Τρίτη 8 Δεκεμβρίου 2015

Osho : Αυτοί οι άνθρωποι φέρνουν μια καινούρια ποιότητα στην ανθρώπινη συνειδητότητα....!!!!!!!

"Η σιωπή είναι τέτοια δύναμη, τέτοια μεταμορφωτική δύναμη, η σιωπή είναι τόσο αλχημική - είναι η μοναδική μαγεία στον κόσμο - που ο άλλος είναι αναπόφευκτο να μεταμορφωθεί. 

Απλώς περίμενε λίγο. Μην βιάζεσαι.Ο άλλος θα χρειαστεί λίγο χρόνο.Δώσε του την ευκαιρία.

Όποτε συναντάς πραγματική υπομονή και ουσιαστική σιωπή, αυτό αγγίζει κάτι βαθιά μέσα στην καρδία σου. Βαθιά μέσα σου, δεν είσαι πια ο ίδιος. Κάτι πραγματικό έχει διαπεράσει το σκοτάδι σου σαν ακτίνα φωτός.

Ο κόσμος μεταμορφώνεται από ανθρώπους που ζουν μέσα σ΄ αυτόν τον κόσμο σαν να είναι απλώς ένα όνειρο. Οι άνθρωποι αλλάζουν, μεταμορφώνονται από εκείνους που ζουν μέσα σ΄αυτόν τον κόσμο, χωρίς να σκοτίζονται με ασήμαντα πράγματα, που ζουν μία ζωή με εσωτερική συγκρότηση, που ζουν μέσα στον κόσμο, όμως ο κόσμος δεν ζει μέσα τους, που παραμένουν ανέγγιχτοι, που μεταφέρουν παντού την σιωπή τους - μέσα στην αγορά εκείνοι παραμένουν μέσα στον εσωτερικό τους ναό - τίποτα δεν τους αποσπά από το είναι τους.

Αυτοί οι άνθρωποι γίνονται καταλύτες. Αυτοί οι άνθρωποι φέρνουν μία εντελώς καινούργια ποιότητα στην ανθρωπινή συνειδητότητα…. Φέρνουν έναν άλλον κόσμο μέσα σ΄αυτόν τον κόσμο.

Αυτή είναι η έννοια της ινδικής λέξεως “Αβαταρ”. Σημαίνει ότι φέρνουν τον Θεό μέσα στον κόσμο, ότι ο Θεός κατεβαίνει μέσα απ΄ αυτούς. Γίνονται παράθυρα. Μέσα απ΄ αυτούς μπορείς να δεις ένα όραμα, μία εικόνα από κάτι που βρίσκεται παραπέρα”."
Osho



Ξέχασες ότι είσαι ο δημιουργός, ο επινοητής... κι έγινες η σκιά της ίδιας σου της δημιουργίας....!!!!!

"Για ν' αλλάξεις, θα πρέπει να πολεμήσεις τον προγραμματισμό σου, να ανατρέψεις την οπτική σου, να συνειδητοποιήσεις πως όλα αυτά που βλέπεις και σε περιβάλλουν, δεν είναι ο κόσμος, αλλά μόνο μια περιγραφή.

Οι εικόνες που συλλέγονται από τον αμφιβληστροειδή χιτώνα δεν είναι ο κόσμος αλλά η αφήγησή του, τον κόσμο στον περιέγραψαν. 

Ο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΠΟΥ ΣΕ ΠΕΡΙΒΑΛΕΙ ΕΙΣΑΙ ΕΣΥ! ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΤΟ ΕΧΕΙΣ ΞΕΧΑΣΕΙ.

Εσύ είσαι η αιτία για όλα και για κάθε τι. Κάποια μέρα, όταν θα έχεις θεραπευτεί, ότι εσύ είσαι οι ρίζες του κόσμου. Ο κόσμος σε χρειάζεται για να υπάρχει. Ξέχασες ότι είσαι ο δημιουργός, ο επινοητής κι έγινες η σκιά της ίδιας σου της δημιουργίας.

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΙΚΟΣ, ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΣ! Είναι η απατηλή αντανάκλαση του εαυτού μας. Οπτασία και πραγματικότητα είναι το ίδιο ακριβώς πράγμα. Αυτό που τα χωρίζει είναι απλά ο παράγοντας χρόνος".

«Θα υπάρχει πάντως μια αντικειμενική πραγματικότητα, προσπάθησα να υποστηρίξω τις πεποιθήσεις που ανέκαθεν είχα....»

"Εμείς μπορούμε να δούμε μόνο αυτό που είμαστε! Εάν ένας κλέφτης συναντούσε έναν άγιο θα έβλεπε μόνο τις τσέπες... 

Πρέπει καταρχάς να βρεις τον εχθρό μέσα στο σώμα σου. Κι όταν θα τον έχεις ξετρυπώσει θα τον βρίσκεις μπροστά σου ολοένα και πιο ύπουλο, πιο ισχυρό, πιο ανελέητο. Ο ανταγωνιστής μεγαλώνει μαζί με σένα! Δεν υπάρχουν χιλιάδες εχθροί, μα μόνο ένας, και η νίκη είναι μόνο μία...ενάντια στον εαυτό σου...

Αυτό που βλέπεις και αγγίζεις είναι μονάχα η υλοποίηση των νοητικών σου καταστάσεων.

Τίποτα δεν θα μπορούσε να συμβεί στη ζωή σου, αν δεν είχε πρώτα λάβει τη συγκατάθεση μέσα στις σκέψεις σου....Ο κόσμος είναι η αντανάκλασή σου. Αναποδογύρισε τις πεποιθήσεις σου και ο κόσμος, σαν μια σκιά θα ακολουθήσει. Η πραγματικότητα θα πάρει τη μορφή μιας νέας αντίληψης...

Μια μέρα θα συνειδητοποιήσεις πως δεν υπάρχει τίποτα να πάρεις απ' έξω, ότι δεν υπάρχει τίποτα που μπορείς να προσθέσεις σε αυτό που ήδη γνωρίζεις...ότι διδασκαλίες κι εμπειρίες δεν προσθέτουν τίποτα στην κατανόηση. Η πραγματική γνώση μπορεί μόνο να ¨έρθει στη μνήμη".

Η γνώση ενός ανθρώπου δεν μπορεί να είναι ούτε πιο μικρή ούτε πιο μεγάλη από τον ίδιο. Ένας άνθρωπος "γνωρίζει", μόνο αυτό που είναι. Το να γνωρίζεις σημαίνει πρώτα απ' όλα να υπάρχεις. Όσο πιο πολύ υπάρχεις, τόσο πιο πολύ γνωρίζεις!

Η γνώση είναι αναφαίρετη κληρονομιά όλων των ανθρώπων, είναι αρχαία όσο και ο ίδιος ο άνθρωπος.

Μια μέρα θα συνειδητοποιήσεις πως δεν υπάρχει τίποτα να προσθέσεις, αλλά πολλά, πολλά να διαγράψεις, για να μπορέσεις να γνωρίσεις."




Μην κρίνεις τους άλλους, δεν ξέρεις τι κουβαλάει το μικρό παιδί μέσα τους…!!!!!!!

Άλλοι το γνωρίζουν καλά, το ακούν, το νιώθουν, αναγνωρίζουν την ύπαρξη του. Άλλοι δεν είναι σίγουροι για το τι συμβαίνει, τι τους κάνει να νιώθουν περίεργα, να θυμώνουν, να ζηλεύουν, να στεναχωριούνται ή να κλαίνε χωρίς (προφανή) λόγο. Μα αυτό το μικρό παιδί είναι εκεί, βαθιά μέσα μας, το κουβαλάμε μαζί μας.

Άλλοι κρατώντας το από το χέρι κι άλλοι διώχνοντάς το γιατί «ενοχλεί» και τους φέρνει σε δύσκολη θέση. Τι είναι αυτό το μικρό παιδί; Γιατί μας βασανίζει και τι θέλει από μας; Γιατί μας γεμίζει θυμό για τους γύρω μας, γιατί μας πνίγει με παράπονα και ανασφάλειες, γιατί φέρνει δάκρυα στα μάτια μας στο άκουσμα ενός τραγουδιού ή στη θέα μιας εικόνας ή ανθρώπου; Και ως πότε θα είναι μαζί μας; 

Δε θα ενηλικιωθεί ποτέ; Μάλλον όχι, γιατί είναι ο μικρός μας εαυτός και αυτός θα παραμείνει σε όλη την πορεία της ζωής μας.

Ο μικρός μας εαυτός ο μεγαλωμένος με βιώματα δύσκολα και επίπονα, με βάρη που δεν έπρεπε να κουβαλάει, με φόβους που κανείς δεν καθησύχασε, με αγκαλιές που ποτέ δεν έλαβε όταν τις χρειάστηκε, με «πρέπει» και κανόνες που δεν καταλάβαινε αλλά δεν είχε επιλογή να παρακούσει. 

Με παράπονα και ελπίδες που δεν εισακούστηκαν, με ανάγκες που κανείς δεν κατάλαβε και δεν κάλυψε, με λάθη που δε συγχωρέθηκαν. Και με πόνο πολύ, συσσωρευμένο, καταπιεσμένο που δεν εκδηλώθηκε ποτέ ώστε να επουλωθεί.

Mη θυμώνεις με τους άλλους και μη βιάζεσαι να κρίνεις. Δεν ξέρεις τι πόνο, τι παράπονα και τι φόβους κουβαλάει το μικρό παιδί μέσα τους. Και ναι, φταίνε οι «άλλοι» που δεν κατάλαβαν, δεν προσπάθησαν, δεν ήξεραν, δεν πρόλαβαν, δεν ασχολήθηκαν, δεν ένιωσαν. 

Αλλά αυτά συνέβησαν σε παρελθοντικό χρόνο και δεν γίνεται να αλλάξουν πια. Το μικρό παιδί όμως είναι ακόμα εδώ και περιμένει… Περιμένει κάποιος να το ακούσει, να το καταλάβει, να του πει «δεν πειράζει, είμαι εγώ εδώ για σένα, μη φοβάσαι», να το αγκαλιάσει σφιχτά, να το πάρει από το χέρι και να το πάει στην παιδική χαρά, μακριά από το δύσκολο κόσμο των μεγάλων.

Να αναλάβει άλλος την ευθύνη των δύσκολων αποφάσεων και ρόλων. Και δεν υπάρχει κανείς άλλος από εμάς τους ίδιους να αναλάβουμε αυτό το ρόλο. Να μάθουμε να ακούμε το μικρό παιδί μέσα μας κάθε φορά που συμβαίνει κάτι που δεν μπορούμε να εξηγήσουμε. 

Όταν θυμώνουμε με τους άλλους, όταν νιώθουμε πως μας απορρίπτουν ή αδιαφορούν, όταν νιώθουμε πως δε μας καταλαβαίνουν, όταν νιώθουμε εντελώς μόνοι ή εγκλωβισμένοι. Το μικρό παιδί μας μιλάει και μας ζητάει βοήθεια. Η επιλογή είναι δική μας. Μπορούμε να του ρίξουμε μια σπρωξιά ακόμα, να βυθιστεί κι άλλο στο σκοτάδι και τη μοναξιά του, μαλώνοντας το γιατί παραπονιέται και δε λέει να ωριμάσει.

Γιατί χαλάει την εικόνα μας. Γιατί έχουμε πια μεγαλώσει και δε γίνεται να αντιδρούμε παιδιάστικα. Γιατί δεν επιτρέπεται να μας κάνει ό,τι θέλει ένα μικρό παιδί. 

Και όλα αυτά ελπίζοντας πως θα καταφέρουμε να το θάψουμε τόσο βαθιά που θα πάψει να ακούγεται. Ή μπορούμε να του απλώσουμε τρυφερά το χέρι, να το καθησυχάσουμε πως εμείς είμαστε εδώ γι’αυτό και θα φροντίσουμε ώστε να μη νιώσει ποτέ ξανά μόνο και αβοήθητο.

Πως θα αναλάβουμε εμείς από εδώ κι εμπρός το τιμόνι της ζωής μας και θα πάρουμε το βάρος αυτό από τους ώμους του. Και έτσι να πορευτούμε μαζί, πιασμένοι χέρι χέρι με τα αφτιά, την καρδιά και την αγκαλιά μας ανοιχτή στο μικρό παιδί που το μόνο που χρειάζεται τελικά είναι αποδοχή, κατανόηση και αγάπη. 

Γι’αυτό, μη θυμώνεις με τους άλλους και μη βιάζεσαι να κρίνεις. Δεν ξέρεις τι πόνο, τι παράπονα και τι φόβους κουβαλάει το μικρό παιδί μέσα τους.




N.Z. – www.lifo.gr

Δευτέρα 7 Δεκεμβρίου 2015

Πιστεύω τον Θεό θα πει ….!!!!!!!!

Ότι δεν μάχομαι κανέναν, αλλά μέσα από την προσευχή μου ζητώ την βοήθειά Του για όλα μου τα αδέρφια και παιδιά Του.

Ότι μελετώ και εφαρμόζω τον Λόγο Του και κάθε μέρα αναζητώ τρόπους να πάω όλο και πιο κοντά Του.

Ότι γνωρίζω πια ότι η κριτική και η αξιολόγηση είναι δύο δρόμοι αντίθετοι με τον Θεό και με την πίστη μου σε Εκείνον.

Ότι για όλα όσα με έχουν κάνει να πονώ και να υποφέρω δεν ευθύνεται Εκείνος, αλλά το εγώ μου που με έχει φέρει σε αυτή την κατάσταση.

Ότι έχω αναγνωρίσει τα εγωιστικά μου κομμάτια και ψάχνω τρόπους να τα μετατρέψω σε αγάπη - αρμονία - ενότητα.

Ότι τα θαύματα δεν είναι τυχαία γεγονότα στη ζωή μου, αλλά ότι η ζωή μου ολόκληρη είναι ένα θαύμα.

Ότι έχω δώσει τον λόγο στην εσωτερική μου φωνή και ακούω λιγότερο την λογική μου - μυαλό μου. 

Ότι είμαι στην θέση να ποιώ το θέλημά Του, με τον τρόπο που Εκείνος θέλει και όχι με τον τρόπο που μέχρι το εγώ μου με όριζε.

Ότι αγαπώ, ευχαριστώ και ευγνωμονώ για όλα όσα με περιβάλλουν, χωρίς πια να τα κατατάσσω σε αρνητικά ή θετικά.

Ότι έχω συγχωρέσει κάθε μου συνάνθρωπο και οδηγώ τα βήματά μου προς την αγάπη προς όλους.

Ότι σέβομαι όλα όσα με περιβάλλουν και δεν είμαι πια προσκολλημένος σε τίποτε.

Ότι πάντα έχει ο Θεός και όσο έχει ο Θεός, έχω όλα όσα χρειάζομαι τη στιγμή που τα χρειάζομαι !!!

Ότι βιώνω δηλαδή την απόλυτη ελευθερία, ισορροπία και αρμονία μέσα από την δική Του Αρμονική Πληρότητα.

Δηλαδή πιστεύω το Θεό με όλη την καρδιά μου και αναζητώ τρόπους να εφαρμόζω τον Λόγο Του.

Ενώ πιστεύω στον Θεό, θα πει ότι Τον θεωρώ κάτι απόμακρο ή ίσως έξω από μένα. Ότι Τον έχω αποσπασματικά στη ζωή μου και στην καθημερινότητά μου. 

Έτσι θα μένω μόνο στο επιφανειακό και όχι στο ουσιαστικό. Αυτά που θα κάνω για Εκείνον δεν θα ξεκινούν μέσα από την καρδιά μου και την αγάπη μου, αλλά μέσα από το μυαλό και τον φόβο μου. Μπορεί να νηστεύω ως τροφή, αλλά δεν θα νηστεύω ως σκέψεις, συναισθήματα, κριτική, αξιολόγηση. Θα κοινωνώ αλλά δεν θα συγχωρώ. Μπορεί να προσεύχομαι αλλά με το μυαλό μου. 

Ο Θεός δεν είναι απόσταση, αλλά μία στάση εκεί στην καρδιά μας. Θα ακούσουμε τον Θεό στην καρδιά μας, όταν το μυαλό μας ησυχάσει, ηρεμίσει. Και όταν φτάσω να Του πω, «ας γίνει το Θέλημά Σου». Να φτάσουμε στο σημείο το δικό Του θέλημα να γίνει δικό μας μέλημα.

Ο Θεός είναι ενότητα και όταν ενωθούμε με Εκείνον όλα έχουν την δική του μελωδική Αρμονία.




Δωροθέα 

Το σπάσιμο της αλυσίδας....!!!!!!!

Όταν ερχόμαστε στον κόσμο υπάρχουμε κάτω από μία οικογένεια, λαμβάνουμε το όνομά μας, αλλά και το επίθετό μας. Αυτά είναι που μας δίνουν έναν δρόμο, έναν δρόμο που δημιουργεί την ανάλογη δόνηση, δομή αλλά και σύσταση του υγρού στοιχείου μας.

Δηλαδή το όνομα + το επίθετο μας, μας δίνει κατεύθυνση. Το επίθετό μας μόνο μας δίνει ξεχωριστή κατεύθυνση και το όνομά μας σκέτο άλλη.

Όλο αυτό το σημείο με τα ονόματα είναι σαν μία θάλασσα η οποία έχει μέσα της έτοιμα κάποια στοιχεία για μας, πριν ακόμη γεννηθούμε. Δηλαδή μέσα στο υγρό μας στοιχείο, που περιμένουν «καρτερικά» ανάλογα με τις συμπεριφορές μας να ενεργοποιηθούν και να βιωθούν.

Οι ρίζες μας από την οικογένειά μας είναι πολύ σημαντική διαδρομή και γι αυτό της έχουν δώσει αυτό το όνομα, «ρίζες». Γιατί κάποια στοιχεία είναι τόσο καλά ριζωμένα μέσα μας που δεν είναι απλό και εύκολο να τα αναζητήσουμε και να τα δούμε. 

Ίσως κάποιες φορές να ακολουθούμε σαν «μουδιασμένοι» τον δρόμο που περπάτησαν οι δικοί μας, χωρίς να βάλουμε το δικό μας χρώμα. Εδώ στην Ελλάδα δε, υπάρχει και το έθιμο να συνεχίζουμε όνομα και επίθετο των παππούδων και των γιαγιάδων. Έτσι η αλυσίδα να μη σπάσει ποτέ.

Είναι πολύ εύκολο λοιπόν ο κάθε άνθρωπος να «παραδώσει τα όπλα» δηλαδή να παραδώσει τις δικές του διαδρομές, της δικής του προσωπικότητας και να επιλέξει να συνεχίσει με «επιτυχία» τον δρόμο που περπάτησαν οι άλλοι πριν από εκείνον. Έτσι εμείς αυτό μάθαμε να το λέμε DNA και κληρονομικότητα. Δεν μπορούμε με τίποτε να φανταστούμε ότι οι δονήσεις των ονομάτων έχουν και ένα «τίμημα». 

Ένα «τίμημα» που δεν θα μας οδηγήσει εύκολα στην έρευνα και αναζήτηση του να βρούμε ποιοι πραγματικά είμαστε, αφού είμαστε ο τάδε ( όνομα + επίθετο).

Κάποια επίθετα δε, είναι και με πολύ «βαριά» περιουσία, που κάποιες φορές μοιάζουν με κατάρα, αφού το φορτίο είναι ασήκωτο από το βάρος της «ευθύνης».

Την έχουμε «πατήσει» ως ένα σημείο όλοι μας ακούγοντας ένα «βαρύγδουπο» επίθετο, να νομίζουμε ότι θα συναντήσουμε παρόμοιο άνθρωπο. «Είσαι ο γιος/ κόρη του τάδε» ? Και εκεί υπάρχει η απαίτηση ότι θα είναι το ίδιο πρόσωπο.

Το όνομα + το επίθετο λοιπόν είναι αυτό που θα μας οδηγήσει να μην κάνουμε αναζήτηση του ποιοι πραγματικά είμαστε. Θα μας επηρεάσει σε όλους τους τομείς της ζωής μας. Το πακέτο αυτό ως ένα σημείο δεν μας δίνει ελευθερία κινήσεων. Το πακέτο αυτό ενεργοποιεί τα εγωϊκά μας στοιχεία, τα οποία μέσα τους έχουν συγκεκριμένες ασθένειες, συγκεκριμένες καταστάσεις και γεγονότα. Τα οποία έρχονται στη ζωή μας να βιωθούν από αυτές τις δονήσεις.

Το επίθετό μας επίσης έχει κι αυτό ανάλογες διαδρομές να βιώσουμε.

Μέσα σε αυτό λοιπόν το πακέτο, όνομα και επίθετο, υπάρχει κάτι μοναδικό, κάτι μόνο δικό μας. Είναι η ψυχή μας, το ψυχικό μας αποτύπωμα.

Πώς μπορώ να το ανακαλύψω ? Μα μέσα από την έρευνα και την αναζήτηση του πραγματικού μας είμαι. Ακόμη και την ίδια δουλειά να επιλέξουμε να κάνουμε με τον πατέρα μας, μπορούμε να περπατήσουμε μέσα από την δική μας αυθεντική υπόσταση. 

Πώς αναζητώ την αυθεντική μου υπόσταση ? Πρώτα αναζητώ να δω τις κοινές συμπεριφορές με τους οικείους μου. Αναζητώ τι ασθένειες έχουν και μέσα από ποια συναισθήματα δημιουργήθηκαν. Ύστερα με πολύ υπομονή, αναζητώ να βρω τις συμπεριφορές αυτές και τα συναισθήματα και σε μένα.

Όλο αυτό δεν θέλει βιασύνη, θέλει υπομονή. Γιατί όλα όσα ερευνώ είναι πολύ καλά κρυμμένα και δεν φαίνονται αμέσως. Όσο ανακαλύπτω όλα τα κοινά, ύστερα αναζητώ τα δικά μου αυθεντικά κομμάτια. 

Θα δω λοιπόν και τις κοινές παθήσεις μου. Ένα παράδειγμα είναι ότι όταν ένας γονέας φορά γυαλιά, θα φορέσει και το παιδί του. Αν ένας γονέας έχει πολύ άγχος και από το άγχος έχει διάφορες νευρώσεις, το ίδιο θα συμβεί και στο παιδί του. Θα έχει νευρώσεις οι οποίες μπορεί να εμφανιστούν ως αλλεργικά προβλήματα, ενώ στον γονέα ως πρόβλημα στο στομάχι.

Όσο ψάχνω βρίσκω και όσο βρίσκω συνεχίζω να ψάχνω.

Άλλωστε μπορεί να ήρθα ως όνομα + επίθετο, αλλά έχω και μία ψυχή η οποία οφείλει να ζήσει σύμφωνα με το δικό της σχέδιο.





Δωροθέα 

Κυριακή 6 Δεκεμβρίου 2015

Τι είναι το ουράνιο τόξο και πως δημιουργείται ;

Ένα περίεργο φαινόμενο στον ουρανό, που μας έχει μαγέψει όλους μας κατά καιρούς: το ουράνιο τόξο! Τι είναι λοιπόν και πως δημιουργείται στον ουρανό;

Αναρωτηθήκατε ποτέ τι είναι το ουράνιο τόξο; Πόσες φορές ως μικρό παιδί, το θαυμάσατε και «κολλήσατε» στον ουρανό, κοιτώντας μαγεμένοι τα πανέμορφα χρώματα του;

Το ουράνιο τόξο έκρυβε μυστικά... Όταν είμασταν παιδιά, πιστεύαμε πως αν κάποιο παιδάκι από εμάς κατάφερνε να φτάσει στην αρχή ή στο τέλος του, θα έβρισκε έναν μαγικό θησαυρό! Φυσικά... τζίφος....!!

Τι είναι όμως στην πραγματικότητα το ουράνιο τόξο; Τι συμβαίνει και βλέπουμε αυτό το πανέμορφο θέαμα;

Το ουράνιο τόξο είναι ένα καθαρά οπτικό φαινόμενο.

Δημιουργείται, όταν το φως του ηλίου, απλώνεται πάνω σε σταγονίδια νερού, τα οποία αιωρούνται ακόμα στον ουρανό.

Για να συμβεί αυτό θα πρέπει να έχουμε βροχήαλλά και ήλιο! Ένα φαινόμενο, που σίγουρα δεν το βλέπουμε κάθε μέρα!

Πως δημιουργείται το ουράνιο τόξο
Επειδή τα σταγονίδια του νερού είναι στρόγγυλα, όταν πέφτει το φώς του ηλίου επάνω τους, αυτά διαθλούν τις ακτίνες του και δημιουργούν το ουράνιο τόξο, όπως δηλαδή το φως διαθλάται μέσα από ένα πρίσμα! 

Αυτή η διάθλαση του φωτός συμβαίνει σε εκατομμύρια σταγονίδια νερού. Βέβαια, όπως είναι γνωστό σε όλους μας, οι ακτίνες του ηλίου δεν είναι λευκές!

Αποτελούνται από επτά χρώματα! Το κόκκινο, πορτοκαλί, κίτρινο, πράσινο, μπλε, λουλακί και βιολετί!

Έτσι λοιπόν το ουράνιο τόξο γίνεται ορατό, αποκαλύπτοντας τα πανέμορφα χρώματα των ακτινών του ηλίου, κατά τη διάθλαση μέσα από εκατομμύρια σταγονίτσες, που προαναφέραμε!

Και πως γίνεται ορατό θα μου πείτε; Πολύ απλά, φανταστείτε τον ήλιο να στέλνει κάτι σαν μία γιγάντια ακτίνα φωτός, σε ένα γιγάντιο πρίσμα(σε κάποια συγκεκριμένα εκτομμύρια σταγονίδια σε συγκεκριμένο σημείο, υπό συγκεκριμένη γωνία), να διαθλάται αυτή η ακτίνα, και να πέφτει επάνω σε έναν γιγάντιο τοίχο(που είναι ουσιαστικά πάλι άλλα εκατομμύρια σταγονίδια, σε άλλο μέρος του ουρανού)...

Όλα τα ουράνια τόξα είναι ορατά, μόνο υπό συγκεκριμένες γωνίες, αλλά και μόνο όταν έχουμε τον ήλιο από πίσω!
Δεύτερα και τρίτα ουράνια τόξα...

Επίσης υπάρχει το δευτερεύων ουράνιο τόξο όπως και το τριτεύων. Πολύ απλά οι ακτίνες του ηλίου που πέρασαν από τα πρώτα σταγονίδια βροχής, συνεχίζουν να διαπερνούν άλλα σταγονίδια.

Έτσι υπάρχει πιθανότητα να μπορέσουμε να δούμε, το δευτερεύων ουράνιο τόξο το οποίο είναι αρκετά πιο εξασθενημένο.

Στο πρωτεύων ουράνιο τόξο η εξωτερική λωρίδα είναι πάντα η κόκκινη, ενώ στο δευτερεύων, η σειρά των πολύχρωμων λωρίδων είναι αντεστραμμένη!

Ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός, πως η περιοχή ανάμεσα στο πρωτεύων και το δευτερεύων ουράνιο τόξο, είναι σκοτεινή! Αυτή η σκοτεινή ζώνη ονομάστηκε ως «Ζώνη του Μεγάλου Αλεξάνδρου».

Τέλος, υπάρχει και τριτεύων ουράνιο τόξο. Βέβαια αυτό ακόμα και οι επιστήμονες δυσκολεύονται αρκετά να το εντοπίσουν, γιατί είναι πάρα πολύ θαμπό και ίσα ίσα που φαίνεται!
                             
Εάν λοιπόν έχετε ακόμα καρδιά μικρού παιδιού, μην εγκαταλείπετε! Ίσως υπάρχει τελικά θησαυρός...



Τι είναι και πότε πέφτει το χειμερινό ηλιοστάσιο....!!!!!!!

                              
Πότε πέφτει το χειμερινό ηλιοστάσιο; Τι ακριβώς συμβαίνει εκείνη την ημέρα; Ας δούμε απλά και κατανοητά στο άρθρο που ακολουθεί.

Τι είναι το χειμερινό ηλιοστάσιο και πότε πέφτει; Έχει στάνταρ ημερομηνία; Τι συμβαίνει εκείνη την ημέρα; Ποιά η σχέση του με τον Άγιο Σπυρίδωνα; 

Ας δούμε όλες τις απαντήσεις στο άρθρο που ακολουθεί. Απλά και κατανοητά. 

Τις μέρες του χειμώνα, η καθημερινή τροχιά του ήλιου στον ουράνιο θόλο βρίσκεται σχετικά χαμηλά στον ορίζοντα. Για αυτόν τον λόγο οι χειμωνιάτικες μέρες είναι μικρές και οι νύχτες μεγάλες. 

Σύμφωνα με την παράδοση, οι μέρες αρχίζουν να μεγαλώνουν σπυρί - σπυρί μετά την εορτή του Αγ. Σπυρίδωνα στις 12 Δεκεμβρίου. 

Στην πραγματικότητα, οι μέρες όντως αρχίζουν να μεγαλώνουν, μόνο που αυτό συμβαίνει λίγες μέρες αργότερα, δηλαδή μετά το χειμερινό ηλιοστάσιο. 

Τότε παρατηρείται η μεγαλύτερη σε διάρκεια νύχτα του έτους, ενώ παράλληλα, σηματοδοτείται η έναρξη του χειμώνα. 

Με άλλα λόγια, το χειμερινό ηλιοστάσιο είναι η επιστημονική εξήγηση ενός φαινομένου που η Ορθόδοξη παράδοση απέδιδε στον Άγιο Σπυρίδωνα. 

Το χειμερινό ηλιοστάσιο δεν έχει συγκεκριμένη ημερομηνία κάθε χρόνο ακριβώς όπως και το Πάσχα. Αυτό οφείλεται στον τρόπο που υπολογίζουμε τις ημέρες στο Γρηγοριανό ημερολόγιο. 

Συνήθως πέφτει στις 21 Δεκεμβρίου. Μερικές φορές (συνήθως κάθε 4-5 χρόνια) συμβαίνει την 22η μέρα του τελευταίου μήνα του έτους και πολύ σπάνια πέφτει στις 20 ή στις 23 Δεκεμβρίου. 

Φυσικά λόγω διαφοράς ώρας οι μέρες αυτές διαφέρουν από χώρα σε χώρα. 

Ας αναφέρουμε κάποιες ημερομηνίες ενδεικτικά για τη χώρα μας : 

» Χειμερινό ηλιοστάσιο 2014: Δευτέρα 22 Δεκεμβρίου και ώρα 01:03 


» Χειμερινό ηλιοστάσιο 2015: Τρίτη 22 Δεκεμβρίου και ώρα 06:48 

» Χειμερινό ηλιοστάσιο 2016: Τετάρτη 21 Δεκεμβρίου και ώρα 12:44 

» Χειμερινό ηλιοστάσιο 2017: Πέμπτη 21 Δεκεμβρίου και ώρα 18:28 

Το γεγονός αυτό θεωρούνταν πολύ σημαντικό, για αυτό και από την αρχαιότητα υπήρχε η λατρεία του Ήλιου που γιορτάζονταν τις τελευταίες μέρες του Δεκέμβρη. 

Κάποιοι μάλιστα, παραλληλίζουν την γιορτή αυτή με τα Χριστούγεννα, την μεγάλη γιορτή του Χριστιανισμού, υποστηρίζοντας ότι τα Χριστούγεννα αντικατέστησαν κατά κάποιο τρόπο τη λατρεία του ήλιου με αυτή του Θεανθρώπου.

Τι είναι το ηλιοστάσιο
Η λέξη ετυμολογικά προέρχεται από τις λέξεις ήλιος και στάση, ακριβώς γιατί τις ημέρες των ηλιοστασίων ο ήλιος σταματά την κίνηση του προς την μία ή την άλλη κατεύθυνση και αντιστρέφει στην ουσία την τροχιά του. 

Το ηλιοστάσιο, γενικά, είναι η στιγμή που η Γη, και πιο συγκεκριμένα ο άξονας της, βρίσκεται στραμμένος κοντύτερα ή μακρύτερα από τον Ήλιο, κατά την ετήσια τροχιά του πλανήτη μας γύρω από αυτόν που διαρκεί περίπου 365 μέρες. 

Τα ηλιοστάσια και οι ισημερίες σηματοδοτούν τις τέσσερις εποχές του χρόνου, οι οποίες σχηματικά φαίνονται στην παρακάτω εικόνα όπως τις βλέπουμε από το βόρειο ημισφαίριο της Γης. 

Τις μέρες εκείνες ο ήλιος βρίσκεται στην ουσία στο πιο ψηλό ή στο πιο χαμηλό σημείο του ουρανού κατά το μεσημέρι, όπως φαίνεται από τη Γη. 

Στο χειμερινό ηλιοστάσιο ο ήλιος βρίσκεται χαμηλά, για αυτό η νύχτα είναι μεγάλη και η μέρα μικρή σχεδόν σε ολόκληρο τον πλανήτη μας, με εξαίρεση τους δύο τροπικούς κύκλους. 

Οι εποχές της Γης οφείλονται στο γεγονός ότι ο άξονας περιστροφής του πλανήτη μας δεν είναι κάθετος στο επίπεδο περιφοράς του γύρω από τον Ήλιο. Συγκεκριμένα σχηματίζει γωνία περίπου 23° που επιστημονικά ονομάζεται λόξωση της εκλειπτικής. 
               
Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα το μισό έτος να κλίνει το ένα ημισφαίριο προς τον ήλιο και το άλλο μισό το άλλο. Η μέγιστη κλίση συμβαίνει κατά τα ηλιοστάσια. 

Για την ακρίβεια, κατά το χειμερινό ή νότιο ηλιοστάσιο, ο ήλιος βρίσκεται στο ζενίθ του ουράνιου θόλου σε περιοχές πάνω στον Τροπικό του Αιγόκερω. 

Έτσι, τα ηλιοστάσια μαζί με τις ισημερίες καθορίζουν άμεσα τις εποχές του έτους, καθώς αποτελούν τις ημέρες εκκίνησης τους. 
Καλό χειμώνα λοιπόν!