Κυριακή 30 Ιουνίου 2019

23 πράγματα που κάνουν κάθε μέρα, όσοι ξέρουν να είναι ευτυχισμένοι...!!!!

Σύμφωνα με τον ειδικό σε θέματα ευτυχισμένης ζωής και συγγραφέα του επιτυχημένου «Μικρού Βιβλίου της Συναισθηματικής Νοημοσύνης», Andy Cope, υπάρχουν συγκεκριμένα βήματα, όχι που μας κάνουν ευτυχισμένους, αλλά που που μας μαθαίνουν να βρίσκουμε την ευτυχία σε όσα γυρίζαμε την πλάτη. Να, 23 τέτοια βήματα που κάνουν κάθε μέρα όσοι - όχι απλώς είναι -, αλλά ξέρουν να είναι ευτυχισμένοι. 

1. Οι Δευτέρες είναι κακές και οι Παρασκευές καλές. Αλήθεια; Ο μέσος όρος ζωής μας εκτείνεται σε 4.000 εβδομάδες, εκ των οποίων των 1/7 είναι… Δευτέρες. Αλλάξτε τον τρόπο που σκέφτεστε. Η Παρασκευή στην πραγματικότητα μας φέρνει μία εβδομάδα πιο κοντά στο τέλος μας, ενώ η Δευτέρα είναι μια ευκαιρία για νέα ξεκινήματα, για να κάνετε τη γη να γυρίζει, γενικώς. 

2. Ανανεώστε το συρτάρι με τα εσώρουχα σας, έτσι ώστε κάθε ένα από αυτά να αξίζει να φορεθεί σε μία «εξαιρετική περίσταση». Είναι αλλιώς να αντιμετωπίζεις τη μέρα σαν να πρόκειται να καταλήξει έτσι, σε μία τέτοια περίσταση! 

Κάντε μια λίστα με τις 10 πιο ευτυχισμένες στιγμές της ζωής σας και θα συνειδητοποιήσετε ότι οι περισσότερες από αυτές αφορούσαν εμπειρίες και όχι καταναλωτικά αγαθά. Μετά αποφασίστε ότι θα κυνηγήσετε περισσότερες εμπειρίες και όχι αντικείμενα. 

3. Κάντε αγκαλιές. Μια αγκαλιά διαρκεί περίπου 2,1 δευτερόλεπτα, αλλά για να ταξιδέψουν οι ενδορφίνες που προκαλεί χρειάζονται περίπου 7 δευτερόλεπτα (καλό θα είναι βέβαια να μη μετράτε, διότι χάνεται η μαγεία). 

4. Εξασκηθείτε στο να χαμογελάτε σε όποιον σας πλησιάζει και στο να προσπαθείτε να διατηρήσετε οπτική επαφή μαζί του. Η άσκηση δεν ισχύει για σταθμούς των ΜΜΜ και αγνώστους στον δρόμο. 

5. Πίσω από την πλάτη των άλλων πείτε μόνο ωραία πράγματα. Όταν φτάσουν όσα είπατε στα αυτιά τους, θα υποθέσουν ότι είστε ένας υπέροχος άνθρωπος (που είστε). 

6. Κάντε μία λίστα με 10 πράγματα για τα οποία ευγνωμονείτε τη ζωή, αλλά τα θεωρείτε δεδομένα. «Υγεία» και «σχέσεις» σίγουρα θα βρίσκονται μέσα σ’ αυτά. 

7. Κάθε πρωί απλώς εκτιμήστε ότι δεν υποφέρετε από πονόδοντο κι ότι οι νεφροί σας λειτουργούν. Το να μπορείτε να σηκωθείτε από το κρεβάτι και να αρπάξετε τη μέρα είναι το καλύτερο πράγμα που μπορεί να συμβεί σ’ αυτή τη ζωή. 

8. Κάντε μια λίστα με τις 10 πιο ευτυχισμένες στιγμές της ζωής σας και θα συνειδητοποιήσετε ότι οι περισσότερες από αυτές αφορούσαν εμπειρίες και όχι καταναλωτικά αγαθά. Μετά αποφασίστε ότι θα κυνηγήσετε περισσότερες εμπειρίες και όχι αντικείμενα. 

9. Αντί να ρωτάτε τον σύντροφο ή τα παιδιά σας πώς ήταν η μέρα τους, αλλάξτε λίγο τη διατύπωση της ερώτησης και με λίγο ενθουσιασμό παραπάνω ρωτήστε: «Ποια ήταν η σπουδαιότερη στιγμή σου μέσα στη μέρα;». Μετά ακούστε την απάντηση με ειλικρινές ενδιαφέρον. 

10. Περπατήστε με τους ώμους ίσιους και χαμογελαστοί, πραγματικά χαμογελαστοί (προσοχή: όχι με μια γκριμάτσα που θυμίζει χαμόγελο και μπορεί να τρομάξει τους άλλους). Όταν το κάνετε αυτό ο εγκέφαλος παίρνει το μήνυμα ότι είστε χαρούμενοι και εσείς νιώθετε πολύ καλύτερα, όντως. 

11. Αλλάξτε τον στόχο σας. Σταματήστε να έχετε ως προτεραιότητα το «πώς θα αντέξετε την εβδομάδα» ή το «πώς θα επιβιώσετε μέχρι την επόμενη άδεια». Κάντε στόχο σας το να απολαύσετε την εβδομάδα ή το πώς θα γίνεται έμπνευση για τους γύρω σας. 

12. Γράψτε σ’ ένα χαρτί τα 5 σπουδαιότερα προσόντα σας. Μάθετε τα καλά και αρχίστε να ψάχνετε ευκαιρία για να τα προωθείτε πιο συχνά. 

Να θυμάστε ότι η ευτυχία σας, σας ξεπερνάει. Είναι μεταδοτική και επηρεάζει τους ανθρώπους γύρω σας, τουλάχιστον, αυτούς με τους οποίους έχετε σχετικά στενή επαφή. 

13. Μην ξεχνάτε την αρχή της αναλογίας 90/10. Τι σημαίνει αυτό; Ότι το 10% της ευτυχίας σας εξαρτάται από πράγματα που σας συμβαίνουν και το 90% από το πώς θα αντιδράσετε εσείς σ’ αυτά. Κάντε μία συνειδητή επιλογή να είστε θετικοί σε ό,τι συμβαίνει. 

14. Όταν αντιμετωπίζετε ήττες, αναρωτηθείτε, αν όντως πρόκειται για τέτοιες. Σε μια κλίμακα από το 1 μέχρι το 10 (όπου στο 10 βρίσκεται το μεγαλύτερο δυνατό κακό, ο θάνατος), εξετάστε ξανά το ζήτημα. Μόνο για έναν θάνατο αξίζει να λυπηθείτε βαθιά. Όλα τα υπόλοιπα ξεπερνιούνται. Και φτιάχνονται ξανά. 

15. Οι περισσότεροι άνθρωποι ζουν με μια εσωτερική φωνή, μέσα στο κεφάλι τους, η οποία είναι αφόρητα επικριτική. Λοιπόν, προκαλέστε αυτή τη φωνή. Όταν σας λέει ότι είστε ανόητος, που πάτε να κάνετε κάτι, διαφωνήστε έντονα μαζί της. Και βρείτε μια θετική εσωτερική φωνή. (Αυτή την κόντρα με τη φωνή, σοφό είναι να την κάνετε χαμηλόφωνα για ευνόητους λόγους…). 

16. Αφιερώστε λιγότερο χρόνο στους διαδικτυακούς φίλους και περάστε περισσότερο με τους - με σάρκα και οστά - φίλους της πραγματικής ζωής σας, όχι της εικονικής. 

17. Εξασκηθείτε στον κανόνα των 4 λεπτών: δώστε τον καλύτερο σας εαυτό τα 4 πρώτα λεπτά που φτάνετε στη δουλειά, που μπαίνετε σε μία σύσκεψη, που επιστρέφετε στο σπίτι και πάει λέγοντας. Αυτό που εκπέμπετε εκείνα τα 4 λεπτά είναι μεταδοτικό. 

18. Ξεχάστε τις λέξεις «θα προσπαθήσω». Αντί του «θα προσπαθήσω να χάσω βάρος» ή «θα προσπαθήσω να γραφτώ σε γυμναστήριο» προτιμήστε το «θα χάσω λίγα κιλά», «θα γραφτώ σε γυμναστήριο». Όπως έλεγε κι ο Γιόντα από το «StarWars», «κάν’ το ή μην το κάνεις. Δεν υπάρχει θα προσπαθήσω». 

19. Να θυμάστε ότι η ευτυχία σας, σας ξεπερνάει. Είναι μεταδοτική και επηρεάζει τους ανθρώπους γύρω σας, τουλάχιστον, αυτούς με τους οποίους έχετε σχετικά στενή επαφή. 

20. Διαβάστε στα παιδιά σας ένα παραμύθι με τέτοιον τρόπο σαν να διαβάζετε το πιο συναρπαστικό βιβλίο που γράφτηκε ποτέ. 

21.Αναπλαισιώστε τον τρόπο με τον οποίο βλέπετε τα πράγματα. Για παράδειγμα, μία υδρορροή που χάλασε στο σπίτι σας σημαίνει ότι έχετε σπίτι, το ότι πληρώνετε φόρους σημαίνει ότι είστε ακόμη υγιής, εργάζεστε και μπορείτε να το κάνετε και το ότι το παιδί σας παίζει συνεχώς με την παιχνιδοκονσόλα έχει και τα θετικά του: δεν περιπλανιέται στους δρόμους με ανθρώπους που δεν ξέρετε. 

22. Ενδιαφερθείτε ειλικρινά και γνήσια για τους άλλους γύρω σας. Ρωτήστε τους πράγματα για τη ζωή τους. Κατά περίεργο τρόπο, οι άνθρωποι θεωρούμε ενδιαφέροντες όσους ενδιαφέρονται για εμάς. 

23. Σιγουρευτείτε ότι χρησιμοποιείτε θετική γλώσσα, όταν απευθύνεται στους άλλους. Σκεφτείτε ότι η σωστή αναλογία είναι 5 θετικές κουβέντες για κάθε αρνητική. Γι’ αυτό παρατηρείστε όσα ωραία κάνουν οι άνθρωποι γύρω σας και - μη ντρέπεστε - πείτε τους το! 




lifo.gr με στοιχεία από το Esquire
Eικονογράφηση: © Gabrielle Rosenstein 

Είδη καρμικών σχέσεων...!!!!

Πόσων ειδών σχέσεις δημιουργούμε μέσα στον αέναο κύκλο των ζωών; Όλες οι σχέσεις μας έχουν σημασία και φορτίο. Αλλά, αυτές που θα παίξουν τον πιο καίριο λόγο στη ζωή μας, που θα αφήσουν βαθύτατο αποτύπωμα, γιατί αυτή είναι η αποστολή τους, είναι τριών ειδών : 

οι Καρμικές Σχέσεις, 

οι Σχέσεις των Συνεργατών Ψυχών και 

οι σχέσεις των Αδελφών Ψυχών. 

Αυτές οι τρεις κατηγορίες μοιάζουν μεταξύ τους, ωστόσο έχουν διαφορά ποιότητας. 

Ας θυμηθούμε ποια είναι η βασική αρχή που δημιουργεί τις σχέσεις των ανθρώπων, όλες τις σχέσεις. » Κάθε φορά που το ασυνείδητο μας επεξεργάζεται κάτι, ρωτάει κάτι το σύμπαν, η ψυχή καλεί στη ζωή μας τους ανθρώπους που έχουν μέσα τους τα κομμάτια της απάντησης που επιδιώκουμε. » Ας δούμε λοιπόν αυτές οι τρεις μορφές σχέσεων, πώς λειτουργούν στη ζωή μας. 

1. Καρμική Σχέση 
Όταν εμπλεκόμαστε σε μια καρμική σχέση αισθανόμαστε σαν να μην έχουμε κανέναν έλεγχο πάνω στα γεγονότα. Συχνά ενεργούμε έξω από τον χαρακτήρα μας σε αυτή τη σχέση. Το ίδιο συμβαίνει όταν είμαστε αντιμέτωποι με τα συναισθήματα από το παρελθόν, για ανθρώπους που θα θέλαμε να ξεχάσουμε, αλλά δεν μπορούμε. Πάλι τα πράγματα δεν είναι στον δικό μας έλεγχο.. 

Το μοτίβο της καρμικής σχέσης δεν γίνεται κατανοητό από τον άνθρωπο που το ζει, μέχρι να πάρει το μάθημα που έχει να μάθει από αυτή . Μόλις το μάθημα γίνει κτήμα του ανθρώπου… το μοτίβο τελειώνει. Αυτό έχει σημασία, γιατί οι καρμικές σχέσεις δεν είναι εύκολες. 

Έχουμε πει, οι καρμικές σχέσεις είναι δύσκολες. Μπορεί να αφορούν τον έρωτά μας, τη δουλειά μας, την οικογένειά μας. Και μας παραξενεύει που η ζωή μας σε όλους αυτούς τους τομείς ακολουθεί συνήθως ένα μοτίβο. 

Μα, αν καταλάβουμε το μοτίβο, αν κάτσουμε να σκεφτούμε επάνω στο τι θέλει να μας πει αυτό το μοτίβο, και όχι απλά να προσπαθούμε να το διώξουμε από τη ζωή μας, τότε αυτό θα εξαφανιστεί ως διά μαγείας! 

Ας πούμε ότι πέφτουμε συνέχεια στον ίδιο τύπο ανθρώπου, που μας ταλαιπωρεί με τη ζήλια . Δεν θα μπορέσει η επόμενη σχέση μας να έχει λιγότερο καρμικό φορτίο, αν δεν καταλάβουμε το μοτίβο και δεν λύσουμε τα δεσμά του! 

Οι καρμικές σχέσεις γενικά υπακούν στον κανόνα «Όταν ο μαθητής είναι έτοιμος , ο δάσκαλος θα εμφανιστεί «. Αλλά αυτός ο δάσκαλος θα εμφανίζεται πάλι και πάλι, με διαφορετικές μορφές, αν δεν έχουμε μάθει το μάθημά μας! 

Ωστόσο, όλη αυτή η διαδικασία της προσωπικής ανάπτυξης 
( πολλές εμπειρίες στις σχέσεις, επαγγελματικές δυσχέρειες, προδομένες φιλίες) μπορεί να χρειαστούν χρόνια για να γίνουν κτήμα μας, να μας μάθουν αυτά που πρέπει να μάθουμε και έτσι να ανοίξει ο δρόμος για ένα άλλο καρμικό μοτίβο, διαφορετικό από ό,τι γνωρίζουμε. 

Πάντα προσελκύουμε αυτό που χρειαζόμαστε για να αναπτυχθούμε, όχι ότι μας αρέσει για να περάσουμε ευχάριστα…Από κει και μετά, αν καταλάβουμε πως θερίζουμε ό, τι σπέρνουμε … και πως ζούμε όσα έχουμε αποφασίσει, εύκολα μπορούμε να περάσουμε σε άλλα επίπεδα ανάπτυξης. 

2 . Σχέση Συνεργατών 
Πολλοί άνθρωποι έχουν δυσκολία να αγκαλιάσουν την ιδέα των προηγούμενων ζωών ή τη μετενσάρκωση, όπως την λέμε. Ωστόσο, πολλά από αυτά τα ίδια άτομα είναι αποφασισμένοι να βρουν τις ψυχές που ταιριάζουν! Πώς ταιριάζουν; Και κυρίως, πώς αναγνωρίζονται; 

Οι άνθρωποι έχουν την τάση να προσελκύουν τους ανθρώπους που τους επαινούν με κάποιο τρόπο. Το χρειάζονται αυτό για να προχωρήσουν στη ζωή τους. Οι Ψυχές – Συνεργάτες, έτσι μπαίνουν στη ζωή μας. Είναι αυτοί που θα μας ξεκουράσουν αρχικά από τα βάρη, ακόμα και από μια δύσκολη Καρμική σχέση. 

Στην προσέλκυση αυτών των ανθρώπων παίζει πολύ μεγάλο ρόλο το τι χρειαζόμαστε για αν αναπτυχθούμε. Πολύ συχνά , αυτό που δεν κάνουμε στους εαυτούς μας, θα το προσελκύσουμε από τις Ψυχές Συνεργάτες. 

Είναι αυτοί που θα μας αναγκάσουν με την αγάπη τους να αλλάξουμε συμπεριφορά, αν το χρειαζόμαστε, αλλά χωρίς την δυσκολία των καρμικών σχέσεων, με αγάπη και φροντίδα. Μια ψυχή συνεργάτης μπορεί να είναι άντρας ή γυναίκα …. δεν έχει καμία διαφορά. 

Η σχέση με την Ψυχή Συνεργάτη έχει μια ιδιομορφία: Αντιλαμβανόμαστε στον άλλο αυτό που δεν έχουμε , αυτό που μας λείπει . Μέσα από αυτό το είδος της συμβιωτικής σχέσης , κάτι θαυμάσιο συμβαίνει . Μέσα από αυτή τη σχέση θα αντιμετωπίσουμε την επίγνωση των ορίων μας . 

Αυτό το είδος της ένωση μετατρέπει την μια ψυχή στην άλλη , και το αντίστροφο. Θυμηθείτε πόσες φορές με ένα φίλο σας, ή με τον σύντροφό σας, λέτε τα ίδια πράγματα, όχι όμως από την αρχή της σχέσης. Αργότερα, όταν η σχέση βαθαίνει, όλες οι διαφορές έχουν λειανθεί και ο ένας ακολουθεί τον άλλον με απόλυτη αρμονία . 

3 . Αδελφές Ψυχές 
Κανονικά, θα έπρεπε να λέγονται Δίδυμες Ψυχές. Είναι οι ψυχές που έχουν ταξιδέψει μαζί σε πολλά ταξίδια, έχουν έρθει ίσως σε σύγκρουση στο παρελθόν, έχουν περάσει από τα καρμικά στάδια, έχουν δουλέψει σαν Ψυχές Συνεργάτες, και τώρα βρίσκονται στην Αναζήτηση για την Ολότητα 

« Οι κόσμοι είναι απλά μια παιδική χαρά του εσείς και εγώ , η πολύχρωμη μάσκα των πολλαπλών εαυτών, γι’ αυτό σε αγαπώ, αγάπη μου, γιατί με ξέρω». 

Οι συνταρακτική αυτοί στίχοι είναι του » Sir Aurobindo και έχουν τίτλο «Ο Διπλός της Ψυχής μου» «Διπλός» ή δύο φαινομενικά μονές ψυχές, δυο δίδυμες φλόγες είναι το αρσενικό και το θηλυκό : η μισή και μισή ψυχή τους, όταν ενωθούν, σχηματίζουν μαζί μια συνειδητή , αναπτυγμένη ψυχή. 

Σύμφωνα με πολλούς μύθους και εσωτερικές διδασκαλίες κάποτε υπήρχε αρχικά μία μεγάλη ψυχή , ο Θεός , ο οποίος μοίραζε τον εαυτό του και την ενέργειά του σε μικρότερες ψυχές . 

Στην ανθρώπινη σφαίρα η διαδικασία αυτή οδήγησε σε μεμονωμένες ψυχές για κάθε ανδρόγυνο ον , και, τέλος, αυτές οι ψυχές χωρίστηκαν σε ένα αρσενικό και θηλυκό μισό για κάθε άνδρα και γυναίκα. ( Πιστεύω ότι η ιστορία του Αδάμ και της Εύας είναι μια συμβολική περιγραφή της παρούσας θεωρίας. ) 

Δεδομένου ότι κάθε αρσενικό έχει ένα θηλυκό, και κάθε γυναίκα ένα αρσενικό μέρος, θυμούνται κάπως αρχική τους κατάσταση της ενότητας και την αναζήτηση για το συμπλήρωμα του άλλου σε έναν συνεργάτη. Πρόκειται για τη σεξουαλικότητα με την ευρύτερη έννοια . Το ανατολικό σύμβολο yin – yang εκφράζει πολύ καλά αυτήν την αιώνια έλξη των αντιθέτων μερών. 

Ωστόσο, το ότι η φλόγα της ενότητας του Θεού είναι σε κάθε ον , αυτό σημαίνει ότι οι άνδρες και οι γυναίκες μπορούν να βιώσουν την πληρότητα στον εαυτό τους, χωρίς την Δίδυμη Ψυχή τους; Όχι. Οι άνδρες πρέπει να αναπτύξουν σε πρώτο στάδιο τον ανδρισμό τους και στη συνέχεια να κάνουν χώρο για την μαλακότερη θηλυκή πλευρά τους. 

Οι γυναίκες πρέπει πρώτα να αναπτύξουν τη θηλυκότητα τους και στη συνέχεια να αφήσουν την αρσενική πλευρά τους να ανθίσει. Με αυτό τον τρόπο οι άνθρωποι εκδηλώνουν το yin – yang στο εσωτερικό σύμβολο. 

Μέχρι να ολοκληρωθεί όλη αυτή η διαδικασία, το αρσενικό θα χρειάζεται το θηλυκό. Αν πρόκειται για ανεπτυγμένες Δίδυμες Ψυχές, οι διαφορές τους είναι λιγότερες από τις ομοιότητες, και το ταξίδι προς το Απόλυτο Φως της Αγάπης, σύντομα θα ολοκληρωθεί. 




Osho : Η εμπειρία του τρίτου ματιού...!!!!

Ο Όσσο, ένας σύγχρονος μυστικιστής μιλά για σχεδόν κάθε πτυχή της ανθρώπινης συνείδησης. Σε αυτές τις ομιλίες ο Όσσο αναφέρεται στην Εσωτερική Επιστήμη και το Τρίτο Μάτι. 

Εδώ, απαντά στις παρακάτω ερωτήσεις : 

Πολυαγαπημένε Όσσο, 
Τις προάλλες είπες ότι το Τρίτο Μάτι είναι σαν μια πόρτα που σε συνδέει με την ύπαρξη. Όποτε νιώθω ανοιχτός, όταν συνδέομαι με εσένα, με άλλους ανθρώπους, με την φύση ή με τον εαυτό μου, ως επί το πλείστον το νιώθω στην καρδιά μου σαν μια ήσυχη, επεκτεινόμενη ευημερία και άλλες φορές σαν φως που ακτινοβολεί. 

Αγαπημένε Όσσο 
Είναι το ίδιο είδος εμπειρίας που έλεγες ή υπάρχει διαφορά ανάμεσα στη σύνδεση μέσω του τρίτου ματιού ή της καρδιάς; Ή υπάρχουν διαφορετικά στάδια; 

Αποσπάσματα από τις ομιλίες 
Αυτό που βιώνεις είναι πολύτιμο αλλά δεν είναι η εμπειρία του ματιού. Το τρίτο μάτι είναι λίγο ανώτερο από την εμπειρία σου. 

Ο τρόπος με τον οποίο οι μυστικιστές στην Ανατολή έχουν κατηγοριοποιήσει την εξέλιξη της συνείδησης είναι σε επτά κέντρα . Οι εμπειρίες σου ανήκουν στο 4ο κέντρο, της καρδιάς. Είναι ένα από τα πιο σημαντικά κέντρα επειδή είναι ακριβώς στην μέση. Τρία κέντρα είναι πριν και αλλά τρία μετά. Γι 'αυτό η αγάπη είναι μια εμπειρία ισορροπίας. 

Η περιγραφή σου είναι «όποτε νιώθω ανοιχτός, να συνδέομαι με εσένα, με τους άλλους ανθρώπους, με την φύση ή με τον εαυτό μου ως επί το πλείστον το νιώθω στην καρδιά μου σαν μια ήσυχη επεκτεινόμενη ευημερία και άλλες φορές σαν φως που ακτινοβολεί. Είναι το ίδιο είδος εμπειρίας για το οποίο μιλούσες;» 

Μιλούσα για το Τρίτο μάτι που είναι πάνω από την καρδιά. Υπάρχουν τρία κέντρα που είναι πάνω από την καρδιά. Το ένα είναι ο λαιμός, που είναι το κέντρο της δημιουργικότητας, το άλλο είναι ανάμεσα στα φρύδια σου ακριβώς στη μέση και λέγεται το Τρίτο Μάτι. Όπως έχεις δυο μάτια για να γνωρίσεις τον έξω κόσμο… Το τρίτο μάτι είναι απλώς μια μεταφορά αλλά η εμπειρία είναι να γνωρίσεις τον εαυτό σου, να δεις τον εαυτό σου. 

Το τελευταίο κέντρο είναι η sahasrara, το έβδομο και είναι στην κορυφή του κεφαλιού. Καθώς η συνείδηση κινείται προς τα πάνω πρώτα γνωρίζεις τον εαυτό σου και στο δεύτερο βήμα γνωρίζεις το σύμπαν. Γνωρίζεις το όλον και τον εαυτό σου ως μέρος του. 

Με μια παλιότερη ονομασία, το έβδομο λέγεται «να γνωρίσεις τον θεό» το έκτο «να γνωρίσεις τον εαυτό σου» το πέμπτο «να είσαι δημιουργικός» και το τέταρτο «να είσαι αγαπητός, να μοιράζεσαι και να γνωρίσεις τους άλλους». 

Με το τέταρτο, το ταξίδι σου γίνεται βέβαιο. Είναι εγγυημένο πως θα φτάσεις το έβδομο. Πριν το τέταρτο υπάρχει μια πιθανότητα να παραστρατήσεις. 

Το πρώτο είναι το κέντρο του σeξ, που είναι για την αναπαραγωγή - έτσι ώστε να συνεχιστεί η ζωή. Η σeξουαλική ενέργεια μπορεί να κινηθεί προς τα πάνω και είναι σπουδαία εμπειρία. Για πρώτη φορά βρίσκεις τον εαυτό σου αυτάρκη. 

Η σeξουαλική επαφή πάντα χρειάζεται το επόμενο. Το δεύτερο κέντρο είναι της ικανοποίησης, της αυτάρκειας. Είσαι αρκετός για τον εαυτό σου. Στο τρίτο κέντρο ξεκινάς να εξερευνείς - Ποιος είσαι; Ποια είναι αυτή η επαρκής οντότητα; Όλα αυτά τα κέντρα είναι σημαντικά… 

Την στιγμή που θα βρεις ποιος είσαι, το τέταρτο κέντρο ανοίγει και βρίσκεις την αγάπη. 

Πριν το τέταρτο, το ταξίδι έχει ξεκινήσει αλλά υπάρχει μια πιθανότητα να μην μπορέσεις να το ολοκληρώσεις. Μπορείς να παραστρατήσεις. Για παράδειγμα, με το να βρεις τον εαυτό σου αυτάρκη και ευχαριστημένο μπορείς να παραμείνεις εκεί. Δεν χρειάζεται να κάνεις κάτι άλλο πια. Μπορεί να μην αναρωτηθείς καν «Ποιος είμαι;» η επάρκεια είναι τόση πολλή που όλες οι ερωτήσεις εξαφανίζονται. 

Ένας δάσκαλος χρειάζεται αυτές τις στιγμές έτσι ώστε να μην καταλαγιάσεις κάπου στη μέση χωρίς να φτάσεις τον στόχο σου. Και υπάρχουν όμορφα σημεία που μπορείς να σταματήσεις… Νιώθεις ικανοποιημένος, γιατί να συνεχίσεις; 

αλλά ο δάσκαλος σου γκρινιάζει και θέλει να μάθεις ποιος είσαι. Μπορεί να νιώθεις ικανοποιημένος αλλά τουλάχιστον να ξέρεις ποιος είσαι. Τη στιγμή που ξέρεις ποιος είσαι, μια καινούργια πόρτα ανοίγει επειδή γνωρίζεις την ζωή, την αγάπη, τη χαρά. Μπορείς να μείνεις εκεί. 

Είναι τόσα πολλά, δεν χρειάζεται να προχωρήσεις παρακάτω. Αλλά ο δάσκαλος σε παροτρύνει «πήγαινε στο τέταρτο! αν δεν βρεις την αγνότερη ενέργεια αγάπης, δε θα γνωρίσεις το μεγαλείο της ύπαρξης». 

Μετά το τέταρτο δεν μπορείς να παραστρατήσεις. Μόλις γνωρίσεις το μεγαλείο της ύπαρξης, η δημιουργικότητα εμφανίζεται από μονή της. Έχεις γνωρίσει την ομορφιά και θέλεις να την δημιουργήσεις. 

Θέλεις να γίνεις δημιουργός. Μια τεράστια λαχτάρα για δημιουργία εμφανίζεται. Όταν νιώθεις αγάπη πάντα αισθάνεσαι την δημιουργικότητα να έρχεται μαζί της σαν σκιά. 

Ο άνθρωπος της δημιουργικότητας δεν μπορεί απλώς να ψάξει έξω. Υπάρχει τόση ομορφιά μέσα. Αλλά γνωρίζει ότι όπως υπάρχει ένας άπειρος ουρανός έξω, για να ισορροπήσει πρέπει να υπάρχει το ίδιο άπειρο και μέσα. 

Αν κάποιος δάσκαλος είναι διαθέσιμος αυτό είναι καλό. Αν δεν είναι αυτές οι εμπειρίες θα σε οδηγήσουν μπροστά. 

«Μόλις το τρίτο μάτι σου ανοίξει και δεις τον εαυτό σου, όλη η έκταση της συνείδησης που έχεις φτάνει πολύ κοντά στον ναό του Θεού. Απλώς βρίσκεσαι στα βήματα. Μπορείς να δεις την πόρτα και δεν μπορείς να αντισταθείς από το να μπεις μέσα στον ναό και να δεις τι είναι εκεί. Εκεί βρίσκεις την παγκόσμια συνείδηση, την διαφώτιση, την ολοκληρωτική απελευθέρωση. Εκεί βρίσκεις την αιωνιότητα.» 

Οπότε, αυτά είναι τα επτά κέντρα - δημιουργημένα αυθαίρετα τμήματα, έτσι ώστε ο ζητών να μπορεί να κινηθεί από το ένα στο άλλο με συστηματικό τρόπο. Αλλιώς, υπάρχει η πιθανότητα αν δουλεύεις μόνος σου, να μπερδευτείς. Πρακτικά πριν το τέταρτο κέντρο υπάρχουν κίνδυνοι αλλά ακόμα και μετά από αυτό… 

Υπήρξαν πολλοί ποιητές που έζησαν στο πέμπτο κέντρο της δημιουργικότητας και δεν προχώρησαν ποτέ - πολλοί ζωγράφοι, χορευτές, τραγουδιστές που δημιούργησαν σπουδαία τέχνη αλλά δεν προχώρησαν ποτέ στο τρίτο μάτι. 

Και υπάρχουν μυστικιστές που παρέμειναν στο τρίτο μάτι, γνωρίζοντας την εσωτερική ομορφιά τους. Είναι τόσο εκπληρωμένη που πίστεψαν ότι έφτασαν στον προορισμό τους. Κάποιος χρειάζεται να σου πει πως υπάρχει κάτι παραπάνω. Αλλιώς εν αγνοία σου, αυτό που θα κάνεις είναι σχεδόν απρόβλεπτο. 

Κάποιος αποφάσισε να ενταχθεί στην αστυνομία και πήγε για την εξέταση εισαγωγής. 

Ο λοχίας που τον εξέταζε, συνειδητοποιώντας πως ο μελλοντικός νεοσύλλεκτος ήταν Ιρλανδός αποφάσισε να του κάνει μια απλή ερώτηση. «Ποιος σκότωσε τον Ιησού;» ρώτησε. 

Ο εξεταζόμενος ανησύχησε και δεν είπε τίποτα, οπότε ο λοχίας του είπε να μην ανησυχεί και πως μπορούσε να έχει λίγο χρόνο για να το σκεφτεί. Εκείνος, πηγαίνοντας σπίτι του συνάντησε ένα φίλο του. 

«Λοιπόν,» είπε ο φίλος του «είσαι αστυνομικός;» 

«Όχι μόνο,» απάντησε, «αλλά ανέλαβα και την πρώτη μου υπόθεση». 

Ο άνθρωπος είναι έτσι που χρειάζεται κάποιον ο οποίος έχει γνωρίσει το μονοπάτι, που ξέρει τις παγίδες, τα όμορφα σημεία όπου μπορείς να κολλήσεις και έχει αρκετή συμπόνια για να σε πιέσει - ακόμα και εναντίον σου - μέχρι να φτάσεις το τελικό στάδιο των δυνατοτήτων σου. 

Εντάξει; 




Μετάφραση: awakengr.com via mysticbanana.com 
Εικόνα: Vijay Kawathekar 

Η θεραπευτική τέχνη της χαλάρωσης...!!!!

Όλο και συχνότερα τα τελευταία χρόνια προβάλλεται σαν απαίτηση μέσα στους απίστευτους ρυθμούς που ζούμε η αναγκαιότητα της χαλάρωσης. Προτείνεται από ψυχολόγους και θεραπευτές η ανάγκη να συγκεντρώσουμε τις δυνάμεις μας και να αντιμετωπίσουμε την ζωή χαλαρά, ενωτικά, απομακρύνοντας τα κάθε μορφής άγχη που μας καταστρέφουν, αλλοιώνουν την προσωπικότητά μας και μας ωθούν σε ανισόρροπες καταστάσεις. 

Μας προτείνουν ακόμη και φαρμακευτικά σκευάσματα είτε χημικά, είτε φυσικής προέλευσης, όπου μας βοηθούν να χαλαρώσουμε, να αναζωογονηθούμε, να ενεργοποιηθούμε περισσότερο μέσω μιας ολοκληρωτικής ανανέωσης του σώματός μας. 

Ποιά είναι αυτή η δύναμη όμως που σπαταλιέται, πώς συγκεντρώνεται και τι σημαίνει χαλαρώνω; Είναι εφικτό μέσω της χαλάρωσης να μπορούμε να αντιμετωπίζουμε πιο δημιουργικά, πιο ισορροπημένα την ίδια την ζωή; Και τελικά μήπως μέσα από τη χαλάρωση ανακαλύψουμε έναν νέο τρόπο ίασης κάποιων ασθενειών του σώματος και της ψυχής; 

Η Δύναμη της Ζωής 

Στην ατμόσφαιρα που περιβάλλει και διαπερνά την δομή των κυττάρων κάθε μικροοργανισμού, υπάρχει μια δύναμη, μια πνευματική δύναμη που βρίσκεται παντού από το πιο μικρό αντικείμενο ως το μεγαλύτερο νεφέλωμα, το μεγαλύτερο αστρικό σύμπλεγμα. Είναι η ίδια η ζωή. 

Όλα πάλλονται χάρη σε αυτήν την δύναμη, τίποτα δεν είναι νεκρό πουθενά, η φαινομενική ακινησία είναι αέναη κραδασμική κίνηση μέσα στο μικρόκοσμο και τον μακρόκοσμο. 

Η ίδια ετούτη δύναμη, η άπειρη ενέργεια της ζωής διαποτίζει και τα ανθρώπινα κύτταρα, τα ενεργοποιεί, τα ενώνει σε έναν παλμό, κυλάει μέσα στο αίμα και ζωντανεύει τις λειτουργίες, τις φυσικές και τις νοητικές, συμβάλλοντας στην εξέλιξη της οντότητας που ονομάζουμε άνθρωπο. 

Πόσοι όμως από μας συνειδητοποιούμε πραγματικά ετούτη την αέναη κίνηση; 

Πόσο συνειδητοποιούμε τις λειτουργίες που γίνονται μέσα στο ίδιο μας το σώμα; 

Πόσο αφουγκραζόμαστε τον αιώνιο ρυθμό, αυτόν που κυλάει μέσα μας και ταυτόχρονα διαποτίζει ολόκληρο το σύμπαν;

Πόσο αφηνόμαστε σε αυτήν την ανεμπόδιστη ενεργειακή ροή δίχως σκέψεις και φράγματα που χτίζουμε με τον εξασκημένο μας νου; 

Συνηθίζουμε με την αυταρέσκεια που μας διακρίνει, την νοητική σύγχυση που φράζει τους ορίζοντές μας, την ηθική δειλία με την οποία ανατραφήκαμε να εμποδίζουμε την ομαλή ροή της δύναμης να κυλήσει μέσα μας, να μπλοκάρει τα ρεύματα, φέρνοντας δυσαρμονία, κόπωση και ασθένεια. 

Τι σημασία έχει που αυτό το μπλοκάρισμα γίνεται ασυνείδητα; 

Το αποτέλεσμα παραμένει καταστροφικό. Περιβάλλουμε τον εαυτό μας με ένα αποκρυσταλλωμένο κέλυφος προκαταλήψεων και φαντασιώσεων, με μια πανοπλία που δεν αφήνει να διεισδύσει το φως της ζωής οδηγούμενοι έτσι στον πόνο και στην ανικανότητα να χειριστούμε την ίδια μας την ζωή. Ας ρίξουμε μια ματιά γύρω μας. 

Ένταση, γρήγοροι ρυθμοί ζωής, άνθρωποι που θαρρείς και βρίσκονται στην άκρη του γκρεμού με τεντωμένα νεύρα να κυνηγούν στόχους επαγγελματικούς που τους οδηγούν στην αυτοκαταστροφή. 

Ελάχιστες στιγμές ηρεμίας, συγκέντρωσης, ενατένισης. Ακόμα και τις στιγμές που νομίζουμε πως ξεκουραζόμαστε σπάνια βρισκόμαστε σε μια ολοκληρωτική χαλάρωση, σπάνια νιώθουμε το σώμα μας, το ρεύμα που αέναα κινείται μέσα μας. Όπως γράφει η Άνι Πέισον Καλ ( Annie Payson Call) στη μελέτη η Δύναμη μέσω Ανάπαυσης που θεωρείται από τις καλύτερες στο είδος τους, «λίγοι από αυτούς που υποτίθεται ότι ξεκουράζονται αφήνουν το σώμα τους απόλυτα χαλαρωμένο, σαν νεκρό, να το στηρίζει μόνο το κρεβάτι. 

Αντίθετα, λες και προσπαθούν να κρατηθούν πάνω στο κρεβάτι. Λίγη ακόμη ένταση να υπάρξει σε αυτό το λαθεμένο τρόπο ύπνου και θα κουραζόταν κανείς σχεδόν όσο και όταν εργάζεται». Πόσοι όμως από μας δεν έχουν αληθινά ζηλέψει την χαλάρωση ενός ζώου που ήρεμα απολαμβάνει τον ήλιο φορτίζοντας το σώμα του με ηλιακή ενέργεια! 

Και πώς μπορούμε κι εμείς να οδηγηθούμε σε τέτοιας μορφής χαλάρωση που να λειτουργήσει αναζωογονητικά αλλά και θεραπευτικά για το σώμα μας; 

Η Τέχνη της Χαλάρωσης 

Αυτό που προέχει είναι μια συνειδητή αντίληψη της απέραντης πνευματικής δεξαμενής που ζούμε, κινούμαστε και υπάρχουμε. Μέσω της πύρινης διεισδυτικής δύναμης του νου προς τα μέσα, προς τον εαυτό, και διεγείροντας τον συγκινησιακό μηχανισμό ως ένα σημείο, μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε τα ρεύματα δύναμης που ούτε καν υποπτευόμαστε την παρουσία τους, ρεύματα σχεδόν ηλεκτρικά στην εσωτερική τους αίσθηση, θεραπευτικά και εποικοδομητικά στο αποτέλεσμά τους. 

Μπορούμε να αντιληφθούμε τις λειτουργίες του σώματός μας, τις συναισθηματικές εναλλαγές, τις σκέψεις που εναλλάσσονται με απίστευτα γρήγορο ρυθμό. Μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε κάθε είδους ένταση στο σώμα, στο συναίσθημα και στο νου και σταδιακά, επιμελημένα προσεκτικά να την απομακρύνουμε. 

Η τέχνη της χαλάρωσης του σώματος και του νου καλλιεργείται. Δίνουμε συνειδητά εντολή σε κάθε τεντωμένο μυώνα από το κεφάλι μέχρι τα πόδια να χαλαρώσει την έντασή του και να σταματήσει την ασυνείδητη σύσπασή του. 

Φανταζόμαστε το αίμα να ανταποκρίνεται στην εντολή μας και να κυκλοφορεί άφθονα σε κάθε όργανο μεταφέροντας ζωή και τροφή παντού, δημιουργώντας μια κατάσταση λαμπρής ακτινοβολούσας υγείας. Θα νιώσουμε τότε πως το περίβλημα που έχουμε χτίσει διαλύεται, διασπάται. 

Θα αισθανθούμε την ζωή να κυλάει μέσα μας σε αφθονία, θα νιώσουμε να παλλόμαστε στον ένα, ενιαίο ρυθμό του σύμπαντος. 

Μέσω μιας ρυθμικής αναπνοής (εισπνοή και εκπνοή στους ίδιους χρόνους με ενδιάμεσο κενό διάστημα ισόχρονο) θα νιώσουμε τα ρεύματα της ζωής μέσα μας να ενεργοποιούνται και με την δύναμη της θέλησης θα μπορέσουμε να κατευθύνουμε αυτήν την ενεργοποιημένη ενέργεια που μόλις συνειδητοποιήσαμε την ύπαρξή της, σε κάθε τμήμα του σώματος που πάσχει, που βιώνει το αίσθημα του πόνου. 

Η δημιουργική δύναμη της ζωής θα το αγκαλιάσει, θα το διαποτίσει και θα επαναφέρει την χαμένη ισορροπία. Η χαλάρωση όλων μας των φορέων θα συμβάλλει σε μια εντελώς διαφορετική προσέγγιση του εαυτού και του περιβάλλοντος. 

Θα διαμορφώσει μια άλλη αντίληψη για όσα συμβαίνουν γύρω μας και ταυτόχρονα θα μας δώσει την δυνατότητα να αντιμετωπίσουμε τις καταστάσεις από ένα διαφορετικό πρίσμα, καθώς βιώνουμε συνειδητά το ρυθμό που διέπει τα πάντα γύρω και μέσα μας. 

Μέσω της διαδικασίας της χαλάρωσης είναι εφικτό το σπάσιμο κάθε πανοπλίας που έχουμε χτίσει γύρω μας και μας απομονώνει από τον εαυτό μας και τους άλλους. Καθώς αφήνουμε ελεύθερο το ενεργειακό πνευματικό ρεύμα να κυλήσει μέσα μας, η ορμή του και η δύναμή του μπορούν να διαλύσουν τις κάθε είδους εντάσεις, σωματικές, νοητικές, συναισθηματικές και να οδηγήσουν την ύπαρξη σαν ένα υγιές σύνολο σε ένα άλλο επίπεδο. 

Σε ένα επίπεδο όπου η καθημερινή πραγματικότητα θα είναι ευκολότερο να αντιμετωπιστεί και η ύπαρξη αυτή καθαυτή θα βασανίζεται λιγότερο από τις αρρωστημένες διαστρεβλώσεις της εποχής μας που οδηγούν στην ασθένεια. Θα αναρωτηθεί κάποιος, πώς είναι κάτι τέτοιο εφικτό, καθώς ακούγεται πολύ εύκολο και απλό για να είναι αληθινό. Κι όμως. 

Ας σκεφτούμε πότε λειτουργήσαμε πιο αποτελεσματικά στη ζωή μας; Κάτω από καταστάσεις πίεσης και άγχους, ή κάτω από ήρεμες και γαλήνιες συνθήκες; Πότε πήραμε τις σωστότερες αποφάσεις για την ζωή μας; 

Πόσες φορές χρειάστηκε να ηρεμήσουμε, να σκεφτούμε μόνοι μας, να αποστασιοποιηθούμε από αυτά τα ίδια τα γεγονότα για να αποφασίσουμε κάτι σημαντικό; Και αληθινά πόσες φορές στραφήκαμε μέσα μας για να αντλήσουμε δύναμη; 

Ασυνείδητα γνωρίζουμε το ενεργειακό δυναμικό που κυκλοφορεί σε όλο τον μικρόκοσμο και το μακρόκοσμο, ασυνείδητα στρεφόμαστε σε αυτό αποδίδοντάς του διάφορα ονόματα αλλά γνωρίζουμε καλά πως, κάθε φορά που πραγματικά εναρμονιζόμαστε μαζί του τα αποτελέσματα είναι εκπληκτικά σε όλους τους τομείς της ζωής μας. 

Ας αφήσουμε λοιπόν τις όποιες προκαταλήψεις και ας καλλιεργήσουμε την θεραπευτική τέχνη της χαλάρωσης. Χαλαρώνω σημαίνει καθαρίζω την σκέψη μου, αισθάνομαι το σώμα μου, βιώνω τις λειτουργίες του, συντονίζομαι με τον κοσμικό παλμό που υπάρχει γύρω μου. 

Αφήνω το ενεργειακό δυναμικό, την ίδια την δύναμη της ζωής να κυλήσει μέσα μου, στρέφοντας την πύρινη δύναμη του νου μου στο εσωτερικό της ύπαρξής μου, ώστε να διαποτίσει κάθε είδους ανισορροπία που με καταβάλλει. 

Μέσα από αυτή την διαδικασία αναγνωρίζω την ίδια μου την ύπαρξη, συνειδητοποιώ τα φράγματα που έχω χτίσει και εμποδίζουν την επικοινωνία μου, τις κάθε είδους εντάσεις και σιγά-σιγά μέσα από επαναλαμβανόμενη προσπάθεια νιώθω να οδηγούμε σταδιακά στην απελευθέρωση. 

Σε μια υγιή απελευθέρωση που έχει σαν αποτέλεσμα να βιώνω την ζωή αβίαστα, δημιουργικά, σε πλήρη εναρμόνιση με τους συνανθρώπους μου. 

Η χαλάρωση έχει παρόμοιους στόχους με την ψυχανάλυση, χωρίς τη δοκιμασία που απαιτεί η δεύτερη, τόσο σε χρόνο και χρήμα, όσο και σε συναισθηματική αναστάτωση. Ας δώσουμε μια ευκαιρία στον εαυτό μας να βιώσει αυτή την εμπειρία. 




B.A. – e-zine.gr

Σάββατο 29 Ιουνίου 2019

500 παιδιά στο Παίδων για απεξάρτηση από τις οθόνες...!!!!

Συγκλονίζουν οι αριθμοί που καταγράφουν τον εθισμό των παιδιών στις δραστηριότητες που σχετίζονται με τα social media και τα ηλεκτρονικά παιχνίδια 

Η Ίλια Θεοτοκά, κλινική ψυχολόγος-θεραπεύτρια του Αιγινήτειου Νοσοκομείου μιλάει στο Open TV και μας κάνει να συνειδητοποιήσουμε ότι το πρόβλημα είναι πολύ μεγαλύτερο απ’ ό,τι φαίνεται… 

«Το πρόβλημα είναι οι δραστηριότητες στο μέσο, όχι το μέσο καθ’ αυτό. Κατά βάση τα social media και τα παιχνίδια είναι αυτά που προκαλούν εθισμό, γιατί υπάρχει η άμεση ικανοποίηση, όπως π.χ. τα likes. 

Μια συμπεριφορά που ικανοποιείται, τείνει να επαναλαμβάνεται. Ενεργοποιείται η ντοπαμίνη στον εγκέφαλο. Το ίδιο ισχύει και με τις χημικές ουσίες. Υπάρχουν και οι συμπεριφορικές εξαρτήσεις, που είναι ο τζόγος και η εξάρτηση από το διαδίκτυο που έχουν τα ίδια συμπτώματα στέρησης. 

Υπάρχουν συμπτώματα, όταν το παιδί δεν υπακούει σ’ αυτό που λένε. Όταν δεν βάλεις όρια από νωρίς, είναι δύσκολο να πειθαρχήσουν μετά τα παιδιά. Οι γονείς δεν βάζουν όριο στα παιδιά γιατί νιώθουν ενοχές. Σε κάθε ηλικία υπάρχει διαφορετικό όριο, αν μιλάμε για ηλικίες 4-5 ετών, που χρησιμοποιεί το tablet του γονιού του. 

Ακόμα κι αν δεν πάρει tablet στα 5, σημασία έχουν οι χρόνοι. Η αμερικανική παιδιατρική εταιρία έχει ορίσει τους χρόνους που θα πρέπει τα παιδιά να είναι μπροστά από μία οθόνη. 

Το θέμα είναι ότι ο γονιός πρέπει να ορίσει στο παιδί, χρόνο καθημερινά, μία ώρα την ημέρα, 2 ώρες το σαββατοκύριακο το πολύ. Οι γονείς πρέπει να εκπαιδευτούν. Το ότι δεν μπορούν οι γονείς να βάλουν όρια, είναι θέμα δικό τους. 

Η εφηβεία είναι αργά να βάλεις όρια. Τα βάζεις από νωρίς και τα τηρείς. Τα όρια κάνουν τα παιδιά πιο ευτυχισμένα και πιο υγιή». 

Ο Μανώλης Παπασάββας, διοικητής του Παίδων Αγία Σοφία-Αγλαΐα Κυριακού, μίλησε για το πρόβλημα που αντιμετωπίζεται σε ειδική μονάδα του νοσοκομείου. «Από το 2007 ξεκίνησε η μονάδα. 

Πάνω από 500 έφηβοι έχουν προσέλθει στην μονάδα. Γίνεται εξατομικευμένη προσέγγιση σχετικά με την προβληματική χρήση του διαδικτύου. Μας έρχονται παιδιά από 3-4 ετών μέχρι την ηλικία των 16 ετών. 

Πρόσφατη έρευνα έχει δείξει ότι σε παιδιά ηλικίας 5-12 το 78% χρησιμοποιεί το ίντερνετ, ενώ το ποσοστό πηγαίνει στο 90% σε ηλικίες παιδιών 10-12 ετών. 

Τα παιδιά έχουν εθιστεί στη χρήση διαδικτύου, παίζουν παιχνίδια ως το ξημέρωμα, ζουν απομονωμένα, κλείνονται στον εαυτό τους, δεν έχουν φίλους, παρουσιάζουν φοβίες…». 

Ο κ. Παπασάββας κάνει έκκληση στους γονείς «…με το που διαπιστώσουν ότι τα παιδιά χρησιμοποιούν πολλές ώρες το ίντερνετ, να καλέσουν αμέσως βοήθεια. Να μας καλέσουν, παρέχουμε συμβουλευτικές προτάσεις». 

Τα όνειρα δεν είναι πια για μας… Ή είναι μόνο για μας ;

«…Κι εσύ τώρα μου ζητάς, τα όνειρα δεν είναι πια για μας…» 

Υπέροχο τραγούδι. Μαγική αυλή, 2002GR. Όσοι ανήκετε στην γενιά των τριαντάρηδων θα το θυμάστε…15 χρόνων τραγούδι και, όμως, διαχρονικό. Και τώρα που ξεκινήσατε να διαβάζετε το κείμενο αναρωτιέστε πού θέλω να καταλήξω. 

Ποιο είναι το θέμα. Σίγουρα δεν είναι η θέση μου να κάνω κριτική σε ένα τραγούδι, ούτε να αναφερθώ στους στίχους του. Επιστρέφοντας λοιπόν, ένα βράδυ σπίτι, απογοητευμένη από όλη την κατάσταση που βιώνουμε, άκουγα στο αμάξι αυτό το τραγούδι. Χάθηκα στις σκέψεις μου. 

Γύρισα το χρόνο πίσω. Τότε που είχα όνειρα. Που είχαμε όλοι όνειρα. Στόχους. Την εποχή που ο περισσότερος κόσμος χαμογελούσε. Ξέγνοιαστος, χωρίς σοβαρά προβλήματα. Τότε που όλα ήταν πιο αθώα, πιο αγνά, πιο εύκολα. 

Θυμάμαι σαν σήμερα, τη στιγμή που ανακοίνωσα στους γονείς μου ότι θέλω να πάω στην Αθήνα και να γίνω δημοσιογράφος. Ήταν ένα από τα όνειρά μου. Και, πράγματι, μετά από λίγο καιρό το κατάφερα. Το πραγματοποίησα. Και ήμουν 25 χρόνων. 

Ο καθένας από εσάς είχε τότε πολλά όνειρα. Άλλος να καταξιωθεί επαγγελματικά, άλλος να γίνει καλός γονιός, άλλος να ταξιδέψει σε όσες το δυνατόν περισσότερες χώρες και να γνωρίσει άλλους πολιτισμούς, άλλος να δημιουργήσει τη δική του επιχείρηση. 

Μέχρι και πριν λίγο καιρό, οι περισσότεροι από εσάς καταφέρατε να δείτε κάποια όνειρά σας να παίρνουν σάρκα και οστά. Και νιώσατε ευχαρίστηση, ψυχική γαλήνη, ικανοποίηση. 

Τα πράγματα, όμως, ανατράπηκαν. Και στην συγκεκριμένη περίπτωση όχι από τη μία στιγμή στην άλλη. Εκεί που ζούσαμε σε μία χώρα που σχετικά εύκολα μπορούσες να υλοποιήσεις τους στόχους σου, και να βγάλεις χρήματα, τώρα μας γύρισε την πλάτη και έδειξε το πιο σκληρό της πρόσωπο. Φυσικά, δεν φταίει η Ελλάδα γι’ αυτό. 

Φταίνε οι εκάστοτε κυβερνήσεις; Φταίμε εμείς; Δεν είμαι αρμόδια να απαντήσω σε αυτό. Αφήνω την απάντηση να τη δώσει ο καθένας από εσάς. Το μόνο σίγουρο είναι ότι πλέον στη χώρα μας, πολύ δύσκολα μπορείς να πραγματοποιήσεις τα όνειρά σου. Μα τι λέω; Όχι μόνο δεν μπορείς να ονειρευτείς, αλλά πλέον νιώθεις τα χτυπήματα ένα ένα στο κορμί σου. Σαν να σε διαπερνά ηλεκτρικό ρεύμα. 

Όσοι έχετε ένα δικό σας σπίτι που με μόχθο το αποκτήσατε, κινδυνεύετε τώρα να το χάσετε, οι λογαριασμοί τρέχουν, τα χαράτσια, οι έκτακτες εισφορές. Φόροι, φόροι, φόροι. Μερικοί από εσάς, μάλιστα, που έχετε και οικογένεια, έχετε χάσει τον ύπνο σας. Αντί για όνειρα, βλέπετε αριθμούς. 

Οι μισθοί μειώνονται, οι λογαριασμοί αυξάνονται. Πώς μπορείτε να ονειρευτείτε όταν η καθημερινότητά σας έχει γίνει μαρτύριο; Θα μου πείτε, τώρα, γιατί σας τα λέω όλα αυτά. Θαρρείς δεν τα ξέρουμε… 

Και εκεί, λοιπόν, που οδηγώ και συνεχίζω να κάνω μαύρες σκέψεις και να συγκρίνω την εποχή που έζησα σαν έφηβη με την εποχή που ζω τώρα και ζούμε δηλαδή όλοι μας, συνειδητοποιώ ότι η πιο άτυχη γενιά είναι η δική μου. 

Η γενιά των τριαντάρηδων. Ο κόσμος που χτίζαμε τόσα χρόνια, καταρρέει. Βλέπουμε τους κόπους μας να χάνονται. Παλεύαμε τόσα χρόνια για κάτι. Και αυτό το κάτι έρχονται τώρα να μας το πάρουν, δίνοντάς μας μία κλωτσιά. 

Τυχαίνει και μιλάω με πολλούς ανθρώπους καθημερινά. Άνδρες και γυναίκες. Οι περισσότεροι είναι κοντά στην ηλικία μου. Οι μισοί από αυτούς έχασαν τις δουλειές τους, και οι άλλοι προσπαθούν με νύχια και με δόντια να τις κρατήσουν, παρά τις μεγάλες μειώσεις που δέχονται. 

Υπάρχει και ένα μικρό ποσοστό, πολύ μικρό θα έλεγα, που έχει ακόμη όνειρα. Να δημιουργήσει κάτι δικό του, παρ'όλη την κρίση που περνάμε. Και τους βγάζω το καπέλο που παίρνουν τέτοιο ρίσκο. Για κάποιους από αυτούς πιστεύω ότι θα τα καταφέρουν. Γιατί έχουν ψυχή και αντοχές. Οι υπόλοιποι όμως; 

Στην πιο παραγωγική μας ηλικία, είμαστε θεατές σε ένα έργο που λίγο πολύ όλοι ξέρουμε μέσα μας βαθιά, τι τέλος θα έχει. Όσο και αν μην θέλουμε να το παραδεχτούμε. Και τι ; Να καταθέσουμε έτσι τα όπλα; Οι πολεμιστές μάχονται και διεκδικούν. Και στο τέλος τα καταφέρνουν. 

Ίσως αυτό που περνάμε να είναι ακόμη μία δοκιμασία. Πρέπει να οπλιστούμε με δύναμη και αισιοδοξία ότι θα τα καταφέρουμε. Να εστιάσουμε σε αυτό που θέλουμε να κάνουμε. Ακόμη και αν είναι άδικο αυτό που ζούμε. Και τότε τα όνειρα θα είναι μόνο για μας… 




Για όλα φταίνε οι άλλοι ; Όχι βέβαια. Ας κάνουμε αυτοκριτική...!!!!

Αποτύχαμε στη δουλειά μας; Μας φταίει το αφεντικό μας. Ήταν παράξενος, είχε πολλά κόμπλεξ, συμπαθούσε την «κλίκα» του. Αποτύχαμε στο γάμο μας; Μας φταίει ο σύντροφος που επιλέξαμε. Δεν ήταν, τελικά, αυτό που έδειχνε. Είχε άσχημη συμπεριφορά, ζήλευε, είχε παραξενιές, δεν υπήρχε επικοινωνία, και στο ερωτικό κομμάτι της σχέσης ήταν απών. Αποτύχαμε στις σπουδές; Ήταν δύσκολα τα θέματα. Δεν έπεσαν τα «sos». Απέτυχε η μία κυβέρνηση; Φταίνε οι πολιτικοί. Δεν έκαναν αυτά που μας υποσχέθηκαν. 

Η αποτυχία είναι κάτι που πρέπει να αποδεχτούμε εμείς οι ίδιοι πρώτα. Φταίμε. Όχι 100%, άλλα έχουμε μερίδιο ευθύνης. Αν για παράδειγμα απολυθήκαμε από τη δουλειά μας, δεν φταίει μόνο το αφεντικό μας. Ίσως και εμείς δεν ήμαστε σωστοί στις υποχρεώσεις μας και δεν ήμαστε παραγωγικοί. 

Δεν θα πρέπει να κοιτάμε μία ζωή τι κάνει ο συνάδελφός μας, και αν η θέση που έχει, την έχει επειδή είναι κολλητός του αφεντικού. Ότι κάνουμε το κάνουμε για τον εαυτό μας πρώτα. Και όχι για να αποδείξουμε κάτι στους άλλους. 

Τώρα, αν ο γάμος διαλύθηκε, δεν πρέπει να ρίχνουμε τις ευθύνες στον σύντροφο μας. Ήταν δική μας επιλογή. Τις επιλογές μας πρέπει να τις στηρίζουμε ακόμη και αν δεν ήταν οι πιο σωστές, γιατί ήταν δικές μας. Τι θα πει, δεν ήταν αυτός που ονειρευόμασταν ; 

Μήπως πρέπει πρώτα από όλα να μάθουμε πώς θέλαμε να ήταν αυτός που περιμέναμε; Αν δηλαδή επιλέξουμε τον σύντροφό μας, με βάση την εξωτερική ομορφιά, θα πρέπει να υποστούμε και τις συνέπειες. Δεν θα πρέπει σε καμία περίπτωση να τον κατηγορήσουμε για πράγματα που γνωρίζαμε εξαρχής ότι δεν έχει… Είναι άδικο. 

Και πάμε τώρα στους μαθητές Λυκείου που προετοιμάζονται για τις εξετάσεις. Τις περισσότερες ώρες τις περνούν σερφάροντας στο διαδίκτυο, και όχι πάνω από τα βιβλία τους. Κάνουν φροντιστήρια, ιδιαίτερα μαθήματα, αλλά αν δεν διαβάσουν δεν πρόκειται στις εξετάσεις να γράψουν καλά. 

Οι πιο πολλοί μελετούν τα «sos» θέματα και στα υπόλοιπα δεν δίνουν καμία απολύτως σημασία. Πλησιάζουν οι εξετάσεις, πέφτουν άλλα θέματα από εκείνα που είχαν διαβάσει και βρίζουν τους καθηγητές τους και αυτούς που επέλεξαν να τα βάλουν. 

Δε λέω, και εγώ πέρασα από αυτήν την κατάσταση, και το να ρίχνεις ευθύνες στους άλλους είναι το πιο εύκολο. Δεν είναι, όμως, έτσι. Θα πρέπει να καταλάβεις και να συνειδητοποιήσεις ότι έχεις μεγάλο μερίδιο ευθύνης. 

Όπως μεγάλο μερίδιο ευθύνης έχεις και για τη σημερινή κατάσταση που βιώνουμε σαν χώρα. Γιατί όσο και αν θέλουμε να βρίζουμε τους πολιτικούς και τις εκάστοτε κυβερνήσεις, ευθύνη είχαμε και εμείς και, μάλιστα, μεγάλη. Και αυτό φαίνεται καθαρά στην κάλπη. 

Εκεί είναι η στιγμή της αλήθειας. Εκεί κρίνονται όλα. Και εκεί όλοι εμείς, όλοι κάθε φορά κάνουμε το ίδιο λάθος. Ψηφίζουμε ανθρώπους που η ιστορία έδειξε ότι δεν πρέπει να τους έχουμε καμία απολύτως εμπιστοσύνη. 

Αλλά, κακά τα ψέματα, έτσι ο Νεοέλληνας. Προκειμένου να βολέψει το παιδί του στο δημόσιο, ή να λαδώσει κάποιον για να κάνει τα στραβά μάτια στην προβληματική του επιχείρηση, ψήφιζε το ανάλογο κόμμα που θα του εξασφάλιζε αυτές τις παροχές. Και όχι μόνο. 

Για να μην παρεξηγηθώ, δεν ρίχνω το φταίξιμο σε όλους, αλλά σε μία αρκετά μεγάλη μερίδα κόσμου, που τους ψήφιζε τόσα χρόνια, γιατί τους βόλευε η κατάσταση. Η ευθύνη είναι δικιά μας. Άλλωστε εκλογές πλησιάζουν και θα φανεί τι επιλογή θα κάνουμε. 

Που θέλω να καταλήξω; Ότι θα πρέπει να σταματήσουμε να ρίχνουμε τις ευθύνες στους άλλους για ότι κακό μας συμβαίνει. Εμείς οι ίδιοι το προκαλούμε. Εμείς κάναμε την επιλογή στο τέλος βγήκε ακατάλληλη. Δεν μας επιβάλλει κανείς τίποτα. 

Έχουμε μέχρι στιγμής τουλάχιστον, την ελευθερία, να επιλέγουμε πράγματα, ανθρώπους, καταστάσεις. Σίγουρα υπάρχουν και περιπτώσεις που θα αδικηθούμε. 

Αλλά αυτό που έμαθα μέσα από τη ζωή μέχρι τώρα, είναι ότι τίποτα δεν γίνεται τυχαία. Ακόμη και μία κακή επιλογή μπορεί να σε βοηθήσει να προχωρήσεις παραπέρα. Θα φας τα μούτρα σου, θα δεις την πραγματικότητα, και τότε θα έρθει η ώρα που θα θες να την αλλάξεις. Και θα το κάνεις.

Ας σταματήσουμε να γκρινιάζουμε και ας κάνουμε αυτοκριτική. Τότε θα αλλάξουν πολλά πράγματα στη ζωή μας. Και πρώτα από όλα οι επιλογές μας. Θα είναι αυτές ακριβώς που μας αξίζουν.