Ο λόγος που προσελκύεις τα ίδια προβλήματα, ξανά και ξανά στη ζωή σου...!!!!

Έχετε βιώσει ποτέ το να αντιμετωπίζετε ξανά και ξανά το ίδιο πρόβλημα; Επειδή ο νόμος της έλξης κυβερνά την ζωή μας, οι σκέψεις και τα συναισθήματα μας είναι αυτά που δημιουργούν την πραγματικότητα μας, συμπεριλαμβανομένου και των προβλημάτων μας! 

Μερικές φορές εστιάζουμε αρνητικά τόσο έντονα που προσελκύουμε το ίδιο πρόβλημα επανειλημμένα. Γιατί λοιπόν εστιάζουμε αρνητικά έτσι; 

Παρακάτω υπάρχουν τρεις συνήθειες που κάνουν τα προβλήματα να επαναλαμβάνονται μέσω της αρνητικής εστίασης. Αν διαπιστώσετε ότι βιώνετε το ίδιο πρόβλημα ξανά και ξανά, ελέγξτε αν έχετε κάποιες από αυτές τις τρεις συμπεριφορές: 

1.Μιλάτε ή παραπονιέστε για το πρόβλημα 

Για πολλούς, αυτός είναι ο κυριότερος λόγος για τον οποίο προσελκύουμε τα προβλήματα επανειλημμένα. Οι περισσότεροι από εμάς, μιλάμε πολύ και τείνουμε να λέμε την ίδια ιστορία ξανά και ξανά. Το να παραπονιόμαστε για ένα πρόβλημα, μια κακή σχέση ή ένα αγενές αφεντικό μπορεί να γίνει εθιστικό, και αυτό προσελκύει πολύ περισσότερο αυτές τις αρνητικές συνθήκες. 

Τα καλά νέα είναι ότι είναι αρκετά εύκολο να σταματήσετε να παραπονιέστε. Στην αρχή, το να μην το κάνετε μπορεί να είναι λίγο άβολο, αλλά με λίγη εξάσκηση είναι εύκολο να περιορίσετε τις αρνητικές συζητήσεις. 

2.Μιλάτε εμμονικά για το πρόβλημα 

Ενώ οι περισσότεροι άνθρωποι στην κοινωνία πιστεύουν ότι το να ανησυχούν είναι κρίσιμο για την επιβίωση τους, τίποτα δεν θα μπορούσε να απέχει περισσότερο από την αλήθεια. Όταν ανησυχούμε για τα προβλήματα μας, δημιουργούμε την μεγαλύτερη ορμή τους και απομακρυνόμαστε όλο και περισσότερο από τις λύσεις που χρειαζόμαστε. 

Αν και πολλοί από εμάς καταλαβαίνουν ότι η αρνητική σκέψη προκαλεί προβλήματα, η αλλαγή της σκέψης μας συχνά είναι πολύ πιο εύκολη στα λόγια παρά στις πράξεις. Οι σκέψεις μας κινούνται με πολύ γρήγορο ρυθμό και έρχονται χωρίς μεγάλη προσπάθεια, οπότε ο «έλεγχος της σκέψης» μπορεί να είναι λίγο δύσκολος. 

Είναι σημαντικό να θυμάστε ότι ακόμα και αν μπορείτε να αλλάξετε πολλές από τις εσκεμμένες σκέψεις σας, θα εξακολουθείτε να έχετε κάποιες ανεπιθύμητες ακούσιες σκέψεις κάπου-κάπου και αυτό είναι εντάξει. Μερικές αρνητικές σκέψεις δεν θα καταστρέψουν την ζωή σας, γι αυτό να είστε επιεικής με τον εαυτό σας, ειδικά στην αρχή. 

Όταν έχουμε εμμονή με ένα πρόβλημα μπορούμε σκόπιμα να αποσπάσουμε την προσοχή μας και αυτό μπορεί να έχει μια βαθύτερη επίδραση στην κατάσταση που επικρατεί. Την επόμενη φορά που θα είστε αγχωμένοι ή που θα ανησυχείτε για ένα πρόβλημα, απλώς πείτε στον εαυτό σας την φράση «Μπορώ να λύσω αυτό το πρόβλημα αργότερα, αλλά τώρα θα εστιάσω σε κάτι πιο θετικό». 

Τότε, βρείτε μια δραστηριότητα για να κάνετε κάτι που φέρνει λίγο περισσότερη χαρά στην ζωή σας. Θα μπορούσατε να δείτε μια αστεία ταινία, να πάρετε τηλέφωνο έναν καλό σας φίλο ή να κάνετε ένα χόμπι που σας κάνει χαρούμενους. 

Θα μπορούσατε επίσης να ακούσετε αναζωογονητική μουσική ή να αθληθείτε. Το να κάνετε κάτι που θα σας χαλαρώσει είναι μια σπουδαία συνήθεια που μπορείτε να αναπτύξετε επειδή σας κατευθύνει προς την σωστή κατεύθυνση για την δόνηση σας. 

Αν κάθε φορά που βρίσκετε ότι είστε εμμονικοί, χαλαρώστε και αποσπάστε τον εαυτό σας σε υψηλότερη δόνηση. Θα δημιουργήσετε έτσι μια συνήθεια που σας βοηθά να αντιμετωπίσετε τις αρνητικές σκέψεις σε όλους τους τομείς της ζωής σας. 

Με εξάσκηση, θα γίνει η προεπιλεγμένη συμπεριφορά σας το να αποσπάτε τον εαυτό σας όταν οι σκέψεις σας γίνονται πολύ αρνητικές. Όταν αυτή η θετική απόσπαση γίνεται αυτόματη απάντηση στις εμμονικές αρνητικές σκέψεις, θα δείτε μια μεγάλη αλλαγή στην ποιότητα της πραγματικότητας σας. 

3.Πράττετε από φόβο 

Οι πράξεις μας έχουν την δυνατότητα να επηρεάζουν τις δονήσεις και τις πεποιθήσεις μας. Όχι μόνο είναι αντανακλάσεις της δόνησης μας και του πως νιώθουμε εσωτερικά, έχουν επίσης την δύναμη να αλλάξουν τα δύο παραπάνω. 

Για παράδειγμα, ίσως έχετε ακούσει ότι όταν δεν νιώθετε καλά μπορείτε απλώς να χαμογελάσετε για να ανεβάσετε λίγο την διάθεση σας. Ακόμα και αν το χαμόγελο δεν είναι αληθινό, η απλή πράξη αυτή, καθρεφτίζεται μέσα σας με συναισθηματική ενίσχυση. Αυτό λειτουργεί επειδή η διάθεση μας και οι πράξεις μας δουλεύουν παράλληλα. 

Η αλλαγή της διάθεσης θα αλλάξει την συμπεριφορά μας και η αλλαγή της συμπεριφοράς επίσης θα αλλάξει την διάθεση μας. Επομένως, αλλάζοντας την συμπεριφορά μας όσον αφορά ένα πρόβλημα, αλλάζουμε τον τρόπο με τον οποίο αισθανόμαστε για αυτό και στην συνέχεια, το πρόβλημα εκδηλώνεται διαφορετικά στην πραγματικότητα μας. 

Γι αυτόν τον λόγο, οι πράξεις που επιλέγουμε έχουν τεράστιο αντίκτυπο στις καταστάσεις που προσελκύουμε. Όταν παλεύουμε με το ίδιο ζήτημα επανειλημμένα μπορούμε συνήθως να βρούμε κάποιες συμπεριφορές που δηλώνουν τον φόβο για το πρόβλημα. 

Μειώνοντας ή εξαλείφοντας αυτές τις συμπεριφορές του φόβου, μπορούμε να αλλάξουμε συνειδητά τις πεποιθήσεις και τις δονήσεις μας σχετικά με το θέμα. Για παράδειγμα, αν αγωνίζεστε να μείνετε υγιείς, πιθανώς φοβάστε ότι θα αρρωστήσετε. Ίσως πλένετε εμμονικά τα χέρια σας, παίρνετε υπερβολικά πολλές βιταμίνες και αποφεύγετε όλους τους ανθρώπους της ζωής σας. 

Με την σειρά της, αυτή η αρνητική εστίαση λόγω του φόβου προσελκύει τις ασθένειες πιο κοντά σας (ειρωνεία). Για ποιον λόγο συμβαίνει αυτό; Επειδή στέλνετε ένα μήνυμα στο σύμπαν που φωνάζει «Φοβάμαι ότι θα αρρωστήσω!» Και πάλι, λαμβάνουμε αυτό στο οποίο εστιάζουμε, είτε είναι κάτι που θέλουμε είτε όχι! 

Όταν πράττουμε με βάση τον φόβο για να αποφύγουμε την αρρώστια, ολόκληρο το σύμπαν ξέρει ότι σκεφτόμαστε πως θα αρρωστήσουμε. Έτσι, παρόλο που οι ενέργειες αυτές γίνονται με σκοπό να μην αρρωστήσουμε σε πολλές περιπτώσεις αυξάνουν τις ασθένειες. 

Είναι πάντα καλός εμπειρικός κανόνας το να αξιολογούμε πως επιλέγουμε να πράξουμε, ειδικά όταν τα πράγματα δεν πηγαίνουν όπως τα θέλουμε. 

Όταν προσελκύουμε επαναλαμβανόμενα ανεπιθύμητα γεγονότα είναι σοφό να σταματήσουμε και να αναρωτηθούμε αν κυνηγάμε αυτό που θέλουμε ή αν αποφεύγουμε αυτό που δεν θέλουμε. 

Δεν έχει σημασία σε ποια κατεύθυνση πηγαίνουμε, γιατί όπως και να χει είμαστε πολύ συγκεντρωμένοι και επομένως βρισκόμαστε σε κατάσταση έλξης. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να πλένετε τα χέρια σας, ή να μην φοράτε ζώνη ή να μην παίρνετε τις βιταμίνες σας. Αν αυτές οι πράξεις σας κάνουν να αισθάνεστε καλύτερα σχετικά με μια κατάσταση, κάντε ότι πρέπει να κάνετε. 

Το να νιώθετε προστατευμένοι είναι ένας ανώτερος δονητικός χώρος από το να νιώθετε εκτεθειμένοι και ευάλωτοι, έτσι αν οι προστατευτικές πράξεις σας βοηθούν να αισθάνεστε ασφαλείς εκείνη την στιγμή κάντε τες. 

Αν διαπιστώσετε ότι καταβάλλετε μεγάλη προσπάθεια για να αποφύγετε τον φόβο σας, αυτές οι εμμονικές πράξεις αποτελούν μέρος του προβλήματος. Όπως οι εμμονικές σκέψεις, έτσι και οι εμμονικές πράξεις είναι επικίνδυνες επειδή δηλώνουν μια ισχυρή εστίαση στο ανεπιθύμητο. 

Να θυμάστε πάντα ότι η μεγαλύτερη προστασία που θα έχετε ποτέ είναι η ευθυγράμμιση της δόνησης. Όταν εκπέμπετε ανώτερες δονήσεις, είστε 100% ασφαλείς και θα προσελκύετε μόνο επιθυμητά γεγονότα και καταστάσεις. 

Αν αισθάνεστε ότι χρειάζεστε προστασία σε τακτική βάση, κάντε ορισμένα βήματα για να αυξήσετε την δόνηση σας και δουλέψτε για να μειώσετε την εξάρτηση σας από τις προστατευτικές πράξεις. 

Έτσι, όταν νιώθετε παγιδευμένοι και το ίδιο πρόβλημα εμφανίζεται ξανά και ξανά, κάντε μερικά βήματα για να αξιολογήσετε και να προσαρμόσετε την προσέγγιση σας. Αποφύγετε να μιλάτε για το πρόβλημα, αποσπάστε τον εαυτό σας από τις εμμονικές σκέψεις και μειώστε την τάση να στηρίζετε τις πράξεις σας στον φόβο. 

Αυτή η τρισκελής προσέγγιση θα επιβραδύνει (και τελικά θα σταματήσει!) την αρνητική προσοχή που ελκύει ξανά και ξανά το ίδιο πρόβλημα στην ζωή σας. Ως τελευταία σημείωση, να θυμάστε ότι είναι πάντα καλύτερο να συρθείτε πριν περπατήσετε. 

Μην βιάζεστε και μην απογοητεύεστε αν στην αρχή δεν μπορείτε να σταματήσετε να μιλάτε για ένα επίμονο πρόβλημα ή αν οι σκέψεις ή οι πράξεις σας εξακολουθούν να σας προκαλούν φόβο και ανησυχία. 

Δεν επιδιώκουμε την τελειότητα, απλώς προσπαθούμε να επιβραδύνουμε την αρνητική ορμή. Κάθε φορά που επιλέγετε ανώτερες δονητικά σκέψεις και πράξεις, μειώνετε την αρνητική έλξη, οπότε συγχαρείτε τον εαυτό σας για το κατόρθωμα σας. 

Το να εξαλείψετε μια καθιερωμένη αρνητική έλξη απαιτεί μια πρακτική ναι, και φυσικά, υπομονή με τον εαυτό σας. 

Μάγεια Τ. 

© Η αναδημοσίευση περιεχομένου επιτρέπεται μόνο υπό συγκεκριμένους όρους και προϋποθέσεις. Διαβάστε τους εδώ

https://www.awakengr.com

Αν απάτησε με σένα θα απατήσει κι εσένα ;

Λένε πως αν βρίσκεσαι ανάμεσα σε δύο ανθρώπους και δεν ξέρεις ποιον να επιλέξεις, διάλεξε τον δεύτερο γιατί αν ο πρώτος ήταν αυτό που ήθελες δε θα υπήρχε ο δεύτερος ούτε σαν ιδέα, δε θα έμπαινες στη διαδικασία του διλήμματος εξαρχής.

Έστω, λοιπόν, ότι γνωρίζεις έναν άνθρωπο κι είστε κι οι δύο σε σχέση. Και φλερτάρετε, περνάτε χρόνο μαζί, ερωτεύεστε και ξεκινάτε, τελικά, μια παράλληλη σχέση. 

Τα μηνύματα παίρνουν φωτιά, οι ώρες μοιάζουν να μην έχουν νόημα μακριά απ’ το αντικείμενο του πόθου κι αποκτούν αξία μόνο στα λεπτά που μοιράζεστε. Καταλαβαίνετε ότι πρέπει να χωρίσετε για να 'στε κανονικά μαζί, χωρίς άλλο κρυφτό κι άγχος. Και το επιτυγχάνετε. 

Βρήκες τον άνθρωπό σου, ξεπεράσατε κι οι δύο τα εμπόδια και τις δυσκολίες που δε σας επέτρεπαν να 'στε μαζί κι απολαμβάνετε τώρα τον έρωτά σας. Και ζήσατε ευτυχισμένοι. The end.

Εδώ δε θα έπρεπε να τελειώνει η ιστορία; Κάπως έτσι; Δυστυχώς, όμως, δε ζούμε σε κανένα παραμύθι, ο βάτραχος δε γίνεται πρίγκιπας με ένα φιλί κι η ωραία κοιμωμένη ακόμα κοιμάται τον ύπνο του δικαίου, γιατί κανένα φιλί δεν έλυσε, όπως φαίνεται, τα μάγια.

Κεφάλαιο «εμπιστοσύνη». Το άλφα και το ωμέγα σε όλες τις σχέσεις. Στις ερωτικές η απόλυτη προϋπόθεση. Φυσικά κι η έλξη κι όλα τα υποκειμενικά κριτήρια που βάζει ο καθένας μας πρέπει να πληρούνται αλλά, κακά τα ψέματα, αν δεν υπάρχει εμπιστοσύνη, δεν υφίσταται σχέση. Τόσο απλά.

Πάμε τώρα στα καλά και στα κακά νέα του παραπάνω σεναρίου. Ας αρχίσουμε απ’ τα αρνητικά. Γνώρισες έναν άνθρωπο που είναι δεσμευμένος, ενώ στην ίδια κατάσταση βρισκόσουν κι εσύ. Προφανώς, κανένας δεν κάνει σχέση - ή δε θα ‘πρεπε τουλάχιστον - απλά γιατί δεν έχει κάτι καλύτερο να κάνει. 

Που σημαίνει ότι έχοντας επιλέξει ήδη έναν άνθρωπο δίπλα σου, επέτρεψες σε κάποιον άλλον να μπει στη ζωή σου και να σε βάλει και σε δίλημμα. Ας βρούμε το λάθος. Θα μου πεις πως δε συμβαίνει συχνά κάτι τέτοιο. 

Και μακάρι να το πεις, γιατί αλλιώς μιλάμε για το γνωστό σύνδρομο της μαϊμούς, δηλαδή για εκείνους που για να αφήσουν ένα κλαδί/άνθρωπο πρέπει πρώτα να πιαστούν από ένα άλλο. Παθολογική περίπτωση, με λίγα λόγια.

Επιστρέφοντας λοιπόν, στο πιο υγιές σενάριο όπου απλά έτυχε, απροσδόκητα συνέβη, και σε γοήτευσε ένας άλλος άνθρωπος ενώ έχεις ήδη μια σχέση. 

Δεν είναι ό,τι πιο τίμιο να ‘χεις συνειδητοποιήσει από πιο πριν ότι δε θες πλέον τη συγκεκριμένη σχέση, κι αφού σεβαστείς πρώτα τον εαυτό σου και μετέπειτα την επιλογή σου, να χωρίσεις πριν χρειαστεί να μπεις σε οποιοδήποτε δίλημμα; 

Έχεις έναν άνθρωπο δίπλα σου, όχι κάποιο διακοσμητικό, έναν άνθρωπο με αισθήματα, που αφιέρωσε χρόνο για τη σχέση σας κι αν μη τι άλλο έχει κάποια δικαιώματα μέσα σε αυτήν, όπως το να αξίζει την ειλικρίνεια και την εκτίμησή σου.

Είτε πρόκειται για μια κρίση στη σχέση –λόγω απόστασης, διαφωνιών ή ό,τι άλλο– είτε είναι απλή παραδοχή ότι δεν πάει άλλο, είναι πιο δίκαιο και για τους δύο να χωρίσετε πριν γνωρίσετε κι αφεθείτε ελεύθεροι στο να ενδιαφερθείτε για κάποιον άλλον. Γιατί με αυτόν τον τρόπο και κάθε επόμενος θα σέβεται και θα εκτιμάει τη συμπεριφορά σας σε όποιον προηγούμενο.

Όταν, δυστυχώς, θα περάσει αυτός ο καιρός της τρέλας που δημιουργεί το πάθος και που μας κάνει ικανούς για τα πάντα, βλέποντάς τα όλα εφικτά κι ιδανικά, θα μείνει μόνο η πικρή διαπίστωση ότι κι οι δύο για να ‘στε μαζί απατήσατε κάποιους άλλους. Αμφιβολίες κι ερωτηματικά τότε θα τρυπώσουν στο μυαλό, ψάχνοντας απαντήσεις.

«Κι αν δεν το έκανε πρώτη φορά μαζί σου; Αν αυτή είναι η συμπεριφορά του κι όταν του περάσει ο ενθουσιασμός, ξεκινήσει την αναζήτηση του επόμενου; Αν απλά φλερτάρει μέχρι να βρεθεί κάτι που θα του κεντρίσει το ενδιαφέρον;». Και χίλιες άλλες απορίες που ποτέ δε θα απαντηθούν και πάντα θα περιπλέκουν τα συναισθήματά σου.

Ας περάσουμε στα καλά νέα. Χωρίσατε κι είστε μαζί. Κι αυτό είναι σπάνιο, γιατί οι πιθανότητες μάλλον θα θέλανε μια παράλληλη σχέση να τερματίζει άδοξα και τους εμπλεκόμενους να επιστρέφουν στη βολική ασφάλειά τους. Τελεία.

Η αλήθεια είναι ότι ποτέ κανένας δεν μπορεί να ‘ναι σίγουρος για το πότε θα βρεθεί αντιμέτωπος με τον πραγματικό έρωτα. Και πάντα οι άνθρωποι θα διψούν για να τον βιώσουν, σε όποια ηλικία, υπό όποιες συνθήκες κι αν βρίσκονται. Κι αυτό είναι εξαιρετικό όσον αφορά τη δύναμη του συγκεκριμένου συναισθήματος. 

Αν θέλεις να το ζήσεις, να το κάνεις μέχρι τέλους. Να το φτάσεις ως εκεί που δεν πάει για να μην έχεις απωθημένα ή αμφιβολίες που θα λειτουργούν σαν βαρίδια για το υπόλοιπο της ζωής σου.

Οι κατάλληλες συνθήκες στη ζωή μας είναι το παν για να μπορούμε να δεχτούμε χωρίς να ευτελίζουμε ένα τόσο μεγαλοπρεπές συναίσθημα. Η ειλικρίνεια, ο σεβασμός, η εμπιστοσύνη κι ο διάλογος είναι μερικές απ’ τις πιο βασικές αρχές που πρέπει να διέπουν πρώτα τη σχέση με τον εαυτό μας κι ύστερα τις σχέσεις μας με τους άλλους.

Αν ξέρεις τι θες, κανένα δίλημμα δε θα σε ταλαιπωρήσει. Αν είσαι ξεκάθαρος, καμία εμπιστοσύνη δεν μπορεί να κλονιστεί. Και τότε, αν θες να το ζήσεις, θα σου στρωθεί ένας δρόμος που θα δε σταματήσεις να απολαμβάνεις περπατώντας τον με τον άνθρωπο που θα 'χεις επιλέξει ως συνοδοιπόρο.

Συντάκτης: Λίνα Καράτση

Επιμέλεια κειμένου: Πωλίνα Πανέρη

via https://www.pillowfights.gr

https://pfaros.blogspot.com

Τα 5 στάδια του ψυχογενούς θανάτου ή «της παραίτησης από τη ζωή»...!!!!

Μία νέα έρευνα υποστηρίζει ότι μπορεί να πεθάνετε αν απλά παραιτηθείτε από τη θέληση για τη ζωή. 

Μπορείς να πεθάνεις, απλά αν παραιτηθείς από τη θέληση για ζωή; Ναι, υποστηρίζει μια νέα μελέτη, με επικεφαλής τον Τζον Λιτς από το Πανεπιστήμιο του Πόρτσμουθ στην Αγγλία. 

Η μελέτη, πρώτη του είδους της, εξέτασε το φαινόμενο της 

«παραίτησης» - μια λέξη που χρησιμοποιείται για ό, τι είναι ιατρικά γνωστό ως «ψυχογενής θάνατος». 

Πώς είναι αυτό δυνατόν; Η έρευνα ισχυρίζεται ότι ένα τραύμα που φαίνεται αναπόφευκτο, μπορεί να λειτουργήσει ως καταλύτης στον «ψυχογενή θάνατο», με το θάνατο να δείχνει σαν ένα λογικό και αναπόφευκτο πράγμα που πρέπει να πράξει κανείς. Χωρίς να υπάρξει καμία παρέμβαση, ο θάνατος μπορεί να επέλθει σε μόλις τρεις ημέρες μετά την αρχική παραίτηση από τη ζωή. 

Αυτό που είναι σημαντικό να σημειωθεί σχετικά με αυτή την προϋπόθεση, είναι ότι ο ψυχογενής θάνατος δεν είναι το ίδιο με την αυτοκτονία. 

Ο ψυχογενής θάνατος είναι πραγματικός, δήλωσε ο Λιτς. Δεν πρόκειται για αυτοκτονία, δε συνδέεται με την κατάθλιψη, αλλά είναι μία πράξη εγκατάλειψης της ζωής και ο θάνατος επέρχεται συνήθως μέσα σε λίγες μέρες. Είναι μια πολύ πραγματική κατάσταση που συχνά συνδέεται με σοβαρό τραύμα. 

Ο ερευνητής υποστηρίζει ότι ο ψυχογενής θάνατος μπορεί να προκληθεί από μια αλλαγή στο πρόσθιο κύκλωμα του προσαγωγίου- ένα μετωπιαίο υποφλοιώδες κύκλωμα του εγκεφάλου, το οποίο ελέγχει τα κίνητρα και τη στοχευμένη συμπεριφορά του ατόμου. 

Το σοβαρό τραύμα μπορεί να προκαλέσει δυσλειτουργία στο πρόσθιο κύκλωμα του προσαγωγίου ορισμένων ανθρώπων, εξήγησε ο Λιτς. Το κίνητρο είναι απαραίτητο για την αντιμετώπιση της ζωής και αν δε λειτουργεί, η απάθεια είναι σχεδόν αναπόφευκτη. 

Όμως ο θάνατος δεν χρειάζεται να είναι αναπόφευκτος, ακόμη και αν πέσετε θύμα του «ψυχογενούς θανάτου». Υπάρχουν διάφορες παρεμβάσεις όπως είναι η ψυχοθεραπεία και η γυμναστική, οι οποίες μπορούν να δώσουν στο άτομο μία αίσθηση επανάκτησης του ελέγχου και μπορούν να σπάσουν το φαύλο και τρομακτικό αυτόν κύκλο, μέσω της απελευθέρωση ντοπαμίνης. 

Ο Λιτς προσδιόρισε πέντε στάδια της προοδευτικής ψυχολογικής παρακμής που μπορεί να οδηγήσει στο θάνατο : 

1. Κοινωνική απόσυρση: 

Αυτή συνήθως είναι το επακόλουθο ενός ψυχολογικού τραύματος και μπορεί να θεωρηθεί ένας τρόπος αντιμετώπισης του. Αυτή η πολύ παθητική κατάσταση χαρακτηρίζεται από απόσυρση από την κοινωνική αλληλεπίδραση, τη συγκίνηση, την αδιαφορία και την αυτο-απορρόφηση. Οι στρατιώτες που είχαν βιώνουν την εμπειρία της αιχμαλωσίας, βρίσκονται συχνά σε αυτήν την κατάσταση αμέσως μετά τη σύλληψή τους. 

2. Απάθεια: 

Ένα άτομο σε αυτή την κατάσταση παρουσιάζει σοβαρή μελαγχολία και έλλειψη ενέργειας, σαν να μην επιθυμεί πλέον να φροντίσει τον εαυτό του. Αυτή η κατάσταση συνοδεύεται από την έλλειψη προσπάθειας για οτιδήποτε, ιδιαίτερα για να κάνει μπάνιο. 

3. Αβουλία: 

Αυτή παρουσιάζεται όχι μόνο όταν ένας άνθρωπος παρουσιάζει σοβαρή έλλειψη κινήτρων, αλλά επίσης όταν δεν έχει σχεδόν καμία συναισθηματική αντίδραση, φτάνοντας στο σημείο που να μην θέλει να μιλήσει. Ο πάσχων γίνεται εξαιρετικά αποσυρμένος από τον εαυτό του και δεν έχει καμία επιθυμία ή ικανότητα να βοηθήσει τον εαυτό του ή άλλους. 

Η αβουλία είναι σαν να έχει κάποιος «ένα κενό μυαλό ή μια συνείδηση ​​που δεν έχει περιεχόμενο». Ο νους βασικά λειτουργεί στον αυτόματο πιλότο. 

4. Ψυχική ακινησία: 

Αυτή η κατάσταση παρουσιάζεται όταν ένα άτομο έχει συνείδηση αλλά βρίσκεται σε μία τόσο βαθιά απάθεια όπου ακόμη και ο ακραίος πόνος, όπως από ένα χτύπημα στο σώμα, δεν θα του προκαλέσει καμία αντίδραση. Οι ερευνητές βρήκαν ότι ένα άτομο σε κατάσταση ψυχικής ακινησίας όχι μόνο δεν θα κάνει μπάνιο, αλλά συχνά θα κάθεται στα δικά του περιττώματα. 

5. Ψυχογενής θάνατος: 

Αυτό το τελικό στάδιο περιλαμβάνει την πλήρη παραίτηση του ατόμου και την επακόλουθη αποσύνθεση. Ο Λιτς ανέφερε ότι κάποιος που έφτασε σε αυτό το στάδιο μπορεί να κείτεται στα δικά του περιττώματα και τίποτα, ούτε μία προειδοποίηση, ούτε ο ξυλοδαρμός, ούτε οι παρακλήσεις μπορούν να τον κάνει να θέλει να ζήσει. 

Οι φυλακισμένοι σε στρατόπεδα συγκέντρωσης ήταν γνωστό ότι έφταναν σε αυτό το τελευταίο στάδιο όταν έβγαζαν ένα κρυμμένο τσιγάρο για να καπνίζουν. 

Δεδομένου ότι τα τσιγάρα ήταν εξαιρετικά πολύτιμα και μπορούσαν να αποτελέσουν αντικείμενο συναλλαγών για πράγματα όπως το φαγητό, ένα άτομο που κάπνιζε, θεωρείτο ότι πραγματικά είχε εγκαταλείψει κάθε ελπίδα. Ο θάνατός τους θα ακολουθούσε συνήθως μετά από μερικές ημέρες. 

Πηγή: University of Portsmouth

Έρευνα: ‘Give-up-itis’ revisited: Neuropathology of extremis

Απόδοση – Επιμέλεια: PsychologyNow.gr 

https://pfaros.blogspot.com

Καταπιεσμένα συναισθήματα...!!!!

Άνθρωποι με καταπιεσμένα συναισθήματα νιώθουν να πνίγονται από τα ίδια τους τα συναισθήματα και από τις ίδιες τους τις σκέψεις, νιώθουν ότι δεν μπορούν να απαλλαγούν αυτό αυτά. Ουσιαστικά, αισθάνονται έρμαια των συναισθημάτων τους. 

Δεν μπορούν να χειριστούν τα συναισθήματά τους και βιώνουν συχνές μεταπτώσεις της διάθεσης. Έχουν ελάχιστη επίγνωση των συναισθημάτων τους και συχνά χάνονται μέσα σε αυτά, χωρίς να μπορούν να βρουν μια διέξοδο. 

Πολλές φορές προτιμούν να παραβλέψουν τα συναισθήματά τους, παρά να βρουν τρόπο να τα αναγνωρίσουν και να τα διαχειριστούν. 

Μάλλον είναι πιο εύκολο να αφήσουμε στην άκρη ότι μας δυσκολεύει, να το καλύψουμε και να καταπιέσουμε μέσα μας, παρά να προσπαθήσουμε να εξωτερικεύσουμε αυτά που νιώθουμε. Τόσο η έκφραση των συναισθημάτων όσο και η καταπίεση αυτών έχει κάποιες επιπτώσεις.

Όμως, η καταπίεση των συναισθημάτων έχει αρκετά μεγάλο κόστος και μας καταστρέφει εσωτερικά, μας κάνει να αισθανόμαστε συντετριμμένοι και συναισθηματικά ανεξέλεγκτοι.

Το βασικό χαρακτηριστικό στα καταπιεσμένα συναισθήματα είναι ότι προσπαθούμε να πείσουμε και τον ίδιο μας τον εαυτό ότι δεν υπάρχουν αυτά τα συναισθήματα, ότι δεν νιώθουμε κάτι. Ωστόσο, ακόμη και όταν τα συναισθήματα θεωρούμε ότι βρίσκονται στην ανυπαρξία συνεχίζουν να μας επηρεάζουν. 

Η καταπίεση αυτή μπορεί να προκαλέσει ένταση και συγκρούσεις, ενώ μπορεί να γίνει αρκετά καταστροφική για το ίδιο το άτομο. 

Όσο πιο πολύ καταπιέζουμε τα συναισθήματά μας, τόσο λιγότερη επίγνωση έχουμε για αυτά, με αποτέλεσμα να δυσκολευόμαστε να τα χειριστούμε. Επίσης, τα καταπιεσμένα συναισθήματα είναι δύσκολο να τα φέρουμε σε συνειδητό επίπεδο και να τα εκφράσουμε, ενώ καταναλώνουν ενέργεια χωρίς να μπορούμε να απελευθερωθούμε από αυτά ή να τα ξεπεράσουμε. 

Τα καταπιεσμένα συναισθήματα προκαλούν μια συναισθηματική κενότητα, καθώς σε συνειδητό επίπεδο το άτομο αρνείται την πραγματική διάσταση του συναισθήματος και αφήνει τα συναισθήματα ανεξέλεγκτα να δρουν όμως σε ένα καλυμμένο επίπεδο, στο οποίο δεν έχει άμεση πρόσβαση. 

Τα άτομα με καταπιεσμένα συναισθήματα συγκεντρώνουν ορισμένα ενδεικτικά στοιχεία, όπως δυσκολία να κλάψουν ελεύθερα, δυσκολία να γελάσουν με την καρδιά τους, δυσκολία να ανοιχτούν συναισθηματικά σε άλλα άτομα, δυσκολία να εκφράσουν πώς νιώθουν και δυσκολία να αναγνωρίσουν τα συναισθήματά τους. 

Επίσης, τα άτομα με καταπιεσμένα συναισθήματα είναι αρκετά μυστικοπαθή και κλειστά. Αποφεύγουν να μοιραστούν σκέψεις, απόψεις και συναισθήματά τους, ενώ έχουν ανεξήγητη διάθεση. Δεν μπορούν εύκολα να διαχειριστούν έντονα συναισθήματα, όπως ο θυμός και η στεναχώρια. 

Συνήθως, πρόκειται για άτομα που ανακαλούν από την παιδική τους ηλικία κυρίως θετικές εμπειρίες, καθώς τα αρνητικά συναισθήματα και γεγονότα τα έχουν καταπιέσει και τα έχουν τοποθετήσει σε μη συνειδητό επίπεδο. Αυτή η καταπίεση των συναισθημάτων οδηγεί σε μια παραμόρφωση της πραγματικότητας. 

Τα άτομα που αγνοούν τα συναισθήματά τους δεν μπορούν να κατανοήσουν τις σκέψεις και τη συμπεριφορά τους, με αποτέλεσμα για οτιδήποτε συμβαίνει να κατηγορούν άλλους ανθρώπους ή να ενοχοποιούν διάφορες καταστάσεις χωρίς να αναλαμβάνουν καμία ευθύνη. 

Έτσι, το άτομο δεν μπορεί να επιλύσει προβλήματα που εμφανίζονται και δεν μπορεί να λάβει ικανοποίηση ότι κι αν κάνει. 

Τα καταπιεσμένα συναισθήματα που ούτε εμείς οι ίδιοι δεν θέλουμε να αναγνωρίσουμε και να παραδεχτούμε μεταμφιέζονται και κάνουν την εμφάνισή τους χωρίς να μπορούμε να τα συνδέσουμε με πραγματικά γεγονότα και καταστάσεις. 

Για να μπορέσουμε να μειώσουμε τα καταπιεσμένα συναισθήματα θα πρέπει να είμαστε ανοιχτοί σε αυτά, να τα συνειδητοποιούμε και να τα εκφράζουμε, να τα παραδεχόμαστε στον εαυτό μας και τους άλλους. 

Όσο πιο πολύ προσοχή δίνουμε στα συναισθήματά μας τόσο πιο εύκολο είναι να τα γνωρίζουμε και να μπορούμε να έχουμε επαφή μαζί τους. 

Οπότε βασικός μας στόχος είναι να ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΟΥΜΕ και να ΑΠΟΔΕΧΟΜΑΣΤΕ τα συναισθήματά μας, να τα μοιραζόμαστε και να τα εκφράζουμε…

Παπαδοπούλου Ελένη, Ψυχολόγος, MSc

via https://papadopsixologos.blogspot.com

https://pfaros.blogspot.com

Κοιτάξου στον καθρέφτη & αναρωτήσου αν πάλεψες αρκετά γι’ αυτά που λαχταρούσες...!!!!

Οι χαμένες ευκαιρίες πάντα θα σε στοιχειώνουν. Όταν λες κάτι που δεν έπρεπε ίσως μπορεί να διορθωθεί με μια έμπρακτη συγγνώμη, πώς διορθώνεις όμως μια σιωπή που ήρθε τη στιγμή ακριβώς εκείνη που έπρεπε να φωνάξεις; Από ποιον πρέπει να ζητήσεις συγγνώμη που δείλιασες την πιο ακατάλληλη στιγμή; Μάλλον στον εαυτό σου πρέπει να απολογηθείς… 

Λένε πως «η γλώσσα κόκκαλα δεν έχει και κόκκαλα τσακίζει» για να μας μάθουν να προσέχουμε πριν μιλήσουμε, όμως τι γίνεται όταν «παραπροσέχουμε»; Όταν καταλήγουμε να προσέχουμε τόσο που φτάνουμε στο σημείο να φοβόμαστε;

Κι αν απορριφθώ; Κι αν εξευτελιστώ; Κι αν εκτεθώ; Αλήθεια, μένουμε προσκολλημένοι σε τέτοιους προβληματισμούς χωρίς να αναρωτιόμαστε το βασικότερο · κι αν χάσω τη μόνη ευκαιρία να αποκτήσω αυτό που θέλω; Αυτή είναι η σωστή ερώτηση! 

Γιατί αν απορριφθείς, το ξεπερνάς. Αν πεις όσα νιώθεις, αυτό σε καμία περίπτωση δεν σε καθιστά περίγελο, η σιωπή όμως σε καθιστά ανίκανο. Ανίκανο να διεκδικήσεις πραγματικά όσα επιθυμείς. Ανήμπορο μπροστά στη ζωή που άλλοι χτίζουν πάνω στη δική σου δειλία.

Κρύβεσαι πίσω από εγωισμούς και υπερηφάνειες, υποτιθέμενα στέγαστρα ενός αδύναμου στην ουσία εαυτού, που σου παρέχουν μια προσωρινή ασφάλεια κι εν τέλει τι καταφέρνεις; Τίποτα! Μένεις πάντα με το «τι θα γινόταν αν μιλούσα; Τι θα γινόταν αν ήξερε;». 

Συγχαρητήρια, μόλις προσέθεσες άλλο ένα βάρος στο ήδη συγχυσμένο σου μυαλό. Περίμενες όλα να έρθουν έτοιμα, στρωμένα, ιδανικά μα η ζωή δεν είναι όνειρο. 

Η ζωή δεν χωράει στα δικά σου μέτρα και σταθμά αλλά σε χορεύει όπως θέλει, όμως εσύ μπορείς να διαλέξεις αν θα ακολουθήσεις απλά τα γνωστά βήματα ή αν θα κάνεις τις δικές σου φιγούρες. 

Καίγεσαι μέσα σου, θέλεις να φωνάξεις και το μόνο που κάνεις είναι να μένεις ανέκφραστος, φιλικός, «ασφαλής». Πάρε την ασφάλεια τώρα αγκαλιά, γιατί όλα τα άλλα τα έδιωξες. Δυστυχώς, καταλαβαίνεις ότι μεγαλώνεις και ωριμάζεις όταν δεν φταίνε μόνο οι άλλοι για όσα τραβάς.

Όχι, δεν φταίνε μόνο οι άλλοι για τις λανθασμένες επιλογές σου, φταις κι εσύ! Κοιτάξου στον καθρέφτη κι αναρωτήσου αν έπραξες όσα ήθελες, αν εξέφρασες όσα ένιωθες κι αν πάλεψες αρκετά γι’ αυτό που λαχταρούσες. 

Αν η απάντηση είναι όχι, ή ένα πιο επιεικές «ίσως όχι», τότε λυπάμαι αλλά φταις κι ΕΣΥ για τη ΔΙΚΗ ΣΟΥ μιζέρια. 

Ένα απόφθεγμα του μεγάλου Καζαντζάκη αναφέρει πως «Ό,τι δεν συνέβη ποτέ, είναι ό,τι δεν ποθήσαμε αρκετά». Παλαιότερα διάβαζα τη φράση αυτή και αμφισβητούσα το νόημά της. Πίστευα πως απλώς είναι θέμα τύχης να σου συμβεί αυτό που επιθυμείς και πως ο συγγραφέας μάλλον έκανε λάθος. 

Μεγαλώνοντας, ωστόσο, ήρθε η στιγμή να διαπιστώσω την άγνοιά μου και να παραδεχτώ την ορθότητα του λόγου του! Πράγματι, αν θες να ισχυρίζεσαι πως ποθείς κάτι τότε παλεύεις να συμβεί, διαφορετικά ο φόβος σου κέρδισε την επιθυμία σου, η οποία μπορεί να μην ήταν τόσο δυνατή ή διαφορετικά ο φόβος σου είναι ΤΕΡΑΣΤΙΟΣ. 

Πρέπει να διαλέξεις στο τέλος όμως, θες μια ζωή «ασφαλή» και άδεια ή μια ζωή ελεύθερη, δίχως φόβο, με όσα πραγματικά επιθυμείς; 

Αναστασία Κακαβά 

loveletters.gr , psychologos-mariakoraka.gr

awakengr

http://thesecretrealtruth.blogspot.com

Η εποχή μάς θέλει μόνους ; Mπορούμε να αντισταθούμε...!!!!

Η εποχή μάς θέλει μόνους ; Mπορούμε να αντισταθούμε!

Ίσως η λύση να είναι στην αγάπη!..Μόνο στην αγάπη…

Μοναξιά, λέξη που σε κάθε ηλικία ,το άκουσμα της δημιουργεί ,ένα πόνο στην καρδιά .ένα άδειασμα στο στέρνο…

Αν κάνω εικόνα τη λέξη ,σκέπτομαι κάποιον, απομονωμένο σε ένα δωμάτιο, με όψη θαμπή και μάτια χωρίς καθάριο βλέμμα …Είναι όμως αυτή η εικόνα του μόνου ανθρώπου σήμερα;

Ίσως και να μην είναι…

Με σκέφτηκα μεμιάς ,φορώντας το ομορφότερο μου φόρεμα, καλοχτενισμένα μαλλιά κι ολοκόκκινα χείλη, ανάμεσα σε μια ζωηρή παρέα σε ένα πολυτελές ρεστοράν…

Όμορφη μουσική να πλανάται στο χώρο, ποτήρια να λαμπυρίζουν στο σήκωμα τους κι εγώ μόνη και άδεια… Άδεια με μια πικρή γεύση στα χείλη μου...

Οι γύρω μου γελούν και εγώ βρίσκω δεκάδες λόγους να μην είμαι εκεί…

Πόσες φορές δεν έχεις βρεθεί ανάμεσα στο πλήθος και να νιώθεις πως δεν υπάρχει άνθρωπος να σου κρατήσει το χέρι …πως όλοι σε προσπερνούν κι εσύ έχεις τόσα να πεις..

Πόσες φορές δεν θέλησες να σταθείς εκεί ακριβώς, στη μέση του δρόμου ,να στυλώσεις τα πόδια σου και να ουρλιάξεις… να ουρλιάξεις τόσο δυνατά που να σταματήσει η ροη των πραγμάτων γίνει σιγή …να σε ακούσουν … ΑΝ σε ακούσουν…

Ψάχνεις τρόπο να βρεις μια χαμένη ισορροπία γεμάτη «γιατί» …τόσα «γιατί» που σου πικραίνουν το είναι σου και σε γεμίζουν απόγνωση…

Γίνεσαι μέρος ενός τεράστιου κύκλου που αγνοείς την αρχή και το τέλος του… απλά σε παρασέρνει…

Είσαι μόνος γιατί δεν είσαι αποδεκτός η μήπως το κενό που νιώθει η ψυχή σου σε κάνει απόμακρο στους άλλους;

Είμαι μόνη γιατί δεν υπάρχει κανείς να μοιραστώ ό,τι έχω μέσα μου,η μήπως απομονώθηκα για να θρηνήσω μια ανεξήγητη ερημιά και όλο αυτό που ζω το επέλεξα εγώ,γιατί 

νιώθω πως δεν είμαι αρκετά ικανή

να είμαι αποδεκτή στους γύρω μου..

Κι αφού υπάρχουν μοναχοί άνθρωποι …αφού όλοι «βάσει κατασκευής» αποζητούμε την αποδοχή και τη συντροφικότητα… γατί είμαστε τόσοι πολλοί οι «μόνοι» .. Γατί δεν συμμαχούμε; 

Όλα ξεκινούν από την εσωτερικότητα του καθενός μας και τη διαχείριση των καθημερινών προβλημάτων…

Ατέλειωτες οικονομικές υποχρεώσεις, σε ένα σύστημα που με έμαθε, να χρησιμοποιώ περισσότερα από αυτά που χρειάζομαι… Να ξοδεύω περισσότερα από αυτά που κερδίζω και όλο αυτό να μου δημιουργεί ένα διαρκές κενό ,ότι δεν είμαι ικανή, άξια ,να είμαι ποτέ «αρκετή»…

Ένα διαρκές άγχος να προλάβω τα γεγονότα πριν με προλάβουν αυτά.. Να αποκτήσω οτιδήποτε με κάνει υπαρκτή σε ένα κοινωνικό σύνολο που έμαθα να αποδέχομαι, ενώ μέσα μου το απορρίπτω…

Πόση παράνοια μπορώ να αντέξω Θεέ μου…

Κι όλα αυτό είναι μια αέναη σπάταλη χρόνου ,χωρίς διαφύλαξη προσωπικής ζωής ,χρόνου με τον σύντροφο μου ,χρόνου με τα παιδιά μου η τους φίλους μου…

Χρόνου ακόμη και για την ωφέλιμη για την ψυχή μου μοναχικότητα, έννοια τελείως διαφορετική από αυτή της μοναξιάς… ευεργετική...

Να απολαύσω βόλτα στη θάλασσα, πλάι στο κύμα ,να θαυμάσω τον ορίζοντα ,τον πολύχρωμο πίνακα του Ύψιστου ζωγράφου …κι όλο αυτό να επιστρέψει σε 'μενα «ασπίδα» για τα δύσκολα… 

Να γεμίσω στιγμές, που θα κάνω ανάκληση στη μνήμη μου, την ώρα του πανικού και θα προσπαθήσω να ανταπεξέλθω.. 

Η επιλεκτική μοναχικότητα αυτή τη φορά, θα μου χαρίσει απλόχερα εικόνες και χρόνο , που θα με γλυτώσουν από τα αντικαταθλιπτικά, τα ηρεμιστικά και κάθε μορφής ψυχοθεραπεία..

Ίσως η λύση να είναι στην αγάπη!

…μόνο στην αγάπη…

Μια αγάπη, που έμαθα να χρησιμοποιώ με λάθος τρόπο …με λάθος έκφραση ,με λάθος προτεραιότητες ,με λάθος σειρά…

Περίμενα να αγαπηθώ και δεν κάνω εγώ το πρώτο βήμα, αγαπώντας ουσιαστικά, έμενα…

Αγάπη σημαίνει αποδοχή.. «Σ’αγαπώ» σημαίνει σε αποδέχομαι, αγαπώ τις «ατέλειες» και τα «λάθη» σου

«Να αγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν»….. παραίνεση Του Μεγαλύτερου Ελεύθερου.. Αρχή όλων λοιπόν είναι να «αγαπήσεις» τον εαυτό σου. .Με ένα τρόπο που δεν θα έχει κέντρο εσένα, αλλά εσένα ανάμεσα στους άλλους…

Με ένα τρόπο που θα σε κάνει να ελευθερωθείς από κάθε ουτοπική μέριμνα να αποζητάς την τελειότητα…

Να με αγαπώ με ένα τρόπο που θα ξέρω ότι αξίζω! Αξίζω ,όχι θαυμασμό αλλά γαληνή…

Κι αυτή η γαλήνη ,θα με κάνει να αποδέχομαι τον εαυτό μου και να μην τον εξαντλώ...

Κι αγαπώντας εμένα,θα είμαι ξεκούραστη να ακούσω τη φωνή του άλλου χωρίς να ουρλιάξει… θα είμαι εκεί να του κρατώ το χέρι, χωρίς να νιώθει πως τον προσπερνώ…

Κι όλο αυτό θα γυρίζει σε μένα… θα μάθω να συμβιώνω…

Γιατί τελικά αν δεν το ζήσω ,θα είναι γιατί δεν το λαχτάρησα αρκετά ώστε να δουλέψω γι’αυτό… ας μη χρεώνω μόνο στην εποχή και στους άλλους τη μοναξιά μου…

Να ξεκινήσω πρώτη να σπάσω τον κύκλο και δεν μπορεί …ο κύκλος θα με συμπεριλάβει θα με τυλίξει να τον ζήσω… όχι πια να τον ακολουθώ….

Ξέρεις γιατί;

Γιατί δεν έμαθα να αγαπώ …μπορώ όμως να προσπαθήσω!

Ιωάννας Τοπούζη

cretalive.gr

http://thesecretrealtruth.blogspot.com

Οι κανόνες της ζωής. Ένα ποστ που θα θες να τυπώσεις για να το διαβάζεις κάθε μέρα...!!!!

Κάποτε, κάπου διάβασα ότι πρέπει να προσέχεις πολύ τι είναι αυτό, το πρώτο πράγμα που ακούς ή διαβάζεις κάθε πρωί. Σήμερα μου έτυχε αυτό το παρακάτω. 

Βρέθηκε μπροστά μου ανάμεσα σε φωτογραφίες φίλων από τις διακοπές και νυσταγμένες πρωινές αναρτήσεις. Ένα μικρό θαύμα, ό,τι πιο όμορφο έχω διαβάσει εδώ και αρκετό καιρό. 

Οι σωστές λέξεις στη σωστή σειρά, τόσο που θες να το τυπώσεις και να το κοιτάς κάθε μέρα. 

Tο έγραψε ο Στέφανος Ξενάκης και τον ευχαριστώ πολύ για την άδεια να το μοιραστώ μαζί σου. 

''Να κοιμάσαι νωρίς. Η μέρα ξεκινάει από το βράδυ. 

Πριν πας για ύπνο να έχεις οργανώσει την επόμενη μέρα. Με χαρτί και μολύβι. Μην την αφήνεις στην τύχη. Οι μέρες γίνονται μήνες και οι μήνες γίνονται χρόνια. Μια φορά ζεις. Τίμα την. 

Να έχεις τετράδιο με στόχους. Να το τηρείς ευλαβικά. Να τους σκαλίζεις και να τους ξαναγράφεις. Αυτοί είναι ο μπούσουλας της ζωής σου.

Γενικά να γράφεις. Σου κάνει καλό. Αλαφραίνει την ψυχή σου. 

Να ξυπνάς νωρίς. Πολύ νωρίς. Εάν το μυαλό σου θέλει να χουζουρέψει να μην το ακούς. Να μάθεις να μη διαπραγματεύεσαι με το μυαλό σου. Να περνάει το δικό σου. 

Να κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέφτη και να του χαμογελάς. Και να του μιλάς όμορφα. Φίλος σου είναι. Ο καλύτερος που έχεις. 

Να κατεβαίνεις για περπάτημα ή για τρέξιμο όπου κι αν μένεις. Τουλάχιστον για 20λεπτά. Ζεσταίνει τις μηχανές σου. 

Να ακούς κάτι την ώρα που περπατάς. Εμπνευσμένες ομιλίες. Εμπνευσμένους ανθρώπους. Μ’ένα σμπάρο 2 τρυγόνια. 

Να χαμογελάς σε αυτούς που συναντάς. Να τους λες καλημέρα. Κι ας μη σου λένε. Κάποιο λόγο θα’χουν. 

Να κοιτάς την ομορφιά τριγύρω σου. Παντού υπάρχει.

Να φτιάχνεις ένα όμορφο πρωινό. Όχι μόνο για σένα. 

Να μπαίνεις στο ντους και να το απολαμβάνεις. Να αφήνεις τις σκέψεις έξω.

Να ντύνεσαι όμορφα. 

Να φροντίζεις τον εαυτό σου σαν να ήταν ο σημαντικότερος άνθρωπος στον κόσμο. Είσαι. Απλά δε στο’παν. 

Να βρίσκεις 15 λεπτά για να διαβάζεις. Κάθε μέρα. Περιόρισε τα social. Μην ανοίξεις τηλεόραση. Είναι ψέμα ότι δεν υπάρχει χρόνος. Εσύ θα τον βρεις. Κανείς δεν στον χαρίζει. Όπως και τη ζωή. 

Να πηγαίνεις στη δουλειά σου με κέφι. Ακόμα κι αν δεν τη γουστάρεις. Αν χρειαστεί να βρεις άλλη. Όσο είσαι εκεί όμως να την τιμάς. Έτσι τιμάς τον εαυτό σου. 

Να παραδίδεις 10Χ τον μισθό σου. Ακόμα κι αν είναι μικρός. Για σένα το κάνεις.

Να δουλεύεις ομαδικά. Και να ζεις συλλογικά. Δεν γίνεται αλλιώς. 

Να τρως δεκατιανό. Να σε προσέχεις σαν τα μάτια σου. Μια μπανάνα, ή ένα μήλο. Μην παραμυθιάζεσαι. Εύκολο είναι. 

Να κάνεις παρέα με τους καλύτερους. Αυτούς που έχουν κάτι παραπάνω από σένα. Αυτό που θέλεις. Μην τους φοβάσαι. Μην τους ζηλεύεις. Αυτοί θα σε πάνε παραπάνω. Γίνεσαι αυτός που κάνεις παρέα. Βάλε τον πήχη ψηλά. 

Να χαίρεσαι με τη χαρά του άλλου. 

Να πίνεις μπόλικο νερό. 

Και να αναπνέεις βαθιά. Να φουσκώνει η κοιλιά σου όταν το κάνεις. Κι ας μην είναι της μόδας. 

Να βλέπεις λιγότερο τηλεόραση. Μια ώρα να κόψεις τη μέρα έχεις γλιτώσει 360 ώρες, δηλαδή 9 εργάσιμες εβδομάδες. Όταν οι άλλοι θα έχουν 12 μήνες εσύ θα έχεις 14. 

Να μην πιστεύεις στην τύχη. Εσύ τη φτιάχνεις. Χώνεψέ το και θα αλλάξει όλη σου η ζωή. 

Να τη ζεις τη ζωή. Όταν γελάς να γελάς. Όταν κλαις να κλαις, όταν πονάς να πονάς. Δεν είσαι από πορσελάνη. Δεν θα σπάσεις. Οι πορσελάνες είναι για τη βιτρίνα. 

Να περνάς χρόνο με τον εαυτό σου. Μην το φοβάσαι. Δεν είναι μοναξιά. Είναι κακό να μην μπορείς να κάτσεις μόνος σου μαζί του και να πρέπει να’χει κάτι πάντα ανοιχτό. Σαν να’χεις μουσαφίρη και να τον παρατάς μόνο. Όλες οι λύσεις είναι μέσα σου. Στο μυαλό σου και στην καρδιά σου. Χαμήλωσε το θόρυβο. Κλείσε τη φασαρία και θα σου φανερωθούν. Ο Θεός είναι μέσα σου λένε. Αυτό εννοούν. 

Να χρησιμοποιείς και το μυαλό σου και την καρδιά σου. Εσύ θα βρεις πότε το ένα και πότε το άλλο. Σαν τον καλό μάγειρα που ξέρει πότε να βάλει αλάτι και πότε πιπέρι. 

Να σε βγάζεις βόλτα. Να σε πηγαίνεις σινεμά. Κι όπου αλλού γουστάρετε. Να νιώσεις ότι σε αγαπάς και σε τιμάς. Δεν το ξέρεις. Η ζωή σου είναι η σχέση σου με τον εαυτό σου. 

Μη σκοτίζεσαι για τις γνώμες των άλλων. Να τις ακούς. Αλλά πρώτα να ακούς τη δική σου. 

Να κλείνεις τα μάτια και να ονειρεύεσαι. 

Να κάνεις πάντα μια καλή πράξη. Να βοηθάς τους τριγύρω σου. Ειδικά αυτούς που δεν ξέρεις. Η οικογένειά σου δεν σταματάει στα παιδιά σου. Όλοι είναι οικογένειά σου. Έτσι μόνο θα ευτυχήσεις. Δεν γίνεται αλλιώς. 

Να κρατάς ημερολόγιο με τις ομορφιές της ζωής. Κάθε μέρα έχει τουλάχιστον 100. Να τις γράφεις όλες. Άμα δεν τις γράφεις φεύγουν. Θαύματα τα λέει ο Δάσκαλός μου. Το ότι περπατάς είναι ένα από αυτά. Γράψτο. Μην το προσπερνάς. 

Μην κουτσομπολεύεις. Κοίτα τη δουλειά σου. Μόνο τον εαυτό σου ορίζεις.

Να την ψάχνεις. Να ρωτάς. Να διαβάζεις. Να μην πιστεύεις όλα όσα νομίζεις. 

Να εξελίσεσαι κάθε μέρα. Μέχρι την τελευταία σου.

Να αγαπάς το διπλανό σου. Πρώτα όμως να αγαπάς τον εαυτό σου. Δεν έχεις άλλο. Μη γελιέσαι. Μόνος έρχεσαι και μόνος φεύγεις από τον κόσμο αυτό. Χωρίς τα παιδιά σου. Χωρίς το αμάξι σου. Χωρίς τα λεφτά σου. 

Μόνο η αγάπη χωράει στις αποσκευές σου. Αυτή που πήρες και αυτή που έδωσες.

Μόνο αγάπη υπάρχει. 

Γι’ αυτό είσαι εδώ''. 

savoirville.gr μέσω awakengr

http://thesecretrealtruth.blogspot.com