Καμιά φορά χρειάζεται να σωπαίνεις για να ακουστείς...!!!!

Μιλώ για εκείνα… Εκείνα τα μικρά, τα όμορφα, τα καθημερινά, εκείνα που θες να ζήσεις, εκείνα που δεν έζησες και εκείνα που θα έδινες τα πάντα για να τα ξαναζούσες. 

Για όλα εκείνα λοιπόν που δεν μίλησες, για εκείνα που σώπασες για να μην τα ακούσουν. Για εκείνα που κράτησες μέσα σου και τα έθαψες κάτω από τα δάκρυα σου, για όλους αυτούς που προσπάθησαν να σε κρύψουν για να μην φανείς, για να μην φανεί η λάμψη σου. 

Για εκείνα όμως τα μονοπάτια που έφεγγες το δρόμο τους ενώ εσύ περπατούσες στα σκοτάδια σου, η μοίρα σου είχε ήδη τις λάμπες αναμμένες. Για να δεις εκείνα τα κρυμμένα της ζωής που σιγολάμπουν. 

Εκείνα τα ωραία τα απρόσμενα που κάνουν τα χαμόγελα πλατιά, αυτά που σε περιμένουν να τ αγγίξεις, να τα νιώσεις, να τα ζήσεις. Και είναι τόσο ωραία, μα τόσο καλά κρυμμένα πίσω από τις δυστυχίες, που καμία φορά νομίζεις πως δε θα προφτάσεις να τα ανταμώσεις. 

Όμως εσύ προσπάθησε να περπατάς τη διαδρομή σου, αργά και σταθερά, σε κάθε βήμα μια ανάσα, μην βιάζεσαι, μην κάνεις θόρυβο και θα φτάσεις. Άσε τους άλλους να βιάζονται, θα δεις πως κάνουν θόρυβο όταν πέφτουν. 

Ζήσε όλα εκείνα που περνούν και ας σε κουράζουν, θα περάσουν και θα φύγουν και εκεί που απελπίζεσαι. θα φτάσεις... 

θα φτάσεις σε όλα εκείνα που γύρισες τη πλάτη, σε όλα εκείνα τα μικρά που σε κοιτούσαν και δεν έβλεπες, θα φτάσεις σε αυτές τις βόλτες τις μοσχομυρισμένες και στα βράδια τα φεγγαρόλουστα. 

Δεν χρειάζεται, μάτια μου, να ακούγεσαι πάντα, καμιά φορά χρειάζεται να σωπαίνεις για να ακουστείς. 

Και τότε μόνο θα σε ακούσουν οι χαρές και θα έρθουν να σε βρουν, γιατί ξέρεις οι χαρές μόνο όταν σωπαίνεις φαίνονται, όταν σωπαίνεις κρύβονται οι λύπες και ακούει η ζωή και ξυπνά και τότε θα δεις πως όλα εκείνα που νοσταλγούσες, σε περίμεναν. 

Εκείνα τα όμορφα τα απλά, εκείνες οι καλημέρες που γεμίζουν πεταλούδες το στομάχι σου, εκείνο το χαμόγελο που λάμπει στο βλέμμα σου αλλά και εκείνος ο έρημος ο έρωτας, ο εγωιστικός, που είναι τόσο χαζό συναίσθημα από τη φύση του, ακόμη και εκείνος στέκεται συνάμα στο προορισμό σου. 

Όλα εκείνα που δεν περίμενες να τα ζήσεις ποτέ, είναι εκεί λοιπόν για να τα ξαναζείς όλα από την αρχή. Είναι εκείνα τα μικρά… που κάνουν τη ζωή μεγάλη (που έλεγε ο Ερνέστο Τσε Γκεβάρα). 

Διδασκάλου Κωνσταντίνα 

enallaktikidrasi.com

https://www.newsitamea.gr

Ό,τι δεν αλλάζει, πεθαίνει...!!!!

Κι έρχεται κάποια στιγμή που νιώθεις εγκλωβισμένος. Στη δουλειά, στη σχέση, στον κοινωνικό σου περίγυρο. 

Οι επιλογές σου δεν σε καλύπτουν πια, ο δρόμος που έχεις πάρει νιώθεις πως έχει φτάσει σε αδιέξοδο και αδυνατείς να πιστέψεις πως έχεις επιλογές. 

Νιώθεις σαν έντομο στον ιστό της αράχνης, που σε κάθε του προσπάθεια να ελευθερωθεί φυλακίζεται όλο και περισσότερο στα σχεδόν αόρατα δεσμά. Έτσι πολύ σύντομα σταματά να προσπαθεί και αφήνεται στη μοίρα του που φαίνεται προδιαγεγραμμένη και σαφώς, δυσοίωνη. 

Με τον μανδύα της απογοήτευσης και της παραίτησης ενδεδυμένος πια, πορεύεσαι κι αναρωτιέσαι γιατί τίποτα δεν πηγαίνει καλά. 

Κατηγορείς την τύχη που δεν στάθηκε καλή μαζί σου και θυμώνεις με την άδικη μοίρα σου ή τον θεό σου – αν πιστεύεις σ’ αυτόν – που σου γύρισε την πλάτη για τα καλά. 

Και γίνεται σιγά-σιγά η ζωή σου τροφή του θυμού σου και μόνο. Ενός θυμού που αφού θεριέψει στα σωθικά σου σαν άγριος λύκος, είναι έτοιμος να κατασπαράξει τα πάντα έχοντας ήδη κατασπαράξει εσένα, με αποτέλεσμα καταστροφικό και μη αναστρέψιμο. Ή όχι… 

Γιατί τίποτα από όλα αυτά δεν είναι προδιαγεγραμμένο, αφού όσο δύσκολα κι αν είναι τα πράγματα, η δική σου στάση είναι αυτή που καθορίζει το αποτέλεσμα τελικά. Κι αν εσύ αρνηθείς να ταΐσεις αυτόν τον λύκο, δεν θα δυναμώσει ποτέ αρκετά για να βλάψει κανέναν. 

Έτσι λοιπόν, αντί για τον μανδύα της παραίτησης, φοράς εκείνον της τόλμης και της αποφασιστικότητας, αντιμετωπίζοντας τη ζωή με τον ρεαλισμό που απαιτεί και τη δύναμη που της πρέπει. 

Αναγνωρίζεις ως δεδομένα όσα συνέβησαν, πενθείς για όσα ενδεχομένως έχασες στο δρόμο που σ’ έφερε εδώ, αποδραματοποιείς όσο μπορείς τις καταστάσεις που σε τραυμάτισαν και αποφασίζεις να βάλεις και τυπικά το τέλος, σε ό,τι έχει ήδη τελειώσει. 

Αναλαμβάνεις τις ευθύνες σου, καταλογίζεις τις ευθύνες που αναλογούν στους άλλους, συγχωρείς όσο μπορείς εσένα κι εκείνους και αποφασίζεις να ελευθερώσεις τον εαυτό σου, αλλά κι αυτούς, κάνοντας πρώτος το βήμα που κανείς δεν τολμά. “Φεύγω”, “χωρίζουμε”, “παραιτούμαι”, λέξεις απομάκρυνσης, χωρισμού, αποστασιοποίησης. 

Λέξεις παραίτησης από σχέσεις, από καταστάσεις, από ζωές ολόκληρες κάποιες φορές. Λέξεις μικρές που κουβαλούν το βάρος χρόνων, συναισθημάτων, ηθικών ή άλλων δεσμεύσεων. 

Λέξεις απόλυτες και σταθερές που κρύβουν όμως δύναμη, σθένος, αποφασιστικότητα και γνώση. Γνώση πως η ζωή θέλει πίστη. Πως ξέρει καλύτερα από εμάς τι στ’ αλήθεια χρειαζόμαστε. Πως όσο άγνωστο και αβέβαιο κι αν είναι το μέλλον, έχει αρωγό και συνοδοιπόρο του την ελπίδα. 

Την ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο και μια καινούργια ζωή. Γιατί ό,τι δεν προχωρά, ατροφεί. Ό,τι δεν κινείται, λιμνάζει. Και ό,τι δεν αλλάζει, πεθαίνει. 

Στέβη Σαμέλη 

enallaktikidrasi.com

https://www.newsitamea.gr

Αξίζεις τα πάντα. Και είναι κρίμα να μην το γνωρίζεις…!!!!

Συμβιβάζεσαι με λίγα και ελπίζεις στα πολλά. Κάνεις πίσω για τους τύπους και κλειδώνεσαι. Λες ευχαριστώ για τα απολύτως αυτονόητα. Καλά κάνεις δε λέω, ή μάλλον καλά θα έκανες αν δεν αισθανόσουν αυτή την ευγνωμοσύνη την ατέλειωτη που νιώθεις τώρα λες και όλοι οι δρόμοι ανοίχτηκαν μπροστά σου και ήταν στρωμένοι με ροδοπέταλα, λες και χωρίς να κουνήσεις το δάχτυλό σου έγιναν όλα στη ζωή. 

Όχι, προσπάθησες πολύ, προσπάθησες σκληρά και μπράβο σου. Τίμα τις προσπάθειές σου, τίμα εσένα και πάνω απ’ όλα να νιώθεις ευγνωμοσύνη… για σένα. 

Δεν στο είπε ποτέ κανείς, μα αξίζεις τα πάντα. Έμαθες γεωμετρία, δύο τρεις τύπους μαθηματικών και φυσική, όμως για την ιστορία… η αξία σου παρέμεινε στο άγνωστο. Και δεν αναφέρομαι στα αρχαία. 

Ύστερα μπήκες σε μια Σχολή και σπούδασες για να γίνεις οδοντίατρος, δημοσιογράφος, εκπαιδευτικός, όμως και πάλι κανείς δε σου είπε πόσο μοναδικός είσαι. Τα χρόνια πέρασαν, δουλειές ήρθαν και έφυγαν και άνθρωποι το ίδιο και εσύ ακόμα αμφιβάλλεις. 

Γιατί δε στο είπε ποτέ κανείς. Γιατί κανείς δεν το ξέρει. Γιατί κανείς δε ξέρει ούτε για τον εαυτό του τον ίδιο κάτι τέτοιο. Γιατί αμφιβάλλουν όλοι για όλα τελικά, γιατί αν γνωρίζαμε πόσο μοναδικοί, ξεχωριστοί και υπέροχοι ήμασταν, τότε θα ήταν έτσι και όλη μας η κοινωνία. Όμως δε μας το είπε ποτέ κανείς. Ποιον συμφέρει άλλωστε; 

Να περνάμε κρίσεις, να ερχόμαστε αντιμέτωποι με σοκ και πανικούς, να αισθανόμαστε λίγοι μπροστά στους «μεγάλους» που λύνουν και δένουν για χ,ψ λόγους παραγοντικούς, να φοβόμαστε μην απολυθούμε, να τρέμουμε να πούμε μια άποψη, να κρυβόμαστε. Κανέναν δε συμφέρει η αλήθεια μας. Η υπεροχότητα και η λάμψη μας. 

Γεννήθηκες μέσα από αγάπη, για να δώσεις, να λάβεις και να ζήσεις μέσα στην αγάπη εξίσου. Είναι κρίμα να μην το γνωρίζεις, είναι κρίμα να μην το αισθάνεσαι, είναι κρίμα να μη σε τιμάς, να μη σε αγαπάς, να μη σε ορίζεις και κυρίως να μη σε σέβεσαι. 

Είναι κρίμα να νιώθεις διαρκώς πως χρωστάς, είναι κρίμα να κάνεις πάντα δυο βήματα πίσω γιατί συνήθισες, είναι κρίμα να σε ρίχνεις πιο κάτω και να υπακούς απλά, χωρίς εν τέλει να ακούς. 

Ξεκίνα να σε ακούς. Ξεκίνα να σε ορίζεις. Ξεκίνα να σε σέβεσαι, να σου κλείνεις το μάτι. Είσαι μοναδικός. Δε στο είπε ποτέ κανείς γιατί κανείς δεν το έκρινε απαραίτητο. Την αλήθεια την τρέμουμε. 

Κρίμα! Όταν αρχίσεις να αντιλαμβάνεσαι τη δική σου αλήθεια και λάμψη, το δικό σου υπέρλαμπρο φως και ξεκινήσεις να αισθάνεσαι τη μελωδία που χτυπά η καρδιά σου στην εκάστοτε αλήθεια, τότε θα νιώσεις πραγματικά την αξία σου. 

Ότι μπορείς να κατακτήσεις χτες, για να μη σου πω προχτές ό,τι ακριβώς επιθυμήσεις. Ότι μπορείς να ζήσεις πραγματικά ευτυχισμένος. Ότι μπορείς να ζήσεις μια ζωή ολόψυχη. Με καρδιά. Να νιώσεις ολοκληρωμένος. Μπορείς. Όμως δε στο ‘πε ποτέ κανείς. 

Δεν είναι καθόλου αργά, αλήθεια. Ξεκίνα να σε ακούς ειλικρινά. Σκέψου πως η ζωή σου από τώρα είναι ένας άγραφος χάρτης. Τι χρώμα θα έβαζες; Ποιο θα ήταν το πρώτο σου σχέδιο; Ποια θα ήταν η πρώτη λέξη που θα έγραφες εκεί; 

Ζήσε τα όνειρά σου άνθρωπέ μου ξύπνιος. Όχι μόνο στα όνειρα. Αξίζεις τα πάντα από πάντα, μα πιο πολύ από τώρα. Ξεκίνα τώρα και βούτα στο όνειρο και ζήσε το. Τώρα. 

Μάρη Γαργαλιάνου 

enallaktikidrasi.com

https://www.newsitamea.gr

Oι άνθρωποι που πετυχαίνουν, είναι αυτοί που σηκώνονται δυνατότεροι όταν πέφτουν...!!!!

Υπάρχει μια Αγγλική παροιμία που λέει πως «η ανάγκη είναι η μητέρα της επινόησης». Αν νιώθουμε αυτή την έντονη επιθυμία – αυτή την ανάγκη – να κάνουμε κάτι, θα βρούμε τον τρόπο να τα καταφέρουμε. Η ανάγκη μας κάνει δυνατότερους. Από πολλές απόψεις. 

Αυτό που μας κάνει αυτό που είμαστε, που χτίζει το χαρακτήρα και διαμορφώνει την προσωπικότητά μας δεν είναι μόνο οι περιστάσεις και οι πράξεις μας ως αντίδραση σε αυτές, αλλά το πώς αντιμετωπίζουμε τα όσα μας φέρνει η ζωή. 

Πιο συγκεκριμένα, το πώς αποφασίζει ο καθένας να ζει τη ζωή του. Είναι η απάντηση στο ερώτημα του τι είναι αυτό που μας γεμίζει, που μας βοηθάει να επιβιώνουμε όταν νιώθουμε πως δεν μπορούμε άλλο, τι μας πλημμυρίζει με χαρά, μας κάνει να τα ξεχνάμε όλα, μας φέρνει γέλιο και ευτυχία. Και με ποιους θέλουμε να τα μοιραζόμαστε όλα αυτά. 

Ανάμεσα στις ερωτήσεις που κάνουμε στον εαυτό μας είναι και οι ανάγκες που έχουμε και από τις οποίες εξαρτάται η συμπεριφορά μας. 

Γιατί ο κάθε ένας από μας έχει διαφορετικές ανάγκες, διαφορετικές αντιλήψεις και διαφορετικές προτεραιότητες για αυτές. 

Ο Αμερικανός ψυχολόγος Abraham Maslow ήταν αυτός ο οποίος διενήργησε κλινικές έρευνες ώστε να αποκωδικοποιήσει τους παράγοντες που παρακινούν τις ανθρώπινες συμπεριφορές. 

Είναι γνωστότερος για τη θεωρία ιεράρχησης των αναγκών (την πυραμίδα αναγκών του Μάσλοου) που υποστηρίζει ότι υπάρχουν πέντε επίπεδα αναγκών, από τα οποία εξαρτάται όλη σχεδόν η συμπεριφορά μας. 

Αυτά ταξινομούνται ιεραρχικά, ξεκινώντας από τις φυσιολογικές ανάγκες επιβίωσης στη βάση της πυραμίδας (οξυγόνο, νερό, τροφή, υγεία, βασικά αγαθά), περνάει στην ανάγκη για ασφάλεια και σιγουριά μέσα στο περιβάλλον στο οποίο ζούμε, έπειτα στις κοινωνικές ανάγκες – την ανάγκη για κοινωνικοποίηση, κοινωνική αποδοχή και φιλικών σχέσεων – στις ανάγκες αναγνώρισης και αυτοεκτίμησης... 

που αποκτούνται μέσω της φήμης, του σεβασμού, της επιρροής, της δύναμης, της ελευθερίας και της ανεξαρτησίας, και κορυφώνονται στην ανάγκη για αυτοπραγμάτωση – την αίσθηση προσωπικής εξέλιξης και επιτυχίας, ικανοποίησης και πληρότητας, πως έχεις γίνει αυτό που ονειρεύεσαι. 

Η άνοδος στην ιεραρχία αναγκών του Maslow μοιάζει σαν την ανάβαση μιας κλίμακας σκαλί-σκαλί, αφού αντιλαμβανόμαστε το επόμενο επίπεδο αναγκών μόνο αφού κατορθώσουμε να ολοκληρώσουμε το προηγούμενο. Κάπως έτσι καταφέρνουμε να εξελισσόμαστε. Σταδιακά. Συνειδητά. Με κόπο και προσπάθεια. 

Μερικές φορές όμως πρέπει να νιώσουμε πως έχουμε χαθεί για να μπορέσουμε να ξαναβρούμε τον εαυτό μας και να διαπιστώσουμε τι πραγματικά χρειαζόμαστε – τι και ποιους έχουμε ανάγκη. 

Το να το αντιληφθούμε αυτό, είναι το πρώτο βήμα στην αυτοπραγμάτωση, στη συνεχή μας πρόοδο και βελτίωση, στην κατανόηση πως ο κόσμος θα γίνει καλύτερος αν πρώτα αλλάξουμε εμείς. Ο καθένας ξεχωριστά. 

Γιατί οι άνθρωποι που επιτυγχάνουν σε αυτό τον κόσμο είναι αυτοί που σηκώνονται δυνατότεροι όταν πέφτουν, που αναζητούν τις συνθήκες που θέλουν για να γίνουν καλύτεροι, κι αν δεν τις βρουν, έχουν το κουράγιο και τη θέληση να τις διαμορφώσουν μόνοι τους. 

Μαρία – Χριστίνα Δουλάμη 

enallaktikidrasi.com

https://www.newsitamea.gr

Κάθε συνάντηση στη ζωή είναι ένα μάθημα...!!!!

Είμαι σε μια ηλικία που δεν κρατάω κακία για τίποτα και σε κανέναν απλά απομακρύνομαι! Με αυτό τον τρόπο θέλω να προστατέψω τον εαυτό μου, την ψυχική μου ηρεμία και γαλήνη! Ο κάθε άνθρωπος που μπήκε στην ζωή μου, με δίδαξε κάτι και μου δημιούργησε συναισθήματα! 

Είτε θετικά, είτε αρνητικά, δεν έχει σημασία αφού και τα δυο είναι εξίσου σημαντικά. 

Άλλοτε ένιωσα θαυμασμό για κάποιους ανθρώπους – ένα είδος προς εξαφάνιση – επειδή η καλοσύνη της ψυχής τους υπερτερούσε! Δεν σας κρύβω ότι ένιωσα την ανάγκη να γίνω σαν αυτούς! Να φτάσω έστω στο ελάχιστο της μεγαλοψυχίας, της καλοσύνης, της αγνότητάς τους! 

Κάποιοι άλλοι μου προκάλεσαν ανάμεικτα συναισθήματα! Δεν μπορούσα να καταλάβω αν ήταν αληθινοί ή έπαιζαν θέατρο, γιατί το βλέμμα προδίδει όσα έχει η καρδιά καλά κρυμμένα! 

Κάθε συνάντηση στη ζωή είναι ένα μάθημα! 

Ό,τι και αν προσπαθεί να κρύψει ο κάθε άνθρωπος με τα λεγόμενά του, το βλέμμα τα βγάζει στην επιφάνεια: Τη ζηλοφθονία, την κακία την απέχθεια! Άραγε έχω καταλάβει σωστά ή έχω πέσει έξω; δεν θέλω να αδικήσω κανέναν! Και όταν έφτανε η στιγμή να επιβεβαιωθούν οι υποψίες μου, τα έβαζα με τον εαυτό μου, που εθελοτυφλούσα μπροστά στο αυτονόητο! 

Μια άλλη κατηγορία ανθρώπων μου προκάλεσε συναισθήματα αγανάκτησης, αηδίας και απογοήτευσης! Και αυτοί όμως είχαν να με διδάξουν κάτι σημαντικό! Ποτέ να μην γίνω σαν αυτούς και να είναι για μένα παραδείγματα προς αποφυγή! 

Γι’ αυτό λοιπόν, κάθε συνάντηση στην ζωή μας, είναι ένα μάθημα! Εσύ όμως θα πρέπει να αποφασίσεις από ποια οπτική γωνία θα το δεις : 

Είσαι έτοιμος να κρατήσεις τα θετικά και να προχωρήσεις με περισσότερη δύναμη ή θα επιτρέψεις στα αρνητικά να εισχωρήσουν σαν αγκάθι στην ψυχή σου που θα στέκεται εμπόδιο στην εξέλιξή σου; 

Μαρία Αρφαρά 

enallaktikidrasi.com

https://www.newsitamea.gr

Τα καινούρια ξεκινήματα είναι για όσους τολμούν να κάνουν ένα βήμα παραπέρα...!!!!

Τα καινούρια ξεκινήματα είναι για όσους τολμούν να κάνουν ένα βήμα παραπέρα. Για εκείνους που ενώ προσπάθησαν, οι κόποι τους κατακρημνίστηκαν. 

Τα καινούρια ξεκινήματα είναι για όλους όσους αντέχουν να βλέπουν τα όνειρά τους να διαλύονται. Άλλωστε πρέπει να τσαλακώσεις όλα σου τα όνειρα χίλιες φορές για να γίνουν πραγματικότητα την χιλιοστή πρώτη. 

Όμως πρέπει να αντέξεις μέχρι τη χιλιοστή πρώτη. Να είσαι εκεί το σωστό δευτερόλεπτο. Δεν πρέπει να λυγίσεις. Δεν πρέπει να τα παρατήσεις. 

Τότε είσαι πραγματικός μαχητής. Πραγματικός πολεμιστής. Τότε μπορείς να λες πως νίκησες τους φόβους και τις αναστολές σου και έπιασες το όνειρό σου. Όχι απλά το άγγιξες… το έπιασες και το έκανες δικό σου. 

Και αυτό ξέρεις είναι δύσκολο. Και χρειάζεται κόπο. Και για να τα κατάφερες σημαίνει πως είσαι από τους λίγους που είχες τη δύναμη να το κάνεις. 

Και η στιγμή που συνειδητοποιείς πως τα κατάφερες, είναι η στιγμή που σε κάνει να νιώθεις πιο σίγουρος για τον εαυτό σου, πιο ολοκληρωμένο προς τους ανθρώπους γύρω σου και πιο συνεπή προς τα ίδια σου τα θέλω. 

Είναι η στιγμή που πρέπει να πεις ένα μεγάλο μπράβο σε σένα και ένα ευχαριστώ σε όσους σε βοήθησαν να τα καταφέρεις. Είναι η στιγμή που μπορείς να χαλαρώσεις και να το απολαύσεις… γιατί επιτέλους μπορείς να πάρεις τους καρπούς των κόπων σου. 

Αξίζει να παλεύεις για το όνειρο… γιατί η ποιότητα των ονείρων μας είναι η ποιότητα της ίδιας μας της ψυχής. 

Ηλέκτρα Αστέρη 

enallaktikidrasi.com

https://www.newsitamea.gr

Σωκράτης : «Το μυστικό της αλλαγής είναι να επικεντρωθείς, όχι στο να πολεμήσεις το παλιό, αλλά στο να χτίσεις το νέο»...!!!!

«Λέμε ψέματα στον εαυτό μας, προκειμένου να έχουμε ακόμα τη δικαιολογία της άγνοιας, το άλλοθι της βλακείας και της ακατανοησίας, η κατοχή των οποίων μας επιτρέπει να εξακολουθούμε με ελαφριά συνείδηση να διαπράττουμε και να ανεχόμαστε τα πιο τερατώδη εγκλήματα» – Άλντους Χάξλεϊ 

Στο παράθεμα αυτό, το οποίο προέρχεται από το δοκίμιο του Χάξλεϊ «Words and Behavior» (Λέξεις και Συμπεριφορά), τα «τερατώδη εγκλήματα» διαπράττονται από και ενάντια στον εαυτό σας, επιτρέποντάς σας να εμμένετε σε επαναληπτικά – και καταστροφικά – πρότυπα σκέψης μέσω της ανεντιμότητας. Αυτή η τρίτη ερώτηση θα σας βοηθήσει να δείτε με σαφήνεια το ψυχολογικό σύστημα που στηρίζει αυτά τα ψέματα. 

Γιατί να διατηρείτε μια συνήθεια σκέψης που παρεμβαίνει αρνητικά στην επίτευξη του υψηλότερου οράματος που έχετε για τον εαυτό σας; Η λύση φαίνεται αρκετά εύκολη: Απλά, σταματήστε να χρησιμοποιείτε δικαιολογίες! 

Όμως, όπως αποδεικνύεται, απαιτείται κάτι περισσότερο για να παραμερίσετε τα διανοητικά σας δεκανίκια, διαφορετικά θα τα είχατε ήδη εγκαταλείψει. 

Μοιάζει με τον αλκοολικό ή με τον τοξικομανή, ο οποίος ξέρει πως οι λόγοι που προβάλλει για το γεγονός πως δεν κόβει τη συνήθειά του τον εμποδίζουν να προχωρήσει, παρ’ όλ’ αυτά διαιωνίζει ακάθεκτος τη συμπεριφορά του. 

Κατά κάποιον τρόπο, μάλλον νιώθετε πως ωφελείστε από τις ηττοπαθείς σας σκέψεις, ακόμα κι όταν τα γεγονότα δείχνουν το αντίθετο. 

Η απάντησή σας στο Τι κερδίζω σε αντάλλαγμα; θα σας χαρίσει την επίγνωση του συστήματος ανταμοιβών που τόσο προσεκτικά έχετε οικοδομήσει. 

Πρόκειται για τον λόγο που σας κάνει να βάζετε το χέρι στο σακούλι με τις δικαιολογίες και να βγάζετε αληθινά μαργαριτάρια κάθε φορά που αυτό σας βολεύει. Το γεγονός πως αυτές οι συνήθειες σκέψης σάς συνόδευαν κατά το μεγαλύτερο μέρος της ζωής σας τις καθιστά σχεδόν αυτόματες αντιδράσεις. 

Σταματήστε για μια στιγμή να αναλογιστείτε το γιατί οι σκέψεις σας ίσως συντηρούν συμπεριφορές που δεν αρμόζουν στα ανώτερα ιδανικά σας. 

Ο Ουίλιαμ Γουόρντσγουορθ, ο διορατικός Άγγλος ποιητής, παρατήρησε κάποτε: «Οι συνήθειες εξουσιάζουν το αστόχαστο κοπάδι», με τον όρο κοπάδι να χρησιμοποιείται ως μειωτικός όρος για όσους σκέπτονται σαν όλους τους υπόλοιπους. 

Στόχος σας είναι να κόψετε τις συνήθειες που σας έφεραν στο σημείο να ενεργείτε σαν ένα ακόμα μέλος του υπάκουου πλήθους – κι αυτό απαιτεί ένα νέο είδος κατανόησης. Ίσως τώρα πια σας είναι πιο εύκολο να φτάσετε σε μια τέτοιου είδους κατανόηση από όσο σας ήταν στο πρώτο μέρος της ζωής σας, όταν είχατε την τάση να διαμορφώνετε και να συσσωρεύετε συνήθειες. 

Τα λόγια του Θορό σας ενθαρρύνουν να κάνετε αυτό το δεύτερο μέρος της ζωής σας να λειτουργεί υπέρ σας, αλλάζοντας τον δρόμο που ακολουθείτε: 

Όπως και ένα μόνο βήμα δεν πρόκειται να χαράξει μονοπάτι πάνω στη γη, έτσι και μία μοναδική σκέψη δεν θα χαράξει δρόμο στον νου. Για να ανοίξουμε ένα βαθύ φυσικό μονοπάτι, βαδίζουμε ξανά και ξανά. 

Για να ανοίξουμε έναν βαθύ διανοητικό δρόμο, πρέπει να κάνουμε ξανά και ξανά το είδος αυτό των σκέψεων που θέλουμε να κυριαρχούν στη ζωή μας. 

Απόσπασμα από το βιβλίο του Dr. Wayne W. Dyer με τίτλο «Δικαιολογίες Τέλος!» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ιβίσκος 

enallaktikidrasi.com

https://www.newsitamea.gr