Κυριακή 21 Ιουλίου 2013

Η αγάπη είναι ενέργεια που ενώνει.....!!!

Η αγάπη είναι ενέργεια που ενώνει και λειτουργεί το σύμπαν κύτταρα μας, τα όργανα μας, το σώμα μας. Τα αρνητικά συναισθήματα μας εμποδίζουν να συγχωρήσουμε, να απαλλαγούμε από το παρελθόν, μας κλείνουν την καρδιά μας, μας αφαιρούν τη δυνατότητα να αγαπάμε και να μας αγαπούν.

Τα αρνητικά συναισθήματα μας αφαιρούν τη δυνατότητα του Δημιουργού, ο δημιουργός δημιουργεί, μόνο όταν είναι στο παρών (τα αρνητικά συναισθήματα, δεν μας έχουν αλυσοδεμένους μόνο στο παρελθόν αλλά και με το συνεχή φόβοτου μέλλοντος), αλλά και μας στερούν την αγάπη που είναι η δύναμη της δημιουργίας.

Είμαστε κατασκευασμένοι από το δημιουργό μας, να λειτουργούμε μόνο με αγάπη, διαφορετικά κόβουμε τη σύνδεση μαζί Του, το σώμα μας μπαίνει σε ζωώδη κατάσταση μάχης ή φυγής και αρρωσταίνουμε. 

Στο άρθρο αυτό περιγράφεται με κάθε λεπτομέρεια πως από πρίγκιπες γινόμαστε τέρατα και τι επιπτώσεις έχει αυτό στο σώμα μας.
Συνειδητοποιήστε το ή θα είμαστε άνθρωποι κατ’ εικόνα και κατ’ ομοίωση του Δημιουργού μας, θα ζούμε ευτυχισμένοι, υγιείς και η ζωή μας θα είναι ένα θαύμα ή θα μετατρεπόμαστε από πρίγκιπες που είμαστε προορισμένοι,σε βάτραχους, σε τέρατα, σε άλογα ζώα (ζώα χωρίς λογική), θα αρρωσταίνουμε και θα ζούμε δυστυχισμένοι. 

Ξυπνήστε συνειδητοποιείστε τι είσαστε το εγώ σας, η ψευδαίσθηση για το τι είστε σας δημιουργεί όλα τα προβλήματα σας, μετανοήστε αλλάξτε το νου σας, είμαι δίπλα σας για να σας βοηθήσω να ανακαλύψετε τον πραγματικό εαυτό σας και να πετάξετε.

Τα παγιδευμένα αυτά συναισθήματα μας δημιουργούν πόνο, δυσλειτουργία στα όργανα του σώματος μας και στη συνέχεια ασθένεια. Το χειρότερο όμως μας εξασκούν σημαντικότατη επιρροή στον τρόπο που σκεπτόμαστε, της επιλογές που κάνουμε αλλά και το στρες που εκδηλώνουμε. 

Αν διακατεχόμαστε από αρνητικά συναισθήματα τα οποία δονούνται σε κατώτερες συχνότητες έλκουμε αντίστοιχα αρνητικά συναισθήματα διότι δονούνται στις ίδιες συχνότητες.

Επίσης τα καταπιεσμένα αρνητικά συναισθήματα που είναι αρνητικές ενέργειες συγκεντρώνονται γύρω από την καρδιά μας, δημιουργούν τοίχο γύρω από την καρδιά μας, και μας μπλοκάρουν να δώσουμε και να πάρουμε αγάπη, όταν δεν δίνουμε και παίρνουμε αγάπη χάνουμε τα πάντα ζωή σημαίνει αγάπη. 
Μπορούμε να απαλλαγούμε από τα αρνητικά συναισθήματα στα βιβλία μου, στα σεμινάρια μου, στην ιστοσελίδα μου www.afotopoulos.gr, στις εκπομπές μου, στην επικοινωνία συνεχώς μαζί σας, σας παρέχω όλα τα εργαλεία ν' απαλλαγείτε από όλα τα βαρίδια του παρελθόντος και να πετάξετε από υγεία και χαρά,είμαι πάντα δίπλα σας,
με άπειρη χωρίς όρους αγάπη.

Αλέξης Φωτόπουλος
Συγγραφέας Spiritual Healer

Πώς να είναι η Ελευθερία ?

Αν παρακολουθήσουμε την ζωή, από την στιγμή που γεννηθήκαμε, θα δούμε ότι όλη της η έκφανση ήταν μια ατέλειωτη σκλαβιά...

Δεν νομίζω κανένας άνθρωπος, που δεν έχει εμβαθύνει στην Ύπαρξή του, να νιώθει ελεύθερος, βαθιά και ουσιαστικά, αλλά γίνονται μικρά μικρά γεγονότα για να μας δείξουν πως είναι να είσαι ελεύθερος...να μας θυμίσουν την Αγάπη. 

Οι περισσότεροι άνθρωποι προσπερνάνε αυτήν την αίσθηση, που κατάφεραν να βιώσουν έστω και για μία στιγμή, μετά μπαίνουν πάλι σε διαδικασίες σκλαβιάς, λες και είναι η προδιαγεγραμμένη πορεία της ζωής των ανθρώπων...Κάτι που δεν μπορεί να αλλάξει...

Από τα παιδικά μας χρόνια ήδη, έπρεπε να τοποθετούμε την ύπαρξή μας σε δεδομένα καλούπια ορίων, να κάνουμε αυτό ή εκείνο, να γίνουμε έτσι ή αλλιώς, όλα βάσει ενός σχεδίου που είχε όρους και προδιαγραφές...
Χωρίς να μας ρωτήσει κανείς, μας ενέταξαν σε μια θρησκεία, σε μια ηλικία που ο Θεός ήταν το μεγαλύτερο μέρος της Ύπαρξής μας, η Ουσία μας...Μετά, δεν είχαμε κανένα περιθώριο να τον αφήσουμε να ζήσει μέσα μας ελεύθερος...Μάθαμε να τον φοβόμαστε... για να τον αναζητήσουμε σαν Αλήθεια, ούτε λόγος...
Χωρίς να μας γνωρίσουν πρώτα σαν Όντα, μας χαρακτήρισαν, μέσα από μια συγκριτική διαδικασία...

Όνομα, επώνυμο και μαζί και ο χαρακτήρας, που διαφοροποιείται, λένε, σύμφωνα με το φύλο μας...Πλάκα έχει, όταν βγεις από το καλούπι τούτο...αν τα καταφέρεις δηλαδή...

Μετά, χωρίς να λάβει κανείς υπόψη του την ιδιοσυγκρασία μας, τα ταλέντα μας, τα χαρίσματά μας, μας έστειλαν σχολείο για να πάρουμε γνώσεις, που ζήτημα είναι αν περιέχουν έστω και ένα γραμμάριο αλήθειας, ζήτημα είναι αν κατάφεραν, έστω για λίγο, να μας θυμίσουν τι σημαίνει να Είσαι Άνθρωπος, ζήτημα είναι αν μας βοήθησαν στην διαχείριση των συναισθημάτων μας...

Και ήρθε η ώρα του επαγγέλματος...Σπουδές για να γίνουμε σπουδαίοι άνθρωποι, να αποκτήσουμε πτυχίο που θα μας επιβεβαίωνε την σπουδαιότητά μας, ένα τρέξιμο αγωνίας και φόβου, μήπως δεν τα καταφέρουμε τελικά να γίνουμε σπουδαίοι...

Και να μετά και η οικογένεια...Να παντρευτούμε, να κάνουμε παιδιά, να τα βάλουμε με τον ίδιο ακριβώς τρόπο σε μια θρησκεία, σε ένα σχολείο, σε ένα πανεπιστήμιο, να τα κάνουμε ίδιους σπουδαίους ανθρώπους, σαν και εμάς...

Ευτυχισμένους και πλήρεις, γιατί θα είχαν όλα όσα είχαν οι γονείς μας, όσα είχαμε κι εμείς, ίσως και λίγο περισσότερα, όσα δηλώνουν την σπουδαιότητά των ανθρώπων...

Η λοξοδρόμηση από όλα τούτα, πληρώνεται με έλλειψη αποδοχής, έλλειψη αυτοεκτίμησης και αυτοσεβασμού...

Όλη αυτή η προδιαγεγραμμένη πορεία δημιούργησε κοινωνίες άστοργες, αφιλόξενες, αδιάφορες, εχθρικές...

Αυτή η σπουδαιότητα που θέσαμε σαν στόχο, δεν έχει την παραμικρή κατεύθυνση Ελευθερίας, όσο για την Αγάπη, την περιορίσαμε στην συναισθηματική μας μοναξιά…Να έχουμε παρέα στον πόνο, για να ξεχνιέται…
Όταν προδιαγράφεται η Ζωή, αρχίζει η Ανθρώπινη Ύπαρξη και συρρικνώνεται μέσα μας και ανθίζει ο νους μας….Βάζει πιο σταθερά κάγκελα στην φυλακή μας…
Συγκρίνει, χωρίς να έχει ιδέα ότι συγκρίνει σκλάβους και όχι Ανθρώπους…

Η μοίρα του σκλάβου όμως, είναι μια αλυσίδα…Όσο εργατικός και να είναι, ελεύθερος δεν θα είναι ποτέ! Όσο πειθήνιος και να είναι στους κανόνες της σκλαβιάς του, ποτέ δεν θα νιώσει αυτήν την αίσθηση της Ύπαρξής του και της πιο βαθιάς της Θέλησης να Είναι Ανθρώπινο Ον, μέσα στην Ζωή και τον ίδιο του τον Εαυτό…

Οι επαναστάσεις του θα είναι σύντομες και ανούσιες, γιατί έχει αποκτήσει την ιδιότητα του σκλάβου, οπότε αυτό που κάνει είναι να επιμηκύνει λίγο την αλυσίδα του, θεωρώντας ότι κατάκτησε την ελευθερία του…

Η ιστορία της ανθρωπότητας όμως αποδεικνύει ότι ακόμα και τούτη η ελευθερία έχει προδιαγραφές…

Όμως κανείς δεν αναρωτιέται αν είναι πλήρης και ευτυχισμένος μέσα στην Ζωή του…Αν έχει αποκτήσει όλα όσα του έχουν προδιαγράψει, τότε συνεχίζει να περιφέρεται μέχρι εκεί που φτάνει η αλυσίδα του, αγνοώντας ότι αυτή μικραίνει κάθε φορά και περισσότερο, μέχρι να τον φτάσει στα όριά του να την δει…
Και τότε? Τι γίνεται τότε?
Αν γνώριζε ο ελέφαντας την Δύναμή του, σιγά που θα καθόταν δεμένος !
Όμως δεν είναι αστείο? Μαζέψαμε εκατοντάδες χιλιάδες υπογραφές για την κατάργηση της κατάστασης «τσίρκο», γιατί λυπόμαστε τα δεμένα ζώα, χωρίς να καταφέρουμε να ρίξουμε ούτε μια ματιά στην τόσο ίδια κατάσταση μέσα στην ίδια μας την ζωή…

Πως αξίζει να Ζει μια Ανθρώπινη Ύπαρξη?

Βάσω Νικολοπούλου

Σάββατο 20 Ιουλίου 2013

Αφιερώνοντας χρόνο στον εαυτό σας μέσα από την σχέση σας......!!!

Διατηρώντας την ανεξαρτησία σας σε μια σχέση είναι μία σημαντική παράμετρος. Η ζεστασιά και άνεση μιας νέας σχέσης μπορεί εύκολα να οδηγήσει στο να ξεχάσετε την ζωή σας πριν την σχέση και να αφοσιωθείτε πλήρως στην νέα αυτή συναρπαστική ζωή σας με έναν νέο σύντροφο. 

Δίνοντας όλο τον εαυτό σας σε ένα νέο ειδύλλιο είναι λογικό και αποδεκτό καθώς η συγκίνηση και τα έντονα συναισθήματαείναι συναρπαστική εμπειρία. Το να ξεκινήσεις μια τέτοια δέσμευση και σύνδεση με ένα άλλο άτομο μπορεί να είναι τρομακτικό αλλά και συναρπαστικό ταυτόχρονα. 
Τα πάντα έχουν να κάνουν με την εμπιστοσύνη σας στο άλλο άτομο, μαθαίνοντας ο ένας από τον άλλον. Με κάθε νέα σχέση συνήθως δίνουμε τον καλύτερο μας εαυτό ελπίζοντας για τα καλύτερα. Θέλετε να δείξετε στο άλλο άτομο ότι είστε αφοσιωμένοι στις σχέσεις σας και ότι αυτή σημαίνει πολλά για εσάς. Είναι φυσικό αυτό αλλά η βιασύνη ο ενθουσιασμός και η χαρά που αισθάνεστε από την νέα σχέση είναι λόγω της αύξησης των ενδροφινών. 

Η αφοσίωση, η ταχύτητα και ο ενθουσιασμός όμως μετά από κάποιον καιρό αντικαθίσταται με το να νιώθετε μία φυσική άνεση μεταξύ σας και με το να αισθάνεστε χαρούμενοι να περνάτε μαζί ο ένας με τον άλλον.

Σε εκείνο το σημείο πρέπει να καταλάβετε ότι ο χρόνος που πρέπει να αφοσιώνετε στον σύντροφό σας και στην σχέση σας σε σχέση με τον χρόνο που πρέπει να αφιερώνετε στον εαυτό σας πρέπει να μοιράζεται. Είναι εύκολο να αποκτήσουμε εμμονή στο να εδραιώσουμε την σχέση μας αυτή παραμελώντας τον εαυτό μας. 

Τα πράγματα στα οποία είσασταν συγκεντρωμένοι στο παρελθόν όπως η οικογένεια σας, οι φίλοι σας και οιδραστηριότητές σας μπορεί να υποφέρουν από αυτό. Δεν είναι γιατί έπαψαν να είναι πλέον σημαντικά αλλά το μυαλό σας και οι σκέψεις σας δίνει προσοχή σε μία άλλη άμεση προτεραιότητα στην ζωή σας.
Καθώς η νέα σας σχέση προχωράει και αρχίζετε να δένεστε με τον σύντροφό σας τότε θα μπορείτε να αισθανθείτε ασφάλεια. Σε αυτό το σημείο είναι σημαντικό να θυμηθείτε πως είσασταν πριν και τι δραστηριότητες είχατε μόνος σας.
Πάντα είναι καλό να παίρνεις αποφάσεις και να μοιράζεσαι με άλλους αλλά εξίσου σημαντικό είναι να παίρνεις αποφάσεις και μόνος σου είτε είναι μικρές είτε μεγάλες. Με αυτόν τον τρόπο πάντα έχεις αυξημένη αυτοπεποίθηση και ελευθερία και αυτές μπορούν να υπάρξουν και σε μία σχέση πραγματικήςαγάπης, όταν ο ένας σέβεται την ελευθερία του άλλου και την αυτονομία του να κάνει και τα πράγματα που τον ευχαριστούν εκτός από τα πράγματα που μπορεί να κάνουν μαζί. 

Στηριζόμενος εξ ολοκλήρου στον συντροφό σας αυτό δεν σας επηρρεάζει μόνο στην αυτοπεποίθηση αλλά και σας δημιουργεί και αρνητικά αποτελέσματα στην σχέση σας. Θυμηθείτε ότι το άτομο που είστε μαζί βρέθηκε σαν σύντροφός σας επειδή τον ελκύσατε με τον προηγούμενο τρόπο ζωής σας, είτε ήταν το χαμόγελό σας, ή η προσωπικότητά σας, ο ενθουσιασμός σας, η αποφασιστικότητα σας, ο εαυτός σας απλά.

Αλλάζοντας αυτό που είστε, ξεχνώντας τα πάθη σας, τις ιδέες σας και την ζωή σας είναι πραγματικά κάτι που μόνο προβλήματα θα φέρει στην σχέση σας. Ενδιαφέρθηκαν για εσάς για αυτό που είσασταν όταν συναντηθήκατε. 

Είναι σημαντικό να θυμάστε ποιός είστε με την διαφορετικότητά του, συνεχίστε με την ζωή σας ενθυμώμενοι ότι ο χρόνος σας μπορεί να μοιράζεται στην σχέση σας και στον εαυτό σας. Αφιερώνοντας χρόνο στον σύντροφό σας είναι πολύ σημαντικό αλλά επίσης σημαντικό είναι να κάνετε και τα δικά σας πράγματα. 

Και ο χρόνος αυτός μεταξύ σας θα πρέπει να είναι δημιουργικός και να ανανεώνεται διαρκώς με νέες εμπειρίες. Με αυτόν τον τρόπο η σχέση σας πάντα θα έχει ενδιαφέρον και θα ανανεώνεται, η αγάπη θα φουντώνει και να ξανα ανακαλύπτεται.

Κάνοντας πράγματα έξω από την ζώνη ασφαλείας σας θα σας κάνει πιό δυνατό άτομο. Μη φοβάστε να έχετε την δικιά σας γνώμη. Επειδή είστε ζευγάρι δεν σημαίνει ότι πρέπει να συμφωνείτε στα πάντα, να θυμάστε όμως αυτό να το κάνετε με τρόπο διπλωματίας και κατανόησης. 
Να καταλάβετε ότι δεν μπορείτε να εξαρτάστε από το άλλο άτομο σε όλα και για όλες τις αποφάσεις. Είστε 2 διαφορετικοι άνθρωποι, έχοντας τις δικιές σας ζωές ενώ ταυτόχρονα εκτιμάτε και δέχεστε με χαρά την γνώμη και τις ιδέες του συντρόφου σας.

Παρότι μπορεί να περνάτε όλο τον καιρό μαζί τις πρώτες μέρες τις σχέσης όταν αυτή εδραιωθεί πρέπει να περνάτε και καιρό χωριστά. Εκτός του να κάνετε τις δικιές σας δραστηριότητες πρέπει να δώσετε αέρα και στον άλλον να κάνει τις δικιές του. 

Με αυτόν τον τρόπο ενδυναμώνετε την σχέση σας, ενδυναμώνετε την αγάπη σας, σας βοηθάει να κατανοήσετε τα συναισθήματα και να εκτιμήσετε πόσο σημαντικός είναι ο ένας για τον άλλον. Ξεκινήστε με τον ίδιο σας τον εαυτό και δώστε νέα ώθηση στην σχέση σας.


Ο φόβος φοβάται την αγάπη......!!!

                         
Αποφασίστε, ή μάλλον επιλέξτε που θέλετε να είστε. Από την μία υπάρχει ο φόβος, η συρρίκνωση, το κουτί, το εγώ, εκεί που δεν αισθάνεστε βολικά και χάνετε την ζωή μέσα από την μιζέρια και την απογοήτευση και από την άλλη αυτή η αγάπη που είναι άπειρη χωρίς να κρίνει, λαμπερή, χωρίς όρια, εκεί που αισθάνεστε χαρούμενοι, αισθάνεστε ένωση με τον κόσμο και τους ανθρώπους και ..μιά ροή που μπορείτε να είστε δημιουργοί του μαγικού κόσμου της υλοποίησης. 

Κάποτε κάποιος μου είπε. Καλά η αγάπη, αλλά η αλήθεια βρίσκεται πέρα από αυτήν. Εκεί που δεν υπάρχει αγάπη ή φόβος. Εκεί που υπάρχει σιωπή και ηρεμία. Σωστό αυτό. 

Αλλά φτάστε πρώτα την αγάπη και περάστε μέσα από αυτήν σε κάθε κύτταρο της ύπαρξής σας προς εσάς, τους άλλους ανθρώπους, την φύση, την ίδια σας την ύπαρξη και μετά υπερβείτε την. Ας ζήσουμε την αγάπη πρώτα λοιπόν. Ας αγαπηθούμε και ας αγαπήσουμε, ας δεχτούμε την αγάπη χωρίς φόβο.
Εσείς επιλέγετε εάν ανοίγεστε στην αγάπη ή στον φόβο, εσείς επιλέγετε πως ο λόγος σας μέσω της σκέψης σας ορίζει την ζωή σας. Και όταν είσαι στην αγάπη και στον μη φόβο τότε είσαι δημιουργός της αφθονίας σου. 

Χαίρεσαι που υπάρχεις και υπάρχουν και οι άλλοι γύρω σου, ενώνεσαι μαζί τους και με τον κόσμο όλο και τα θαύματα αρχίζουν να γίνονται στην ζωή σου. Απλοχεριά αγάπης σημαίνει και απλοχεριά στην ζωή σου. Αφθονία.
Είστε δημιουργοί της πραγματικότητάς σας. 

Το ρήμα φοβάμαι είναι από μόνο του μια λέξη με δόνηση συρρίκνωσης. Ο φόβος λοιπόν φοβάται. Τι φοβάται ο φόβος; Την αγάπη. Η αγάπη αγαπά. Δεν μπορεί να φοβάται. Αγαπά ακόμα και τον φόβο. Είναι σαν το φως και το σκοτάδι. Το σκοτάδι όταν πέφτει στο φως διαλύεται, το φως όταν φωτίζει σκιες τις εξαφανίζει. 

Κι όμως συνυπάρχουν. Εσύ διαλέγεις που θα πας. Στο φως ή στο σκοτάδι. Ισορροπία είναι η απάντηση. Και ισορροπία σημαίνει να γνωρίζεις ότι δεν ξέρεις τίποτα. Οτι υπάρχεις ανάμεσα σε φως και σκοτάδι και επιλέγεις να είσαι στο φως.
Επιλέγεις να ζεις στην αγάπη.
Γιατί επιλέγεις να αγαπάς και να μην φοβάσαι. Θυμήσου αυτό. Ο φόβος πάντα φοβάται. Είναι αυτό το ρήμα του. Η ενέργειά του. Ο φόβος φοβάται την αγάπη. Οταν βρίσκεσαι στην αγάπη ο φόβος εξαφανίζεται. Για να δώσει την θέση του στην Πίστη. Και τότε αρχίζει η μεταμόρφωση. Η αφθονία και τα θαύματα.

Αγάπα. Αγαπάν. Αγεί εις το Πάν. Οδηγήσου στα πάντα. Απείρος, Αιώνιος, Ολοκληρωμένος και Πλήρης όπως ήσουν όταν γεννήθηκες. Την στιγμή που γεννήθηκες δεν ήσουν στο κουτάκι..


Σωτήρης Ζαφείρης
http://www.en-gr.com

Ερωτευόμαστε πάντα όπως πεινούσαμε σαν βρέφη......!!!

Σχέση αφής του μητρικού σώματος, πρώτη για το βρέφος ψηλάφηση του αντικείμενου πραγματικού.

Σχέση αφετηριακὰ ζωτική, αφού δένεται στήν αίσθηση του βρέφους με την πρόσβαση στην τροφή, στη δυνατότητα της ζωής.

Αφὴ και στέρηση του μητρικού σώματος : διαλεκτικὴ της ζωής ή της απώλειας, του όλα ή τίποτα. Όταν παίρνει τροφὴ απὸ το κορμὶ της μητέρας, το βρέφος τα έχει όλα, έχει την αμεσότητα της σχέσης που είναι ζωή. Αντίθετα, το κλάμα της πείνας είναι κραυγὴ απόγνωσης απὸ μιαν ύπαρξη που νιώθει να χάνεται.

Χάνει την αφὴ της ζωής, κραυγάζει τή γεύση του άσχετου, το τίποτα. Η σχέση με τη μάνα είναι ερωτική, γιατὶ είναι ζωτική. Λήψη τροφής, δυνατότητα ζωής, δυναμικὴ πληρότητα σχέσης. Και σε αυτὴ τη δυναμικὴ σκοπεύει τελικὰ κάθε έρωτας.

Ζωτικὴ σχέση μὲ τὸν αντι-κείμενο κόσμο. Αφὴ του σώματος ποὺ συνιστά ζωὴ καὶ αναιρεί τον θάνατο, τα χαρίζει όλα και αποτρέπει το τίποτα. Δυναμικὴ της ζωής και δεν οριοθετείται από μόνη την ηδονὴ της τροφής -η ερωτικὴ εμπειρία του βρέφους δὲν τελειώνει εκεί.


Αν η σωματικὴ ηδονὴ δὲν συνοδευόταν απὸ την ερωτικὴ πληρότητα της μητρικής παρουσίας (τον λόγο, το χάδι, κάθε χειρονομία στοργής, κάθε πράξη φροντίδας), η σχέση θα εξασφάλιζε την επιβίωση, όχι τη ζωή. Το παιδὶ δεν θα έμπαινε ποτὲ στον κόσμο τών ανθρώπων, στον κόσμο της γλώσσας και των συμβόλων, της υποκειμενικής ταυτότητας και των ονομάτων….

Αφετηρία της επιθυμίας, η τροφή, πρωταρχικὸ «σημαίνον» του ζωτικού πόθου…Ζωτικὴ σχέση μὲ τὸν αντι-κείμενο κόσμο η λήψη της τροφής, είναι μια λογικὴ σχέση. Και είναι λογική, γιατὶ η τροφὴ «σημαίνει» κάτι πέρα απὸ την ανάγκη της θρέψης. «Λέει» τον τρόπο της αφῆς, της μέθεξης, της συν-ουσίας.

«Το σημαίνον εμφανίζεται στον τόπο του Άλλου». Δεν είναι η ανάγκη συν-εννόησης που κάνει να εμφανίζεται το σημαίνον. Ο λόγος δεν είναι καταρχὴν μέσο ή όργανο χρηστικής επικοινωνίας. Χρηστικὴ επικοινωνία έχουν τα ζώα, αλλὰ δεν έχουν λόγο. Αφετηρία και καταγωγὴ του λόγου είναι καταρχὴ η παρουσία του Άλλου.

Η παρουσία - δυνατότητα ανταπόκρισης στήν ερωτικὴ επιθυμία. Η εμφάνιση του σημαίνοντος αρθρώνει την επιθυμία σε αίτημα. Το σημαίνον «λέει» την επιθυμία δηλώνοντας τη δυνατότητα ανταπόκρισης στην επιθυμία. Η παρουσία του Άλλου σημαίνει κάτι πέρα απὸ την ανάγκη της συνεύρεσης, πέρα απὸ τη βιολογικὴ σκοπιμότητα της αναπαραγωγής.

Το σημαίνον ομφανίζεται στὸν τόπο του Άλλου, για να σημάνει τον αφετηριακὸ του λόγου πόθο της ζωής. «Ζωής αθάνατης, ζωής απερίσταλτης, ζωής που δεν έχει ανάγκη απὸ κανένα όργανο, ζωής απλοποιημένης και ακατάλυτης».

Πρώτο σημαίνον στον τόπο του Άλλου, η υπόσχεση της τροφής. Τροφὴ - αφὴ του μητρικού σώματος, ερωτικὴ πληρότητα ζωτικής παρουσίας. Όμως, σημαίνουσα τροφὴ και σημαινόμενη παρουσία δεν είναι για το βρέφος δεδομένα μόνιμα και συνεχή.


Η παρουσία μεταλλάζει σὲ απουσία, η εύρεση σε απώλεια. Η δίψα της ζωής αρθρώνεται απὸ την πρώτη στιγμὴ στο υφάδι αυτής της τραγικής διαλεκτικής. Αισθητὴ αμεσότητα σχέσης και άσχετη μοναχικότητα, γεύση ζωής και θανάτου.
Δίψα ζωής και γεύση θανάτου, αλλὰ και φορὰ προς τη ζωὴ συμπλεγμένη με ορμὴ προς τον θάνατο. Στο ίδιο πρωταρχικὸ υφάδι της επιθυμίας.

Ανάγκη ορμέμφυτη του βρέφους να μονιμοποιήσει τὴ παρουσία της μητέρας, νὰ ἀκινητοποιήσει τη σχέση σε κατοχή. Να έχει μόνιμα και αδιάλειπτα δική του την πηγὴ της τροφης, τη δυνατότητα της ζωής. Να κατέχει τη μάνα, κι ο τρόπος να την κατέχει είναι να την καταβροχθίσει φανταστικά.

Να υποκαταστήσει τη διακινδύνευση της σχέσης με τη σιγουριὰ της ιδιοποίησης τη ζωτικὴ αναφορὰ με τη φαντασιώδη αυτοτέλεια. Πρώτα βήματα στην κόψη του βίου, κι η ορμὴ του θανάτου αντιμάχεται τη φορὰ της ζωής.
Στο μεταγενέστερο βίο, κάθε ερωτικὴ αναζήτηση επαναλαμβάνει την ίδια διαπλοκὴ προσωπικής σχέσης και φυσικής ανάγκης, τη διαλεκτικὴ ζωής και θανάτου.

Ο πόθος της ζώος σημαίνεται πάντα στὸν τόπο του Άλλου, στον τρόπο της αφής, της μέθεξης, της συν-ουσίας. Ο τρόπος υπερβαίνει τη ζωτικὴ ανάγκη της τροφής, καθολικεύεται στη «γενετήσια» σχέση. Ολόκληρη σχέση, καθολικὴ αμεσότητα, μίξη ψυχών και σωμάτων ποιητικὴ ζωής. Αμφίστομη καθολικότητα ανάγκης και σχέσης, ιδιοτέλειας καὶ αυτοπροσφορᾶς.

Σε κάθε ερωτικὴ κλήση αναβιώνει ο ζωτικὸς πόθος της τροφοδότου παρουσίας, πόθος ζωής που συγκροτεί τη ίδια την υποκειμενικότητά μας. Ερωτευόμαστε πάντα όπως πεινούσαμε σαν βρέφη. Παγιδευμένοι στο υφάδι της ορισμένης ανάγκης και της απεριόριστης δίψας για σχέση.


Πριν απὸ κάθε σκέψη, κρίση, φαντασία, βούληση, συναίσθημα. Όλες αυτὲς οι ενέργειες ή λειτουργίες συντονίζονται εκ των υστέρων με την «αγαπητικὴ δύναμη» της φύσης μας. Δύναμη ζωτικὴ καὶ ζωοποιό: συστατικὴ του υποκειμένου και ποιητικὴ καινούργιων υποκειμενικῶν υπάρξεων.

Διαχείριση της ζωής ο έρωτας. Ποὺ σημαίνει σχοινοβασία στην κόψη του θανάτου. Ενδεχόμενη σε κάθε στιγμὴ η πτώση απὸ τη σχέση στη χρήση, η ολίσθηση στην απαίτηση του εγὼ να «καταβροχθίσει» φανταστικὰ τον Άλλον. Γι᾿ αυτὸ και μεταφερμένη στο συνειδητὸ πια επίπεδο η ερωτικὴ ακροβασία ζωής και θανάτου εξισορροπεί την ορμέμφυτη απαίτηση με τη θεληματικὴ άσκηση.

Το σημαίνον της άσκησης ανιχνεύεται και πάλι στον αρχέτυπο τόπο της μητρικής παρουσίας. Σε κείνο το υπόδειγμα της παραίτησης απὸ το εγώ, που ανάστησε το βρέφος στη ζωὴ της σχέσης : στον κόσμο της γλώσσας και των συμβόλων, της υποκειμενικής ταυτότητας και των ονομάτων. 


Αγαπητικὴ δύναμη είναι η φυσικὴ δυνατότητα, ορμή, φορά, υφάδι της ζωής. Θα σαρκωθεί σε προσωπικὸ γεγονὸς αγαπητικής ετερότητας μόνο ως λόγος ελευθερίας απὸ την ανάγκη. Συνειδητὴ άσκηση αγάπης, παραίτηση απὸ την απαίτηση, κατόρθωμα ελευθερίας απὸ την οριστικὴ ανάγκη για χάρη της απεριόριστης σχέσης. Διεύρυνση της ηδονής, πέρα και απὸ τη φύση, στὴν απερίσταλτη προσωπικὴ κοινωνία.


ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ
ΣΧΟΛΙΟ ΣΤΟ ΑΣΜΑ ΑΣΜΑΤΩΝ
Εξωτερικές πηγές: ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ

ΡΕΝΑ ΚΟΜΝΗΝΟΥ
http://www.en-gr.com

Τί είναι κεραυνοβόλος έρωτας.....!!!

                           
Πολλοί από μας αναρωτιούνται αν υπάρχε ικεραυνοβόλος έρωτας, αν είναι μύθος και πόσο πρέπει να τον εμπιστευθούμε.

Κατ΄αρχήν να πούμε ότι ο κεραυνοβόλος έρωτας υπάρχει και είναι ο τρόπος που διαλέγει σύντροφο ο συναισθηματικός και διαισθητικός τύπος προσωπικότητας, ανεξάρτητα από το φύλο, την ηλικία, τον τόπο, τον χρόνο και τις συνθήκες ζωής του. 

Ο κεραυνοβόλος έρωτας δεν είναι καθόλου επιπόλαιη επιλογή. Αντίθετα είναι ο σπινθήρας, που πυροδοτεί την βαθιά οικειότητα μεταξύ μιας εικόνας, εν μέρει συνειδητής και εν μέρει ασυνείδητης, και του προσώπου που ερωτευθήκαμε κεραυνοβόλα: είναι αυτός ή αυτή που εκφράζει τις πιο συχνές και απαιτητικές επιθυμίες μας , τους πόθους μας, που στοιχειώνει τα όνειρά μας.

Η ταχύτητα λοιπόν που χαρακτηρίζει τον κεραυνοβόλο έρωτα σημαίνει την ομοιότητα του ατόμου, που ερωτευόμαστε, με το μοντέλο που έχουμε μέσα μας, εκείνο το μοντέλο συντροφικότητας, που ο βαθύτερος εαυτός μας γνωρίζει ότι θα μας επιτρέψει να ολοκληρωθούμε ψυχολογικά, δηλαδή να γίνουμε ευτυχισμένοι.

Αν και η ευτυχία είναι συνάρτηση της εξέλιξης και της ολοκλήρωσής μας, ο κεραυνοβόλος έρωτας περικλείει μια μεγάλη αντίφαση: την επιθυμία για εξέλιξη αλλά και τον φόβο της ανατροπής.

Η απογοήτευση
Πολύ σύντομα, το στάδιο του κεραυνοβόλου έρωτα θα διαδεχθεί το στάδιο της λογικής: υπάρχουν διαφορές, δεν είναι όπως νόμιζα, δεν το περίμενα να γίνει αυτό ή εκείνο. Αυτό το στάδιο, πολύ συχνό στις σχέσεις υπόσχεται μια οδυνηρή- είναι αλήθεια- μοναξιά, που οδηγεί και στον τερματισμό του ονείρου. 

Όμως είναι παγίδα, που, αν την γνωρίζουμε, θα οδηγηθούμε σχετικά εύκολα στην έξοδο από την κρίση. Και φαίνεται να αξίζει τον κόπο. Όπως ακριβώς οι ψαράδες έχουν μια γρήγορη και πλούσια ψαριά αλλά αφιερώνουν πολύ χρόνο, υπομονή και προσπάθεια για να ξεμπλέξουν τα δίκτυα, έτσι κι εμείς χρειάζεται να σκύψουμε τόσο στο πρόσωπο, που επιλέξαμε όσο και στα δικά μας κομμάτια, αυτά που εμποδίζουν τη σχέση να προχωρήσει. 
Όμως, για να συμβεί αυτό χρειάζεται ένα μίνιμουμ περιβάλλον ασφάλειας, δηλαδή να ξέρουμε ότι τουλάχιστον ο ένας από τους δυο είναι αφιερωμένος στη σχέση. Το αίσθημα της ασφάλειας θα μας βοηθήσει να ξεπεράσουμε τον φόβο που προέρχεται από το καθρέφτισμα, την αναπόφευκτη σύγκρουση και τον θυμό.

Το καθρέφτισμα

Συνήθως, στον σύντροφο που επιλέξαμε βλέπουμε τα δύσκολα και αποκηρυγμένα συναισθήματά μας: Τη ζήλια, τον θυμό, τον φόβο της απόρριψης, την αυτολύπιση, την επιθυμία ελέγχου, την κτητικότητα και ένα σωρό άλλα, ξεχασμένα από τα χρόνια. 

Όμως, ποτέ δεν είναι ο άλλος που μας κάνει να ζηλεύουμε ή να θυμώνουμε. Συνήθως εμείς έχουμε κάποιο κρυφό φόβο και πραγματικά είναι πολύ εξελικτικό να αφυπνισθεί, να βγει στην επιφάνεια και να τον αντιμετωπίσουμε μαζί με τον σύντροφο. 

Το καθρέφτισμα πονάει αλλά επιφυλάσσει και μια σπουδαία ανταμοιβή: ξεκαθαρίζουμε μια για πάντα με τον εαυτό μας αν και τι είδος σχέσεων θέλουμε κι αυτό δεν μπορεί παρά να μας κάνει ώριμους και ευτυχισμένους.

Η σύγκρουση
Το επόμενο στάδιο του καθρέφτη είναι η σύγκρουση, με τον εαυτό μας και τον σύντροφο. Κι εδώ οι επιλογές είναι δυο. Η αφήνουμε το σύντροφο να μας πλησιάσει ή κλείνουμε τις πόρτες και τα΄αυτιά μας σε κάθε επιχείρημα. 

Η επιλογή είναι άμεσα εξαρτώμενη από τα δικά μας συναισθήματα: Ο φόβος της απόρριψης θα μας απομακρύνει και η αίσθηση της ασφάλειας θα μας επιτρέψει την διαπραγμάτευση και την ειλικρινή διάθεση να γνωρίσουμε ο ένας τον άλλο.
Ο θυμός
Το μπλοκάρισμα στη σχέση εξαιτίας της ανασφάλειας- θέλει ή δεν θέλει να είμαστε μαζί- προξενεί θυμό και αντιφατικές σκέψεις: Αυτός φταίει, όχι εγώ φταίω, δεν αξίζει, μάλλον εγώ δεν αξίζω. 
Αν μάθουμε να μην εμπιστευόμαστε τις σκέψεις του θυμού, υπάρχει πιθανότητα να προχωρήσει η σχέση, πολύ πιο σταθερά απ΄όσο ξεκίνησε. Αυτό προϋποθέτει αυτοπαρατήρηση, κόπο και πόνο και οι περισσότεροι από μας προτιμούν τη λύση της σχέσης και τους χωριστούς δρόμους στη ζωή.


Δημοσιευμένο άρθρο στην σελίδα μου Selftherapy
Μαρία Λασιθιωτάκη
http://www.en-gr.com

H κάποια............... μέρα δεν θα έρθει ποτέ......!!!

Από τα πιο σοφά πράγματα που έχω ακούσει και φυσικά έχουν να κάνουν και με την δικιά μου ζωή και άποψη μέσα από την εμπειρία μου και το πως βλέπω τα πράγματα τα τελευταία χρόνια, είναι το ότι σχεδόν όλοι οι άνθρωποι ζουν το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους στην 8η μέρα. 

Ετσι μετά από το Σάββατο ( Saturday) και την Κυριακή (Sunday) υπάρχει η Someday ( Η κάποια μέρα). 

Οι άνθρωποι χάνουν στιγμές πολύτιμες και μοναδικές ευκαιρίες επικοινωνίας και αλήθειας με το να ζουν για την Κάποια Μέρα. Αναβάλλουμε πράγματα που θα μπορούσαμε να κάνουμε τώρα προς κάποια χρονική περίοδο στο μέλλον. 
Ζούμε για την κάποια μέρα που υπάρχει λόγω της επανάπαυσης, της βαρεμάρας, της αμφιβολίας και κυρίως του φόβου...Του φόβου να είμαστε παρών στο εδώ και στο τώρα και να ζούμε χωρίς όρια.Αφορμή για αυτό το άρθρο ήταν η συζήτηση που είχα με μία φίλη η οποία μου εξέφρασε το παράπονό της για την μοναξία της και για το ότι δεν την καταλαβαίνουν οι άλλοι αλλά μου υποσχέθηκε ότι αυτό θα αλλάξει σύντομα. Οτι βρίσκεται σε αυτήν την διαδικασία, και κάποια κοντινή μέρα θα το πετύχει. Κάποια μέρα δηλαδή! Το να είσαι παρών και δρων όμως γίνεται μόνο στο εδωτώρα, είναι σαν το τσιγάρο θα έλεγα. Η το κόβεις μαχαίρι ή δεν το κόβεις ποτέ.

Αν θες να κάνεις κάτι, κάντο τώρα και εδώ. Δεν υπάρχει κάποια μέρα αοριστίας, ζήσε την μέρα σου σαν να έιναι η τελευταία σου στιγμή και συμπεριφέρσου στους ανθρώπους και στα πάντα γύρω σου σαν να μην υπάρχουν αύριο, μα ιδίως στον ίδιο σου τον εαυτό σου, σαν να μην είσαι εσύ εδώ αύριο.

Τι θα ήθελες να πείς ή να κάνεις εάν γνώριζες ότι δεν θα είσαι εδώ σαν παρουσία αύριο (ή καλύτερα την επόμενη αμέσως στιγμή) και δεν θα μάθει ποτέ ο άλλος τι ήθελες να μοιραστείς μαζί του αν έφευγες; Τι θα ήθελες να πεις ή να κάνεις αν ο άλλος δεν υπήρχε στην ζωή σου την επόμενη στιγμή; Αν χανόταν για πάντα από την ζωή σου, αν έφευγε από την ζωή; Τι θα ήθελες να πεις ή να κάνεις με τον εαυτό σου αν εσύ έφευγες από την ζωή αύριο; 

Kανείς δεν ξέρει την στιγμή που θα φύγει και η επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπωνείναι πολύ σημαντικό στην εξέλιξή τους. Και πάνω από όλα η επικοινωνία με τον εαυτό. Θες να το κουβαλάς για πάντα μέσα σου αυτό το Someday;

Λειτουργώντας στο εδώ και στο τώρα μπορούν οι στιγμές σου να γίνουν άφοβες και πολύτιμες. Και η ουσία, η επικοινωνία με τους άλλους που είναι καθρέφτης σου να είναι ουσιαστική και αληθινή. Ετσι γίνεται και ουσιαστική και η επικοινωνία με τον εαυτό σου. Ζεις στην ροή και στην αφθονία της ψυχής σου.

Το Someday είναι ένα από τα βαρίδια που δεν αφήνει το αερόστατό σου να πετάξει. Θες να ζεις την ζωή σου έτσι; Και μετά να αναρωτιέσαι όταν οι άλλοι φεύγουν από την ζωή σου σε φυσικό επίπεδο πως θα ήταν αν ζούσες στην επαφή μαζί τους σε ουσία και σε όχι στην κάποια μέρα; 
Μη έχοντας ποτέ χρόνο να είσαι παρών στις μοναδικές στιγμές και μεταθέτοντας την ουσιαστική επικοινωνία σε υποθετικά μέλλοντα χρόνο; Δεν υπάρχει Someday. Yπάρχει μόνο το εδώ και το τώρα. Η ζωή κυλάει μέσα από τα δάχτυλα σαν το νερό...κλείσε τα δάχτυλα και πιες το νερό τώρα. 

Αποφασίζοντας να ζεις την ζωή στο εδώ και τώρα γίνεσαι όλο και πιοσυνειδητός. Οσο περνάει ο καιρός επιλέγω να βιώνω αυτήν την στιγμή μέσα από την παρουσία του παρατηρητή μου. 
Και να μιλώ αυτό που αισθάνομαι, εκφράζομενος και να επικοινωνόντας χωρίς φόβο χωρίς να περιμένω την όποια κάποια μέρα. Μπορείς να είσαι αληθινός και υπερήφανος που αποφάσιζεις να επικοινωνείς την κάθε στιγμή και να την απολαμβάνεις με τον εαυτό σου και με τους συνάνθρώπους σου. Αύριο μπορεί να μην ζεις ή να μην ζουν αυτοί. Γονείς, συγγενείς, σχέσεις, αγαπημένοι και αγαπημένες, φίλοι και φίλες, γνωστοί, περαστικοί...

Ακόμα και αν δεν σε ακούσουν θα έχεις κάνει το καλύτερο και πολλά πράγματα θα μπορούν να είναι διαφορετικά με αυτήν την σωστή και αληθινή επικοινωνία. Θα σε ακούσει πάνω από όλα η συνείδησή σου ότι έπραξες αυτό που είναι πιο κοντά στην ψυχή σου.

Και εξαφάνισες τον φόβο και την κάποια μέρα για πάντα. Είσαι ελεύθερος. Εκεί δεν υπάρχουν ερωτηματικά ούτε κενά. Εκεί σταματάς να μην έχεις ποτέ χρόνο και έχεις χρόνο διαρκώς σε κάθε στιγμή, να γίνεσαι αιώνιος και άπειρος. Γιατί ζείς αυτήν την στιγμή της ψυχής σου και μπορείς να την μοιραστείς με τους άλλους. Αυτό τελικά είναι έρωτας.

Ζεις.