Σάββατο 30 Δεκεμβρίου 2017

Να κάνεις χώρο στο κάθε τι καινούργιο που έρχεται...!!!!

Μετακόμιση τώρα.

Ένα σπίτι γεμάτο κούτες και βαλίτσες, γωνιές που ξεγυμνώνονται, συρτάρια που αδειάζουν.

Υπάρχοντα που στριμώχνονται κι άλλα πάλι που βρίσκουν το δρόμο τους για το καλάθι των αχρήστων.

Όχι επειδή δεν τα αγαπάς, απλά γιατί πάντα κάτι παλιώνει, κάτι αλλάζει, κάτι μένει πίσω. Κι εσύ προχωράς μπροστά.

Σε επιλογές που έκανες και τώρα τις μετακομίζεις στο νέο σου σπίτι.

Αλλαγή φωνάζουν οι δικές σου κούτες.

Ένα βήμα μπροστά σε μια νέα ζωή που ελπίζεις να είναι όμορφη όπως την ονειρεύτηκες. Την ελπίζεις γεμάτη αγάπη και τρυφερότητα, πρόσωπα να αγαπάς και να σε στηρίζουν. Να τα στηρίζεις κι εσύ. Να είστε μαζί και να είστε καλά.

Μια όμορφη ζωή. Αυτή θέλεις κι αυτή θα σκέφτεσαι τη στιγμή που θα αδειάσεις ολότελα το μέχρι τώρα σπίτι σου και θα κλείσεις πίσω σου την πόρτα.

Όχι δε θα τα πάρεις όλα μαζί. Δε χρειάζονται, στο ξανάπα.

Θα πάρεις τις μνήμες, θα πάρεις τις στιγμές. Μερικές φωτογραφίες, τα βιβλία σου, δέκα ρούχα όλα κι όλα και μια βαλίτσα αδειανή.

Όπως αδειανή ήταν κι όταν πρωτομπήκες σε τούτο το μέρος.

Κάθε νέα αρχή, θέλει μια βαλίτσα αδειανή.

Θέλει να κάνεις χώρο στο καινούργιο που έρχεται. Να του δώσεις αέρα να έρθει να σε γεμίσει. Μην το μπουκώσεις με παλιές αναμνήσεις. Καλό να θυμάσαι αλλά μη φορτώνεσαι πολλά.

Άσε χώρο κι απόλαυσε κάθε τι νέο. Είναι δικό σου, είναι επιλογή σου.

Μετακόμιση τώρα.

Μάζεψε τις κούτες σου και προχώρα. Και μη φοβάσαι. Όλα θα πάνε καλά. Κι αν πάνε πότε πότε να στραβώσουν, εσύ θα τα ισιώσεις. Όπως έμαθες πάντα να ισιώνεις τα στραβά. Με το πείσμα σου, με την υπομονή σου, με τη θέλησή σου για το καλύτερο για σένα.

Προχώρα. Κι αν νιώσεις ποτέ την ανάγκη να κοιτάξεις πίσω, κάνε το. Δεν είναι κακό να θυμάσαι τι έζησες. Είναι τα μαθήματά σου, είναι τα πάντα σου.

Δε διαγράφεις το παρελθόν. Μέσα σου το κουβαλάς πάντα. Μόνο που το αναμεριάζεις λίγο. Φτιάχνεις χώρο για κάθε τι που θα έρθει.

Και προχωράς.

Μετακομίζεις.

Κι όλα καλά… 




Στεύης Τσούτση.

Ν’ αγαπάς σαν σκύλος. H μόνη επικίνδυνη ράτσα είναι η ανθρώπινη...!!!!

Κάπου, κάποτε διάβασα πως αν όλοι γινόμασταν οι άνθρωποι που οι σκύλοι μας νομίζουν πως είμαστε, ο κόσμος θα ήταν ένα καλύτερο μέρος. Γιατί απ’ όλα τα πλάσματα στη γη, ανιδιοτελώς ξέρουν να αγαπούν μόνο δύο, η μαμά σου κι ο σκύλος σου. 

Ξεπερνώντας την νομοτελειακή αγάπη που συνεπάγεται η μητρότητα στην πλειοψηφία των περιπτώσεων, η σκυλίσια αφοσίωση και λατρεία δεν αποτυγχάνουν να συγκλονίζουν, ανεξαρτήτως κουλτούρας, εποχής και κοινωνικών συνθηκών.

Γιατί οι σκύλοι ξέρουν ν’ αγαπούν χωρίς επειδή. Αγαπούν παρ’ όλο. Δεν τους ενδιαφέρει αν είσαι χοντρός ή αδύνατος, φτωχός ή πλούσιος, ιδιοφυΐα ή ολοκληρωτικά ηλίθιος· αρκεί να είσαι εκεί, αρκεί να τους βάζεις λίγο νεράκι και λίγο φαγητό. Αλλά ακόμα κι αν τους ψιλοπαραμελείς εκείνοι πάλι σ’ αγαπούν. 

Η καρδιά τους, εκ διαμέτρου αντίθετη με οποιαδήποτε εκδικητική ανθρώπινη τάση, ξέρει πάντα να δίνει άλλοθι και να δικαιολογεί. Κάτι θα σου έτυχε μωρέ, δεν μπορεί να το έκανες από κακία.

Σ’ αγαπούν από την πρώτη στιγμή που τους πήρες αγκαλιά χωρίς να περιμένουν αντάλλαγμα, γιατί αυτό ξέρουν να κάνουν. Δε σε κρίνουν, δε σε παραμελούν, δε σε βασανίζουν. Ακόμα κι όταν τους αφήνεις πίσω, θαρρείς και ζουν για την επιστροφή σου. 

Κι όταν σε δουν να επιστρέφεις πηδάνε πάνω σου και σου κουνάνε την ουρά με τόση χαρά, λες και δεν τους πλήγωσε ποτέ η φυγή σου. Επειδή οι σκύλοι, σε αντίθεση με τους ανθρώπους, αγαπάνε με την καρδιά, χωρίς καμία ρανίδα λογικής. Γνωρίζουν χωρίς να μάθουν.

Οι σκύλοι ξέρουν να επιμένουν. Ξέρουν πόσο σημαντικό είναι να σηκώνονται, όσο άτσαλο κι αν ήταν το στραπάτσο τους, όσα κουσούρια κι αν τους άφησε το χτύπημα. Άλλωστε μια ανθρώπινη μέρα ισούται με μια σκυλίσια εβδομάδα, γι’ αυτό και τα πλάσματα αυτά ξέρουν πως δεν έχουν χρόνο να κρατάνε πράγματα για τον εαυτό τους, ούτε τους παίρνει να τσιγκουνεύονται την αγάπη τους. 

Οι σκύλοι είναι πλάσματα γενναία και κυνηγούν όσα αγαπάνε χωρίς να θεωρούν τροχοπέδη τις διαστάσεις τους. Δεν έχουν όλο τον χρόνο μπροστά τους και το ξέρουν, γι’ αυτό τα βράδια τρέχουν να χουχουλιάσουν στην αγκαλιά σου χωρίς εγωισμό, όσο κι αν τους μάλωσες στη διάρκεια της ημέρας.

Ναι, αν οι άνθρωποι αγαπούσαμε όπως οι σκύλοι μας, ο κόσμος θα ήταν σίγουρα ένα καλύτερο μέρος· θα απολαμβάναμε τις βόλτες, τον ήλιο και τον αέρα, θα ρουφούσαμε τη μαγεία τους και ποτέ δε θα υποτιμούσαμε την αξία του παιχνιδιού. 

Θα ήμασταν πιστοί, θα λαχταρούσαμε να φιλήσουμε τους ανθρώπους μας χωρίς να θεωρούμε στιγμή την παρουσία τους δεδομένη και όταν εκείνοι περνούσαν δύσκολα, θα σωπαίναμε και θα στεκόμασταν απλά δίπλα τους, γιατί θα ξέραμε πως δεν έχουν ανάγκη από έωλες συμβουλές, μα από ουσιαστικές παρουσίες.

Αν ξέραμε να αγαπάμε όπως εκείνοι, θα γνωρίζαμε πως η βία επιφέρει επιθετικότητα, η σκληρότητα φόβο κι ο έπαινος ανεξαρτησία. Δε θα αναλωνόμασταν σε παιχνίδια εξουσίας, μα θα καταλαβαίναμε πως οι άλλοι είναι παράγωγα του περιβάλλοντός τους και θα φερόμασταν αναλόγως, με τρυφερότητα κι αλληλοεκτίμηση. 

Θα χωνεύαμε επιτέλους πως κανένας δε γεννιέται κακός και πως τα όρια γεννάνε σεβασμό, αρκεί να περιβάλλουν τα πάντα, εκτός από την αγάπη.

Έτσι ν’ αγαπάς, χωρίς πολλά-πολλά. Να μην περιμένεις τίποτα, να μη ρωτάς γιατί. Δε σου εγγυώμαι πως θα γίνεις ευτυχισμένος, ούτε πως η αγάπη σου θα εκτιμηθεί. Σου εγγυώμαι όμως πως θα νιώσεις το μεγαλείο του να τα έχεις καλά με τον εαυτό σου. 

Να αισθάνεσαι τον άλλον και να τον βοηθάς να γλείψει τις πληγές του. Να τον οδηγείς για να περπατήσει όταν δεν βλέπει και να του δίνεις δύναμη χωρίς να μιλάς. Να είσαι σκύλος, όχι σκυλάκι.

Αν πάλι δεν έχεις τη δύναμη ν’ αγαπάς σαν σκύλος (ποιος είπε πως είναι εύκολο;), σου εύχομαι να σε αγαπήσει κάποιος άνθρωπος από αυτούς· κι αν έχεις την τύχη να ζήσεις τέτοια ευλογία, έχε τουλάχιστον τη δύναμη να την αντέξεις και να αφήνεσαι, καθώς το πλάσμα αυτό φέρει μέσα του τη θεϊκή δύναμη να σε κάνει να χαμογελάς, να σε ελαφραίνει και να σου δανείζει την καρδιά του κάθε που ο κόσμος κάνει κομμάτια τη δική σου. 

Να εκτιμάς πόσο του λείπεις το πρωί, ακόμα κι αν πέρασε ολόκληρο το βράδυ στο πλευρό σου και να μη τσιγκουνεύεσαι τα χάδια σου και την αγκαλιά σου. Άλλωστε αυτά μόνο ζητάει από σένα. Να νιώθεις, γιατί διαφορετικά ο «σκύλος» μπορεί να μη σου θυμώσει, αλλά όταν τον χάσεις ο εαυτός σου δε θα σου το συγχωρήσει ποτέ.

Ν’ αγαπάς σαν σκύλος κι ένα πράγμα να θυμάσαι. Πως η μόνη επικίνδυνη ράτσα είναι η ανθρώπινη. 




Φρόσως Μαγκαφοπούλου

Πες τη γνώμη σου αλλά μην πιέζεις τον άλλο να την ακολουθήσει...!!!!

Κάθε άνθρωπος και μια γνώμη. Άλλοτε λογικά δοσμένη κι άλλοτε παράλογα. Άλλοτε του μυαλού κι άλλοτε της καρδιάς.

Σε κάθε περίπτωση, όμως, γνώμη. Γνώμη κατάδική του που θα την εκφράσει σε κάθε περίπτωση.

Μπορεί να αφορά δική του υπόθεση. Τότε η γνώμη παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο.

Μπορεί να αφορά και ξένη υπόθεση. Τότε απλά λέγεται κι αφήνεται ο άμεσα ενδιαφερόμενος να φιλτράρει τα πάντα και να αποφασίσει.

Βασικά έτσι υποτίθεται ότι πρέπει να γίνεται.

Αλλά δε γίνεται πάντα.

Βλέπεις τον άλλο και χώνει τη μύτη του, ιδιαίτερα έντονα, σε ξένες αποφάσεις. Δεν του αρκεί να πει τη γνώμη του, εννοεί να την επιβάλλει κιόλας.

Αλλά δε γίνεται δουλειά έτσι, συγνώμη κιόλας.

Έχεις την άποψή σου. Με γεια σου με χαρά σου. Τη διαμόρφωσες βάσει εμπειριών, παιδείας, κουλτούρας ή όπως αλλιώς διαμορφώνεται μια γνώμη.

Πες την αφού σου ζητήθηκε. Και να μη ζητήθηκε, αν πάλι νιώθεις την ανάγκη να την εκφράσεις, κάνε το.

Αλλά ως εκεί. Μην πιέζεις να υιοθετηθεί η θέση σου. Μη ζορίζεις τον άλλο, σώνει και ντε, να ακολουθήσει το μονοπάτι που θα διάλεγες εσύ.

Δεν είναι εσύ. Είναι ο εαυτός του και θα αποφασίσει για τη ΔΙΚΗ ΤΟΥ ζωή, όπως αυτός νιώθει και μπορεί.

Τι πιο απλό από το να το καταλάβεις;

Γινόμαστε εγωιστές οι άνθρωποι. Κι ενίοτε νιώθουμε παντογνώστες. Και μέσα σε αυτό τον εγωισμό, που συνήθως δεν κρύβει κακία αλλά έννοια για τον άλλο, γινόμαστε υπερβολικοί.

Πιέζουμε τον άλλο να πάρει μια απόφαση. Τη δική μας απόφαση.

Τον ζορίζουμε να έρθει προς τη δική μας κατεύθυνση γιατί είμαστε σίγουροι πως είμαστε σωστοί.

Κι αν δεν είμαστε;

Αλλά κι αν είμαστε αλλά αυτός δε θέλει ή δεν μπορεί να το καταλάβει;

Ισορροπία θέλουν οι σχέσεις των ανθρώπων. Ισορροπία και οι παρεμβάσεις στη ζωή του άλλου.

Λες τη γνώμη σου και αφήνεις τον άμεσα ενδιαφερόμενο να αποφασίσει. Να σταθμίσει τα πάντα του και να δει πώς θα φτιάξει το δικό του παρακάτω.

Γιατί είναι το δικό του, όχι το δικό σου.

Γιατί στην τελική αυτός πρέπει να αποφασίσει, αυτός θα υποστεί τις συνέπειες, αυτός θα πρέπει να έχει και την ευθύνη.

Είπαμε, δική του ζωή.

Όσο για τη δική σου, φρόντισέ την όπως ξέρεις και μπορείς. Δική σου είναι, την κουμαντάρεις.

Των άλλων άστην στην άκρη. Δεν αποφασίζεις εσύ. Εσύ απλά ανοίγεις την καρδιά και το μυαλό σου και συμβουλεύεις.

Αν θες. Αν μπορείς.

Και για ό,τι γίνει δεν έχεις ευθύνη. Ευθύνη έχει εκείνος που τη ζει.

Απλά μαθηματικά, τι δεν καταλαβαίνεις; 




Στεύης Τσούτση.

Με 5 τρόπους καταστρέφεις τη ζωή σου χωρίς να το καταλάβεις...!!!!

Η ζωή, όπως όλοι γνωρίζουμε δεν είναι μια ευθεία γραμμή. Δεν υπάρχει καμία συγκεκριμένη σειρά σταδίων που κάθε άνθρωπος πρέπει να περάσει μέσα σε ένα συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα. Κανείς δεν μας υποχρεώνει να τελειώσουμε τις σπουδές μας, να κάνουμε οικογένεια ή να ξεκινήσουμε την καριέρα μας σε μια συγκεκριμένη ηλικία. 

Δεν χρειάζεται να παντρευτούμε στα 25 και να γίνουμε διευθυντές στα 30. Αντίθετα, έχουμε κάθε δικαίωμα να πάρουμε τον χρόνο μας και να επιλέξουμε τι δίνει νόημα στην ζωή μας και τι όχι. Βέβαια, δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός, ότι συχνά το ξεχνάμε αυτό. 

Όλοι αναγκαστήκαμε να σχεδιάσουμε την ζωή μας σχεδόν από τότε που ήμασταν στο σχολείο, δηλαδή από τότε που μας ρωτούσαν τι θέλουμε να σπουδάσουμε. Μπορεί να μισούμε την δουλειά μας, αλλά εξακολουθούμε να πηγαίνουμε καθημερινά, επειδή πιστεύουμε ότι πρέπει να ολοκληρωθεί το σχέδιο. 

Παρασυρόμαστε, προσπαθώντας να ολοκληρώσουμε ένα βήμα την φορά με την πεποίθηση, ότι κάθε κουτάκι που σβήνουμε από την λίστα μας θα μας φέρει πιο κοντά στην ευτυχία. Και μετά ένα πρωί ξυπνάμε και νιώθουμε κατάθλιψη. Αισθανόμαστε κατεστραμμένοι και δεν μπορούμε να καταλάβουμε τον λόγο. Με αυτόν τον τρόπο καταστρέφουμε την ζωή μας. Και το κάνουμε και πολλούς ακόμη τρόπους.

Καταστρέφουμε την ζωή μας, όταν επιλέγουμε τους λάθος ανθρώπους.

Γιατί αισθανόμαστε πάντα την ανάγκη να επιταχύνουμε τα πράγματα σε μια σχέση; Αναμφίβολα το πιο σημαντικό είναι πρώτα να καταλάβουμε εμείς οι ίδιοι ποιοι είμαστε και τι θέλουμε, παρά να ψάχνουμε να δεθούμε με κάποιον άλλον τόσο γρήγορα, χωρίς να αφήνουμε χρόνο στον εαυτό μας να καταλάβει, αν αυτός ο άνθρωπος είναι σωστός για εμάς ή όχι. 

Το είδος της σχέσης που προκύπτει από την συναισθηματική ανάγκη του να κοιμόμαστε δίπλα σε κάποιον κάθε βράδυ, η οποία διαμορφώνεται από την ανάγκη μας για προσοχή και όχι από το πάθος, ποτέ δεν θα σας κάνει να θέλετε να σηκωθείτε από το κρεβάτι στις 6 το πρωί για να αλλάξετε τον κόσμο. Αντ ‘αυτού πρέπει να προσπαθήσουμε να βρούμε και να αισθανθούμε ένα πιο βαθύ είδος αγάπης. 

Θα πρέπει να ψάξουμε το είδος στης σχέσης που θα μας κάνει καλύτερους ανθρώπους κάθε μέρα που περνά.

Δεν θέλω να είμαι ''μόνη μου'' λέμε συχνά. Ήρθε η ώρα να αγνοήσουμε αυτή την μικρή φωνή μέσα στο κεφάλι μας. Να είστε μόνοι. Να τρώτε μόνοι, να βγαίνετε ραντεβού με τον εαυτό σας, να κοιμάστε μόνοι. Με αυτόν τον τρόπο θα καταλάβετε καλύτερα ποιοι είστε. 

Θα μπορέσετε να καταλάβετε τι είναι αυτό που δίνει νόημα στην ζωή σας, να διαμορφώσετε καλύτερα τις απόψεις και τα όνειρά σας. Και μόλις το καταφέρετε αυτό θα μπορέσετε να ωριμάσετε. Και όταν συναντήσετε τον άνθρωπο που κάνει κάθε κύτταρο του σώματός σας να χοροπηδάει από ενθουσιασμό, θα είστε σίγουροι ότι είναι ο σωστός άνθρωπος για εσάς, γιατί πολύ απλά θα είστε σίγουροι για το ποιοι είστε και τι θέλετε. Οπότε, περιμένετε. 

Περιμένετε για την αγάπη σας, αγωνιστείτε για αυτήν και αφιερώστε όλη σας την ενέργεια στην εξεύρεση της, γιατί αυτό είναι το πιο υπέροχο συναίσθημα που μπορείτε να νιώσετε.

Καταστρέφουμε την ζωή μας, όταν αφήνουμε το παρελθόν μας να καθορίζει το παρόν μας.

Κάποια από τα πράγματα που μας συμβαίνουν είναι αναπόφευκτα. Όλοι αντιμετωπίζουν σε κάποιο βαθμό την θλίψη κατά την διάρκεια της ζωής τους ή βιώνουν μέρες που νιώθουν, ότι δεν έχουν καμία απολύτως αξία. Όλοι έχουμε δυστυχισμένες στιγμές που δεν μπορούμε να ξεχάσουμε ή λόγια που μας έχουν πληγώσει. 

Δεν μπορούμε να αφήσουμε οποιαδήποτε από αυτές τις εμπειρίες του παρελθόντος να διαμορφώσουν τη μοίρα μας. Αν αφήνετε κάθε δυσάρεστη εμπειρία του παρελθόντος να επηρεάζει την γνώμη που έχετε για τον εαυτό σας, τότε οι προοπτικές θα είναι πολύ άσχημες. Σκεφτείτε πόσες ευκαιρίες χάσατε στο παρελθόν, επειδή είχατε πείσει τον εαυτό σας, ότι είστε τελείως άχρηστοι, όταν δεν καταφέρατε να πάρετε εκείνη την προαγωγή. 

Μπορεί να έχετε χάσει μια ευκαιρία στον έρωτα, επειδή ακόμα πιστεύετε, ότι δεν ήσασταν αρκετά καλοί για τον/την πρώην σας. Όλο αυτό είναι ένα πολύ καταστροφικό είδος φαύλου κύκλου. Αν δεν μπορέσετε να ξεπεράσετε τις δυσάρεστες εμπειρίες του παρελθόντος, τότε πάντα θα αντιμετωπίζετε το μέλλον υπό το πρίσμα των ενοχών και κάθε νέα εμπειρία θα ενισχύετε μέσω αυτού του πρίσματος.

Καταστρέφουμε την ζωή μας, όταν συγκρίνουμε τον εαυτό μας με τους άλλους.

Ο αριθμός των ακολούθων που έχετε στο Instagram ούτε αυξάνει ούτε μειώνει την αξία σας ως ανθρώπινο ον. Το μέγεθος του τραπεζικού σας λογαριασμού δεν έχει καμία σχέση με το επίπεδο της ευφυΐας ή της ευτυχίας σας. Ο άνθρωπος που είναι δυο φορές πιο πλούσιος από εσάς δεν αξίζει δυο φορές περισσότερο από εσάς ως άνθρωπος, ούτε είναι απαραίτητο ότι είναι πιο ευτυχισμένος. 

Πλέον έχουμε τόσο μεγάλη εμμονή με το να παρακολουθούμε τι κάνουν οι φίλοι μας, τι τους αρέσει, ποια είναι τα ενδιαφέροντά τους, που έχουμε ξεχάσει να δίνουμε αξία στον εαυτό μας. Καταλήγουμε με μια νοσηρή ανάγκη να αισθανόμαστε, ότι είμαστε σημαντικοί και πολλές φορές είμαστε διατεθειμένοι να πούμε και ψέματα για να διατηρήσουμε την ψευδαίσθηση της επιτυχίας.

Καταστρέφουμε την ζωή μας, όταν αρνούμαστε τα συναισθήματά μας.

Όλοι φοβόμαστε να εκφράσουμε αυτά που πραγματικά αισθανόμαστε, τις ποιο βαθιές μας σκέψεις και να αποκαλύψουμε στους άλλους τι πραγματικά σημαίνουν για εμάς. Όταν δείχνουμε σε έναν άνθρωπο αυτό που πραγματικά σημαίνει για εμάς, γινόμαστε ευάλωτοι. Αλλά δεν υπάρχει τίποτα ντροπιαστικό σε αυτό. 

Υπάρχει κάτι πολύ αναζωογονητικό σε εκείνες τις στιγμές, που ξεγυμνώνουμε την ψυχή μας και λέμε την αλήθεια. Οπότε, πείτε σε εκείνο το κορίτσι που σας αρέσει, ότι δεν μπορείτε να σταματήσετε να την σκέφτεστε. Πείτε στην μητέρα σας πόσο πολύ την αγαπάτε και πάρτε την μια αγκαλιά. Εκφράστε ελεύθερα τα συναισθήματά σας.

Καταστρέφουμε την ζωή μας, όταν σταματάμε να έχουμε φιλοδοξίες

Στο τέλος της κάθε μέρας αισθάνεστε ευτυχισμένοι με την ζωή σας; Όταν συμβιβαζόμαστε με λιγότερα από όσα θέλουμε και προσπαθούμε να είμαστε ευχαριστημένοι με αυτό, καταστρέφουμε την δυνατότητές μας και προδίδουμε τον εαυτό μας. 

Είναι πολύ πιθανό σήμερα ο Michelangelo να κάθεται στο γραφείο του και να βγάζει φωτοτυπίες, γιατί έχει και αυτός, όπως όλοι την ανάγκη να πληρώσει το ενοίκιο του ή γιατί είναι ευκολότερο από το να κυνηγήσει το όνειρό του ή επειδή οι άλλοι θέλουν από αυτόν δουλεύει σε ένα γραφείο. Μην αφήσετε αυτό να συμβεί σε εσάς. Μην καταστρέψετε την ζωή σας με αυτόν τον τρόπο. 

Η ζωή, ο έρωτας και η δουλειά είναι όλα συνδεδεμένα μεταξύ τους. Χρειαζόμαστε μια δουλειά που να μας συναρπάζει όσο ακριβώς χρειαζόμαστε και ένα έρωτα που να μας συναρπάζει. Μόνο τότε μπορούμε να περάσουμε ευτυχισμένοι αυτό που λέγεται ζωή.




Παρασκευή 29 Δεκεμβρίου 2017

Κι αν αυτή ήταν η τελευταία σου νύχτα πώς θα ήθελες να την περάσεις ;

Κι αν αυτή ήταν η τελευταία σου νύχτα πώς θα ήθελες να την περάσεις; Είναι μια σκέψη που γυρνά συχνά μες στο μυαλό μου. Πόσες αλήθειες θα ήθελες να αποκαλύψεις, πόσες ψυχές να λυτρώσεις από τα γιατί, πόσα μάγουλα να χαϊδέψεις και να τους χαμογελάσεις, πόσες συγγνώμες που δεν βρήκες δύναμη να πεις…

Στην ζωή ο άνθρωπος έχει επιτρέψει στον χρόνο να τον βάζει σε τάξη, να του υποδεικνύει τις προτεραιότητες. Τα χέρια του έχουν μεταμορφωθεί σε δείκτες κι ο μηχανισμός του ο ανθρώπινος εγκέφαλος. Κινείσαι ρυθμικά χωρίς να ξεχωρίζεις από τον διπλανό σου. Τακτοποιημένα χωρίς την ομορφιά της προσωπικής παρέμβασης. Τικ τακ, τικ τακ όλα σαρωμένα και με ανεξίτηλο μελάνι, απόκλιση καμιά!

Μπα, μάλλον δεν είναι αυτή η τελευταία μου νύχτα ψελλίζεις και ξαναχάνεσαι σε άσκοπες καταστάσεις. Τα μάτια σου κλείνουν και συνεχίζεις να σπαταλάς τις στιγμές σου πίσω από μια οθόνη, πίσω από αναφορές δουλειάς, προγράμματα, δουλειές σπιτιού πάντα οι ίδιες δικαιολογίες! 

Χαμηλώνεις τα μάτια, με ποιους ανθρώπους θα ήθελες οπωσδήποτε να περάσεις την τελευταία σου νύχτα, άραγε έχεις το θάρρος να τους το ζητήσεις;

Να ελευθερώσεις τα σ´ αγαπώ που φοβήθηκες να πεις, να φύγεις μακριά από ανθρώπους, να το δηλώσεις και να είναι όλοι αυτοί που τους επιτρέπεις ξανά και ξανά να σε πληγώνουν, να τελειώσεις καταστάσεις που δεν σε οδηγούν πουθενά! 

Να αφήσεις να σου στεγνώσουν τα δάκρυα με ένα άγγιγμα, να φανερώσεις τα πιο βαριά σου μυστικά, να συγχωρέσεις κι ας μη συγχωρεθείς, να ξεγυμνώσεις την ψυχή σου και μόνο για να καταφέρει να πετάξει πιο ψηλά! Ή μήπως ψηλά έχεις σταματήσει εδώ και καιρό να κοιτάζεις κ έχεις παραδοθεί άνευ όρων;

-Ναι το ξέρω, σε ακούω να ψελλίζεις…

Κάποιες στιγμές είναι πιο πάνω από τις δυνάμεις μας, για κάποιες νομίζεις πως το κάνει η ζωή και κάποιες άλλες τα ρίχνεις όλα στον Θεό.

Σκέψου όμως σα να ´ναι η τελευταία σου φορά κ αναλογίσου, σε όλες αυτές τις στιγμές που δείλιασες, που σώπασες, που πήρες το βλέμμα σου, που δεν είπες σ αγαπώ, που δεν είπες συγγνώμη, που δεν κρατήθηκες αγκαλιά, πόσες από όλες ήταν συνειδητή απόφαση και πόσες τις άφησες στην τύχη;

Σκέψου, όχι σαν να είναι η τελευταία φορά που υπάρχεις σε αυτή τη ζωή αλλά σαν να είναι η τελευταία φορά που θα μείνεις αδρανής. Θα είναι η τελευταία φορά που θα ξεχάσεις και θα ξεχαστείς ηθελημένα…

Γίνε εσύ ο χρόνος, αφουγκράσου τους χτύπους που χτυπούσες έως τώρα κ πρόσθεσε μια τελεία, ένα κόμμα, μια ανάσα, ένα αληθινό χαμόγελο! Γίνε εσύ η διαδρομή, οδήγησε τη ζωή σου στα όνειρα που άφησες επειδή σε χαρακτήρισαν ρομαντικό, επειδή κουράστηκες να μην καταλαβαίνουν τη γλώσσα σου και απλά ξεκίνησες να κάνεις πως μιλάς τη δική τους.

Είναι πολύ δύσκολο, το γνωρίζω! Χρειάζεται να μείνεις στο κέντρο σου και να μην επιτρέψεις σε κανένα να σε βγάλει από εκεί επειδή τον ξεβολεύεις. Μην το κάνεις από εγωισμό, από γινάτι. Θυμήσου όλα αυτά τα όνειρα που ήταν γεμάτα φως, είχαν την δύναμη της ανιδιοτελούς αγάπης.

Πώς θα το καταλάβεις; Αυτό με ρωτούν συνήθως!

Σταμάτα να καταλαβαίνεις και ξεκίνα να αισθάνεσαι! Επέστρεψε στη στιγμή που πήρες την πρώτη σου ανάσα στη ζωή! Ό,τι γνώριζες τότε, με όποιο «υλικό» ήρθες σε αυτή τη διάσταση απλά το αισθανόσουν πως ήταν. Ξεκίνησες την ζωή σου αισθανόμενος το θαύμα της γένεσης, την αληθινή αγάπη αυτή της αγκαλιάς της μητέρας. 

Και οι δύο μόνο αισθανόσασταν τότε, δεν είχατε ανάγκη να καταλάβετε επειδή όλα ήταν φως, αλήθεια, αγάπη δίχως την αμφισβήτηση του μυαλού!

-Ναι είναι δύσκολο το ξέρω, θέλει πολύ προσπάθεια μα μόνο όταν βάζεις μυαλό και λογική μπροστά! Όταν βάζεις αίσθηση όλα είναι! Γιατί να χρειάζεται να σκέφτεσαι πώς θα ήθελες να περάσεις την τελευταία σου νύχτα και να μην ξεκινήσεις με το πώς ήταν η πρώτη σου μέρα στη ζωή. Πόσο γεμάτη με αξίες, με φως κ να αρχίσεις να πορεύεσαι με εκείνη την αλήθεια που ήταν ότι πιο αληθινό σου έχει συμβεί έως τώρα στην πορεία σου στη γη! 




Ρίνα Σερέτη – Συγγραφέας

Μερικές φορές χρειάζεται να λες και «όχι»… Για το καλό σου...!!!!

Σταμάτα πια.

Έφερες τον εαυτό σου στα όριά του, τι δεν καταλαβαίνεις;

Υπερεκτίμησες τις δυνάμεις σου και φορτώθηκες περισσότερα από όσα άντεχες.

Φορτώθηκες αρμοδιότητες, ευθύνες, υποχρεώσεις που δεν ήταν δικές σου.

Φορτώθηκες ακόμη και ανθρώπους.

Σε όλα σου ναι. Μπορούσες δεν μπορούσες, πάντα ναι.

Και πού κατέληξες;

Ένα ράκος, σωματικό και ψυχικό, που δε βρίσκει μια τρύπα να ξεχαστεί από όλους και να ξεκουραστεί για μήνες. Να πέσει σε νάρκη και να ξυπνήσει απόλυτα ξεκούραστο.

Γιατί η κούρασή σου δεν περιγράφεται.

Κι ολοένα φορτώνεσαι πράγματα. Δε μαθαίνεις από τα παθήματά σου. Το φιλότιμο το μετράς παραπάνω από αντοχές.

Έτσι όμως δεν καταφέρνεις τίποτα. Μόνο δοκιμάζεις τα όριά σου.

Σταμάτα πια, στο ξανάπα.

Δεν οφελεί κανέναν και τίποτα να εξαντληθείς.
Δεν οφελεί να σε ωθείς στα άκρα.

Σεβάσου τον εαυτό σου και τα όριά του. Σεβάσου το χρόνο σου κι όσα πρέπει να κάνεις κάποια στιγμή και για σένα.

Μη σκέφτεσαι ολοένα τους άλλους. Μη σε νοιάζει αν θα θυμώσουν σε κάποια σου άρνηση. Αν σ’αγαπούν θα σεβαστούν την ανάγκη σου να πεις όχι.

Αν σε εκτιμούν θα κατανοήσουν την ανάγκη σου σε λίγο ελεύθερο χρόνο, ποιοτικό, δικό σου. Κατάδικό σου.
Ξέρω ότι δε σου είναι εύκολο το όχι. Είναι που το μπλοκάρει το ρημάδι το φιλότιμο.

Μα βάλε φρένο. Δε θα αντέξεις, στο λέω.

Δεν παλεύεται τέτοια ζωή, το νιώθεις πια και συ.

Το νιώθεις κάθε φορά που τρέμουν τα πόδια σου από εξάντληση.

Το νιώθεις σε κάθε ζαλάδα, σε κάθε αδυναμία, πως όλο αυτό το πρόγραμμα βλάπτει πρώτα από όλα την υγεία σου.

Δηλαδή έλεος, τι άλλο θέλεις για να το καταλάβεις;
Άλλαξε λίγο.

Βάλε τα προσωπικά σου όρια, μεθόδευσε τα όχι σου.

Χρειάζονται κι αυτά. Άσε και λίγο το μυαλό σου να μιλήσει, τη λογική σου, όχι μόνο την καρδιά.

Αυτή πάντα θα λέει ναι. Γιατί έτσι είσαι, γιατί αυτή είναι η μαγιά σου.

Αλλά δε σε βοηθούν πάντα τα ναι. Αντίθετα, σε εξαντλούν.

Σου στερούν ζωτική ενέργεια, σου στερούν λίγο από τον εαυτό σου.

Άλλαξε… Πες τα ναι σου εκεί που πρέπει. Αποδέξου τα όχι σου, αγάπα τα και μοίρασε τα επίσης όπου κι όπως πρέπει.

Καλό σε σένα θα κάνεις κι ύστερα στους γύρω σου που σε αγαπάνε και σε θέλουν καλά. Για τους άλλους, εκείνους που θα στραβώσουν με τα όχι, μη σε νοιάζει.

Αν δε νοιάζονται για σένα, όπως εσύ νοιάζεσαι για αυτούς, τότε λυπάμαι αλλά δε σου κάνουν…




Στεύης Τσούτση.

Όταν έχεις αγάπη, βάζεις φτερά. Όταν έχεις ευθύνη, βάζεις αλυσίδες…!!!!

Από την ώρα που διαιώνισα το είδος μου, έχω διαρκώς ένα κόμπο στο στήθος. Μόνιμο. Εντοιχισμένο.

Θυμάμαι την μητέρα μου, άυπνη να με περιμένει να γυρίσω στις 2 το πρωί. Να μου ζητά να την πάρω τηλέφωνο όταν φτάσω. Να την πάρω τηλέφωνο όταν φύγω. Να μου αντιπροτείνει να πάω με τα πόδια και να μην καβαλήσω μηχανή. Να νομίζει ότι κοιμάμαι και να έρχεται να τσεκάρει ότι αναπνέω. Να είμαι στη μέση της ζούγκλας χωρίς τηλέφωνο ή internet και όταν μπόρεσα να επικοινωνήσω ν’ ακούω τα κομμάτια της να σπάνε από ανακούφιση. 

Το σφίξιμο τα κρατούσε ενωμένα. Δεν καταλάβαινα ακριβώς γιατί αγχωνόταν τόσο πολύ αλλά προσπάθησα πολύ να μην της προκαλώ ανασφάλειες. Έβλεπα στα μάτια της τον τρόμο, άκουγα την ταχυκαρδία, μέτραγα να χρόνια που έχανε. Είμαι σίγουρη ότι το ίδιο ίσχυε και για τον πατέρα μου.

Τώρα καταλαβαίνω ότι το αίσθημα ευθύνης πολλές φορές ξεπερνά σε μέγεθος αυτό της αγάπης. Δεν είναι ταυτόσημα. Είναι ξεχωριστά και αντιμάχονται το ένα το άλλο.

Όταν αγαπάς βάζεις φτερά. Όταν έχεις ευθύνη, βάζεις αλυσίδες.

Ο κόσμος μας είναι άθλιος, βίαιος και σίγουρα ακατάλληλος για τους ανθρώπους. Ένα λεπτό στις ειδήσεις είναι αρκετό για να μετανιώσεις που έφερες ένα παιδί σε αυτό το μέρος. Ένα λεπτό στους δρόμους μιας πόλης είναι αρκετό για να μην το αφήσεις να ξαναβγεί από το σπίτι. 

Ένα αεροπορικό δυστύχημα είναι αρκετό για να μην το ξανα-βάλεις σε αεροπλάνο. Οι ζωντανοί εφιάλτες και οι φοβίες μιας μάνας ξεπερνούν τον πιο ευφάνταστο σεναριογράφο σε πρωτοτυπία και σε ταχύτητα δημιουργίας. Τον πιο ικανό σκηνοθέτη σε αποτύπωση λεπτομερειών και αληθοφάνειας. Τόσο, που ενώ είναι ξύπνιες, εντελώς ξαφνικά, σπαράζουν στο κλάμα, παθαίνουν κρίσεις πανικού, ψυχοσωματικά κ.α.

Η διαχείριση αυτής της τιτάνιας ευθύνης είναι ανέφικτη. Κι αν κάτι ξεμπλοκάρει περιστασιακά τις διαδικασίες, είναι η αγάπη, που θυμίζει ότι δεν υποχρεούται μόνο να προστατεύσει αλλά να δυναμώσει, ν’ απονέμει αυτοδυναμία, να εκτοξεύσει. 

Κι όμως σφίγγει, με όλη της την δύναμη γιατί φοβάται. Και γνωρίζει πολύ καλά ότι ο φόβος της δεν είναι παράλογος. Δεν είναι προϊόν φαντασίας. Κρίνει, οργανώνει, διαπραγματεύεται με γνώμονα την χειρότερη έκβαση. Γιατί αν δεν το κάνει, παίρνει ρίσκο. Ρίσκο, με την ζωή του παιδιού της.

Όσο κι αν προσπαθείς λοιπόν, να εξηγήσεις στο παιδί σου, τι είναι αυτό που σε καθιστά υστερική, υπερβολική, υπερπροστατευτική και όλα τα κακά της μοίρας σου, δεν πρόκειται να το καταλάβει αν δεν γίνει γονιός.

Κι αυτό ίσως είναι το μόνο που δεν μπορούν να νιώσουν, στην ρεαλιστική του κλίμακα, οι μη γονείς.

Α! Κι ένα χάδι κι ένα φιλί, που και που δεν βλάπτει. Το έχουν ανάγκη.