Να επιδιώκεις το σεβασμό, όχι την προσοχή. Διαρκεί περισσότερο...!!!!

Κατά καιρούς συναντώ ανθρώπους που αισθάνονται τόσο κενοί μέσα τους αλλά στην προσπάθειά τους να μην φανερωθούν οι αδυναμίες και τα πάθη τους, τις στολίζουν τόσο πολύ που στο τέλος καταλήγουν να σχολιάζονται και να κατακρίνονται από τους γύρω τους. 

Την ίδια στιγμή όμως που εκείνοι είναι πεπεισμένοι ότι μπόρεσαν να ξεγελάσουν και να κρύψουν τα πραγματικά τους συναισθήματα , οι υπόλοιποι βλέπουν κι διακρίνουν σε αυτούς τα όσα πραγματικά τους πονάνε.

Είναι ωραίο πράγμα να έχεις την προσοχή όλων επάνω σου, αλλά να την έχεις όταν αυτή αποπνέεται από σεβασμό και εκτίμηση για το πρόσωπο σου. 

Μια προσοχή γεννημένη από την ανιδιοτέλεια και την ειλικρίνεια που πηγάζεις σαν άνθρωπος. Μια προσοχή που γεννιέται όταν κάποιος προσφέρει στους συνανθρώπους του και ξεχωρίζει για τον ιδιαίτερο χαρακτήρα του.

Καλώς η κακώς, ας μη ξεγελιόμαστε όταν κάνουμε κάτι αξιόλογο, επιζητάμε μια επιβεβαίωση, μια σφραγίδα από τους άλλους. Επιζητάμε κάποιες φορές να γινόμαστε το επίκεντρο του σύμπαντος για να νιώσουμε ικανοποίηση για τις πράξεις μας. 

Κι έπειτα αφού τα βάζουμε μετά κάτω όλα αυτά, συνειδητοποιούμε στο τέλος, πως δεν χρειαζόμαστε κανέναν και τίποτα για να διαπιστώσουμε πως πετύχαμε κάτι ή έστω διακριθήκαμε. Αλλά μέχρι να καταλήξουμε σε αυτό το συμπέρασμα αναμένουμε το χειροκρότημα.

Απλά υπάρχουν και μερικοί που είναι στο αίμα τους να ξεχωρίζουν και να τραβάνε όλα τα βλέμματα επάνω τους. Είναι στο αίμα τους να επιζητάνε μια ζωή τρόπους που θα τους κάνουν να διαφοροποιηθούν από τους άλλους. 

Γι’ αυτούς το χειροκρότημα είναι τρόπος ζωής, με αποτέλεσμα η παράσταση τους ποτέ να μην τελειώνει. Με αυτόν τον τρόπο έχουν ανάγκη να νιώθουν πως αξίζουν, πως έχουν σημασία και ύπαρξη. 

Πιστεύουν πως προκαλώντας πάντα τις εντυπώσεις θα μπορέσουν να κλείσουν οι πληγές και τα κενά τους.

Μα δεν είναι καθόλου έτσι τα πράγματα. Κανένας δεν μπορεί να σου γεμίσει κανένα κενό αν εσύ ο ίδιος δεν αντιμετωπίσεις τον εσωτερικό σου κόσμο. Με τον να γίνεσαι περίγελος και τροφή για σχολιασμό δεν θα γιατρευτούν οι πληγές σου. 

Ξέρω πως κάποιοι ξεσπάνε έτσι γιατί έχουν την ανάγκη να αισθανθούν πως κάποιος ασχολείται και μαζί τους. Πως κάποιος τους δίνει λίγη σημασία.

Μα έτσι όμως αμαυρώνουν την εικόνα τους χωρίς λόγο. Κανένας δεν χρειάζεται επιβεβαίωση και προσοχή για να μάθει ότι αξίζει. Και είναι λυπητερό να βλέπεις ανθρώπους που επιδίδονται σε αυτήν την τέχνη που λέγεται προσοχή ,να χαραμίζονται και να επικρίνονται, ενώ την ίδια στιγμή προσπαθούν να καλύψουν άλλα πιο σοβαρά προβλήματα από αυτά που δείχνουν στην πραγματικότητα πως έχουν.

Οι πράξεις μας έχουν φωνή και μιλάνε. Γι’ αυτό καλύτερα αυτά να κάνουν φασαρία παρά εμείς να φωνάζουμε χωρίς να έχουμε κάνει το οτιδήποτε.

Καλή και η προσοχή, καλός και ο σεβασμός, αλλά αυτό που έχει σημασία είναι να κάνουμε πράγματα πρώτα για τον εαυτό μας. Αν εμείς σεβαστούμε τον εαυτό μας, τότε μια ζωή θα μας σέβονται και οι άλλοι. 

Είναι μεγάλη κουβέντα αυτή και έχει αποδειχθεί αληθής και στην πράξη. Κανένας που τράβηξε την προσοχή δίχως να κάνει τίποτε το σπουδαίο δεν κέρδισε τον σεβασμό. Απλά έκλεψε μερικά βλέμματα και σχόλια κι έπειτα εξατμίστηκε στον χρόνο.

Ο σεβασμός όμως γεννιέται, καλλιεργείται και μένει για πάντα στην ζωή μας.

Ο άνθρωπος πρέπει να μάθει να στηρίζει τις επιλογές του, όποιες κι αν είναι αυτές. Εξάλλου δεν γίνεται όλοι να θέλουν τα ίδια. Πρέπει να μάθει να παλεύει σιωπηλά και την δύναμη του να την δείχνει με τις πράξεις του. Κανένας άνθρωπος που πάλεψε και αγωνίστηκε, που πρόσφερε και βοήθησε, δεν πήγε χαμένος.

Οι άνθρωποι, είμαστε οι μεγαλύτεροι κριτές και ξέρουμε να διακρίνουμε το καλό από το κακό, το αληθινό με το ψεύτικο. Ξέρουμε να διαβάζουμε τον άλλον, όπως ξέρουμε επίσης και να τον κρίνουμε κιόλας όταν οι επιλογές του δεν είναι συμβατές με τον χαρακτήρα του.

Ξέρουμε ποιος πραγματικά αξίζει τον σεβασμό μας και ποιος αναζητά την προσοχή μας. Γι’ αυτό ενώ τα γνωρίζουμε όλα αυτά ακόμα απορώ γιατί υπάρχουν εκεί έξω τόσοι άνθρωποι που ακόμη υποδύονται τον τσαρλατάνο και ζητιανεύουν ένα κομμάτι της προσοχής μας για να νιώσουν λίγο σημαντικοί;

Μήπως μας λείπει τελικά λίγη αγάπη και συμπόνια; 

Ασημίνας Μάνου

αναπνοές

http://thesecretrealtruth.blogspot.com

Ξεχάστε τη φωτογραφία στο προφίλ σας στο Facebook! ΔΕΙΤΕ τι έρχεται…!!!!

Το Facebook ανακοίνωσε ένα νέο χαρακτηριστικό το οποίο σκοπεύει να ενσωματώσει σύντομα στην υπηρεσία του, το οποίο θα παρέχει στους χρήστες τη δυνατότητα να προσθέσουν αντί για κάποια φωτογραφία, στην εικόνα του προφίλ τους, βίντεο το οποίο θα αναπαράγεται επαναλαμβανόμενα.

Το χαρακτηριστικό αυτό αποτελεί μέρος ενός νέου συνόλου χαρακτηριστικών που σκοπεύει να εισαγάγει σύντομα το Facebook, τόσο για υπολογιστές όσο και για φορητές συσκευές, όπως τα κινητά τηλέφωνα και τα tablets.

Το συγκεκριμένο χαρακτηριστικό θα παρέχει στους χρήστες τη δυνατότητα να δημιουργήσουν ένα πολύ μικρής διάρκειας βίντεο -πιθανότατα σε μορφή GIF- το οποίο θα αναπαράγεται κάθε φορά που κάποιος επισκέπτεται τη σελίδα ενός χρήστη.

Η ιστοσελίδα κοινωνικής δικτύωσης ανακοίνωσε επίσης ότι πρόκειται να γίνουν μετατροπές στον τρόπο με τον οποίο οι χρήστες αλλάζουν την κεντρική φωτογραφία που εμφανίζεται στο προφίλ τους. 

Συγκεκριμένα, θα έχουν τη δυνατότητα να ανεβάζουν μία φωτογραφία ως εικόνα του προφίλ τους και η οποία θα αντικαθίσταται από μία άλλη μετά από κάποιο χρονικό διάστημα που θα έχουν ορίσει οι ίδιοι.

Μία ακόμα αλλαγή που πρόκειται να γίνει στη δημοφιλή υπηρεσία κοινωνικής δικτύωσης είναι στον τρόπο με τον οποίο ο χρήστης καθορίζει τις πληροφορίες που εμφανίζονται στο προφίλ του. 

Η αναβάθμιση αυτή θα επιτρέπει στους χρήστες να επιλέγουν με πιο εύκολο και απλό τρόπο το περιεχόμενο που επιθυμούν να προβάλλεται και το οποίο θα μπορούν να βλέπουν οι «φίλοι» τους.

escapemedia.gr 

http://thesecretrealtruth.blogspot.com

Σούζυ τρως ! Και ψεύδεσαι και τρως! Γυμναστείτε γιατί χανόμαστε...!!!!

Πρωινό ημέρας απλής, συνηθισμένης. Απ’ αυτές τις ημέρες τις καθημερινές, τις πλύνε βάλε. Πρωινό ημέρας ανοιξιάτικης, παρά μία εποχή, καλοκαιρινής. Που επιστρέφουν τα χελιδόνια στις φωλιές τους κι οι αθλούμενοι στα γυμναστήρια. 

Να ρωτάνε ανυπόμονα τους γυμναστές σε πόσο καιρό θα χάσουν τα παραπανίσια κιλά. Που γίνονται πάλι της μόδας τα μαθήματα personal training, οι επισκέψεις σε διατροφολόγους, τα προϊόντα αδυνατίσματος, οι μπάρες δημητριακών, το ψωμί και τα δημητριακά ολικής, το πλιγούρι, η μαύρη ζάχαρη, η σόγια, η βρώμη, η κινόα κι όλα αυτά με τα οποία μεγαλώσαμε μικροί. 

Πρωινό ημέρας ανοιξιάτικης που σε πιάνουν τα υπαρξιακά σου. Που κοιτάζεσαι στον καθρέπτη, που έχεις βάλει πάλι σε πρώτο πλάνο και τον ρωτάς : Καθρέφτη, καθρεφτάκι μου, ποια είναι η πιο ωραία; 

Που ο ήλιος λάμπει, η φύση λουλουδίζει, τα πουλιά τιτιβίζουν, τα καράβια στη θάλασσα καλά αρμενίζουν, μα εσύ όχι. Εσύ τραγουδάς , που είναι τα χρόνια, ωραία χρόνια που είχα λουλούδια μες στην καρδιά. 

Με το παράπονο του Ελύτη στα μάτια, βαθυστόχαστα και κατασταλαγμένα, απαγγέλλεις ποίηση, αναστενάζοντας μέσα στη σιγαλιά του δωματίου: «Στ’ αληθινά, στα ψεύτικα το λέω και τ’ ομολογώ, σα να’ μουν άλλος κι όχι εγώ μες στη ζωή πορεύτηκα.» 

Κι ο αέρας παίρνει τη φωνή σου, την κάνει πουλί κι απ’ το ανοιχτό παράθυρο τη σκορπίζει παντού, τη στέλνει να ανταμώσει όλη την παραπονεμένη πλάση. 

Πρωινό ημέρας πλύνε βάλε, που κλείνεις το μάτι ναζιάρικα στη ζυγαριά, να δείξει λίγη επιείκεια την παρακαλείς, μα αυτή άτεγκτος δικαστής, σκληρός και χαιρέκακος άνθρωπος σου απαντά: Σούζυ τρως και ψεύδεσαι και τρως!

Αργοπορημένη έφτασες και σήμερα στο γυμναστήριο. Αφού για αρκετή ώρα το πάλεψες, το διαπραγματεύτηκες με τον εαυτό σου. Έχει κακό καιρό, σκέφτηκες, ενώ κοιτούσες απέναντι το δεντράκι ίσα ίσα να λικνίζει τα φύλλα του, να λυγάει στο ελαφρύ αεράκι. 

Να ξεκουραστείς σχεδίαζες κι ας είχες ίσα ίσα βάλει την ηλεκτρική σκούπα χθες. Ίσα ίσα πρόλαβες τελικά το πρόγραμμα το ομαδικό, αφού σαν το Θανάση Βέγγο έτρεξες. Στην υποδοχή του γυμναστηρίου έναν παπά συναντάς. 

Να δεις, σκέφτεσαι, που απογοητεύτηκαν οι υπεύθυνοι του γυμναστηρίου απ’ τις επιδόσεις μας τόσο καιρό , πως δεν αδυνατίζουμε με τίποτα φοβήθηκαν και κάλεσαν ενισχύσεις. Κάλεσαν έναν παπά λοιπόν να κάνει δέηση, να παρακαλέσει με προσευχές τον Ύψιστο! αναλογίζεσαι και γελάς.

Στην αίθουσα των ομαδικών επικρατεί πανδαιμόνιο. Πώς ξύπνησαν όλοι αυτοί τόσο νωρίς; Πώς έχουν όρεξη να κουβεντιάζουν; Παίρνεις ένα στρώμα, το τελευταίο, στα τελευταία σου, φούξια, αδύνατο και ξυπνητό και παρκάρεις πίσω πίσω, να μην πολυφαίνεσαι. 

Χρόνια τώρα εξάλλου στις αρένες, έχεις μάθει να κλέβεις στο απόγειο των ασκήσεων λίγο από δω, λίγο από κει. Στο pilates καλό είναι να βγάλεις τα παπούτσια. Λίγο πριν ο γυμναστής σου βγάλει την ψυχή. 

Ενώ η μουσική ντύνει αισθαντικά το χώρο με τους πολλούς καθρέπτες, τις αφίσες με τα τέλεια σώματα, τα βαράκια, τις μεγάλες και μικρές χρωματιστές μπάλες, τους ιμάντες , τα φολκλόρ αθλητικά ντυσίματα, τα αδιόρατα σχόλια και τη… διπλανή σου που βογκά με πόνο βαθύ, επαναλαμβανόμενο, αδιάκοπα. Σε κάθε άσκηση. Δεν τη βγάζει σήμερα! σκέφτεσαι.

«Ανάσκελα τώρα ξεκινάμε κοιλιακούς!» δίνει το πρόσταγμα ο λοχαγός, ο γυμναστής. «Πόδια σηκωμένα, λυγισμένα σε ορθή γωνία, ανοιχτό πηγούνι, σηκώστε τους ώμους απ’ το έδαφος, τα χέρια στηρίζουν τον αυχένα, κεφάλι ψηλά κοιτάζει το ταβάνι… πάνω είναι το ταβάνι!» λέει με φωνή δυνατή, οικεία, φωνή που εναλλάσσει την αυστηρότητα, με το χιούμορ, που προτρέπει για παραπάνω προσπάθεια. 

Για το φτάσε, όπου δεν μπορείς του Καζαντζάκη. «Μη σταματάτε, το καλοκαίρι έφτασε, πώς θα βγούμε στην παραλία; Πρέπει να μπείτε στα περυσινά σας μαγιό…»

Το καλοκαίρι δεν έφτασε ακόμα, μα αναμένεται Θεού θέλοντος. Όταν θα τελειώσουν τα παράπονα του χειμώνα και τα νάζια της άνοιξης. Καιρού επιτρέποντος. 

Κι όσο κι αν αυτό που πιότερο μετράει στον άνθρωπο είναι τα πνευματικά και ψυχικά χαρίσματά του, η μόρφωση και η καλή ψυχή, το γυμνασμένο σώμα μας κάνει πιο δυνατούς, ανθεκτικούς, συντελεί στην καλή υγεία, στην καλή διάθεση και ψυχολογία, προσφέρει ευεξία. 

Με δεδομένο ακόμα, ότι δεν υπάρχει μία παραλία για τον καθένα μας, για όποιον νιώθει, λαθεμένα κι άδικα σίγουρα, άσχημα με τις ατέλειες του, ώστε να κολυμπήσει ιδιωτικά, να απομονωθεί, ας κάνουμε όλοι τη μικρή ή τη μεγαλύτερη προσπάθειά μας. Με λίγο περπάτημα, τρέξιμο, γυμναστική κλπ. Άντε κι ο Θεός βοηθός! 

Μαρίας Λιονάκη

https://www.cretalive.gr

http://thesecretrealtruth.blogspot.com

Μήπως τελικά δεν πρέπει να πίνουμε 8 ποτήρια νερό την ημέρα ;

Μήπως τελικά δεν πρέπει να πίνουμε 8 ποτήρια νερό την ημέρα;

Στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν επιστημονικές έρευνες που να στηρίζουν τον κανόνα των 8 ποτηριών.

Όσον αφορά το πόσα ποτήρια νερό πρέπει να πίνουμε την ημέρα προκειμένου να είμαστε υγιείς και καλά ενυδατωμένοι, τα 8 είναι η πιο συνηθισμένη συμβουλή. Πρόσφατη έρευνα ωστόσο δείχνει ότι ίσως τα πράγματα είναι πολύ πιο περίπλοκα…

Σύμφωνα με την American Physiological Society, στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν επιστημονικές έρευνες που να στηρίζουν τον κανόνα των 8 ποτηριών. Άσε που η εν λόγω συμβουλή δεν λαμβάνει υπόψη ότι ο κάθε άνθρωπος ακολουθεί διαφορετική διατροφή. 

Για παράδειγμα, η διατροφή κάποιου που λατρεύει να τρώει σαλάτες για μεσημεριανό και καρπούζι για σνακ περιέχει περισσότερο νερό από τη διατροφή κάποιου που επιλέγει συνήθως κρέας και δημητριακά. Σύμφωνα μάλιστα με την ιστοσελίδα των National Academies of Sciences, Engineering, and Medicine της Αμερικής, ο μέσος άνθρωπος λαμβάνει το 20% της ημερήσιάς ποσότητας πρόληψης νερού μέσω του φαγητού. 

Κάτι ακόμα που λησμονεί ο εν λόγω κανόνας, είναι η κατανάλωση ροφημάτων, όπως ο καφές, η μάτσα, οι χυμοί και η κομπούχα. 

Αντίθετα με όσα πιθανόν πιστεύεις ή έχεις διαβάσει στο ίντερνετ, όλα τα παραπάνω (ναι ακόμα και ο καφές) θεωρούνται πηγές ενυδάτωσης.

Πώς μπορείς να καταλάβεις λοιπόν εάν πίνεις αρκετό νερό; Ο καλύτερος τρόπος, σύμφωνα με τη διατροφολόγο Marie Spano, είναι να παρατηρήσεις πόσο συχνά επισκέπτεσαι την τουαλέτα και όχι τι χρώμα έχουν τα ούρα σου, όπως πιθανόν πιστεύεις. 

«Θα πρέπει να πηγαίνεις κάθε δύο με τρεις ώρες. Και θα πρέπει να παράγεις μια ικανοποιητική ποσότητα ούρων, όχι μερικές σταγόνες», υποστηρίζει. 

http://thesecretrealtruth.blogspot.com

Νομίζεις πως έχεις χρόνο...!!!!

Πώς θα ήταν άραγε η ζωή μας εάν κάποιος μάς έλεγε ότι έχουμε ακόμη λίγες ημέρες διαθέσιμες; Αν κάποιος, μονομιάς κατέρριπτε την - για πολλούς δεδομένη - ύπαρξη της αυριανής ημέρας; Πως θα ήταν η ζωή μας αν γνωρίζαμε πως όλα όσα προγραμματίζουμε να κάνουμε στο μέλλον, δεν πρόκειται ποτέ να συμβούν; 

Η προσωπική μου εκτίμηση είναι πως οι περισσότεροι θα βυθιζόμασταν στο βούρκο της απογοήτευσης, ενώ παράλληλα θα σπεύδαμε ταχέως να πραγματοποιήσουμε όλα όσα σχεδιάζουμε να κάνουμε ''κάποια στιγμή στο μέλλον''.

Ένα από τα μεγαλύτερα σφάλματα πολλών ανθρώπων σήμερα και ιδιαίτερα των νέων ανθρώπων, είναι η εσφαλμένη πεποίθηση που τούς διακατέχει, σύμφωνα με την οποία εκτείνεται μπροστά τους ένας ατέρμων χρονικός ορίζοντας. 

Θεωρούν αναγκαίο, το δεδομένο και αναφαίρετο δικαίωμά τους για συνεχή αναβολή μελλοντικών σχεδίων, καθώς ιεραρχούν τις δραστηριότητές τους με βάση κάποια πράγματα που ''πρέπει να γίνουν στην ώρα τους'' και πράγματα που ''δεν έχει έρθει ακόμα η ώρα τους''. 

Αφήνουν εσκεμμένα πολλές καταστάσεις σε αδράνεια, ενώ παράλληλα αφιερώνονται με τυπολατρική προσήλωση στην επίτευξη στόχων που αφορούν μια συγκεκριμένη φέτα της ζωής τους. Με αυτόν τον τρόπο, αναβάλουν επιμελώς πράγματα τα οποία κάλλιστα θα μπορούσαν να κάνουν τη δεδομένη χρονική στιγμή, τοποθετώντας τα σε μια μελλοντική χρονική περίοδο, θεωρώντας πως τότε θα είναι η κατάλληλη στιγμή για να τα κάνουν. 

Πιστεύουν πως στο χρόνο τους δεν υπάρχει θέση για δραστηριότητες που δεν σχετίζονται με το στόχο τους, ενώ παράλληλα ενοχοποιούν πολλές από τις καθημερινές ανάγκες του ανθρώπου όπως είναι η διασκέδαση και η ξεκούραση. 

Ασφαλώς και υπάρχουν καταστάσεις που απαιτούν περισσότερη αφοσίωση και μεγαλύτερη επένδυση χρόνου, όμως ακόμη και τότε οφείλουμε να θυμόμαστε πως είμαστε άνθρωποι και έχουμε υποχρέωση απέναντι στον εαυτό μας να τού προσφέρουμε μια ποικιλόμορφη καθημερινότητα.

Υπάρχει φυσικά και η άλλη όψη του νομίσματος. Υπάρχουν οι άνθρωποι που φροντίζουν να ικανοποιούν αποκλειστικά και μόνο τις παρούσες ανάγκες τους, δίχως να δίνουν σημασία σε αυτές που μέλλονται να έρθουν. 

Επικαλούμενοι τόσο το νεαρό της ηλικίας τους, όσο και την πληθώρα χρόνου που επίκειται να έρθει, επαναπαύονται με τρυφερότητα στην ιδέα του ''κάτι καλύτερου'' που ακόμη δεν έχει χτυπήσει την πόρτα τους. 

Με αυτό τον τρόπο, πετυχαίνουν και αυτοί δια της τεθλασμένης, μια αναβολή των σχεδίων και των στόχων τους για αργότερα. Καθησυχάζουν τον εαυτό τους με την ιδέα του ότι έχουν αρκετό χρόνο μπροστά τους να σκεφτούν τι θέλουν να κάνουν στη ζωή τους, ενώ χωρίς να το καταλάβουν, φθάνουν σε μια ηλικία που πλέον οι δυνατότητες επιτυχίας δεν είναι ίδιες με εκείνες που ήταν λίγα χρόνια πριν.

Και στις δυο παραπάνω καταστάσεις, υπάρχει ένας κοινός παρονομαστής και αυτός δεν είναι άλλος από την σπατάλη σημαντικού μέρους της ζωής μας σε πράγματα που τελικά θα μπορούσαμε να διαχειριστούμε καλύτερα. 

Με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο, θυσιάζουμε τις στιγμές μας στο βωμό της σιγουριάς για τον άπλετο χρόνο που θα πρόκειται να περάσει από μπροστά μας.

Δυστυχώς, η ζωή δεν μπορεί να δομηθεί φορμαλιστικά και ποτέ δεν πρόκειται να καταφέρει κάποιος να σπάσει τον αλγόριθμο της τυχαιότητας των γεγονότων που συμβαίνουν σε αυτήν. Ξαπλωμένοι στην επίπλαστη αιώρα της αχανούς ζωής που έχουμε ακόμη μπροστά μας, οφείλουμε να γνωρίζουμε τη σημαντικότητα του κάθε λεπτού που φεύγει αβίαστα από αυτήν. 

Υπάρχει όμως κάτι πολύ σημαντικότερο από αυτό. Να μην υποτιμάμε το χρόνο μας. 

Κάθε μια από τις δεξιόστροφες κινήσεις που κάνουν οι δείκτες του ρολογιού μας, αφήνουν πίσω τους στιγμές που δεν πρόκειται να έρθουν πίσω ποτέ ξανά. Όσο πιο μεγάλη γίνεται η φιλοδοξία μας για το ότι στο μέλλον θα κάνουμε πράγματα που αμελούμε να κάνουμε στο παρόν, τόσο μικρότερη γίνεται η πιθανότητα να τα πραγματοποιήσουμε.

Λεφτά μπορεί να υπάρχουν, χρόνος όμως δεν υπάρχει σίγουρα.

Κωνσταντίνου Φεργαδάκη

https://www.cretalive.gr

http://thesecretrealtruth.blogspot.com

Πως δημιουργούμε το κάρμα μας καθημερινά ;

Πώς θα δημιουργήσουμε καλό κάρμα στη ζωή μας; 

Το ταξίδι για να ανακαλύψεις το κάρμα σου είναι ένα σημαντικό ταξίδι για τον καθένα που θέλει να αλλάξει την ζωή του και να την καλυτερεύσει. Γιατί, έτσι και αλλιώς, τα συμπαντικά γεγονότα μας στρέφουν όλους σε αυτήν την πορεία. Οι αλλαγές που συμβαίνουν γύρω μας είναι μεγάλες και αν δεν στραφούμε στην εσωτερική αναζήτηση, δεν θα μπορέσουμε να επιβιώσουμε σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς. 

Η λέξη κάρμα στην Αρχαία Ελλάδα σχετίζεται με τον νόμο του αντιπεπονθότος. Επίσης στη Μάνη κάρμα λένε το μαύρο χρώμα. 

Τι είναι ο Νόμος του αντιπεπονθότος :

Αντιπεπονθός είναι ο αρχαιοελληνικός όρος για το Kάρμα. Κάθε σπόρος τείνει να φέρει στο φως τον αντίστοιχο καρπό. Κάθε πράξη γεννάει τα αντίστοιχα αποτελέσματα γι’ αυτό οι επιλογές μας πρέπει να είναι όσο το δυνατόν πιο συνειδητές και να εκπορεύονται από τον Ανώτερο Εαυτό μας. 

Προτροπές που είναι αναγκαίες για να τις ακολουθήσετε:

Να είσαι προσεκτικός. Ζύγισε τις συνέπειες. Άκου την καρδιά σου. 

Στα σανσκριτικά κάρμα σημαίνει γενικά πράξη. Κατά τον Ινδουισμό και το Βουδισμό, το κάρμα αναφέρεται στην έννοια του νόμου της σχέσεως μεταξύ αιτίας και αποτελέσματος, προσδιορίζοντας ότι κάθε πράξη είναι αποτέλεσμα κάποιας αιτίας του παρελθόντος και συγχρόνως αιτία άλλων πράξεων που θα ακολουθήσουν στο μέλλον. 

Έτσι, ο νόμος του κάρμα ταυτίζεται με τον νόμο της αιτιότητας, της αναπόφευκτης δηλαδή σχέσεως αιτίου και αιτιατού, ο νόμος της δράσης και της αντίδρασης, ο νόμος της δικαιοσύνης και της ισορροπίας. 

Σύμφωνα με τη δοξασία αυτή, το κάρμα ακολουθεί τον άνθρωπο κατά τις επίγειες ενσαρκώσεις του, τις συνθήκες των οποίων και προσδιορίζει. Έτσι, όσο ο άνθρωπος εξελίσσεται τόσο λιγότερο εξαρτάται από τα δεσμά του κάρμα, με συνέπεια να καταστεί ο ίδιος συνειδητός δημιουργός των συνθηκών της ζωής του. 

Η σχέση αίτιου – αποτελέσματος και εμμέσως η ηθική συνέπεια του νόμου του κάρμα στα πλαίσια της χριστιανικής διδασκαλίας έχει διατυπωθεί ότι αντιστοιχεί στη ρήση του Αποστόλου Παύλου όπου επισημαίνεται: 

«Μὴ πλανᾶσθε, Θεὸς οὐ μυκτηρίζεται· ὃ γὰρ ἐὰν σπείρῃ ἄνθρωπος, τοῦτο καὶ θερίσει» ( Προς Γαλάτες 6:7). 

Πως γίνεται τελικά αυτή η περίφημη εξέλιξη για να μπορέσουμε «να αποφύγουμε» το κάρμα ή τελικά να μην δημιουργήσουμε άλλο με την συμπεριφορά μας; 

Τα πρότυπα που επαναλαμβάνονται μας δείχνουν τις ανάγκες μας. Που σημαίνει ότι κάθε συνήθεια που αποκτούμε και για κάθε εμπειρία που βιώνουμε ξανά και ξανά, το κάθε πρότυπο επαναλαμβάνεται. Υπάρχει μέσα μας μια ανάγκη. 

Η ανάγκη αυτή ανταποκρίνεται στην πεποίθηση που έχουμε. Αν δεν υπήρχε αυτή η ανάγκη, δεν θα την εξωτερικεύαμε και δεν θα είμαστε αυτό που είμαστε. Δηλαδή να παράγουμε κάρμα και να μετατρέπεται η ζωή μας σε πολύ δύσκολη. 

https://www.astrology.gr

https://www.healingeffect.gr

Όταν αγαπάς πραγματικά, δεν αδειάζεις...!!!!

Είναι ψέμα πως αν δίνεις πάρα πολλά, μπορεί να μείνεις χωρίς τίποτα. Είναι από αυτά τα ψέματα μάλιστα που καλλιεργούν φόβους για πλάκα και υποσυνείδητα περνούν στο DNA μας εξίσου εύκολα.

Το ακούσαμε μια, το ακούσαμε δυο, το ακούσαμε τρεις. Ευχαριστούμε πολύ, μα αφήστε μας να «κάνουμε τα λάθη μας» κι εμείς. Παιδιά είμαστε. 

Όταν αγαπάς πραγματικά, δεν αδειάζεις. Όταν αγαπάς πραγματικά, αφήνεσαι. Όταν αγαπάς πραγματικά, υπάρχει μόνο το «θέλω». «Μη», «πρέπει», «όχι», καταρρίπτονται με μιας. Μόνο όταν αγαπάς πραγματικά.

Όταν αγαπάς πραγματικά, το παιδί μέσα σου χορεύει και γελά, το είναι σου λούζεται από φως. Είσαι φως. Είσαι φως, ήλιος, σύμπαν και άνθρωπος απλός μαζί.

Γιατί η αγάπη είναι λιτή. Και μαζί το όλον. Είναι ένωση και συνάμα μια υπόθεση ατομική. Από μέσα ξεκινά άλλωστε προς εμάς. Ακούμε και άλλα ωραία ανά διαστήματα : «Είναι εγωιστής, αγαπά μόνο τον εαυτό του!». Ε και λοιπόν; Μπράβο του! Έκανε μόλις μια καλή αρχή. Εσύ, τον αγαπάς;

Αγάπησε τον εαυτό σου στο έπακρο, Λάτρεψε την καρδιά σου, άκουσέ τη, νιώσε τη. Αν όχι εσύ πρώτα, ποιος; Φλέρταρε με την όψη σου. Με όσους-ες και αν σου έχουν πει ότι μοιάζεις είσαι μοναδικός στον κόσμο. Το ξέρεις; Ξεκίνα από εσένα λοιπόν και δε θα αδειάσεις ποτέ. Στο υπόσχομαι.

Μόνο τότε σαν ολόκληρο σωστό, θα βρεις το ολόκληρό σου. Γιατί στην αγάπη χρειάζονται δύο ολόκληρα και όχι δυο μισά. Η αγάπη δεν είναι εξάρτηση, δεν είναι ανάγκη για «κάλυψη». Αυτό είναι μια σχέση τοξική και σίγουρα είναι κάτι άλλο.

Δεν θα αδειάσεις ποτέ στο υπόσχομαι. Άρχισε από… χτες να σε αγαπάς ένα κλικ παραπάνω, Για την ευγένειά σου, για τα μακριά σου υπέροχα μαλλιά, για τα γοητευτικά μάτια σου, για την εκκεντρικότητα, ή για τη ζήλια σου. 

Για το ότι ξεχνάς σχεδόν πάντα το θερμοσίφωνο ανοιχτό όταν κάνεις μπάνιο, για το ότι μαγειρεύεις πάντα ακούγοντας Elvis Presley.

Είσαι μοναδικός. Ξεχωριστός. Και όσο σε γεμίζεις χρώματα, εικόνες, μυρωδιές, ταξίδια, αγάπη, γίνεσαι ολόκληρος. Θα μου πεις, δεν ζούμε μόνοι μας. Έχουμε «ανάγκη» και τους άλλους. Είμαστε όντα κοινωνικά.

Ακόμα απορώ ποιος ταύτισε τα όντα «κοινωνικά» με την «ανάγκη». Οι λέξεις έχουν βαρύτητα, πρόσεξε. Η φυσική ροή των πραγμάτων του κόσμου γέννησαν επιθυμία για σύνδεση και μοιράζειν. Καμία «ανάγκη».

Όπως φυσικά λοιπόν θα σε αγαπήσεις, έτσι φυσικά και θα αγαπηθείς. Και όταν ξεκινήσει αυτό να συμβαίνει, μη ξεχάσεις ούτε μια μέρα να αισθανθείς ευγνωμοσύνη. Γιατί τότε δε θα αδειάσεις ποτέ, όταν αγαπάς πραγματικά.

Συγγραφέας Μάρη Γαργαλιάνου - enallaktikidrasi.com

http://thesecretrealtruth.blogspot.com