Δευτέρα 25 Νοεμβρίου 2019

Και κάπως έτσι… έμεινα μόνος μου με ένα μωρό 13 μηνών...!!!!

Με λένε Μάνο και έχασα τη γυναίκα μου πριν 5 χρόνια από καρκίνο. 

Αναγκάστηκα να σταθώ όρθιος με το ζόρι σχεδόν με τη βία, για να μην καταλήξει να μεγαλώνει τη κόρη μου η 80χρονη γιαγιά της-η μητέρα μου-και αργότερα στα ιδρύματα. Για να μην χάσω το παιδί μου όπως έχασα τον παιδικό μου έρωτα. 

Τη γυναίκα μου τη γνώρισα στο Λύκειο και όλοι έλεγαν πως μόλις έφευγα φαντάρος η σχέση μας θα τελείωνε. 

Τελικά διαψεύσαμε και τους άλλους και τον εαυτό μας. Εκείνη πήγε Πανεπιστήμιο, εγώ πήγα φαντάρος, πήρε το πτυχίο της, γύρισα και έπιασα δουλειά και ήμασταν ακόμα μαζί. Παντρευτήκαμε από έρωτα και γίναμε γονείς από επιλογή. Η κόρη μου ήταν το καλύτερο δώρο που μου είχε κάνει ποτέ. Δυστυχώς δεν προλάβαμε να το χαρούμε… 

Ξεκίνησε με έναν απλό πυρετό και ύστερα με φρικτούς πόνους στα γόνατα. Οι εξετάσεις έδειξαν ξεκάθαρα: Καρκίνος. Της έλεγα πως θα το ξεπεράσουμε αλλά δεν το πίστευα στα αλήθεια. 

Ήξερα πως θα φύγει και εκείνη το ήξερε. Έκανε τα πάντα για να αργήσει να μπει στο νοσοκομείο για να είναι όσο το δυνατόν περισσότερο κοντά μου και κοντά στο παιδί μας. Γιατί ήξερε πως αν έμπαινε δεν θα ξανά έβγαινε. 

Πράγματι, όταν πια δεν γινόταν αλλιώς και έπρεπε να νοσηλευτεί, μπήκε στο νοσοκομείο και δεν ξαναβγήκε. Οι φαρμακευτικές αγωγές δεν την έπιαναν, κάθε μέρα η κατάστασή της χειροτέρευε. 

Της πήγαινα φωτογραφίες της μικρούλας αλλά στο τελευταίο στάδιο δεν είχε όραση. “Περπατάει;” με ρωτούσε. “Ναι” της έλεγα και χαμογέλαγε. “Έφυγε” ένα μεσημέρι, εκείνα τα 5 λεπτά που κατέβηκα στο περίπτερο να πάρω νερό. Δεν ήθελε να πεθάνει στα χέρια μου για να μην με τραυματίσει μια ζωή. Ακόμα και στον θάνατο με αγαπούσε… 

Γύρισα σπίτι. Τί θες να σου πω; Ότι η μικρούλα μου κατάλαβε τί είχε γίνει, με πήρε αγκαλιά και δεν με άφηνε όλη νύχτα να κουνήσω βήμα από δίπλα της; Ότι την ώρα της ταφής, χαιρετούσαμε τη μαμά της μαζί, κάνοντας “γεια” με το χεράκι της; 

Τις μέρες έκανα τον κλόουν και τα βράδια έκλεινα τα φώτα, άναβα το καντήλι της κι έκλαιγα. Πολλά βράδια παρακάλεσα Τον Θεό να έρθει να με πάρει μα το πρωί που το κοριτσάκι μου ξυπνούσε και ζητούσε γάλα, το μετάνιωνα. 

Υπήρχαν στιγμές που την είχα μεγαλύτερη ανάγκη από ποτέ. Όταν η μικρή μου έκανε σπασμούς από το πυρετό, όταν τη βαφτίσαμε, όταν πήγε πρώτη μέρα σε παιδικό σταθμό, όταν με έπαιρναν οι δασκάλες της να πάω να τη πάρω επειδή έβγαλε μέσα στη μέση της χρονιάς άγχος αποχωρισμού, όταν με έδιωξαν και έπιασα ότι να’ ναι δουλειά γιατί φοβήθηκα μη μείνει νηστική η μικρή μου. Μην τυχόν δεν έχω να της προσφέρω τα απαραίτητα. Πέρασαν έτσι 6 χρόνια. 

Σήμερα είναι ολόιδια η μαμά της και στέκομαι περήφανος στο πλάι της, περήφανος που παρά τη τραγωδία που ζήσαμε για καιρό, έμεινε κάτι πολύ σπουδαίο από τον έρωτά μας, αυτόν που κανείς δεν πίστευε πως θα κρατήσει. 

Η κόρη μου ξέρει πως η μαμά της πέθανε από καρκίνο. Της έχω πει όλη την αλήθεια. Περάσαμε πολύ δύσκολα στην αρχή αλλά και πιο μετά. 

Όταν μένεις μόνος σου με ένα παιδί, κάθε μέρα σου φαίνεται σαν να είναι κολλημένη στην αρχή, σαν να μην υπάρχει ποτέ το παρακάτω. Σαν να σταματάει ο χρόνος. Περάσαμε Πρωτοχρονιές με κλάματα, 

Χριστούγεννα με θλίψη, καλοκαίρια κλεισμένοι στο διαμέρισμά μας γιατί δεν είχα χρήματα να πάμε ούτε μέχρι το εξοχικό μας που ήταν κλειστό για χρόνια, σχεδόν από το θάνατο της γυναίκας μου. Δεν είναι εύκολο αλλά ξεπερνιέται. Κάποια στιγμή ξεπερνιέται. Θέλει να αφήσεις τον χρόνο και το παιδί να κάνουν τη δουλειά τους. 

Σπουδαία δουλειά η κόρη μου, έγινε η κινητήριος δύναμή μου και ο λόγος που δεν ακολούθησα τη γυναίκα μου. 

Μην το βάζετε κάτω, για όλους έχει και για όλους υπάρχει. Αρκεί να ξυπνάτε το πρωί και να λέτε “Δόξα Το Θεό που υπάρχει κάποιος στη γη να αγαπάει το παιδί μου”. 
Μάνος 




by fumara 

Κυριακή 24 Νοεμβρίου 2019

Γιόγκα : Από το σεξ στο σαμάντι...!!!!

Ο Παταντζάλι κατόρθωσε κάτι το αδύνατο. Περιέγραψε με όση πιο πολλή ακρίβεια γίνεται το κάθε ένα βήμα, την κάθε ενοποίηση, το κάθε ένα τσάκρα τη λειτουργία του και πώς να το υπερβείς, έως επάνω στο σαχασράρ, και μάλιστα έχει κάνει υποδείξεις ακόμη και για πέρα από εκείνο. Σε κάθε τσάκρα, σε κάθε τροχό ενέργειας, συμβαίνει κάποια ορισμένη ενοποίηση. Ας σου πω σχετικά.... 

Στο κέντρο του σεξ - το πρώτο κέντρο, το πιο πρωτόγονο αλλά και το πιο φυσικό, εκείνο που είναι διαθέσιμο σε όλους - η ενοποίηση συμβαίνει μεταξύ εξωτερικού και εσωτερικού. Φυσικά είναι στιγμιαία.

Μια γυναίκα που συναντά έναν άντρα ή ένας άντρας που συναντά μια γυναίκα για μια και μόνο στιγμή, μια μοναδική στιγμή, εκεί όπου το εξωτερικό και το εσωτερικό συναντιούνται και αναμειγνύονται και συγχωνεύονται το ένα με το άλλο. 

Αυτή την ομορφιά έχει το σεξ, ο οργασμός... ότι δυο μορφές ενέργειας, συμπληρωματικές μορφές, συναντιούνται και γίνονται ένα όλον. 

Θα είναι όμως στιγμιαίο αυτό, επειδή η συνάντηση γίνεται μέσω του πιο απτού στοιχείου, του σώματος. Το σώμα μπορεί να αγγίξει τις επιφάνειες, αλλά δεν μπορεί στην πραγματικότητα να μπει μέσα στον άλλον. 

Είναι όπως τα παγάκια. Αν βάλεις δυο παγάκια μαζί, μπορούν και αγγίζουν το ένα το άλλο, αλλά αν λιώσουν και γίνουν νερό, τότε συναντιούνται και αναμειγνύονται το ένα με το άλλο. Τότε προχωρούν έως το ίδιο το κέντρο. Αν εξατμιστεί το νερό, τότε η συνάντηση γίνεται πάρα πολύ βαθιά. Τότε δεν υπάρχει κανένα εγώ, κανένα εσύ, κανένα εσωτερικό, κανένα εξωτερικό.

Το πρώτο κέντρο, το κέντρο του σεξ, σου δίνει κάποια ενοποίηση. Γι΄αυτό και υπάρχει τόση μεγάλη επιθυμία για το σεξ. Είναι φυσικό είναι ωφέλιμο και καλό από μόνο του, αν όμως σταματήσεις εκεί, τότε θα έχεις σταματήσει στη βεράντα του παλατιού. 

Καλή είναι η βεράντα, σε οδηγεί μέσα στο παλάτι, δεν είναι όμως μέρος αυτό για να φτιάξεις την κατοικία σου. Δεν είναι μέρος να σταματήσεις για πάντα... και η μακαριότητα που σε περιμένει στις ανώτερες ενοποιήσεις των άλλων κέντρων θα σου διαφύγει. 

Σε σύγκριση με εκείνη τη μακαριότητα και ευτυχία και χαρά, δεν είναι τίποτε η ομορφιά του σεξ, δεν είναι τίποτε η ευχαρίστηση από το σεξ. Σου δίνει απλώς μια στιγμιαία ματιά.

Το δεύτερο τσάκρα είναι το χάρα. Στο χάρα συναντιέται η ζωή με τον θάνατο. Αν φτάσεις στο δεύτερο κέντρο, φτάνεις σε έναν ανώτερο οργασμό ενοποίησης : η ζωή συναντά το θάνατο, ο ήλιος συναντά το φεγγάρι. 

Τώρα η συνάντηση είναι εσωτερική, έτσι λοιπόν η συνάντηση μπορεί να είναι πιο μόνιμη, πιο σταθερή, επειδή δεν εξαρτάσαι από κάποιον άλλο. Συναντάς τώρα την δική σου εσωτερική γυναίκα ή τον δικό σου εσωτερικό άντρα.

Το τρίτο κέντρο είναι ο αφαλός. Εκεί συναντιέται το θετικό με το αρνητικό ο θετικός ηλεκτρισμός με τον αρνητικό ηλεκτρισμό. Η συνάντησή τους είναι ανώτερη ακόμη και από τη ζωή και το θάνατο, επειδή η ηλεκτρική ενέργεια, το πράνα, το βιοπλάσμα ή η βιοενέργεια, είναι βαθύτερη από τη ζωή και το θάνατο. 

Η ζωή και ο θάνατος υπάρχουν λόγω της βιοενέργειας. Αυτή η συνάντηση της βιοενέργειας στον αφαλό, το νάμπι, σου δίνει μια ανώτερη ακόμη εμπειρία της ύπαρξής σου ως κάτι το ενιαίο, ενοποιημένος, ως μια ενότητα.

Έπειτα είναι η καρδιά. Στο κέντρο της καρδιάς συναντιέται το κατώτερο με το ανώτερο. Στο κέντρο της καρδιάς συναντιέται το πρακρίτι και το πουρούσα, το σεξουαλικό και το πνευματικό, το εγκόσμιο και το του άλλου κόσμου΄ ή μπορείς να το ονομάσεις συνάντηση ουρανού και γης... 

Είναι ανώτερο ακόμη αυτό, επειδή για πρώτη φορά ανατέλλει κάτι από το πέραν μπορείς να δεις τον ήλιο να ανεβαίνει στον ορίζοντα. Είσαι ακόμη ριζωμένος στη γη, αλλά τα κλαδιά σου απλώνονται μέσα στον ουρανό. Έχεις γίνει μια συνάντηση. 

Γι΄αυτό ακριβώς το κέντρο της καρδιάς δίνει την ανώτερη και την πιο εκλεπτυσμένη εμπειρία που είναι κατά κανόνα διαθέσιμη΄ την εμπειρία της αγάπης. 

Η εμπειρία της αγάπης είναι η συνάντηση γης και ουρανού έτσι, η αγάπη είναι κατά ένα τρόπο γήινη και κατά ένα άλλο τρόπο ουράνια. Αν ο Ιησούς όρισε τον Θεό ως αγάπη, ο λόγος είναι αυτός, επειδή για την ανθρώπινη συνειδητότητα η αγάπη φαίνεται πως είναι η ανώτατη ματιά.

Συνήθως οι άνθρωποι δεν προχωρούν ποτέ πέρα από το κέντρο της καρδιάς. Φαίνεται να είναι δύσκολο ακόμη και να φτάσεις στο κέντρο της καρδιάς, σχεδόν αδύνατο πράγμα. 

Οι άνθρωποι παραμένουν στο κέντρο του σεξ. Αν έχουν εκπαιδευτεί σε βάθος στη γιόγκα, το καράτε, το αϊκίντο, το τάι τσι, τότε φτάνουν στο δεύτερο κέντρο, το χάρα. 

Αν έχουν εκπαιδευτεί στον βαθύ μηχανισμό της αναπνοής, το πράνα, τότε φτάνουν στο κέντρο του αφαλού. Και αν έχουν εκπαιδευτεί να κοιτούν πέρα από τη γη και να κοιτούν πέρα από το σώμα, να κοιτούν τόσο βαθιά και με τόση ευαισθησία ώστε να μην περιορίζονται πια στο τραχύ στοιχείο κι αν μπορεί το λεπτό στοιχείο να περάσει μέσα σου τις πρώτες του αχτίδες... τότε μόνο έρχεται το κέντρο της καρδιάς.

Όλοι οι δρόμοι της θρησκευτικής αφοσίωσης, η Μπάκτι Γιόγκα, δουλεύουν πάνω στο κέντρο της καρδιάς. Η Τάντρα ξεκινά από το κέντρο του σεξ, το Ταό ξεκινά από το κέντρο του χάρα. Η γιόγκα ξεκινά από το κέντρο του αφαλού. Η Μπάκτι Γιόγκα, οι δρόμοι της θρησκευτικής αφοσίωσης και της αγάπης, οι σούφι και άλλοι, ξεκινούν από το κέντρο της καρδιάς.

Πιο πάνω από την καρδιά είναι το κέντρο του λαιμού. Μια άλλη ενοποίηση... Ακόμη πιο ανώτερη, πιο λεπτή. Το κέντρο αυτό είναι το κέντρο όπου λαμβάνεις και δίνεις. Έχω κοιτάξει χιλιάδες ανθρώπους πεινούν όλοι τους για αγάπη, διψούν για αγάπη, αλλά δεν προσπαθεί κανείς να δώσει κατά κανένα τρόπο. Πιστεύουν όλοι ότι δίνουν, αλλά ότι δεν παίρνουν. 

Όταν δίνεις, παίρνεις, είναι φυσικό. Δεν συνέβη ποτέ διαφορετικά. Τη στιγμή που δίνεις, τρέχει μέσα σου η αγάπη. Δεν έχει καμιά σχέση με τους ανθρώπους. Έχει σχέση με τη συμπαντική ενέργεια του θεϊκού στοιχείου.

Το κέντρο του λαιμού αποτελεί τη συνάντηση λήψης και δοσίματος. Λαμβάνεις από αυτό και δίνεις από αυτό. Αυτό το νόημα έχουν τα λόγια του Ιησού ότι πρέπει να γίνεις και πάλι παιδί. Αν το μεταφράσεις αυτό στην ορολογία της γιόγκα, θα σημαίνει: πρέπει να έρθεις και πάλι στο κέντρο του λαιμού.

Όλοι οι δημιουργικοί άνθρωποι είναι άνθρωποι που δίνουν. Μπορεί να σου λένε ένα τραγούδι ή να χορεύουν κάποιο χορό ή να ζωγραφίζουν ένα πίνακα ή να σου λένε μια ιστορία. Και πάλι, για όλα αυτά χρησιμοποιείται το κέντρο του λαιμού ως κέντρο από όπου δίνεις. Η συνάντηση λήψης και δοσίματος γίνεται στο λαιμό. Η ικανότητα να λαμβάνεις και να δίνεις είναι μια από τις πιο μεγάλες ενοποιήσεις.

Έπειτα είναι το κέντρο του τρίτου ματιού. Στο κέντρο του τρίτου ματιού συναντιέται το δεξί με το αριστερό, συναντιέται το πίνγκαλα και το ίντα και γίνονται σουσούμνα. Τα δυο ημισφαίρια του εγκεφάλου συναντιούνται στο τρίτο μάτι΄ βρίσκεται ακριβώς ανάμεσα στα δυο μάτια. 

Το ένα μάτι αντιπροσωπεύει το δεξί, το άλλο μάτι αντιπροσωπεύει το αριστερό, κι εκείνο βρίσκεται ακριβώς στη μέση. Αυτό το αριστερό και το δεξί ημισφαίριο που συναντιούνται στο τρίτο μάτι... 

Πρόκειται για μια πολύ υψηλή σύνθεση. Οι άνθρωποι μπόρεσαν να κάνουν περιγραφές μέχρι αυτό το σημείο. Γι΄αυτό ακριβώς ο Ραμακρίσνα μπόρεσε να περιγράψει μέχρι και το τρίτο μάτι. 

Όταν άρχιζε να μιλά για την τελική, την υπέρτατη σύνθεση που συμβαίνει στο σαχασράρ, έπεφτε ξανά και ξανά σε σιωπή, σε σαμάντι. Βυθιζόταν μέσα σε αυτό ήταν υπερβολικά πολύ. Ήταν σαν την πλημμύρα΄ τον παράσερνε ως τον ωκεανό. Δεν μπορούσε να διατηρήσει τις αισθήσεις του, την εγρήγορσή του.

Η υπέρτατη σύνθεση συμβαίνει στο σαχασράρ, το κορυφαίο τσάκρα. Λόγω αυτού του σαχασράρ, σε όλο τον κόσμο οι βασιλιάδες, οι αυτοκράτορες, οι μονάρχες και οι βασίλισσες χρησιμοποιούν το στέμμα. 

Έχει γίνει κάτι το τυπικό, κατά βάση όμως έγινε αποδεκτό επειδή, αν δεν λειτουργεί το σαχασράρ σου, πώς γίνεται να είσαι μονάρχης, πώς γίνεται να είσαι βασιλιάς; Πώς γίνεται να κυβερνάς ανθρώπους, αν δεν έχεις καν γίνει κυβερνήτης του εαυτού σου; 

Στο σύμβολο του στέμματος είναι κρυμμένο ένα μυστικό. Το μυστικό είναι ότι ο άνθρωπος που έχει φτάσει στο κορυφαίο κέντρο, στην υπέρτατη σύνθεση της ύπαρξής του, μόνον εκείνος πρέπει να είναι βασιλιάς ή βασίλισσα, κανένας άλλος. Μόνον εκείνος είναι ικανός να κυβερνά άλλους, επειδή έχει μπορέσει να κυβερνά τον εαυτό του. 

Έχει γίνει κύριος του εαυτού του τώρα μπορεί να είναι χρήσιμος και στους άλλους.

Πράγματι, όταν έχεις επιτύχει το σαχασράρ, ανθίζει μέσα σου ένα στέμμα, ανοίγει ένας λωτός με χίλια πέταλα. Κανένα στέμμα δεν μπορεί να συγκριθεί μαζί του, έγινε όμως κατόπιν ένα απλό σύμβολο και το σύμβολο αυτό έχει υπάρξει παντού στον κόσμο. 

Αυτό δείχνει απλώς ότι οι άνθρωποι αντιλαμβάνονταν παντού κι είχαν επίγνωση με τον ένα ή τον άλλο τρόπο της υπέρτατης σύνθεσης μέσα στο σαχασράρ. 

Οι εβραίοι χρησιμοποιούν το μικρό κάλυμμα της κεφαλής μπαίνει ακριβώς πάνω στο σαχασράρ. Οι ινδουϊστές αφήνουν να μεγαλώσει μια τούφα μαλλιά - την ονομάζουν τσότι, κορυφή - στο σημείο ακριβώς που βρίσκεται ή πρέπει να βρίσκεται το σαχασράρ. 

Υπάρχουν μερικές χριστιανικές ενώσεις που ξυρίζουν ακριβώς εκείνο το μέρος του κεφαλιού. Όταν ευλογεί ο Δάσκαλος τον μαθητή, βάζει το χέρι του πάνω στο σαχασράρ. Αν ο μαθητής είναι πραγματικά δεκτικός, παραδομένος, θα νιώσει ξαφνικά μια ανοδική ροή ενέργειας που κυλά από το κέντρο του σεξ προς το σαχασράρ.

Η τελευταία σύνθεση είναι πάλι μεταξύ αντικειμένου και υποκειμένου, εξωτερικού και εσωτερικού. Στον σεξουαλικό οργασμό συναντιούνται το εξωτερικό και το εσωτερικό, στιγμιαία όμως. Στο σαχασράρ συναντιούνται μόνιμα. 

Γι΄αυτό και λέω ότι πρέπει να ταξιδέψει κανείς από το σεξ έως το σαμάντι. Στο σεξ, το ενενήντα εννέα τοις εκατό είναι σεξ, το ένα τοις εκατό είναι σαχασράρ, στο σαχασράρ το ενενήντα εννέα τοις εκατό είναι σαχασράρ, το ένα τοις εκατό είναι σεξ. 

Ενώνονται μεταξύ τους, γεφυρώνονται από βαθιά ρεύματα ενέργειας. Αν έχεις λοιπόν απολαύσει το σεξ, μην φτιάχνεις εκεί την κατοικία σου. Το σεξ είναι απλώς μια φευγαλέα ματιά στο σαχασράρ. Το σαχασράρ θα σου προσφέρει χίλιες φορές, εκατομμύρια φορές περισσότερη μακαριότητα, ευλογία.

Συναντιέται το εξωτερικό με το εσωτερικό, συναντιέται το εγώ με το εσύ, συναντιέται ο άντρας με τη γυναίκα, και η συνάντηση είναι απόλυτη. Τότε δεν υπάρχει κανείς αποχωρισμός, τότε δεν υπάρχει κανένα διαζύγιο.

Ονομάζεται γιόγκα αυτό. Γιόγκα σημαίνει συνάντηση των δύο ώστε να γίνουν ένα. Στον χριστιανισμό οι μύστες το ονόμασαν unio mystica πρόκειται για την ακριβή μετάφραση τής γιόγκα, unio mystica... μυστηριακή ένωση. Στο σαχασράρ συναντιέται το άλφα με το ωμέγα, η αρχή με το τέλος.

Η αρχή βρίσκεται στο κέντρο του σεξ, το σεξ είναι το άλφα σου΄ το σαμάντι είναι το ωμέγα σου. Κι αν δεν συναντηθεί το άλφα με το ωμέγα, αν δεν έχεις επιτύχει αυτή την υπέρτατη ένωση, θα παραμείνεις δυστυχισμένος, επειδή το πεπρωμένο σου είναι αυτό. Θα παραμείνεις ανικανοποίητος. Μπορείς να είσαι ικανοποιημένος μόνον σε αυτή την ανώτατη κορυφή σύνθεσης. 

Osho, Yoga: The Path to Liberation, Ομιλία #3 

Για να συνεχίσεις την ανάγνωση στα αγγλικά, κάνε κλικ εδώ




Διαλογισμός ενώ περπατάς. Άδραξε τη στιγμή...!!!!

Γίνεται να διαλογιζόμαστε ενώ περπατάμε; Κι όμως γίνεται! 

Όσες φορές επιλέγουμε να διανύσουμε μία διαδρομή με τα πόδια θα μπορούσαμε να τη συνδυάσουμε με διαλογισμό. 

Κάποιες φορές περπατάμε για να φτάσουμε στη δουλειά ή στο σπίτι μας και όταν φτάσουμε μπορεί να μην θυμόμαστε τίποτα από τη διαδρομή. Αυτό συμβαίνει γιατί το σώμα μας έκανε όλη την διεργασία, αλλά το μυαλό μας δεν ήταν παρόν. 

Οι διαδρομές που κάνουμε μέσα στη μέρα μας, θα μπορούσαν να είναι υπέροχες στιγμές διαλογισμού, προσωπικής ηρεμίας και ανανέωσης. 

Διαλογισμός 
Ενώ περπατάτε δώστε σημασία σε κάθε βήμα σας. Σκεφτείτε τα πόδια σας, που κινούνται για να φτάσετε στον προορισμό σας. 

Αφήστε να φύγει κάθε άλλη σκέψη, που έρχεται εκείνη τη στιγμή στο νου. 

Παρατηρήστε πώς αισθάνεστε για τα πόδια σας, που κάνουν όλη τη δουλειά, αυτή τη στιγμή. Είναι σε ένταση; Είναι χαλαρά; Νιώθετε τα βήματά σας. Είναι ελαφριά ή αισθάνεστε βάρος; Αναλογιστείτε, αν η αίσθηση που έχετε για τα πόδια σας, αυτή τη στιγμή, υπάρχει και στα συναισθήματά σας. 

Αν νιώθετε ένα δυσάρεστο συναίσθημα κάντε μία ερώτηση στον εαυτό σας. Αν μπορούσα να μην αισθάνομαι δυσάρεστα, τι πραγματικά θα ήθελα να νιώθω; Χαρά; Ηρεμία; Ασφάλεια; Ελευθερία; 

Εντοπίστε το επιθυμητό συναίσθημα, διατηρώντας την προσοχή σας στα πόδια σας που κινούνται. Μόλις καταλήξετε σε αυτό που θέλετε να αισθάνεστε, άρα και να βιώνετε αναζητήστε γύρω σας εικόνες, που σας επιβεβαιώνουν αυτό το συναίσθημα. 

Ενεργοποιήστε τις αισθήσεις σας. Παραμένοντας συνδεδεμένοι με τη φυσικότητα των ποδιών σας, επεκτείνετε την ευαισθητοποίησή σας για να παρατηρήσετε το περιβάλλον σας… 

Τι βλέπετε γύρω σας, που σας φέρνει στο επιθυμητό συναίσθημα; 

Παρατηρήστε τους ανθρώπους που περνούν δίπλα σας. Εστιάστε την προσοχή σας στα κτίρια, στα χρώματα που σας αρέσουν, σε ότι όμορφο μπορεί να τραβήξει την προσοχή σας. Δείτε και παρατηρήστε τον ουρανό. 

Τι ακούτε; 

Φέρτε συνειδητά και την ακοή στον διαλογισμό. Ακούστε ενεργά. Συντονιστείτε στους ήχους γύρω σας, ειδικά αν σας αρέσουν. Οι ήχοι μπορεί να είναι κάποια πουλιά, το χαρούμενο σφύριγμα κάποιου, γέλια από μία παρέα, τρυφερά λόγια ή και λόγια αγάπης, ίσως ακόμη και σιωπή. Αν δεν παρατηρήσετε τίποτα ευχάριστο, φέρτε ένα από τα αγαπημένα σας τραγούδια στο νου και εστιάστε σε αυτό. 

Φροντίστε καθώς περπατάτε τα εσωτερικά φίλτρα παρατήρησης 

Βιώνουμε τον κόσμο και τον εαυτό μας μέσα από τις αισθήσεις μας. Εστιάζοντας την προσοχή μας στις πληροφορίες, που λαμβάνουμε κάθε δευτερόλεπτο, μπορούμε να γίνουμε πιο συνειδητοί και πιο συνδεδεμένοι με το περιβάλλον μας. 

Τα εσωτερικά φίλτρα παρατήρησης που έχουμε όλοι μέσα μας, μπορούν να δουλεύουν τέλεια, αν είμαστε συντονισμένοι σε αυτά, που θέλουμε και όχι σε αυτά που δεν επιθυμούμε. Δώστε τώρα την εντολή στα εσωτερικά σας φίλτρα παρατήρησης να αφήνουν απ’ έξω από εσάς κάθε δυσάρεστο συναίσθημα, ώσπου να καθαριστεί και να μετουσιωθεί σε κάτι ευχάριστο. 

Δημιουργήσετε έναν ευχάριστο εσωτερικό χώρο 

Σκεφτείτε τώρα με το μυαλό σας, καθώς περπατάτε, ότι τα εσωτερικά φίλτρα δουλεύουν ήδη για εσάς. Ποιά συναισθήματα τους επιτρέπετε να αφήνουν να περνούν σε εσάς; Μπορείτε να επιτρέψετε να μπαίνουν απεριόριστα η υγεία, η ευτυχία, η επιτυχία ή ότι άλλο εσείς θέλετε. 

Τώρα που δημιουργήσει έναν ευχάριστο εσωτερικό χώρο, παρατηρήστε τον αέρα στον πρόσωπό σας να σας καθαρίζει, νιώστε το σώμα σας πιο δυνατό. Δώστε σημασία στο αίσθημα γαλήνης που νιώθετε τώρα μέσα σας. 

Κλείστε τον διαλογισμό επιβεβαιώνοντας τον εαυτό σας, ότι το αξίζετε να είστε χαρούμενοι και ήρεμοι. 

Ο διαλογισμός καθώς περπατάτε είναι μία απλή αλλαγή στην καθημερινότητά σας, αλλά μπορεί να αποτελέσει σπουδαία αφορμή να δείτε ευχάριστες αλλαγές στη ζωή σας. 




Το κλειδί για την θεραπεία των ψυχολογικών τραυμάτων...!!!!

Η τοξική ντροπή και άλλοι συναισθηματικοί μηχανισμοί προσαρμογής από βαθιά τραύματα της παιδικής ηλικίας συχνά κάνουν τους ανθρώπους να αισθάνονται πως δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν τον πόνο που βίωσαν όταν ήταν μικρά και αθώα ανθρώπινα όντα. 

Η τραυματική κακοποίηση - είτε είναι σεξουαλική, φυσική ή συναισθηματική - προκαλεί μόνιμες αλλαγές στο νευρικό σύστημα και στη χημεία του εγκεφάλου. Δεν είναι περίεργο το ότι βρίσκουμε δύσκολο να αλλάξουμε την κοσμοθεωρία μας και να θεραπευτούμε. Υπάρχει ένας τρόπος για να το κάνουμε, αν και μπορεί να μην είναι όπως τον φαντάζεστε. 

Όταν κάποιος βιώνει ένα τραύμα σε μικρή ηλικία, η φυσιολογική αναπτυξιακή διαδικασία αλλάζει πολύ. Τείνει να διαμερίζει και να αποθηκεύει τα συναισθήματα που νιώθει όταν είναι μικρός επειδή είναι πολύ επίπονα για να τα αποδεχτεί τη στιγμή που συμβαίνουν. 

Ενώ αυτό μπορεί να οδηγήσει σε όλων των ειδών προβλήματα αργότερα στη ζωή από φυσικές αρρώστιες έως ψυχολογικές δυσκολίες που απομακρύνουν το συναισθηματικό φορτίο είναι ένας μηχανισμός προσαρμογής. Είναι επίσης ένας καλός γιατί μας βοηθά να επιβιώσουμε. 

Δυστυχώς, μέχρι να νιώσουμε, να συγχωρήσουμε και να ενσωματώσουμε το τραύμα θα προκαλέσει στη γνωστική και στη φυσιολογική λειτουργία του ατόμου μεγάλες δυσκολίες. 

Τείνουμε να μην μπορούμε να επεξεργαστούμε συγκεκριμένες εμπειρίες όταν είμαστε μικροί, για το πως λειτουργεί ο κόσμος, γιατί κάποιοι άνθρωποι συμπεριφέρονται με τέτοιο τρόπο και αντίθετα επανερχόμαστε σε μια πρωτόγονη κωδικοποίηση. 

Μπορείτε να σκεφτείτε αυτή την κωδικοποίηση σε μορφή συμβόλων και φυσικών αισθήσεων ως στενογραφία για τον εγκέφαλο και για το σώμα. 

Όταν αυτά τα σημάδια ενεργοποιούνται κάπως πολύ αργότερα, αφού έχει συμβεί το αρχικό τραύμα τα νιώθουμε στο σώμα ως άγχος, πονοκέφαλοι, ταχυπαλμίες, εφιάλτες και άλλες μορφές κωδικοποιημένης μνήμης. 

Ενώ αυτές οι αναμνήσεις μένουν σε μη επεξεργασμένη, κωδικοποιημένη μορφή, πιθανώς να βιώσουμε ξαφνικά ενοχλητικά συναισθήματα, πανικό υψηλού επιπέδου και άγχος. Δεν γνωρίζουμε συνειδητά το γιατί αισθανόμαστε έτσι αλλά οι φυσικές αισθήσεις και οι συμβολισμοί στα όνειρα είναι πραγματικά και όχι ευχάριστα. 

Τότε είναι που ίσως πρέπει να δράσουμε ενάντια σε αυτόν τον φυσικό και συναισθηματικό πόνο που νιώθουμε, όπου δεν καταλαβαίνουμε τις αντιδράσεις μας. Ίσως να απελευθερώσουμε οργή ή να φωνάξουμε ανεξέλεγκτα σε κάποιον αθώο γύρω μας ή να προκαλέσουμε ένα μικρό καβγά με έναν αγαπημένο μας. 

Νιώθουμε πως πρέπει να προστατεύσουμε αυτά τα πληγωμένα μέρη βιαίως, επειδή δεν είχαν θεραπευτεί ποτέ. Θα είναι σαν να ξανά-ανοίγουμε μια πληγή και να επιτρέπουμε στο αναβλύζων αίμα να ρεύσει προς τα έξω ξανά. 

Αν και υπάρχει πιθανόν ένας μικρός αληθινός κίνδυνος, αισθανόμαστε κίνδυνο και επιθυμούμε να απομακρυνθούμε από τον πόνο- αλλά αυτό είναι ένα από τα παράδοξα του πόνου. 

Όσο προσπαθούμε να απομακρυνθούμε από αυτόν, εκείνος θα γίνεται δυνατότερος μέχρι να μπορέσουμε να αποδεχτούμε αυτό που μας συνέβη και να το δούμε στο λαμπερό φως της πλήρους συνείδησης, θα ελέγχει τις συναισθηματικές επαναλαμβανόμενες πράξεις μας στο παρόν. 

Αν παρατηρήσατε είπα επαναλαμβανόμενες πράξεις και όχι σκέτες πράξεις. Αυτό γιατί δεν αντιδρούμε στο τώρα όπως συμβαίνει αλλά μέσω των τραυμάτων του παρελθόντος. 

Σε κάποιους ανθρώπους, το τραύμα που βίωσαν ήταν τόσο δριμύ που πραγματικά διαχωρίστηκαν από το σώμα τους. 

Νιώθουν παράλυτοι ή «ανύπαρκτοι» για να αντιμετωπίσουν τον πόνο. Αυτή η «παράλυση» μπορεί να είναι ένα αίσθημα αποκοπής από την αγάπη ή από την οικειότητα στις σχέσεις ή ένα διανοητικό «χώρισμα» για να μην είναι παρόντες στον πόνο που εμφανίζεται στην επιφάνεια. 

Άλλοι καταφεύγουν στα ναρκωτικά, στο αλκοόλ, στα ψώνια, στο σεξ, σε φυσικές δραστηριότητες ή στη δουλειά τους για να αγνοήσουν τον πόνο που κρύβεται κάτω από την επιφάνεια. 

Ωστόσο, καμία από αυτές τις τακτικές δεν λειτουργούν. Μπορεί να παρέχουν μια προσωρινή ανακούφιση αλλά δεν επιτρέπουν στον πόνο να απελευθερωθεί και έτσι με τον καιρό, το σώμα μας καταρρέει, το μυαλό γίνεται αδύναμο και τελικά αρχίσουμε να ζούμε με τρόπους που δεν βγάζουν νόημα επειδή είναι αυτοκαταστροφικοί. 

Πρέπει ριζικά να αποδεχτούμε αυτόν τον πόνο προτού μας κυριεύσει. 

Ο εγωισμός όπως και ο νους μας, μπορεί να μας εξαπατήσει. Μπορεί να χειραγωγήσει τα συναισθήματα μας. Μπορεί να μας πει ότι δουλεύουμε 60 ώρες την εβδομάδα ή ότι χρεώνουμε το 30ο ζευγάρι παπούτσια στην πιστωτική κάρτα επειδή «αξίζουμε να έχουμε ωραία πράγματα.» 

Ο εγωισμός μπορεί να μας πει ότι χρειαζόμαστε αλκοόλ και ναρκωτικά για να διασκεδάσουμε αλλά εγκαίρως το σώμα θα αποκαλύψει την αλήθεια που ο εγωισμός προσπαθεί να κρύψει. 

Μπορούμε επίσης να καλύψουμε τα συμπτώματα του πόνου με φαρμακευτική αγωγή, ή με δίαιτες αλλά αυτά τα «κόλπα» επίσης θα αποτύχουν όσο δεν αποδεχόμαστε αυτό που μας συνέβη και θα εξυπηρετήσουν μόνο στο να ναρκώσουν τα συναισθήματα που δε θέλουμε να νιώθουμε. 

Μέσα μας βρίσκεται αυτό το αθώο παιδί που περιμένει να είμαστε αρκετά δυνατοί, θαρραλέοι και συγχωρητικοί ώστε να αντιμετωπίσουμε όποιο τρομερό τραύμα υπομείναμε. 

Δε θα δεχτεί συμβιβασμούς ή δικαιολογίες αλλά περιμένει υπομονετικά την μέρα που θα είμαστε ξανά ελεύθεροι-να αγαπάμε χωρίς επιφυλάξεις και να ζούμε στην απόλυτη ελευθερία. 

Στον διαλογισμό, μαθαίνουμε να παρατηρούμε όλες τις σκέψεις καθώς εμφανίζονται χωρίς να τις κρίνουμε. Δεν έχει σημασία αν είναι η κλασική πρακτική του διαλογισμού ή η πνευματική- η μέθοδος είναι η ίδια. 

Επιτρέπουμε σε όλα τα συναισθήματα, στις φυσικές αισθήσεις, στις διανοητικές εικόνες ακόμα και στις μυρωδιές ή στα ψυχικά φαινόμενα να εμφανιστούν στην επιφάνεια και να χαθούν. Σε αυτή τη πρακτική μαθαίνουμε, με ένα βήμα τη φορά, να επιτρέπουμε σε όλα τα συναισθήματα μας να υπάρχουν χωρίς άρνηση. 

Ίσως δεν θυμόμαστε τι ήταν αυτό ακριβώς που μας έκανε να μαζευτούμε στον εαυτό μας αλλά μπορούμε να νιώσουμε τον πόνο, ένα αίσθημα πανικού στο τσάκρα της καρδιάς ή να δούμε παράξενα πολύχρωμα φώτα να εμφανίζονται όταν συγκεκριμένες αναμνήσεις εγείρονται από τα σκοτεινά βάθη του υποσυνείδητου. 

Σιγά σιγά ο φόβος, ο θυμός, η θλίψη και το τραύμα αρχίζουν να «αφαιρούνται» από το σώμα μας καθώς επιτρέπουμε στον εαυτό μας να τα γνωρίσει. Περιέργως με το να επιτρέψουμε σε αυτούς τους φόβους και στους πόνους να υπάρχουν, τους απελευθερώνουμε. 

Όπως και ο ποιητής Rumi έγραψε κάποτε : «Η θεραπεία για τον πόνο είναι μέσα στον πόνο.» 

Πώς θεραπεύουμε τον εαυτό μας από τα τραύματα του παρελθόντος που κάνουν την ζωή μας να βρίσκεται σε αδράνεια στο τώρα; Ριζικά αποδεχόμαστε τον πόνο. Με αυτόν τον τρόπο, αφήνει το σώμα, το μυαλό και την καρδιά μας και γινόμαστε ελεύθεροι.




Μάγεια Τ 
Image source

Μεγάλη υπόθεση να είσαι ήρεμος. Τίποτα δε σε αγγίζει...!!!!


Τις θυμάσαι εκείνες τις μέρες. Τις δύσκολες, τις στενάχωρες, που σου έφερναν τεράστια εσωτερική αναστάτωση. Τις θυμάσαι έντονα. Ακόμη και τώρα, όταν το μυαλό σου τις ανακαλεί, σου φέρνουν ταχυκαρδίες, σφίξιμο και μια γεύση πίκρας. Όλοι λίγο - πολύ έχουμε περάσει ή περνάμε δύσκολα. 

Σημασία όμως δεν έχει τι περνάμε, αλλά πώς το διαχειριζόμαστε. Πώς μπορούμε να μετατρέψουμε την κακοκεφιά και τη σύγχυση σε κάτι όμορφο. Και τι πιο όμορφο απ’ το να κάνεις δώρο στον εαυτό σου την ηρεμία σου; 

Μεγάλη υπόθεση να είσαι ήρεμος. 
Τίποτα δεν μπορεί να σ’ αγγίξει και τίποτα δεν μπορεί να σε αναστατώσει. Είσαι σε μια κατάσταση πλήρους ζεν. Το μυαλό σου επικεντρώνεται μόνο στα όμορφα, αφήνοντας στην άκρη ό,τι μπορεί να του προκαλέσει σύγχυση και δυσάρεστες σκέψεις. Σαν μια διαδικασία άμυνας απέναντί τους. Σίγουρα δεν είναι εύκολο να γίνει, αλλά όταν συμβεί θα είσαι άλλος άνθρωπος. 

Γιατί να μην προσπαθήσεις; 
Γιατί να αφήσεις να σε επηρεάζουν όλα αυτά; Άγχος, πίεση κι υποχρεώσεις είναι σε ημερήσια διάταξη. Ποιος είναι άλλωστε ο καθένας, που έχει έτσι αυθαίρετα το δικαίωμα, να σε ταράζει; Υπάρχουν πολλοί, που το κάνουν στην καθημερινότητά σου. 

Απ’ το αφεντικό που ξύπνησε μες τα νεύρα και ξεσπάει πάνω σου, το φίλο που σε κατακρίνει για τις επιλογές σου, το άτομο που είσαι ερωτευμένος και σε αγνοεί ή ακόμη κι απ’ τους ίδιους σου τους γονείς. Γκρίνιες, μουρμούρες, αναρίθμητα κατηγορώ που σου προσφέρουν απλόχερα κι εσύ απλώς σφίγγεις τις γροθιές σου, για να μην εκτοξευτούν στα μούτρα κανενός. 

Λάθος τακτική. Αδιαφόρησε. 
Εσύ είσαι εκείνος, που είσαι υπεύθυνος για τη ζωή σου. Κανένας άλλος. Κι όσο πιο σύντομα το ενστερνιστείς, τόσο πιο ήρεμα θα αισθανθείς. Σκληρή τακτική. Θέλει δουλειά. Αλλά τίποτα δεν έρχεται εύκολα, πόσο μάλλον η ηρεμία. Η αδιαφορία σε κάνει να έχεις τόσο γαλήνη στην ψυχή, που αυτό μετά σε βοηθά να έχεις σ’ όλα μια πιο ψύχραιμη αντιμετώπιση. 

Άλλωστε το αξίζεις. 
Είσαι σε κανένα πρόγραμμα τιμωρίας και πρέπει να αυτομαστιγώνεσαι συνεχώς κι αδιαλείπτως; Έτσι καταντάει μαζοχισμός. Όλοι αξίζουν μια ήρεμη ζωή, μακριά από συνεχείς διαλόγους στο μυαλό και δεύτερες φωνές, να σε κατακρίνουν. Βούλωσε τους το στόμα. Κι ακόμη όταν πάνε να ξαναπούν κάτι, κλείσε τα αυτιά σου. 

Γύρνα το κεφάλι σου αλλού κι ασχολήσου με κάτι όμορφο. 
Διότι τα όμορφα κι ήρεμα πράγματα μας κάνουν όμορφους κι ήρεμους τόσο εξωτερικά όσο και εσωτερικά. Μας κάνουν να αναλωνόσαστε στα ουσιαστικά και μόνο. Δεν ασχολούμαστε με μικρότητες. Επικεντρωνόμαστε έτσι μόνο στα καλά στοιχεία των άλλων, στην ποιότητα της σχέσης μας μαζί τους και δεν εστιάζουμε στα αρνητικά τους. 

Βλέπουμε έτσι τη ζωή αισιόδοξα κι αντιμετωπίζουμε τα πάντα με χαμόγελο. Κι όταν κάποιος χαμογελά λάμπει και κάνει και τους άλλους να χαμογελούν. Είναι μεταδοτικό. 

Να είστε ήρεμοι λοιπόν. Να φροντίζετε τον εαυτό σας σαν το πολυτιμότερο δώρο. Να του λέτε λόγια γλυκά, να τον παινεύετε και σε καμία περίπτωση να μην τον τιμωρείτε. Μπορεί η ζωή να είναι ομαδικό άθλημα, αλλά στο τέλος μόνος σου είσαι πάντα παρέα με τον εαυτό σου. 

Τι λέτε, δεν του αξίζει να είναι τουλάχιστον ήρεμος κι ευτυχισμένος; 




Εύα Αροτσίδου 

Οι δέκα εχθροί της προσωπικής σου ανάπτυξης...!!!!

Αυτοί οι δέκα εσωτερικοί εχθροί μπορούν να διαβρώσουν γρήγορα τα μεγαλεπήβολα σχέδια σου και τις ευσεβείς προθέσεις σου. Μπορούν να στραγγίξουν από τη ζωή σου το πάθος και τις δυνατότητες και να γεμίσουν το πνεύμα σου με μια δια βίου λύπη. 

1. Επιλέγοντας το εύκολο μονοπάτι. 
Ακριβώς επειδή αγωνίζεσαι δεν σημαίνει ότι θα αποτύχεις. Κάθε μεγάλη επιτυχία απαιτεί κάποιο είδος αγώνα για να φτάσεις εκεί. Τα καλά πράγματα δεν έρχονται σε αυτούς που περιμένουν. Τα καλά πράγματα έρχονται σε αυτούς που δουλεύουν σκληρά και κυνηγάνε τους στόχους και τα όνειρα στα οποία πιστεύουν. 

2. Συγκρίνοντας τον εαυτό σου με όλους τους άλλους. 
Ποτέ δεν θα πιστέψεις πλήρως στον εαυτό σου αν συνεχίσεις να τον συγκρίνεις με όλους τους άλλους. Το να είσαι αληθινός στον εαυτό σου στις σκέψεις, αυτά που λες και τις δράσεις σου είναι εξίσου σημαντικό με το να είσαι ευγενικός και αληθινός στους άλλους. 

3. Ανησυχώντας υπερβολικά για το τι σκέφτονται οι άλλοι για σένα. 
Όσο ανησυχείς για το τι σκέφτονται οι άλλοι για σένα, τους ανήκεις. Μόνο όταν σταματήσεις να ζητάς την έγκριση από οποιονδήποτε άλλο εκτός του εαυτού σου μπορείς να είσαι ο εαυτός σου. Αν είσαι αληθινός στον εαυτό σου και δεν είναι αρκετό για τους ανθρώπους που σε περιτριγυρίζουν, άλλαξε τους ανθρώπους γύρω σου. 

4. Αγνοώντας το ένστικτο σου. 
Υπάρχει μια διαφορά στο να είσαι σύμφωνος και στον να συμφωνείς με τα πάντα. Δώσε στον εαυτό σου την άδεια να φύγει μακριά από οτιδήποτε του δίνει κακές «δονήσεις». Δεν υπάρχει κανένας λόγος να το εξηγήσεις ή να βγάζει νόημα. Απλά εμπιστεύσου την μικρή εσωτερική φωνή που σου λέει, «Αυτό είναι μια κακή ιδέα.» 

5. Μένοντας πίσω όταν πρέπει να προχωρήσεις.  
Το να προχωράς μπροστά δεν σημαίνει ότι ξεχνάς, σημαίνει ότι επιλέγεις την ευτυχία αντί του πόνου. Μερικές φορές θα πρέπει να αγαπάς τους ανθρώπους από απόσταση και να τους δώσεις χώρο και χρόνο να ξεκαθαρίσουν κάποια πράγματα μέσα τους πριν τους δεχτείς πίσω στη ζωή σου. 

6. Ζώντας στο παρελθόν. 
Αν δεν αφήσεις το παρελθόν στο παρελθόν, θα καταστρέψει το μέλλον σου. Ζήσε για ότι το σήμερα έχει να σου προσφέρει, όχι για ότι το παρελθόν σου πήρε μακριά. Η ζωή είναι ένα ταξίδι που θα το ταξιδέψεις μια μόνο φορά. Οι στιγμές του σήμερα γρήγορα γίνονται αναμνήσεις του αύριο. Για αυτό εκτίμησε κάθε στιγμή για αυτό που είναι, επειδή το μεγαλύτερο δώρο της ζωής είναι η ίδια η ζωή. 

7. Κάνοντας λάθος πράγματα επειδή τα κάνουν και οι άλλοι. 
Το λάθος είναι λάθος, ακόμα και αν ο καθένας το κάνει. Το σωστό είναι σωστό, ακόμα και αν είσαι ο μόνος που το κάνει. Πάντα να κάνεις αυτό που η καρδιά σου λέει ότι είναι σωστό, για εσένα. 

8. Επιτρέποντας σε μικρά προβλήματα να σε «πνίξουν». Όλα θα πάνε καλά, ίσως όχι σήμερα αλλά τελικά. Όταν είσαι αναστατωμένος, ρώτησε τον εαυτό σου, «θα με νοιάζει αυτό σε ένα χρόνο από τώρα;». Τις περισσότερες φορές όχι. Θυμήσου, μερικές φορές τα κακά πράγματα που συμβαίνουν στη ζωή, σου ανοίγουν τα μάτια στα καλά πράγματα που δεν έδινες προσοχή στο παρελθόν. 

9. Παράδοση στην άνεση.  
Η πιο κοινή και επιβλαβής εξάρτηση είναι ο εφησυχασμός στην άνεση. Γιατί να κυνηγήσεις κάτι μεγαλύτερο όταν έχεις ήδη 324 τηλεοπτικά κανάλια και μια πολυθρόνα; Απλά φάε μερικά ποπ κορν και ξέχνα τα μεγαλόπνοα σχέδια σου. ΟΧΙ! 

Η αλήθεια είναι ότι η ανάπτυξη ξεκινάει έξω από τη ζώνη άνεσης σου. Το να βγεις έξω από τη ζώνη άνεσης σου θα βάλει τα πράγματα σε μια προοπτική από μια γωνία που δεν μπορείς να συλλάβεις τώρα και θα ανοίξει τις πόρτες των ευκαιριών που δεν αλλιώς δεν θα υπήρχαν. 

10. ΔΕΝ πιστεύεις ότι ΜΠΟΡΕΙΣ. 
Αν δεν ξέρουμε ότι η σπουδαιότητα είναι εφικτή, δεν θα προσπαθήσουμε να την επιτύχουμε. Πάρα πολύ συχνά, δεν γνωρίζουμε κάτι παραπάνω από το αρκετά καλά. Μερικές φορές πρέπει να προσπαθήσεις να κάνεις αυτό που νομίζεις ότι δεν μπορείς να κάνεις, έτσι ώστε να συνειδητοποιήσεις ότι πραγματικά ΜΠΟΡΕΙΣ. Και μερικές φορές χρειάζεται παραπάνω από μια προσπάθειες. 

Αν το «Σχέδιο Α» δεν λειτουργήσει, μην εκνευρίζεσαι. Το αλφάβητο έχει άλλα 23 γράμματα που ευχαρίστως θα σου δώσουν μια ευκαιρία να το κάνεις σωστά. Οι λανθασμένες επιλογές μας φέρνουν συνήθως στις σωστές θέσεις, τελικά. Αλλά πρέπει να πιστέψεις στις δικές σου δυνατότητες για να φτάσεις εκεί. 




Η επίδραση του νερού στον διαλογισμό...!!!!


Το νερό και ο διαλογισμός είναι ένας φυσικός συνδυασμός. Η επίδραση του νερού στον διαλογισμό έχει εκπληκτικά αποτελέσματα, όταν συνδυάζεται με θετικές, όμορφες σκέψεις αγάπης. 

Είναι γνωστό ότι το νερό έχει θεραπευτικές επιδράσεις, για παράδειγμα ο ήχος και η αίσθησή του μπορεί να προσφέρει πολλά οφέλη για την υγεία. Δεν είναι λοιπόν έκπληξη το γεγονός, ότι ο διαλογισμός και το νερό είναι ένας φυσικός συνδυασμός. 

Στην βουδιστική παράδοση, το νερό είναι συνήθως το σύμβολο της γαλήνης, της καθαρότητας και της σαφήνειας της σκέψης. 

Υπάρχουν πολλοί διαλογισμοί με καθοδήγηση που χρησιμοποιούν απεικόνιση νερού ως μέρος του διαλογισμού, και ήχους καταρρακτών, πελώρια ποτάμια ή κύματα ωκεανού για να βοηθήσουν τους ρυθμούς του σώματος. Το νερό είναι ζωτικής σημασίας για τη ζωή. Άνθρωποι, ζώα και φυτά απλώς αφυδατώνονται και πεθαίνουν όταν δεν έχουν νερό. 

Καθώς το σώμα μας αποτελείται κυρίως από νερό, η υγεία και η ευημερία του, επηρεάζονται σε μεγάλο βαθμό από τη θετική και την αρνητική ενέργεια που το περιβάλλει. 

Τα μηνύματα του νερού στον διαλογισμό 

Η ροή ενός ποταμού προκαλεί μία υπέροχη απεικόνιση κατά τη διάρκεια του διαλογισμού. Τα εμπόδια σε έναν ποταμό, πέτρες ή κλαδιά, δεν επηρεάζουν το νερό, να ρέει γύρω από το εμπόδιο και να συνεχίζει στο ταξίδι του. 

Τα φυτά που βρίσκονται δίπλα στο ποτάμι παίρνουν τροφή από το νερό, οι βράχοι τρίβονται ομαλά και ανασχηματίζονται από τη συνεχή ροή του νερού. Αυτές οι εικόνες βοηθούν στον διαλογισμό για να διακρίνουμε ότι μπορούμε να είμαστε σαν το νερό παρόλα τα προβλήματα της καθημερινότητας. 

Η δική μας ροή μεταμορφώνει και το κάθε εμπόδιο που συναντούμε. Η συνεχής ροή είναι το ζητούμενο, καθώς προσδιορίζουμε τον τρόπο με τον οποίο οι γύρω είτε παραμένουν ακίνητοι, είτε λυγίζουν είτε συμπαρασύρονται είτε διαβρώνονται από τη σταθερή ροή. 

Εικόνες όπου το νερό έχει ορμή όπως ένας καταρράκτης ή τα μεγάλα κύματα του ωκεανού κατά τη διάρκεια του διαλογισμού έχουν βροντερό ήχο. Εδώ το αίσθημα είναι αυτό της ασταμάτητης δύναμης. 

Εντάσσοντας αυτή τη μορφή του νερού στον διαλογισμό είναι για να προσδιορίσουμε το μέγεθος του προβλήματος αλλά και να κατανοήσουμε τη δική μας ασταμάτητη (αστείρευτη) δύναμη μέχρι το εμπόδιο είτε να εξαφανιστεί από την ορμητικότητα του νερού ή να ενταχθεί στο ρεύμα. 

Άλλος τύπος εικόνας του νερού για διαλογισμό είναι το ήρεμο, ακόμα και γαλήνιο νερό. Όταν η επιφάνεια του νερού γίνεται ένας καθρέφτης του ατόμου, αντανακλά όλα όσα το περιβάλλουν, αυτό βοηθά ως οδηγός να εστιάζει προς τα μέσα του. 

Η εικόνα της ομαλής αντανάκλασης μας στο νερό της λίμνης είναι ελαφρώς διαφορετική από τον πραγματικό κόσμο που υπάρχει γύρω μας. 

Τα χρώματα που αντικατοπτρίζονται διαλογιστικά, μεταβάλλονται αόριστα, τα οποία μπορούν να σχετίζονται με τις αλλαγές που συμβαίνουν στη ζωή σε καθημερινή βάση. 

Το νερό απορρόφησης αρνητικών σκέψεων ή εμποδίων, που δεν μας εξυπηρετούν, προκαλείται από ένα μικρό αεράκι που παίρνει μακριά μας όλα όσα πλέον θέλουμε να αφήσουμε. 

Το ρίξιμο μιας μικρής πέτρας που πέφτει μέσα στο νερό, κατά τη διάρκεια του διαλογισμού και η δημιουργία εικόνας με τις κυματιστές εξάρσεις που συγχωνεύονται για να γίνουν ακόμα μεγαλύτεροι κυματισμοί βοηθούν να διαλογιστεί κανείς πώς οι διαθέσεις επηρεάζουν τις ενέργειες και πώς οι ενέργειες αυτές επηρεάζουν τον καθένα και όλα γύρω μας. 

Γίνεται ίσως, κατανοητό ότι η επίδραση του νερού στον διαλογισμό έχει εκπληκτικά αποτελέσματα, συμπαρασύροντας αρνητικές σκέψεις και πεποιθήσεις και φέρνοντας στο νου εικόνες ηρεμίας και γαλήνης.