Σάββατο, 18 Ιουλίου 2015

Συνάντηση με το χαρούμενο εσωτερικό παιδί.....!!!!!!!!!

Η ψυχολογία μας διδάσκει ότι οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν τη ζωή, τις διάφορες καταστάσεις, τους ανθρώπους κ.λπ. με τρία διαφορετικά, ανάλογα με την περίσταση, επίπεδα του «εγώ». Μέσα μας, λοιπόν, κρύβουμε ένα «παιδί», έναν «ενήλικο» και έναν «γονιό».

Το «παιδί» αντιστοιχεί στο καινούργιο, στην περιέργεια, στο παιχνίδι. Το παιδί διαθέτει το πλεονέκτημα της αβεβαιότητας. «Διαβάζει» διαφορετικά το ίδιο πράγμα κάθε φορά. Το παιδί καταξιώνει τον ρομαντισμό της επιθυμίας. 

Ο «ενήλικος» λειτουργεί με λογική και υπευθυνότητα. Όσο μεγαλώνει, έχει λιγότερες ερωτήσεις και πράττει μόνο τα αναγκαία. Το πολύ – πολύ να χρησιμοποιεί τον υπαινιγμό, την έμμεση παρατήρηση. Ξεχνά όμως ότι η σημερινή ουτοπία είναι η αυριανή δυνατότητα. 

Τέλος, ο «γονιός» εστιάζει το ενδιαφέρον του στην καθοδήγηση και στην προστασία. Πολλές φορές όμως γίνεται θύμα της βιολογικής του μοίρας: της φθοράς που επέρχεται, όσο περνούν τα χρόνια, μιας φθοράς που δεν του επιτρέπει να παίζει τον ρόλο του πάντοτε εξίσου καλά.

Μπαίνοντας στην εφηβεία και τα αγόρια και τα κορίτσια αρχίζουν να παίρνουν τον εαυτό τους πολύ στα «σοβαρά». Αυτή η συμπεριφορά αντικατοπτρίζεται στα πρόσωπα και στη στάση του σώματός τους. 

Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι στις φωτογραφίες των περιοδικών, που απευθύνονται σ’ αυτή την ηλικία, οι έφηβοι εμφανίζονται με ύφος σκυθρωπό και πρόσωπα συνοφρυωμένα! Βέβαια, αυτός είναι ο τρόπος των εφήβων να δείξουν ότι μεγάλωσαν και απαιτούν από τους άλλους να τους παίρνουν στα σοβαρά. 

Ακριβώς όμως αυτή είναι η κατάλληλη εικόνα για τη σωστή ανάπτυξη της γελαστικής συμπεριφοράς.

Ως παιδιά γελάμε πολύ εύκολα με οτιδήποτε μάς φαίνεται αστείο. Στην εφηβεία, όμως, και στην προσπάθειά μας να δείξουμε ότι μεγαλώσαμε, «ξεχνάμε» να γελάμε, ιδίως με τον εαυτό μας. Αναπτύσσουμε ανελαστικές και απόλυτες συμπεριφορές, συνηθίζοντας αυτό το είδος της σοβαρότητας και ως ενήλικες.

Η γελωτοθεραπεία στηρίζεται κατά ένα μεγάλο ποσοστό στη φύση του παιδιού, κι αυτό, σε πρακτικό επίπεδο, σημαίνει ότι με τη γελωτοθεραπεία μαθαίνουμε να χρησιμοποιούμε τις ψυχονοητικές ικανότητες του παιδιού. 

(Ξανα)θυμόμαστε την παιδικότητα. Μαθαίνουμε να παίζουμε με τη ζωή. Απελευθερώνοντας το παιδί που κρύβουμε μέσα μας – ή μήπως υπερπροστατεύουμε; – αυτομάτως φανερώνονται τα άδικα και τα δίκαια «πρέπει» της ζωής μας ως ενήλικες. Δίνοντας βάση στα δίκαια «πρέπει» θα κερδίσουμε σε σοβαρότητα, χωρίς την αρρώστια της σοβαροφάνειας.

Με αυτόν τον τρόπο ξεμπλοκάρεται κι ο ταλαιπωρημένος «ενήλικος» αλλά κι ο «γονιός», που είναι χαμένος μέσα σε ανούσιες προστατευτικές και καθοδηγητικές συμπεριφορές.

Οι J. Laplanche και J.B. Pontalis στο Λεξικό της Ψυχανάλυσης και στο πλαίσιο της προσπάθειάς τους να αναλύσουν τον Φρόιντ αναφέρουν γι’ αυτόν πως πίστευε και επέμενε ότι το παιδικό παρελθόν του κάθε ανθρώπου παραμένει μέσα του και μάλιστα άφθαρτο. Ο πρώτος αυτός ψυχισμός του ατόμου διατηρεί πάντα την ικανότητα της παλινόρθωσης.

Προσωπικά, έχω πολύ σοβαρούς λόγους να πιστεύω πως είναι «στο χέρι μας» να κινητοποιήσουμε αυτή την παλινόρθωση της παιδικότητάς μας. Η κατά βούληση ενεργοποίηση της παιδικότητάς μας έχει αποδειχθεί, στην πράξη, μία πολύ γόνιμη αντίδραση, σε αντίθεση με την βεβιασμένη συμπεριφορά στο πλαίσιο της οποίας… μιμούμαστε τα παιδιά.

Το μόνο λοιπόν που χρειάζεται είναι να βρούμε το θάρρος για να γελάσουμε! Μπορούμε να αποτελέσουμε την έκπληξη για εμάς, για τους φίλους μας, τους συγγενείς μας, τα παιδιά μας, τους συναδέλφους μας.

Αυτή η «έκπληξη» δικαιώνει την άποψη ότι: «Δεν γερνάμε επειδή τα χρόνια περνούν, αλλά επειδή τα αφήσαμε να περάσουν».

Αν αυτό φαίνεται σε κάποιους μια επιπόλαιη και καθόλου σοβαρή άποψη και στάση ζωής, ας σκεφτούν ότι τα παιδιά μαθαίνουν τη ζωή και την κοινωνικοποίηση μέσα από το παιχνίδι.

Τα δικά μας ενήλικα «παιχνίδια» έχουν να κάνουν με τις διαπροσωπικές σχέσεις, με επαγγελματικούς προβληματισμούς, με απώλειες αγαπημένων προσώπων και λοιπά σοβαρά θέματα.

Μαθαίνοντας να παίζουμε με τον πόνο μας κυρίως, μαθαίνουμε συγχρόνως και πότε αυτός ο πόνος αξίζει να σταματήσει. Μετά, μπορούμε να αισιοδοξούμε χωρίς φόβο, θυμό ή «απορίες». «Βρες χρόνο να είσαι παιδί», γράφει ο Γιάννης Ρίτσος, «για να νιώσεις αυθεντικά ανθρώπινος».

Πηγή Προέλευσης
Γραμμένο από τον Αλέξανδρο Λουπασάκη
Γιατρό Βελονισμού & Ολιστικής Θεραπευτικής
Δημιουργό του ψυχοσωματικού προγράμματος “Χαρούμενη Φυσική Ιατρική”
Συγγραφέα του βιβλίου Γέλιο, η καλύτερη θεραπεία (Εκδόσεις Κέδρος)
Τηλ: 210 8219278 – Κιν: 6978 328888

(H επιμέλεια και ή αναδημοσίευση του άρθρου είναι μια προσφορά από το φιλανθρωπικό μη κερδοσκοπικό και μορφωτικό σωματείο Αρμονική Ζωή, Γρίβα 23, Χαλάνδρι – 210 6818220, 210 6818151)

Προσοχή: H σωματική και ψυχολογική σας υγεία είναι αποκλειστικά δική σας ευθύνη. Πάντα να συμβουλευθείτε τον γιατρό σας πριν εφαρμόσετε οποιαδήποτε τεχνική ή μέθοδο.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου