Τετάρτη 5 Σεπτεμβρίου 2018

15 αποφθέγματα του Βίνσεντ βαν Γκογκ για όσους δεν σταματούν να ονειρεύονται...!!!!

Ο Βίνσεντ βαν Γκογκ γεννήθηκε στις 30 Μαρτίου του 1853 στο Zundert της Ολλανδίας και θεωρείται ένας από τους σπουδαιότερους ζωγράφους της ιστορίας. Η επίδρασή του στα μεταγενέστερα κινήματα του εξπρεσιονισμού, του φοβισμού και στην αφηρημένη τέχνη θεωρείται καταλυτική.

Τα έργα του δεν είχαν λάβει αναγνώριση όσο βρισκόταν εν ζωή, αλλά αυτό δεν φαινόταν να τον ενοχλεί. Στα γραπτά του περιγράφει την απέραντη χαρά του να ζωγραφίζει ηλιοτρόπια, αστέρια, τον νυχτερινό ουρανό, τη φύση και τις ψαρόβαρκες του Saintes-Maries-de-la-Mer, στο οποίο έμεινε αρκετό καιρό.

Ακόμα και η ίδια του η ζωή αποτελεί μια αστείρευτη πηγή έμπνευσης: τα χαμένα του έργα, η μοναχική του ζωή, η πιθανή του ψυχική διαταραχή, οι μυστηριώδεις συνθήκες θανάτου του. Το 1888, ο Βαν Γκογκ φαίνεται να κόβει ένα κομμάτι από το αυτί το οποίο προσέφερε σε μια γυναίκα. Ο αδερφός του τον πηγαίνει σε ψυχιατρικό άσυλο, όπου μένει σε πλήρη απομόνωση για αρκετές εβδομάδες.

Αργότερα αποδέχεται πως είναι ψυχικά άρρωστος. Η τέχνη και τα έργα του επηρεάζονται από τον ταραγμένο του ψυχισμό με έναν μοναδικό τρόπο, όπως και τα γραπτά του, μέρος αλληλογραφίας με τον αδερφό του. Πέθανε στις 29 Ιουλίου του 1890, αλλά κανείς δεν γνωρίζει με βεβαιότητα αν επρόκειτο για αυτοκτονία.

Ο Βαν Γκογκ δεν σταμάτησε να ονειρεύεται σε όλη του τη ζωή και αυτό διαφαίνεται με εξαιρετικά ζωντανό τρόπο στους πίνακές του, αλλά και από τα πολύτιμα γραπτά του, μέσα από τα οποία είναι και τα παρακάτω αποφθέγματα.

15 αποφθέγματα του Βίνσεντ βαν Γκογκ για όσους δεν σταματούν να ονειρεύονται 

1. «Δεν υπάρχει τίποτα πιο καλλιτεχνικό από το να αγαπάς κάποιον»

2. «Δεν ξέρω τίποτα με σιγουριά, αλλά το να βλέπω τα αστέρια με κάνει να ονειρεύομαι»

3. «Το να είσαι φυσιολογικός είναι ένας πλακόστρωτος δρόμος. Είναι άνετος να περπατάς αλλά δεν φυτρώνουν λουλούδια σε αυτόν»

4. «Συχνά σκέφτομαι πως η νύχτα είναι πιο ζωντανή και πιο πλούσια χρωματισμένη από ότι η μέρα»

5. «Τέχνη είναι να παρηγορείς εκείνους που είναι σπασμένοι από τη ζωή»

6. «Εάν ακούς μία φωνή μέσα σου να σου λέει πως δεν μπορείς να ζωγραφίσεις, τότε με κάθε μέσο ζωγράφισε και η φωνή θα σωπάσει»

7. «Η επιτυχία είναι μερικές φορές το αποτέλεσμα μιας ολόκληρης σειράς αποτυχιών»

8. «Υπάρχει γαλήνη ακόμα και μέσα στην καταιγίδα»

9. «Θαυμάστε περισσότερο, οι άνθρωποι δεν θαυμάζουμε αρκετά»

10. «Προτιμώ να πεθάνω από πάθος παρά από βαρεμάρα»

11. «Είναι καλό να αγαπάς πολλά πράγματα, γιατί εκεί βρίσκεται η πραγματική δύναμη. Όποιος αγαπά πολύ, κάνει πολλά, μπορεί να καταφέρει πολλά και ό,τι γίνεται με αγάπη, γίνεται καλά»

12. «Ονειρεύομαι αυτό που θέλω να ζωγραφίσω και μετά ζωγραφίζω το όνειρό μου»

13. «Οι ψαράδες γνωρίζουν ότι η θάλασσα είναι επικίνδυνη και η καταιγίδα τρομακτική, αλλά ποτέ δεν θεωρούν αυτούς τους κινδύνους επαρκή λόγο για να παραμείνουν στη στεριά»

14. «Τι θα ήταν η ζωή, αν δεν είχαμε το κουράγιο να προσπαθούμε;»

15. «Έχω αγαπήσει τα αστέρια με μεγάλη τρυφερότητα για να φοβηθώ τη νύχτα» 




Photo: Author/Depositphotos

Στη γενιά που μεγάλωσε με σταθερό τηλέφωνο – θυμάσαι τότε ;

Εμείς μιλούσαμε στο σταθερό τηλέφωνο. Ψιθυριστά, να μην μας ακούσουν οι γονείς. Τα σύρματα έπαιρναν φωτιά. Στρίβαμε το καλώδιο γύρω απ’το δάχτυλό μας απ’την αγωνία, όταν μιλούσαμε με το αντικείμενο του πόθου μας. 

Κι όταν περιμέναμε τηλεφώνημα, στεκόμασταν από πάνω να προλάβουμε ν’απαντήσουμε πριν το σηκώνει κάποιος γονιός.
Κι όταν, δεν ακουγόταν καλά η φωνή στο ακουστικό, παίρναμε το μηδέν, σ’εκείνο τ’όμορφο καντράν που μετά έγινε κουμπάκι για να «καθαρίσει» η γραμμή.

Εμείς δεν είχαμε sms. Στέλναμε ραβασάκια με την κολλητή μας στο αγόρι που μας άρεσε. Ανταλλάσσαμε σημειώματα κάτω από το θρανίο. Γράφαμε μέσα στο βιβλίο ποιον θα συναντήσουμε και το δίναμε τάχα μου στη διπλανή μας. Μαζευόμασταν στα διαλείμματα για να μιλήσουμε face to face. Να χαράξουμε την στρατηγική μας πως θα βρεθούμε δίπλα στο αγόρι που μας άρεσε. 

Πηγαίναμε στον στίβο να δούμε τάχα μου την προπόνηση μπάσκετ των αγοριών. Με κρυφό πόθο να μας ρίξει μια μάτια και να μας αφιερώσει ένα καλάθι. Η μάτια και η αφιέρωση ήταν τότε υπόσχεση. Τα πρώτα ραντεβού ήταν στα διαλείμματα του σχολείου. Η χαρά της πεντάλεπτης συνάντησης ανείπωτη. 

Τα σχόλια μεταξύ των συμμαθητών και συμμαθητριών έπαιρναν και έδιναν. «Η Άννα τα έφτιαξε με τον Πέτρο». Αυτό το «μαζί» στο διάλειμμα δήλωνε «σχέση». Όλοι το συζητούσαν. Ήταν πολύ προχωρημένοι τότε αυτοί που έκαναν σχέση. The talk of the school.

Στο τέλος των μαθημάτων, όταν χτύπαγε το κουδούνι, παρέες-παρέες γυρνάγαμε στα σπίτια μας. Η διαδρομή ήταν χρωματισμένη από γέλια, φωνές, πειράγματα και από ευκαιρίες για κλέφτες ματιές, άγγιγμα χεριών και σκιρτήματα καρδιάς. «Θα τα πούμε αύριο στο σχολείο» έλεγαν αγόρια και κορίτσια και οι παρέες χώριζαν μέχρι την άλλη μέρα.

Όταν δε, άκουγες «πάμε σινεμά το Σάββατο;» τότε, ένιωθες ρίγος να σε διαπερνά και ήξερες ότι στο σινεμά θα σου πιάσει το χέρι. Ένιωθες, τις πεταλούδες να φτερουγίζουν στο στομάχι σου. Τότε, δεν υπήρχαν τα κινητά τηλέφωνα.
Τότε τα ραντεβού κλείνονταν από το σχολείο ή από το σταθερό τηλέφωνο του σπιτιού.

Με μισόλογα βέβαια για να μην καταλάβουν κάτι οι γονείς. Συνήθως, οι έξοδοι των λίγων ωρών ήταν με ευρύτερες παρέες του σχολείου.

Ένα μόνο τηλεφώνημα την Παρασκευή, ήταν αρκετό για να επιβεβαιωθεί η συνάντηση. Πάντα όλοι στην ώρα τους. Χωρίς αυτοκίνητα η μηχανές. Χωρίς κινητά.

Είχαμε τα στέκια μας. Ξέραμε που θα βρίσκαμε την παρέα μας στις διακοπές των Χριστουγέννων, του Πάσχα, τις αργίες. Δεν χρειάζονταν καν να επικοινωνήσουμε. Τα αγαπημένα μας στέκια, όχι τίποτα ουάου, αλλά για μας ήταν τα καλύτερα. Εκεί βρίσκαμε τους φίλους μας, το γέλιο, την χαρά, την ανάλαφρη εφηβεία μας. 

Στο χαρτάκι ανταλλάσσαμε τηλέφωνα και διευθύνσεις. Οι διευθύνσεις ήταν πολύ χρήσιμες την εποχή εκείνη, γιατί η παρέα ερχόταν τις περισσότερες φορές απ’το σπίτι να σε πάρει να βγεις. Οι γονείς έπρεπε να γνωρίζουν τα παιδιά της παρέας. Δεν πίναμε, χορεύαμε, όμως, μέχρι τελικής πτώσης. Είχαμε και τα πάρτι στα σπίτια. 

Άρχιζαν στις εννέα το βράδυ και κατά τη μια τελείωναν. Κάποιος έκανε χρέη dj και ο χορός δεν σταμάταγε. Τα μπλουζ της εποχής έπαιζαν στα πικάπ, χαμήλωναν τα φώτα του σαλονιού και το λίκνισμα των εφήβων κορμιών τόσο ρυθμικό. Τόσο τρυφερό.

Τότε, ήταν το φτερούγισμα του στομαχιού, τα ραβασάκια, τα στέκια. Το άγγιγμα του χεριού, η προσμονή της συνάντησης στο διάλειμμα, τα πάρτι.

Τώρα, τα κινητά, το Instagram και το Facebook. Το φλερτ εξαντλείται στο sms και στο inbox.

Οι ματιές που πετούσαν φλόγες αντικαταστάθηκαν από το πληκτρολόγιο. Τα smartphones παγίδευσαν τις πεταλούδες. Τα tablets πάγωσαν το άγγιγμα.




ΤΖΩΡΤΖΙΑ ΒΡΕΤΤΟΥ

10 Σημάδια ότι έχετε ανέβει επίπεδο και οι άλλοι δεν σας καταλαβαίνουν εξ'αιτίας της Πνευματικής σας Αφύπνισης...!!!!

Όταν είστε αφυπνισμένοι βλέπετε τον κόσμο με ένα διαφορετικό πρίσμα. Οι πνευματικοί σας ορίζοντες διευρύνονται για να συμπεριλάβουν τις καινούργιες σας διηγήσεις. Κάθε μέρα σας προσφέρεται με μια καινούργια γεύση. 

Αυτό έρχεται σε εσάς μόνο όταν είστε έτοιμοι. Μόλις διαφωτιστείτε, γίνεστε ένα διαφορετικό άτομο. Από αυτούς που επηρεάζονται, οι περισσότεροι βιώνουν την αφύπνιση σε υψηλό βαθμό. Όλες οι αισθητήριες αντιλήψεις σας επηρεάζονται. Οι άλλοι το βρίσκουν περίεργο, επειδή δεν μπορούν να βιώσουν αυτό που αισθάνεστε εσείς. 

Αυτά είναι δέκα πράγματα που κάνετε αφού αφυπνιστείτε (και οι φίλοι σας δεν ξέρουν το γιατί). 

1.Αναρωτιέστε τα πάντα για σας 
Ο κόσμος αρχίζει να βγάζει νόημα τώρα. Όλες οι δραστηριότητες και οι αποφάσεις σας είναι εξαιρετικά σημαντικές πλέον. Έχετε αρχίσει να αντιλαμβάνεστε την πραγματικότητα πολύ καλύτερα. Μπορείτε τώρα να ενώσετε τις τελείες και μην θεωρείτε την ζωή δεδομένη. 

2.Θέλετε να είστε μόνοι 
Η εσωτερική επίδραση έρχεται φυσικά σε όσους έχουν επίγνωση. Μόλις αισθανθείτε την ενέργεια που σας περιβάλλει, τείνετε να διαχωρίζεστε από το πλήθος. Είναι περισσότερο μια ασυνείδητη επιλογή. Δεν αφήνετε εσκεμμένα τα πάρτι ή τις συγκεντρώσεις. Η ανάγκη να μείνετε μόνοι υπερβαίνει τα πάντα. Ενώ μπορεί να προσβάλει τους ανθρώπους κοντά σας, καταλαβαίνετε ότι είναι απαραίτητο για να διατηρήσετε τη λογική σας. 

3.Θέλετε να μιλάτε για πιο πολύπλοκα θέματα 
Δεν είναι ένας τρόπος για να αναδείξετε την πνευματική πλευρά σας. Δεν προσπαθείτε να ανεβείτε σε μια φανταστική κοινωνική σκάλα. Καθώς πολλά πράγματα αρχίζουν να έχουν νόημα, ο κόσμος δεν μπορεί να είναι απλά μαύρος ή άσπρος. Η πλειοψηφία δεν θα σας καταλάβει. Κάποιοι μπορεί ακόμη και να πιστέψουν ότι είστε τρελοί. Αλλά ξέρετε πολύ καλά τι λέτε, και η πραγματικότητα είναι τόσο περίπλοκη όσο είναι. 

4.Εμπιστεύεστε το Σύμπαν 
Το Κάρμα είναι αληθινό. Πιστεύετε στην δύναμη που λειτουργεί σε όλον τον κόσμο. Το ένστικτο σας ποτέ δεν σας απογοητεύει και έχετε αρχίσει να το εμπιστεύεστε περισσότερο. Αυτό το Σύμπαν έχει ένα σχέδιο, ανεξάρτητα από το αν φαίνεται σαφές ή όχι αυτή τη στιγμή. 

5.Εμπιστεύεστε την διαίσθηση σας 
Η φύση σας μιλά, και δεν κάνει ποτέ λάθος. Έχετε αρχίσει να αφήνετε την φωνή μέσα σας να σας καθοδηγεί. Σας κατευθύνει συχνά από κακές αποφάσεις σε πολύ καλές. Είναι σαν την προσωπική σας σειρήνα, ώστε να μην παραστρατήσετε ποτέ. 

6.Νιώθετε τα πάντα 
Μερικές φορές, ίσως πάρα πολύ. Όχι μόνο τα δικά σας, αλλά ακόμα και τα συναισθήματα των άλλων αρχίζουν να πλημμυρίζουν το μυαλό σας. Έχετε γίνει εξαιρετικά δεκτικοί σε κάθε είδους ενέργεια. Μερικές φορές, όταν η καρδιά σας κουράζεται από το βάρος των πολλών συναισθημάτων, αυτή η ικανότητα δεν είναι τόσο ευχάριστο δώρο. 

7.Είστε συνειδητοποιημένοι για κάτι και προσπαθήσετε να αφυπνίσετε και τους άλλους 
Πρόκειται για την επιθυμία να μοιραστείτε σπουδαία πράγματα. Δεν θέλετε να κρατήσετε αυτήν την εμπειρία για τον εαυτό σας. Ειδικά επειδή ξέρετε ότι η αφύπνιση έχει τη δύναμη να θεραπεύσει την ανθρωπότητα. Προσπαθείτε να το μεταδώσετε σε άλλους ανθρώπους, αλλά μπορεί να το απορρίψουν. Όλοι μαθαίνουν με τον χρόνο τους, και η αληθινή γνώση δεν μπορεί να εξαναγκαστεί. 

8.Παρατηρείτε σημάδια παντού 
Οι οιωνοί γίνονται πιο ορατοί. Σχετίζετε κάθε τι μικροσκοπικό με τον μακρόκοσμο. Κάθε εμπειρία σας συνδέεται με την ηθική και σας βοηθά να αναπτυχθείτε. 

9.Οι προτεραιότητες σας αρχίζουν να αλλάζουν 
Η αγάπη για τον εαυτό είναι σημαντική. Συνειδητοποιείτε ότι η πρώτη σας προτεραιότητα πρέπει να είναι ο εαυτός σας. Τα υλιστικά πράγματα δεν σας ενδιαφέρουν πλέον. Η οχτάωρη εργασία στο γραφείο, η βιαστική ολοκλήρωση των δουλειών της ζωής, το να ζείτε αποκλειστικά για την δουλειά. 

Τίποτα από αυτά δεν ελκύει την ψυχή σας. Πραγματοποιείτε το αληθινό σας κάλεσμα και προσπαθείτε να το αγκαλιάσετε και με τα 2 σας χέρια. Η αληθινή ευτυχία δεν μπορεί να βρεθεί εκτός αν αρχίσετε να οργανώνετε την ζωή σας και έχετε ξεκινήσει κάνοντας ακριβώς αυτό. 

10.Προσπαθείτε να βελτιώσετε τον εαυτό σας 
Είστε καλοσυνάτοι. Είστε μακριά από το τέλεια και αποδέχεστε τον εαυτό σας όπως είναι. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι ξεχνάτε τις ατέλειές σας. Επιδιώκετε συνεχώς να βελτιώνετε τις ικανότητές σας και να γίνεστε καλύτεροι κάθε μέρα που περνά. Η θεραπεία του κόσμου αποτελεί μέρος του μακροπρόθεσμου στόχου σας πλέον και ελπίζω ειλικρινά να τον φτάσετε. 

Αυτή η Αφύπνιση θα σας ωθήσει προς την γαλήνη. Μείνετε στην πορεία σας και μην τα παρατήσετε. Τα όνειρα και οι στόχοι σας βρίσκονται μπροστά στα μάτια σας και ξέρω ότι θα τα φτάσετε. Να έχετε δύναμη! Αυτός ο κόσμος και η ψυχή σας σας χρειάζονται! 




Μάγεια Τ.

Γιατί η μουσική μας προκαλεί έντονα συναισθήματα ;

«Χωρίς τη μουσική, η ζωή θα ήταν ένα λάθος» – Friedrich Nietzsche

Η μουσική έχει την μαγική ικανότητα να γεννά έντονες συναισθηματικές αντιδράσεις στους ακροατές της. Και είναι ακόμα πιο μαγικό το γεγονός ότι αυτή η ικανότητα είναι παγκόσμια και καθολική. Γιατί συγκινούμαστε από τη μουσική; Με ποιο τρόπο καταφέρνει να αναδύει συναισθήματα και απόλαυση; Τα ακόλουθα χαρακτηριστικά εξηγούν κάποια από τα συναισθηματικά μονοπάτια που χαράζουν οι νότες ενός τραγουδιού.

Γιατί η μουσική μας προκαλεί έντονα συναισθήματα;

1. Αναπόληση (Νοσταλγία)
Ακούγοντας τη μουσική που συνόδευσε ή σημάδεψε στο παρελθόν με κάποιο τρόπο κάποιο σημαντικό γεγονός της ζωής μας (π.χ. μια οικογενειακή γιορτή ή έναν γάμο), πυροδοτούμε μια βαθιά νοσταλγική συναισθηματική εμπειρία. Το συναίσθημα δεν βρίσκεται στη μουσική, αλλά σε αυτό που μας θυμίζει. 

Η δύναμη της μουσικής να ενεργοποιεί την αναπόληση αποκαλύπτεται όμορφα στην ταινία Casablanca για παράδειγμα, όπου ο Rick ζητά από τον πιανίστα του μπαρ του, τον Sam, να παίξει το «As time goes by», λόγω των αβάσταχτων συναισθημάτων της θλίψης και της απώλειας που ενεργοποιούνται από το κομμάτι αυτό.

2. Συγχρονίζοντας τις κινήσεις με τη μουσική
Ως ανθρώπινα όντα, έχουμε την ικανότητα και την τάση να συγχρονίζουμε τις κινήσεις του σώματός μας με εξωτερικά ρυθμικά ερεθίσματα, όπως με τη μουσική. Ο ρυθμός μπορεί να έχει ισχυρή επίδραση στην κίνηση, επειδή το ακουστικό σύστημα διαθέτει πολλές συνδέσεις με το κινητικό σύστημα στον εγκέφαλό μας. 

Αυτές οι συνδέσεις μας βοηθούν να εξηγήσουμε γιατί η μουσική συχνά μας ξεσηκώνει και μας κάνει να θέλουμε να χορέψουμε και γιατί νιώθουμε τη φυσική τάση να συγχρονιστούμε στο ρυθμό της. Ήχοι δυνατοί, ξαφνικοί και με γρήγορο ρυθμό παράγουν μια κατάσταση εγρήγορσης. Αντίθετα, η χαλαρωτική μουσική μειώνει το άγχος.

3. Η μουσική ως γλώσσα των συναισθημάτων
Η μουσική είναι ένα είδος γλώσσας των συναισθημάτων, με τα στοιχεία και τα μοτίβα του να αναπαριστούν διαφορετικά είδη. Οι άνθρωποι που δυσκολεύονται να εκφράσουν το συναίσθημά τους με λέξεις ορισμένες φορές νιώθουν πιο άνετα να τα εκφράσουν μέσω της μουσικής. Η μουσική έχει την ικανότητα να μιμηθεί τα συναισθήματα.

Τα προσωρινά μοτίβα της μουσικής αντανακλούν το συναισθηματικό μας κόσμο· την εμφάνιση ενός συναισθήματος, την εξέλιξή του, την κορύφωση και το τέλος του. Για παράδειγμα, ένας αργός ρυθμός ξεδιπλώνει με φυσικό τρόπο τη θλίψη, επειδή υπάρχει μια δομική ομοιότητα ανάμεσα στον αργό ρυθμό του συναισθήματος και στον αργό ρυθμό του κομματιού.

4. Συναισθηματική μετάδοση
Το φαινόμενο αυτό εμφανίζεται όταν η αντίληψη ενός συναισθήματος μπορεί να παράγει και σε εμάς το ίδιο συναίσθημα. Για παράδειγμα, συχνά συνοφρυωνόμαστε, όταν παρατηρούμε την ίδια έκφραση προσώπου σε κάποιον άλλο ή παρόμοιες εκφράσεις που δηλώνουν φόβο και θλίψη. Μία πλήρης μουσική εμπειρία περιλαμβάνει οπτικό, όσο και ακουστικό υλικό.

Οι οπτικές εκφάνσεις μιας ερμηνείας επηρεάζουν ιδιαίτερα την εμπειρία της μουσικής. Η χρήση των εκφράσεων του προσώπου στη μουσική είναι ζωτικής σημασίας για τη μετάδοση του συναισθηματικού νοσήματος της μουσικής. Η παρακολούθηση μιας λυπητερής ερμηνείας τσέλο μπορεί να παράγει μια αυθεντική κατάσταση νοσταλγίας και θλίψης στον ακροατή.

5. Η μουσική ως ένα «ακουστικό cheesecake»
O γνωσιακός ψυχολόγος Steven Pinker (1997) είχε χαρακτηρίσει τη μουσική ως «ακουστικό cheesecake». Από αυτή την άποψη, η μουσική είναι ένα κοκτέιλ ψυχαγωγικών ναρκωτικών, που εσωτερικεύουμε (καταναλώνουμε) μέσω των αυτιών μας, ώστε να πυροδοτήσουμε τα εγκεφαλικά μονοπάτια της απόλαυσης. 

Φυσικά, η μουσική δεν είναι ένα χάπι, που όταν καταποθεί, παράγει αναπόφευκτα μια δεδομένη κατάσταση. Ωστόσο, όπως άλλες ανταμοιβές (π.χ. φαγητό, σεξ και χρήματα), η απολαυστική μουσική ενεργοποιεί το σύστημα ανταμοιβής και απόλαυσης. Όταν ένα μουσικό κομμάτι μας αρέσει πολύ, θέλουμε να το ακούμε ξανά και ξανά και δεν το χορταίνουμε.

6. Μουσική προσδοκία
Αυτό που κάνει τη μουσική τόσο ισχυρή συναισθηματικά είναι η δημιουργία προσδοκίας. Οι έρευνες δείχνουν ότι η προσδοκία αποτελεί στοιχείο – κλειδί στην ενεργοποίηση του συστήματος ανταμοιβής και στη δημιουργία μουσικής απόλαυσης. Οι απροσδόκητες αλλαγές στην ένταση και στο ρυθμό ενός κομματιού είναι τα πρωταρχικά μέσα με τα οποία η μουσική προκαλεί μια ισχυρή συναισθηματική απόκριση στους ακροατές. 

Με αρκετή έκθεση, η διαφορά ανάμεσα στα προσδοκώμενα και στα πραγματικά γεγονότα μειώνεται τόσο που οι ακροατές αρχίζουν να προβλέπουν τη συνέχεια της μουσικής. Και σταδιακά η μουσική γίνεται λιγότερο απολαυστική.

7. Δέος, συγκίνηση και θαυμασμός
Η μουσική συχνά μας κάνει να θέλουμε να κλάψουμε, επειδή βιώνουμε θαυμασμό και έκπληξη. Το δέος περιγράφεται ως μια ευαισθησία απέναντι σε στοιχεία μεγαλείου, συνοδευμένα από μια αίσθηση έκπληξης και θαυμασμού από το αντικείμενο του μεγαλείου. 

Ως απόκριση σε αυτά τα συναισθήματα, μπορεί να ανατριχιάζουμε. Επίσης, ξυπνούν μέσα μας κίνητρα για βελτίωση του εαυτού και της κοινωνίας.




Πηγές
Ball, P (2010). The Music Instinct: How Music Works And Why We Can’t Do Without It? Oxford: Oxford University Press

Emmons, R.A. (2009). Gratitude. In D. Sander & K. R. Scherer, Eds., Oxford Companion to the Affective Sciences (p. 198). New York: Oxford University Press

Juslin P. N. (2013). From everyday emotions to aesthetic emotions: towards a unified theory of musical emotions. Phys. Life Rev. 10, 235–266

Thompson, William Forde (2015). Music, Thought, and Feeling: Understanding the Psychology of Music, 2nd ed. New york: Oxford University Press

Pinker, S. (1997). How the mind works. New York: W.W. Norton

Salimpoor, V. N., Zald, D. H., Zatorre, R. J., Dagher, A., and McIntosh, A. R. (2015). Predictions and the brain: how musical sounds become rewarding. Trends Cogn. Sci. 19, 86–91

Vuust P, Kringelbach ML. The pleasure of music. In: Kringelbach, Berridge, editors. Pleasures of the brain. Oxford, U.K.: Oxford University Press; 2010. pp. 255–269

Τρίτη 4 Σεπτεμβρίου 2018

Don’t worry be happy, μόνο κοιμηθείτε νωρίς...!!!!

Οι άνθρωποι που πέφτουν για ύπνο αργότερα και κοιμούνται γενικά λιγότερες ώρες κάνουν πιο πολλές αρνητικές σκέψεις και νοιώθουν πιο «πνιγμένοι» από τις καταστάσεις. 

Αυτά τουλάχιστον λένε οι ερευνητές Jacob Nota και Meredith Coles από το Binghamton University των Η.Π.Α. Επίσης παρατήρησαν ότι οι άνθρωποι αυτοί ασχολούνται υπερβολικά με το μέλλον και ότι συχνά αναμασούν το παρελθόν. 

Όλες αυτές οι σκέψεις είναι χαρακτηριστικές των ανθρώπων που υποφέρουν από αγχώδη διαταραχή, μετατραυματικό στρες, κατάθλιψη, κοινωνική φοβία ή ψυχαναγκασμό. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι τείνουν να παρουσιάζουν προβλήματα με τον ύπνο τους. 

Οι ερευνητές ζήτησαν από 100 νέους ενήλικες να συμπληρώσουν κάποια ερωτηματολόγια και να φέρουν σε πέρας «ασκήσεις» στον υπολογιστή. Έτσι μετρήθηκε το κατά πόσο οι συμμετέχοντες ανησυχούσαν, πάθαιναν εμμονή ή αναμασούσαν τα ίδια πράγματα, χαρακτηριστικά τα οποία συσχετίζονταν με τις αρνητικές σκέψεις. 

Επίσης, τους ρώτησαν αν ήταν πιο πολύ πρωινοί ή βραδινοί τύποι. Οι ερευνητές βρήκαν ότι όσοι κοιμόντουσαν λιγότερη ώρα και έπεφταν για ύπνο αργότερα ήταν πιο πιθανό να κάνουν επαναλαμβανόμενες αρνητικές σκέψεις από ότι άλλοι. Αυτό δηλαδή συνέβαινε και με όσους περιέγραψαν τους εαυτούς τους ως βραδινούς τύπους. 

Οι ερευνητές σύστησαν τον ύπνο που διαρκεί αρκετά και δεν διακόπτεται ως τη λύση για να αρχίσουμε να διώχνουμε τις αρνητικές σκέψεις που μας στοιχειώνουν τις νύχτες και βέβαια τη ζωή. 




Άννα Δάλλα 

Τα παιδικά τραύματα καθορίζουν τα κιλά μας ;

Μπορεί κάποια δυσάρεστη εμπειρία κατά την παιδική ηλικία να καθορίσει το σωματικό βάρος που θα έχουμε στην ενήλικη ζωή μας; Θετικά απαντούν οι επιστήμονες. 

Σύμφωνα με νέα αμερικανική έρευνα, τα κορίτσια, τα οποία στην παιδική ηλικία βιώνουν στρεσογόνες καταστάσεις στην οικογένεια, όπως ένα διαζύγιο, οικονομικές δυσκολίες, την απόλυση κάποιου γονέα, μια σοβαρή αρρώστια ή ένα περιστατικό θανάτου, έχουν πολλές πιθανότητες στην ενήλικη ζωή τους να αποκτήσουν περιττά κιλά και μάλιστα σε σύντομο χρονικό διάστημα καθώς επίσης και να υποφέρουν από κατάθλιψη σε αντίθεση με τα κορίτσια που μεγαλώνουν σε ένα πιο ασφαλές και ήρεμο οικογενειακό περιβάλλον.

Οι ερευνητές βέβαια επισημαίνουν ότι αυτές οι δυσάρεστες εμπειρίες μπορούν να επηρεάσουν μόνο το γυναικείο φύλο. Το βάρος των ανδρών δεν φαίνεται να επηρεάζεται από το στρες της παιδικής ή εφηβικής ηλικίας. Οι ειδικοί ισχυρίζονται ότι συνήθως τα αγόρια δεν κινδυνεύουν από την πρόσληψη περιττών κιλών, αλλά από τον εθισμό στο ποτό. 

«Το εντυπωσιακό είναι ότι το στρες της παιδικής ηλικίας είναι πιο καθοριστικό από το στρες της εφηβείας στο ζήτημα του σωματικού βάρος. Επίσης, έκπληξη προκαλεί και το πόσο διαφέρουν τα δύο φύλα στο θέμα αυτό», δήλωσε ο αναπληρωτής καθηγητής Κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν, Hui Liu.

Οι επιστήμονες εξέτασαν προσωπικά στοιχεία που αφορούσαν 3.617 ανθρώπους και τα οποία είχαν συγκεντρωθεί για τις ανάγκες μιας παλαιότερης έρευνας. Τότε οι ειδικοί είχαν παρακολουθήσει τους εθελοντές για ένα διάστημα 15 ετών και είχαν συγκεντρώσει, μεταξύ άλλων, στοιχεία που σχετίζονταν με περιστατικά άγχους που πιθανόν να είχαν βιώσει μέχρι την ηλικία των 16 ετών. 




Βάσω Παπασούλη 

Δευτέρα 3 Σεπτεμβρίου 2018

Κάθε φορά που γυρνάς από ένα ταξίδι δεν είσαι πια ο ίδιος άνθρωπος...!!!!

Δεν είναι δύσκολο να το καταλάβεις αν βρεθείς σε κάποια αίθουσα αφίξεων ή αναχωρήσεων ενός αεροδρομίου, άλλωστε βγάζει μάτι· σε κανέναν άλλο χώρο στον κόσμο δεν παρατηρεί κανείς μαζεμένο τόσο αληθινό συναίσθημα, τόσες ουσιαστικές αγκαλιές, τόση ατόφια προσμονή στα βλέμματα των παρευρισκομένων.

Γονείς αποχαιρετούν τα παιδιά τους, παρέες υποδέχονται τους φίλους τους, κατοικίδια κουνάνε την ουρά στους ιδιοκτήτες τους κι άνθρωποι ξανασμίγουν ή χωρίζονται μέσα στο χαμό. Είναι σχεδόν ασύλληπτο να βλέπεις τόση αλήθεια σε έναν κόσμο που ξεχάστηκε στην επιφάνεια του κι έγινε σκλαβάκι του εφήμερου, κι αυτό το μέρος αναμφίβολα υπάρχει για να μας υπενθυμίζει πως οι άνθρωποι δεν έχουν σταματήσει να νιώθουν και πως ίσως να γίνονται ακόμα θαύματα.

Επειδή τα αεροδρόμια έχουν κάτι μαγικό, μια ενέργεια καλά κρυμμένη στο βαθύ συμβολισμό τους. Δεν είναι απλά κτήρια, είναι πύλες στο χωροχρόνο, μέρη μετάβασης και προσωπικής ψυχικής ανακατανομής. 

Εκεί μέσα έχουν παρθεί μεγάλες αποφάσεις, φτιάχτηκαν και καταστράφηκαν καριέρες από «φεύγω» και «δεν πάω πουθενά» της στιγμής, σχέσεις τελείωσαν κι άλλες άρχισαν ξανά με μια αγκαλιά. 

Δεν έχει σημασία πόσο συχνά βρίσκεσαι εκεί, αν ταξιδεύεις συνέχεια ή μια στο τόσο, αρκεί να έχεις την ελάχιστη συναισθηματική ευφυΐα ώστε να ξέρεις να παρατηρείς τα μάτια και τις κινήσεις των ανθρώπων γύρω σου, να ξέρεις να τους διαβάζεις.

Η δυναμική ενέργεια που εκπέμπουν τα αεροδρόμια καθίσταται εμφανής πριν ακόμα φτάσεις εκεί, τόση είναι η ένταση που κρύβουν. Σκέψου λίγο· ίσως το βράδυ πριν το ταξίδι σου να μην κοιμηθείς καλά, ίσως να έχεις υπερένταση, ίσως στο δρόμο προς αυτά να σε πιάσει εκείνο το γνωστό σφίξιμο στο στομάχι που νιώθεις όταν πας να συναντήσεις κάποιον που αγαπάς πολύ κι έχεις να δεις καιρό. 

Νιώθεις με λίγα λόγια ανήσυχος, ζωντανός μα πάνω απ’ όλα ελεύθερος κι αυτό είναι συναίσθημα που σοκάρει ευχάριστα οποιονδήποτε συνήθισε με τον καιρό να ζει μια ζωή 9 με 5.

Είναι που τα ταξίδια με αεροπλάνο, κοντινά ή στην άλλη άκρη της γης, σηματοδοτούν τέλη κι αρχές με τέτοιο τρόπο που δεν μπορεί να το καταφέρει κανένα άλλο μέσο στη γη ή στο νερό. Άνθρωποι κλείνουν σελίδες κι ανοίγουν καινούριες, σε άλλες πόλεις, σε άλλες χώρες, ακόμα και σε άλλες ηπείρους. 

Αφήνουν πίσω τους ζωές στρωμένες, καθημερινότητες βολικές και πηγαίνουν να τα φτιάξουν όλα από την αρχή επειδή κάτι δεν τους έβγαινε σωστά στις πράξεις της ψυχής τους.

Κοιμούνται αλλού και ξυπνούν αλλού, βλέπουν τον κόσμο που ξέρουν από άλλες οπτικές γωνίες, βλέπουν ηλιοβασιλέματα, φωτισμένες πόλεις, βλέπουν την καθημερινότητα από ψηλά και τα προβλήματά τους να μικραίνουν όσο αυξάνονται τα πόδια που τους χωρίζουν από το έδαφος. 

Εκείνες τις ώρες οι άνθρωποι πετάνε χωρίς να τους κατηγορεί κανείς για αιθεροβασία κι αυτό, ξέρεις, δεν είναι μικρό πράγμα. Τα έχει ανάγκη τα φτερά ο άνθρωπος, από το πολύ περπάτημα χαζεύει, γι’ αυτό και τα σύννεφα έχουν τη δύναμη να τον ανακουφίζουν.

Όταν ταξιδεύεις στον αέρα μπορείς να αφήσεις πίσω σου χειμώνα και να προσγειωθείς σε καλοκαίρι, μπορεί και το αντίθετο, ακριβώς όπως γίνεται με τους κύκλους της ζωής σου. Αγκαλιάζεις την αλλαγή, την αποζητάς, καταλαβαίνεις σε τι βάθος κάνει κακό η ρουτίνα, δεν είσαι ποτέ ο ίδιος άνθρωπος που μπήκε στο αεροπλάνο όταν κατεβαίνεις. 

Ακριβώς επειδή την ώρα της πτήσης ασυναίσθητα συνειδητοποιείς όσα δε σου επιτρέπει η καθημερινότητα να συνειδητοποιήσεις για τον απλούστατο λόγο ότι, έστω και για λίγο, δεν είσαι πια κομμάτι της μα απλός παρατηρητής της.

Όλα, που λες, ξεκαθαρίζουν εκεί, πάνω από τα σύννεφα· εκεί πια σου είναι ξεκάθαρο τι θέλεις ν’ αφήσεις πίσω, από τι απομακρύνθηκες κι ελάφρυνε η ψυχή σου, καταλαβαίνεις ποιος είσαι και πού θες να πας. 

Κατανοείς τι αγαπάς, τι προσμένεις, πώς θέλεις να σε αγαπήσουν, σε ποιον θα ήθελες να λείπεις και πως όλο αυτό δεν αφορά μια απλή γεωγραφική μετάβαση, μα μια μετάβαση γενικότερη που σηματοδοτεί καινούριες σελίδες, λίγο ή πολύ κάθε φορά.

Πάνω απ’ όλα όμως καταλαβαίνεις πού θέλεις να γυρίσεις κι αυτό είναι το σημαντικότερο όλων· λένε πατρίδα σου είναι η χώρα στην οποία όταν προσγειώνεσαι δακρύζεις και κατά τη γνώμη μου δεν υπάρχει ορισμός ακριβέστερος από αυτόν. 

Κι αν θέλεις να τον πάμε ένα βήμα παραπέρα, θα έλεγε κανείς πως πατρίδα σου πρέπει να θεωρείται και η χαρά στο βλέμμα των ανθρώπων που μέτραγαν τις μέρες για την άφιξή σου. Σε αυτούς τους ανθρώπους να επιστρέφεις, επειδή όσο κι αν ταξιδεύεις στα σύννεφα, όσο κι αν ψάχνεις τη θέση σου στον κόσμο, αργά ή γρήγορα τα σύννεφα αυτά είναι που θα σου υποδείξουν πως εκείνοι ήταν πάντα το σπίτι σου.