Παρασκευή 18 Μαΐου 2018

Αν επιθυμείτε κάτι πολύ σταματήστε να τρέχετε πίσω του, αφήστε το να έρθει μόνο του...!!!!

Φέρτε αυτό στο μυαλό σας. Εάν θέλετε να πιάσετε μία πεταλούδα, θα δείτε ότι όσο την κυνηγάτε, τόσο περισσότερο εκείνη σας ξεφεύγει. Αντιθέτως, εάν την αφήσετε ελεύθερη, μπορεί να έρθει και να καθίσει στον ώμο σας. 

Η παραπάνω πρόταση είναι πολύ ταιριαστή και εάν την εφαρμόσουμε στην πραγματική ζωή, θα δούμε ότι εφαρμόζει απόλυτα με περιπτώσεις προσώπων που έχουν την τάση να καταπιέζουν τους άλλους. 

Εάν κάποιος καταπιέζει κάποιον άλλον, πετυχαίνει το αντίθετο αποτέλεσμα από εκείνο που επιθυμεί. 

Αυτό είναι μια πραγματικότητα∙ μήπως κι εσείς κάποια στιγμή δεχτήκατε πιέσεις από κάποιον φίλο ή γνωστό, με τον οποίο τελικά κόψατε κάθε δεσμό; 

Γενικά, δεν μας αρέσει να μας υποχρεώνουν να κάνουμε κάτι, ό,τι κι αν είναι αυτό. Εάν θελήσουμε κάτι, τότε από μόνοι μας στρεφόμαστε προς τους άλλους για βοήθεια. 

Συνήθως όταν η συμπεριφορά μας είναι επίμονη απέναντι σε κάποιον, είτε σε φιλικό είτε σε προσωπικό επίπεδο, πολύ πιθανόν να τον χάσουμε, διότι κανένας δεν αντέχει να καταπιέζεται και να υποχρεώνεται σε πράξεις που δεν είναι επιθυμητές. 

Για παράδειγμα, ας φανταστούμε ότι έχουμε έναν φίλο με τον οποίο έχουμε μία μόνιμη συχνή επαφή, αλλά κάποια δεδομένη στιγμή, λόγω έλλειψης χρόνου, ή λόγω φόρτου εργασίας, ή της απλής μας ανάγκης να παραμείνουμε μόνοι μας, χάνουμε την επιθυμία να τον δούμε. 

Εκείνη τη στιγμή, συνειδητοποιούμε το είδος του ανθρώπου με τον οποίον σχετιζόμαστε. 

Πώς ενεργούν οι ώριμοι και ανεξάρτητοι άνθρωποι. 

Εάν κάποιος, τον οποίον εκτιμούσατε, διακόψει τη σχέση του μαζί σας, υπάρχουν ορισμένοι τρόποι, ουσιαστικοί και ώριμοι για να εκφράσετε τα συναισθήματά σας. 

Ένας αξιοπρεπής τρόπος αντίδρασης είναι να μιλήσουμε ως εξής : «πάει καιρός που δεν μιλήσαμε, ελπίζω να βρούμε λίγο χρόνο μέσα στη δύσκολη καθημερινότητά μας να τα πούμε κάποια στιγμή», «ελπίζω να είσαι καλά, μου λείπεις», «πώς είσαι; Ελπίζω κάποια στιγμή να πιούμε ένα καφεδάκι». 

Αυτός ο τρόπος επικοινωνίας δείχνει την επιθυμία να συναντηθούμε με τον άλλον χωρίς πίεση, χωρίς να γινόμαστε φορτικοί και χωρίς να γινόμαστε θύμα της επιθυμίας του άλλου. 

Σε περίπτωση που ο άλλος δεν απαντήσει, ίσως εμείς θα πρέπει να τον αφήσουμε «να φύγει», καθώς είναι προφανές ότι δεν έχει ούτε τη διάθεση, ούτε και τον χρόνο να συνεχίσει τη σχέση του μαζί μας. 

Ένα άτομο μη τοξικό και σώφρον, εφ΄όσον επιθυμεί να διατηρήσει την επαφή, θα το κάνει σε κάθε περίπτωση∙ όμως εάν δούμε ότι δεν υπάρχει ανταπόκριση απέναντι σε μια σχέση, καλύτερα να χαρίσουμε στον άλλον την ελευθερία του, να κάνει τη δική του επιλογή, χωρίς πίεση, χωρίς θυμό. 

Αντιδράσεις εκείνων που δεν σέβονται την ελευθερία των άλλων! 

Παραδείγματα φράσεων που δείχνουν ότι κάποιος δεν σέβεται την θέλησή μας, τις επιλογές μας και την επιθυμία να διακόψουμε αυτή τη σχέση: 

«Γιατί δεν μου γράφεις; Είσαι θυμωμένος», «είναι καιρός που δεν έχω λάβει νέα σου, δεν ξέρω τι σου έχω κάνει, αλλά είμαι πολύ στενοχωρημένη», «έκανα πολλές προσπάθειες για να σε συναντήσω, αλλά νομίζω ότι με αποφεύγεις», «τι συμβαίνει αγαπητή μου;», «δεν καταλαβαίνω τη στάση σου να με αγνοείς συνεχώς, θα πρέπει να μιλήσουμε σύντομα». 

Ας υποθέσουμε ότι είμαστε θυμωμένοι∙ εάν εκφράσουμε τη δυσαρέσκειά μας, ή εάν φανούμε επίμονοι να τον συναντήσουμε ασκούμε πιέσεις που αποσκοπούν να ενοχοποιήσουν τον άλλον, δεδομένου ότι υπάρχουν πολλοί λόγοι που κάποιος αρνείται να συνεχίσει μία σχέση. 

Οπότε για τον λόγο αυτό, το γεγονός ότι βγάζουμε γρήγορα συμπεράσματα και πιέζουμε τον άλλον δεν θα έχει καλά αποτελέσματα. 

Η πίεση μόνο αρνητικότητα μπορεί να προκαλέσει 

Δεν είναι η πίεση που κρατά τον άλλον κοντά μας. Το μοναδικό αποτέλεσμα που μπορεί να έχει μια τέτοια συμπεριφορά είναι η απομάκρυνση του άλλου, ο οποίος υποφέρει από μια αίσθηση ασφυξίας. 

Αντιθέτως, από τη στιγμή που αποδεχθούμε την κατάσταση όπως είναι, μπορεί να είναι ένας πιθανός λόγος που το άλλο άτομο θα επιστρέψει κοντά μας, από τη στιγμή που και ο ίδιος το επιθυμεί. 

Είναι το παράδειγμα που ισχύει για τους καλούς φίλους, που δεν βλέπονται συνεχώς, αλλά υπάρχει σεβασμός του προσωπικού χώρου∙ οπότε οι άνθρωποι αυτοί που δημιουργούν τέτοιες σχέσεις είναι ελεύθεροι να απομακρύνονται ο ένας από τον άλλον όταν έχουν την ανάγκη να νιώσουν μόνοι, ή δεν έχουν πολύ χρόνο. 

Αυτή η ελευθερία να γνωρίζουμε ότι μπορούμε να απομακρυνθούμε από τον άλλον για λίγο, χωρίς αυτό να θεωρηθεί αρνητικό για τον άλλον, ενισχύει τους δεσμούς με τους γύρω μας. 

Από τη στιγμή που γνωρίζουμε ότι ο τρόπος που αντιδρούμε είναι αποδεκτός, οι σχέσεις ενισχύονται, διότι νιώθουμε ελεύθεροι να απομακρυνθούμε γνωρίζοντας πως ο άλλος είναι διατεθειμένος να εκτιμήσει την παρέα μας εφ΄όσον αυτό είναι δυνατόν και να κατανοήσει ότι μπορεί και ο ίδιος να κάνει το ίδιο. 

Εάν αγαπάτε κάποιον, αφήστε του ελεύθερο χώρο, αφήστε τα πράγματα να κυλήσουν ομαλά και ο χρόνος θα κάνει αυτό που πρέπει, την ώρα που πρέπει∙ το πρόσωπο εκείνο που έχει απομακρυνθεί από κοντά μας θα επιστρέψει με τη δική του θέληση, χωρίς καταπίεση, χωρίς να αισθανθεί θύτης. 

Ο καλύτερος τρόπος για να προσελκύσουμε κοντά μας πρόσωπα που εκτιμούν τις στιγμές που περνούν μαζί μας είναι : να γνωριστούμε καλά μεταξύ μας, να δείξουμε τον καλύτερο εαυτό μας, το ενδιαφέρον μας και να αφήσουμε ελεύθερο χώρο στον άλλον να κάνει ένα βήμα κοντά μας, να μας πλησιάσει∙ εάν αυτό δε συμβεί, καλύτερα να κυνηγήσουμε μια άλλη πεταλούδα. 




Κείμενο – Απόδοση, Λ.Τ. 
share24.gr / Spirit Alive

Σου γράφω, είναι ο μοναδικός τρόπος για να σε αγκαλιάσω...!!!!

Σου γράφω διότι μου λείπεις, διότι έφυγες και το μόνο που έχω από εσένα είναι εκείνο το μήνυμα του αποχαιρετισμού∙ διότι δεν ξέρω εάν με αγάπησες πραγματικά έστω και μια μέρα, διότι έχω ανάγκη να γράψω πάνω στο χαρτί κάποιες λέξεις, λέξεις που μου μιλούν για αυτά που νιώθω.

Γράφω, διότι είναι ο μόνος τρόπος που μπορώ τώρα να σε πάρω στην αγκαλιά μου.

Όταν ξεδιπλώνουμε τις σκέψεις μας πάνω σε ένα χαρτί, αποτυπώνοντας τα συναισθήματά μας, αφ΄ενός αναμοχλεύουμε όλες εκείνες τις επώδυνες καταστάσεις και αφ΄ετέρου, οι ίδιες αυτές οι λέξεις, οι σκέψεις, οι αισθήσεις μας θεραπεύουν με τον δικό τους τρόπο. Μία από αυτές τις καταστάσεις, που ανασαλεύει χαρές και λύπες είναι τι άλλο, ο έρωτας.

«Έρχεται κάποια στιγμή στη ζωή μας που πρέπει να αντιμετωπίζουμε τα πάντα, αλλιώς, θα μείνουμε για πάντα δεμένοι στο μυστικό τους»   - Haruki Murakami -

Πολλοί θεωρούν ότι χρειάζονται μόνο έξη μήνες για να ξεπεράσει κανείς ένα τραύμα, μια πληγή∙ υπάρχουν ωστόσο και άνθρωποι που δεν μπορούν να ξεπεράσουν τη θλίψη τους, δε μπορούν να ξεχάσουν.

Στην πραγματικότητα όμως, πέραν αυτών των περιπτώσεων, θα πρέπει κανείς να χρησιμοποιήσει τα συναισθηματικά του όπλα για να ξεπεράσει τη θλίψη∙ ένα από αυτά τα όπλα είναι η γραφή. 

Η γραφή, ένας τρόπος να θεραπεύσουμε τις ουλές μας.

Όπως είπε και ο Walter Riso στο βιβλίο «Πρακτικός οδηγός για να μην υποφέρουμε από έρωτα»: «Καμία απογοήτευση δεν είναι επιβλαβής και κανένας έρωτας δεν είναι αιώνιος».

Είναι προφανές διότι, πολλές φορές η απογοήτευση είναι εκείνο το αίσθημα που τελικά μας απελευθερώνει. Η ανασφάλεια που νιώθουμε για την βεβαιότητα της αγάπης ενός αγαπημένου δεν είναι χειρότερη από την βεβαιότητα της απογοήτευσης.

Όσο ωριμάζουμε και ενηλικιωνόμαστε μαθαίνουμε τι είναι εκείνο που επιθυμούμε κι εκείνο που δεν επιθυμούμε από έναν έρωτα, αλλά μια πληγή παραμένει για πάντα μια πληγή∙ ακόμη κι αν γνωρίζουμε πώς να την διαχειριστούμε και να την αποδεχτούμε, αφήνει πάντοτε αόρατες ουλές.

Τότε, έρχεται η ώρα της συναισθηματικής νοημοσύνης!

«Θα εκφράσω αυτό που νιώθω και θα μιλήσω για εμένα συνέχεια, μέχρι την τελευταία σελίδα, χωρίς να χαρίσω στον εαυτό μου καμία δικαιολογία». - Elisabeth Smart - 

Η συναισθηματική νοημοσύνη, μια έννοια που γεννήθηκε από τον Daniel Goleman τη δεκαετία του ‘90, είναι η ικανότητά μας να αναγνωρίσουμε, να κατανοήσουμε, να εκφράσουμε και να διαχειριστούμε συναισθήματα, τόσο δικά μας όσο και των άλλων, με τρόπο αποτελεσματικό και παραγωγικό.

Ένας τρόπος να κατανοήσουμε και να αναγνωρίσουμε καλύτερα τα συναισθήματά μας είναι η διαδικασία της γραφής. Είναι μια σαγηνευτική διαδικασία, καθώς απλώνουμε τις σκέψεις μας πάνω σε ένα λευκό χαρτί, αφήνοντας το χέρι μας να το χαϊδεύει και να αναμοχλεύει με κάθε λέξη κάθε μας συναίσθημα.

Γνωρίζοντας ότι κανένας δεν μας κρίνει, αφήνοντας το ασυνείδητό μας να ρέει, θεραπεύουμε τις ουλές μας.

Οι λέξεις που θεραπεύουν τις φυσικές πληγές μας.

Στο περιοδικό, «Psychosomatic Medicine», πραγματοποιήθηκε μια μελέτη από την ψυχολόγο Elisabeth Broadbent, με τον τίτλο «εκφραστική γραφή και θεραπεία στην τρίτη ηλικία».

Η ίδια επιβεβαιώνει ότι η γραφή λειτουργεί ως θεραπευτικό μέσο θλιβερών γεγονότων ή ενδόμυχων συναισθημάτων. 

Το πείραμα αφορούσε 49 συμμετέχοντες μεταξύ 64 και 97 ετών, οι οποίοι υπέστησαν ένα είδος βιοψίας που δημιούργησε πληγή στο χέρι τους.

Τους ζητήθηκε να γράφουν 20 λεπτά κάθε μέρα και να φωτογραφίζουν την πληγή κάθε μέρα μέχρι να θεραπευθούν εντελώς.

Οι μισοί από τους συμμετέχοντες αφηγήθηκαν τα τραυματικά τους βιώματα και οι υπόλοιποι αναφέρθηκαν στο ημερήσιο πρόγραμμά τους χωρίς να θίξουν συναισθήματα.

Μετά από 11 μέρες, 76,2% των συμμετεχόντων της πρώτης ομάδας είδε την πληγή να επουλώνεται, σε αντίθεση με τη δεύτερη ομάδα που μόνο ένα ποσοστό 42,1% παρουσίασε επούλωση του τραύματος.

Η αιτία της επούλωσης, σύμφωνα με την έκθεση, είναι το γεγονός ότι «το άγχος και η κατάθλιψη συνδέονται με καθυστέρηση στην επούλωση των πληγών». (…) 

«Έως σήμερα, το ζητούμενο ήταν να μειώσουμε το άγχος στους ηλικιωμένους με σωματική άσκηση» (…) «μια αποτελεσματική εναλλακτική θα μπορούσε να είναι η εκφραστική γραφή, η οποία είναι γρήγορη, εύκολη στην υλοποίηση και οικονομική».

Όταν το θέμα αφορά τον έρωτα, υπάρχει μια αόρατη πληγή, που βαραίνει την καρδιά μας αλλά με τη γραφή το βάρος εξασθενεί.

Για τον λόγο αυτό ίσως είναι καλύτερα να αφήσουμε τον εαυτό μας ελεύθερο, να γράφει χωρίς να σκέφτεται και να επιτρέπουμε στις λέξεις να ξεχύνονται από το μυαλό μας πάνω στο χαρτί για να απελευθερωθούμε, λίγο-λίγο από την οδύνη.

Σου γράφω, διότι αυτή τη στιγμή δεν μπορώ να σε πάρω στην αγκαλιά μου.

Γράφω για να σου πω ότι σε αγαπώ και πάντα σε θυμάμαι. Γράφω για να σε αγκαλιάσω διότι δεν μπορώ να πλησιάσω τα χείλη σου με άλλον τρόπο, γράφω διότι υπάρχουν ακόμη δύο πιάτα και δύο ποτήρια στο τραπέζι και η μυρωδιά σου αναδύεται από τα σεντόνια στο κρεββάτι μας.

Γράφω διότι με κάθε λέξη πέφτει κι ένα δάκρυ που αραιώνει το μελάνι, αλλά και τη θύμησή σου.

Η αγκαλιά σου δεν είναι παρά μια ψευδαίσθηση, κάτι το οποίο θυμάμαι, κάτι που δεν ξεθωριάζει με τον καιρό. Γράφω λέξεις, τη μία μετά την άλλη, γιατί έτσι προστατεύω τον εαυτό μου, ανοίγοντας ένα μονοπάτι στο μέλλον.

Η γραφή είναι μια έντονη ανακούφιση που γίνεται με λόγια, με λέξεις, καθώς το μολύβι τις αποτυπώνει σε ένα χαρτί που χάνει τη λευκότητά του.

«Γράφω, είναι ο δικός μου τρόπος να διαλυθώ και να ξαναγεννηθώ. Τι είναι η γραφή, αν όχι η προσπάθεια να ενώσεις τα σπασμένα σου κομμάτια;».  - Eduardo Galeano -




Κείμενο – Απόδοση, Λ.Τ.
share24.gr / Spirit Alive

Τζέραλντ Άλλαν Κοέν : Τα παράδοξα των πεποιθήσεων...!!!!

Όλοι μας τρέφουμε ιδιαίτερη εκτίμηση για τον παρελθόντα εαυτό μας, και δεν μας είναι διόλου ευχάριστο να μεμφόμαστε τούτο το αξιοσέβαστο άτομο απορρίπτοντας συλλήβδην τις απόψεις του.George Eliot, Scenes of Clerical Life 

Η ανατροφή που έλαβα δεν ήταν θρησκευτική, ήταν όμως έντονα πολιτικοποιημένη, και μια ανατροφή αυτού του είδους παρουσιάζει εξαιρετικές ομοιότητες με τη θρησκευτική ανατροφή. Και στις δύο περιπτώσεις έχουμε αντιλήψεις οι οποίες εμπνέονται από μια γερή δόση πίστης και τις οποίες κάποιοι άλλοι θεωρούν λανθασμένες. 

Στην πραγματικότητα, πολύ συχνά οι ιδέες αυτές θεωρούνται από τους περισσότερους ως προφανώς λανθασμένες. Επίσης, τόσο στη θρησκεία όσο και στην «πολιτική υψηλής θερμοκρασίας» υπάρχει ισχυρή αίσθηση ενότητας με τους υπόλοιπους πιστούς. 

Όλοι αυτοί («εμείς») αισθάνονται να σχηματίζουν παράταξη μάχης ή θριαμβευτική πομπή (ανάλογα με τη συγκυρία). 

Και στις δύο περιπτώσεις έχουμε κείμενα και ύμνους που βάζουν σε τάξη κάποιες πεποιθήσεις και ενισχύουν κοινούς δεσμούς. Οι μελωδίες κάποιων από τους ύμνους που τραγουδούσαμε στο βορειοαμερικάνικο κομμουνιστικό κίνημα μέσα στο οποίο ανδρώθηκα προέρχονταν από χριστιανικά τραγούδια. Στις τελευταίες μου διαλέξεις θα παραθέσω και κάποιους χαρακτηριστικούς στίχους των κομμουνιστικών μας ύμνων. 

Έτσι, μεγάλωσα μέσα σε μια «κουλτούρα πεποιθήσεων», και συνεπώς από κάποιες απόψεις η ανατροφή μου έμοιαζε με θρησκευτική ανατροφή… 

Πριν όμως περιγράψω την εξέλιξη των δικών μου πεποιθήσεων, θα ήθελα να εξετάσω κάποιες πλευρές της εξέλιξης των πεποιθήσεων γενικά, πλευρές οι οποίες με προβλημάτισαν καθώς αναλογιζόμουν τη δική μου εξέλιξη. 

Στην περίπτωση αυτού που αποκαλούμε «πεποιθήσεις» με τη στενή έννοια, αλλά επίσης (όπως θα δούμε) και στην περίπτωση απόψεων «χαμηλής θερμοκρασίας», τέτοιας ώστε αυτές να μην μπορούν να ονομαστούν «πεποιθήσεις», προκύπτει το εξής πρόβλημα : πώς κατορθώνουμε και εξακολουθούμε να πιστεύουμε ό,τι μάθαμε να πιστεύουμε εξαιτίας της ανατροφής μας, ενώ γνωρίζουμε ότι το πιστεύουμε επειδή ανατραφήκαμε όπως ανατραφήκαμε; 

Κι έτσι συνεχίζουμε, βάρκες ενάντια στο ρεύμα, που ακατάπαυστα μας ρίχνει πίσω στο παρελθόν.
Φράνσις Σκοτ Φιτζέραλντ, Ο Μεγάλος Γκάτσμπυ 

Τα λεγόμενα του Σκοτ Φιτζέραλντ για τη δύναμη του παρελθόντος μπορούμε εύκολα να τα αποδεχτούμε όσον αφορά τα αισθήματα και τις συγκινήσεις μας. Για πολλούς από εμάς όμως τα λεγόμενα αυτά ισχύουν και για τις πεποιθήσεις μας, κι αυτό είναι πιο ανησυχητικό, αφού εγείρει ζητήματα σχετικά με την ορθολογικότητα των πεποιθήσεων αυτών, ζητήματα δηλαδή μάλλον πιο ανησυχητικά παρά ανάλογα με εκείνα που εγείρονται εξαιτίας των αισθημάτων μας. 

Ας πάρουμε την περίπτωση δύο κοριτσιών, μονοζυγωτικών διδύμων, που τα χωρίζουν μετά τη γέννησή τους και που συναντιούνται είκοσι χρόνια μετά. Η μία έλαβε πρεσβυτεριανή ανατροφή και παραμένει πρεσβυτεριανή. 

Η ανατροφή της άλλης ήταν ρωμαιοκαθολική και η ίδια παραμένει αφοσιωμένη ρωμαιοκαθολική. Η καθεμιά τους επιχειρηματολογεί ενάντια στις απόψεις της άλλης, και οι δύο όμως έχουν ξανακούσει τα επιχειρήματα αυτά, έχουν μάθει πώς να τα αντιμετωπίζουν και, έτσι, παραμένουν σταθερές στις πεποιθήσεις τους. 

Κατόπιν, η καθεμιά τους συνειδητοποιεί ότι, αν είχε μεγαλώσει εκεί που μεγάλωσε η άλλη, οι πιθανότητες να είχε γίνει πρεσβυτεριανή ή αντίστοιχα ρωμαιοκαθολική είναι συντριπτικά μεγάλες. 

Είναι πιθανό (και πιστεύω ότι αυτό είναι που θα έπρεπε να γίνει) η συνειδητοποίηση αυτή να δυσκολέψει τις δύο αδερφές να επιμείνουν στις αντίθετες θρησκευτικές πεποιθήσεις τους. 

Ή, για να φτάσουμε συντομότερα στον προορισμό μας – ή εν πάση περιπτώσει εκεί που το πάω – υποθέστε ότι ανακαλύπτω πως έχω δίδυμο αδερφό ολόιδιο με μένα, ο οποίος δεν μεγάλωσε σε οικογένεια κομμουνιστών αλλά σε οικογένεια οπαδών του κέντρου και ο οποίος επιδεικνύει υψηλό βαθμό ανοχής απέναντι σε φαινόμενα περιορισμένης ανισότητας, κάτι που εγώ έχω μάθει να μην κάνω. 

Ομολογώ ότι κάτι τέτοιο θα κλόνιζε τη σιγουριά μου σε ό,τι αφορά τις ασυμβίβαστες εξισωτικές πεποιθήσεις μου, και αυτό δεν θα οφειλόταν στο ότι ο αδερφός μου θα μου μάθαινε κάποιο επιχείρημα εναντίον του εξισωτισμού άγνωστο μέχρι τότε σε μένα. 

Βέβαια, η έκπληξη που θα ένιωθαν οι δίδυμες αδερφές όταν θα ανακάλυπταν η μία την άλλη δεν θα έφτανε για να κλονίσει τη χριστιανική τους πίστη, ούτε και η γνώση εμού και του δίδυμου αδερφού μου ότι υπάρχουμε και οι δύο θα έφτανε για να αναιρέσει τις αντισυντηρητικές μας πεποιθήσεις. 

Και η – πρόσθετη – αυτή δυσκολία, όμως, πρόκειται να ανακύψει αν αποκαλυφθεί ότι οι αδερφές δεν υπήρξαν δίδυμες, αλλά τρίδυμες, και τώρα πρόκειται να συναντήσουν τη για καιρό χαμένη, Εβραία τρίτη αδερφή τους. 

Αυτό, βέβαια, είναι κάτι που δεν θα έθετε ζήτημα όσον αφορά την κοινή τους πίστη στον Έναν και Μοναδικό Θεό, να όμως που ανακαλύπτουν πως είναι τετράδυμες, και μαζί την για καιρό χαμένη, άθεη τέταρτη αδερφή τους, της οποίας ο αθεϊσμός ενδεχομένως να κλονιστεί όταν βρεθεί αντιμέτωπη με τις υπόλοιπες αδερφές. Και, φυσικά, παρόμοιο σενάριο μπορούμε να έχουμε και στην περίπτωση εμού και του δικού μου αδερφού. 

Οι περισσότεροι από εμάς, τώρα, δεν έχουμε δίδυμα, τρίδυμα κ.λπ. αδέρφια. Θα ήταν όμως τρελό να συμπεράνουμε από εδώ ότι το σενάριο των διδύμων είναι άσχετο με τις δικές μας πεποιθήσεις. 

Το γεγονός ότι δεν έχω δίδυμο αδερφό δεν μειώνει την πρόκληση που αποτελεί για τις κληρονομημένες πεποιθήσεις μου η παραπάνω ιστορία. 

Το σενάριο ενός υποθετικού και διαφορετικά σκεπτόμενου δίδυμου αδερφού είναι εύλογο και θα μπορούσε – ή θα έπρεπε – να προκαλέσει, σε όσους από εμάς πιστεύουν σε ό,τι έμαθαν εξ ανατροφής να πιστεύουν, ακριβώς τα ίδια ερωτήματα που θα προκαλούσε αν ήταν πραγματικό. 

Δεν ανήκουν βέβαια όλοι στην παραπάνω κατηγορία: πολλοί, ωστόσο, ανήκουμε σε αυτήν. 

Και μολονότι από το γεγονός πως πιστεύουμε ό,τι μάθαμε εξ ανατροφής να πιστεύουμε δεν συνεπάγεται κατά κανέναν τρόπο ότι το πιστεύουμε επειδή ανατραφήκαμε έτσι ώστε να το πιστεύουμε, παρ' όλα αυτά, το ότι οι άνθρωποι πιστεύουν ό,τι πιστεύουν επειδή, με μιαν έννοια, ανατράφηκαν έτσι ώστε να το πιστεύουν, έχει εξαιρετικά μεγάλη δόση αλήθειας: το αποδεικνύουν οι στατιστικές που δείχνουν το πώς τα παιδιά αναπαράγουν τις πεποιθήσεις των γονιών τους. 

Θεωρώ επίσης ότι οι ιστορίες με τους διδύμους κ.λπ. θα έπρεπε να κάνουν μετριοπαθέστερους όσους από εμάς παραμένουμε προσηλωμένοι σε πεποιθήσεις που οφείλονται στο πώς μεγαλώσαμε. 

Συγχρόνως, θα έπρεπε να έχουμε συνείδηση του γεγονότος ότι άνθρωποι με διαφορετική ανατροφή μένουν βαθιά προσηλωμένοι σε πεποιθήσεις αντίθετες με τις δικές μας. 

Θα έπρεπε να μας κάνει μετριοπαθέστερους το γεγονός ότι, αν δεν είχαμε πάρει την ανατροφή που πήραμε, δεν θα είχαμε πεποιθήσεις με πολύ μεγάλη σημασία για τη ζωή μας – πεποιθήσεις π.χ. που αφορούν σημαντικά πολιτικά και θρησκευτικά ζητήματα. 

Το ότι έχουμε τις πεποιθήσεις αυτές και όχι άλλες, διαμετρικά αντίθετες, οφείλεται σε συντυχίες της γέννησης και της ανατροφής μας, και (αυτό είναι το πρόβλημα) συχνά θα πρέπει να παραδεχόμαστε – αν θέλουμε να είμαστε σκεπτόμενοι και έντιμοι – ότι, συνεπώς, δεν πιστεύουμε ό,τι πιστεύουμε επειδή οι λόγοι που έχουμε είναι ανώτεροι από εκείνους των ανθρώπων με πεποι­θήσεις ανταγωνιστικές προς τις δικές μας. 

Τζέραλντ Άλλαν Κοέν - Αν θέλεις την ισότητα, γιατί είσαι τόσο πλούσιος 




Επιμελείται η Καλλιόπη Παπαμιχαήλ

Ένα από τα πιο κοινά και ισχυρά βότανα της κουζίνας που λίγοι γνωρίζουν τις ιδιότητές του...!!!!

Οι θεραπευτικές ιδιότητες του γαρίφαλο υ αλλά και του ελαίου που προέρχεται από αυτό είναι πασίγνωστες.

Τα αντιοξειδωτικά οφέλη του είναι υψηλότερα από κάθε άλλο μπαχαρικό, ενώ μπορεί να χρησιμοποιηθεί με πολλούς τρόπους. Το γαρίφαλο περιέχει σημαντικές αντιοξειδωτικές ουσίες οι οποίες αποδεδειγμένα προστατεύουν από την τοξικότητα περιβαλλοντικών ρύπων όπως ο τετραχλωράνθρακας, την εμφάνιση καρκίνου του πεπτικού συστήματος και τη φλεγμονή των αρθρώσεων.

Το αποξηραμένο, κλειστό μπουμπούκι του προέρχεται από ένα τροπικό αειθαλές δέντρο που φύεται στην Ινδονησία και προσφέρεται ως δώρο στις τοπικές θεότητες. Όταν είναι φρέσκο, το γαρίφαλο είναι ροζ και όταν ξεραθεί παίρνει το καφέ χρώμα της σκουριάς. 

Το έλαιο γαρίφαλου, αν τοποθετηθεί στην κοιλότητα ενός σάπιου δοντιού, ανακουφίζει από τον πονόδοντο. Επίσης, χρησιμοποιείται για τη θεραπεία δερματολογικών προβλημάτων όπως ακμή, σπυράκια και σοβαρά εγκαύματα.

Το γαρίφαλο περιέχει μεγάλες ποσότητες από ένα δραστικό συστατικό που ονομάζεται ευγενόλη. 

Η ευγενόλη χρησιμοποιείται συχνά στην οδοντιατρική για την ενδοδοντική θεραπεία, τα προσωρινά σφραγίσματα και γενικά τον πόνο των ούλων, αφού μαζί με άλλα συστατικά του γαρίφαλου (όπως το β-καρυοφυλλένιο) δημιουργούν ένα ήπιο αντιβακτηριακό αναισθητικό. 

Το έλαιο γαρίφαλου αποτελεί επίσης συστατικό και σε ορισμένα σπρέι για τον πονόλαιμο και στοματικά διαλύματα που πωλούνται χωρίς ιατρική συνταγή.

Στην κλίμακα ORAC (Ικανότητα Απορρόφησης Ριζών Οξυγόνου) που χρησιμοποιείται από το Εθνικό Ινστιτούτο Γήρανσης των ΗΠΑ για την εκτίμηση της αντιοξειδωτικής αξίας των τροφίμων, το γαρίφαλο έχει τον υψηλότερο δείκτη.
Ένα μπαχαρικό με μεγάλη θρεπτική αξία

Η ευγενόλη, το βασικό συστατικό των πτητικών ελαίων του γαρίφαλου, λειτουργεί ως αντιφλεγμονώδες. 

Σε μελέτες που πραγματοποιήθηκαν σε ζώα, η προσθήκη εκχυλίσματος γαρίφαλου σε μια διατροφή που περιείχε ήδη αρκετά αντιφλεγμονώδη συστατικά (όπως μουρουνέλαιο, με υψηλή περιεκτικότητα σε ωμέγα-3 λιπαρά οξέα) επέφερε σημαντικά πρόσθετα οφέλη και ορισμένες μελέτες έδειξαν περαιτέρω μείωση των φλεγμονωδών συμπτωμάτων κατά 15-30%. 

Το γαρίφαλο περιέχει επίσης διάφορα φλαβονοειδή, όπως η καμπεφερόλη και η ραμνετίνη, τα οποία συμβάλλουν στην αντιφλεγμονώδη και αντιοξειδωτική δράση του.

Όπως και άλλα μπαχαρικά που ανήκουν στην ίδια κατηγορία, τα μοναδικά συστατικά του γαρίφαλου διαθέτουν μια απίστευτη ποικιλία από αναγνωρισμένες θρεπτικές ουσίες. Όσον αφορά τη θρεπτική του αξία, το γαρίφαλο αποτελεί μια εξαιρετική πηγή μαγγανίου, βιταμίνης Κ και φυτικών ινών, καθώς και καλή πηγή σιδήρου, μαγνησίου και ασβεστίου.

Χρήσεις
Επειδή το γαρίφαλο και ειδικά το τριμμένο έχει πολύ έντονη γεύση, χρειάζεται προσοχή όταν χρησιμοποιείται σε μια συνταγή προκειμένου να μην καλύψει τη γεύση των άλλων υλικών.

Ο ευκολότερος τρόπος για να το αλέσετε είναι με έναν μύλο του καφέ.

Το νερό στο οποίο έχει διαλυθεί γαρίφαλο χρησιμοποιείται για τη θεραπεία των στομαχικών διαταραχών, της ναυτίας και της διάρροιας. Σύμφωνα με κάποιες παραδόσεις, αν πιπιλίσετε δύο ολόκληρα τεμάχια χωρίς να τα μασήσετε ή τα καταπιείτε, θα σας βοηθήσουν να περιορίσετε την επιθυμία για αλκοόλ.

Κατά το Μεσαίωνα, χρησιμοποιούνταν στο εμπόριο από τους Άραβες που ταξίδευαν στον Ινδικό Ωκεανό. Με τον τρόπο αυτό έφτασε μέχρι την Ευρώπη και πέρα από αυτή.

Το γαρίφαλο μαζί με το μοσχοκάρυδο και το πιπέρι θεωρούνταν πολύτιμα κατά τους ρωμαϊκούς χρόνους και έχει μείνει ιστορική η φράση του ιστοριογράφου Πλίνιου του Πρεσβύτερου που είχε παραπονεθεί κάποτε ότι «κάθε χρόνο ανεξαιρέτως η Ινδία απομυζά από τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία 50 εκατομμύρια σηστερτίους».

Τα Χριστούγεννα μπορείτε να τοποθετήσετε γαρίφαλα σε ένα μήλο ή τη φλούδα ενός πορτοκαλιού και να το χρησιμοποιήσετε ως αρωματικό στολίδι στην κουζίνα ή κάποιο άλλο μέρος του σπιτιού. Επίσης, λίγο έλαιο γαρίφαλου πάνω στη θερμάστρα μπορεί να δώσει άρωμα χριστουγεννιάτικων διακοπών σε οποιοδήποτε δωμάτιο του σπιτιού.

Προσοχή: Το ως άνω άρθρο έχει χαρακτήρα καθαρά ενημερωτικό. Πριν το αξιοποιήσετε, αλλάζοντας τις διατροφικές σας συνήθειες, την θεραπευτική, φυσιοθεραπευτική ή την φαρμακευτική αγωγή σας, ζητήστε τη γνώμη του ιατρού που σας παρακολουθεί ή εξετάστε όλους τους παράγοντες και τις πιθανές αλληλεπιδράσεις τους (στον οργανισμό σας ή/και με τυχών φάρμακα που καταναλώνετε) με ειδικούς επιστήμονες πάνω στο θέμα που σας απασχολεί, οι οποίοι μπορούν να πιστοποιήσουν την ορθότητα του άρθρου ή των οποιουδήποτε είδους συνταγών που προτείνονται σε αυτό.




Παρμενίδης : "Τα πάντα είναι ένα"...!!!!

Οι ιδέες που διατύπωσε ο Παρμενίδης αποτελούν σημείο καμπής για την ελληνική φιλοσοφία. Επηρεασμένος από τη λογική, επιστημονική σκέψη του Πυθαγόρα, ο Παρμενίδης επιχειρεί να αποκαλύψει την πραγματική φύση του κόσμου χρησιμοποιώντας παραγωγική συλλογιστική. Οι έρευνές του τον κάνουν να υιοθετήσει αντίθετη άποψη από αυτή του Ηράκλειτου. Βέβαια η αντίφαση-αντίθεση των δύο φιλοσόφων είναι φαινομενική. Ο καθένας αναφέρεται σε διαφορετικά πεδία του υπαρκτού...

Ξεκινώντας από την υπόθεση ότι κάτι υπάρχει («είναι»), ο Παρμενίδης συμπεραίνει ότι δεν μπορεί ταυτοχρόνως να μην υπάρχει (να «μην είναι»), καθώς αυτό θα ήταν λογική αντίφαση. Άρα, δεν είναι δυνατόν να υπάρξει ποτέ κατάσταση ανυπαρξίας – δεν μπορεί να υπάρξει κενό. 

Εφ'όσον κάτι δεν μπορεί να προέλθει από το τίποτα, αυτό το κάτι πρέπει πάντα να υπήρχε σε κάποια μορφή. Αυτή η αιώνια μορφή δεν μπορεί να αλλάξει, επειδή κάτι που είναι αιώνιο δεν μπορεί να μετασχηματιστεί σε κάτι άλλο χωρίς να πάψει να είναι αιώνιο. Επομένως, η ουσιαστική αλλαγή είναι κάτι το αδύνατο.

Με αυτή τη σειρά συλλογισμών, ο Παρμενίδης συμπεραίνει πως οτιδήποτε είναι αληθινό πρέπει να είναι αιώνιο και αμετάβλητο, και να έχει μια αδιαίρετη ενότητα – «τα πάντα είναι ένα». Αλλά το σημαντικότερο για τους μεταγενέστερους φιλόσοφους ήταν πως, με αυτή τη συλλογιστική διαδικασία, ο Παρμενίδης δείχνει ότι η αντίληψη που έχουμε για τον κόσμο είναι λανθασμένη και γεμάτη αντιφάσεις.

Παρόλο που φαίνεται να βιώνουμε την αλλαγή, η λογική μάς λέει ότι η αλλαγή είναι κάτι το αδύνατο. Το μοναδικό ασφαλές συμπέρασμα στο οποίο μπορούμε να καταλήξουμε είναι ότι δεν μπορούμε να βασιζόμαστε στη βιωματική γνώση την οποία προσλαμβάνουμε μέσω των αισθήσεών μας.

Η κατανόηση του σύμπαντος είναι μία από τις αρχαιότερες φιλοσοφικές αναζητήσεις. Κατά τον 20ο αιώνα προέκυψαν στοιχεία στην κβαντική φυσική που υποστηρίζουν τις ιδέες του Παρμενίδη – ιδέες στις οποίες κατέληξε χρησιμοποιώντας αποκλειστικά λογική σκέψη.




Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΜΕ ΑΠΛΑ ΛΟΓΙΑ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΛΕΙΔΑΡΙΘΜΟΣ
Εικόνα: http://wallpaper-gallery.net/single/infinity-wallpaper/infinity-wallpaper-15.html

Γιατί είναι πάρα πολύ καλό να διαβάζεις πριν κοιμηθείς...!!!!

Έρευνα αποκαλύπτει τα απολύτως ευεργετικά αποτελέσματα ενός καλού βιβλίου πριν από τον ύπνο 

Στη εποχή του internet, των social media και μίας σχεδόν μόνιμης αλληλεπίδρασης με τον ψηφιακό κόσμο, σπανίως ελκόμαστε από ένα καλό βιβλίο. «Σκανάρουμε», «σερφάρουμε», σχολιάζουμε, μοιραζόμαστε, αλλά δεν διαβάζουμε. Τα μάτια μας επιδίδονται σε ένα διαρκές, καθημερινό πινγκ – πονγκ.

Από τα posts στο facebook, στα ανοιχτά παράθυρα των τσατ και από τα αδιάβαστα email στα gif με τις γάτες που χορεύουν. Ερχόμαστε σε επαφή με εκατομμύρια πληροφορίες κάθε μέρα, αλλά σχεδόν ποτέ δεν αφομοιώνουμε αυτά που διαβάζουμε. 

Ο μέρος όρος ανάγνωσης ενός άρθρου στο διαδίκτυο είναι 15 δευτερόλεπτα. Το 2014, το ερευνητικό κέντρο Pew αποκάλυψε πως το 1/4 των ενηλίκων Αμερικανών δεν διάβασε ούτε ένα βιβλίο την προηγούμενη χρονιά.

Κάτι που είναι πραγματικά λυπηρό γιατί όσοι διαβάζουν με συχνότητα, παρουσιάζουν σημαντικά βελτιωμένη μνήμη και πνευματικές ικανότητες σε όλα τα στάδια της ζωής τους. Γίνονται ακόμη καλύτεροι δημόσιοι ομιλητές, σκέφτονται καλύτερα και σε γενικές γραμμές, είναι καλύτεροι ως άνθρωποι. 

Το διάβασμα ενός βιβλίου πριν από τον ύπνο βοηθάει εξαιρετικά στην καταπολέμηση της αϋπνίας : Μια μελέτη του 2009, από ερευνητές στο Πανεπιστήμιο του Sussex έδειξε ότι έξι λεπτά ανάγνωσης μειώνουν το άγχος κατά 68% (είναι πιο χαλαρωτικό για τον οργανισμό απ’ ότι η μουσική ή ένα φλιτζάνι τσάι), ανοίγουν το μυαλό και ετοιμάζουν το σώμα για τον ύπνο.

Η αιτιολογία, λέει η ψυχολόγος και συγγραφέας της μελέτης Dr David Lewis βασίζεται στο γεγονός πως ένα βιβλίο είναι «κάτι περισσότερο από μία απόδραση από την καθημερινότητα, εμπλέκει και ενεργοποιεί τη φαντασία», κάτι που «μας οδηγεί σε μία τελείως διαφορετική συνειδησιακή κατάσταση». 

Δεν έχει καμία σημασία αν η επιλογή σας είναι ένα βιβλίο του James Patterson ή του James Joyce, αν είναι μυθοπλασία ή βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα, αρκεί να σας προκαλεί το ενδιαφέρον. 

Γιατί όταν το μυαλό περιπλανιέται μέσα σε ένα σύμπαν κατασκευασμένο από λέξεις, η ένταση εξατμίζεται και το σώμα χαλαρώνει, ανοίγοντας το δρόμο για τον ύπνο.




Business Insider μέσω lifo.gr 

Πέμπτη 17 Μαΐου 2018

“Το άλλο μου μισό”...!!!!

Η χειρότερη από τις αντιλήψεις που έμαθαν και μετέφεραν οι γονείς στα παιδιά τους είναι πως υποτίθεται ότι βρισκόμαστε στην αναζήτηση του άλλου μας μισού.

Γιατί να μην προσπαθούμε να βρούμε κάποιον ολόκληρο αντί να συμβιβαστούμε με κάποιον μισό;

Ο έρωτας που προτείνουμε χτίζεται μεταξύ ολόκληρων ανθρώπων που συναντιούνται, όχι ανάμεσα σε δύο μισά που χρειάζονται το ένα το άλλο για να νιώσουν ολόκληρα.

Όλες οι ιστορίες αγάπης καταλήγουν σ’ ένα ευτυχές τέλος: “Παντρεύτηκαν, κι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα…” Ας ξυπνήσουμε τους κοιμισμένους : η σχέση δεν είναι έτσι. Η σχέση είναι ένας νέος δρόμος – μία πρόκληση.

Αυτό που μπορώ να περιμένω από μία σχέση είναι ένας σύντροφος στο δρόμο μου, στη ζωή, κάποιος που να με τρέφει και με τη σειρά του να τρέφεται από την παρουσία μου. Αλλά πάνω απ’ όλα, κάποιος που δεν θα παρεμβαίνει στο δρόμο της ζωής μου.

Όταν χρειάζομαι τον άλλο για να ζήσω, η σχέση μετατρέπεται σε εξάρτηση. Και υπό εξάρτηση, επιλογές δεν μπορούν να γίνουν.

Και χωρίς επιλογή δεν υπάρχει ελευθερία.

Και χωρίς ελευθερία δεν υπάρχει αληθινός έρωτας.

Και χωρίς αληθινό έρωτα μπορεί να υπάρχουν γάμοι, αλλά δεν υπάρχει σχέση.

*Από το βιβλίο “Να βλέπεις στον έρωτα”, του Χορχέ Μπουκάι