης σωματικών βλαβών.

Το βασικό όμως ερώτημα είναι:

Γιατί ένας άνθρωπος νοιώθει την ανάγκη να μειώσει κάποιον, τι κερδίζει από τη λεκτική ή τη σωματική βία ή τις όποιες απαξιωτικές συμπεριφορές;

Μειώνουμε τους άλλους ακριβώς για να νοιώσουμε εμείς καλύτερα με τον εαυτό μας, για να εξυψώσουμε το δικό μας εγώ και να νοιώσουμε ανώτεροι. 

Η γυναίκα που ειρωνεύεται μία άλλη γυναίκα με παραπανίσια κιλά μέσω αυτής της ειρωνείας προσπαθεί να νοιώσει εκείνη καλύτερα με το σώμα της και σιγουρεύει περισσότερο τον εαυτό της για τη θηλυκότητά της , μειώνοντας τη θηλυκότητα μίας άλλης γυναίκας. 

Με παρόμοιο τρόπο και ο άνδρας που κάνει άσχημα και ομοφοβικά σχόλια για έναν ομοφυλόφιλο με αυτό τον τρόπο μέσω του νοιώθει ακόμα πιο σίγουρος για τη δική του σ3ξουαλικότητα.

Η προσπάθεια μείωσης δεν αφορά βέβαια έναν άνθρωπο έξω από εμάς. Αφορά τη δική μας αυτοεκτίμηση, το πόσο καλά νοιώθουμε εμείς με τον εαυτό μας και το πόσο αγαπάμε και αποδεχόμαστε αυτό που είμαστε. 

Όσο πιο χαμηλή αυτοεκτίμηση έχει κάποιος, τόσο περισσότερο θα επιθυμεί να μειώνει άλλους ανθρώπους.

Στο κείμενό μου: Κανένας υγιής άνθρωπος δεν γίνεται βασανιστής, εξετάζω τους λόγους που ωθούν έναν άνθρωπο να ασκεί σχολικό εκφοβισμό σε άλλους μαθητές.

Η βασικότερη αιτία είναι η πρόκληση της ευχαρίστησης και το αίσθημα ανωτερότητας που νοιώθει ένα άτομο όταν ασκεί βία σωματική και λεκτική σε ένα άλλο άτομο.

Στα παιδιά αυτά διαπιστώνεται ένα μεγάλο πρόβλημα σε σχέση με την αυτοεκτίμησή τους. Η προσπάθεια μείωσης σχετίζεται με την αυτοεκτίμηση και την υγιή σχέση που έχουμε χτίσει με τον εαυτό μας. 

Όσο πιο καλά νοιώθει κάποιος με τον εαυτό του εκτιμά αυτό που είναι, τόσο λιγότερο θα προβαίνει σε λεκτική, σωματική επίθεση και προσπάθεια μείωσης.

Η σχέση με τον εαυτό μας αποτελεί τη σημαντικότερη σχέση που θα αποκτήσει ένας άνθρωπος, θα διαρκέσει όλη τη ζωή του και θα καθορίσει και τον τρόπο με τον τρόπο με τον οποίο αλληλεπιδρά και επικοινωνεί με τους άλλους ανθρώπους.

Πολλές φορές η προσπάθεια μείωσης κρύβει μέσα ακόμα και ζήλεια ή φθόνο για το άτομο το οποίο προσπαθούμε να υποβιβάσουμε.

Όσο πιο μεγάλη αυτοεκτίμηση και αυτογνωσία διαθέτει ένα άτομο, τόσο λιγότερο θα προσπαθεί να μειώσει τους άλλους για να πείσει τον εαυτό του για την αξία του.




Εικόνα: Zilvinas Valeika

«Τα παιδιά, μας δείχνουν από νωρίς τι ενήλικες θα γίνουν. ΜΗΝ αγνοείτε τα σημάδια»…!!!!

«Τα παιδιά, μας δείχνουν από νωρίς τι ενήλικες θα γίνουν! Στέλνουν από νωρίς τα σημάδια τους, αλλά εμείς με ένα “παιδί είναι ακόμα” πάμε παρακάτω, νομίζοντας πως τα προβλήματα θα φύγουν, μια μέρα με τρόπο μαγικό…

Όμως ένα παιδί…:
που είναι θυμωμένο θα γίνει ένας νευρικός ενήλικας…

που χτυπάει, θα λύνει τις διαφορές του με βία…

που βαριέται, θα συνεχίσει να το κάνει και ως μεγάλος…

που είναι ντροπαλό, θα του λείπει το θάρρος…

που είναι απόμακρο, θα ζει μοναχικά…

που δεν μοιράζεται, θα τα θέλει όλα δικά του…

που δεν εκφράζεται, θα είναι πάντα κλεισμένο στον εαυτό του…

που δεν συγχωρεί, θα ζει με τον θυμό…

που είναι μελαγχολικό, θα έχει μέσα του θλίψη…

Πρέπει να παρατηρούμε καλύτερα τα παιδιά μας και να μην προσπερνάμε τα μηνύματα που μας στέλνουν.

Να δώσουμε αγάπη στο θυμωμένο παιδί και σε αυτό που χτυπάει, παραπάνω στοργή!

Σε αυτό που βαριέται, να δώσουμε υποχρεώσεις και κίνητρα!

Στο ντροπαλό παιδί, να δείξουμε ότι πιστεύουμε σε αυτό και το απόμακρο να το κοινωνικοποιήσουμε!

Σε αυτό που δεν μοιράζεται, να του δείξουμε την ομορφιά του να δίνεις και σε αυτό που δεν εκφράζεται, να βρούμε τρόπους να το ξεκλειδώσουμε!

Σε αυτό που δεν συγχωρεί, να του μάθουμε τη συγνώμη με το να του την ζητήσουμε και στο μελαγχολικό παιδί, να δώσουμε χρόνο, παιχνίδι και χαρά!

Η ευθύνη είναι δική μας και είναι κρίμα να βασανίζονται μεγαλώνοντας με πράγματα που μας τα “είπαν” νωρίς!»




Νόμος της έλξης : Πώς ο αποχωρισμός μας φέρνει πιο κοντά σε αυτό που θέλουμε πραγματικά…!!!!

Ο Νόμος της έλξης περιγράφεται καλύτερα από την παρακάτω δήλωση του Άλμπερτ Αϊνστάιν: «Όλα είναι ενέργεια και αυτή είναι η ουσία. Συντονιστείτε με τη συχνότητα της ενέργειας που θέλετε και το βέβαιο είναι πως θα πάρετε αυτή την πραγματικότητα. Δεν μπορεί να υπάρξει άλλος τρόπος. Αυτό δεν είναι φιλοσοφία. Είναι φυσική».

Ο Νόμος της έλξης μας διδάσκει ότι αυτό που σκεφτόμαστε και νιώθουμε γίνεται η πραγματικότητά μας. Μας διδάσκει ότι μπορούμε να μεταμορφωθούμε τόσο μέσα από τις θετικές, όσο και μέσα από τις αρνητικές μας σκέψεις.

Η τέχνη του αποχωρισμού
Μέσω της πεποίθησης ότι οι σκέψεις μας δημιουργούν την πραγματικότητά μας, η στάση ζωής που προσδιορίζεται ως τέχνη του αποχωρισμού πάει χέρι-χέρι με τον Νόμο της έλξης.

Ο αποχωρισμός, το να προχωράμε στη ζωή είναι το πρώτο σημάδι της εμπιστοσύνης· δείχνει ότι γνωρίζουμε ότι θα λάβουμε αυτό που επιθυμούμε και ότι το αξίζουμε. Παρακάτω προτείνονται 3 ισχυρές διαβεβαιώσεις που μπορείτε να χρησιμοποιείτε καθημερινά ώστε να μπορείτε εύκολα να «αποχωρίζεστε» καταστάσεις, αντικείμενα και όχι μόνο, ώστε να κάνετε χώρο για να αποκτήσετε αυτό που επιθυμείτε στη ζωή.

«Δίνω χώρο»
Πριν περάσουμε στις διαβεβαιώσεις, ας προσπαθήσουμε να συλλάβουμε καλύτερα αυτή την έννοια. Ας πάρουμε ένα μάθημα από τον Abraham Hicks, που περιλαμβάνει ένα μολύβι.

Πάρτε ένα απλό μολύβι, χωρίς ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, και κρατήστε το στο χέρι σας. Φανταστείτε ότι αυτό το μολύβι περιέχει μια πραγματικά επώδυνη ανάμνηση. Ίσως περάσατε ένα διαζύγιο ή κακοποιηθήκατε με κάποιο τρόπο.

Ξέρετε ότι αυτή η ανάμνηση έχει γίνει μαρτύριο στη ζωή σας από την πρώτη στιγμή που αποτυπώθηκε, και γνωρίζετε ότι θα θέλατε να την ξεχάσετε μια για πάντα. Αλλά δεν μπορείτε να την αφήσετε πίσω σας.

Τώρα, κοιτάξτε το τυλιγμένο από το χέρι σας μολύβι. Αρχίστε να προσπαθείτε να αφήνετε το μολύβι και παρακολουθήστε πώς το χέρι σας θα προσπαθεί ακόμα να το κρατήσει. Και όχι μόνο θα συνεχίσει να το κρατά, αλλά θα φαίνεται ότι το χέρι σας δεν υπακούει στις οδηγίες του νου σας.

Αυτό μπορεί να συγκριθεί με το «άδειασμα» το νου. Τώρα μπορείτε να δείτε τη σύνδεση: Ο αποχωρισμός είναι το μυστικό της απελευθέρωσης από τον πόνο. 

Ο «αποχωρισμός» σημαίνει ότι απελευθερώνουμε ό,τι μας κρατά μακριά από μια ευτυχισμένη ζωή γεμάτη ελπίδες, μακριά από το καλύτερο. 

Ο αποχωρισμός πονά επειδή έχουμε επενδύσει χρόνο και προσπάθεια σε ό,τι πρέπει να αφήσουμε πίσω μας. Πονά πολύ.

Αλλά στον αποχωρισμό, επιτρέπουμε στον εαυτό μας να αλλάξει. Ο νους δεν απολαμβάνει την αλλαγή· απολαμβάνει την άνεση και την οικειότητα – αλλά ο χώρος για το περισσότερο μπορεί να ανοίξει μόνο όταν απελευθερώνουμε ό,τι δεν λειτουργεί πια.

3 διαβεβαιώσεις για να κάνουμε ένα βήμα προς τον αποχωρισμό

1. Απελευθερώνω και αφήνω πίσω μου την αμφιβολία και την ανησυχία ώστε να προσελκύσω περισσότερη αφθονία στη ζωή μου. Καθώς απελευθερώνω αυτή την αμφιβολία, η αφθονία ρέει προς εμένα τώρα.

2. Απελευθερώνω την ενέργεια των σχέσεων που μου έκαναν κακό, που ήταν μονόπλευρες, κακοποιητικές, χειριστικές, υποβαθμιστικές, απαιτητικές και ταπεινωτικές. Η ενέργεια αυτών των σχέσεων έχει κάνει περισσότερο κακό επειδή εγώ το επέτρεψα. Απελευθερώνοντας αυτή την ενέργεια, δίνω χώρο σε πιο υγιείς σχέσεις.

3. Απελευθερώνω και αποχωρίζομαι την ανάγκη μου να ελέγξω άλλους ανθρώπους ή γεγονότα. Η ανάγκη μου να ελέγχω, με ελέγχει, γι’ αυτό και παραδίνομαι σε νέες εμπειρίες.




Τα τρία χαρακτηριστικά που έχουν όλα τα πραγματικά ευτυχισμένα ζευγάρια…!!!!

Πολλά ζευγάρια πιστεύουν ότι διατηρούν μια όμορφη και υγιή σχέση, αρκετές φορές όμως τα πράγματα δεν είναι ακριβώς όπως τα έχουν στο μυαλό τους.

Η Esther Perel, παγκοσμίως γνωστή ειδικός στον τομέα των σχέσεων, έχει δουλέψει στη καριέρα της με εκατοντάδες ζευγάρια από όλο τον κόσμο. Κατά τη διάρκεια των αμέτρητων συνεδριών που έχει κάνει με ζευγάρια κάθε τύπου, παρατήρησε κάποια κοινά στοιχεία που χαρακτηρίζουν όλες τις πραγματικά ευτυχισμένες σχέσεις.

Όπως λέει στο Business Insider, τα ευτυχισμένα ζευγάρια έχουν πάντα τα ακόλουθα τρία χαρακτηριστικά. Αναγνωρίζετε κάποιο (ή ιδανικά όλα) στη δική σας σχέση;

1. Θέλουν πάντα να μάθουν περισσότερα ο ένας για τον άλλο
«Τα πραγματικά ακμάζοντα ζευγάρια διατηρούν καθ'όλη τη διάρκεια της σχέσης τους την περιέργεια που είχαν ο ένας για τον άλλο στην αρχή της σχέσης. Δεν ισχυρίζονται πως γνωρίζουν τα πάντα για τον σύντροφό τους. Δεν προσποιούνται πως ξέρουν τι πρόκειται να πει ο άλλος πριν καν ανοίξει το στόμα του».

2. Χαίρονται πραγματικά για τον σύντροφό τους
«Είναι επίσης άνθρωποι που είναι σε θέση να απολαύσουν πραγματικά τη χαρά του άλλου, ακόμα κι αν ο λόγος για τον οποίο είναι χαρούμενοι δεν έχει καμία σχέση με αυτούς. Χαίρομαι για εσένα, για αυτό που συμβαίνει σε εσένα. Αυτό δείχνει γενναιοδωρία, καλοσύνη και κάνει τον οποιονδήποτε να θέλει να επιστρέψει σπίτι για να τα βρει όλα αυτά».

3. Διατηρούν τις ξεχωριστές προσωπικές τους ζωές μέσα στη σχέση
«(Τα ευτυχισμένα ζευγάρια) είναι άνθρωποι που σέβονται πολύ την ατομικότητα του συντρόφου τους. Αυτό σημαίνει πως είναι ζευγάρια που συχνά δίνουν άπλετο χώρο στον άλλο για να αναπνεύσει, (τον αφήνουν να χαθεί στους δικούς του) εσωτερικούς κόσμους σκέψης, επιδιώξεων, ασχολιών, παθών και φιλιών. Σε αντίθεση με τους “πεινασμένους” ανθρώπους που ο καθένας προσπαθεί να τραφεί από τον άλλο».

Όπως λέει η Perel στο τέλος του βίντεο «αυτά τα τρία στοιχεία, η ελευθερία, η ευτυχία για τον άλλο και ο θαυμασμός, είναι τα βασικά στοιχεία των επιτυχημένων σχέσεων».




Μου τελείωσαν πια τα «δεν πειράζει»…!!!!

Έτσι σου έμαθαν απ’ το δημοτικό, δε φταις εσύ.
Λίγο το μάθημα των θρησκευτικών κι ο Χριστούλης που συμβούλευε στα χαστούκια να γυρίζουμε και το άλλο μάγουλο, λίγο η μαμά σου που σε όρκιζε να μην μπλέκεις σε φασαρίες μα να προσπαθείς να λύσεις τις διαφωνίες σου με όμορφο και πολιτισμένο διάλογο, λίγο η γιαγιά σου που σε έβαζε να τρως με το ζόρι σπανάκι για να δυναμώσεις αγνοώντας επιδεικτικά πως κατάπινες με αηδία «για το καλό σου», δεν ήθελε και πολύ να γίνει το κακό.

Μεγάλωσες κι έγινες κι εσύ «καθώς πρέπει» όπως όλοι. Έμαθες να μη χαλάς την καρδιά κανενός, να είσαι «καλό παιδί» ακόμα και τώρα που μόνο παιδί δεν είσαι, να μην τρέχεις για να μην ανησυχήσουν οι άλλοι που έπεσες και μάτωσες τα γόνατά σου και να βρίσκεις δικαιολογίες...

για να δικαιολογήσεις όλους εκείνους που σε πληγώνουν, από φόβο μήπως η διαίσθησή σου έρθει κανένα βράδυ στον ύπνο σου με ανθρώπινη μορφή και σου κουνήσει το δάχτυλο στα μούτρα λέγοντάς σου με ύφος «στα ‘λεγα εγώ».

Επιμένεις λοιπόν και σαν να μην έφτανε αυτό, υπομένεις κιόλας. Επιμένεις να ζεις περιμένοντας, να ονειρεύεσαι σε μέρη ρημαγμένα, να θεωρείς πως τα πράγματα θ’ αλλάξουν μαγικά, πως θα εκτιμηθείς, πως το πλήρωμα του χρόνου θα σε βγάλει νικητή, γι’ αυτό και υπομένεις... 

υπομένεις ανάξια φερσίματα, προσπαθείς να δεις το καλό πίσω από κακές συμπεριφορές και λες αυτή τη μισητή φράση πρωί, μεσημέρι, βράδυ, σαν αντιβίωση: «Δεν πειράζει».

Ώσπου έρχεται εκείνη η στιγμή, η υπέροχη, η λυτρωτική που επιτέλους «πειράζει»· που αποφασίζεις πως στη ζωή σου μαριονέτα και μαριονετίστας είσαι εσύ και να σου πάνε στο διάολο κι εκείνοι και τα άλυτά τους θέματα, αρκεί να ξαναβρείς την ησυχία σου. 

Ξενέρωμα το λένε κι έρχεται μόνο του, απ’ τη μια μέρα στην άλλη, μα κι ακάλεστο δεν το λες καθώς όλο και κάποια σκατοσυμπεριφορά το προκάλεσε με την επαναληπτικότητά της. Μη μασάς που θα πάνε να σου παραστήσουν τους έκπληκτους για να αντιστρέψουν τους όρους τώρα που σε είδαν να έρχεσαι στα συγκαλά σου και πάνω απ’ όλα μην τους λυπάσαι, άλλωστε ήξεραν πολύ καλά τι έκαναν και σε ποιον.

Δε σου έφταιγαν αυτοί εδώ όμως, εδώ που τα λέμε. Αυτοί έτσι ξέρουν να φέρονται, να σε τεστάρουν μέχρι να δουν ως πού φτάνουν οι αντοχές σου και να χαμογελάνε με ευτυχία κάθε που σου πλασάρουν τη χειριστικότητά τους για συναίσθημα.

Θα σου κάνουν λοιπόν κάτι λίγα στην αρχή που θα σε ενοχλήσουν μα θα παραβλέψεις για χάρη των τύπων. 

Μετά θα προχωρήσουν το παιχνίδι τους λίγο παραπάνω κι όσο περισσότερη κατανόηση δείξεις άλλο τόσο θα σε φέρουν στα όριά σου αναγκάζοντάς σε να τα επαναπροσδιορίσεις, λίγο πιο απλωτά αυτή τη φορά για να μη στριμώχνεται ο σαδισμός τους στα στενά τους πέριξ.

Μην ανησυχείς όμως, επειδή πάντα έρχεται εκείνη η μέρα. Η μέρα που ξυπνάς και συνειδητοποιείς πως σου τελείωσαν τα «δεν πειράζει».

Παίρνεις λοιπόν απόφαση πως όταν δεν αλλάζει η συμπεριφορά των άλλων πρέπει να αλλάξει η δική σου και ξαφνικά όλα μοιάζουν πιο εύκολα. Αφήνεις πίσω δουλειές, ανθρώπους κι άρρωστες καταστάσεις καθώς αντιλαμβάνεσαι πικρά πως και να τους χάσεις δεν έχεις να χάσεις. 

Να σου λείψει τι; Χειρισμοί και δήθεν εγκεφαλικά παιχνίδια με ρίζα μια παράνοια που μόνο σκοπό είχε να σε εξοντώσει;

Βαρίδια είναι αυτοί οι άνθρωποι. Τους κουβαλάς στην πλάτη και στα πόδια και νιώθεις κι εσύ διακόσια κιλά παραπάνω κι όση (σκόπιμη) χαρά κι αν σου προσφέρουν, πόσο να την απολαύσεις όταν δεν μπορείς να σύρεις το σώμα σου απ’ το ένα μέρος στο άλλο; 

Τους ξεφορτώνεσαι μια μέρα και κατανοείς επιτέλους πως δεν ήσουν εσύ το πρόβλημα. Ζεις τότε τη ζωή σου ήρεμα κι απερίσπαστα, χωρίς εκείνη την ανεξήγητη ενοχή που αναρωτιόσουν από πού ξεφύτρωσε.

Να τα λες τα «δεν πειράζει» σου, χρειάζονται· να τα λες επειδή η καρδιά σου είναι πιο μεγάλη απ’ τη λογική σου, επειδή η ζωή δεν είναι μια ευθεία γραμμή, επειδή οι σχέσεις δεν είναι ασπρόμαυρες. 

Να τα λες καθώς η συναισθηματική σου νοημοσύνη είναι αρκετά υψηλή ώστε να γνωρίζεις πως δεν ξέρουν όλοι οι άνθρωποι να δίνονται, πως καμιά φορά κάνουν λάθη κι εσύ να δείχνεις κατανόηση επειδή δε γεννήθηκες δικαστής μα άνθρωπος που ξέρει πως οι άλλοι μπορεί καμιά φορά να σε πληγώσουν και κατά λάθος.

Να μη μένεις όμως μόνο εκεί, επειδή δεν είναι πάντα έτσι. Να μάθεις να αναγνωρίζεις τα σημάδια πως κάτι δεν πάει καλά, να μην αγνοείς την ψυχή σου που σφίγγεται, να μην υποφέρεις επαναλαμβανόμενα για κανέναν που σου προσφέρει χαρά μόνο όταν τον βολεύει και να σταματήσεις να βρίσκεις δικαιολογίες για όσα σε πληγώνουν επειδή θα ήθελες πολύ να κρύβεται κάτι όμορφο πίσω από αυτό.

Επειδή, ξέρεις κάτι; Σπάνια κρύβεται.
Σκληρό ναι, αλλά είναι αλήθεια, κι αν άντεξες τόσο καιρό με μισά ενδιαφέροντα χάρισε τους ολόκληρες αδιαφορίες και μην το πολυσυζητάς. Άλλωστε ένα δεν πρέπει να ξεχνάς· πως εκείνοι ουδέποτε σου ζήτησαν συγγνώμη που σε έσπασαν, άρα κι εσύ δεν τους οφείλεις καμία συγγνώμη αν δεν τους αρέσει ο τρόπος που επέλεξες να κολλήσεις τα κομμάτια σου.




Φρόσω Μαγκαφοπούλου 

Τώρα ξέρω, πως όσο πιο πολύ ταΐζεις έναν αχάριστο, τόσο πιο πολύ πεινάει…!!!!

Δεν πονάει τόσο η απουσία σου τελικά. Νόμιζα πως θα δεν θα αντέξω, αλλά συνειδητοποιώ ότι η παρουσία σου ήταν αυτή που με πόναγε. Ναι, όπως ακριβώς σου τα λέω είναι. Μια παρουσία τοξική στη ζωή μου, που το φινάλε ήταν να χάσω εμένα.

Το μόνο που με θύμιζε ήταν η μορφή μου, όταν κοιταζόμουν στον καθρέφτη. Εξωτερικά ήμουν η ίδια. Εσωτερικά όμως είχα αλλάξει. Μου το έλεγαν αλλά δεν άκουγα, δεν το πίστευα. Θεωρούσα πως όλοι τους ήταν τρελοί, υπερβολικοί. Που πήγε το γέλιο σου, μου έλεγαν. Εσύ, ένα παιδί έξω καρδιά, πως κατάντησες έτσι;

Γελούσα μόνο όταν ήμασταν μαζί, γιατί τις υπόλοιπες ώρες ή μέρες κατά ένα περίεργο τρόπο φρόντιζες το γέλιο μου να το μετατρέπεις σε λύπη. Άραγε αυτή είναι η αγάπη που μου έταξες; Αν ναι, τότε χαίρομαι αφάνταστα που σου την έδωσα πίσω, γιατί τέτοια αγάπη εγώ δεν τη θέλω. 

Δεν είναι έτσι η αγάπη που ονειρεύομαι, η αγάπη που θέλω. Το μόνο που θα ήθελα ήταν να μπορούσα να γυρίσω τον χρόνο πίσω. Τον χρόνο που σπατάλησα τόσο άδικα. 

Το χρόνο που αφιέρωσα σε σένα και μόνο σε σένα. Αλλά αυτό βλέπεις δεν είναι εφικτό. Σε κρατάω πλέον σαν γερό μάθημα που πέρασα με άριστα.

Επέζησα.. Βλέπεις τώρα βρήκα τον εαυτό μου πάλι. Τώρα χαμογελάω πιο συχνά, χωρίς να σκέφτομαι τι θα βρεις πάλι να μου χαλάσεις το κέφι. Χαμογελάω και με αναγνωρίζουν οι δικοί μου άνθρωποι. Αυτοί που ήξεραν και ξέρουν τι είμαι.

Τώρα όμως ξέρω κι εγώ.
Τώρα ξέρω τι σημαίνει φθήνια στην ψυχή.
Τώρα ξέρω, πως ότι ό,τι λάμπει δεν είναι χρυσός.

Τώρα ξέρω, ότι δεν πρέπει να δίνεις χίλια πράγματα σε ανθρώπους, που ξέρουν να μετρούν μέχρι το δέκα.

Τώρα ξέρω, πως η μιζέρια δεν έχει χώρο στη ζωή μου, πόσο μάλλον οι μίζεροι άνθρωποι, που δεν θέλουν να χαρούν τη ζωή.

Τώρα ξέρω, πως τα μεγάλα λόγια κρύβουν μεγάλες απογοητεύσεις.

Τώρα ξέρω, πως οι κενοί άνθρωποι δεν γεμίζουν με τίποτα.

Τώρα ξέρω, πως πρέπει να απορρίπτω συμπεριφορές που με θίγουν.

Τώρα ξέρω, πως όσο πιο πολύ ταΐζεις έναν αχάριστο, τόσο πιο πολύ πεινάει.

Όσο για την αγάπη, έμαθα πως προϋποθέτει να έχεις καρδιά.

Τώρα ξέρω πως η αγάπη είναι για δυνατούς παίκτες και δίπλα μου θέλω άξιο συμπαίκτη.

Τώρα ξέρω ότι πλάι μου θέλω να περπατούν άνθρωποι που δεν μου στερούν το χαμόγελο.

Τώρα ξέρω ότι όταν μου λένε σε αγαπώ, να το δέχομαι μόνο όταν συνοδεύεται από πράξεις.

Και έμαθα πια στον κόσμο μου να επιτρέπω να μπαίνουν άνθρωποι με Α κι όχι ανθρωπάκια.




Λία Ευαγγελίδου

Η ευτυχία σου είναι μια αλχημεία. Όπως είναι η μαγειρική…!!!!

Πολλές φορές, οι άνθρωποι δεν δίνουν σημασία σε αυτά που έχουν και περιμένουν το κάτι άλλο να τους δώσει χαρά στην ζωή τους.

Λένε ας πούμε:

''μόλις έρθει ο έρωτας της ζωής μου, τα πράγματα θα είναι αλλιώς και τότε θα είμαι πραγματικά ευτυχισμένος''    ή

''αν πάρω την προαγωγή ή την εργασία που θέλω, τα πράγματα θα είναι αλλιώς''    ή

''αν μου έρθουν τα λεφτά που θέλω τότε θα ευτυχίσω''.

Λένε όλα αυτά και δεν βλέπουνε τα ωραία που ήδη έχουνε στην ζωή τους. Ή μάλλον τα βλέπουνε αλλά τα περιφρονούνε.

Δεν νιώθουν χαρά. Και ζητούν από το σύμπαν να τους δώσει άλλα για να ευτυχήσουν.

Όμως το σύμπαν τους βλέπει και τους λέει:

”Αφού δεν είσαι χαρούμενος με αυτά που ήδη σου έχω δώσει, γιατί να σου δώσω κι άλλα;

Για να τα περιφρονήσεις κι αυτά;

Μάθε να είσαι ευτυχισμένος και χαρούμενος μ’ αυτά που ήδη έχεις και μόνον τότε δικαιούσαι να πάρεις κι άλλα.

Μέχρι να μάθεις να είσαι ευτυχισμένος με αυτά που ήδη έχεις, δεν πρόκειται να σου δώσω τίποτα παραπάνω”.

Αυτά λέει το σύμπαν, κι εγώ σκέφτομαι έναν αγαπημένο φίλο μάγειρα ~ σεφ, που μας έλεγε ότι ο καλός ο μάγειρας και η καλή η μαγείρισσα είναι αυτός ή αυτή που μπορεί να σου κάνει το πιο νόστιμο φαγητό με το ''τίποτα'', δηλαδή με ό,τι υπάρχει στο σπίτι σου μια μέρα που δεν έχεις προλάβει να πας για ψώνια.

Κι ενώ μας το είπε αυτό, πήγε γεμάτος χαρά και μας μαγείρεψε πραγματικά το πιο νόστιμο φαγητό που φάγαμε ποτέ κυριολεκτικά με το τίποτα.

Χωρίς να χρησιμοποιήσει τίποτα άλλο πέρα από τα λιγοστά ~ όπως πιστεύαμε ~ υλικά που είχαμε στο σπίτι.

Έτσι λοιπόν το τίποτα είναι σχετικό.

Στην πραγματικότητα τίποτα δεν είναι τίποτα.

Όλα είναι κάτι στο σύμπαν, κι αν δεν μπορείς να είσαι ευτυχισμένος με το ''τίποτα'', δεν μπορείς να είσαι ευτυχισμένος ούτε με το ''πολύ''.

Ο άνθρωπος είναι όπως ένας μάγειρας. Ο καλός μάγειρας κάνει το νοστιμότερο φαγητό με τα υλικά που ήδη έχει.

Ο καλός άνθρωπος κάνει τη νοστιμότερη ζωή με τα αγαθά που ήδη έχει.

Χαίρεται, ευγνωμονεί, και το σύμπαν του δίνει όλο και περισσότερα.

Μάθε να μαγειρεύεις την ευτυχία σου με τα υλικά που έχεις, με ευγνωμοσύνη και το σύμπαν θα σου τα δώσει όλα. Αυτό είναι το μυστικό. Το μοναδικό μυστικό.

Και σταμάτα να βάζεις το αν.

Αν είχα αυτό, αν είχα εκείνο, αν είχα το άλλο.

Κανένας μάγειρας δεν Θα μαγείρευε ποτέ αν περίμενε να έχει τούτο και κείνο και το άλλο.

Και χωρίς φαγητό ξέρεις τι συμβαίνει. Δεν υπάρχει ζωή.

Έτσι κι εσύ, αν περιμένεις τις ιδανικές υποτίθεται συνθήκες για να ευτυχήσεις, δεν έχεις ζωή. Δεν έχεις φαγητό και υποσιτίζεσαι.

Να Θυμάσαι πως είσαι ένας μάγειρας, ένας μάγος δηλαδή.

Κι από το πως θα δέσεις τα υλικά μεταξύ τους θα έχεις και το ανάλογο φαγητό.

Δηλαδή την ανάλογη ζωή.

Και αφού η ζωή είναι η μεγαλύτερη αλχημεία που υπάρχει, φρόντισε να την απολαύσεις όπως ακριβώς είναι αυτή τη στιγμή. Σαν το πιο νόστιμο φαγητό που μαγείρεψες ποτέ.




Με αγάπη,
Αριάνα Παπακώστα