Λες πως ο καθένας σκέφτεται μόνο τον εαυτό του......!!!!!!!!

Λες πως "ο καθένας σκέφτεται μόνο τον εαυτό του...". Το λες για τους γονείς, τους φίλους, τον/την συντροφό σου, για τους συγγενείς σου, για τους συνεργάτες σου, το λες και με αφορμή αυτόν που σου παίρνει την θέση ή σε σπρώχνει στο λεωφορείο, για τον υπάλληλο που είναι αγενής μαζί σου... Το λες και νιώθεις αδικημένος/ η, πληγωμένος, μόνος, θυμωμένος... 

Το λες, ακριβώς γιατί ακόμα δεν έχεις ανοίξει την καρδιά σου στο απόθεμα αγάπης που χρειάζεσαι, το απόθεμα που θα σε ωθήσει να προσφέρεις ΕΣΥ πρώτος αυτός που λες ότι οι άλλοι αρνούνται να σου δώσουν, κι εσύ έχεις τόσο ανάγκη... 

Το λες, και δεν θέλεις να δεις πως συνεχίζοντας να ζητάς με τόση επιμονή αυτό -που νομίζεις ότι "σου λείπει"- από τους άλλους απλά αναπαράγεις την ψευδαίσθηση της εσωτερικής σου φτώχειας και κακομοιριάς...

Αν είχες επιλέξει να δεχτείς έστω και μια σταγόνα της αγάπης - που τόσο πρόθυμα ο ουράνιος Πατέρας σου λαχταρά να σου δώσει - δεν θα σε πείραζε πια κι αν "αδικηθείς" λιγάκι, δεν θα σ' ανοχλούσε κι αν σου φέρονται σαν να σαι ο "τελευταίος".. 

Αν το είχες επιτρέψει, έστω και λιγάκι, να πληγωθείς απ'την αγάπη του Θεού οι άνθρωποι θα μοιάζαν στα μάτια σου αδερφοί σου πεινασμένοι για το ίδιο φαγητό, διψασμένοι για το ίδιο νερό, άστεγοι που δεν ξέρουν ότι ζουν για χρόνια ζητιανεύοντας έξω από την πύλη του δικού τους παλατιού...

Ακόμα και σήμερα - ειδικά σήμερα! - η Αγάπη σου χτυπά την πόρτα με τόσους διαφορετικούς τρόπους.. Άνοιξε τα αυτιά σου να ακούσεις! Αν ακούσεις το χτύπημα, θα σου είναι πιο εύκολο να ανοίξεις και την πόρτα

Γρηγόρης Βασιλειάδης Ψυχολόγος Ψυχοθεραπευτής

http://www.psixologikosfaros.gr

Τί είναι το “ Κάρμα ” ;

Κάθε ζωή είναι ένα αρχείο καρμικής μεταφοράς, το οποίο αποθηκεύεται στα “Ακασικά αρχεία” (αρχεία της Ψυχής μας). Το σύνολο των αρχείων των ζωών μας, το λέμε “Κάρμα”.

Η Ψυχή του ανθρώπου από την πρώτη του ζωή, καταγράφει όλες τις λειτουργίες του. Οι λειτουργίες έχουν σχέση με τις επιλογές του ανθρώπου. Επιλέγει αν θα ζήσει βάση των δεδομένων της Ψυχής του, ή της ύλης. Αν επιλέγει δεδομένα της ύλης (κατακτήσεις, επιβολές, εξαρτήσεις, εγωκεντρισμοί κλπ.) δεν οδηγείται σε αναβάθμιση. 

Επεμβαίνει στις λειτουργίες των άλλων ανθρώπων και πολλές φορές τους εμποδίζει την αναβάθμιση και την πολιτισμική τους εξέλιξη. Με αυτό τον τρόπο δημιουργεί «χρέη», απέναντι σε άλλους ανθρώπους. Επίσης πολλές φορές του «χρωστούν» άνθρωποι, οι οποίοι τον εμπόδισαν στο έργο του.

Η Ψυχή καταγράφει όλα όσα συμβαίνουν… και αυτά, τα οποία «χρωστάει» ο άνθρωπος, αλλά και όσα του χρωστάνε.

Η μαθητεία του ανθρώπου και το Έργο του, είναι να βρει τρόπους να υλοποιήσει το Πνεύμα του… Η Ψυχή του καθοδηγούμενη από το «Ανώτερο Πνεύμα» του, υπάρχει για να του δώσει τη συνείδηση της «Ελεύθερης βούλησης».

Για να μπορεί ο άνθρωπος να εκτιμήσει και να σεβαστεί το δώρο της Ελεύθερης επιλογής, έρχεται στη ζωή, χωρίς τη μνήμη της πραγματικής του ύπαρξης. Ο Θεός, οι Πνευματικοί Δάσκαλοι, οι Αρχάγγελοι και το Ανώτερο Πνεύμα του ή Ανώτερος Εαυτός του, είναι κοντά του σε κάθε ζωή για να τον βοηθήσουν, μέσα από γεγονότα και καταστάσεις, πολιτισμού και θρησκείας.

Μαθαίνουμε μέσα από τις επιλογές μας… Δεν μπορούμε όμως να διορθώσουμε, τις λάθος επιλογές στην ίδια ζωή. Πολλές φορές δεν το ξέρουμε καν, ότι έχουμε λειτουργήσει λάθος.

Με αυτό τον τρόπο αποθηκεύονται στα «Ακασικά αρχεία» (αρχεία της Ψυχής μας) όλες οι πράξεις μας.

Σε κάθε ζωή που ερχόμαστε, δεν θυμόμαστε τις προηγούμενες. Δε θυμόμαστε τίποτα από όσα πράξαμε και από όσα έπραξαν οι άλλοι για εμάς… Δε θυμόμαστε ποιες ικανότητες αναπτύξαμε και πως τις χρησιμοποιήσαμε… 

Η Ψυχή μας, μας αναθέτει σε μία ζωή να ξεπληρώσουμε λάθη που έχουμε κάνει σε μια άλλη. Επίσης, να λάβουμε ό, τι μας χρωστάνε από εκείνη τη ζωή. Αντιμετωπίζουμε παρόμοια γεγονότα και επιλέγουμε αυτό που θεωρούμε καλύτερο. Ο στόχος μας, είναι να ξεχρεώσουμε τις οφειλές.

Κάθε φορά που τα καταφέρνουμε έχουμε «Ψυχική αναβάθμιση»… Μέσω αυτής, έχουμε ποιοτική αφθονία στη ζωή μας, εναρμόνιση και ισορροπία στις σχέσεις μας με τους ανθρώπους, ισχυρή υγεία, επικοινωνία συνειδητή με το Πνεύμα μας. Απολαμβάνουμε την παρουσία των άλλων ανθρώπων και δεν είμαστε εξαρτημένοι από εκείνους. Βιώνουμε ένα ισχυρό κοινωνικό σύνολο και οδηγούμαστε σε δυνατή πολιτισμική εξέλιξη.

Αν ελέγξουμε την ιστορία του ανθρώπου, θα δούμε την εξέλιξή του μέσα από τους αιώνες και τους Πολιτισμούς που δημιούργησε. Που εμείς δημιουργήσαμε…!!! Γιατί σε μία άλλη ζωή μας, πήραμε μέρος στην ανάπτυξη και στην εξάπλωσή τους…

Και φτάνουμε στο σήμερα… και ανακαλύπτουμε, ότι είμαστε πιο κοντά στο Πνεύμα, από οποιαδήποτε ζωή. Όχι μόνο σε ατομικό επίπεδο, αλλά και σε Παγκόσμιο. Όλο και περισσότεροι άνθρωποι, αναζητούν τρόπους να υλοποιήσουν την Πνευματική τους καθοδήγηση και το Ψυχικό τους έργο… Εναλλακτικές θεραπείες… Επικοινωνίες με Αγγέλους και Δασκάλους… Επικοινωνία με την 5η διάσταση, τη διάσταση της Πνευματικής Έκφρασης… 

Από εκεί ο Ανώτερος Εαυτός μας, μας διδάσκει πώς να εκφράσουμε το Πνεύμα μας μέσα από τις πράξεις μας, πώς να το υλοποιούμε. Επειδή έχουμε φτάσει σε Παγκόσμιο επίπεδο, σε υψηλή έκφραση Πολιτισμού, κερδίσαμε ένα πολύτιμο δώρο. Μέσα από Μυήσεις της Πνευματικής διάστασης μας κάνουν «Αποκοπή Κάρματος», δηλαδή «Αποκοπή Αμνησίας»… και θυμόμαστε… Πως γίνεται αυτό;

Εφόσον ερχόμαστε χωρίς μνήμη, δεν γνωρίζουμε ότι μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε την Ελεύθερη επιλογή, βάση της Ψυχής μας. Ο κάθε ένας από εμάς μεταφέρει ικανότητες στο Ψυχικό του αρχείο. Οι ικανότητες αυτές, έχουν σχέση με την Αναμόρφωση της ύλης και την εξισορρόπησή της, με τις αρχές του Πνεύματος. 

Όλες οι επιλογές και όλοι οι τρόποι που επιλέγουμε να ζήσουμε, είναι βασισμένοι στις ικανότητές μας. Το «Αρνητικό Κάρμα» (χρέη δικά μας προς τους άλλους) το δημιουργούμε όταν χρησιμοποιούμε τις ικανότητές μας, για να επιβληθούμε στην ύλη και στους ανθρώπους.

Το «Θετικό Κάρμα» μας οδηγεί να επιλέγουμε, μέσα από τα καλύτερα, το καλύτερο… Το Αρνητικό Κάρμα, μας οδηγεί σε μάχη και βιωματική γνώση. Φτάνοντας στο σημερινό επίπεδο Πολιτισμού, η 5η διάσταση, μας κάνει «Αποκοπή Αμνησίας» και ενεργοποίηση συνειδητοποίησης, των ικανοτήτων μας (μόνο οι Οντότητες – Δάσκαλοι της 5ης σε συνεργασία με το Ανώτερο Πνεύμα, μπορούν να κάνουν «Αποκοπή Αμνησίας» και όχι, οι Γήινοι-Δάσκαλοι…) Σε όλο τον κόσμο πια, έχουν εκπαιδευτεί «Πνευματικοί Οδηγοί» που «Οδηγούν- Οραματικά» τους ανθρώπους στις Ανώτερες διαστάσεις… 

Ζηζή Πατεράκη, Spiritual Teacher/Healer

http://inspireyourlife.gr

http://www.psixologikosfaros.gr

Τι σημαίνει να τρως τα νύχια σου ;

Ανήκεις στους ανθρώπους που τρώνε τα νύχια τους από τότε που ήταν παιδιά; Μάθε λοιπόν πως η συμπεριφορά σου αυτή δεν αποτελεί μια ακόμα κακιά συνήθεια.

Η ονυχοφαγία θεωρείται από τους ειδικούς η πιο ήπια, αλλά και η πιο διαδεδομένη μορφή «ακρωτηριασμού» του εαυτού μας. Ουσιαστικά πρόκειται για το σύμπτωμα μιας υποβόσκουσας αγχώδους συναισθηματικής διαταραχής που συνδέεται άμεσα με την παιδική ηλικία.

Πολύ συχνά οι γονείς κατηγορούνε και μαλώνουνε τα παιδιά όταν τρώνε τα νύχια τους. Αυτό που όμως ίσως δε γνωρίζουμε είναι πως μια τέτοια συμπεριφορά δεν είναι τυχαία και πως αποτελεί ασυνείδητη εκτόνωση μιας διαρκούς εσωτερικής έντασης στη βάση μιας αδυναμίας έκφρασης των συναισθημάτων.

Σε ένα πιο βαθύ επίπεδο η ονυχοφαγία μπορεί να συνδέεται με ένα τραυματικό γεγονός ή με οτιδήποτε άλλο προκαλεί ένταση και άγχος. Με µια ψυχαναγκαστική μητέρα, με την υποτίμηση του παιδιού στο σπίτι ή στο σχολείο. Συμβαίνει συχνά τα παιδιά να μη μπορούν να εκφράσουν τα συναισθήματα τους και την ανησυχία τους µε τα λόγια και εκτονώνονται µε το να τρώνε τα νύχια τους.

Η ονυχοφαγία σε πολλές περιπτώσεις κάποια στιγμή σταματά. Πολύ συχνά όμως εξελίσσεται και γίνεται χαρακτηριστικό ενός αγχώδους ενήλικα, ο οποίος τρώει τα νύχια του ακριβώς επειδή δεν έχει μάθει να εκφράζει τα συναισθήματα του. Σε πολλές περιπτώσεις η ονυχοφαγία εμφανίζεται μαζί με συμπτώματα διαταραχών ύπνου, λόγου, ακόμα και συχνουρίας με τα οποία συνδέεται μαζί τους ή και όχι.

http://www.govastileto.gr

http://www.psixologikosfaros.gr

Η θεραπευτική τέχνη των αρωμάτων.....!!!!!!

          

Ενα από τα παράδοξα του πολιτισμού μας είναι η αποτυχία της τεχνολογίας και της επιστήμης να απαντήσουν στα ερωτήματα του ανθρώπου και να του δώσουν λύσεις στην καθημερινότητά του, και αυτό σε επίπεδο τόσο φιλοσοφικό όσο και πρακτικό. 

Η μοντέρνα ιατρική επιστήμη έχει πραγματικά να μας δείξει θαύματα σε στατιστικό επίπεδο, αλλά αδυνατεί να πλησιάσει τον άνθρωπο, τον καθένα χωριστά, να τον θεραπεύσει ατομικά και να τον απαλλάξει μια για πάντα από την ασθένεια.

Ενα από τα πιο σημαντικά όμως πράγματα για τον άνθρωπο είναι η υγεία του και αυτό αποδεικνύει το γεγονός ότι ο καθένας είναι έτοιμος να δώσει πολλά από όσα έχει, έστω και για μια ελπίδα καλύτερης υγείας.

Η ιατρική όμως έχει απογοητεύσει τον άνθρωπο και αυτός με το φόβο μήπως ακολουθεί λάθος δρόμο, ολοένα και περισσότερο προσπαθεί να βρει λύση σε εναλλακτικές θεραπείες. Το πρόβλημα είναι όμως ότι οι θεραπείες αυτές δεν έχουν την επιστημονική εγκυρότητα της επίσημης ιατρικής.

Αν και η ηλικία τους είναι χιλιάδες χρόνια, ενώ η ηλικία της επίσημης ιατρικής είναι λιγότερο από έναν αιώνα, ωστόσο δεν προσφέρουν έστω και τυπικά εγγύηση επιτυχίας, γιατί δεν έχουν επιστημονικότητα, όπως μας την κληροδότησε ο ορθολογισμός.

Τελευταία όμως οι εναλλακτικές θεραπείες αποκτούν όλο και περισσότερο ενδιαφέρον και ήδη πολλοί γιατροί επιστρέφουν σ' αυτές. Σιγά-σιγά αποκτούν την επιστημονική μεθοδικότητα που τους έλειπε και όλο και περισσότεροι ασθενείς καταφεύγουν, απογοητευμένοι από την ορθόδοξη ιατρική, σε αυτές.

Οι εναλλακτικές θεραπείες βασίζονται σε μια άλλη θεώρηση του ανθρώπου και του κόσμου, αλλά η αποτελεσματικότητά τους μας κάνει έτοιμους να απορρίψουμε όσα μας διδάσκει η επίσημη επιστήμη και να ανατρέξουμε χωρίς ενδοιασμούς στην πολύ πιο πλούσια και πολύ πιο σοφή παράδοση, αυτήν που μας κληροδοτεί η ιστορία, το παρελθόν της ανθρωπότητας μέσα από μεγάλους πολιτισμούς, από παραδόσεις, από μύθους, από θρησκείες και από τρόπους ζωής. 

Η χρωματοθεραπεία όπως και όλα τα είδη εναλλακτικής ιατρικής (όπως και η σύγχρονη γενετική αντιμετώπιση των ασθενειών) είναι ατομική. 

Δηλαδή η αντιμετώπιση και η θεραπεία κάθε ανθρώπου είναι ιδιαίτερη περίπτωση. Κάθε άνθρωπος είναι ξεχωριστό ον με τις δικές του ιδιαιτερότητες σε όλα τα σώματά του. Αυτό σημαίνει ότι η υγεία και η ασθένεια πρέπει να αντιμετωπιστούν ιδιαίτερα σε κάθε άτομο.

Δεν υπάρχει μία θεραπεία για κάθε είδος ασθένειας, αλλά η θεραπεία εξαρτάται από το άτομο που ασθενεί. Αυτή είναι η βάση της παραδοσιακής ιατρικής και η μεγάλη διαφορά της από την ιατρική επιστήμη, που προσπαθεί να γιατρέψει ασθένειες και όχι ανθρώπους. 

Μόνο η σύγχρονη γενετική επιστήμη (που ακόμα βρίσκεται στην αρχή της) υπόσχεται να αντιμετωπίσει κάθε άνθρωπο χωριστά, επειδή διαφορετικό είναι το γενετικό υλικό σε κάθε άνθρωπο.

Η αρωματοθεραπεία και η χρωματοθεραπεία είναι δύο από αυτές τις παραδοσιακές θεραπευτικές μεθόδους. Οι βάσεις τους είναι πολύ απλές, όσο απλή είναι και η κοσμοθεώρηση της παράδοσης. Το θεμέλιό τους είναι η θεώρηση του ανθρώπου με εντελώς διαφορετικό τρόπο απ' ότι μας λέει η επιστήμη.

Σύμφωνα μ' αυτήν, πέρα από το φυσικό σώμα υπάρχουν και άλλα λεπτότερα σώματα που διαφεύγουν γενικά των αισθήσεών μας. Το φυσικό σώμα του ανθρώπου το περιβάλλει το λεγόμενο αιθερικό σώμα, ηλεκτρομαγνητικής φύσης, με μέγεθος λίγο μεγαλύτερο του φυσικού. 

Ακόμα λεπτότερα είναι το ενεργειακό σώμα (ή πρανικό, από τη λέξη πράνα=ενέργεια), υπεύθυνο για τη λήψη και την αποβολή ενέργειας από τον οργανισμό, το συγκινησιακό ή αστρικό σώμα, όπου βρίσκονται τα συναισθήματα, θετικά ή αρνητικά, το κατώτερο και το ανώτερο νοητικά σώματα που αναλαμβάνουν την ανθρώπινη νόηση, από τις κατώτερες εγωιστικές σκέψεις μέχρι τα ιδεώδη και τις αξίες και τέλος το διαισθητικό ή βουδικό σώμα (βούδι=φως, διαίσθηση) και το άτμα. Τα δύο τελευταία σώματα δεν είναι ενεργοποιημένα στον άνθρωπο, αλλά από ό,τι λένε οι παραδόσεις, θα ενεργοποιηθούν στο μέλλον.

Τα πρώτα σώματα πέραν του φυσικού είναι δυνατόν να γίνουν ορατά στο μάτι, είτε μέσω της εξάσκησης του παρατηρητή, είτε μέσω ειδικών τεχνικών και συσκευών που χρησιμοποιεί και η χρωματοθεραπεία.

Ο αιθέρας, το πρανικό σώμα και ακόμα το αστρικό και το νοητικό αποκαλύπτουν, ανάλογα με την κατάσταση, το χρώμα και τις αποχρώσεις τους, την κατάσταση της υγείας του ανθρώπου από το φυσικό μέχρι το νοητικό του σώμα.

Αν ονομάζαμε όλο αυτό το περίβλημα του ανθρώπινου οργανισμού αύρα, τότε αυτή διαφέρει σημαντικά από άνθρωπο σε άνθρωπο για τον διορατικό που μπορεί να τη δει.

Πέρα από τα 7 συστήματα και όργανα του φυσικού σώματος που γνωρίζει και μελετά η ιατρική επιστήμη, υπάρχουν 7 άλλα όργανα που ανήκουν στο πρανικό σώμα και βρίσκονται κατά μήκος της σπονδυλικής στήλης, από τη βάση της (κόκκυγας) μέχρι την κορυφή του κρανίου.

Αυτά ονομάζονται τσάκρα και είναι πολύ σημαντικά για τη σωστή λειτουργία του οργανισμού σε όλα τα επίπεδα, γιατί απορροφούν την ενέργεια από το περιβάλλον και την κατανέμουν στον οργανισμό. Η σωστή λειτουργία τους είναι βάση για την ισορροπία στον οργανισμό και την καλή υγεία.

Εκτός από τα επτά κύρια τσάκρα υπάρχουν και άλλα δευτερεύοντα τσάκρα, ο αριθμός των οποίων φτάνει τις πολλές εκατοντάδες, με πιο σημαντικά αυτά που βρίσκονται στα χέρια, στα πέλματα και στα γόνατα.

Τόσο τα χρώματα όσο και τα αρώματα επιδρούν σε αυτά τα πιο λεπτά σώματα του ανθρώπου και στα τσάκρα. Σύμφωνα με την παραδοσιακή θεώρηση (και αυτή είναι η πρώτη διαφορά με την ορθόδοξη ιατρική), οι ασθένειες προδιαγράφονται στα εξωτερικά στρώματα της αύρας πριν εμφανιστούν στα πιο πυκνά σώματα και τελικά στο φυσικό σώμα. Η θεραπεία της αύρας μπορεί να εμποδίσει την εμφάνιση της ασθένειας στο υλικό επίπεδο.

Η άλλη σημαντική διαφορά των παραδοσιακών μορφών θεραπείας είναι η σημασία του θεραπευτή. 

Ο θεραπευτής δεν χειρίζεται απλώς τεχνικές, όπως στη σύγχρονη ιατρική, αλλά έχει ενεργό ρόλο. Το ποιόν του θεραπευτή, οι ηθικές του βάσεις, οι προθέσεις του και οι ψυχικές του δυνάμεις είναι πολύ σημαντικές για τη θεραπεία. Μια αρνητική σκέψη διαταράσσει τις ενέργειες και προκαλεί βλάβη στο ενεργειακό σώμα του ασθενή. Μια θετική σκέψη αντίθετα συντονίζεται και βοηθά τη θεραπευτική δράση των μέσων που χρησιμοποιεί.

Οι παραδοσιακές θεραπείες είναι κραδασμικές, ή ενεργειακές. Χρησιμοποιούν δηλαδή τις δονήσεις, ή την ενέργεια που εκπέμπουν κάποια υλικά, όπως τα αρώματα ή τα χρώματα, για να επιδράσουν στο ενεργειακό σώμα του ανθρώπου και στα τσάκρα, επαναφέροντας τη σωστή λειτουργία τους.

Ο θεραπευτής μπορεί να μην αγγίξει καθόλου το σώμα του ασθενούς ή μπορεί να συμπεριλάβει στοιχεία παραδοσιακής θεραπείας σε μία σωματικού τύπου θεραπεία, όπως είναι το μασάζ. 

ΤΟ ΑΡΩΜΑ ΣΤΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

Η ζωτική ενέργεια των φυτών είναι κάτι αόρατο και άπιαστο. Αυτή την ενέργεια μπορούμε να απομονώσουμε σ' εκείνο που ονομάζουμε αιθέριο έλαιο του φυτού. Αυτά τα αιθέρια έλαια, όταν εξαχθούν με κατάλληλη διαδικασία από το φυτό, μπορούμε να τα χρησιμοποιήσουμε στην αρωματοθεραπεία.

Κάθε αιθέριο έλαιο, ανάλογα με την αιθερική του ιδιαιτερότητα, μπορεί να επιδράσει με συγκεκριμένο τρόπο και με συγκεκριμένο θεραπευτικό αποτέλεσμα στα διάφορα μέρη ή λειτουργίες του σώματος.

Η ενεργειακή αρωματοθεραπεία κάνει χρήση των αιθέριων ελαίων, για να επενεργήσει στο αιθερικό και ενεργειακό σώμα. Για να το πετύχει αυτό, χρησιμοποιεί τις λεπτές κραδασμικές ενέργειες των αιθέριων ελαίων και όχι τις κοινά αποδεκτές φυσικές τους ιδιότητες (χημική σύνθεση).

Η αρωματοθεραπεία επιδρά στο αιθερικό ή στο ενεργειακό σώμα, με σκοπό να θεραπεύσει το φυσικό. 

Χάρη στις έρευνες των τελευταίων δεκαετιών, γνωρίζουμε τις φυσικές ιδιότητες και τη δράση των αιθέριων ελαίων, τη σύστασή τους, τη δράση εναντίον συγκεκριμένων βακτηριδίων και ιών, το πώς εισέρχονται στην κυκλοφορία του αίματος και με ποιο μηχανισμό δρουν στο φυσικό επίπεδο. 

Ακόμα, αποκτήσαμε μερικά στοιχεία για την επίδρασή τους στον εγκέφαλο. Τα αιθέρια έλαια ήταν η βάση των σκευασμάτων για ιατρικούς και θεραπευτικούς σκοπούς σε όλους τους μεγάλους πολιτισμούς. Μπορούμε να μελετήσουμε τον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιήθηκαν τα φυτά στο παρελθόν σε διάφορους λαούς, στις σαμανικές παραδόσεις, την τέχνη, τη θρησκεία, τους μύθους. Μπορούμε να μελετήσουμε τα ίδια τα φυτά και να μάθουμε πολλά από τις ιδιότητές τους.

Υπάρχει μια τολμηρή θεωρία του Marcel Lavabre, σύμφωνα με την οποία τα φυτά έχουν ένα είδος συλλογικής μνήμης και θυμούνται με ποιους τρόπους χρησιμοποιήθηκαν από τον άνθρωπο στο παρελθόν και αυτή η μνήμη ενδυναμώνεται κάθε φορά που τα χρησιμοποιούμε για τον ίδιο σκοπό. 

Η θεωρία αυτή συμβαδίζει με τη θεωρία των μορφογενετικών πεδίων.

Στο δυτικό κόσμο, από τον 19ο αιώνα οι φαρμακοποιοί άρχισαν να παράγουν χημικά σκευάσματα, απομιμήσεις των αιθέριων ελαίων μόνο ως προς την υλική σύσταση, που δεν μπορούσαν όμως να μιμηθούν τις αιθερικές και ενεργειακές ιδιότητες. Τα σκευάσματα αυτά είναι βέβαια πιο φθηνά στην παραγωγή, αλλά αποτελεσματικά μόνο σαν αρώματα και όχι στην ενεργειακή θεραπεία. 

Στη σωματική θεραπεία, τα αιθέρια έλαια εισέρχονται στην κυκλοφορία του αίματος και έχουν εμφανή αποτελέσματα στο φυσικό σώμα.

Στην ενεργειακή αρωματοθεραπεία όμως χειριζόμαστε τα έλαια με εντελώς διαφορετικό τρόπο. 

Ο παραδοσιακός αρωματοθεραπευτής εργάζεται με πολύ αραιά διαλύματα αιθέριων ελαίων, περίπου 3% ή ακόμη αραιότερα μέχρι 0,5%.

Θεωρητικά λοιπόν δεν θα έπρεπε να υπάρχει καμία επίδραση στο σώμα. Η δράση όμως των αιθέριων ελαίων δεν στηρίζεται στη φυσική και τη χημική τους σύσταση, αλλά στις ενεργειακές τους ιδιότητες οι οποίες δεν ελαττώνονται με την αραίωση.

Οπως συμβαίνει και στην ομοιοπαθητική, τα αιθέρια έλαια μεταφέρουν τους κραδασμούς των φυτών από τα οποία προέρχονται και αυτή την ενέργεια είναι που χρησιμοποιούμε. Η δράση των αιθέριων ελαίων είναι ποιοτική και όχι ποσοτική.

Είναι σημαντικό να χρησιμοποιούμε τη σωστή διάλυση αρώματος και να γνωρίζουμε ότι υπερβολική δόση ή συμπύκνωση μπορεί αντί για θετικό, να έχει αρνητικό αποτέλεσμα.

Η εργασία με τα αιθέρια έλαια ακολουθεί μερικούς βασικούς κανόνες.

Πρώτα απ' όλα ο θεραπευτής πρέπει να γνωρίζει τους κανόνες ασφάλειας για τη χρήση των ελαίων, γιατί υπάρχουν αιθέρια έλαια που είναι επικίνδυνα, ειδικά όταν χρησιμοποιηθούν σε ευαίσθητα άτομα. 

Δεύτερον, τα διαλύματα πρέπει να είναι πολύ αραιά, γιατί έτσι αυξάνεται η ενεργειακή δράση του ελαίου. Τρίτον, πρέπει να δοθεί προσοχή στην καλή ποιότητα των αιθέριων ελαίων, να είναι καθαρά και παρασκευασμένα με όλες τις προφυλάξεις, ώστε να μην καταστραφεί η ενεργειακή τους σύσταση.

Τέταρτον, απαιτούνται αγνές προθέσεις και υγιής ηθική από τον θεραπευτή. Τα αιθέρια έλαια είναι ουσίες πολύ πτητικές.

Εξατμίζονται πολύ γρήγορα. Με βάση το δείκτη πτητικότητάς τους, διακρίνουμε τα αιθέρια έλαια σε τρεις κατηγορίες: τις υψηλές νότες, που είναι τα πλέον πτητικά έλαια και ενεργούν σχεδόν άμεσα με αναζωογονητικό τρόπο, τις μεσαίες νότες, με μέτρια πτητικότητα, που επιδρούν στις λειτουργίες του σώματος (π.χ. χώνεψη) και τις χαμηλές νότες, που είναι τα λιγότερο πτητικά και έχουν δράση χαλάρωσης και ηρεμίας.

Βλέπουμε ότι η διάκριση σε "νότες" ακολουθεί τη θεωρία περί κραδασμών, συχνοτήτων και ενέργειας. Μία άλλη ταξινόμηση των αιθέριων ελαίων είναι με βάση το τσάκρα στο οποίο επιδρούν, δηλαδή με το οποίο συντονίζεται η συχνότητα της ενέργειάς τους.

Τα αιθέρια έλαια που επιδρούν στο πρώτο τσάκρα (Μουλαντάρα) είναι αυτά που προσγειώνουν, που ενδυναμώνουν. Τα περισσότερα έχουν κοκκινωπό χρώμα και ανάμεσά τους βρίσκουμε το μύρο, το πατσουλί, το βετιβέρ, το λιβάνι, το ροδόξυλο και το ελεμί.

Στο δεύτερο τσάκρα (Σβαδιστάνα) επιδρούν αρώματα με πιο αραιό χαρακτήρα και με ιδιότητες αναπαραγωγικές και δημιουργικές. Ανάμεσά τους είναι το γιασεμί, το τριαντάφυλλο, το σάνταλο.

Στο τρίτο τσάκρα του ηλιακού πλέγματος (Μανιπούρα), τα πιο σημαντικά είναι το κυπαρίσσι και το βετιβέρ, που αφορούν τον ψυχολογικό κόσμο.

Στο τέταρτο τσάκρα της καρδιάς (Αναχάτα) επιδρά το τριαντάφυλλο, το περγαμόντο και η ινούλα και το μελισσόχορτο. Επίσης το γιασεμί. Τα αρώματα αυτά έχουν σχέση με ελεγμένα συναισθήματα και με το νοητικό.

Στο πέμπτο τσάκρα του λαιμού (Βισούδι) ανήκουν αρώματα με μπλε χρώμα, που σχετίζονται με τον ανώτερο νου, το λόγο. Το γερμανικό άκι, το αγγλικό χαμομήλι ανήκουν εδώ. Ακόμα επιδρά και το μύρο.

Στο έκτο τσάκρα του μετώπου (Αγνα) έχουμε να κάνουμε με την ενόραση και τη διαίσθηση. Εδώ επιδρά το δεντρολίβανο, το κυπαρίσσι, το ελίχρυσο και το θυμάρι.

Στο έβδομο τσάκρα της κορυφής (Σαχασράρα) έχουμε αρώματα που αντιστοιχούν και σε άλλα τσάκρα, το γιασεμί και το τριαντάφυλλο, όπως επίσης και το σανταλόξυλο και η λεβάντα. Επίσης αναφέρεται και το λιβάνι με την ιδιότητά του να μας συνδέει με το θείο. Ακόμα το ροδόξυλο και το ελεμί.

ΤΑ ΚΥΡΙΟΤΕΡΑ ΑΡΩΜΑΤΑ ΚΑΙ Η ΕΠΙΔΡΑΣΗ ΤΟΥΣ

Βασιλικός : Βαρυστομαχιά, Ωτίτιδες, Ημικρανία, Σπασμοί, Ασθμα, Κρυολόγημα, Τόνωση.

Δεντρολίβανο : Δυσκοιλιότητα, Διάρροια, Τυμπανισμός, Πέτρες της χολής, Αρθρίτιδες, Ρευματισμοί, Παχυσαρκία, Ασθμα, Βρογχίτιδα, Πληγές.

Γαρίφαλο : Διάρροια, Δυσπεψία, Ιγμορίτιδα, Πονόδοντος, Ασθμα, Νευραλγίες, Βρογχίτιδα, Πλευρίτιδα, Ιλαρά.

Ευκάλυπτος : Διάρροια, Κρυολόγημα, Αρθρίτιδα, Νευραλγίες, Ασθμα, Βρογχίτιδα, Ερπης, Πληγές, Αγριοκυπαρίσσι Τόνωση Κυκλοφορικού, Τυμπανισμός, Δυσπεψία, Αιμορροϊδες, Ρευματισμοί, Ακμή, Εκζεμα, Δερματίτιδες.

Γιασεμί : Γέννα, Αναπνευστική Δυσκολία, Βήχας, Βραχνάδα, Δερματίτιδα Ιεροβότανο Υπέρταση, Βράχνιασμα, Γυναικολογικά προβλήματα, μολύνσεις δέρματος.

Καμφορά : Τυμπανισμός, Δυσκοιλιότητα, Αναπνευστικά, Ακμή, Εγκαύματα, Πληγές.

Κανέλα : Τυμπανισμός, Κολικοί, Βήχας, Τόνωση Δέρματος

Λεμόνι : Αναιμία, Κιρσοί, Υπέρταση, Λαρυγγίτιδα, Αρθρίτιδα, Ρευματισμοί, Παχυσαρκία, Ασθμα, Ερπης, Ρυτίδες.

Λεβάντα : Υψηλή Πίεση, Ταχυπαλμία, Ωτίτιδες, Ημικρανία, Ρευματισμοί, Κυτταρίτιδα, Ακμή, Εκζεμα, Δερματίτιδα.

Σάνταλο : Κολικοί, Διάρροια, Γαστρίτιδα, Ναυτία, Μολύνσεις Δέρματος, Συνάχι, Βήχας, Λαρυγγίτιδα.

Περγαμόντο : Κολικοί Στομάχου, Τυμπανισμός, Δυσπεψία, Αναπνευστικά, Αμυγδαλίτιδα, Βρογχίτιδα, Ακμή, Ερπης.

Μαντζουράνα : Υψηλή Πίεση, Δυσκοιλιότητα, Εντερικοί Σπασμοί, Πονοκέφαλος, Μυϊκοί Πόνοι, Σπασμοί, Ασθμα, Συνάχι.

Μύρο : Διάρροια, Τυμπανισμός, Ανορεξία, Αιμορροϊδες, Αφθα, Στοματίτιδες, Φλεγμονές, Πληγές.

Πτιγκρέιν : (Φύλλα Νεραντζιάς) Ακμή, Οίδημα.

Μέντα : Κρυολόγημα, Πονοκέφαλος, Ημικρανία, Ιγμορίτιδα, Βρογχίτιδα, Συνάχι, Βήχας.

Νερόλι: (Ανθη Νεραντζιάς) Διάρροια, Τυμπανισμός, Τόνωση Δέρματος, Ταχυπαλμία.

Φασκόμηλο : Διουρητικό, Πόνοι Αρθρώσεων, Ρευματισμοί, Παχυσαρκία, Πληγές, Τόνωση Δέρματος

Πεύκο : (βελόνες) Πέτρες στη Χολή, Κυστίτιδα, Νεφρά, Μολύνσεις του Αναπνευστικού, Ασθμα, Βρογχίτιδα, Γρίπη.

Κέδρος : Κυστίτιδα, Ακμή, Πιτυρίδα, Συνάχι.

http://www.nea-acropoli.gr

http://www.psixologikosfaros.gr

Μήπως κρίνετε συνεχώς και τα πάντα ;

Για να κατηγορήσουμε, για να παρατηρήσουμε, για να αξιολογήσουμε, για να συγκρίνουμε ή για να απορρίψουμε κάνουμε κριτική, στους άλλους κυρίως, ενίοτε και στον εαυτό μας και μάλιστα πολύ αυστηρή. Όμως η κριτική, ανάλογα με το πώς, πότε και γιατί ασκείται μπορεί να κάνει καλό αλλά και πολύ κακό στις σχέσεις. Γι' αυτό θέλει μέτρο, φροντίδα και σύνεση..

Την πρώτη μας κριτική διάθεση την εκφράζουμε κιόλας από τα γεννοφάσκια μας όταν γυρνάμε με αποστροφή το κεφάλι στο κουτάλι με το φαγητό που δε μας αρέσει, στο πρόσωπο που μας χαμογελάει αλλά δεν είναι γνώριμο. 

Και συνεχίζουμε δια βίου εκδηλώνοντας με τον τρόπο αυτό το σύστημα αξιών που διαμορφώνουμε, το πώς αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο, τις απόψεις, τις προτιμήσεις, τα γούστα, την αισθητική, την ηθική μας. Η κριτική είναι πάντα μια πράξη σύγκρισης με κάτι που ασπαζόμαστε ως σωστό, καλό, δίκαιο, ωραίο.

Η βάση κάθε κριτικής είναι μια αξιολόγηση κι ένας διαχωρισμός: αυτό μ' αρέσει αυτό δεν μ' αρέσει, αυτό το βρίσκω καλό, αυτό όχι, εδώ κάνω σαφές σ' εμένα και στους άλλους ότι διαχωρίζω τη θέση μου. Αξιολογώντας και κρίνοντας αναγνωρίζουμε ποιοι είμαστε και ποιοι είναι οι άλλοι, σε τι μοιάζουμε και σε τι διαφέρουμε.

Πρόκειται για μια πράξη κοινωνική, αναγκαία και φυσική χωρίς την οποία δεν θα μπορούσαμε να τοποθετηθούμε στον κόσμο. Αν τα ζώα έχουν ανάγκη από το ένστικτο τους για να διακρίνουν τους κινδύνους αλλά και τις ωφέλιμες γι'αυτά καταστάσεις, τα ανθρώπινα όντα χρειάζονται επιπλέον ένα (κοινωνικό) σύστημα αξιολόγησης βάσει του οποίου να προσανατολίζονται στις σχέσεις τους.

Ως εδώ καλά. Όμως η κριτική που ασκούμε στους άλλους, τις περισσότερες ίσως φορές δεν δηλώνει απλώς μια θέση, μια αντίθεση ή μια άποψη. Σπάνια αρκούμαστε στο να εκφράσουμε μόνο αν κάτι μας αρέσει ή όχι, αν συμφωνούμε ή όχι και γιατί.

Για την ακρίβεια, τις περισσότερες φορές αυτό ακριβώς είναι που δεν κάνουμε όταν κάνουμε κριτική. Αντίθετα, σαν καλοί χριστιανοί που είμαστε, δαιμονοποιούμε και καταδικάζουμε. Βασισμένοι σε μια λογική μαύρου-άσπρου παίρνουμε ως δεδομένο ότι βρισκόμαστε με τα κριτήρια μας στην «καλή και σωστή» πλευρά κι αυτό το οποίο κριτικάρουμε, στην απέναντι, την «κακή και λανθασμένη». Αυτό μάλιστα το κάνουμε συνήθως χωρίς καν να το συνειδητοποιούμε.

Για παράδειγμα, η κυρία Χαρά, η μητέρα της 25χρονης Κατερίνας, δεν καταλαβαίνει γιατί η κόρη της οργίζεται με την διαρκή κριτική που κάνει στις παρέες της.

«Εγώ απλώς εκφράζω τη γνώμη μου, απαγορεύεται δηλαδή; Αφού ο τρόπος που ντύνονται δεν μ' αρέσει, είναι γελοίος, άχαρος και χωρίς γούστο κι αν πεις για τη μουσική που ακούνε; Καμία μελωδία, κακόηχη, μουσικοί της πεντάρας.. Άποψη μου είναι και τη λέω, καλό τους κάνει να ακούνε και μια άλλη γνώμη μπας και καταλάβουν!»

Φυσικά η Χαρά γίνεται έξαλλη. Γιατί βέβαια η μητέρα της δεν δηλώνει απλώς ότι κάτι δεν της αρέσει, αλλά θεωρώντας τα δικά της αισθητικά κριτήρια τα μόνα σωστά απορρίπτει με άκαμπτο και απόλυτο τρόπο την αισθητική της κόρης της και των φίλων της.

Μια τέτοια κριτική, όταν μάλιστα προέρχεται απ' τους γονείς, πληγώνει, προσβάλλει, θυμώνει και το κυριότερο, δεν αφήνει καμία πόρτα ανοιχτή για προσέγγιση και ανταλλαγή απόψεων. Δημιουργεί πόλωση.

Η κριτική συνήθως δεν απέχει πολύ από την προσβολή και την απόρριψη. Ακόμη πιο δύσκολα είναι τα πράγματα όταν κριτικάρουμε προσωπικά χαρακτηριστικά, συναισθήματα και ιδιαιτερότητες του άλλου. Κάτι που δυστυχώς συνηθίζουμε να κάνουμε στις πιο κοντινές και πιο σημαντικές μας σχέσεις. 

Διαπιστώνουμε στον άνθρωπο που βρίσκεται απέναντι μας πράγματα που μας προκαλούν σύγχυση, ντροπή, δυσφορία είτε γιατί διαφέρουν πολύ από μας είτε γιατί χωρίς να το συνειδητοποιούμε, μας θυμίζουν πολύ κάτι από μας. Κι αφού είμαστε κοντά μ' αυτό τον άνθρωπο θέλουμε να προφυλαχτούμε απ' αυτά, να αμυνθούμε. Και η καλύτερη άμυνα, είναι η επίθεση!

Ο Χρήστος και η Μαρίνα είναι μαζί 3 χρόνια. Η σχέση τους περνάει πολλές δυσκολίες και δεν είναι λίγες οι φορές που έχει φτάσει στα πρόθυρα του χωρισμού. Ένας βασικός λόγος είναι η συνεχής, αμείλικτη κριτική της Μαρίνας. «Ακόμα και τον πρώτο καιρό που ήμαστε πολύ ερωτευμένοι, εγώ τουλάχιστον ήμουν, με την παραμικρή ευκαιρία μου έκανε κριτική.

Για τις συνήθειες μου, για το φαγητό μου, για το κάπνισμα αλλά και για το ότι είμαι πολύ αυθόρμητος, κατά τη γνώμη της άξεστος, για το ότι βοηθάω και συντρέχω πολύ τους φίλους μου, εκείνη λέει ότι με βρίσκουν κορόιδο, για το ότι έχω κάποιες συνήθειες που μ' αρέσουν, όπως το μεσημεριανό ύπνο.

Γι' αυτό με λέει άκαμπτο και κολλημένο. Φυσικά γίνονται ομηρικοί καβγάδες. Είναι πολύ κουραστική και ψυχοφθόρα αυτή η κριτική. Πραγματικά μερικές φορές τη ρωτάω γιατί είναι μαζί μου αφού μου βρίσκει τόσα στραβά…»

Αν και λίγο ακραίο, το παράδειγμα του Χρήστου και της Μαρίνας είναι χαρακτηριστικό για το είδος της κριτικής που ασκούν συχνά ο ένας στον άλλο δυο άνθρωποι που είναι ζευγάρι. Γενικευμένες, παγιωμένες απόψεις που εκφέρονται μάλιστα συχνά με έντονη δυσαρέσκεια, απαξίωση, θυμό, απέχθεια και προκαλούν, όπως είναι φυσικό, άρνηση και αντεπίθεση.

Γιατί όμως αυτή η «μανία» της κριτικής, τη στιγμή μάλιστα που βλέπουμε ότι μ' αυτό τον τρόπο δεν έχουμε το επιθυμητό αποτέλεσμα; Τι είναι αυτό που προσπαθούμε να «ξορκίσουμε» καταδικάζοντας ό,τι βλέπουμε στον άλλο και δεν είναι «του γούστου» μας;

Το βέβαιο είναι ότι αυτά που εξάπτουν την επικριτική μας διάθεση είναι πάντα πράγματα που με κάποιο τρόπο αγγίζουν κάτι δικό μας. Παρατηρώντας τον εαυτό μας να κριτικάρει τους άλλους, αν δεν θέλουμε να κρυφτούμε πίσω απ' το δάχτυλο μας, θα διαπιστώσουμε ότι πράγματα που μπορεί να είναι πολύ πιο ενοχλητικά, τα ανεχόμαστε με μεγάλη ευκολία, ενώ κάποια άλλα, έστω και σχετικά ασήμαντα μας κάνουν έξαλλους.

Όλοι μας έχουμε, αυτό που ο μεγάλος Ελβετός ψυχαναλυτής Carl Jung ονόμασε «πλευρά της σκιάς»: αυτά τα «σκοτεινά» κομμάτια του εαυτού μας που – άλλοτε συνειδητά και άλλοτε όχι - για λόγους ανατροφής, ηθικής, αισθητικής έχουμε απωθήσει και αρνηθεί και δεν αφήνουμε να βγουν στην επιφάνεια.

Όμως την πλευρά αυτή τη συναντούμε συνεχώς, άλλοτε σε μορφή ακατέργαστη και συμβολική όπως συμβαίνει στα όνειρα μας, άλλοτεστον ίδιο μας τον εαυτό σε στιγμές που «χάνουμε τον έλεγχο» και άλλοτε ζωντανά μπροστά μας σε έναν άλλο άνθρωπο. Όσο πιο κοντά μας είναι ο άνθρωπος αυτός, τόσο πιο μεγάλη δυσφορία μας προκαλούν τα στοιχεία αυτά που αρνούμαστε.

Κι ακόμη, όσο λιγότερο έχουμε αποδεχτεί και συμφιλιωθεί με την «σκοτεινή πλευρά» μας, όσο λιγότερο καλά αισθανόμαστε με αυτό που είμαστε, έστω και με λάθη, αδυναμίες και ατέλειες, τόσο πιο μεγάλη είναι η ανάγκη μας να κριτικάρουμε τον άλλο.

Για δύο λόγους : για να ξορκίσουμε αυτά που μας ενοχλούν και για να νιώσουμε ότι εμείς είμαστε καλύτεροι, να επιβεβαιώσουμε ότι βρισκόμαστε από την «σωστή πλευρά».

Γίνεται όμως να σταματήσουμε την κριτική; Όχι, γιατί η είναι στοιχείο της κοινωνικής μας ταυτότητας, συνήθεια, βίωμα. Ούτε θα ωφελούσε να γίνουμε ουδέτεροι, να μην αξιολογούμε και να μην κρίνουμε τίποτα.

Κι ακόμη γιατί η κριτική, όταν γίνεται με ειλικρίνεια, ενδιαφέρον και φροντίδα για τον άλλο είναι ένα πολύ σημαντικό εργαλείο για να κάνουμε καλύτερες τις σχέσεις μας, ιδιαίτερα αυτές με τους πολύ δικούς μας ανθρώπους.

Για να συμβεί όμως αυτό πρέπει η κριτική μας να γίνει ακουστή και δεκτή από τον άλλο. Απαραίτητες προϋποθέσεις γι΄ αυτό είναι :

-να εκφράζουμε την κριτική όχι σαν ετυμηγορία προς τον άλλο ή σαν ξέσπασμα θυμού και παραπόνων αλλά σαν θέμα προς συζήτηση στο οποίο δεν είμαστε κριτές αφ? υψηλού αλλά προβληματισμένοι για κάτι που μας ενοχλεί και αφορά και τους δύο εξίσου. Οι προσωπικές σχέσεις δεν είναι δικαστήριο όπου ο ένας κρίνεται και ο άλλος καταδικάζει αλλά συμμαχία με στόχο το καλό της σχέσης.

-Στην κριτική οι καθένας ανταποκρίνεται καλύτερα όταν αισθάνεται ότι έχει την ελευθερία να δράσει, να αλλάξει κάτι με δική του πρωτοβουλία και με τον δικό του τρόπο και όχι γιατί κάποιος το απαιτεί και τον υποχρεώνει. Οι αλλαγές αυτές συνήθως θέλουν χρόνο.

-Και το βασικότερο, η κριτική βρίσκει καλό έδαφος όταν οι άνθρωποι αισθάνονται ότι τους αγαπούν, τους σέβονται και τους αποδέχονται, διαφορετικά εκλαμβάνεται ως απειλή και απορρίπτεται κατευθείαν.

Σαν μην έφτανε η έμφυτη αλλά και η από την διαπαιδαγώγηση μας επίκτητη τάση για κριτική, καταιγιζόμαστε τελευταία και από δεκάδες εκπομπές στην τηλεόραση ή στο ιντερνετ, στις οποίες καλούμαστε να κρίνουμε.

Εκπομπές με καλεσμένους για φαγητό που ο ένας κρίνει τον άλλο, εκπομπές «ταλέντων» που περιμένουν να κριθούν από μας, ακόμη και εκπομπές με ζευγάρια, στις οποίες ο ένας καλείται να κρίνει τον άλλο μπροστά στους χιλιάδες τηλεθεατές.

Σε μια εποχή που όλοι εμφανίζονται ως υπέρμαχοι του αλληλοσεβασμού, της ανεκτικότητας και ενάντιοι των προκαταλήψεων, η ανώνυμη και χωρίς λόγο και πραγματικό αντικείμενο κριτική έχει γίνει καθημερινή συνήθεια. Ο λόγος της επιτυχίας των εκπομπών αυτών; Μάλλον η ανάγκη να αισθανθούμε, βολεμένοι στον καναπέ μας ότι εμείς, βρισκόμαστε στην «σωστή πλευρά» και είμαστε στο απυρόβλητο

Λουίζα Βογιατζή

www.mypsychologist.gr

http://www.psixologikosfaros.gr

Τα " 4 Π " που θα μας κάνουν να δούμε τη ζωή μας όπως είναι ....ανεκτίμητη ....!!!!!

Ποιο είναι άραγε το πραγματικό νόημα της ζωής; O πραγματικός λόγος της ύπαρξής μας; Η ζωή είναι μικρή και καλά θα κάνουμε να την ζούμε και να την απολαμβάνουμε κάθε στιγμή. Να την δούμε όπως ακριβώς είναι...ανεκτίμητη. 

Υπάρχουν "4 Π" που θα μας βοηθήσουν να την ζήσουμε όπως μας αξίζει... 

1.Π όπως Προοπτική. Είμαστε περαστικοί στον κόσμο αυτό. Καλά θα κάνουμε να το συνειδητοποιήσουμε και να το αποδεχθούμε. Έτσι θα καταλάβουμε πόσο αξίζει η ζωή μας και να πορευόμαστε με βάση αυτό. 

2.Π όπως Προτεραιότητες. Τι αξίζει το χρόνο μας. Που και πως θα πρέπει να επενδύσουμε τον πολύτιμο χρόνο, την ενέργεια και την προσοχή μας. 

3.Π για Προετοιμασία. Το μέλλον είναι άγνωστο, απρόβλεπτο. Δεν ξέρουμε τι μας ξημερώνει. πρέπει όμως να είμαστε έτοιμοι για ό,τι μας επιφυλάσσει το αύριο. 

4.Π για Παρουσία. Πρέπει να ζούμε την κάθε στιγμή. Η κάθε στιγμή είναι μοναδική. Δεν θα αφήσουμε τους φόβους μας και τις ανασφάλειές μας να μας εμποδίσουν το τώρα και το αύριο να πάνε χαμένα. Αντί να στενοχωριόμαστε για ό,τι δεν έχουμε, καλό θα είναι επιτέλους να μάθουμε να χαιρόμαστε για όλα αυτά που έχουμε και που περιμένουμε να έρθουν. 

Συντακτική Ομάδα 

http://www.filenades.gr

Το μυστήριο των Σχέσεων - Όσσο ......!!!!!!!!

Οι σχέσεις είναι ένα από τα μυστήρια της ζωής. Κι επειδή υπάρχουν ανάμεσα σε δύο άτομα, εξαρτώνται και από τους δύο.

Κάθε φορά που δύο άνθρωποι συναντιόνται, δημιουργείται ένας καινούριος κόσμος. Η συνάντησή τους και μόνο, φέρνει ένα καινούριο φαινόμενο στη ζωή, που δεν υπήρξε πριν. Και μέσα από αυτό το καινούριο φαινόμενο, τα δύο άτομα αλλάζουν και μεταμορφώνονται.

Είσαι διαφορετικός όταν δεν σχετίζεσαι και όταν σχετίζεσαι, ξαφνικά γίνεσαι κάτι άλλο. Κάτι καινούριο συνέβη. Όταν μία γυναίκα γίνεται η αγαπημένη κάποιου, παύει να είναι η ίδια γυναίκα. Όταν ένας άντρας γίνεται πατέρας, παύει να είναι ο ίδιος άντρας.

Όταν ένα παιδί γεννιέται, μας ξεφεύγει εντελώς ότι την ίδια στιγμή γεννιέται και η μητέρα. Η γυναίκα υπήρχε, αλλά όχι και η μητέρα. Η μητέρα είναι κάτι απόλυτα καινούριο. Δημιουργείς τη σχέση και ύστερα η σχέση δημιουργεί εσένα.

Όταν δύο άνθρωποι συναντιόνται, σημαίνει ότι συναντιόνται δύο κόσμοι. Το πράγμα δεν είναι απλό, είναι περίπλοκο. Κάθε άνθρωπος έχει το δικό του κόσμο, ένα σύνθετο μυστήριο, με ένα μεγάλο παρελθόν και ένα αιώνιο μέλλον.

Στην αρχή, συναντιόνται στην περιφέρεια. Αν η σχέση γίνει στενή, αν βαθύνει περισσότερο, τότε σιγά σιγά, τα δύο κέντρα θ' αρχίσουν να συναντιόνται. Η συνάντηση των κέντρων λέγεται αγάπη.

Η συνάντηση των περιφερειών είναι η γνωριμία. Το να αγγίζεις τον άλλο εξωτερικά, στα σύνορά του, αυτό είναι σχέση. Πολλές φορές, ονομάζετε την γνωριμία σας αγάπη, αλλά αυταπατάστε. Η γνωριμία δεν είναι αγάπη. Η αγάπη είναι πολύ σπάνια. Για να συναντήσεις έναν άνθρωπο στο κέντρο του, πρέπει να περάσεις ο ίδιος από μία επανάσταση, επειδή, αν θέλεις να συναντήσεις έναν άνθρωπο στο κέντρο του, θα πρέπει ν' αφήσεις εκείνον τον άνθρωπο να φράσει στο δικό σου κέντρο. Θα πρέπει να γίνεις ευάλωτος, απόλυτα ευάλωτος, ανοιχτός.

Είναι επικίνδυνο. Είναι επικίνδυνο και ριψοκίνδυνο το ν' αφήσεις κάποιον να φτάσει στο κέντρο σου, επειδή ποτέ δεν ξέρεις τι θα κάνει μαζί σου όταν μάθει όλα σου τα μυστικά, όταν φανερωθεί αυτό που είχες κρυφό και βρεθείς απόλυτα εκτεθειμένος. Ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις τι θα κάνει ο άλλος.

Ο φόβος υπάρχει. Γι' αυτό δεν ανοιγόμαστε ποτέ. Μία απλή γνωριμία και νομίζουμε πως είναι αγάπη. Οι περιφέρειες συναντιόνται και νομίζουμε πως συναντιόμαστε εμείς. Εσύ είσαι κάτι άλλο από την περιφέρεια σου. Μάλιστα, η περιφέρεια είναι τα όρια όπου εσύ τελειώνεις, είναι μόνο ένας φράκτης γύρω σου. Δεν πρόκειται για σένα. Η περιφέρεια είναι το μέρος όπου τελειώνεις εσύ κι αρχίζει ο κόσμος.

Ακόμα και οι σύζυγοι, που μπορεί να έζησαν μαζί για πολλά χρόνια, μπορεί να είναι απλώς γνωστοί. Μπορεί να μην έχουν γνωρίσει ο ένας τον άλλον. Και όσο περισσότερο ζεις με κάποιον, τόσο ξεχνάς τελείως ότι τα κέντρα παρέμειναν άγνωστα.

Γι' αυτό κατάλαβέ το: Μην περνάς τη γνωριμία για αγάπη. Μπορεί να κάνετε έρωτα μαζί, μπορεί να έχετε σεξουαλικές σχέσεις, αλλά και το σεξ είναι περιφερειακό. Αν τα κέντρα δεν συναντηθούν, το σεξ δεν είναι παρά η συνάντηση δύο σωμάτων. Και η συνάντηση δύο σωμάτων δεν είναι η δική σας συνάντηση. Το σεξ είναι μία γνωριμία, μία φυσική, σωματική σχέση, αλλά οπωσδήποτε μία γνωριμία.

Μπορείς ν' αφήσεις κάποιον να μπει στο κέντρο σου, μόνο όταν δεν φοβάσαι, όταν δεν είσαι τρομοκρατημένος.

Γι' αυτό σας λέω, ότι υπάρχουν δύο τρόποι να ζήσει κανείς. Ο ένας είναι να φοβάσαι, κι ο άλλος είναι ν' αγαπάς. Όταν ζεις με το φόβο δεν θα μπορέσεις να πας ποτέ βαθιά σε μία σχέση. Παραμένεις φοβισμένος και δεν μπορείς ν' αφήσεις τον άλλον, δεν μπορείς ν' αφήσεις τον άλλο να σε διαπεράσει μέχρι τον πιο βαθύ σου πυρήνα. Αφήνεις τον άλλο μέχρι ενός σημείου, ύστερα μπαίνει στη μέση ο τοίχος και όλα σταματούν.

Ο άνθρωπος που αγαπά είναι άνθρωπος της «θρησκείας». Ο άνθρωπος που αγαπά είναι ο άνθρωπος που δεν φοβάται το μέλλον, ο άνθρωπος που δεν φοβάται τα αποτελέσματα και τις επιπτώσεις, που ζει στο εδώ και τώρα.

Ο άνθρωπος που φοβάται υπολογίζει πάντα, κάνει σχέδια, κανονίζει, σιγουρεύει. Ολόκληρη η ζωή του χάνεται μ' αυτό τον τρόπο.

Αν μπορείς να βρίσκεσαι σ' ετούτη τη στιγμή, στην παρούσα στιγμή, σ' αυτό το παρόν, σ' αυτή την πληρότητα, τότε μόνο θα μπορέσεις ν' αγαπήσεις. Η αγάπη είναι ένα σπάνιο λουλούδι. Συμβαίνει μόνο μερικές φορές. Εκατομμύρια εκατομμυρίων ανθρώπων ζουν με την αυταπάτη ότι αγαπιόνται, νομίζουν ότι αγαπούν, αλλά πρόκειται μόνο για την ιδέα τους.

Η αγάπη είναι ένα σπάνιο λουλούδι. Είναι σπάνιο, επειδή μπορεί να συμβεί μόνο όντα δεν υπάρχει φόβος. Ποτέ πριν. Αυτό σημαίνει ότι η αγάπη μπορεί να συμβεί μόνο σ'ένα βαθειά πνευματικό άτομο. Το σεξ γίνεται με όλους. Οι γνωριμίες γίνονται με όλους. Όχι όμως και η αγάπη.

Όταν δεν φοβάσαι, όταν δεν έχεις τίποτα να κρύψεις, τότε μπορείς ν' ανοιχτείς, τότε μπορείς ν' αποσύρεις όλα τα σύνορα. Και τότε μπορείς να προσκαλέσεις τον άλλο να μπει μέσα σου, μέχρι το μεδούλι σου. Και μην ξεχνάς ότι, αν αφήσεις κάποιον να σε διαπεράσει βαθειά, τότε και εκείνος θα σ' αφήσει να τον διαπεράσεις, επειδή όταν αφήνεις κάποιον να μπει μέσα σου, δημιουργείται εμπιστοσύνη.

Όταν δεν φοβάσαι, χάνει και ο άλλος το φόβο του.

Στη δική σου αγάπη, υπάρχει πάντα ο φόβος. Ο άντρας φοβάται τη γυναίκα, και η γυναίκα φοβάται τον άντρα. Οι εραστές φοβούνται πάντα. Αυτή όμως δεν είναι αγάπη. Είναι απλώς η συμφωνία δύο ανθρώπων που φοβούνται και που ο ένας εξαρτάται από τον άλλο, εκμεταλλευόμενοι ο ένας τον άλλον, ελέγχοντας κατακτώντας ο ένας τον άλλον, αλλά δεν πρόκειται για αγάπη. 

Αν μπορέσεις ν' αφήσεις την αγάπη να συμβεί, δεν υπάρχει ανάγκη προσευχής, δεν υπάρχει ανάγκη διαλογισμού, δεν υπάρχει ανάγκη για εκκλησίες και ναούς. Αν μπορέσεις ν' αγαπήσεις, μπορείς να ξεχάσεις το Θεό τελείως, επειδή με την αγάπη σου συμβαίνουν τα πάντα: διαλογισμός, προσευχή, θεός. Σου συμβαίνουν τα πάντα. Αυτό εννοεί ο Ιησούς όταν λέει: Η αγάπη είναι Θεός.

Αλλά η αγάπη είναι δύσκολη. Ο φόβος πρέπει να πέσει. Και το περίεργο είναι ότι αν και φοβάσαι τόσο, δεν έχεις τίποτα να χάσεις.

Ο Καμπίρ λέει κάπου : Κοιτάζω τους ανθρώπους. Είναι τόσο φοβισμένοι, μα δεν καταλαβαίνω γιατί, αφού δεν έχουν τίποτα να χάσουν. Ο Καμπίρ λέει: Μοιάζουν με το γυμνό άνθρωπο, που δεν πηγαίνει στο ποτάμι να πλυθεί ποτέ, επειδή φοβάται που θα στεγνώσει τα ρούχα του. Αυτή είναι η κατάστασή σου : Γυμνός, χωρίς ρούχα, μέσα σε ένα συνεχή φόβο για τα ρούχα.

Τι έχεις να χάσεις; Τίποτα! Ο θάνατος θα πάρει αυτό το σώμα. Πριν το πάρει ο θάνατος, δώσε το στην αγάπη. Ό,τι έχεις, θα το χάσεις. Πριν το χάσεις, γιατί να μην το μοιραστείς; Είναι ο μόνος τρόπος που μπορείς να το έχεις. Αν μπορείς να δίνεις και να μοιράζεσαι είσαι ο κύριος. Πρόκειται να το χάσεις. Τίποτα δεν μπορείς να κρατήσεις για πάντα. Ο θάνατος θα καταστρέψει τα πάντα. 

Αν λοιπόν με παρακολουθείς σωστά, η διαμάχη βρίσκεται μεταξύ αγάπης και θανάτου. Αν μπορείς να δίνεις, ο θάνατος δεν θα υπάρξει. Πριν σου πάρουν οτιδήποτε, θα το έχεις δώσει κιόλας, θα το έχεις δωρίσει. Ο θάνατος δεν θα μπορεί να υπάρξει.

Για τον άνθρωπο που αγαπά, ο θάνατος δεν υπάρχει. Για τον άνθρωπο που δεν αγαπά, η κάθε στιγμή είναι θάνατος, επειδή, κάθε στιγμή, κάτι ξεκολλά από πάνω του. Το σώμα χάνεται. Βρίσκεται χαμένος την κάθε στιγμή. Κι ύστερα θα έρθει ο θάνατος και τα πάντα θα εξαφανιστούν.

                    

Τι φοβάσαι; Γιατί φοβάσαι τόσο; Ακόμα κι όταν ξέρεις τα πάντα για τον εαυτό σου και είσαι ανοιχτό βιβλίο, γιατί φοβάσαι; Τι μπορεί να σε βλάψει; Απλώς ψεύτικες ιδέες, κοινωνικές συμβάσεις πως πρέπει να κρύβεσαι, πως πρέπει να προστατέψεις τον εαυτό σου, πως πρέπει να είσαι συνέχεια μαχητικός, πως όλοι είναι εχθροί, πως όλοι είναι εναντίον σου.

Κανένας δεν είναι εναντίον σου. Ακόμα και αν νιώθεις πως κάποιος είναι εναντίον σου, ακόμα και αυτός δεν είναι εναντίον σου, επειδή όλοι ασχολούνται με τον εαυτό τους, όχι με σ' εσένα.

Δεν υπάρχει τίποτα να φοβηθείς. Αυτό πρέπει να το καταλάβεις, πριν μπορέσει να συμβεί μία αληθινή σχέση. Δεν υπάρχει τίποτα να φοβηθείς.

Διαλογίσου πάνω σ' αυτό. Κι ύστερα άφησε τον άλλον να μπει μέσα σου, προσκάλεσέ τον να μπει μέσα σου. Και μη δημιουργείς εμπόδια πουθενά. Γίνε ένα πέρασμα, πάντα ανοιχτός, χωρίς λουκέτα, χωρίς πόρτες, χωρίς κλειστές πόρτες. Τότε η αγάπη είναι δυνατή.

Όταν δύο κέντρα συναντιόνται, υπάρχει αγάπη. Και η αγάπη είναι ένα φαινόμενο αλχημείας, όπως όταν ενώνεται το οξυγόνο με το υδρογόνο και δημιουργείται το νερό, κάτι καινούριο. Μπορείς να έχεις το υδρογόνο, μπορείς να έχεις το οξυγόνο, αλλά, αν διψάς, δεν πρόκειται να σε βοηθήσουν. Μπορείς να έχεις όσο οξυγόνο θέλεις, όσο υδρογόνο θέλεις, αλλά η δίψα δεν θα πάψει.

Όταν δύο κέντρα συναντιόνται, δημιουργείται κάτι καινούργιο. Αυτό το κάτι είναι η αγάπη. Και είναι όπως ακριβώς το νερό: Ικανοποιεί τη δίψα πολλών ζώων. Ξαφνικά, νιώθεις ικανοποιημένος.

Αυτό είναι το ορατό σημάδι της αγάπης: ότι ικανοποιείσαι, σαν να έχεις κατακτήσει τα πάντα. Δεν υπάρχει τίποτα άλλο να κατακτήσεις. Έφτασες στο σκοπό. Δεν υπάρχουν άλλοι σκοποί. Το πεπρωμένο ικανοποιήθηκε. Ο σπόρος άνθισε. Άνθισε απόλυτα.

Η βαθιά ικανοποίηση είναι το ορατό σημάδι της αγάπης. Κάθε φορά που ένας άνθρωπος αγαπάει, είναι βαθειά ικανοποιημένος. Η αγάπη δεν φαίνεται, αλλά μόνο η ικανοποίηση, η βαθειά ικανοποίηση γύρω του. Η κάθε αναπνοή, η κάθε κίνηση, το ίδιο του το είναι, βρίσκεται ικανοποιημένο.

Μπορεί να ξαφνιάζεσαι όταν λέω ότι η αγάπη σε κάνει να μην έχεις επιθυμίες. Επειδή η επιθυμία είναι ανικανοποίητη. Επιθυμείς, επειδή δεν έχεις. Επιθυμείς, επειδή νομίζεις πως, όταν έχεις κάτι, αυτό θα σου δώσει ικανοποίηση. Η επιθυμία γεννιέται με την έλλειψη ικανοποίησης.

Όποτε υπάρχει αγάπη, και δύο κέντρα έχουν συναντηθεί, διαλυθεί και εισχωρήσει το ένα μέσα στο άλλο, όταν έχει γεννηθεί μια νέα, αλχημική ποιότητα, τότε υπάρχει ικανοποίηση. Λες και ολόκληρη η ύπαρξη σταμάτησε. Καμία κίνηση. Τότε η παρούσα στιγμή είναι η μοναδική στιγμή. Και τότε μπορείς να πεις: Α, αυτό είναι υπέροχο! Ακόμα και ο θάνατος δεν έχει κανένα νόημα για τον άνθρωπο που αγαπά.

Γι' αυτό σου λέω, η αγάπη θα σε κάνει να μην έχεις επιθυμίες. Μη φοβάσαι, ρίξε τους φόβους σου, άνοιξε. Επέτρεψε σε κάποιο κέντρο να συναντήσει το κέντρο μέσα σου. Θα ξαναγεννηθείς μέσα απ' αυτό. Θα δημιουργηθεί μια νέα ποιότητα στο είναι σου. Αυτή η ποιότητα λέει: Ο Θεός υπάρχει, Ο Θεός δεν είναι λόγια, είναι ικανοποίηση, είναι το να νιώθεις πληρότητα.

Μπορεί να έχεις παρατηρήσει ότι όποτε είσαι δυσαρεστημένος, θέλεις να αρνηθείς το Θεό. Όποτε είσαι δυσαρεστημένος, ολόκληρο το είναι σου θέλει να φωνάξει: Δεν υπάρχει Θεός.

Ο αθεϊσμός δεν προέρχεται από τη λογική, αλλά από την έλλειψη ικανοποίησης. Μπορεί να έχεις λογικά επιχειρήματα, και να βρίσκεις αιτίες που σε κάνουν άθεο. Μπορεί να λες: Ο Θεός δεν υπάρχει και έχω αποδείξεις. Αλλά δεν πρόκειται για την αλήθεια.

Όταν είσαι ικανοποιημένος, ξαφνικά, όλο σου το είναι λέει: Ο Θεός υπάρχει. Ξαφνικά το αισθάνεσαι. Ολόκληρη η ύπαρξη είναι θεϊκή . Όταν υπάρχει αγάπη, νιώθεις αληθινά πως ολόκληρη η ύπαρξη είναι θεϊκή και πως όλα είναι μία ευλογία.

Για να μπορέσει, όμως να συμβεί, πολλά πράγματα πρέπει να γίνουν προηγουμένως. Πολλά πράγματα πρέπει να καταστραφούν, πριν μπορέσει να συμβεί. Πρέπει να καταστρέψεις το κάθε τι που δημιουργεί εμπόδια μέσα σου.

Κάνε την αγάπη σαντάνα (θεϊκό - διαλογισμό). Μην την αφήνεις να είναι κάτι επιπόλαιο. Μην την αφήνεις να γίνει εγκεφαλική απασχόληση. Μην την αφήνεις να είναι μόνο ικανοποίηση του σώματος. Κάνε την εσωτερική αναζήτηση. Και δες τον άλλον σαν βοήθεια, σαν φίλο.

Αν έχεις ακούσει κάτι για την Τάντρα, θα ξέρεις ότι η Τάντρα λέει: Αν μπορέσεις να βρεις ένα σύντροφο, ένα φίλο, άντρα ή γυναίκα, που να είναι έτοιμος να πάει μαζί σου στο εσωτερικό κέντρο, που να είναι έτοιμος να πάει μαζί σου στην ψηλότερη κορυφή των σχέσεων, τότε εκείνη η σχέση θα γίνει διαλογισμός. Τότε, μέσα από εκείνη τη σχέση, θα φτάσεις την υπέρτατη σχέση. Τότε ο άλλος γίνεται απλώς ένα πέρασμα.

Θα το εξηγήσω : Όταν αγαπάς έναν άνθρωπο, σιγά σιγά, η περιφέρεια του ανθρώπου εξαφανίζεται, η μορφή του ανθρώπου εξαφανίζεται. Έρχεσαι σε όλο και μεγαλύτερη επαφή με το άμορφο, με το εσωτερικό. Η μορφή σιγά σιγά θολώνει και εξαφανίζεται. Και αν πας ακόμα πιο βαθιά, τότε, ακόμα και αυτό το άμορφο άτομο αρχίζει να λιώνει και να χάνεται. Τότε, το σύμπαν σου ανοίγεται. Τότε, εκείνο το ορισμένο άτομο δεν ήταν παρά μια πόρτα, ένα άνοιγμα. Και μέσα από το αγαπημένο σου πρόσωπο, βρίσκεις τη θεϊκότητα.

Επειδή δεν μπορούμε να αγαπήσουμε, έχουμε ανάγκη από θρησκευτικές τελετουργίες. Είναι υποκατάστατα και μάλιστα πολύ φτωχά υποκατάστατα.

Και μην παλεύεις. Άφησε τον άλλον να μπει μέσα σου βαθιά. Προσκάλεσέ τον. Άφησε τον άλλο να σε διαπεράσει χωρίς όρους. Και ξαφνικά, ο άλλος χάνεται και παρουσιάζεται ο Θεός.

Αν ο εραστής σου ή ο αγαπημένος σου δεν μπορεί να γίνει θεϊκός, τότε τίποτα στον κόσμο δεν μπορεί να γίνει θεϊκό. Τότε όλες σου οι συζητήσεις για τη θρησκεία είναι απλώς ανοησίες.

Μπορεί να συμβεί με ένα παιδί, μπορεί να συμβεί με ένα ζώο, με το σκύλο σου. Σε κάθε βαθιά σχέση μπορεί να συμβεί. Δεν είναι μόνο θέμα σχέσεων ανάμεσα σε έναν άντρα και μία γυναίκα, αλλά μπορεί να συμβεί από παντού. Το βασικό κλειδί είναι ν' αφήσεις τον άλλο να εισχωρήσει στον πιο βαθύ σου πυρήνα, στα ίδια τα θεμέλια της ύπαρξής σου.

Εξακολουθούμε να κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας. Νομίζουμε πως αγαπάμε. Κι όταν νομίζεις πως αγαπάς, τότε δεν υπάρχουν δυνατότητες για την αγάπη, επειδή, αν αυτή είναι η αγάπη, τότε είσαι κλειστός από παντού.

Κάνε καινούργιες προσπάθειες. Προσπάθησε να βρεις στον άλλον το πραγματικό, τον κρυμμένο εαυτό του. Μην παίρνεις κανέναν σαν δεδομένο. Κάθε άτομο είναι ένα τέτοιο μυστήριο, που αν αρχίσεις να εισχωρείς μέσα του, θα είναι κάτι ατελείωτο.

Αλλά βαριόμαστε τους άλλους, επειδή βρισκόμαστε μόνο στην περιφέρεια, πάντα στην περιφέρεια.

Μόλις διάβαζα μια ιστορία : Ένας άνθρωπος ήταν πολύ άρρωστος και δοκίμασε όλους τους τύπους θεραπείας, αλλά τίποτα δεν βοήθησε. Έτσι, πήγε σε έναν υπνωτιστή και ο υπνωτιστής του έδωσε μία μάντρα και του συνέστησε να επαναλαμβάνει συνέχεια: Δεν είμαι άρρωστος. Τουλάχιστον δεκαπέντε λεπτά το πρωί και δεκαπέντε λεπτά το βράδυ: Δεν είμαι άρρωστος. Είμαι υγιής. Και την υπόλοιπη μέρα, έπρεπε να το επαναλαμβάνει όποτε το θυμόταν.

Μέσα σε λίγες μέρες, άρχισε να αισθάνεται καλύτερα. Και σε μερικές εβδομάδες ήταν τελείως καλά.

Τότε είπε στη γυναίκα του: Αυτό είναι θαύμα! Να ξαναπάω σ' εκείνο τον υπνωτιστή για κανένα άλλο θαύμα; Τελευταία δεν έχω σεξουαλικές ορμές, δεν έχω καμιά επιθυμία και οι σεξουαλικές σχέσεις έχουν σταματήσει. Να ξαναπάω στον υπνωτιστή! Η γυναίκα του ήτανε πανευτυχής. Είπε: Ασφαλώς και να πας! Αισθανόταν τόσο απογοητευμένη.

Ο άνθρωπος πήγε στον υπνωτιστή. Όταν επέστρεψε, η γυναίκα του τον ρώτησε: Τι μάντρα σου έδωσε, τι σου συνέστησε; Αλλά εκείνος δεν της έλεγε.

Σε μερικές εβδομάδες όμως, οι σεξουαλικές του ορμές άρχισαν να ξανάρχονται. Άρχισε να αισθάνεται και πάλι την επιθυμία. Η γυναίκα του λοιπόν αναρωτιόταν πολύ και συνεχώς επέμενε και ρωτούσε, αλλά ο άντρας της γελούσε και δεν έλεγε τίποτα. Μία μέρα λοιπόν, ένα πρωί, που εκείνος βρισκόταν στο μπάνιο κάνοντας το διαλογισμό του, επαναλαμβάνοντας τη μάντρα για δεκαπέντε λεπτά, η γυναίκα προσπάθησε να ακούσει τι έλεγε. Κι εκείνος έλεγε: Δεν είναι η γυναίκα μου. Δεν είναι η γυναίκα μου. Δεν είναι η γυναίκα μου. Δεν είναι η γυναίκα μου.

Παίρνουμε τους ανθρώπους σαν δεδομένα. Όταν πρόκειται για τη γυναίκα σου, η σχέση έχει τελειώσει. Όταν πρόκειται για τον άντρα σου, η σχέση έχει τελειώσει. Δεν υπάρχει πια περιπέτεια. Ο άλλος έχει γίνει ένα πράγμα, μία ευκολία. Ο άλλος έπαψε να είναι ένα μυστήριο για έρευνα. Ο άλλος έχει παλιώσει.

Και μην ξεχνάς πως τα πάντα νεκρώνονται με τον καιρό. Στην περιφέρεια τα πράγματα παλιώνουν, αλλά το κέντρο είναι πάντα νέο. Στην περιφέρεια τίποτα δεν μένει νέο, επειδή κάθε λεπτό που περνά παλιώνει, τελματώνεται. Το κέντρο είναι πάντα νέο και φρέσκο. Η ψυχή σου δεν είναι παιδί ούτε νέος ούτε γέρος. Η ψυχή σου είναι απλώς αιώνια καινούργια. Δεν έχει ηλικία.

Μπορείς να κάνεις ένα πείραμα: Μπορεί να είσαι νέος, μπορεί να είσαι γέρος, κλείσε μόνο τα μάτια και θ' ανακαλύψεις. Δοκίμασε να αισθανθείς τι είναι το κέντρο σου, νέο ή γέρικο; Θα αισθανθείς ότι το κέντρο δεν είναι ούτε το ένα ούτε το άλλο. Είναι πάντα ανανεωμένο, δε γερνά ποτέ. Γιατί; Επειδή το κέντρο δεν ανήκει στη σφαίρα του χρόνου.

Με το χρόνο, όλα τα πράγματα γερνούν. Από τη στιγμή που ο άνθρωπος γεννιέται, το σώμα έχει κιόλας αρχίσει να γερνά. Όταν λέμε πως ένα παιδί είναι μιας εβδομάδας, σημαίνει ότι έχει γεράσει κατά μία εβδομάδα. Το παιδί προχώρησε κιόλας επτά μέρες προς το θάνατο. Αργά ή γρήγορα θα πεθάνει.

Ό,τι περνάει στη σφαίρα του χρόνου, γερνάει. Τη στιγμή που μπαίνει στο χρόνο, αρχίζει να γερνάει. Το σώμα γερνάει, η περιφέρεια γερνάει. Δεν μπορείς να είσαι ερωτευμένος μαζί τους για πάντα. Το κέντρο σου, όμως είναι πάντα νέο. Είναι αιώνια νέο. Από τη στιγμή που ήρθες σε επαφή μαζί του, ανακαλύπτεις την αγάπη κάθε στιγμή. Και τότε, ο μήνας του μέλιτος δεν σταματά ποτέ. Αν σταματήσει, τότε δεν επρόκειτο καθόλου για μήνα του μέλιτος. Ήταν απλώς μια γνωριμία.

Να θυμάσαι πως, σε μία ερωτική σχέση, πάντα κατηγορείς τον άλλον, αν κάτι δεν πάει καλά. Αν κάτι δεν συμβαίνει όπως θα έπρεπε να συμβεί, ο άλλος είναι υπεύθυνος. Αυτό καταστρέφει όλες τις πιθανότητες για μελλοντική ανάπτυξη.

Να θυμάσαι πως εσύ είσαι πάντα ο υπεύθυνος. Άλλαξε τον εαυτό σου και απαλλάξου από εκείνες τις ιδιότητες που σε βάζουν σε δυσκολία. Άφησε την αγάπη να σε μεταμορφώσει.

Οι έμποροι λένε, ο πελάτης έχει πάντα δίκιο. Εγώ θα ήθελα να σας πω: Στον κόσμο των σχέσεων εσύ έχεις πάντα άδικο και ο άλλος έχει πάντα δίκιο.

Και έτσι αισθάνονται πάντα οι αληθινοί εραστές. Αν υπάρχει αγάπη, όταν τα πράγματα δεν πηγαίνουν όπως θα έπρεπε, ο κάθε ένας νιώθει για τον εαυτό του πως κάνει κάτι λάθος. Όταν το νιώθουν και οι δύο, τότε τα κέντρα ανοίγουν, τα σύνορα συναντιόνται. Όταν όμως νομίζεις ότι ο άλλος έχει άδικο, κλείνεις και τον εαυτό σου και τον άλλον. Ο άλλος αισθάνεται ότι κι εσύ έχεις άδικο. 

Και οι σκέψεις είναι μεταδοτικές. Αν νομίζεις ότι ο άλλος έχει άδικο, ακόμα κι αν δεν το λες, ακόμα κι αν χαμογελάς, και δεν δείχνεις πως νομίζεις ότι ο άλλος έχει άδικο, τότε ο άλλος το καταλαβαίνει από τα μάτια σου, από τις κινήσεις σου, από το πρόσωπό σου. 

Ακόμα κι αν είσαι ένας ηθοποιός, μεγάλος ηθοποιός, και μπορείς να φτιάξεις το πρόσωπο, και τις κινήσεις σου ανάλογα, ακόμα και τότε, το υποσυνείδητο στέλνει συνεχώς μηνύματα: Έχεις άδικο. Κι όταν κατηγορείς τον άλλον, ο άλλος αρχίζει να αισθάνεται ότι εσύ έχεις άδικο.

Οι σχέσεις καταστρέφονται πάνω σε αυτό τον βράχο. Κι ύστερα οι άνθρωποι κλείνονται. Όταν κατηγορείς κάποιον, τότε εκείνος προστατεύει τον εαυτό του, οχυρώνεται. Τότε συμβαίνει το κλείσιμο.

Να θυμάσαι πως στην αγάπη έχεις πάντα άδικο. Και τότε υπάρχει πιθανότητα να νιώσει και ο άλλος το ίδιο. Κι όταν οι εραστές είναι κοντά, ο ένας στον άλλον, τότε οι σκέψεις κυλούν από τον έναν στον άλλον. Ακόμα κι αν δεν μιλούν και είναι σιωπηλοί, επικοινωνούν.

Η γλώσσα δεν είναι για τους εραστές, για τους ερωτευμένους. Για τους εραστές, η σιωπή είναι αρκετή. Χωρίς να λένε τίποτα, εξακολουθούν να μιλούν.

Αν πάρεις την αγάπη ως σαντάνα (θεϊκό - διαλογισμό), ως εσωτερική πειθαρχία, τότε μην κατηγορείς τον άλλον. Προσπάθησε να βρεις τι δεν πηγαίνει καλά μ' εσένα και πέταξε εκείνο το σφάλμα από πάνω σου. Δεν θα είναι εύκολο, επειδή θα πληγώσει την υπερηφάνεια σου. Θα είναι δύσκολο, επειδή δεν θα μπορείς να είσαι κατακτητικός και κυριαρχικός. Όταν έχεις κατακτήσει τον άλλον, είσαι πιο ισχυρός. Αλλά αυτό θα καταστρέψει τον εγωισμό σου. Γι' αυτό θα είναι δύσκολο.

Η καταστροφή του εγώ, όμως, είναι ο σκοπός. Απ' όπου και να προσεγγίσεις τον εσωτερικό κόσμο, από την αγάπη, το διαλογισμό, τη γιόγκα, την προσευχή, όποιο μονοπάτι κι αν διαλέξεις, ο σκοπός είναι ο ίδιος: Η καταστροφή του εγώ. Πώς να ξεφορτωθείς τον εγωισμό σου.

Μπορεί να γίνει εύκολα με την αγάπη. Και γίνεται με φυσικότητα. Η αγάπη είναι η φυσιολογική θρησκεία. Οτιδήποτε άλλο είναι λιγότερο φυσιολογικό. Κι αν δεν μπορέσεις να δουλέψεις με την αγάπη, θα είναι δύσκολο να δουλέψεις με οτιδήποτε άλλο.

Και μην πολυσκέφτεσαι τις περασμένες ζωές, μην πολυσκέφτεσαι το μέλλον. Το παρόν είναι αρκετό. Μην σκέφτεσαι ότι η σχέση προέρχεται από το παρελθόν. Έρχεται από το παρελθόν, αλλά μην το σκέφτεσαι, επειδή τότε θα μπλεχτείς ακόμα περισσότερο. Κάνε τα πράγματα εύκολα.

Τίποτα δεν είναι αποκομμένο. Είχες σχέσεις στο παρελθόν. Αγάπησες, μίσησες, έκανες φιλίες και έκανες εχθρούς. Κι αυτό συνεχίζεται είτε το ξέρεις είτε όχι. Υπάρχει πάντα. Αλλά, αν αρχίσεις να το πολυσκέφτεσαι, θα χάσεις την παρούσα στιγμή.

Να σκέφτεσαι λοιπόν σαν να μην υπάρχει παρελθόν, και να σκέφτεσαι σαν να μην υπάρχει μέλλον. Ετούτη η στιγμή είναι ό,τι έχεις. Να φέρεσαι σαν να είναι αυτή η στιγμή το παν και βρες τη λύση: Πώς να μετασχηματίζεις την ενέργειά σου σε ένα φαινόμενο αγάπης, αυτή τη στιγμή.

Εκείνο που έχει σημασία είναι το να είσαι στο εδώ και τώρα. Βρες το δρόμο σου. Αν μπορέσεις να τον βρεις με μία σχέση, πολύ ωραία. Αν δεν μπορέσεις να τον βρεις με τις σχέσεις, τότε βρες τον με την μοναχικότητά σου. Αυτοί είναι οι δύο δρόμοι. Αγάπη σημαίνει να βρεις το δρόμο σου με τις σχέσεις και διαλογισμός να τον βρεις με τη μοναχικότητά σου. Αγάπη και διαλογισμός. Αυτοί είναι οι δύο δρόμοι.

Να αισθανθείς ποιος σου ταιριάζει. Τότε βάλε όλη σου την ενέργεια, και προχώρησε σ' εκείνο τον δρόμο.

OSHO

http://saita.pblogs.gr