Δευτέρα 2 Μαρτίου 2015

10 καταστροφικά σφάλματα στον τρόπο σκέψης μας.....!!!!!!!!

Ο ανθρώπινος νους είναι θαυμαστός, πολύπλοκος και ισχυρός, αλλά όχι τέλειος. Είναι επιρρεπής σε αρκετά, κοινά λάθη στη σκέψη. Στον τομέα της ψυχολογίας αυτά είναι γνωστά ως γνωστικές διαστρεβλώσεις (cognitive biases), ή πλάνες ή σφάλματα λογικής (fallacies in reasoning). Συμβαίνουν στον καθένα, ανεξάρτητα από την ηλικία, το φύλο, την εκπαίδευση ή την ευφυΐα του. 

Πολλές φορές, τέτοια μοτίβα σκέψης ή νοητικά σφάλματα δρουν αρνητικά στον τρόπο σκέψης μας και μας οδηγούν σε λάθος αποφάσεις. Αν μάθουμε να τα εντοπίζουμε, μπορούμε να τα αποφεύγουμε και βελτιώνοντας την σκέψη μας, να βελτιώσουμε τη ζωή μας.

1. Αρνητικές αυτοεκπληρούμενες προφητείες
Η αυτοεκπληρούμενη προφητεία είναι μια πρόβλεψη που παρακινεί ένα άτομο να δράσει με τέτοιο τρόπο ώστε η πρόβλεψη του να γίνει πραγματικότητα. Αυτός ο τρόπος σκέψης, συχνά, διαλύει τις σχέσεις και οδηγεί τους ανθρώπους στην αποτυχία. 

Δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι τα εξής : Α) Ένας άντρας πιστεύει ότι η σχέση του με τη νέα φίλη του «δεν πρόκειται να διαρκέσει», επομένως σταματάει να κάνει προσπάθεια στη σχέση, αποστασιοποιείται συναισθηματικά, και ένα μήνα αργότερα η σχέση οδηγείται στην αποτυχία. Β) Μια ευφυής μαθήτρια λυκείου πείθει τον εαυτό της ότι «δεν έχει τα προσόντα» για να γίνει γιατρός, έτσι ποτέ δεν βάζει στόχο να εκπληρώσει τις προϋποθέσεις για την ιατρική σχολή και, ως εκ τούτου, ποτέ δεν γίνεται γιατρός.

2. Πιστώνουμε στον εαυτό μας μόνο τα θετικά αποτελέσματα
Αυτός ο επιβλαβής τρόπος σκέψης συμβαίνει όταν αποδίδουμε στον εαυτό μας τις επιτυχίες, αλλά αρνούμαστε την ευθύνη για τις αποτυχίες μας. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτού συμβαίνει στις σχολικές αίθουσες σε όλη την υδρόγειο. Όταν οι μαθητές λαμβάνουν καλούς βαθμούς, συχνά, το αποδίδουν στην ευφυΐα τους και στην καλή τους προετοιμασία. 

Αλλά όταν παίρνουν ένα κακό βαθμό, αποδίδουν αυτή την αποτυχία τους σε ένα κακό δάσκαλο, στις άδικες ερωτήσεις του τεστ, ή ένα μάθημα που «δεν είναι απαραίτητο στον πραγματικό κόσμο, έτσι κι αλλιώς.» Το σημαντικό είναι ότι για να αναπτυχθεί ένα άτομο συναισθηματικά, θα πρέπει να είναι πρόθυμο να αναλάβει την πλήρη ευθύνη για όλες τις πράξεις του και τα αποτελέσματα αυτών – τόσο τις επιτυχίες όσο και τις αποτυχίες.

3. Πιστεύουμε ότι έχουμε …ανοσία στον πειρασμό
Η αλήθεια είναι ότι έχουμε πολύ λιγότερο έλεγχο στις παρορμητικές επιθυμίες μας από ότι συχνά πιστεύουμε. Η εξάρτηση από το σεξ, το φαγητό ή τα ναρκωτικά είναι ακραία παραδείγματα αυτού. Πολλοί τοξικομανείς πιστεύουν ότι μπορούν να σταματήσουν οποιαδήποτε στιγμή θέλουν, αλλά στην πραγματικότητα, απλά κοροϊδεύουν τον εαυτό τους. Αλλά δεν χρειάζεται να είναι κανείς εξαρτημένος για να είναι ευάλωτος σε πειρασμούς. 

Πολλοί έξυπνοι άνθρωποι καταλήγουν να ενδίδουν στον πειρασμό, απλά επειδή είναι ο ευκολότερος τρόπος για να απαλλαγούν από αυτόν. Ακούγεται γελοίο, αλλά είναι αλήθεια. Αν κάποιος θέλει να ξεφορτωθεί την σεξουαλική επιθυμία, ο ευκολότερος τρόπος είναι να κάνει σεξ. Αν κάποιος θέλει να απαλλαγεί από την πείνα, ο ευκολότερος τρόπος είναι να φάει. 

Το να περιορίσουμε την παρορμητική συμπεριφορά, δεν είναι εύκολο – χρειάζεται αυξημένο αυτοέλεγχο. Όταν έχουμε μια υπερεκτιμημένη αίσθηση του ελέγχου πάνω στις παρορμήσεις μας, έχουμε την τάση να εκθέτουμε υπερβολικά τον εαυτό μας σε πειρασμούς, το οποίο με τη σειρά του προάγει την παρορμητική συμπεριφορά που θέλουμε να αποφύγουμε.

4. Βγάζουμε ένα γενικό συμπέρασμα από ένα μεμονωμένο περιστατικό
Ένα σύνηθες παράδειγμα αυτού είναι μια ανακριβής πρώτη εντύπωση. Πρόκειται για την φυσική τάση μας να αξιολογούμε ένα πρόσωπο ή μια κατάσταση γνωρίζοντας ένα μεμονωμένο περιστατικό ή μία άποψη/πλευρά μίας κατάστασης και στη συνέχεια να θεωρούμε ότι γνωρίζουμε αρκετά για να διατυπώσουμε άποψη ή κρίση. 

Η προφανής λύση εδώ είναι να βλέπουμε τη μεγάλη εικόνα και να μην κρίνουμε, βγάζουμε συμπεράσματα ή κάνουμε υποθέσεις, προτού να γνωρίζουμε σφαιρικά έναν άνθρωπο ή μία κατάσταση.

5. Πιστεύουμε ότι έχουμε έλεγχο πάνω σε τυχαία γεγονότα
Αυτή η νοητική πλάνη συμβαίνει όταν οι άνθρωποι αρχίζουν να πιστεύουν ότι έχουν κάποιο είδος άμεσης επιρροής ή εξουσίας πάνω σε εξωτερικά γεγονότα που είναι εντελώς τυχαία. Είναι ιδιαίτερα εμφανής στο μυαλό των ερασιτεχνών παικτών τυχερών παιχνιδιών και ιδίως αν είχαν πρόσφατα καλή τύχη.

6. Αγνοούμε πληροφορίες που δεν ταιριάζουν με τις πεποιθήσεις μας
Οι ψυχολόγοι συνήθως αναφέρονται σε αυτό ως προκατάληψη επιβεβαίωσης (confirmation bias). Ως άνθρωποι, έχουμε τη φυσική τάση να ψάχνουμε για πληροφορίες που επιβεβαιώνουν και υποστηρίζουν τις πεποιθήσεις μας, ενώ αντίστοιχα, παραβλέπουμε τις πληροφορίες που δεν ταιριάζουν ή δεν τις επιβεβαιώνουν. 

Είμαστε επιλεκτικοί στα στοιχεία που συλλέγουμε, ώστε να μην χρειάζεται να αμφισβητήσουμε τις πεποιθήσεις ή τον τρόπο σκέψης μας, απλά …επειδή είναι ευκολότερο. Αυτό είναι ένα πολύ κοινό σφάλμα στον τρόπο σκέψης μας και μπορεί να έχει καταστροφικές συνέπειες για την ζωή μας όταν ενεργούμε ή παίρνουμε σημαντικές αποφάσεις που, στην πραγματικότητα, βασίζονται σε ψευδείς ή ελλιπής πληροφορίες.

7. Η αισιοδοξία του πρωτάρη
Η αισιοδοξία του αρχάριου είναι η ανθρώπινη τάση να υποτιμούμε το χρόνο ή την προσπάθεια που απαιτείται για να ολοκληρωθεί ένα έργο που επιχειρούμε για πρώτη φορά. Αυτό συμβαίνει λόγω της έλλειψης σχεδιασμού και έρευνας από κάποιον που είναι ενθουσιασμένος για να κάνει κάτι που δεν έχει κάνει ποτέ πριν. 

Με άλλα λόγια, όταν μας έχει ανατεθεί ή προκύψει κάτι για το οποίο είμαστε ενθουσιώδεις και ανυπομονούμε να το ξεκινήσουμε, αντί να καθυστερήσουμε την έναρξη του προκειμένου να αξιολογήσουμε με ακρίβεια το επίπεδο δυσκολίας και τους πόρους που απαιτούνται, συχνά απλά …μαντεύουμε και ξεκινάμε. 

Έτσι, οι προσδοκίες μας σχετικά με τον χρόνο ή την προσπάθεια που απαιτείται βασίζονται στην πρώτη αισιοδοξία μας, αντί για την εμπειρία του παρελθόντος και αξιόπιστα στοιχεία. Και, φυσικά, αυτό αποκαλύπτεται σε όλους μας λίγο αργότερα, στην εξέλιξη του έργου, όταν βρισκόμαστε απροετοίμαστοι ή ανίκανοι να το ολοκληρώσουμε.

8. «Επαναστατούμε», απλά και μόνο για να αποδείξουμε την ελευθερία μας
Αν και πιο συχνό στα παιδιά, αυτό το σφάλμα στη σκέψη μπορεί να επηρεάσει άτομα κάθε ηλικίας. Είναι βασικά, η επιθυμία του ατόμου να κάνει κάτι που του έχουν πει να μην κάνει ή να διαφωνεί, απλά και μόνο για να αποδείξει ότι έχει ελευθερία επιλογής και δράσης. 

Πολλές φορές, μπορεί, στην πραγματικότητα, να μην επιθυμεί καν αυτό το οποίο κάνει και το μόνο κίνητρο να είναι η εναντίωση, με στόχο την επιβεβαίωση της προσωπικής του ελευθερίας. Η τακτική της αντίστροφης ψυχολογίας είναι μια ευρέως χρησιμοποιούμενη μέθοδος για την εκμετάλλευση αυτού του νοητικού σφάλματος.

9. Κρίνουμε από την εξωτερική εμφάνιση
Αυτό συμβαίνει χιλιάδες φορές την ημέρα σε όλο τον κόσμο, όταν ένα άτομο κάνει υποθέσεις ή βγάζει κάποιο συμπέρασμα σχετικά με ένα άλλο πρόσωπο με βάση μόνο την εμφάνισή του. Για παράδειγμα, κάποιος μπορεί να δει έναν ψηλό, περιποιημένο, καλοντυμένο άντρα, με κοστούμι, γύρω στα πενήντα, και να υποθέσει ότι είναι επιτυχημένος και αξιόπιστος, ακόμη και αν υπάρχουν μηδενικά συγκεκριμένα στοιχεία που να υποστηρίζουν αυτή την υπόθεση. Το συμπέρασμα : Δεν μπορούμε να κρίνουμε ένα βιβλίο από το εξώφυλλό του.

10. Προσπαθούμε να μειώσουμε τις απώλειες, συνεχίζοντας να υποστηρίζουμε ένα εγχείρημα που έχει αποτύχει
Αυτός ο εσφαλμένος τρόπος σκέψης, μας δίνει το κίνητρο να συνεχίσουμε να υποστηρίζουμε μια ενέργεια την οποία έχουμε ήδη προσπαθήσει και έχει αποτύχει, χωρίς κάποιο νέο δεδομένο να το δικαιολογεί. Δικαιολογούμε την απόφασή μας να συνεχίζουμε να επενδύουμε σε αυτή την προσπάθεια, με βάση την αθροιστική προηγούμενη επένδυσή μας, παρά τα νέα στοιχεία που δείχνουν ότι το κόστος, αρχής γενομένης από σήμερα, του να συνεχίσουμε είναι μεγαλύτερο από το αναμενόμενο όφελος. Η λογική απόφαση σε αυτή την περίπτωση είναι να περιορίσουμε τις απώλειες μας στο σημερινό τους επίπεδο και να αλλάξουμε πορεία δράσης. 

Ωστόσο, λόγω των μη ανακτήσιμων πόρων που έχουμε ήδη επενδύσει, αισθανόμαστε – εσφαλμένα – την ανάγκη να συνεχίσουμε αυτή την προσπάθεια, με αποτέλεσμα να επενδύουμε ακόμα περισσότερο χρόνο, χρήμα και ενέργεια σε αυτήν, ελπίζοντας ότι οι πρόσθετες «επενδύσεις» μας θα αντιστρέψουν το αποτέλεσμα. Αλλά αυτό σχεδόν ποτέ δεν συμβαίνει.





Αντικλείδι , http://antikleidi.com

Πώς η θετική σκέψη γεννά περισσότερα προβλήματα απ’ όσα λύνει....!!!!!!!!!

Μια από τις πιο αντιπαραγωγικές συμβουλές όπου διάφοροι γκουρού και κάθε λογής εμψυχωτές αναμασάνε σε ομιλίες τους με κάθε λογής συνταγές, είναι: Να έχετε θετική σκέψη. Και γιατί παρακαλώ;

Δεν μιλάμε για ένα εγχειρίδιο διακυβέρνησης, ή οδηγό επιβίωσης, που κολλάει παντού μια τέτοια παρότρυνση, χώρια που μια τέτοια προτροπή προσθέτει επιπλέον άγχος στην καθημερινότητά σου. Διότι δεν φτάνει που έχεις να αντιμετωπίσεις τα υπαρκτά εμπόδια στο δρόμο σου, αλλά καλείσαι κιόλας να εξουδετερώσεις και τις όποιες αρνητικές σκέψεις σου για τα εμπόδια αυτά.

Υπάρχει ένας καλύτερος και πιο πρόσφορος τρόπος για να προοδεύεις. Διότι υπάρχει κάτι πολύ πιο πολύτιμο από το να είσαι απλώς αισιόδοξος, χαρούμενος ή ευδιάθετος, κι αυτό είναι η καλλιέργεια της συναισθηματικής ευελιξίας, που συνιστά την ικανότητά σου να αντιλαμβάνεσαι και να προσαρμόζεσαι σε κάθε αλλαγή ιδέας και στα συναισθήματα που αυτή συνεπάγεται, χωρίς να την αφήνεις να σε καταρρακώνει∙ αυτό είναι που θα σε κάνει να προοδεύεις.

Σε πρόσφατο δημοσίευμά τους στο Harvard Business Review, με τίτλοΣυναισθηματική ευελιξία, η Σούζαν Ντέιβιντ (Suzan David) κι η Χριστίνα Κόνγκλετον (Christina Congleton) της εταιρείας Evidence Based Psychology, επισημαίνουν ότι από την εμπειρία τους στη συμβουλευτική υψηλόβαθμων στελεχών επιχειρήσεων απ’ όλο τον κόσμο, έχουν βρει ότι ο λόγος για τον οποίο πολλοί εξ αυτών δεν τα βγάζουν πέρα, δεν είναι επειδή κάνουν αρνητικές σκέψεις (και ποιος δεν κάνει άραγε!), αλλά επειδή τους γίνονται εμμονές. Η λύση όμως, λένε, δεν είναι να προσπαθεί κανείς να «διορθώσει» αυτές τις σκέψεις.

Γράφουν τα εξής : «Τα πετυχημένα διευθυντικά στελέχη δεν ασχολούνται ούτε προσπαθούν να ξεπεράσουν τις εσωτερικές τους εμπειρίες. Αντίθετα, τις αντιμετωπίζουν με τρόπο ψύχραιμο και συνετό, εποικοδομητικό και παραγωγικό, αναπτύσσοντας αυτό που ονομάζουμε συναισθηματική ευελιξία. 

Στον δικό μας περίπλοκο και ταχέως μεταβαλλομένο κόσμο της γνώσης, αυτή η ικανότητα να διαχειρίζεται κανείς τις σκέψεις και τα συναισθήματά του, είναι κομβική για επαγγελματική επιτυχία. Πάμπολλες μελέτες του Φρανκ Μποντ (Frank Bond), καθηγητή στο πανεπιστήμιο του Λονδίνου, αλλά και άλλων ερευνητών, φανερώνουν ότι η συναισθηματική ευελιξία μπορεί να βοηθήσει στην καταπολέμηση του άγχους, την αποφυγή σφαλμάτων, να μας κάνει πιο καινοτόμους, και να βελτιώσει την απόδοσή μας στη δουλειά.»Το να προδικάζεις το αρνητικό, σε κάνει να ρέπεις προς αυτό

Στο εκπληκτικό βιβλίο του Το Αντίδοτο: Ευτυχία γα όσους δεν αντέχουν τη θετική σκέψη (The Antidote: Happiness for People Who Can’t Stand Positive Thinking), ο Όλιβερ Μπούρκμαν (Oliver Burkeman) σημειώνει ότι «η επίμονη προσπάθειά μας να εξαφανίσουμε το αρνητικό. . . είναι αυτό που μας κάνει να νιώθουμε τόσο ανασφαλείς, αγχωμένοι, αβέβαιοι, ή και δυστυχείς», κι αυτό που, αντίθετα, μας ωθεί να στρεφόμαστε στην ‘αρνητική’ οπτική σε σχέση με την ευτυχία.

Και πάλι, ο τρόπος για την καλλιέργεια της συναισθηματικής ευελιξίας είναι να επεξεργάζεται κανείς ψύχραιμα και συνετά τα εκάστοτε γεγονότα, αντί να εθελοτυφλεί στις κακές πλευρές τους, από φόβο μήπως πληγωθεί.

Και ιδού γιατί αυτό είναι τόσο σημαντικό : έχουμε εκ φύσεως μια τάση να είμαστε σε μόνιμη επαγρύπνηση για τυχόν απειλές. Για σκέψου το όμως. Αν σε διακατέχουν φόβοι από αρνητικές σκέψεις, και νιώθεις την ανάγκη σώνει και καλά να τους εξαλείψεις, τότε θα κάνεις τα αδύνατα δυνατά για να προστατευθείς, και πιθανότατα θα σε παρασύρουν σε φορτισμένες καταστάσεις, όπως περίπου θα συνέβαινε, αν περίμενες ότι θα σε επισκεφτεί ένας δολοφόνος, και ξαφνικά έβλεπες μια σκιά στο παράθυρό σου. 

Από τη στιγμή λοιπόν που στρατεύεσαι στο να διαλύσεις δραστικά όλες τις αρνητικές σου σκέψεις, βρίσκεσαι συνεχώς σε κατάσταση άμυνας.

Αλλά οι κακές σκέψεις, καθώς και οι κακοτυχίες, μοιάζουν με τον κακό καιρό∙ είναι κομμάτι της ίδιας της ζωής, και πάντα θα είναι. Η λύση δεν είναι να ακυρώσουμε τις φυσικές αλληλεπιδράσεις και εγγενείς λειτουργίες χιλιετιών, αλλά να φροντίζουμε να μην πέφτουμε στην ενέδρα που μας στήνει κάθε κακός συλλογισμός.

Η συμβουλή μου εναρμονίζεται σχεδόν απόλυτα με ό,τι προτείνουν οι Σούζαν Ντέιβιντ και Χριστίνα Κόγκλετον :
· Όταν σού ’ρχεται μια απ’ τις στερεότυπες και γνώριμες ιδέες όπως: «Ποτέ δεν θα πάρω τη σωστή απόφαση», ή «Δεν τα καταφέρνω εγώ σε τέτοιες περιστάσεις», αντί να βαλθείς να καταδιώκεις αυτή τη σκέψη μέχρι που τελικά να πιαστείς στη φάκα, απομόνωσέ την, δηλαδή ψάξε και βρες τί σκοπό εξυπηρετεί η σκέψη, σαν να ήταν κάτι έξω από σένα.

· Θυμήσου πότε είχες κάνει παρόμοιες σκέψεις τελευταία φορά, ή πότε αφέθηκες στο απύθμενο πηγάδι τέτοιων σκέψεων. Αυτή τη φορά, βρες ποια αιτία προκάλεσε ανάλογες σκέψεις. Όταν αυτό κατορθώσεις να το κατατάξεις στα συμπτώματα και όχι στα ελαττώματα, θα μπορέσεις να αντισταθείς στην παγίδα του.

· Είτε το θεωρείς συμβιβασμό, είτε αρνητική τροπή, είτε ό,τι άλλο, το μυστικό είναι να συνειδητοποιήσεις ότι μια τέτοια σκέψη δεν σε χαρακτηρίζει συνολικά. Πάντως μια και μόνο έμμονη ιδέα έχει τη δύναμη να σε καταβαραθρώσει.

· Πρέπει να γυρίσεις την πλάτη απέναντι στην πάλη μεταξύ θετικού κι αρνητικού. Ο τρόπος για να το πετύχεις, είναι να μην ξεχνάς τί σε οδηγεί και τί μετράει περισσότερο.

Όλοι μας αποζητούμε την επιτυχία, αλλά η λύση δεν είναι να ασχολούμαστε κάθε φορά ακατάπαυστα με το κυνήγι και την εξολόθρευση κάποιου φόβου. Η λύση βρίσκεται στο να φανούμε ανώτεροι από το αρνητικό, συνειδητοποιώντας ότι υπό οποιεσδήποτε συνθήκες, ευνοϊκές ή αντίξοες, αυτό που πραγματικά μας δυναμώνει είναι όχι τόσο η θετική μας σκέψη, αλλά οι σταθερές μας αξίες.

«Όπως ακριβώς όλοι μας αρεσκόμαστε να ακούμε θετικά σχόλια για τον εαυτό μας», γράφει ο Μπούρκμαν, «έτσι, κι ακόμη περισσότερο, μας τονώνει το ηθικό όταν μπορούμε να νιώθουμε ότι δεν είμαστε ούτε διχασμένοι ούτε σε σύγχυση.»





Μετάφραση επιμέλεια : 
Βασίλης Μούσκουρης (Μουσικός, μεταφραστής)
by Αντικλείδι , http://antikleidi.com

Κυριακή 1 Μαρτίου 2015

5 πράγματα που πρέπει να θυμάσαι όταν αντιμετωπίζεις προβλήματα....!!!!!!!!

Ίσως όλοι θα θέλαμε να είμαστε συνεχώς χωρίς προβλήματα, αλλά τελικά πόσο θα εκτιμούσαμε τα όμορφα πράγματα αν δεν βιώναμε και την αρνητική πλευρά της ζωής;

Eίναι πλεονέκτημα να μπορείς να διαχειριστείς τα προβλήματα στη ζωή σου, χωρίς να το βάζεις κάτω, προσπαθώντας με όλο σου το «είναι» να τα αντιμετωπίσεις.
Η δύναμη του ανθρώπου στις δύσκολες καταστάσεις είναι ανεκδιήγητη, η προσπάθεια να ξεφύγει από παροδικά προβλήματα ή ακόμη και ο συμβιβασμός να ζει με αυτά που δεν αλλάζουν απολαμβάνοντας την ζωή στον ίδιο βαθμό. 

1. O ψυχικός πόνος σε ωριμάζει
Κάποιες φορές η ζωή κλείνει μία πόρτα γιατί είναι καιρός να προχωρήσεις. Ίσως ένα άσχημο προσωπικό περιστατικό να σε κάνει ευάλωτο και απαισιόδοξο, αλλά το μέλλον θα σου γιατρέψει τον συναισθηματικό πόνο και τα πράγματα θα αλλάξουν. Προσπάθησε να ξεφύγεις από ότι σε πλήγωσε αλλά μην ξεχάσεις τι διδάχτηκε από κάθε ιστορία που σου στέρησε το χαμόγελο σου. Κάθε αρνητική κατάσταση είναι εδώ για να μας υπενθυμίζει πως η ζωή δεν είναι flat είναι γεμάτο ups and downs και ας παίρνουμε τουλάχιστον μαθήματα από αυτή.

2.Τα περισσότερα πράγματα στη ζωή είναι προσωρινά
Μετά από μία βροχή βγαίνει το ουράνιο τόξο, κάθε φορά που πληγώνεσαι να ξέρεις πως θα επουλωθούν οι πληγές σου.Μετά από μια περίοδο στο σκοτάδι πάντα έρχεται το φως, αρκεί να μην αφήσεις τον εαυτό σου στο γκρίζο να προσπαθήσεις και να ελπίζεις.Κάθε στιγμή που όλα μοιάζουν αρνητικά μπορείς να γελάσεις ελε'υθερα γιατί μπορεί να ξεκινήσεις μια νέα αρχή από ένα νέο τέλος. Μπορείς να έχεις μία νέα ευκαιρία κάθε λεπτό, φτάνει να το αξιοποιήσεις στο έπακρο.

3. Όταν ανησυχείς και παραπονιέσαι τίποτα δεν αλλάζει
Όσοι παραπονιούνται περισσότερο είναι εκείνοι που δεν εκπληρώνουν ποτέ τους στόχους και τα όνειρα τους.Είναι πάντα καλύτερο να προσπαθείς να κάνεις κάτι υπέροχο και να αποτυγχάνεις, παρά να μη κάνεις τίποτα και να περιμένεις να επιτύχεις από το πουθενά. Δεν αλλάζει κάτι όταν δεν προσπαθείς για τίποτα αλλά μόνο παραπονιέσαι για όσα σου συμβαίνουν. 

Εάν πιστεύεις σε κάτι προσπάθησε με όλη σου την ψυχή να το επιτύχεις, χωρίς να τα παρατάς. Μην αφήνεις τις σκιές του παρελθόντος, να σου κλέψουν το φως της επόμενης ημέρας. Άσε τα προβλήματα να σε βελτιώνουν με όσα έμαθες και προχώρα μπροστά και να θυμάσαι πώς οι όμορφες στιγμές θα έρθουν όταν θα είσαι ευγνώμον για όσα έχεις, χωρίς να σε επισκιάζει το παρελθόν.

4. Η αρνητικότητα των άλλων δεν είναι πρόβλημα σου
Να είσαι θετικός όταν οι γύρω σου είναι αρνητικοί και απαισιόδοξοι. Χαμόγελα όταν οι άλλοι προσπαθούν να σε ρίξουν, εσύ ορίζεις πως θα διαχειριστείς τα συναισθήματα σου. Μην αφήσεις ποτέ κάποιον να αλλάξει αυτό που είσαι, μην παίρνεις τα πράγματα προσωπικά ακόμα και εάν φαίνονται, πολλές φορές πιστεύουμε ότι οι πράξεις των άλλων είναι εναντίον μας και ξεχνάμε πως λειτουργούν μόνο προς όφελος τους. 

Πάνω από όλα μην αλλάξεις ποτέ τον εαυτό σου για να εντυπωσιάσεις κάποιον, που σου λέει ότι δεν είσαι αρκετά καλός. Να αλλάξεις μόνο για να γίνεις καλύτερος άνθρωπος, για τον εαυτό σου και μόνο.Το πιο εύκολο είναι να μας επικρίνουν για τις πράξεις μας, πριν νοιαστείς για όσα σου λένε, σκέψου εσένα και όσα θες να δημιουργήσεις. Τα πιο όμορφα πράγματα δημιουργήθηκαν όταν οι περισσότεροι έλεγαν ότι είναι ανεκπλήρωτα, αγωνίσου για όσα θέλεις να ζήσεις και να δημιουργήσεις.

5. To καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να προχωρήσεις
Μην φοβάσαι να ξανά αγαπήσεις, μην αφήνεις τις πληγές να μετατραπούν σε ανεπούλωτα σημάδια. Βρες το κουράγιο να ξανα-χαμογελάσεις, να νιώσεις διαφορετικά, όμορφα και να κάνεις τους άλλους να χαμογελάνε δίπλα σου. Να θυμάσαι, πως στη ζωή δεν χρειάζεται να έχεις άπειρους φίλους δίπλα σου, παρά μόνο αυτούς τους λίγους που τους αξίζεις και σου αξίζουν.Τίποτα δεν είναι τυχαίο, κοίτα τα λάθη σου και μάθε από αυτά, δες πόσο ώριμος έγινες, πώς άλλαξες ιδέες και πεποιθήσεις και νιώσε περήφανος. 

Μην αλλάζεις για κανέναν, εκτός και εάν πραγματικά εσύ το θες. Δώσε αξία σε ότι έχεις και αγαπάς και μαζί σου θα το αγαπήσουν και οι γύρω σου . Τράβα φωτογραφίες, γράψε για τις πιο όμορφες και απλές ημέρες της ζωή σου και πάνω από όλα μην αφήσεις τις κακιές αναμνήσεις να αμαυρώσουν τις πιο όμορφες και λαμπερές στιγμές της ζωή σου.





www.marcandangel.com

Ενώ εσύ μου φώναζες.....ένα κείμενο γροθιά στο στομάχι.....!!!!!!!!!!!

Ένα πολύ δυνατό κείμενο γραμμένο από την Κατερίνα Μάλλιου!

Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες να σε φοβάμαι…

Ενώ εσύ μου φώναζες, τραυμάτιζες την αυτοπεποίθηση μου…

Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες ότι δεν είχα αξιοπρέπεια επειδή ήμουν μικρός…

Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες να μην τολμάω, να μη δοκιμάζω, να μην προσπαθώ να ανακαλύπτω, να μην παίρνω πρωτοβουλίες, για να μη θυμώνεις…

Ενώ εσύ μου φώναζες, με έκανες να νιώθω ασήμαντος και αδύναμος…

Ενώ εσύ μου φώναζες, μου έδειχνες ότι δεν μπορούσα να σε εμπιστεύομαι…

Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες ότι δεν μπορούσα να σου μιλήσω αν είχα κάποιο πρόβλημα ή κάποιος μου έκανε κακό, γιατί φοβόμουν πώς θα αντιδρούσες…

Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες ότι όταν αγαπάμε κάποιον, έχουμε δικαίωμα να του φερόμαστε άσχημα…

Ενώ εσύ μου φώναζες, η φωνή σου δεν με άφηνε να σκεφτώ τα λόγια σου…

Ενώ εσύ μου φώναζες, ίδρωνα, η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά, το στομάχι και τα αυτιά μου πονούσαν…

Ενώ εσύ μου φώναζες, θύμωνα που δεν νοιαζόσουν για αυτά που ήθελα να σου πω…

Ενώ εσύ μου φώναζες, αναρωτιόμουν που πήγε ο μπαμπάς μου…

Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες να φωνάζω κι εγώ…

Ενώ εσύ μου φώναζες, ήμουν μόνος μου…

Ενώ εσύ μου φώναζες, σκεφτόμουν ότι δεν μ’ αγαπάς πια…

Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες ότι επιτρέπεται να φέρομαι άσχημα σε κάποιον πιο αδύναμο από μένα…

Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες πώς να φερθώ στα παιδιά μου όταν μεγαλώσω…

Ενώ εσύ μου φώναζες, δεν φανταζόσουν τον αγώνα που πρέπει να δώσω τώρα που μεγάλωσα, για να μη γίνω σαν εσένα…





Δεν υπάρχει ΕΓΩ, μόνο ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ........!!!!!!!!!!

Η μεγαλύτερη πλάνη όλων των ''διδασκάλων'', όλων των φιλοσοφιών και διδασκαλιών είναι η εμμονή τους στην αναγνώριση και απελευθέρωση του ατόμου από το ΕΓΩ.

Ειδικά η Δύση, με την ανικανότητα της να υποδεχτεί και να αφομοιώσει σε βάθος τις Ανατολικές φιλοσοφίες, αγκάλιασε ιδιαιτέρως αυτή την παρότρυνση που συχνά γίνεται ο στόχος μιας ή και περισσοτέρων ζωών, μέχρις ότου να έρθει εκείνη η στιγμή, η κατάλληλη, που το άτομο θα συνειδητοποιήσει ότι δεν είναι κάτι ξεχωριστό από το ΕΓΩ του.

Ο Εαυτός και το ΕΓΩ είναι το ίδιο πράγμα, ένα και τ’ αυτό. Και ο διαχωρισμός του εαυτού από αυτό που είναι, το ΕΓΩ, δημιουργεί σύγκρουση. Και η σύγκρουση γεννά βία. Μια βία στην χειρότερη μορφή της, μια βία εσωτερική. 

Η σύγκρουση εντείνεται και γίνεται όλο και πιο έντονη όσο ο διαχωρισμός γίνεται πιο έντονος. Άρα, όσο πιο πολύ “αποκομμένος” είναι κάποιος από το ΕΓΩ του, τόσο εντονότερα βιώνει την βία μέσα του. Και η εσωτερική βία εκδηλώνεται πάντα με βία εξωτερική, κάποιου είδους, μια χειρονομία, μια λέξη, ένα συναίσθημα. 

Το τελευταίο είναι και η χειρότερη έκφραση της, όταν το άτομο σχίζεται από ένα ή περισσότερα συναισθήματα που γεννιούνται από την εσωτερική βια του διαχωρισμού, ή αν προτιμάς της απόρριψης του ΕΓΩ.

Και αν αυτός δεν είναι ο δρόμος της απελευθέρωσης του ατόμου από το ΕΓΩ του, τότε ποιος είναι? Δεν υπάρχει απελευθέρωση από το ΕΓΩ και γι΄ αυτό τον λόγο δεν μπορεί να υπάρξει διαδικασία ή χρόνος για να επιτευχθεί αυτή. 

Όσοι αφιερώνετε την ζωή σας σ’ αυτό είναι επειδή απλά φοβάστε την ύστατη και μόνη αλήθεια. Γιατί ο δρόμος για την “απελευθέρωση” από το ΕΓΩ δεν έρχεται μέσα από τον διαχωρισμό αλλά μέσα από την Ένωση. Από την απόλυτη, πρόσεξε τις λέξεις, ΑΠΟΛΥΤΗ παράδοση σ’ αυτό. Έτσι το ΕΓΩ αυτόματα δεν υπάρχει πλέον και στην θέση του υπάρχει μόνο το ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ.

Όταν αγκαλιάσεις ολοκληρωτικά Αυτό που Είσαι και αναγνωρίσεις και αποδεχτείς πλήρως το μεγαλείο της Ύπαρξης Σου, τότε δεν υπάρχει πλέον ΕΓΩ. Τόσο αντιφατικό αλλά τόσο αληθινό. Η απελευθέρωση από το ΕΓΩ επιτυγχάνεται μόνο διαμέσου της απολύτου παραδόσεως σ’ αυτό, δηλαδή βιώνοντας το ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ. 

Έτσι δεν χρειάζεται χρόνος, δεν χρειάζεται προσπάθεια γιατί το ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ είναι η φυσική κατάσταση του ανθρώπου. Η “απελευθέρωση” είναι στιγμιαία, όσο διαρκεί η βιωματική συνειδητοποίηση του ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ. Ο πόλεμος ξεκινάει με παράδοση και δεν χύνεται ούτε μια σταγόνα θεϊκής ουσίας.

Και όταν από την κατάσταση διαχωρισμού του ΕΓΩ βρεθείς στην κατάσταση ένωσης του ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ, τότε αλλάζει ο τρόπος που συνδέεσαι με τους ανθρώπους γύρω σου, με τα αντικείμενα, με την Φύση, με το Σύμπαν ολόκληρο, με τον Θεό. Τότε διαπιστώνεις πως τελικά η Αγάπη είναι πολύ παρεξηγημένη έννοια, πως η Αγάπη δεν μπορεί να είναι άλλη από την εσωτερική αγάπη για τον Εαυτό, πως η Αγάπη για όλα τα πλάσματα του Θεού, όποια θέση και αν έχουν στην ζωή σου, θρησκευτική, οικογενειακή, ερωτική ή φιλική, δεν είναι παρά η Αγάπη για το κομμάτι εκείνο το δικό σου που βλέπεις μέσα σ’ αυτά.

Και τότε, μόνο τότε μπορείς να είσαι πραγματικά ελεύθερος από τον μεγαλύτερο δεσμώτη σου, από τον ίδιο σου τον εαυτό, από αυτό που θα ονόμαζες ΕΓΩ.

Μπορεί κάποιους να τους τρομάξει αυτή η προσέγγιση, όμως το ΕΓΩ παραμένει αντικείμενο διαχωρισμού μόνο όσο η κατανόηση του παραμένει ελλιπής. Σαν να βλέπεις δηλαδή μόνο το τέλος μιας ταινίας και να προσπαθείς να σκιαγραφήσεις τους χαρακτήρες. 

Μακάρι να μπορούσα να βοηθήσω περισσότερο στον δρόμο για το ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ αλλά είναι μια καθαρά βιωματική εμπειρία. Αν κάποιος σας πει πως να περάσετε από το ΕΓΩ στο ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ, τότε αυτή είναι μια δυσλειτουργική μέθοδος. Η αλλαγή αντίληψης είναι μια εσωτερική λειτουργία που επιτυγχάνεται στην καρδιά και με το φύσημα της Θείας ‘Εμπνευσης. 

Η μεγαλύτερη παγίδα λοιπόν είναι οι κάθε είδους “γκουρού” ή “άγιοι” που δομούν ολόκληρες επιμορφωτικές σχολές και εγκλωβίζουν τους “μαθητές” τους στον δρόμο του διαχωρισμού, στον δρόμο του διχασμού, στον δρόμο της σκληρής εσωτερικής βίας, γιατί ό,τι και να κάνεις, το ΕΓΩ είσαι ΕΣΥ και έτσι δεν μπορείς ούτε καν να το έχεις μέσα σου γιατί απλά ΕΙΣΑΙ. Αυτός ο δρόμος της βίας τον μόνο που ωφελεί είναι τον “πνευματικό” εκείνο άνθρωπο που δυναμώνει είτε ενεργειακά είτε υλικά μαζεύοντας τα συντρίμμια των μαθητών του. Δεν υπάρχει διδασκαλία άλλη πέρα από το ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ. 

Δεν υπάρχει γνώση άλλη πέρα από το ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ. Γι’ αυτό και η Ανατολή προόδευσε τόσο πολύ στο πέρασμα των αιώνων. Γιατί γεννημένοι στην υλική στέρηση, γεννημένοι με την πεποίθηση του Κάρμα και των μετενσαρκώσεων έχουν την ευκαιρία να βιώσουν ευκολότερα την κατάσταση του ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ, σε αντίθεση με την Δύση, που από τα πρώτα χρόνια κι όλας της ζωής του το παιδί βιώνει τον διαχωρισμό.

Ο Δάσκαλος, ο πραγματικός Δάσκαλος, δεν δείχνει τον δρόμο γιατί το μόνο που θα σου δείξει είναι τον δρόμο ΤΟΥ, ο πραγματικός Δάσκαλος, ΕΙΝΑΙ ο δρόμος και σου δείχνει τον τρόπο να γίνεις και εσύ ο δικός σου.





Πέτρος Χατζηαναστασίου

Οι Χορδές του Σύμπαντος.....!!!!!!!!

Σήμερα, μετά το ρεκτιφιέ, ας γράψουμε για την σχέση του αίτιου και του αιτιατού. Όπως ακριβώς οι χορδές μιας άρπας πάλλονται και πλημμυρίζουν τον χώρο με ήχους, η κάθε μια με τον δικό της μοναδικό ήχο, έτσι και οι χορδές του Σύμπαντος πάλλονται και αυτές και πλημμυρίζουν τον δικό τους χώρο με ήχους, τον μοναδικό ήχο της η κάθε μια. Ποιες είναι όμως αυτές οι χορδές ? Πού βρίσκονται και πως κανείς μπορεί να τις “οπλίσει” ώστε να απελευθερώσει την ενέργειά τους και να παράγει τον ήχο τους ?

Μην πάει ο νους σου στο διάστημα, μην πάει ο νους καν έξω από την απόσταση που μπορείς να φτάσεις τεντώνοντας τα χέρια σου. Οι χορδές αυτές είναι πραγματικά μαγικές. Βρίσκονται μέσα στην καρδιά σου, καλά, “καρδιά” σου για να μην το πηγαίνουμε στο πολύ μελό περί καρδούλων, και αρκεί μονάχα η δύναμη της σκέψης σου για να οπλίσουν.

Έτοιμες να πυροδοτήσουν την ενέργεια τους και να διαχύσουν τον ήχο τους από την μία άκρη του Σύμπαντος στην άλλη. Μια τόσο δα χορδούλα ακούγεται από την μία άκρη του Σύμπαντος έως την άλλη. Αλήθεια, όταν πυροδοτείς την δική σου, αναρωτιέσαι ποιος ακούει?

Χρειάζεται λίγη προσοχή γιατί οι χορδές αυτές δεν είναι άρπες, ο ήχος τους να σβήνει μετά από λίγο. Οι χορδές αυτές είναι πανίσχυρα εργαλεία που στέλνουν στην αιωνιότητα ένα πολύ ξεκάθαρο μήνυμα. Ή κάλεσμα. Και όλο και κάποιο αυτί είναι τεντωμένο και συντονίζεται στον ήχο τους. Όλο και κάποιο, ναι.

Ας μιλήσουμε τώρα για το ελεύθερο βήμα των στρατιωτών πάνω σε μια γέφυρα. Οι στρατιώτες αλήθεια, αφήνονται σε ελεύθερο βηματισμό πάνω στις γέφυρες. Τουλάχιστον αυτό γίνεται από την ημέρα που μια γέφυρα κατέρρευσε λόγο του συντονισμού. Ναι, ο συντονισμός, μπορεί να παρασύρει μια γέφυρα. 

Αν πετάς πετραδάκι το πετραδάκι σε μια λίμνη, την κατάλληλη στιγμή, αυτοενισχύεται το κυματάκι και μπορείς να το μετατρέψεις σε κύμα μεγάλο, ικανό να σε παρασύρει, εντάξει, υπερβολές, αρκετό για να χυθεί τουλάχιστον έξω από αυτήν. Με τι κόπο? Με κανέναν κόπο! Αρκεί να πετάς από ένα μικρό πετραδάκι τη φορά την κατάλληλη στιγμή. Ένα “λάθος” πετραδάκι και η δουλειά πάει στράφι, αναχαιτίζει το προηγούμενο.

Είναι δηλαδή θέμα τύχης η συσσωρευτική δράση των παλμών, όποιων παλμών, για να επιτευχθεί ο ενεργειακός συντονισμός? (να προσθέσω, και υλικός) Ναι. Είναι θέμα τύχης. Αλλά αν παρατηρήσεις, η τύχη αυξάνεται εντυπωσιακά με την επιμονή. Όσο πιο πολύ επιμένεις, τόσο πιο πολύ τυχερός είσαι, σωστά?

Όταν λοιπόν αποφασίσεις να τινάξεις τις χορδές μέσα σου, να το κάνεις με την επίγνωση ότι κάθε τίναγμα είναι ικανό να δημιουργήσει αυτό που εννοείς, θεία παρέμβαση ή θεία δίκη. Την άμεση δηλαδή εκδήλωση της υλοποιημένης μορφής της ενέργειας που έστελνες είτε για ένα παραγωγικό έργο, είτε – λυπάμαι – για ένα καταστροφικό. 

Ακόμη και η έννοια της καταστροφής όμως, ακόμη και αυτή πρέπει να ιδωθεί μέσα από μια σφαίρα αντικειμενικότητας, κατά πόσον δηλαδή είναι αλήθεια καταστροφική η ενέργεια αυτή ή είναι απλά απαραίτητη η εκδήλωσή της με την συγκεκριμένη μορφή γιατί αυτή η μορφή εξυπηρετεί και ένα συγκεκριμένο – αγαθό όμως- απώτερο σκοπό. Σαν να κόβεις το δάχτυλο με την γάγγραινα για να σώσεις το χέρι. Δικαιολογείται, έτσι δεν είναι?

Η επανάληψη λοιπόν, η επιμονή και ο σωστός συγχρονισμός μπορούν να κατεβάσουν τον Ουρανό στην Γη. Είναι προφανώς αντιληπτό ότι όταν οι ενέργειες ενός ατόμου, για να γίνει πιο κατανοητό ας μιλήσουμε με ήχους, όταν λοιπόν ένας μόνος του ταλαντώνει τις χορδές της σκέψης του τότε παράγει ένα λίγο ως πολύ προβλεπόμενο αποτέλεσμα, εκείνο που επιδίωξε. Τι συμβαίνει όμως όταν πολλά άτομα μαζί ταλαντώσουν ο κάθε ένας τις δικές του χορδές? 

Τότε δημιουργείται μια πολυφωνία, μια ορχήστρα από χορδές που δεν είναι τίποτα άλλο από τον “πόλεμο” που βρίσκεται σε εξέλιξη τα τελευταία χρόνια. Ο “ήχος” της χορδής του ενός ακυρώνει τον “ήχο” της χορδής του άλλου και ο “ήχος” της χορδής κάποιου άλλου ενισχύει τον “ήχο” κάποιας άλλης. Κάποια στιγμή αυτό θα οδηγήσει σε ένα ξεκαθάρισμα. Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, όλοι θα παίζουνε τον ίδιο σκοπό, με την δική του απόχρωση βέβαια ο καθένας. Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο.

Οι δονήσεις αυτές που ξεκινούν από το κέντρο σας, από το κέντρο δηλαδή της ύπαρξης σας κατευθύνονται ακαριαία προς όλες τις κατευθύνσεις και φυσικά προς όλα τα ανοιχτά αυτιά – δέκτες των δονήσεων αυτών. Η εκδήλωση τους στο υλικό – φυσικό πεδίο γίνεται με την ταυτόχρονη πραγμάτωση της όποιας πρόθεσης τις έχει θέσει σε κίνηση. 

Κοντολογίς, αυτό το οποίο έχει ήδη χιλιοειπωθεί, η σκέψη γεννάει την πραγματικότητα. Όταν λοιπόν γυρίζει πίσω το κυματάκι και δεν σου αρέσει, κράτα εσύ το χεράκι σου και μην το πετάξεις το επόμενο πετραδάκι. Γύρνα δηλαδή ευλαβικά και το άλλο μάγουλο γιατί η προσπάθεια αναχαίτισης με την ίδια ορμή θα έχει ως αποτέλεσμα την επιβεβαίωση του γεγονότος και την γιγάντωσή του. Το επόμενο κυματάκι θα είναι απλά, μεγαλύτερο.

Έτσι παίζεται και το παιχνίδι στο επίπεδο των συνειδήσεων ανάμεσα σε δυο άτομα, για να μπούμε στο ψητό… Όσο χτυπάει η μια μεριά, όσο τεντώνει τις χορδές της, τόσο δέχεσαι εσύ τα μικρά κυματάκια. Όταν όμως αντιδράς σε αυτά, τότε εκείνα επιστρέφουν πίσω στον αρχικό αποδέκτη μεγαλύτερα και έτσι γυρίζουν πίσω σ’ εσένα, όχι απλά διπλάσια αλλά τετραπλάσια. 

Θυμήσου, έχουν υποστεί την δική σου προσαύξηση αλλά και την εκ νέου προσαύξηση του αποστολέα. Είναι αντιληπτό τώρα το τι συμβαίνει όταν υπάρχει οργή και από τις δύο μεριές? Γύρνα και το άλλο μάγουλο, ευλαβικά. Δηλαδή, ελαστικά απορρόφησε τα μικρά κυματάκια γιατί τα μικρά κύματα είναι διαχειρίσιμα αλλά τα μεγάλα καταστροφικά και αποσυντονιστικά. Κάποια στιγμή ο άλλος θα σταματήσει να πετάει πετραδάκια, είτε θα βαρεθεί, είτε θα του τελειώσουν, τα πετραδάκια ή τα ψυχικά του αποθέματα.

Αντικρούουμε λοιπόν τους ήχους των ενεργειακών χορδών των άλλων δημιουργώντας ένα νέο ήχο αντίθετο που μας βάζει έτσι στην διαδικασία παραγωγής συγκεκριμένων ήχων, όχι από δική μας επιλογή αλλά σύμφωνα με την επιλογή του άλλου, ή απλά, γινόμαστε η άμμος που γλυκά γλυκά απορροφάει την ένταση, στο συγκεκριμένο παράδειγμα βεβαίως όχι άμμος αλλά κάποιο είδος ηχοαπορροφητικού υλικού, που απλά υπάρχει εκεί. 

Δηλαδή η πλέον ξεκούραστη και αποτελεσματική γραμμή άμυνας που μπορείς να εφαρμόσεις είναι εκείνη της μή-αντεπίθεσης, δηλαδή της παραίτησης. Παραιτήσου από τα περιττά βάρη και θα σε παρατήσουν και αυτά. Αντίκρουσε τα και θα παίζεις το παιχνίδι μια ζωή. Δαρμένος, δεν θα έχεις χρόνο να οπλίσεις τις χορδές σου με ήχους ή σκέψεις για το δικό σου ή το ανώτερο καλό. Όταν οι ήχοι θα περνάνε δίπλα σου, οι χορδές σου θα παράγουν ήχους άλλους, εκείνους που σου επέβαλε κάποιος άλλος. Μμμ… ενδιαφέρον άμα το βλέπεις έτσι, έτσι δεν είναι? Μένεις έξω από το ενεργειακό παιχνίδι γιατί επικεντρώνεσαι στην ουσία μιας επιλογής που δεν έκανες. Λάθος, την έχεις κάνει την επιλογή. Ολοδική σου είναι. Επιλέγεις λοιπόν εσύ να χάνεις τον αγώνα για να ασχολείσαι μόνο με την φάση. 

Όλη την ώρα μόνο με μία φάση του αγώνα, ενώ αυτός εξελίσσεται και ναι, μεταλλάσσεται και ανατρέπεται. Όταν θα ξυπνήσεις ο κόσμος θα είναι διαφορετικός και τότε θα αναρωτιέσαι τι έγινε, πως χάθηκε κάτω από τα πόδια σου. Αλλά δεν έφυγε αστραπιαία, όχι, απλά όσο μετακινούνταν εσύ κοιτούσες αλλού, απλά.

Σου αρέσει κάτι τέτοιο, θα ήθελες να συμβεί? Το αφήνεις όμως, ε?
Ο πόλεμος των κόσμων είναι σε πλήρη εξέλιξη και εσύ λες άστε παιδιά, δεν είναι για μένα, εγώ εδώ ξέρω να πολεμάω γιατί το πεδίο αυτό το γνωρίζω. Και επειδή το πεδίο το γνωρίζω και γνωρίζω και τον εχθρό – αν μπορούμε να τον πούμε έτσι – φροντίζω, κάνω τα πάντα ώστε τα χτυπήματα να μην είναι θανατηφόρα, να μην είναι τελειωτικά, γιατί αν αυτός φύγει, τότε αλίμονο, θα πρέπει να δώσεις την μάχη σε ένα άλλο πεδίο, λιγότερο γνωστό ή και άγνωστο εντελώς.

Η Χαρά ξεχειλίζει, αρνήσου την Λύπη. Το έχεις γράψει, ναι, το έχεις γράψει πολλές φορές, η πρώτη φορά που έγραψες ήταν ότι η ευτυχία είναι μέσα σου, το έγραψες και μετά το έγραψες και στα παλαιά σου τα παπούτσια. Και τώρα αναρωτιέσαι αν το χέρι θα είναι σκελετωμένο, δεν πειράζει, ψάξε και βρες το και διάβασε το ξανά, τότε το έγραψες για τώρα. Όλο το παζλ έρχεται πάντα και ολοκληρώνεται πάντοτε τέλεια, δεν περισσεύει κανένα κομμάτι ποτέ.

Η απόφαση σου αντηχεί στα πέρατα του Σύμπαντος. Η σκέψη σου κινεί δυνάμεις στα πέρατα του Σύμπαντος. Η ώρα των αποφάσεων έχει έρθει εδώ. Ηρέμησε, σκέψου, διαλογίσου, ρώτα, αποφάσισε. Βρίσκεσαι μέσα σε μια αγκαλιά από αγγέλους, μέσα σε μια αγκαλιά φίλων. Όσο τεντώνεις τις χορδές σου σε αρμονία με τις δικές τους, θα κατεβάζετε τον Ουρανό στην Γη.

Ή θ’ ανεβάζετε την Γη στον Ουρανό.





Πέτρος Χατζηαναστασίου

Η αντίσταση στην αφύπνιση και το βλέμμα της κένωσης.......!!!!!!!

            
Πριν μελετήσεις το Ζεν,
τα βουνά είναι βουνά και τα ποτάμια είναι ποτάμια.

Όταν αρχίσεις να μελετάς το Ζεν
τα βουνά δεν είναι πια βουνά μήτε τα ποτάμια ποτάμια.

Σαν αποκτήσεις τη Φώτιση όμως τα βουνά ξαναγίνονται βουνά και τα ποτάμια ξαναγίνονται ποτάμια.

Ο μέσος σύγχρονος άνθρωπος, μπορούμε να πούμε, δε ζει αληθινά αλλά παρασέρνεται από όσα καθημερινά του συμβαίνουν. Ανεβοκατεβαίνει σύμφωνα με τα κύματα της ζωής χωρίς να στοχάζεται ποτέ για το νόημα, την αξία ή το σκοπό της. Αφοσιώνεται στην ικανοποίηση των αισθήσεών του και προσπαθεί να αποκτήσει υλικά αγαθά, να ξεχωρίσει από τους υπόλοιπους και να ικανοποιήσει τις ατέλειωτες φιλοδοξίες του. 

Αν λίγο ωριμάσει, όπως λέμε, υποτάσσει την προσωπική του ικανοποίηση στην εκπλήρωση των διαφόρων οικογενειακών και κοινωνικών καθηκόντων χωρίς να καταβάλει όμως προσπάθεια να κατανοήσει από ποια πηγή πηγάζει κι αυτή η επιθυμία του. 

Ο μέσος σύγχρονος άνθρωπος θεωρεί τον εαυτό του «θρήσκο» και εκνευρίζεται μ’ αυτόν που αμφισβητεί την πίστη του αλλά η θρησκεία του είναι εξωτερική και συμβατική. 

Απλώς συμμορφώνεται στο τυπικό της εκκλησίας και λαμβάνει μέρος στις τελετουργίες της κι αισθάνεται πως έχει πράξει ότι είναι απαραίτητο σ’ αυτό τον τομέα. Η πίστη του σ’ ένα μελλοντικό παράδεισο, αν τυχόν πιστεύει σε κάτι τέτοιο, είναι εντελώς θεωρητική, όπως αποδεικνύεται από το γεγονός ότι κάνει τα πάντα για να αναβάλλει όσο το δυνατόν περισσότερο την αναχώρησή του, για να γευτεί τις ουράνιες απολαύσεις. 

Με λίγα λόγια, πιστεύει ότι η μόνη πραγματικότητα είναι αυτός ο φυσικός κόσμος, που μπορεί να τον δει και να τον αγγίξει και γι’ αυτό είναι γερά γαντζωμένος στα επίγεια αγαθά και τους αποδίδει ζωτική αξία. 

Συμβαίνει καμιά φορά αυτός ο μέσος άνθρωπος να εκπλαγεί από μια αλλαγή στον εσωτερικό του κόσμο η οποία μπορεί να προέλθει κάτω από μια σειρά αλλεπάλληλων απογοητεύσεων ή μετά από ένα ισχυρό συναισθηματικό σοκ όπως είναι μια σοβαρή αρρώστια, μια χρεοκοπία, μια απώλεια ενός αγαπημένου ανθρώπου. 

Κάποιες φορές πάλι, η αλλαγή αυτή μπορεί να γίνει σταδιακά, μέσα σε πλήρη υγεία κι ευημερία και να μην μπορεί να αποδοθεί σε κάποια συγκεκριμένη αιτία. Η αλλαγή αυτή παρουσιάζεται με το αίσθημα του ανικανοποίητου, με μια αόριστη αίσθηση ελλείψεως. Είναι κάτι το ακαθόριστο κι άπιαστο που είναι αδύνατον να περιγράψει.

Στην παραπάνω κατάσταση, προστίθεται βαθμιαία, η αίσθηση της ματαιότητας και της “μη πραγματικότητας” της συνηθισμένης ζωής. Όλες οι προσωπικές υποθέσεις οι οποίες πριν απορροφούσαν τόσο την προσοχή και το ενδιαφέρον του, μοιάζουν σαν να αποσύρονται ψυχολογικά στο βάθος. Χάνουν τη σημασία και την αξία τους. Καινούργια προβλήματα αναδύονται στην επιφάνεια. 

Το άτομο αρχίζει να ερευνά την αρχή και το νόημα της ζωής, να αναρωτιέται ποια είναι η αιτία για ένα σωρό πράγματα, τα οποία πριν θεωρούσε δεδομένα, να στοχάζεται πάνω στην ανθρώπινη δυστυχία, στον πόνο, στην ανισότητα, στην έλλειψη ελευθερίας.

Όταν ο άνθρωπος φτάσει σ’ αυτό το σημείο, έχει την τάση να παρεξηγεί και να παρερμηνεύει την κατάστασή του. Τρομοκρατημένος με την πιθανότητα διανοητικής ανισορροπίας, προσπαθεί να την καταπολεμήσει με διάφορα μέσα, κάνοντας απελπισμένες προσπάθειες να προσκολληθεί ξανά στην πραγματικότητα της συνηθισμένης ζωής που δείχνει να του γλιστράει μέσα απ’ τα χέρια του. 

Συχνά ρίχνεται με τα μούτρα σε μια δίνη εξωτερικής δράσης, αναζητώντας νέες απασχολήσεις, νέα ερεθίσματα, νέες εντυπώσεις και νέες μάταιες κοινωνικές συναναστροφές. Με αυτό τον τρόπο καταφέρνει για ένα διάστημα να ξαλαφρώσει λίγο την κατάστασή του αλλά δεν μπορεί να απαλλαγεί από αυτήν εντελώς. 

Η αίσθηση της ματαιότητας εξακολουθεί να υπάρχει στα βάθη του είναι του, υπονομεύοντας τα θεμέλια της καθημερινής ζωής του, οπότε μπορεί να ξεσπάσει πάλι ύστερα από πολύ καιρό, με καινούργια ένταση. Η κατάσταση του ανευχαρίστητου και της ταραχής γίνεται όλο και πιο οδυνηρή και το αίσθημα του εσωτερικού κενού πιο αφόρητο. Όλα όσα αποτελούσαν την ζωή ως τώρα, του φαίνεται πως εξαφανίζονται σαν όνειρο, ενώ κανένα φως δεν φαίνεται ακόμα πουθενά. Στην πραγματικότητα, δεν ξέρει καν την ύπαρξη ενός τέτοιου φωτός ή δεν μπορεί να πιστέψει ότι κάποιο φως μπορεί ποτέ να τον φωτίσει.

Κάθε προσπάθεια να κρατηθεί στην επιφάνεια θα αποδειχθεί τελικά μάταιη και το μόνο που θα καταφέρει είναι να καθυστερήσει την πνευματική του αφύπνιση. Το εσωτερικό φως πάντα θα λάμπει αλλά απαιτείται μεγάλο θάρρος, επιμονή, πειθαρχία και παράδοση για να αντέξει κανείς την κατάρρευση της εξωτερικής πραγματικότητας και να εισχωρήσει στην πραγματικότητα του εσωτερικού κόσμου. 

Επιμονή και πειθαρχία σ' αυτό που συμβαίνει γιατί όλα τότε αναποδογυρίζουνε. Θάρρος για να αποδεχτείς το παράλογο. Τα βουνά δεν είναι πια βουνά μήτε τα ποτάμια είναι ποτάμια. Καθώς ο άνθρωπος οπισθοδρομεί από το ακραίο σημείο της πύκνωσης των μορφών σε όλο και πιο εσωτερικές περιοχές, απαλλάσσεται τελικά από τη δουλεία των αισθήσεων και της αισθησιοκρατούμενης λογικής για να καταφέρει να ζήσει τα βαθύτερα περιεχόμενα του ψυχικού του κόσμου. 

Η εξωτερική πραγματικότητα φαίνεται πλέον μη πραγματική, πλασματική και η εσωτερική πραγματικότητα, η οποία περιέχει αρχετυπικές εικόνες, γίνεται η μόνη πραγματικότητα. Όταν όμως ο άνθρωπος εξαντλήσει την αφομοίωση των αρχετύπων, που προβάλλουν τη σκιά τους στον έξω κόσμο και τροποποιούν την όψη του, εισχωρεί σε μια περιοχή κενή από σύμβολα. 

Όπως η τροφή που εισέρχεται στον οργανισμό με συγκεκριμένη μορφή διασπάται και γίνεται άμορφη με το μάσημα και τελικά διαλύεται στο πεπτικό σύστημα για να μεταλλαχθεί σε ενέργεια έτσι και στην ψυχική περιοχή έπειτα από μια διεργασία απειράριθμων αλχημικών μεταστοιχειώσεων φτάνει κανείς στην κατάσταση που είναι γνωστή στο ΖΕΝ ως «κενό» ή κένωση.

Ο άνθρωπος που έχει φτάσει στην παραπάνω κατάσταση κι ο άνθρωπος που κυριαρχείται από τις αισθήσεις του, ιδιαίτερα από την όραση, βλέπουν φαινομενικά τον ίδιο κόσμο με μια διαφορά. Ο πρώτος, σε αντίθεση με τον δεύτερο, μεταφέρει με το βλέμμα της κένωσης, στον έξω κόσμο, την εσωτερική αίσθηση της κένωσης, που είναι καθαρή συνειδητότητα. Τα βουνά ξαναγίνονται βουνά, η εξωτερική πραγματικότητα ξαναγίνεται πραγματικότητα, αλλά λουσμένη πλέον στην «ουσία» που εκπηγάζει από τον χώρο του κενού και που ρέει προς τα έξω από την εσώτατη περιοχή του ανθρώπου.