Πέμπτη 6 Σεπτεμβρίου 2018

O Steve Jobs και ο Bill Gates μεγάλωσαν τα παιδιά τους χωρίς ηλεκτρονικές συσκευές -Τι γνωρίζουν ;

Με ταχύτατους ρυθμούς ανακαλύπτουν οι ψυχολόγοι σήμερα, πόσο επικίνδυνα μπορεί να είναι για τον εφηβικό εγκέφαλο τα smartphones. Πρόσφατη έρευνα βρήκε, ότι ο κίνδυνος κατάθλιψης ενός 14χρονου εκτινάσσεται στο 27%, όταν χρησιμοποιεί τακτικά τα social media. 

Τα παιδιά που χρησιμοποιούν το τηλέφωνό τους τουλάχιστον τρεις ώρες την ημέρα, έχουν περισσότερες πιθανότητες να εμφανίσουν αυτοκτονικές τάσεις. Και πρόσφατες μελέτες βρήκαν, ότι το ποσοστό αυτοκτονιών στους έφηβους της Αμερικής, πλέον επισκιάζει το ποσοστό ανθρωποκτονιών, με τα smartphones να αποτελούν πάντα μέρος της εξίσωσης.

Οι προειδοποιήσεις για τον κίνδυνο των συσκευών αυτών πάντως υπάρχουν στη δημοσιότητα για πάνω από μία δεκαετία, σύμφωνα με τους εκπαιδευτικούς Joe Clement και Matt Miles, συγγραφείς του νέου βιβλίου «Screen Schooled: Two Veteran Teachers Expose How Technology Overuse is Making Our Kids Dumber.» («Εκπαιδευμένοι από τις οθόνες: Δύο βετεράνοι δάσκαλοι δείχνουν πώς η κατάχρηση της τεχνολογίας κάνει τα παιδιά μας πιο ανόητα»).

Σύμφωνα με τους συγγραφείς, θα έπρεπε να τα λέει όλα το γεγονός, ότι οι δύο μεγαλύτερες μορφές της τεχνολογίας στη σύγχρονη ιστορία -ο Bill Gates και ο Steve Jobs- σπάνια άφηναν τα παιδιά τους να παίζουν με τα καθαυτά προϊόντα που οι ίδιοι εμπνεύστηκαν και δημιούργησαν. 

«Τι είναι αυτό που οι δύο ειδήμονες της τεχνολογίας γνώριζαν για τις ίδιες τους τις συσκευές και που οι καταναλωτές τους δεν γνωρίζουν;», διερωτώνται οι συγγραφείς. Η απάντηση, σύμφωνα με τα όλο και αυξανόμενα στοιχεία, είναι η ισχυρά εθιστική φύση της ψηφιακής τεχνολογίας.

«Υπάρχει όριο στη χρήση της τεχνολογίας από τα παιδιά στο σπίτι μας»

Το 2007, ο Gates, τέως CEO της Microsoft, έθεσε ένα ανώτατο όριο στην χρήση οθονών, όταν η κόρη του άρχισε να εμφανίζει μη υγιή προσκόλληση σε ένα συγκεκριμένο video game. Επίσης, δεν επέτρεψε στα παιδιά του να έχουν κινητό τηλέφωνο μέχρι την ηλικία των 14 ετών. (Σήμερα, ο μέσος ηλικιακός όρος που ένα παιδί παίρνει κινητό τηλέφωνο είναι τα 10).

Ο Jobs, ο οποίος παρέμεινε CEO της Apple μέχρι τον θάνατό του το 2012, αποκάλυψε σε συνέντευξή του στους New York Times, ότι απαγόρευσε στα παιδιά του να χρησιμοποιήσουν το iPad, το οποίο μόλις είχε λανσαριστεί. 

«Περιορίζουμε την χρήση της τεχνολογίας από τα παιδιά στο σπίτι μας», είπε ο Jobs στον ρεπόρτερ Nick Bilton. Στο βιβλίο τους, οι Clement και Miles σημειώνουν, ότι οι εύποροι γονείς της Silicon Valley φαίνεται να έχουν πάρει πολύ στα σοβαρά την εθιστική ισχύ των smartphones, tablets και υπολογιστών -πολύ πιο σοβαρά από τον μέσο πολίτη - παρόλο που οι περισσότεροι από αυτούς εργάζονται σε εταιρίες που δημιουργούν και επενδύουν σε τέτοιες τεχνολογίες.

«Έχει ενδιαφέρον να αναλογιστούμε, ότι σε ένα σύγχρονο δημόσιο σχολείο, στο οποίο τα παιδιά σήμερα σχεδόν αναγκάζονται να χρησιμοποιούν συσκευές όπως τα iPad, τα παιδιά του Steve Jobs θα ήταν σχεδόν τα μόνα που θα εξαιρούνταν από αυτόν τον κανόνα», λένε οι παραπάνω συγγραφείς.

Τα παιδιά του Steve Jobs έχουν πλέον τελειώσει το σχολείο, οπότε είναι αδύνατον να ξέρουμε πώς θα αντιδρούσε σήμερα, ως προς τα μέσα που χρησιμοποιούνται στην εκπαίδευση. Ωστόσο, οι Clement και Miles, λένε ότι αν τα παιδιά του Jobs πήγαιναν σε ένα μέσο αμερικανικό σχολείο σήμερα, θα χρησιμοποιούσαν την τεχνολογία μέσα στην τάξη πολύ περισσότερο από όσο στο σπίτι τους.

Αυτό συμβαίνει, τουλάχιστον, στο μέσο σχολείο. Γιατί ένας σημαντικός αριθμός κορυφαίων στελεχών της Silicon Valley, επιλέγει για τα παιδιά του τα Waldorf, τα σχολεία στα οποία γίνεται η λιγότερη δυνατή χρήσης τεχνολογίας. 

Εκεί μάλιστα, χρησιμοποιούνται ακόμα πίνακες με κιμωλία και κλασικά μολύβια Νο.2. Αντί τα παιδιά να μαθαίνουν προγραμματισμό, διδάσκονται τις δεξιότητες της συνεργασίας και του σεβασμού. Σε ένα από αυτά τα σχολεία, τα παιδιά μαθαίνουν δημιουργικά, π.χ. χτίζοντας πράγματα ή συμμετέχοντας σε τάξεις που λαμβάνουν χώρα σε δεντρόσπιτα.

Η τεχνολογική εκπαίδευση δεν αποτελεί πανάκεια
Αν υπάρχει μια παραχώρηση που ο Gates έκανε στην τεχνολογική εκπαίδευση, είναι τα προνόμια που προσφέρει στους μαθητές-σπουδαστές, σε ορισμένους εκπαιδευτικούς τομείς. Αφότου ο Gates εφάρμοσε την πολιτική του στο σπίτι του, ο δισεκατομμυριούχος φιλάνθρωπος έχει δείξει ιδιαίτερο ενδιαφέρον στην εξατομικευμένη εκπαίδευση, μια προσέγγιση που χρησιμοποιεί ηλεκτρονικές συσκευές που βοηθούν το μάθημα να «κόβεται και να ράβεται» στα μέτρα του κάθε μαθητή.

Σε πρόσφατο δημοσίευμά του, μάλιστα, ο Gates επαινεί το Summit Sierra, ένα σχολείο με έδρα το Seattle, το οποίο λαμβάνει υπ’όψιν τους προσωπικούς στόχους του κάθε μαθητή - π.χ. το να μπουν σε ένα συγκεκριμένο κολλέγιο - και σχεδιάζει τον «δρόμο» για να τα καταφέρουν. 

Οι καθηγητές, σε αυτό το περιβάλλον εξατομικευμένης μελέτης, αναλαμβάνουν περισσότερο τον ρόλο του συμβούλου (με την έννοια του coach), βοηθώντας τους μαθητές να ξαναβρούν τον δρόμο τους, όταν κάπου «κολλούν» ή αποπροσανατολίζονται.

Η τεχνολογία σε αυτές τις περιπτώσεις χρησιμοποιείται όσο το δυνατόν πιο στοχευμένα – και με τρόπους που ο Gates αναγνωρίζει ως χρήσιμους για την εξέλιξη του μαθητή, όχι για ψυχαγωγία.

«Η εξατομικευμένη μάθηση δεν θα λύσει όλα τα προβλήματα του κόσμου» γράφει χαρακτηριστικά ο Gates. «Ελπίζουμε, όμως, ότι θα μπορέσει να βοηθήσει πολλούς νέους ανθρώπους, να αξιοποιήσουν όσο το δυνατόν περισσότερο τα ταλέντα τους».




businessinsider.com, 
pentapostagma.gr

Μην κατηγορείτε τους άλλους για τον θυμό σας και ότι αισθάνεστε, ούτε τον εαυτό σας...!!!!

Η ειρήνη σας δεν εξαρτάται από τους άλλους ή τις εξωτερικές καταστάσεις και τα συμβάντα, αλλά από εσάς τους ίδιους. 

Το εγώ μας από τη φύση του ψάχνει να βρει το φταίξιμο για αυτό που νοιώθουμε στις εξωτερικές συνθήκες και στις συμπεριφορές των άλλων. Αλλά αυτά είναι μόνο οι αφορμές και όχι οι αιτίες γι αυτό που νοιώθουμε. 

Κανείς και τίποτα δεν είναι η αιτία που θυμώνετε, κανείς και τίποτα δεν σας εμποδίζει να μείνετε σε ειρήνη. Ακόμη και όταν σας μιλάνε άσχημα, όταν σας κάνουν επίθεση (λεκτική ή συναισθηματική), όταν σας απορρίπτουν, όταν σας κατηγορούν άδικα, όταν τα πράγματα δεν πάνε όπως τα θέλετε, η αιτία του θυμού σας είναι μέσα σας, είναι το ίδιο σας το εγώ (το ρατζασοταμασικό εγώ). 

Είναι το εγώ που αντιδρά αυτόματα και παρορμητικά με θυμό σε ότι δεν του αρέσει, σε ότι φοβάται, σε ότι του χαλάει την άνεση, την βόλεψη, την αυτοεικόνα, σε ότι είναι ενάντια στις επιθυμίες του, αλλά και στην αδικία, και στην συκοφαντία (ειδικά στα δύο τελευταία το εγώ έχει στέρεο πάτημα για να δικαιολογήσει το θυμό του). 

Το να κατηγορούμε τους άλλους ή τις καταστάσεις για το θυμό μας είναι μια εξαπάτηση​ του εγώ μας, το οποίο θέλει να συνεχίζει να κυριαρχεί στον ψυχισμό μας. Το εγώ θέλει να συνεχίζει να ζει στον ψυχισμό μας και να επαναλαμβάνει μηχανικά, αιώνια αν είναι δυνατόν, τα ίδια και τα ίδια. 

Το κατώτερο ρατζασοταμασικό εγώ είναι μια ασυνείδητη μηχανή που δεν ξέρει τίποτα άλλο από το να επαναλαμβάνει μηχανικά τις ίδιες ψυχολογικές καταστάσεις και να δημιουργεί τα ίδια εξωτερικά συμβάντα. 

Ακόμη και αν έχετε όλο το δίκιο του κόσμου, ο θυμός δεν έχει να κάνει με τα εξωτερικά γεγονότα αλλά με την ψυχολογία μας. Ο θυμός είναι κάτι που δημιουργήθηκε από τον μηχανικό ασυνείδητο τρόπο ζωής, την άγνοια και την ταύτιση με το σώμα και τον εξωτερικό νου. 

Μπορείτε να μείνετε σε ειρήνη μπροστά στους υβριστές σας, στους επικριτές σας, σε αυτούς που σας κατηγορούν άδικα, σε αυτούς που σας φωνάζουν, όταν σας συκοφαντούν, όταν παραλλάζουν τα λόγια σας, όταν κάνετε λάθη, όταν δεν εκπληρώνεται η επιθυμία σας, όταν αντιμετωπίζετε δυσκολίες και εμπόδια, ....; 

Αν θέλουμε να βιώνουμε ειρήνη, πληρότητα και ευδαιμονία θα πρέπει να δούμε (να αποκτήσουμε επίγνωση) αυτήν την μηχανική επανάληψη των ψυχολογικών αντιδράσεων που προέρχονται από το ρατζασοταμασικό εγώ μας και να αποταυτιστούμε από όλο αυτό το τραίνο των επαναλαμβανόμενων συναισθημάτων και σκέψεων.

Επίγνωση, αναγνώριση, αποδοχή, αποταύτιση, διερεύνηση, κατανόηση, εξάλειψη είναι τα στάδια που περιλαμβάνει η διαδικασία της εξάλειψης του θυμού αλλά και όλων των λοιπών εγωϊκών τάσεων. 

Αντί να ρίχνετε την ευθύνη σε κάποια εξωτερική αιτία ή να κατηγορείτε τους άλλους για το δίκαιο θυμό σας, δείτε μέσα σας με θάρρος, καθαρότητα και διάκριση ότι ο θυμός είναι κάτι που υπάρχει μέσα σας, πως είναι μια ιδιότητα του εγώ σας. 

Δεν υπάρχει λόγος να κρύβετε το θυμό σας, να τον καταπιέζετε ή να τον φοβάστε. Ούτε βέβαια η ταύτιση και η ανεξέλεγκτη εκδήλωση του είναι η λύση. Αυτό απλά τον τρέφει και τον μεγαλώνει όπως συνέβαινε μέχρι τώρα. 

Αυτό που απαιτείται για να ελευθερωθούμε από τον θυμό* είναι η μη ταύτιση με το θυμό (από ενεργειακή αντίδραση του θυμού) και τις σκέψεις που παράγει ο θυμός καθώς και η αποδοχή του. 

Αναγνωρίσετε τον, αποδεχτείτε ότι υπάρχει μέσα σας αυτή η ενέργεια του θυμού κρυσταλλωμένη στον ψυχισμό σας, παρατηρήστε την, γνωρίστε την και διαλύστε την με την προσευχή, το όνομα του Θεού και άλλες τεχνικές. 

Η νοερής επανάληψη του ονόματος του Θεού σε όλη την διάρκεια της ημέρας, επιταχύνει τα μέγιστα τον εξαγνισμό του νου και εξαλείφει τις εγωϊκές τάσεις και τα αρνητικά συναισθήματα. 

Θα σας βοηθήσει πολύ σε αυτήν την εργασία, να στοχάζεστε καθημερινά μέχρι να εδραιωθούν μέσα σας οι παρακάτω αντιλήψεις : ο θυμός δεν σας προστατεύει, δεν λύνει το πρόβλημα, θολώνει την λογική και την διάκριση και οδηγεί σε πράξεις και συμπεριφορές παράλογες και καταστροφικές για εσάς αλλά και τους άλλους, χαλάει τις σχέσεις, χαλάει την υγεία σας και επάνω από όλα όση ώρα είστε κάτω από την επίδραση του θυμού δεν βιώνετε την ειρήνη, την ευδαιμονία και την ελευθερία της πνευματικής σας φύσης. Είστε υποχρεωμένοι να βιώνετε τον πόνο που προκαλεί ο θυμός. 

Στοχαστείτε επίσης στα θετικά που έχει η ελευθερία από τον θυμό, και διαλογιστείτε στην ειρήνη και στην γαλήνη. Επιβεβαιώστε πολλές φορές καθημερινά ότι έχετε την δύναμη και την θέληση να παραμένετε ήρεμοι γαλήνιοι και ειρηνικοί ότι και αν συμβαίνει. Θυμηθείτε στιγμές που στο παρελθόν βιώσατε ειρήνη και γαλήνη και νιώστε τις ξανά ώστε να ενδυναμωθούν μέσα σας. Νιώστε την ειρήνη και την γαλήνη να διαπερνά όλη σας την ύπαρξη. 

Φανταστείτε (και νοιώστε) ότι παραμένετε γαλήνιοι και σε ειρήνη μπροστά στις καταστάσεις και στους ανθρώπους που μέχρι τώρα αντιδρούσατε με θυμό. Φέρτε στον νου σας την σκηνή/ες (πρόσωπα και συμβάντα) που αντιδράσατε με θυμό και δείτε τον εαυτό σας να παραμένει σε ειρήνη. Δείτε τον εαυτό σας ήρεμο και νοιώστε την ειρήνη με όλη σας την ύπαρξη. 

Για να διαλύσετε τον θυμό είναι επίσης πολύ σημαντικό και απαραίτητο να εργαστείτε και να διαλύσετε και τις επιθυμίες και την υπερηφάνεια. Διότι η ρίζα αιτία του θυμού είναι η επιθυμία και το πάθος καθώς και αγάπη για το εγώ μας (φιλαυτία). Πίσω από τον θυμό βρίσκεται μια ανεκπλήρωτη επιθυμία ή ''ανάγκη''. 

Όταν κάτι εμποδίζει την εκπλήρωση της επιθυμίας, η επιθυμία μετατρέπεται σε θυμό, όπως το νερό κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες μεταμορφώνεται σε ατμό. Επίσης θα πρέπει να ερευνήσετε και να αλλάξετε πιθανές λανθασμένες πεποιθήσεις οι οποίες δικαιολογούν και στηρίζουν τον θυμό. 

Η σταθερή αποφασιστικότητα, η υπομονή και επιμονή, η ειλικρίνεια και η φιλόπονη καθημερινή άσκηση χωρίς αμφιβολία θα ελευθερώσουν το νου σας από την ενέργεια του θυμού. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία για αυτό. 

Όποιος εξαλείψει τον θυμό έχει εξαλείψει το μισό εγώ, είναι ένας πνευματικός ήρωας, και προχωρά θριαμβευτικά προς την ελευθερία και την αιώνια κατοικία του Πνεύματος. 

Είθε η ειρήνη να βασιλεύει στο νου και την καρδιά σας. 

Σημείωση : 
Θυμός*: στο θυμό συγκαταλέγονται και η απαρέσκεια, η δυσαρέσκεια, η αγανάκτηση, η αποστροφή, ο εκνευρισμός, η οργή, το μίσος.
 Ατμαν Νιτυανάντα 




Ό,τι δεν ζήσεις, ο χρόνος θα το φέρει ξανά μπροστά σου...!!!!

Κλείνω τα μάτια. Μια μουσική γνώριμη μα τόσο ξένη. Σαν να τρέχω σε κάθε γωνιά του μυαλού να βρω από ποια στιγμή που πέρασε, έμεινε στο χώρο να παίζει. Κι ο δρόμος αυτός είναι τόσο ξένος μα τόσο παράξενα γνώριμος. Κι αυτός ο αέρας που χαϊδεύει το πρόσωπό μου ζεστός και φιλόξενος.

Είναι σαν να μου λέει προχώρα κι ας είναι τα μάτια κλειστά, ό,τι γνώριμο πέρασε, σε προστατεύει στο άγνωστο που πρέπει να βαδίσω. Και φοβάμαι, αλήθεια, φοβάμαι τα άγνωστα, τις καινούργιες αρχές όσο κι αν θέλω ακόμα μέσα μου να κρατώ στα χέρια σφιχτά ό,τι ο χρόνος μού ρήμαξε.

Γνωστά σημάδια, ίδιες γνώριμες πληγές μα είναι κι αυτός ο καπνός σε φωτιά που αρχινά, μα τη σβήνω στο φόβο της αλλαγής.

Υπάρχει αλήθεια αρχή χωρίς αυτή τη φωτιά που ξεκινά απ’τις ανάγκες που έχουμε; Την ανάγκη να γίνει χίλια κομμάτια αυτό το φιάσκο που ζούμε; Αυτή η ανάγκη να σαμποτάρουμε τη μηχανή που γίναμε. Γιατί αντί για όνομα, γίναμε ένας αριθμός, μια ακόμη μονάδα που σαν μέλισσα εργάζεται απ’την αρχή μέχρι το τέλος της ζωής της να μαζέψει γύρη για να ταΐσουν τη βασίλισσά τους. 

Και ποια είναι αλήθεια αυτή η βασίλισσα για τον κάθε ένα από εμάς; Ποιος δαίμονας μας κρατά δέσμιους σ αυτή την ουτοπική φυλακή;

Χρόνος. Φεύγει, περνά και στα καλά και στα κακά. Δεν υπακούει σε βασιλιάδες. Δεν εξαγοράζεται. Σου πουλάει το παραμύθι του μα στο τέλος σε χτυπά αδυσώπητα κάθε που τον θεωρείς δεδομένο. Σου φωνάζει “περνώ φίλε”. Και είναι αυτές οι στιγμές που δεν υπάρχει καμία διέξοδος απ’το να μπει φωτιά να κάψει ό,τι απέμεινε. 

Να σπάσουν πια οι σιγουριές που αυτές οι εθιστικές συνήθειες μας προσφέρουν.

Το άγνωστο θα κάνει πάντα την καρδιά μας να τρέμει και να πατά γκάζι σε όπισθεν πηγαίνοντας σε κάθε αρχή που μας σημάδεψε. Θα διψά να ζήσει ξανά, θα φωνάζει να νιώσει ξανά να κτυπά από έρωτα γι’ αυτόν που την έκλεψε. Θα φωνάζει και θα εκλιπαρεί να το νιώσει για ακόμα μια φορά, μα σε κάθε της όπισθεν ο χρόνος θα γελά άτιμα και σαρκαστικά πίσω της.

Τρέλα και λογική. Δυο αδέρφια χωρισμένα στη γέννα. Μεγαλωμένα σε δυο διαφορετικά σπίτια. Η τρέλα μεγάλωσε στα σκοτάδια, στον πόνο και στην απώλεια. Έμαθε να έρχεται κοντά μας κάθε που το μέσα μας αιμορραγεί και φωνάζει. Κι η λογική, αυτή η καλοαναθρεμμένη μικρή και εύθραυστη αδερφή της μεγάλωσε στο φως, με τους καλύτερους δασκάλους σε κάτι σαλόνια που το φως ήταν άπλετο.

Μα το αίμα τους φώναζε πάντα η μια την άλλη. Και κάθε που η τρέλα συναντούσε τη λογική μια φωτιά στον κάθε ένα από εμάς έκανε στάχτη το χρόνο. Τον ανίκητο ορφανό χρόνο. Που το ίδιο αίμα με αυτόν κανείς δεν βρέθηκε να έχει. Σαν να ήρθε μόνος του και τρέφεται με ότι μας κλέβει.

Δεν έχω οδηγίες όπως ούτε κι εσύ να σου δώσω γι’ αυτή την αρχή που τόσο αποζητά η ψυχή για να ανασάνει. Κάθε που θα νιώθεις αυτή τη ζεστασιά της φωτιάς που πάει να απλώσει μέσα σου, κάθε που αυτή η μυρωδιά των στιγμών φτάσει κοντά σου, άσε να τα κάνει όλα στάχτη. 

Κράτα ένα ποτήρι νερό να σβήσεις μόνο τη στιγμή που δεν θες να καεί και κράτα την στη καρδιά σου συντροφιά σ’ αυτή την άγνωστη ζωή που σε περιμένει.

Και μη φοβάσαι. Ό,τι δεν ζήσεις, σε ό,τι κλείσεις τα μάτια στο φόβο του άγνωστου, μάθε πως ο χρόνος θα στο ξαναφέρει μπροστά σου μέχρι να βρεις τη δύναμη να το αρπάξεις. Γιατί δεν είναι μόνο κλέφτης στιγμών. Είναι και σύμμαχος όταν πραγματικά το θέλει.




Χριστιάνα Παναγίδου 
Photo: Author/Depositphotos

Τετάρτη 5 Σεπτεμβρίου 2018

Αφύπνιση του εσωτερικού θείου - Ο συμπαντικός προορισμός του ανθρώπου κατά τον Πλάτωνα...!!!!

Οι αρχαίοι Έλληνες θεωρούσαν ότι κάθε άνθρωπος αποτελείται από το Νοητό (θεϊκό στοιχείο) και από την Ύλη. Το πρώτο, για λόγους που δεν είναι απαραίτητο να αναφερθούν εδώ, έπρεπε να αφυπνισθεί.

Η διαδικασία αυτή, αφύπνισης του εσωτερικού θείου, συμβολιζόταν μέσα από τα μυστήρια και τις τελετές της ανάστασης. Η αναγέννηση του Θείου ήταν πρωτίστως μία εσωτερική νίκη του ανθρώπου η οποία εξελισσόταν στην οδό που στο τέλος τον ένωνε με το Θείον.

Ο κοσμικός άνθρωπος για να το πετύχει αυτό, πρέπει να εναρμονιστεί (Νοητό – Ύλη) με τρόπο ανάλογο του σύμπαντος. [Ο δρόμος της φιλοσοφίας ενεργοποιούσε την φρόνηση (σωστή φορά νου) και οδηγούσε στην αλήθεια (θεία άλη ή απομάκρυνση από την λήθη)….]

Ο Πλάτων, λέει σχετικά :
«Η σωστή φροντίδα για όλα τα πράγματα είναι μία και μοναδική : να προσφέρεις στο καθένα τις οικείες τροφές και κινήσεις. Οικείες όμως και συγγενείς κινήσεις για το θεϊκό στοιχείο που υπάρχει μέσα μας είναι οι σκέψεις και οι περιφορές του σύμπαντος.

Αυτές πρέπει να ακολουθούμε όλοι. Και τους δικούς μας κύκλους, που διαστρεβλώθηκαν κατά την γέννηση μας, πρέπει να τους επαναφέρουμε στην ορθή τροχιά μαθαίνοντας την αρμονία και την ομαλή περιφορά του σύμπαντος.

Έτσι θα εξομοιώσουμε τη νόηση μας με το αντικείμενο της – ομοιότητα σύμφωνη με την πρωταρχική της φύση. Και με την εξομοίωση αυτή θα κατακτήσουμε την προδιαγεγραμμένη άριστη ζωή, έχοντας εκπληρώσει τον σκοπό που έθεσαν και θα συνεχίσουν να θέτουν πάντα στους ανθρώπους οι θεοί»
(Πλάτων, «Τίμαιος», 90c).




Η αύρα μας τα φταίει όλα...!!!!

Τι χρειάζεται για να μας τραβήξει κοντά του ένας άνθρωπος; Ομορφιά, προσωπικότητα, δουλειά, λεφτά, σπίτια, χαμόγελο, τι;

Μπαίνεις σε μια παρέα και αμέσως θα σε κρίνουν αν είσαι ωραίος ή ωραία, ντυμένος με ακριβά ρούχα και εκρηκτικά παπούτσια. Πάνω στη μία ώρα η ομορφιά σου συνηθίζεται και κρίνεσαι πλέον από το τι λες, τι πιστεύεις, από την προσωπικότητά σου. 

Στην επόμενη ώρα γεννιέται το ερώτημα από πού κρατάει η σκούφια σου, με τι ασχολείσαι, πόσα βγάζεις, πού συχνάζεις, ώστε να συμπληρωθεί το ανθρώπινο πορτρέτο σου.

Υπάρχει όμως σε όλα αυτά ένα βασικό συστατικό που δεν το παρατηρούμε κι όμως επηρεάζει άμεσα την τελική ετυμηγορία, εμφανίζει ή εξαφανίζει την οποιαδήποτε ομορφιά, αναδεικνύει ή θάβει την προσωπικότητα, εκμηδενίζει τη σημασία ύπαρξης ή μη χρήματος.

Το συστατικό αυτό λέγεται Αύρα, η ΑΥΡΑ του ανθρώπου. Αυτή η μικρή λεξούλα, που μόνο σε ετικέτες νερού τη βλέπουμε, είναι υπεύθυνη για όλα. Δεν είναι κάποιο αποκύημα της φαντασίας μας, είναι υπαρκτό και αντικατοπτρίζει αυτό που είμαστε.

Υπάρχουν άνθρωποι που τους βλέπεις και σε τραβάνε κατευθείαν κοντά τους, θέλεις να τους βλέπεις, να τους μιλάς, να τους ακούς. Έτσι μαγικά σε ηρεμούν, σε επανδρώνουν με αισιοδοξία, γίνεσαι καλύτερος, πιο ήρεμος, πιο αληθινός, πιο ανθρώπινος. Έρχονται στο χώρο σου και αμέσως τραβάνε τα βλέμματα, η ατμόσφαιρα μυρίζει τριαντάφυλλο.

Υπάρχει όμως πλέον αυτή η θετική Αύρα στους ανθρώπους που ξεχύνεται και λαμποκοπά, που στο πέρασμα της πλημμυρίζει φως και ηρεμία; Δυστυχώς. Δεν το δουλεύουμε πια. Δεν έχουμε το χρόνο και την αντοχή. Το αφήσαμε. Το παρατήσαμε. 

Από εκεί όμως ξεκινάνε και τελειώνουν όλα. Αυτό που είμαστε και δίνουμε, αυτό μας επιστρέφεται. Το «είναι» μας, η αύρα μας, είναι ό,τι πιο σημαντικό έχουμε, είναι ο θησαυρός μας. Οφείλουμε να το εφοδιάζουμε με ενθουσιασμό, θετικές σκέψεις και δυναμισμό ώστε οποιοδήποτε εμπόδιο ή ατυχία να το αντιμετωπίσουμε με χαμόγελο και ηρεμία. Ίσως να είναι και αυτό μια αρχή. 




Photo: Author/Depositphotos
Συγγραφέας Τάμι Γκεκτσιάν

15 αποφθέγματα του Βίνσεντ βαν Γκογκ για όσους δεν σταματούν να ονειρεύονται...!!!!

Ο Βίνσεντ βαν Γκογκ γεννήθηκε στις 30 Μαρτίου του 1853 στο Zundert της Ολλανδίας και θεωρείται ένας από τους σπουδαιότερους ζωγράφους της ιστορίας. Η επίδρασή του στα μεταγενέστερα κινήματα του εξπρεσιονισμού, του φοβισμού και στην αφηρημένη τέχνη θεωρείται καταλυτική.

Τα έργα του δεν είχαν λάβει αναγνώριση όσο βρισκόταν εν ζωή, αλλά αυτό δεν φαινόταν να τον ενοχλεί. Στα γραπτά του περιγράφει την απέραντη χαρά του να ζωγραφίζει ηλιοτρόπια, αστέρια, τον νυχτερινό ουρανό, τη φύση και τις ψαρόβαρκες του Saintes-Maries-de-la-Mer, στο οποίο έμεινε αρκετό καιρό.

Ακόμα και η ίδια του η ζωή αποτελεί μια αστείρευτη πηγή έμπνευσης: τα χαμένα του έργα, η μοναχική του ζωή, η πιθανή του ψυχική διαταραχή, οι μυστηριώδεις συνθήκες θανάτου του. Το 1888, ο Βαν Γκογκ φαίνεται να κόβει ένα κομμάτι από το αυτί το οποίο προσέφερε σε μια γυναίκα. Ο αδερφός του τον πηγαίνει σε ψυχιατρικό άσυλο, όπου μένει σε πλήρη απομόνωση για αρκετές εβδομάδες.

Αργότερα αποδέχεται πως είναι ψυχικά άρρωστος. Η τέχνη και τα έργα του επηρεάζονται από τον ταραγμένο του ψυχισμό με έναν μοναδικό τρόπο, όπως και τα γραπτά του, μέρος αλληλογραφίας με τον αδερφό του. Πέθανε στις 29 Ιουλίου του 1890, αλλά κανείς δεν γνωρίζει με βεβαιότητα αν επρόκειτο για αυτοκτονία.

Ο Βαν Γκογκ δεν σταμάτησε να ονειρεύεται σε όλη του τη ζωή και αυτό διαφαίνεται με εξαιρετικά ζωντανό τρόπο στους πίνακές του, αλλά και από τα πολύτιμα γραπτά του, μέσα από τα οποία είναι και τα παρακάτω αποφθέγματα.

15 αποφθέγματα του Βίνσεντ βαν Γκογκ για όσους δεν σταματούν να ονειρεύονται 

1. «Δεν υπάρχει τίποτα πιο καλλιτεχνικό από το να αγαπάς κάποιον»

2. «Δεν ξέρω τίποτα με σιγουριά, αλλά το να βλέπω τα αστέρια με κάνει να ονειρεύομαι»

3. «Το να είσαι φυσιολογικός είναι ένας πλακόστρωτος δρόμος. Είναι άνετος να περπατάς αλλά δεν φυτρώνουν λουλούδια σε αυτόν»

4. «Συχνά σκέφτομαι πως η νύχτα είναι πιο ζωντανή και πιο πλούσια χρωματισμένη από ότι η μέρα»

5. «Τέχνη είναι να παρηγορείς εκείνους που είναι σπασμένοι από τη ζωή»

6. «Εάν ακούς μία φωνή μέσα σου να σου λέει πως δεν μπορείς να ζωγραφίσεις, τότε με κάθε μέσο ζωγράφισε και η φωνή θα σωπάσει»

7. «Η επιτυχία είναι μερικές φορές το αποτέλεσμα μιας ολόκληρης σειράς αποτυχιών»

8. «Υπάρχει γαλήνη ακόμα και μέσα στην καταιγίδα»

9. «Θαυμάστε περισσότερο, οι άνθρωποι δεν θαυμάζουμε αρκετά»

10. «Προτιμώ να πεθάνω από πάθος παρά από βαρεμάρα»

11. «Είναι καλό να αγαπάς πολλά πράγματα, γιατί εκεί βρίσκεται η πραγματική δύναμη. Όποιος αγαπά πολύ, κάνει πολλά, μπορεί να καταφέρει πολλά και ό,τι γίνεται με αγάπη, γίνεται καλά»

12. «Ονειρεύομαι αυτό που θέλω να ζωγραφίσω και μετά ζωγραφίζω το όνειρό μου»

13. «Οι ψαράδες γνωρίζουν ότι η θάλασσα είναι επικίνδυνη και η καταιγίδα τρομακτική, αλλά ποτέ δεν θεωρούν αυτούς τους κινδύνους επαρκή λόγο για να παραμείνουν στη στεριά»

14. «Τι θα ήταν η ζωή, αν δεν είχαμε το κουράγιο να προσπαθούμε;»

15. «Έχω αγαπήσει τα αστέρια με μεγάλη τρυφερότητα για να φοβηθώ τη νύχτα» 




Photo: Author/Depositphotos

Στη γενιά που μεγάλωσε με σταθερό τηλέφωνο – θυμάσαι τότε ;

Εμείς μιλούσαμε στο σταθερό τηλέφωνο. Ψιθυριστά, να μην μας ακούσουν οι γονείς. Τα σύρματα έπαιρναν φωτιά. Στρίβαμε το καλώδιο γύρω απ’το δάχτυλό μας απ’την αγωνία, όταν μιλούσαμε με το αντικείμενο του πόθου μας. 

Κι όταν περιμέναμε τηλεφώνημα, στεκόμασταν από πάνω να προλάβουμε ν’απαντήσουμε πριν το σηκώνει κάποιος γονιός.
Κι όταν, δεν ακουγόταν καλά η φωνή στο ακουστικό, παίρναμε το μηδέν, σ’εκείνο τ’όμορφο καντράν που μετά έγινε κουμπάκι για να «καθαρίσει» η γραμμή.

Εμείς δεν είχαμε sms. Στέλναμε ραβασάκια με την κολλητή μας στο αγόρι που μας άρεσε. Ανταλλάσσαμε σημειώματα κάτω από το θρανίο. Γράφαμε μέσα στο βιβλίο ποιον θα συναντήσουμε και το δίναμε τάχα μου στη διπλανή μας. Μαζευόμασταν στα διαλείμματα για να μιλήσουμε face to face. Να χαράξουμε την στρατηγική μας πως θα βρεθούμε δίπλα στο αγόρι που μας άρεσε. 

Πηγαίναμε στον στίβο να δούμε τάχα μου την προπόνηση μπάσκετ των αγοριών. Με κρυφό πόθο να μας ρίξει μια μάτια και να μας αφιερώσει ένα καλάθι. Η μάτια και η αφιέρωση ήταν τότε υπόσχεση. Τα πρώτα ραντεβού ήταν στα διαλείμματα του σχολείου. Η χαρά της πεντάλεπτης συνάντησης ανείπωτη. 

Τα σχόλια μεταξύ των συμμαθητών και συμμαθητριών έπαιρναν και έδιναν. «Η Άννα τα έφτιαξε με τον Πέτρο». Αυτό το «μαζί» στο διάλειμμα δήλωνε «σχέση». Όλοι το συζητούσαν. Ήταν πολύ προχωρημένοι τότε αυτοί που έκαναν σχέση. The talk of the school.

Στο τέλος των μαθημάτων, όταν χτύπαγε το κουδούνι, παρέες-παρέες γυρνάγαμε στα σπίτια μας. Η διαδρομή ήταν χρωματισμένη από γέλια, φωνές, πειράγματα και από ευκαιρίες για κλέφτες ματιές, άγγιγμα χεριών και σκιρτήματα καρδιάς. «Θα τα πούμε αύριο στο σχολείο» έλεγαν αγόρια και κορίτσια και οι παρέες χώριζαν μέχρι την άλλη μέρα.

Όταν δε, άκουγες «πάμε σινεμά το Σάββατο;» τότε, ένιωθες ρίγος να σε διαπερνά και ήξερες ότι στο σινεμά θα σου πιάσει το χέρι. Ένιωθες, τις πεταλούδες να φτερουγίζουν στο στομάχι σου. Τότε, δεν υπήρχαν τα κινητά τηλέφωνα.
Τότε τα ραντεβού κλείνονταν από το σχολείο ή από το σταθερό τηλέφωνο του σπιτιού.

Με μισόλογα βέβαια για να μην καταλάβουν κάτι οι γονείς. Συνήθως, οι έξοδοι των λίγων ωρών ήταν με ευρύτερες παρέες του σχολείου.

Ένα μόνο τηλεφώνημα την Παρασκευή, ήταν αρκετό για να επιβεβαιωθεί η συνάντηση. Πάντα όλοι στην ώρα τους. Χωρίς αυτοκίνητα η μηχανές. Χωρίς κινητά.

Είχαμε τα στέκια μας. Ξέραμε που θα βρίσκαμε την παρέα μας στις διακοπές των Χριστουγέννων, του Πάσχα, τις αργίες. Δεν χρειάζονταν καν να επικοινωνήσουμε. Τα αγαπημένα μας στέκια, όχι τίποτα ουάου, αλλά για μας ήταν τα καλύτερα. Εκεί βρίσκαμε τους φίλους μας, το γέλιο, την χαρά, την ανάλαφρη εφηβεία μας. 

Στο χαρτάκι ανταλλάσσαμε τηλέφωνα και διευθύνσεις. Οι διευθύνσεις ήταν πολύ χρήσιμες την εποχή εκείνη, γιατί η παρέα ερχόταν τις περισσότερες φορές απ’το σπίτι να σε πάρει να βγεις. Οι γονείς έπρεπε να γνωρίζουν τα παιδιά της παρέας. Δεν πίναμε, χορεύαμε, όμως, μέχρι τελικής πτώσης. Είχαμε και τα πάρτι στα σπίτια. 

Άρχιζαν στις εννέα το βράδυ και κατά τη μια τελείωναν. Κάποιος έκανε χρέη dj και ο χορός δεν σταμάταγε. Τα μπλουζ της εποχής έπαιζαν στα πικάπ, χαμήλωναν τα φώτα του σαλονιού και το λίκνισμα των εφήβων κορμιών τόσο ρυθμικό. Τόσο τρυφερό.

Τότε, ήταν το φτερούγισμα του στομαχιού, τα ραβασάκια, τα στέκια. Το άγγιγμα του χεριού, η προσμονή της συνάντησης στο διάλειμμα, τα πάρτι.

Τώρα, τα κινητά, το Instagram και το Facebook. Το φλερτ εξαντλείται στο sms και στο inbox.

Οι ματιές που πετούσαν φλόγες αντικαταστάθηκαν από το πληκτρολόγιο. Τα smartphones παγίδευσαν τις πεταλούδες. Τα tablets πάγωσαν το άγγιγμα.




ΤΖΩΡΤΖΙΑ ΒΡΕΤΤΟΥ