10 Σημάδια ότι έχετε ανέβει επίπεδο και οι άλλοι δεν σας καταλαβαίνουν εξ'αιτίας της Πνευματικής σας Αφύπνισης...!!!!

Όταν είστε αφυπνισμένοι βλέπετε τον κόσμο με ένα διαφορετικό πρίσμα. Οι πνευματικοί σας ορίζοντες διευρύνονται για να συμπεριλάβουν τις καινούργιες σας διηγήσεις. Κάθε μέρα σας προσφέρεται με μια καινούργια γεύση. 

Αυτό έρχεται σε εσάς μόνο όταν είστε έτοιμοι. Μόλις διαφωτιστείτε, γίνεστε ένα διαφορετικό άτομο. Από αυτούς που επηρεάζονται, οι περισσότεροι βιώνουν την αφύπνιση σε υψηλό βαθμό. Όλες οι αισθητήριες αντιλήψεις σας επηρεάζονται. Οι άλλοι το βρίσκουν περίεργο, επειδή δεν μπορούν να βιώσουν αυτό που αισθάνεστε εσείς. 

Αυτά είναι δέκα πράγματα που κάνετε αφού αφυπνιστείτε (και οι φίλοι σας δεν ξέρουν το γιατί). 

1.Αναρωτιέστε τα πάντα για σας 

Ο κόσμος αρχίζει να βγάζει νόημα τώρα. Όλες οι δραστηριότητες και οι αποφάσεις σας είναι εξαιρετικά σημαντικές πλέον. Έχετε αρχίσει να αντιλαμβάνεστε την πραγματικότητα πολύ καλύτερα. Μπορείτε τώρα να ενώσετε τις τελείες και μην θεωρείτε την ζωή δεδομένη. 

2.Θέλετε να είστε μόνοι 

Η εσωτερική επίδραση έρχεται φυσικά σε όσους έχουν επίγνωση. Μόλις αισθανθείτε την ενέργεια που σας περιβάλλει, τείνετε να διαχωρίζεστε από το πλήθος. Είναι περισσότερο μια ασυνείδητη επιλογή. Δεν αφήνετε εσκεμμένα τα πάρτι ή τις συγκεντρώσεις. Η ανάγκη να μείνετε μόνοι υπερβαίνει τα πάντα. Ενώ μπορεί να προσβάλει τους ανθρώπους κοντά σας, καταλαβαίνετε ότι είναι απαραίτητο για να διατηρήσετε τη λογική σας. 

3.Θέλετε να μιλάτε για πιο πολύπλοκα θέματα 

Δεν είναι ένας τρόπος για να αναδείξετε την πνευματική πλευρά σας. Δεν προσπαθείτε να ανεβείτε σε μια φανταστική κοινωνική σκάλα. Καθώς πολλά πράγματα αρχίζουν να έχουν νόημα, ο κόσμος δεν μπορεί να είναι απλά μαύρος ή άσπρος. Η πλειοψηφία δεν θα σας καταλάβει. Κάποιοι μπορεί ακόμη και να πιστέψουν ότι είστε τρελοί. Αλλά ξέρετε πολύ καλά τι λέτε, και η πραγματικότητα είναι τόσο περίπλοκη όσο είναι. 

4.Εμπιστεύεστε το Σύμπαν 

Το Κάρμα είναι αληθινό. Πιστεύετε στην δύναμη που λειτουργεί σε όλον τον κόσμο. Το ένστικτο σας ποτέ δεν σας απογοητεύει και έχετε αρχίσει να το εμπιστεύεστε περισσότερο. Αυτό το Σύμπαν έχει ένα σχέδιο, ανεξάρτητα από το αν φαίνεται σαφές ή όχι αυτή τη στιγμή. 

5.Εμπιστεύεστε την διαίσθηση σας 

Η φύση σας μιλά, και δεν κάνει ποτέ λάθος. Έχετε αρχίσει να αφήνετε την φωνή μέσα σας να σας καθοδηγεί. Σας κατευθύνει συχνά από κακές αποφάσεις σε πολύ καλές. Είναι σαν την προσωπική σας σειρήνα, ώστε να μην παραστρατήσετε ποτέ. 

6.Νιώθετε τα πάντα 

Μερικές φορές, ίσως πάρα πολύ. Όχι μόνο τα δικά σας, αλλά ακόμα και τα συναισθήματα των άλλων αρχίζουν να πλημμυρίζουν το μυαλό σας. Έχετε γίνει εξαιρετικά δεκτικοί σε κάθε είδους ενέργεια. Μερικές φορές, όταν η καρδιά σας κουράζεται από το βάρος των πολλών συναισθημάτων, αυτή η ικανότητα δεν είναι τόσο ευχάριστο δώρο. 

7.Είστε συνειδητοποιημένοι για κάτι και προσπαθήσετε να αφυπνίσετε και τους άλλους 

Πρόκειται για την επιθυμία να μοιραστείτε σπουδαία πράγματα. Δεν θέλετε να κρατήσετε αυτήν την εμπειρία για τον εαυτό σας. Ειδικά επειδή ξέρετε ότι η αφύπνιση έχει τη δύναμη να θεραπεύσει την ανθρωπότητα. Προσπαθείτε να το μεταδώσετε σε άλλους ανθρώπους, αλλά μπορεί να το απορρίψουν. Όλοι μαθαίνουν με τον χρόνο τους, και η αληθινή γνώση δεν μπορεί να εξαναγκαστεί. 

8.Παρατηρείτε σημάδια παντού 

Οι οιωνοί γίνονται πιο ορατοί. Σχετίζετε κάθε τι μικροσκοπικό με τον μακρόκοσμο. Κάθε εμπειρία σας συνδέεται με την ηθική και σας βοηθά να αναπτυχθείτε. 

9.Οι προτεραιότητες σας αρχίζουν να αλλάζουν 

Η αγάπη για τον εαυτό είναι σημαντική. Συνειδητοποιείτε ότι η πρώτη σας προτεραιότητα πρέπει να είναι ο εαυτός σας. Τα υλιστικά πράγματα δεν σας ενδιαφέρουν πλέον. Η οχτάωρη εργασία στο γραφείο, η βιαστική ολοκλήρωση των δουλειών της ζωής, το να ζείτε αποκλειστικά για την δουλειά. 

Τίποτα από αυτά δεν ελκύει την ψυχή σας. Πραγματοποιείτε το αληθινό σας κάλεσμα και προσπαθείτε να το αγκαλιάσετε και με τα 2 σας χέρια. Η αληθινή ευτυχία δεν μπορεί να βρεθεί εκτός αν αρχίσετε να οργανώνετε την ζωή σας και έχετε ξεκινήσει κάνοντας ακριβώς αυτό. 

10.Προσπαθείτε να βελτιώσετε τον εαυτό σας 

Είστε καλοσυνάτοι. Είστε μακριά από το τέλεια και αποδέχεστε τον εαυτό σας όπως είναι. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι ξεχνάτε τις ατέλειές σας. Επιδιώκετε συνεχώς να βελτιώνετε τις ικανότητές σας και να γίνεστε καλύτεροι κάθε μέρα που περνά. Η θεραπεία του κόσμου αποτελεί μέρος του μακροπρόθεσμου στόχου σας πλέον και ελπίζω ειλικρινά να τον φτάσετε. 

Αυτή η Αφύπνιση θα σας ωθήσει προς την γαλήνη. Μείνετε στην πορεία σας και μην τα παρατήσετε. Τα όνειρα και οι στόχοι σας βρίσκονται μπροστά στα μάτια σας και ξέρω ότι θα τα φτάσετε. Να έχετε δύναμη! Αυτός ο κόσμος και η ψυχή σας σας χρειάζονται! 

Μάγεια Τ.

awakengr.com

https://www.diadrastika.com

Γιατί η μουσική μας προκαλεί έντονα συναισθήματα ;

«Χωρίς τη μουσική, η ζωή θα ήταν ένα λάθος» – Friedrich Nietzsche

Η μουσική έχει την μαγική ικανότητα να γεννά έντονες συναισθηματικές αντιδράσεις στους ακροατές της. Και είναι ακόμα πιο μαγικό το γεγονός ότι αυτή η ικανότητα είναι παγκόσμια και καθολική. Γιατί συγκινούμαστε από τη μουσική; Με ποιο τρόπο καταφέρνει να αναδύει συναισθήματα και απόλαυση; Τα ακόλουθα χαρακτηριστικά εξηγούν κάποια από τα συναισθηματικά μονοπάτια που χαράζουν οι νότες ενός τραγουδιού.

Γιατί η μουσική μας προκαλεί έντονα συναισθήματα;

1. Αναπόληση (Νοσταλγία)

Ακούγοντας τη μουσική που συνόδευσε ή σημάδεψε στο παρελθόν με κάποιο τρόπο κάποιο σημαντικό γεγονός της ζωής μας (π.χ. μια οικογενειακή γιορτή ή έναν γάμο), πυροδοτούμε μια βαθιά νοσταλγική συναισθηματική εμπειρία. Το συναίσθημα δεν βρίσκεται στη μουσική, αλλά σε αυτό που μας θυμίζει. 

Η δύναμη της μουσικής να ενεργοποιεί την αναπόληση αποκαλύπτεται όμορφα στην ταινία Casablanca για παράδειγμα, όπου ο Rick ζητά από τον πιανίστα του μπαρ του, τον Sam, να παίξει το «As time goes by», λόγω των αβάσταχτων συναισθημάτων της θλίψης και της απώλειας που ενεργοποιούνται από το κομμάτι αυτό.

2. Συγχρονίζοντας τις κινήσεις με τη μουσική

Ως ανθρώπινα όντα, έχουμε την ικανότητα και την τάση να συγχρονίζουμε τις κινήσεις του σώματός μας με εξωτερικά ρυθμικά ερεθίσματα, όπως με τη μουσική. Ο ρυθμός μπορεί να έχει ισχυρή επίδραση στην κίνηση, επειδή το ακουστικό σύστημα διαθέτει πολλές συνδέσεις με το κινητικό σύστημα στον εγκέφαλό μας. 

Αυτές οι συνδέσεις μας βοηθούν να εξηγήσουμε γιατί η μουσική συχνά μας ξεσηκώνει και μας κάνει να θέλουμε να χορέψουμε και γιατί νιώθουμε τη φυσική τάση να συγχρονιστούμε στο ρυθμό της. Ήχοι δυνατοί, ξαφνικοί και με γρήγορο ρυθμό παράγουν μια κατάσταση εγρήγορσης. Αντίθετα, η χαλαρωτική μουσική μειώνει το άγχος.

3. Η μουσική ως γλώσσα των συναισθημάτων

Η μουσική είναι ένα είδος γλώσσας των συναισθημάτων, με τα στοιχεία και τα μοτίβα του να αναπαριστούν διαφορετικά είδη. Οι άνθρωποι που δυσκολεύονται να εκφράσουν το συναίσθημά τους με λέξεις ορισμένες φορές νιώθουν πιο άνετα να τα εκφράσουν μέσω της μουσικής. Η μουσική έχει την ικανότητα να μιμηθεί τα συναισθήματα.

Τα προσωρινά μοτίβα της μουσικής αντανακλούν το συναισθηματικό μας κόσμο· την εμφάνιση ενός συναισθήματος, την εξέλιξή του, την κορύφωση και το τέλος του. Για παράδειγμα, ένας αργός ρυθμός ξεδιπλώνει με φυσικό τρόπο τη θλίψη, επειδή υπάρχει μια δομική ομοιότητα ανάμεσα στον αργό ρυθμό του συναισθήματος και στον αργό ρυθμό του κομματιού.

4. Συναισθηματική μετάδοση

Το φαινόμενο αυτό εμφανίζεται όταν η αντίληψη ενός συναισθήματος μπορεί να παράγει και σε εμάς το ίδιο συναίσθημα. Για παράδειγμα, συχνά συνοφρυωνόμαστε, όταν παρατηρούμε την ίδια έκφραση προσώπου σε κάποιον άλλο ή παρόμοιες εκφράσεις που δηλώνουν φόβο και θλίψη. Μία πλήρης μουσική εμπειρία περιλαμβάνει οπτικό, όσο και ακουστικό υλικό.

Οι οπτικές εκφάνσεις μιας ερμηνείας επηρεάζουν ιδιαίτερα την εμπειρία της μουσικής. Η χρήση των εκφράσεων του προσώπου στη μουσική είναι ζωτικής σημασίας για τη μετάδοση του συναισθηματικού νοσήματος της μουσικής. Η παρακολούθηση μιας λυπητερής ερμηνείας τσέλο μπορεί να παράγει μια αυθεντική κατάσταση νοσταλγίας και θλίψης στον ακροατή.

5. Η μουσική ως ένα «ακουστικό cheesecake»

O γνωσιακός ψυχολόγος Steven Pinker (1997) είχε χαρακτηρίσει τη μουσική ως «ακουστικό cheesecake». Από αυτή την άποψη, η μουσική είναι ένα κοκτέιλ ψυχαγωγικών ναρκωτικών, που εσωτερικεύουμε (καταναλώνουμε) μέσω των αυτιών μας, ώστε να πυροδοτήσουμε τα εγκεφαλικά μονοπάτια της απόλαυσης. 

Φυσικά, η μουσική δεν είναι ένα χάπι, που όταν καταποθεί, παράγει αναπόφευκτα μια δεδομένη κατάσταση. Ωστόσο, όπως άλλες ανταμοιβές (π.χ. φαγητό, σεξ και χρήματα), η απολαυστική μουσική ενεργοποιεί το σύστημα ανταμοιβής και απόλαυσης. Όταν ένα μουσικό κομμάτι μας αρέσει πολύ, θέλουμε να το ακούμε ξανά και ξανά και δεν το χορταίνουμε.

6. Μουσική προσδοκία

Αυτό που κάνει τη μουσική τόσο ισχυρή συναισθηματικά είναι η δημιουργία προσδοκίας. Οι έρευνες δείχνουν ότι η προσδοκία αποτελεί στοιχείο – κλειδί στην ενεργοποίηση του συστήματος ανταμοιβής και στη δημιουργία μουσικής απόλαυσης. Οι απροσδόκητες αλλαγές στην ένταση και στο ρυθμό ενός κομματιού είναι τα πρωταρχικά μέσα με τα οποία η μουσική προκαλεί μια ισχυρή συναισθηματική απόκριση στους ακροατές. 

Με αρκετή έκθεση, η διαφορά ανάμεσα στα προσδοκώμενα και στα πραγματικά γεγονότα μειώνεται τόσο που οι ακροατές αρχίζουν να προβλέπουν τη συνέχεια της μουσικής. Και σταδιακά η μουσική γίνεται λιγότερο απολαυστική.

7. Δέος, συγκίνηση και θαυμασμός

Η μουσική συχνά μας κάνει να θέλουμε να κλάψουμε, επειδή βιώνουμε θαυμασμό και έκπληξη. Το δέος περιγράφεται ως μια ευαισθησία απέναντι σε στοιχεία μεγαλείου, συνοδευμένα από μια αίσθηση έκπληξης και θαυμασμού από το αντικείμενο του μεγαλείου. 

Ως απόκριση σε αυτά τα συναισθήματα, μπορεί να ανατριχιάζουμε. Επίσης, ξυπνούν μέσα μας κίνητρα για βελτίωση του εαυτού και της κοινωνίας.

Πηγές

Ball, P (2010). The Music Instinct: How Music Works And Why We Can’t Do Without It? Oxford: Oxford University Press

Emmons, R.A. (2009). Gratitude. In D. Sander & K. R. Scherer, Eds., Oxford Companion to the Affective Sciences (p. 198). New York: Oxford University Press

Juslin P. N. (2013). From everyday emotions to aesthetic emotions: towards a unified theory of musical emotions. Phys. Life Rev. 10, 235–266

Thompson, William Forde (2015). Music, Thought, and Feeling: Understanding the Psychology of Music, 2nd ed. New york: Oxford University Press

Pinker, S. (1997). How the mind works. New York: W.W. Norton

Salimpoor, V. N., Zald, D. H., Zatorre, R. J., Dagher, A., and McIntosh, A. R. (2015). Predictions and the brain: how musical sounds become rewarding. Trends Cogn. Sci. 19, 86–91

Vuust P, Kringelbach ML. The pleasure of music. In: Kringelbach, Berridge, editors. Pleasures of the brain. Oxford, U.K.: Oxford University Press; 2010. pp. 255–269

enallaktikidrasi.com

http://thesecretrealtruth.blogspot.com

Don’t worry be happy, μόνο κοιμηθείτε νωρίς...!!!!

Οι άνθρωποι που πέφτουν για ύπνο αργότερα και κοιμούνται γενικά λιγότερες ώρες κάνουν πιο πολλές αρνητικές σκέψεις και νοιώθουν πιο «πνιγμένοι» από τις καταστάσεις. 

Αυτά τουλάχιστον λένε οι ερευνητές Jacob Nota και Meredith Coles από το Binghamton University των Η.Π.Α. Επίσης παρατήρησαν ότι οι άνθρωποι αυτοί ασχολούνται υπερβολικά με το μέλλον και ότι συχνά αναμασούν το παρελθόν. 

Όλες αυτές οι σκέψεις είναι χαρακτηριστικές των ανθρώπων που υποφέρουν από αγχώδη διαταραχή, μετατραυματικό στρες, κατάθλιψη, κοινωνική φοβία ή ψυχαναγκασμό. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι τείνουν να παρουσιάζουν προβλήματα με τον ύπνο τους. 

Οι ερευνητές ζήτησαν από 100 νέους ενήλικες να συμπληρώσουν κάποια ερωτηματολόγια και να φέρουν σε πέρας «ασκήσεις» στον υπολογιστή. Έτσι μετρήθηκε το κατά πόσο οι συμμετέχοντες ανησυχούσαν, πάθαιναν εμμονή ή αναμασούσαν τα ίδια πράγματα, χαρακτηριστικά τα οποία συσχετίζονταν με τις αρνητικές σκέψεις. 

Επίσης, τους ρώτησαν αν ήταν πιο πολύ πρωινοί ή βραδινοί τύποι. Οι ερευνητές βρήκαν ότι όσοι κοιμόντουσαν λιγότερη ώρα και έπεφταν για ύπνο αργότερα ήταν πιο πιθανό να κάνουν επαναλαμβανόμενες αρνητικές σκέψεις από ότι άλλοι. Αυτό δηλαδή συνέβαινε και με όσους περιέγραψαν τους εαυτούς τους ως βραδινούς τύπους. 

Οι ερευνητές σύστησαν τον ύπνο που διαρκεί αρκετά και δεν διακόπτεται ως τη λύση για να αρχίσουμε να διώχνουμε τις αρνητικές σκέψεις που μας στοιχειώνουν τις νύχτες και βέβαια τη ζωή. 

Άννα Δάλλα 

http://www.vita.gr

Τα παιδικά τραύματα καθορίζουν τα κιλά μας ;

Μπορεί κάποια δυσάρεστη εμπειρία κατά την παιδική ηλικία να καθορίσει το σωματικό βάρος που θα έχουμε στην ενήλικη ζωή μας; Θετικά απαντούν οι επιστήμονες. 

Σύμφωνα με νέα αμερικανική έρευνα, τα κορίτσια, τα οποία στην παιδική ηλικία βιώνουν στρεσογόνες καταστάσεις στην οικογένεια, όπως ένα διαζύγιο, οικονομικές δυσκολίες, την απόλυση κάποιου γονέα, μια σοβαρή αρρώστια ή ένα περιστατικό θανάτου, έχουν πολλές πιθανότητες στην ενήλικη ζωή τους να αποκτήσουν περιττά κιλά και μάλιστα σε σύντομο χρονικό διάστημα καθώς επίσης και να υποφέρουν από κατάθλιψη σε αντίθεση με τα κορίτσια που μεγαλώνουν σε ένα πιο ασφαλές και ήρεμο οικογενειακό περιβάλλον.

Οι ερευνητές βέβαια επισημαίνουν ότι αυτές οι δυσάρεστες εμπειρίες μπορούν να επηρεάσουν μόνο το γυναικείο φύλο. Το βάρος των ανδρών δεν φαίνεται να επηρεάζεται από το στρες της παιδικής ή εφηβικής ηλικίας. Οι ειδικοί ισχυρίζονται ότι συνήθως τα αγόρια δεν κινδυνεύουν από την πρόσληψη περιττών κιλών, αλλά από τον εθισμό στο ποτό. 

«Το εντυπωσιακό είναι ότι το στρες της παιδικής ηλικίας είναι πιο καθοριστικό από το στρες της εφηβείας στο ζήτημα του σωματικού βάρος. Επίσης, έκπληξη προκαλεί και το πόσο διαφέρουν τα δύο φύλα στο θέμα αυτό», δήλωσε ο αναπληρωτής καθηγητής Κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν, Hui Liu.

Οι επιστήμονες εξέτασαν προσωπικά στοιχεία που αφορούσαν 3.617 ανθρώπους και τα οποία είχαν συγκεντρωθεί για τις ανάγκες μιας παλαιότερης έρευνας. Τότε οι ειδικοί είχαν παρακολουθήσει τους εθελοντές για ένα διάστημα 15 ετών και είχαν συγκεντρώσει, μεταξύ άλλων, στοιχεία που σχετίζονταν με περιστατικά άγχους που πιθανόν να είχαν βιώσει μέχρι την ηλικία των 16 ετών. 

Βάσω Παπασούλη 

http://www.vita.gr

Κάθε φορά που γυρνάς από ένα ταξίδι δεν είσαι πια ο ίδιος άνθρωπος...!!!!

Δεν είναι δύσκολο να το καταλάβεις αν βρεθείς σε κάποια αίθουσα αφίξεων ή αναχωρήσεων ενός αεροδρομίου, άλλωστε βγάζει μάτι· σε κανέναν άλλο χώρο στον κόσμο δεν παρατηρεί κανείς μαζεμένο τόσο αληθινό συναίσθημα, τόσες ουσιαστικές αγκαλιές, τόση ατόφια προσμονή στα βλέμματα των παρευρισκομένων.

Γονείς αποχαιρετούν τα παιδιά τους, παρέες υποδέχονται τους φίλους τους, κατοικίδια κουνάνε την ουρά στους ιδιοκτήτες τους κι άνθρωποι ξανασμίγουν ή χωρίζονται μέσα στο χαμό. Είναι σχεδόν ασύλληπτο να βλέπεις τόση αλήθεια σε έναν κόσμο που ξεχάστηκε στην επιφάνεια του κι έγινε σκλαβάκι του εφήμερου, κι αυτό το μέρος αναμφίβολα υπάρχει για να μας υπενθυμίζει πως οι άνθρωποι δεν έχουν σταματήσει να νιώθουν και πως ίσως να γίνονται ακόμα θαύματα.

Επειδή τα αεροδρόμια έχουν κάτι μαγικό, μια ενέργεια καλά κρυμμένη στο βαθύ συμβολισμό τους. Δεν είναι απλά κτήρια, είναι πύλες στο χωροχρόνο, μέρη μετάβασης και προσωπικής ψυχικής ανακατανομής. 

Εκεί μέσα έχουν παρθεί μεγάλες αποφάσεις, φτιάχτηκαν και καταστράφηκαν καριέρες από «φεύγω» και «δεν πάω πουθενά» της στιγμής, σχέσεις τελείωσαν κι άλλες άρχισαν ξανά με μια αγκαλιά. 

Δεν έχει σημασία πόσο συχνά βρίσκεσαι εκεί, αν ταξιδεύεις συνέχεια ή μια στο τόσο, αρκεί να έχεις την ελάχιστη συναισθηματική ευφυΐα ώστε να ξέρεις να παρατηρείς τα μάτια και τις κινήσεις των ανθρώπων γύρω σου, να ξέρεις να τους διαβάζεις.

Η δυναμική ενέργεια που εκπέμπουν τα αεροδρόμια καθίσταται εμφανής πριν ακόμα φτάσεις εκεί, τόση είναι η ένταση που κρύβουν. Σκέψου λίγο· ίσως το βράδυ πριν το ταξίδι σου να μην κοιμηθείς καλά, ίσως να έχεις υπερένταση, ίσως στο δρόμο προς αυτά να σε πιάσει εκείνο το γνωστό σφίξιμο στο στομάχι που νιώθεις όταν πας να συναντήσεις κάποιον που αγαπάς πολύ κι έχεις να δεις καιρό. 

Νιώθεις με λίγα λόγια ανήσυχος, ζωντανός μα πάνω απ’ όλα ελεύθερος κι αυτό είναι συναίσθημα που σοκάρει ευχάριστα οποιονδήποτε συνήθισε με τον καιρό να ζει μια ζωή 9 με 5.

Είναι που τα ταξίδια με αεροπλάνο, κοντινά ή στην άλλη άκρη της γης, σηματοδοτούν τέλη κι αρχές με τέτοιο τρόπο που δεν μπορεί να το καταφέρει κανένα άλλο μέσο στη γη ή στο νερό. Άνθρωποι κλείνουν σελίδες κι ανοίγουν καινούριες, σε άλλες πόλεις, σε άλλες χώρες, ακόμα και σε άλλες ηπείρους. 

Αφήνουν πίσω τους ζωές στρωμένες, καθημερινότητες βολικές και πηγαίνουν να τα φτιάξουν όλα από την αρχή επειδή κάτι δεν τους έβγαινε σωστά στις πράξεις της ψυχής τους.

Κοιμούνται αλλού και ξυπνούν αλλού, βλέπουν τον κόσμο που ξέρουν από άλλες οπτικές γωνίες, βλέπουν ηλιοβασιλέματα, φωτισμένες πόλεις, βλέπουν την καθημερινότητα από ψηλά και τα προβλήματά τους να μικραίνουν όσο αυξάνονται τα πόδια που τους χωρίζουν από το έδαφος. 

Εκείνες τις ώρες οι άνθρωποι πετάνε χωρίς να τους κατηγορεί κανείς για αιθεροβασία κι αυτό, ξέρεις, δεν είναι μικρό πράγμα. Τα έχει ανάγκη τα φτερά ο άνθρωπος, από το πολύ περπάτημα χαζεύει, γι’ αυτό και τα σύννεφα έχουν τη δύναμη να τον ανακουφίζουν.

Όταν ταξιδεύεις στον αέρα μπορείς να αφήσεις πίσω σου χειμώνα και να προσγειωθείς σε καλοκαίρι, μπορεί και το αντίθετο, ακριβώς όπως γίνεται με τους κύκλους της ζωής σου. Αγκαλιάζεις την αλλαγή, την αποζητάς, καταλαβαίνεις σε τι βάθος κάνει κακό η ρουτίνα, δεν είσαι ποτέ ο ίδιος άνθρωπος που μπήκε στο αεροπλάνο όταν κατεβαίνεις. 

Ακριβώς επειδή την ώρα της πτήσης ασυναίσθητα συνειδητοποιείς όσα δε σου επιτρέπει η καθημερινότητα να συνειδητοποιήσεις για τον απλούστατο λόγο ότι, έστω και για λίγο, δεν είσαι πια κομμάτι της μα απλός παρατηρητής της.

Όλα, που λες, ξεκαθαρίζουν εκεί, πάνω από τα σύννεφα· εκεί πια σου είναι ξεκάθαρο τι θέλεις ν’ αφήσεις πίσω, από τι απομακρύνθηκες κι ελάφρυνε η ψυχή σου, καταλαβαίνεις ποιος είσαι και πού θες να πας. 

Κατανοείς τι αγαπάς, τι προσμένεις, πώς θέλεις να σε αγαπήσουν, σε ποιον θα ήθελες να λείπεις και πως όλο αυτό δεν αφορά μια απλή γεωγραφική μετάβαση, μα μια μετάβαση γενικότερη που σηματοδοτεί καινούριες σελίδες, λίγο ή πολύ κάθε φορά.

Πάνω απ’ όλα όμως καταλαβαίνεις πού θέλεις να γυρίσεις κι αυτό είναι το σημαντικότερο όλων· λένε πατρίδα σου είναι η χώρα στην οποία όταν προσγειώνεσαι δακρύζεις και κατά τη γνώμη μου δεν υπάρχει ορισμός ακριβέστερος από αυτόν. 

Κι αν θέλεις να τον πάμε ένα βήμα παραπέρα, θα έλεγε κανείς πως πατρίδα σου πρέπει να θεωρείται και η χαρά στο βλέμμα των ανθρώπων που μέτραγαν τις μέρες για την άφιξή σου. Σε αυτούς τους ανθρώπους να επιστρέφεις, επειδή όσο κι αν ταξιδεύεις στα σύννεφα, όσο κι αν ψάχνεις τη θέση σου στον κόσμο, αργά ή γρήγορα τα σύννεφα αυτά είναι που θα σου υποδείξουν πως εκείνοι ήταν πάντα το σπίτι σου.

Συντάκτης: Φρόσω Μαγκαφοπούλου

pillowfights.gr

http://thesecretrealtruth.blogspot.com

Ο δικός μου αγράμματος άνθρωπος ήταν πολύ πιο μορφωμένος από πολλούς γραμματιζούμενους εκεί έξω. Είχε παιδεία. Όχι πτυχία...!!!!

«Μεγάλωσε, λένε, όλα τα αδέλφια του. Τέσσερα στον αριθμό κι ένας εκείνος, πέντε παρακαλώ. Έζησε πόλεμο, κακουχίες, πείνασε, αγάπησε, παντρεύτηκε κι έκανε τέσσερα παιδιά. Οι μεγαλύτερες αγάπες της ζωής του. Αν τον έβλεπες, ποτέ σου δε θα φανταζόσουν τι είχε περάσει. Ευθυτενής, καμαρωτό περπάτημα, ψάθινο καπελάκι, χαμόγελο στα μάτια και καραμέλες στην τσέπη.

Ποτέ δεν τον άκουσα να υψώνει τον τόνο της φωνής του. Όταν τον έπνιγε το δίκιο, γούρλωνε τα μάτια για να καταλάβεις πως έχει νεύρα. Μέχρι εκεί. Ακόμη κι αν δεν είχε λόγους να ξεσπάσει, πάντα του έδινε η γυναίκα του αρκετούς. 

Εκείνος, όμως, βράχος ακλόνητος, ο ορισμός της ηρεμίας και της καλοσύνης. Τη δικαιολογούσε ακόμη και τις φορές που είχε ολοφάνερο άδικο. «Άστη. Έχει περάσει πολλά», έλεγε ο άνθρωπος που είχε περάσει περισσότερα.

Μια μέρα, θέλοντας να δείξω πόσο με είχε εντυπωσιάσει γύρισα και είπα πόσο υπέροχος άνθρωπος είναι, παρόλο που είναι αμόρφωτος. Ακόμη, θυμάμαι το βλέμμα της μάνας μου. «Ο παππούς σου μπορεί να μην ξέρει πολλά γράμματα αλλά είναι ο πιο μορφωμένος άνθρωπος που ξέρω». 

Ήταν αυτή της η πρόταση που έσκασε σαν χαστούκι στο πρόσωπό μου και με έκανε να καταλάβω τη διαφορά μεταξύ του αγράμματου και του αμόρφωτου.

Βλέπεις, συνηθίσαμε να τα ταυτίζουμε. Αγράμματος κι αμόρφωτος το ίδιο και το αυτό. Βάλαμε σε ένα τσουβάλι όσους δεν μπόρεσαν να μάθουν γράμματα, να γίνουν πρώτοι μαθητές, να σπουδάσουν, και σε ένα άλλο όσους φόρτωσαν τους τοίχους με πτυχία κι ακαδημαϊκές γνώσεις. 

Τους κατηγοριοποιήσαμε τους μεν, χαμηλά στην κοινωνική μας βαθμίδα και τους δε, ψηλά. Έτσι, μάθαμε να ορίζουμε την αξία των ανθρώπων. Από τα χαρτιά που συνέλλεξαν στη διαδρομή τους.

Κι όμως, υπάρχουν άνθρωποι με γνώσεις και βραβεία που δε συναντήθηκαν ποτέ με την κοινωνική μόρφωση. Δεν ξέρουν να φερθούν, δεν ξέρουν να μιλήσουν, μήτε να ανταπεξέλθουν στις δυσκολίες που ήρθαν στο διάβα τους. Δεν ήταν στη διδακτική τους ύλη αυτά. 

Είναι εκείνοι που συχνά, σνομπάρουν τους «αμόρφωτους» στον περίγυρό τους γιατί τους χαλάνε το image. Η αλήθεια είναι πως δεν τους φτάνουν ούτε στο μικρό τους δακτυλάκι γιατί ποτέ δεν μπόρεσαν να καταλάβουν πως καμία σχέση δεν έχει η ουσιαστική μόρφωση με τις ξερές γνώσεις που έμαθαν στα θρανία. 

Είναι κάτι περισσότερο από αυτό. Είναι πλάσιμο προσωπικότητας και πλήθος ηθικών αξιών που δε γράφονται σε κανένα βιβλίο.

Ο αγράμματος μπορεί να δυσκολεύτηκε να μάθει γράψιμο αλλά ποτέ δε ζήλεψε τον κόπο άλλων ανθρώπων. Ήξερε πως όλα γίνονται με μόχθο και σκληρή δουλειά.

Ο αγράμματος σιχαίνεται την αδικία και το συμφέρον στους ανθρώπους. Προστατεύει πάντα τους πιο αδύναμους, όσους δεν είναι σε θέση να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους.

Ο αγράμματος μπορεί να υπογράφει με σταυρό αλλά τιμάει την υπογραφή του γιατί γνωρίζει τη σημασία της. Μπορεί να μην αρίστευσε σε μεγάλα εκπαιδευτικά ιδρύματα αλλά πήρε από νωρίς εφόδια που τον βοήθησαν να επιβιώσει.

Ο αγράμματος ξέρει να αγαπά δίχως να περιμένει ανταπόδοση. Αγαπά αληθινά κι αυτό είναι αρκετό. Βλέπει το καλό στους άλλους ακόμη κι όταν εκείνοι δεν το βλέπουν γιατί γνωρίζει πως οι δυσκολίες φέρνουν χαρές και οι χαρές δυσκολίες.

Ο αγράμματος είναι διακριτικός κι ευγενής. Δε ρωτά, δε φέρνει σε δύσκολη θέση. Ξέρει να διαβάζει τα μάτια. Από εκεί αντλεί πληροφορίες χωρίς να χρειαστεί να του μιλήσεις.

Μοιράζει τις συμβουλές του για να βοηθήσει πραγματικά κι όχι για να κάνει τον καμπόσο. Δε σου τρίβει στην μούρη την εμπειρία του. Σε αφήνει να κάνεις τα δικά σου λάθη γνωρίζοντας πώς θα είναι πάντα εκεί.

Ο αγράμματος είναι άξιος. Πιάνουν τα χέρια του. Κάνει δουλειές χωρίς να βαρυγκωμά, προσφέρει έργο όπου χρειάζεται, χαμογελά δυνατά και κλαίει βουβά. Δε θέλει να γίνεται βάρος στους δικούς του αλλά βρίσκεται κοντά ακόμη κι όταν είναι μακριά.

Ο αγράμματος άνθρωπος μπορεί να μην έμαθε μαθηματικά αλλά είναι δίκαιος στις συναλλαγές του. Μπορεί να μην ξέρει καλούς τρόπους αλλά το σπίτι του είναι πάντα ανοιχτό. Μπορεί να μην έγινε δάσκαλος αλλά ποτέ δε σήκωσε χέρι στα παιδιά του. Μπορεί να μη γύρισε όλο τον κόσμο αλλά μάζεψε σοφία από τις πιο μικρές στιγμές της ζωής του.

Ο δικός μου αγράμματος άνθρωπος ήταν πολύ πιο μορφωμένος από πολλούς γραμματιζούμενους εκεί έξω. Είχε παιδεία. Όχι πτυχία».  

mindthetrap.gr

http://thesecretrealtruth.blogspot.com

«Ποτέ άλλοτε οι στέγες των σπιτιών των ανθρώπων δεν ήταν τόσο κοντά και οι καρδιές τους τόσο μακριά»...!!!!

«Ποτέ άλλοτε οι στέγες των σπιτιών των ανθρώπων δεν ήταν τόσο κοντά η μία στην άλλη, όσο είναι σήμερα. Και ποτέ άλλοτε οι καρδιές των ανθρώπων δεν ήταν τόσο μακριά η μία από την άλλη, όσο είναι σήμερα» σημειώνει πριν χρόνια ο Αντώνης Σαμαράκης σε ένα βιβλίο του με τίτλο Ζητείται Ελπίς.

Σκέφτομαι ποιοι παράγοντες απομακρύνουν τις καρδιές των ανθρώπων; Είναι πολλοί και ποικίλοι κατά περίπτωση. Ωστόσο ο παρονομαστής μπορεί να είναι κοινός. «Φοράει» κανείς τόσα σχήματα στο νου του, έχει καταγράψει έναν κώδικα από τη βρεφική ηλικία με βάση τον οποίο ζει και κινείται. Δεν είναι εύκολο να κάνει έξοδο από τα «κουτάκια» του, με αποτέλεσμα να επιμένει σε μια στάση με αφορμή μια συμπεριφορά που δέχεται.

Αξίζει να μελετήσει κανείς ένα βιβλίο με τίτλο Χαμογέλα, ρε… τι σου ζητάνε; του Χρόνη Μίσσιου για να αναθεωρήσει αν θέλει, μερικές αλήθειες που προσπερνά ο σύγχρονος άνθρωπος. Κι εδώ ενδεχομένως να έρθει ένα «κουτάκι» να αποτρέψει τη μελέτη του βιβλίου.

Θα σκεφτεί κάποιος, και ποιος είναι αυτός; Ήδη απομακρύνθηκε από τη σκέψη. Ο κάθε άλλος είναι αυτός που θέλει ή δεν θέλει κανείς να δει. 

Αν εγώ σε θαυμάζω, άσχετα αν συμφωνώ με τις απόψεις σου, αν είσαι «ψηλά» στα μάτια μου, η συμπάθεια θα υπερβαίνει τις όποιες μικρότητες μας χωρίζουν και μας βάζουν απέναντι. Είναι μια νόσος η ατάκα που ξεστομίζει η σκέψη του ανθρώπου σήμερα, «τι να μας πει κι αυτός τώρα» κι έτσι ο άνθρωπος παραμένει αυτιστικά απομονωμένος μέσα στην εγγύτητα.

Κάποτε θαύμασα ένα βλέμμα ενός σοφού κι έμεινα λίγες μέρες κοντά του για να ακούσω και να μάθω από τον τρόπο του. Παρατήρησα πως πολλές φορές έκρυβε την καλή του καρδιά κι οι άνθρωποι που τον επισκέπτονταν τον παρεξηγούσαν. 

Έπειτα πούλαγε τρέλα λέγοντας αλήθειες γι’ αυτούς σε ιστορίες από τον εαυτό του. Οι περισσότεροι κάνοντας «προβολές» όσων κουβαλούσαν εντός τους δεν έδιναν σημασία. Άλλοι πάλι με αγαθή προαίρεση και διάθεση αλληλεπιδρούσαν ευχάριστα. Εκεί έμαθα πως αυτοί που δεν υπολογίζει κανείς μπορούν να σου πουν και να σου δείξουν σπουδαίες αλήθειες.

Είδα εκείνο το διάστημα πως για να έχει αυτός ο απλός άνθρωπος αυτό το βλέμμα που σε μαγνήτιζε και σε γέμιζε αισιοδοξία αθόρυβα, πάλευε πολύ με τον εαυτό του. Στην εργασία του εξυπηρετικός κι ευγενικός με ελεύθερο πνεύμα. Στην οικογένειά του ορεξάτος, εφευρετικός και υποστηρικτικός. 

Με τους άλλους χαμογελαστός, ντόμπρος, συγκαταβατικός και υπομονετικός. Όλα αυτά ήταν καρποί της θέλησής του να βελτιώνεται και να είναι κοντά στον συνάνθρωπο. Για όλους είχε να πει μια καλή κουβέντα. Δεν φοβόταν, δεν αλληθώριζε, προσηλωνόταν στην ουσία. Ήξερε να τιμά τους άλλους χωρίς διακρίσεις. Όσο ήσουν διαθέσιμος, τόσο αποκάλυπτε το μεγαλείο της υπόστασής του. 

Έτρωγες μια σούπα στο σπίτι του και χόρταινες γιατί είχε αγάπη. Μια μέρα είπε σε κάποιον που ήταν στεναχωρημένος: «Στήνουμε τείχη με πολεμίστρες προς τους άλλους ενώ δεν υπάρχει λόγος».

Αυτός ο τρόπος που δεν έχει αγκάθια προς τον άλλον αλλά κατανόηση και παραδοχή παρατηρώ πως είναι πολλές φορές ένας δρόμος που έχει χορταριάσει γιατί ο άνθρωπος της εποχής μας δεν επιλέγει να τον βαδίσει. 

Σίγουρα δεν ταιριάζουν όλοι με όλους, σαφώς τα συμφέροντα συγκρούονται, αλλά μήπως αυτό είναι κάποιες φορές μια πρόφαση που εφησυχάζει τα σχήματα που έχει κάποιος στη σκέψη του για να παραμένει μακριά από τους άλλους; Αυτή η τροποποίηση παρέχει λύσεις ώστε να μην είμαστε διχασμένοι. Όταν αλλάξει αυτή η σκέψη που θεωρεί σωστό μόνο τον εαυτό της θα αλλάξει ο άλλος, θα αλλάξει ο κόσμος. 

Παράδειγμα; Αν εγώ στέκομαι από τη μια πλευρά θα βλέπω 6 ενώ ο απέναντι θα λέει πως είναι 9. Αν πάω στη θέση του θα την δω αλλιώς. Αλλά ποιος μπαίνει τώρα στη θέση του άλλου; Να έρθει αυτός εδώ! Οι ανθρώπινες σχέσεις χρειάζονται έμπρακτη αυτοθυσία και γενναιοδωρία για να μειωθούν οι αποστάσεις της καρδιάς. Αυτά τα καταγράφω για να τα μοιράζομαι και να τα υπενθυμίζω με τη σειρά μου στον εαυτό μου.

Χάρης Χωραΐτης 

o-klooun.com 

http://thesecretrealtruth.blogspot.com