Την μεγαλύτερη νίκη σου, θα την γευτείς μετά την αποτυχία...!!!!

Σου έχει συμβεί να μην μπορείς.... να κοιμηθείς απ’τη χαρά σου ;

Επειδή ζείς αυτό που θέλεις.

Με αυτούς που θέλεις και σε θέλουν.

Κάνοντας αυτό που σε ευχαριστεί .

Δοκιμάζοντας όλα όσα θέλεις να κάνεις τόσο καιρό και τα αναβάλλεις.

Κι ας μην έχουν απαραίτητα κάποιο αποτέλεσμα.

Κι ας μη χρησιμεύουν τελικά σε κάτι.

Το πιο σημαντικό το έχουν κάνει ήδη.

Σε έχουν γεμίσει.

Είσαι μέσα σε αυτά.

Και χαμογελάς!

Και λες στον εαυτό σου πόσο ανόητα σκεφτόσουν που φοβόσουν…

Που δεν έκανες από την αρχή ότι πραγματικά ήθελες.

Ίσως έφταιγε που άκουσες αρκετά τους άλλους και λιγότερο τον εαυτό σου.

Τώρα ξέρεις πως την αληθινή απάντηση την έχεις εσύ .

Το τόλμησες , το δοκίμασες, το έκανες, το πέτυχες.

Πολλές φορές πριν ίσως απέτυχες

Έτσι όμως έμαθες και προχώρησες.

Ίσως αυτά στα οποία απέτυχες να μην τα ήθελες τόσο όσο πίστευες.

Ίσως δεν ήταν για να γίνουν.

Όμως κέρδισες τόσα μαθήματα.

Και η αποτυχία είναι μια μεγάλη νίκη τελικά.

Και ίσως αυτή να μας οδηγεί εκεί που χρειάζεται.

Μας κάνει να προσπαθούμε ξανά και ξανά…

Μας μαθαίνει καλύτερα τον εαυτό μας, τις αντοχές μας .

Τι θέλουμε πραγματικά.

Άλλωστε πως θα μάθεις καλά το παιχνίδι αν δεν χάσεις πρώτα ; 

Κωνσταντίνα Κώτσια

loveletters.gr

http://thesecretrealtruth.blogspot.com

Όσο δε μιλάει το στόμα μας, θα μιλάει το σώμα μας...!!!!

Τι μας λέει αυτή η φράση; Πώς αντιμετωπίζουμε τις δυσκολίες που τυχαίνουν στη ζωή μας; Κάποιοι εξωτερικεύουν τα συναισθήματα τους στους “σημαντικούς άλλους”, τους ανθρώπους από το περιβάλλον τους που νιώθουν πιο κοντά και άρα μιλάει το στόμα τους πρώτα.

Άλλοι αντιμετωπίζουν στωικά κάθε δυσκολία της ζωής τους, χωρίς να εκφράζονται και να εκτονώνουν την ένταση τους, κάτι που δίνει περισσότερες πιθανότητες να μιλήσει στο σώμα τους πρώτα.

Τι είναι αυτό που συμβάλλει στο πώς θα διαχειριστούμε τις δυσκολίες; Η οικογένεια είναι το πρώτο σύστημα στο οποίο βιώνουμε τις πρώτες δυσκολίες της ζωής μας και οι γονείς μας οι πρώτοι άνθρωποι στους οποίους στρεφόμαστε για στήριξη.

Όλα ξεκινούν από το δεσμό προσκόλλησης τον οποίο αναπτύξαμε με τους γονείς μας. Αν έχουμε αναπτύξει ασφαλή προσκόλληση και οι γονείς ανταποκρίνονταν πλήρως και άμεσα στις ανάγκες μας, αυτό σημαίνει ότι αργότερα ως νήπια, παιδιά και έφηβοι, οι γονείς μας ήταν δίπλα μας χωρίς κρίσεις, επικριτικά σχόλια και ενοχές, αλλά με άνευ όρων αποδοχή και ενσυναίσθηση.

Τα παραπάνω, έχουν ως αποτέλεσμα να θωρακιζόμαστε ως προσωπικότητες, να αναπτύσσουμε υψηλή αυτοπεποίθηση και να βιώνουμε τις δυσκολίες της ζωής ως εύκολα διαχειρίσιμες. 

Αν οι δυσκολίες της ζωής μας άπτονται ζητήματα υγείας και είναι σοβαρές, τότε και πάλι αν ο δεσμός προσκόλλησης με τους γονείς μας ήταν ο ασφαλής, παρά το γεγονός ότι στην αρχή θα μας σοκάρει η νέα κατάσταση, δε θα αργήσουμε να βρούμε τη δύναμη να το παλέψουμε!

Αντίθετα, αν ο δεσμός προσκόλλησης ήταν αγχώδης-αποφευκτικός, όπου οι γονείς δεν ανταποκρίνονται άμεσα, είναι συνήθως επικριτικοί και αντιδρούν έντονα με θυμό ή/και τιμωρία, ή αγχώδης-αμφιθυμικός, όπου οι γονείς χαρακτηρίζονται από ασταθή απαιτητικότητα και είναι απρόβλεπτοι στην ανταπόκριση τους αγνοώντας τα σήματα του βρέφους, τότε είναι πιο πιθανό να μην εξωτερικεύουμε τα συναισθήματα μας, οπότε να μιλάει το σώμα μας, ή να τα εξωτερικεύουμε με λάθος τρόπο κάνοντας κακό σε εμάς τους ίδιους.

Για παράδειγμα μπορεί να θυμώνουμε με το παραμικρό και να έχουμε ξεσπάσματα, με αποτέλεσμα να εμφανίσουμε υπέρταση ή συχνούς και έντονους πονοκεφάλους ή αν δεν εξωτερικεύουμε καθόλου τα συναισθήματα μας, ενδέχεται να εκδηλωθεί κάποιο αυτοάνοσο νόσημα ή κάποια νεοπλασία (καρκίνος). 

Στα αυτοάνοσα νοσήματα ο οργανισμός στρέφεται ενάντια στα ίδια του τα κύτταρα για κάποιο ανεξήγητο λόγο, ενώ στις νεοπλασίες στην αναγέννηση των κυττάρων αντί για υγιή γεννιούνται καρκινικά κύτταρα.

Το σώμα μας πάντα μας δίνει κάποια σημάδια προειδοποιητικά ότι κάτι δεν πάει καλά. Εμείς το ακούμε; Όταν αρχίζει να “μιλάει” το σώμα μας αν το ακούσουμε από την αρχή και ανταποκριθούμε σε αυτό που “λέει”, τότε μπορούμε να βοηθήσουμε τον εαυτό μας και να ανατρέψουμε την έναρξη μιας νόσου.

Ακόμα όμως και όταν μία χρόνια νόσος εκδηλωθεί τότε αν απευθυνθούμε σε ειδικό και δουλέψουμε με τον εαυτό μας, τότε η διαδικασία της αυτοίασης μπορεί να ενεργοποιηθεί και είτε να υπάρξει απόλυτη ίαση, είτε σε περιπτώσεις ανίατων νοσών, τα συμπτώματα να υποχωρήσουν και να κερδίσουμε την ποιότητα ζωής που μας αξίζει.

Κρητικού Μαρίνα, kritikou-healthpsy.gr Ψυχολόγος Υγείας/ Συστημική-Οικογενειακή Σύμβουλος

http://thesecretrealtruth.blogspot.com

Η συνήθεια νεκρώνει την ευαισθησία...!!!!

Συνηθίζει δυστυχώς κανείς τα πάντα. Τόσο την κατάθλιψη όσο και την ευτυχία. Ακόμα και την ανοησία, την αναλγησία, τη φτώχεια και την πείνα, την φιλαργυρία, την υποκρισία.

Συνηθίζει τους γιατρούς που παίρνουν φουσκωμένα φακελάκια για να χειρουργήσουν τον ετοιμοθάνατο και τους πρώην υπουργούς που κυκλοφορούν με πλαστές πινακίδες. Συνηθίζει να βλέπει την καταστροφή της κοινωνίας και να μένει μουγγός και άπρακτος. 

Συνηθίζει να βλέπει τους νεκρούς να πολλαπλασιάζονται γύρω του. Άλλοι αυτόχειρες, άλλοι από κρύο ή από πείνα ή από …απόγνωση. Και δεν επαναστατεί. Θεέ μου…

Συνηθίζεις την αυτοκαταστροφή σου. Και γίνεσαι ένα με τον όχλο. Όταν δεν μπορείς να συνηθίσεις είσαι πιο ταραγμένος, πιο δυστυχισμένος, δε σε χωράει αυτός ο τόπος, θέλεις να φύγεις, να εξαφανιστείς. 

Είναι καλύτερα λοιπόν να γίνεις αναίσθητος∙ να πεις: «δε βαριέσαι, εγώ θα αλλάξω τον κόσμο;», είναι καλύτερα να αποστασιοποιηθείς ή να ψευτογκρινιάζεις ασταμάτητα παρά να ζητάς περισσότερες φασαρίες και προβλήματα. Είναι καλύτερα να θάψεις την ευαισθησία σου, να πεθαίνεις σιγά-σιγά, μέρα την μέρα, ώρα την ώρα…

Η συνήθεια, όσο βολική κι αν είναι σου καταστρέφει λίγο-λίγο κάθε ευαισθησία. Πόση ασφάλεια αλήθεια μπορείς να βρεις σ’ αυτήν την πλάση που όλα τόσο ταχύτατα αλλάζουν; Πόσο μπορεί να αναπτυχθεί η εγρήγορση και η ευαισθησία μέσα σ’ αυτή την εικονική ασφάλεια; 

Πόσο μέρος του Όλου μπορείς να αντιληφθείς χωρίς ευαισθησία; Ψευδαίσθηση και πλάνη η ζωή σου. Τα πάντα γρήγορα καταντούν συνήθεια, ακόμη και η υποκρισία σου που δεν τη βλέπεις πια σαν υποκρισία αλλά σαν αλήθεια.

Και ύστερα έρχεται η πλήξη και η ματαιότητα και δεν καταλαβαίνεις το γιατί. Η έλλειψη νοήματος για τη ζωή. Γιατί η συνήθεια, η συνεχής επανάληψη των ίδιων και των ίδιων πραγμάτων, περιορίζουν αυτό το ασύλληπτο φαινόμενο που ονομάζουμε ζωή και το εκφυλίζουν σε κάτι μικρό, ελάχιστο κι ανάξιο. Σε κάτι χωρίς νόημα. 

Στη ζωή σου έτσι όπως την κατάντησες. Στη ζωή έτσι όπως την αντιλαμβάνεσαι με την μυωπική όρασή σου.

Φόβος, θλίψη, ενοχές, προσκολλήσεις, ματαιοδοξίες… Δε μπορεί, όλο αυτό το νταβαντούρι κάποιο λόγο έχει. Κανένα όμως απαντημένο από άλλον γιατί δε θα μπορέσει ποτέ να απαλύνει την τραχύτητα της ανάμνησης του πόνου σου. Δε θα μπορέσει να εξηγήσει πως μπόρεσες και χάλασες ανούσια τόσες μέρες απ’ τη ζωή σου. 

Η ίδια η ζωή στις πήρε πίσω. Και τι σου άφησε αλήθεια; Πόσο αγάπησες; Πόσο πόνεσες συνειδητά; Πόσες φορές ξέχασες τις δικαιολογίες και ξεπέρασες την ανθρώπινη φύση σου; Πόσες φορές έχασες την ανάσα σου; Πόσες στιγμές θυσίασες το εγώ σου για το γενικότερο καλό;

Αν όλα αυτά σου ακούγονται παράλογα δεν πειράζει. Είναι η συνήθεια που σ’ έχει καταβάλλει. Το αύριο δυστυχώς δεν πρόκειται να σου χαριστεί. Δεν χαρίστηκε ποτέ σε κανένα. Ποτέ σε έναν αναίσθητο άνθρωπο. Το πολύ-πολύ να σου δώσει λίγες μέρες ακόμη να χαλάσεις. 

Και είναι η συνήθεια φίλε μου που σκοτώνει την ευαισθησία. Να την προσέχεις όσο μπορείς. Ζωή χωρίς ευαισθησία είναι νεκρή ζωή. Προσοχή σημαίνει επίγνωση. 

Προσοχή σημαίνει ευαισθησία. Το να είσαι ολοκληρωτικά ευαίσθητος σημαίνει να είσαι ολοκληρωτικά ζωντανός. Αυτή είναι η αληθινή αγάπη κι όχι η αγάπη που πουλιέται στα παζάρια της κοινωνίας που δημιουργήσαμε.

sxeseis-kai-sunaisthimata + nekthl, revealedtheninthwave

http://thesecretrealtruth.blogspot.com

Ας συμπαρασταθούμε και ετούτο το ΑΓΙΟ ΠΑΣΧΑ στις ΠΟΛΥΤΕΚΝΕΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ της Πατρίδος μας...!!!!

Το ΑΓΙΟ ΠΑΣΧΑ πλησιάζει, αγαπητοί μας Φίλοι, και ιδιαίτερα τα παιδιά περιμένουν τη λαμπάδα, το τσουρέκι, τα κόκκινα αυγά, το πασχαλινό τραπέζι και, ίσως, κάποιο δωράκι…! Περιμένουν να χαρούν, να χαμογελάσουν! 

Για κάποια παιδιά ίσως αυτό δεν θα συμβεί…!

Γιατί σε κάποια παιδιά ο νονός τους δεν θα φανεί…!

Γιατί σε κάποια παιδιά οι γονείς τους αδυνατούν να τους προσφέρουν, όσα θα ήθελαν.

Ας γίνουμε, λοιπόν, ΕΜΕΙΣ ο νονός γι' αυτά τα παιδιά.

Δίνοντας κάποια υλικά αγαθά, κερδίζουμε παιδικά χαμόγελα, κερδίζουμε τον Παράδεισο!

Ας συμπαρασταθούμε, λοιπόν, κι εφέτος, στις Πολύτεκνες Οικογένειες της Πατρίδος μας και στον μεγάλο θησαυρό που κλείνουν μέσα τους, τα πολλά-πολλά παιδιά!

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ μαζί μας (www.pefip.gr).

Καλή κι ευλογημένη Ανάσταση, καλό Πάσχα! 

Στοιχεία επικοινωνίας

Τηλέφωνα: (+30) 210.38.38.496, (+30) 210.38.22.586

FAX: (+30) 210.38.39.509

Ταχυδρομική διεύθυνση: Ακαδημίας 78Δ, 106 78 ΑΘΗΝΑ

Ηλεκτρονική αλληλογραφία:

Γενικές πληροφορίες: info@pefip.gr

Γραμματεία: grammateia@pefip.gr

Γραφείο Ευρέσεως Εργασίας: jobs@pefip.gr

Μηχανογράφηση: it@pefip.gr

http://yiorgosthalassis.blogspot.gr

http://thesecretrealtruth.blogspot.com

Μαγνητίζεις τη δυστυχία και ο λόγος είναι απλός...!!!!

Άλλη μια μέρα ξεκίνησε και είσαι ακόμα εδώ, μαζεύεις τα κομμάτια σου κλαίγοντας και κατηγορώντας την τύχη σου που σε έφερε εδώ. Κοιτάζεις γύρω σου τους ανθρώπους και αναρωτιέσαι τι περισσότερο έχουν από εσένα αυτοί που πέτυχαν στη ζωή τους και είναι ευτυχισμένοι. 

Αναρωτιέσαι για άλλη μια φορά: «Γιατί θεέ μου;»… και τα βάζεις με τους άλλους που σε αδίκησαν, σε εκμεταλλεύτηκαν, δεν σε κατάλαβαν, δεν σε εκτίμησαν και τελικά σε έκαναν χίλια κομμάτια. 

Τέλος, αποφασίζεις να περιμένεις καρτερικά αυτό που η ζωή σου χρωστάει, αυτό που έλαβαν οι άλλοι και εσύ ακόμα τίποτα… μέχρι τότε αρκείσαι με το να είσαι μονίμως λυπημένος, αδικημένος, παραπονούμενος και να βλέπεις τη ζωή να περνάει σαν ταινία. Οι μέρες φεύγουν, ο χρόνος κυλάει αδίστακτος στην πλάτη σου κι εσύ είσαι ακόμα εδώ περιμένοντας, ενώ ξέχασες να ζήσεις. 

Κάποιοι σου είπαν ότι είσαι άρρωστος, να πας σε ένα γιατρό… εσύ όμως εδώ πεισματικά περιμένεις την ημέρα που θα κληρώσει κι εσένα το λαχείο! Κινδυνεύεις… το κατάλαβες; 

Η τέχνη της θλίψης είναι για τους υγιείς ανθρώπους, αλλά μόλις περάσεις στο επόμενο στάδιο και ασθενήσει βαριά η ψυχή σου, θα χάσεις την υγεία σου και τότε θα πάρεις εισιτήριο για το ταξίδι δίχως επιστροφή… Όχι! Δεν είναι αυτό που θέλεις για την ζωή σου! 

Εσύ θέλεις να είσαι καλά, να είναι όλα όμορφα, να ζήσεις την αγάπη και την επιτυχία σε όλους τους τομείς… «αχ αν έπιανα το τζόκερ….» Όχι! Αν περιμένεις να πιάσεις το τζόκερ, στις σχέσεις, στη δουλειά, στις παρέες, στην υγεία… τότε σίγουρα κινδυνεύεις και σίγουρα δεν θα ζήσεις ποτέ την ευτυχία και ο λόγος είναι απλός : 

Μαγνητίζεις την δυστυχία, αφού το πλαίσιο στο οποίο ονειρεύεσαι, δεν περιέχει το βασικότερο στοιχείο : ΕΣΕΝΑ! 

Η ζωή δεν σου χρωστάει, σου δόθηκε είναι δική σου και είναι ό,τι πολυτιμότερο έχεις στον κόσμο. Όταν τη χάσεις, τότε θα είναι πια αργά! Ξύπνα λοιπόν και δες καθαρά: Εσύ χρωστάς στη ζωή σου! Χρωστάς να εκτιμήσεις το δώρο που σου δόθηκε, να γίνεις καλύτερος άνθρωπος και να δουλέψεις σκληρά για όλα αυτά τα οποία θα σε κάνουν ευτυχισμένο. Δεν θα σου δοθεί τίποτα από το πουθενά. 

Θα είσαι ενεργός στη διαμόρφωση της «τύχης» σου και της ζωής σου… Εν τω μεταξύ, η ζωή σου δίνει μαθήματα και εσύ θα πρέπει να μελετήσεις καλά για να τα μάθεις και να μην κάνεις ποτέ ξανά τα ίδια λάθη… 

Ο δρόμος της ευτυχίας δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα, έχει πτώματα, σπασμένα κομμάτια αλλά και όμορφα λουλούδια που γεννιούνται και μεγαλώνουν με κόπο, που ομορφαίνουν με την αγάπη και μαδάνε με το κρύο του χειμώνα. Όλα είναι στο πρόγραμμα και όλα γίνονται καλύτερα με τη φωτεινή σου ψυχή, όταν αυτή είναι εδώ έτοιμη να δώσει στη ζωή… και όχι μόνο να πάρει… 

Βάλε τέλος λοιπόν στις μαύρες σκέψεις και μπες ενεργά στη ζωή. Κοίτα στον καθρέφτη και μίλα ειλικρινά με την ψυχή σου, μη λησμονήσεις τίποτα, δεν τρέχεις να ξεφύγεις από τον εαυτό σου και δεν περιμένεις καρτερικά ένα ανώτερο χέρι να σε βοηθήσει. 

Δεν θα κρύψεις την ασχήμια σου η οποία θα υπάρχει πάντα εκεί όσο δεν κάνεις εσύ τίποτα γι αυτό! Μάθε να αγαπάς αληθινά και ξεκίνα πρώτα με τον εαυτό σου! Μάθε να σέβεσαι και να τιμάς τις δυσκολίες που σου παρουσιάζονται στη ζωή… Με αφετηρία αυτές, θα προχωρήσεις… και να θυμάσαι: Εσύ χρωστάς στη ζωή σου, όχι εκείνη σε εσένα! 

Χριστίνα Συρακοπούλου 

healingeffect.gr

http://www.awakengr.com

Πως ο φόβος περιορίζει την επιτυχία σου...!!!!

Υπάρχει μια πολύ ενδιαφέρουσα συμπεριφορά που οι άνθρωποι συνήθως επιδεικνύουν όταν αντιμετωπίζουν μια δύσκολη κατάσταση. Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν την τάση να βλέπουν τις πιο αρνητικές πιθανότητες όταν διαχειρίζονται μια καινούργια κατάσταση. Έχουμε την τάση να βλέπουμε όλα τα χειρότερα σενάρια, αλλά σπάνια μπορούμε να φανταστούμε τα καλύτερα σενάρια.

Ο φόβος μπορεί να είναι καλός, αλλά δεν θα έπρεπε να εξουδετερώνει την ικανότητα σου να σκέφτεσαι καθαρά. Ο φόβος πυροδοτεί ένα ενδιαφέρον φαινόμενο μέσα μας. Αρχίζουμε να βλέπουμε και να φανταζόμαστε πράγματα που το πιο πιθανόν είναι ότι δεν πρόκειται να συμβούν.

Κάποια που φοβάται να πετάξει, θα φρικάρει όταν βρεθεί μέσα σε αεροπλάνο. Αλλά στην πραγματικότητα, δεν φοβάται επειδή βρίσκεται μέσα στο αεροσκάφος, αλλά πιο πιθανά ότι θα μπορούσε να συντριβεί. 

Ακόμα και αν οι πιθανότητες θανάτου από αεροπορικό δυστύχημα είναι μόνο μία στα 11 εκατομμύρια, θα εξακολουθήσει να φοβάται. Για να το θέσουμε σε προοπτική, έχετε περισσότερες πιθανότητες να δεχθείτε επίθεση από καρχαρία ή να σας χτυπήσεις κεραυνός, από ότι έχετε να πεθάνετε σε αεροπορικό δυστύχημα.

Ο φόβος δεν απευθύνεται στην ορθολογική σκέψη σας αλλά μάλλον στην συναισθηματική. Είναι ένα φυσικό σύστημα προειδοποίησης κινδύνου, αλλά μερικές φορές ο εσωτερικός συναγερμός μας κτυπάει ακόμα και χωρίς να υπάρχει πραγματικός κίνδυνος. Σε αυτές τις περιπτώσεις, πρέπει να προσπαθούμε να σκεφτόμαστε λογικά για να αποφεύγουμε τον πανικό όταν ο μεταφορικός συναγερμός μας αρχίζει να χτυπάει.

Φανταστείτε τον συναγερμό πυρκαγιάς να κτυπάει στο γραφείο σας. Το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνετε είναι να εκκενώσετε το κτίριο. Όταν έχουν βγει όλοι, τότε είναι που ελέγχουμε αν υπάρχει ή όχι πυρκαγιά. 

Σε αυτό το παράδειγμα, οι άνθρωποι που φοβούνται δεν θα έλεγχαν να δουν αν υπάρχει πραγματικά φωτιά, θα άφηναν μόνον το γραφείο και θα έτρεχαν ακόμα και αν δεν υπάρχει κάποια φωτιά που καίει.

Το θέμα είναι ότι δεν πρέπει να αντιδράτε απρόσεκτα στους φόβους σας. Κρατηθείτε για ένα δευτερόλεπτο και σκεφτείτε αν ο φόβος είναι βάσιμος. Ο υπερβολικός φόβος περιορίζει την επιτυχία σας.

Ο Περιορισμός

Ένας από τους μεγαλύτερους δολοφόνους των ονείρων είναι η έλλειψη φαντασίας. Κάποιος που δεν αφήνει την φαντασία του να κυλά αυτόματα περιορίζει τον εαυτό του. Συχνά νομίζουμε ότι υπάρχει ένας νόμος που έχει θεσπιστεί για την ζωή. Ενεργούμε σαν να υπάρχει μια κατευθυντήρια γραμμή για τα πάντα γύρω μας. 

Πολλοί άνθρωποι αφήνουν ευκαιρίες ανεκμετάλλευτες απλά επειδή κάποιος πριν από αυτούς απέτυχε να εκπληρώσει τον ίδιο στόχο. Απλά επειδή πολλοί απέτυχαν πριν από σας, δεν σημαίνει ότι ούτε σεις θα τα καταφέρετε. Αν κάνετε το ίδιο πράγμα, τότε θα πρέπει να περιμένετε ότι κι εσείς θα αποτύχετε. Προσπαθήστε να δείτε την πρόκληση από διαφορετική οπτική γωνία και να καταλήξετε σε νέους και δημιουργικούς τρόπους για να επιτύχετε το στόχο σας. 

«Η απαισιοδοξία οδηγεί σε αδυναμία, η αισιοδοξία σε δύναμη»  - William James

Αυτό είναι το σημείο που ο φόβος μπορεί να είναι περιοριστικός. Είναι σχεδόν αδύνατον να επιδιώξετε κάτι αν σκέφτεστε ότι το αποτέλεσμα θα είναι αρνητικό. Αντίθετα, πρέπει να δείτε την πρόκληση με αυτοπεποίθηση και αισιοδοξία. Φορώντας τα ροζ γυαλιά σας, θα μπορέσετε να φανταστείτε και μετά να δημιουργήσετε τον δρόμο προς τον στόχο σας.

Calvino Miguel

KateM12 

https://xypnontastononeireuti.blogspot.com

Μια παραβολή για παιδιά....!!!!

Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε ένα ευτυχισμένο, έξυπνο και χαρούμενο κορίτσι που αγαπούσε την ζωή. 

Καθώς το κορίτσι μεγάλωνε, πολλές φορές πληγώνονταν, όπου και να πήγαινε δεν ένιωθε ασφαλής, και άρχισε να σκέπτεται ότι δεν ήταν καλή… 

Καθώς τα χρόνια περνούσαν έγινε πολύ λυπημένη και θυμωμένη μέσα της, αλλά εξωτερικά προφασίζονταν ότι όλα ήταν εν τάξει. Άρχισε να κάνει πράγματα που δεν ήταν καλά για το σώμα της – έτρωγε κακές τροφές, ανησυχούσε συνεχώς και ξεχνούσε να τρέχει και να παίζει. Όταν επέστρεφε σπίτι από την δουλειά έκλαιγε γιατί μισούσε την δουλειά της. 

Και τότε μια μέρα, αρρώστησε πολύ σοβαρά και ο γιατρός της είπε ότι θα πέθαινε σε έξη μήνες. 

Εγκατέλειψε τον εαυτός της, άφησε τη δουλειά της, και πήγε να μείνει σε μια παράγκα, δίπλα σε μια λίμνη για όσες ημέρες της είχαν απομείνει. 

Ένα χρόνο αργότερα ο γιατρός της της τηλεφώνησε και εκείνη απάντησε στο τηλέφωνο! 

Έμεινε έκπληκτος και την ρώτησε : «Πώς γίνεται και είσαι ακόμα ζωντανή;» 

Εκείνη απάντησε : «Ήταν τόσο όμορφα εδώ που υποθέτω ότι ξέχασα να πεθάνω». 

Και την στιγμή εκείνη κατάλαβε ότι κατά την διάρκεια του χρόνου που πέρασε είχε μάθει να ζει ξανά. Σταμάτησε να αγχώνεται για τα πάντα και έκανε ειρήνη με τα πράγματα εκείνα από το παρελθόν της που την πλήγωναν. Είδε την ομορφιά στα πάντα γύρω της, αντί για τον φόβο και την ασχήμια. 

Επέστρεψε στην χαρά που ήξερε κάποτε όταν ήταν παιδί και σαν αποτέλεσμα το σώμα της έκανε αυτό που ήξερε πάντα πώς να το κάνει, και θεράπευσε τον εαυτό του. 

Αυτή είναι μια αληθινή ιστορία (ακόμα και αν έχει γραφτεί σαν παραβολή για παιδιά). 

KateM12 

https://xypnontastononeireuti.blogspot.com