Κυριακή, 22 Οκτωβρίου 2017

Εργαλεία Υπέρβασης...Άκρως Βοηθητικό...!!!!

Αυτό που αλλάζει με την εξέλιξη, με την Πνευματική Ανάπτυξη, ή Επέκταση της Συνείδησης, όπως κι αν το πούμε, είναι το ίδιο πράγμα, είναι η αυξανόμενη ταχύτητα, με την οποία περνάμε μέσα μας, κάποια στάδια επανατοποθέτησης μας, από το «Εγώ», που δεν είναι ο Πραγματικός Εαυτός μας, σε αυτό που Είμαστε ως Συνειδήσεις, απαλλαγμένο, από τις ταυτίσεις και τους επηρεασμούς των υλικών μας, περιοριστικών φορέων.

Το Επόμενο Τελικό Βήμα, Είναι Να Μην Υπάρχουν Καν, Αυτά Τα Στάδια...

Τότε, Έχουμε Αποκολληθεί Πλήρως Και Είμαστε... Ζούμε Μόνιμα, την Αληθινή μας Φύση. 

Άρα, δεν αισθανόμαστε ποτέ ξανά, ότι «βγαίνουμε» από την κατάσταση του Εαυτού μας... Είμαστε Αυτό. 

Οπότε, μένουμε ανεπηρέαστοι και από οτιδήποτε εξωτερικό, το οποίο και θα ήταν ικανό, να μας κάνει να ταυτιστούμε μαζί του, πιστεύοντας, πως είμαστε αυτή η ταύτιση, χαμένοι μέσα σε αυτήν, ως την ταυτότητα μας. 

Κι όλα τα παραπάνω, ενώ εξακολουθούμε να ζούμε κανονικά στο υλικό πεδίο, εντός ενός υλικού φορέα, μία καθημερινή, φυσιολογική ζωή, με ότι αυτή συμπεριλαμβάνει... (Εξάλλου, είναι μόνο ένα ρουχαλάκι, το σώμα μας, κι αυτό για να μπορούμε, να βρισκόμαστε εδώ, και δεν έχει βεβαίως να κάνει, με το ότι μόνο αυτό είμαστε…)

Δεν είναι όμως κάτι απλό, ούτε και τόσο εύκολο, όσο μπορεί να ακουστεί.

Πρόκειται, Για το Συνολικό Δρόμο και Τρόπο Ζωής, τον Οποίο και Τιθέμεθα κάποια στιγμή, Όλοι οι Άνθρωποι, να Επιλέξουμε Συνειδητά, να Βαδίσουμε.

Χρειάζεται, Πραγματική Εργασία και Σοβαρότητα, Για να Λειτουργούμε Κατά Αυτόν τον Τρόπο... 

Και φυσικά Αφιέρωση, όπως και Πραγματική Προσπάθεια, ώστε να Επιτευχθεί Τελικά, Αυτός ο Στόχος. 

Με λίγα λόγια η Εργασία, για την οποία συζητάμε, πρέπει να φτάσει να είναι, το σημαντικότερο πράγμα στη ζωή μας, ώστε κάθε μας στιγμή, λεπτό και δευτερόλεπτο, να αφορά... την Εκπαίδευση και Επίγνωση μας.

Έτσι μαθαίνουμε, όπως είπαμε ήδη, στάδια που είναι απαραίτητα, αναγνωρίζοντάς τα πρώτα ξεχωριστά, και κατόπιν, εργαζόμενοι με αυτά, ώστε, να τα συνθέσουμε μέσα μας, για να μπορούμε έχοντας τα, ως «Εργαλεία» να αντιμετωπίζουμε, τα πάντα στη ζωή μας.

Τα στάδια αυτά αφορούν, το να καταφέρνουμε (θέτοντάς τα σε εφαρμογή, σε οτιδήποτε συμβαίνει στη ζωή μας), να υπερβαίνουμε την κάθε απογοήτευση, τον κάθε πόνο, το κάθε βάσανο κ.λ.π... Επανερχόμενοι στην κατάσταση, της πλήρους αποστασιοποίησης, από πράγματα, ανθρώπους και καταστάσεις, που μας επηρεάζουν άμεσα...

Γιατί ο επηρεασμός από αυτά, που μας συμβαίνουν στη ζωή μας, είναι που «μας βγάζει», από την φυσική κατάσταση της Ύπαρξης, που είναι η Ψυχική Γαλήνη, Ισορροπία κι Ευτυχία, και όχι αυτά καθ’ αυτά, τα γεγονότα.

Τα στάδια που προαναφέραμε, αφού τα συνθέτουμε, στα πρώτα μας βήματα, ως τρόπο αντιμετώπισης, μαθαίνουμε πως φέρνουν ποθητά αποτελέσματα, μέσα σε χρόνια, ή και μήνες. 

Κατόπιν, όπως είπαμε, μειώνεται ο χρόνος εφαρμογής τους, έτσι, καθώς συνεχίζουμε να τα λειτουργούμε, χρειάζονται μέρες για να δουλέψουν, μέχρι κάποια στιγμή, φτάνουν να λειτουργούν μέσα μας ακαριαία, πριν το ολοκληρωτικό λιώσιμο, στον Έναν Εαυτό, που είναι και η τελική Αυτοπραγμάτωση μας, επί της Γης…

Τι Κάνουμε Λοιπόν; 

«Εκπαιδεύουμε» τον εαυτό μας σε αυτά, μαθαίνοντάς τα, ώστε να φτάσουν, να λειτουργούν αυτόματα μέσα μας... Η εργασία είναι αυτή, που μειώνει τελικά, τον χρόνο αποτελεσματικότητας τους, και φτάνουν να διεξάγονται ακαριαία.
                        
Τα στάδια αυτά, αφορούν την Αποστασιοποίηση μας, από το Φαινόμενο Κόσμο, (με τον συνήθη τρόπο σκέψης, των ανθρώπων περί σωστού και λάθους, και τις δικές μας φοβίες), και από τα Συναισθήματα, που προκαλούνται εξαιτίας τους... τα οποία και μας βασανίζουν, καθώς και την Αποστασιοποίηση, από τις Σκέψεις τις Δικές μας, που Δημιουργούνται, από αυτά τα Συναισθήματα.

Διότι οι σκέψεις, είναι το μεγαλύτερο μας βάσανο τελικά... οπότε, μόνον αν απομακρυνθούμε από αυτές, υπάρχει ελπίδα, να δούμε καθαρά. 

Οι Σκέψεις Υπάρχουν... Εμείς Θα Μάθουμε, Να Μην Τις Βλέπουμε… 

Γιατί τελικά, απλώς συλλαμβάνονται από εμάς και τις αντιλαμβανόμαστε, δίνοντας τους, την πρωτοκαθεδρία στη ζωή μας. Κι αυτό, γιατί δεν έχουμε στο ελάχιστο αναπτύξει, κανέναν έλεγχο επάνω τους. 

Αυτό σημαίνει, πως κολλάνε «γάντι» στο κάθε υπάρχων, δυσάρεστο συναίσθημα, και καταφέρνουν τελικά, να το διογκώνουν αρνητικά, ακόμα περισσότερο, με αποτέλεσμα σε ψυχολογικό επίπεδο, να βαδίζουμε, από το κακό στο χειρότερο... 

Τόσο, που φτάνουμε να παραδινόμαστε πλήρως, στην αρνητικότητα αυτή, παραμένοντας απαθείς μέσα της, «κατεβάζοντας» τελικά τα ρολά απογοητευμένοι, παύοντας ακόμα και να έχουμε την παραμικρότερη διάθεση, να προσπαθήσουμε να ανατρέψουμε, την όλη αυτή κατάσταση.
Τα Στάδια Λοιπόν, Που Μαθαίνουμε Και Κατόπιν, Τιθέμεθα Να Συνθέσουμε, Και Να Μάθουμε Να Λειτουργούμε Με Αυτά, Είναι Τα Εξής:

1. Σε ένα γεγονός, που εμπλεκόμαστε συναισθηματικά, αυτόματα μας δημιουργούνται, δυσάρεστα συναισθήματα, τα οποία λειτουργούν αντανακλώμενα, (δεν έχουμε, κανέναν έλεγχο επάνω τους). 

Αυτό, που εμπλέκεται όμως τελικά, είναι το Εγώ μας, όχι η Πραγματική μας Ύπαρξη... Αυτό Δεσμεύεται, αυτό Καταπιέζεται (και καταπιέζει), αυτό Απαιτεί, αυτό Προσδοκά, αυτό Ψάχνει…

2. Μαθαίνουμε, να μην «γυρίζουμε» την πλάτη, σε αυτά τα συναισθήματα, αλλά, να τα αντικρίζουμε κατάματα.

3. Αντικρίζοντας τα κατάματα, ανακαλύπτουμε πως η δυσαρέσκεια μας, έχει προκύψει, από κάποιο πιστεύω μας. Κάποια δηλαδή πεποίθηση μας, είναι που ευθύνεται, η οποία αφορά, έναν προγραμματισμό μας, που ισχύει για μας, σαν κανόνας... Αυτός αποτελείται, από συγκεκριμένες προϋποθέσεις, για να είμαστε καλά, που τις έχουμε οι ίδιοι, αρχικά ορίσει. 

Αυτές ακριβώς οι προϋποθέσεις, είναι οι συγκεκριμένοι «όροι» για να είμαστε «κάποτε», σε ένα μέλλον που ποτέ δεν έρχεται, ευτυχισμένοι...

Όταν κάτι λοιπόν εξωτερικό, δεν είναι εντός των ορίων μας, ή ανατρέπει τον κανόνα που έχουμε βάλει, (στις συναναστροφές μας, με τους ανθρώπους και τα γεγονότα)... Αυτόματα το Πρόγραμμα(επαναλαμβάνουμε, που οι ίδιοι θέσαμε), μας προκαλεί δυσάρεστα συναισθήματα, ακριβώς γιατί... δεν είναι ίδιο, με τους όρους που βάλαμε.

Σαν Να «Προδίδουμε», Αυτό Που Υποσχεθήκαμε, Να Ισχύει Για Μας... Δεν προχωρά όπως το ορίσαμε, και γι’ αυτό ακριβώς και πονάμε, με ότι τελικά μας συμβαίνει. (Οι προσδοκίες μας, ήταν άλλες…). 

4. Μαθαίνουμε, πως πρέπει λοιπόν να εκπαιδευτούμε, στο να ψάξουμε όλους αυτούς τους Προγραμματισμούς, σε κάθε μας δυσαρέσκεια. Ποιοι οι Προγραμματισμοί μας, (πεποιθήσεις), δεν μας βγήκαν, όπως περιμέναμε και τώρα πονάμε; 

Εδώ... είναι αυτό που λέμε, τα πάντα τα γυρίζουμε μέσα μας, και δεν φταίει ποτέ κανείς... έξω από εμάς, για την ευτυχία ή δυστυχία μας. 

Μπορεί να είναι (και είναι, τις περισσότερες φορές) Προγραμματισμοί που «φορτωθήκαμε», ως δικές μας πεποιθήσεις, απ’ ότι μας δίδαξαν.

Πράγματα, που «δεν τα διαλέξαμε οι ίδιοι», γιατί δεν μας άφησαν, αλλά ούτε και μας έμαθαν, πως είναι αναγκαίο, το να κρίνουμε εσωτερικά, εμείς μέσα μας, την ορθότητα τους, πριν τα πιστέψουμε και τα κάνουμε δικές μας αλήθειες. 

Αλλά Εδώ Κρύβεται, Μια Πολύ Πικρή Ιστορία... Όλοι, Αυτό Κάνουμε: Πιστεύουμε πράγματα, που έτσι τα βρήκαν και οι προηγούμενοι από εμάς, οι οποίοι μας τα δίδαξαν, και τυφλά, όλοι μας τα πιστεύουμε, αλλά και τα ακολουθούμε... πάππου προς πάππου… 

Σόι Πάει Το Βασίλειο… Σόι Και Η Δυστυχία Μας…

Αλλά μπορεί και να είναι και Προγραμματισμοί, από καθαρά προσωπικές, διαστρεβλωμένες καταχωρήσεις, δικές μας. Κατά αυτόν τον τρόπο δημιουργήθηκαν, απλά και μόνο για να προστατευτούμε, από αυτόν τον κόσμο, που όμως, μας καθιστά συνεχώς αμυνόμενους, διαχωρισμένους, και τόσο μα τόσο, απελπιστικά μόνους… 

Η βαθιά ουτοπία εδώ, βασίζεται σαφώς, στο ότι συνεχώς κινδυνεύουμε, από τα πάντα, και πρέπει να κάνουμε κάτι, για να αμυνθούμε, ή να προστατευτούμε. (Με όποιον τρόπο, νομίζει ο καθένας). 

Όλο αυτό βεβαίως, εξαιτίας, της Απουσίας της Θεϊκότητας, από τη ζωή μας... Οι περισσότεροι πιστεύουν, πως ο Θεός, έχει πραγματικά εγκαταλείψει, αυτόν τον τόπο… 

Χωρίς Βεβαίως Να Αντιλαμβάνονται, Πως Η Εγκατάλειψη, Χρόνια Τώρα... Έχει Πραγματοποιηθεί Από Τους Ίδιους... Γι’ Αυτό Ακριβώς, Και Δεν Τον Αναγνωρίζουν Πουθενά…
5. Μαθαίνουμε, πως αυτό που θα αντικρίσουμε, από τον κάθε Προγραμματισμό μας, 99% δεν θα μας αρέσει... Και δεν θα μας αρέσει, γιατί μας βγάζει από την Ωραιοποιημένη Εικόνα, που έχουμε για τον εαυτό μας... 

Μας Βγάζει, Απ’ το Παραμύθι Μας. 

Γιατί αν δούμε καθαρά, δεν θα’ χουμε πλέον καμία «δικαιολογία», για να συνεχίσουμε, με τον ίδιο τρόπο… 

6. Μαθαίνουμε, πως αυτά που δεν θέλουμε να αντικρίσουμε, αφορούν πληροφορίες για το «Εγώ» με το οποίο, είμαστε ταυτισμένοι. Αυτός θεωρούμε, ό,τι είναι ο εαυτός μας! 

Ναι, Όμως το «Εγώ» Πάντα Δίνει, Περιμένοντας Αντάλλαγμα... Απαιτεί, Είναι Εξαρτημένο Από Ανθρώπους, Καταστάσεις Και Πράγματα... Ψεύδεται, Φοβάται, Θέλει Να το Παίζει Ανώτερο, Νιώθει Διαχωρισμένο, Από Όλους Και Όλα, Ενώ, Συγκρίνει Συνεχώς Τον Εαυτό Του, Με Κάτι Καλύτερο Και Γι’ Αυτό, Νιώθει Πάντα Μειωμένο, Δεν Αισθάνεται Ικανό, Να Δώσει ή Να Λάβει Αγάπη, Νιώθει Τεράστια Μοναξιά, κ.λ.π, κ.λ.π, κ.λ.π.

Αυτό Σημαίνει Τελικά, Πως Μας Μπλέκει Και Μας Καθιστά Δυστυχείς, Παρά Μας Ευχαριστεί...

Αντιλαμβανόμαστε δηλαδή, πως η δυστυχία μας, οφείλεται ξεκάθαρα, σε αυτό το «Εγώ», που είναι άρρηκτα συνυφασμένο, με την περιοριστική σκέψη, με την οποία λειτουργούμε. 

Όλα Σε Κουτάκια Και Κανόνες... Τα Πάντα Προβλέψιμα Και Εντός Οριοθετήσεων. 

Τελικά, Παύουμε με αυτή την Λειτουργία Μας, να Είμαστε Ελεύθεροι. 

Κανείς άλλος Ποτέ, Δεν μας Φυλακίζει, παρά Εμείς οι Ίδιοι τον Εαυτό μας, γιατί Αρκούμαστε με Ψίχουλα… 

7. Μαθαίνουμε πως το «Εγώ», είναι ακριβώς για να δούμε, όχι τελικά «Τι Είμαστε», όπως οι περισσότεροι νομίζουν, και αυτό βαφτίζουν Αυτογνωσία, αλλά τι έχουμε φτάσει, να Εκδηλώνουμε ως Εαυτό... δηλαδή Ταυτιζόμενοι με τα Πάντα, τι έχουμε φτάσει να Πιστεύουμε, ότι Είμαστε. 

Αλλά «Δεν Είμαστε» όλα αυτά, που μας ενοχλούν. (Το «Εγώ», που θαρρούμε εαυτό μας)... 

Άρα, δεν είναι τόσο δυσάρεστο, το να «ξεμπροστιάζουμε» τελικά, το Εγώ μας. 

Το θέμα είναι ότι δεν έχουμε διανοηθεί, τι άλλο μπορεί να ισχύει για εμάς, πέραν της μιζέριας, που έχουμε συνηθίσει... 

Έλα Όμως, Που Αν Δεν Την Αποποιηθούμε, Ποτέ Δεν Θα Μάθουμε… 

8. Μαθαίνουμε λοιπόν, πως νιώθουμε άσχημα τελικά, και δεν έχουμε κανένα απολύτως ψυχολογικά, ηθικά, διανοητικά, αισθαντικά κέρδος, όταν είμαστε ταυτισμένοι, με το «Εγώ»... 

Ανασφάλεια, Φόβο, Παρεξηγήσεις, Ανισορροπία, Μόνιμα Μπερδέματα κ.λ.π, Είναι, Τα Μόνα Αποτελέσματα, Που Φέρνει. 

Όταν αυτό το αλλάξουμε, επειδή ακριβώς πιστέψουμε, Πως Είμαστε Κάτι Άλλο, τότε πραγματικά, θέλουμε να βγάλουμε, όλα τα άπλυτα του στη φόρα, κι αυτό για να ελευθερωθούμε, επιτέλους!

Βλέπουμε λοιπόν, από την εκδήλωση του Εγώ, όλα όσα πρέπει να αποφεύγουμε, ως «Τοξικά», για τον Εαυτό μας... Ακριβώς Γιατί Δεν Είναι, Η Αληθινή Μας Ταυτότητα!

9. Μαθαίνουμε, πως Αυτογνωσία είναι, να Μάθουμε τις Λειτουργίες του «Εγώ», να μάθουμε πώς να το υπερβούμε, και κατόπιν να μπορέσουμε, να αντιληφθούμε, να γνωρίσουμε και να ζήσουμε... Τι Υπάρχει Πιο Πέρα... Όπως, Και Να Υπερβούμε, Ακόμα Και Αυτό Το Στάδιο...

10. Μαθαίνουμε, πως η Ευτυχία, είναι στη Φύση μας... Κι όσο δεν είμαστε ευτυχισμένοι, σημαίνει, πως δεν είμαστε στο Αληθινό, γιατί κάτι δεν βλέπουμε. 

Γιατί ανακαλύπτουμε, πως τελικά είμαστε δυστυχείς, παρόλο, που όλα τα κάναμε κατά γράμμα, όπως μας τα δίδαξαν... 

Αλλά αυτό, δεν ήταν αρκετό, για να νιώθουμε καλά... 
Από μόνο του δείχνει, πως κάτι δεν πάει καλά, δεν το βλέπουμε; 

Άρα, όπως μας Έμαθαν να Λειτουργούμε και Αυτό Αναπαράγουμε, Μόνο Κακό, Εξακολουθεί να Μας Κάνει...

11. Μαθαίνουμε αντίθετα, πως Είμαστε ο Εαυτός μας, ακριβώς όταν αισθανόμαστε αγαλλίαση, μέσα μας... Αυτός είναι ο Δρόμος! 

Χωρίς Όρια Όμως Και Όρους... 

Και χωρίς, να το «παίζουμε» οσιομάρτυρες, προσφέροντας τον εαυτό μας, ως λεία στους αετονύχηδες, για να αποδείξουμε, πόσο άξιοι είμαστε! 

Κι αυτό, ένα «Εγώ» είναι... Χρειάζεται Διάκριση.

Γιατί Ακόμα Και Το Να Κάνουμε, Κακό Στον Εαυτό Μας, Για Χάρη Των Άλλων, Κι αυτό, Δεν Είναι Ισορροπημένο. 

Δεν Ήρθαμε, Να Σώσουμε Κανέναν... 

Τον Εαυτό Μας, Ήρθαμε Να Σώσουμε, Και Να Σπείρουμε, Με Τα Βιώματά Μας Και Τις Πράξεις Μας, Που Τα Ακολουθούν... Τον Σπόρο... Σε Όσους Επίσης, Θέλουν Να Σωθούν, Μόνοι Τους. 

Ο Δρόμος, Είναι Ατομικός... Οι Μονάδες Συνεργάζονται. 

Μαθαίνουμε στον κόσμο, να μάθει να ψαρεύει, για να’ χει ψάρια, για πάντα... Δεν προσφέρουμε, μόνιμα τα ψάρια μας, στερώντας από τον εαυτό μας... λιμοκτονώντας. (Αν και θα χρειαστεί, κάποιες στιγμές σποραδικά, να γίνει κι αυτό, αν γνωρίζουμε, γιατί το κάνουμε…) 

12. Μαθαίνουμε, πως υπάρχει μέσα μας, μία Ανώτερη Ηθική, που υπερβαίνει, όλους τους Ανθρώπινους Νόμους και Κανόνες... Και αναβλύζει από μέσα μας, αφού έχουν τοποθετηθεί, στην ορθή τους Διάσταση τα πράγματα, όσων αφορούν το Υποσυνείδητο, (τις κρυφές, καταχωρημένες μας πεποιθήσεις), το «Εγώ», (με την υπέρβαση της Σκέψης), και το Βίωμα, της Πραγματικής Ύπαρξης Μας.

13. Μαθαίνουμε, πως πρέπει να αγωνιστούμε, για να εκφράσουμε αυτό, που μας κάνει να νιώθουμε καλά, γιατί και εγωιστές, θα μας αποκαλέσουν (όλοι όσοι παραμένουν, δυστυχείς και εξαρτώμενοι, μια και «χαλάμε» την πιάτσα, και συνάμα τους υπερτονίζουμε, την δική τους δυστυχία, που παραμένουν σε αυτή, ενώ εμείς δείχνουμε κάτι, που δεν μπορούν να επιτρέψουν, να συμβαίνει)... 

Και Χρειάζεται Να Βάλουμε, Όλη, Τη Δύναμη Θέλησής Μας, Για Να Μην Παρασυρόμαστε Συνεχώς, Έξω Από Τον Εαυτό Μας... 

14. Μαθαίνουμε, πως ο κύριος λόγος που είμαστε καλά, είναι ακριβώς γιατί, μπορούμε να βλέπουμε το Εγώ μας, (απέδωσε η εργασία μας, με τις σκέψεις, και τις κρυμμένες καταχωρήσεις, οι οποίες και κατανοήθηκαν, και γιατρεύτηκαν οι πληγές, που είχαν προκαλέσει)... 

Και Μπορούμε Να Αναγνωρίζουμε Πλέον, Πως Να Ελευθερωθούμε Χρησιμοποιώντας... Την Βούλησή Μας.

15. Μαθαίνουμε πως, συνειδητοποιώντας και κατανοώντας, τις διαστρεβλώσεις του Εγώ, (τα κακώς κείμενα του), το κάνουμε, από τη θέση αυτού, που Πραγματικά Είμαστε. 

Αν Δεν ήμασταν, Έξω από το Εγώ, Δεν θα Μπορούσαμε, Να το Δούμε... Αυτό Πρέπει, Να Συνειδητοποιήσουμε. 

Ότι καταφέραμε, να αποστασιοποιηθούμε από αυτό, γι’ αυτό και το βάζουμε απέναντι, διαπιστώνοντας... σε τι φυλακή, μας κρατούσε η λειτουργία του, όλα τα προηγούμενα χρόνια, της ζωής μας. 

16. Και Μαθαίνουμε, να Εμβαθύνουμε Εντός... Κάθε μέρα και πιο πολύ... Κάθε μέρα και πιο βαθιά... Κι έτσι, Πορευόμαστε…

17. Μαθαίνουμε τέλος, να απολαμβάνουμε τη θέση αυτού, που Είμαστε, γιατί βιώνουμε πλέον μόνιμα, (ή το μεγαλύτερο μέρος, της ημέρας), και χωρίς πια τις ενοχές, που κι αυτές τις εξαλείψαμε, το δικαίωμα στα νιάτα, τη φρεσκάδα και την ευτυχία... που κάθε άνθρωπος, θα έπρεπε να απαιτήσει, να αγωνιστεί και να ζήσει. 

Όπου Κι Αν Είμαστε, Είμαστε Στο Σπίτι Μας…

Στην αρχή όπως είπαμε, τα βήματα αυτά τα ζούμε, ένα-ένα και αργά-αργά. 

Σιγά σιγά, φτάνουν να γίνονται ακαριαία, κάθε στιγμή στη ζωή, οποιουδήποτε ανθρώπου, βαδίζει αυτόν το Δρόμο. 

Έτσι, αντιμετωπίζοντας, ένα ονομαζόμενο «πρόβλημα» σε κλάσματα δευτερολέπτου, ακριβώς επειδή μας είναι γνώριμη, όλη αυτή η διαδικασία, τα βήματα διεξάγονται, όλα μέσα μας ακαριαία... Να η Εξέλιξη... 

Να είμαστε ευτυχείς τελικά, και να μην φεύγουμε ούτε ίντσα, από τον Εαυτό μας. Έχοντας, τη Διαισθητική Αντίληψη βεβαίως, για οδηγό μας, (τον Εσώτερο Εαυτό), και όχι το μυαλό μας, που λειτουργεί με το Εγώ. 

Το Μυαλό Τότε, Χρησιμοποιείται... Και Γίνεται, Ένας Υπέροχος Σύμμαχος. Έχει Πάψει Να Είναι, Εμπόδιο και Εχθρός...

Αξίζει να σημειωθεί, πως καθώς τα στάδια, γίνονται Ένα με Εμάς, εμπλουτίζονται και τα ίδια... 

Έτσι, είναι τελείως διαφορετικά σε ποιότητα, σε σχέση με την αρχή, όπως, και η αποσαφήνιση των πληροφοριών, που μας παρέχουν, για την ύπαρξη μας... 

Όλα Προχωράνε... Τίποτα Δεν Μένει Στατικό... Τα Πάντα Εξελίσσονται. 

Δεν μεταφέρεται, απλά μια γνώση, στο επόμενο στάδιο. 

...Και η γνώση αυτή, εμφανίζεται και η ίδια φρέσκια, ανανεωμένη, άρα καινούρια. Δεν είναι μνήμη, την οποία κρατάμε και πρέπει να θυμηθούμε... Είναι Ζωή... Βαδίζουμε Με Τη Ζωή Και Την Ροή Της... μιας και Είμαστε μέρος της.

Γι’ αυτό λέμε, να παρατηρούμε τον εαυτό μας... 
Για όλα, τα παραπάνω... 

Με την Παρατήρηση, Mε Την Γνώση, Την Ανακάλυψη Του Τι Κάνουμε, Ποια Είναι Τα Πραγματικά Μας Κίνητρα, Τι Επιδιώκουμε, Τι Φοβόμαστε, Γιατί, Τι Μας Φταίει... Και Εκατομμύρια Άλλα Πράγματα, Που Αποτελούν, Την Γκάμα Ενασχόλησης, Με Το Πολύπλοκο Αυτό Και Υπέροχο Πλάσμα... Που Ονομάζεται Άνθρωπος!

Κάθε Φορά, Και Πιο Πέρα.
Κάθε Φορά, Και Πιο Βαθιά.
Κάθε Φορά, Και Πιο Ψηλά.

Χωρίς Ποτέ, Να Υπάρχει Τέρμα…
Η Εξέλιξη Της Ζωής Του Άπειρου…




Το μυαλό της γυναίκας μετά τα 40 είναι ο πιο Ισχυρός και θαυμάσιος υπολογιστής της φύσης…!!!!

Ο εγκέφαλος μια γυναίκας που έχει περάσει τα 40 είναι υπέροχος, θαυμάσιος. Κάθε χρόνος που περνάει από τη ζωή της βελτιώνει τις νευρωνικές της συνδέσεις, κάτι που σημαίνει νέος τρόπος σκέψης, καινούργια συναισθήματα, πρωτόγνωρα ενδιαφέροντα.

Όπως γνωρίζουμε, καθώς ο εγκέφαλος υφίσταται αλλαγές κατά τη διάρκεια της ζωής, η πραγματικότητα μιας γυναίκας δεν είναι τόσο σταθερή όπως η πραγματικότητα του άνδρα.

Με αυτή την έννοια, λένε ότι η νευρολογική πραγματικότητα ενός άνδρα είναι σαν ένα βουνό που ανεπαίσθητα αποσυντίθεται και χάνεται μέσα σε παγετώνες, μέσα στον χρόνο, μέσα στη γη καθώς διαταράσσεται από τις τεκτονικές κινήσεις. Ωστόσο, η πραγματικότητα της γυναίκας μοιάζει περισσότερο με τις καιρικές συνθήκες : αλλάζει συνεχώς και είναι δύσκολο να την προβλέψεις.

Ως εκ τούτου, εάν ο εγκέφαλος της γυναίκας μπορεί να αλλάζει κάθε εβδομάδα, φανταστείτε τι μπορεί να γίνει σε μια ολόκληρη ζωή, λαμβάνοντας υπ΄όψιν και τις ορμονικές αλλαγές.

Γυναίκα πάνω από τα 40! Είναι μια μαγεία.
Συνήθως, το κατώφλι των 40 ετών είναι ένα περίεργο συναισθηματικό στάδιο∙ βρισκόμαστε στο μεταίχμιο δύο γενεών, καθώς συνειδητοποιούμε το εφήμερο της ζωής. Όπως λοιπόν ήταν αναμενόμενο, εμείς οι γυναίκες στο κατώφλι της 4ης δεκαετίας αμφισβητούμε όλα αυτά που μας έφεραν εδώ που είμαστε σήμερα!

Έτσι, προσπαθούμε να συμφιλιώσουμε τις ευθύνες μας αναλαμβάνοντας ορισμένα ρίσκα, κι έτσι να ανακαλύψουμε το μαγικό μονοπάτι που θα μας οδηγήσει σε εκείνα τα όνειρα που χάσαμε λόγω των καταναγκαστικών και συναισθηματικά εξαντλητικών απαιτήσεων και καταστάσεων.

Ομοίως, όσο μεγαλώνουμε, η ομίχλη διαλύεται και αντικρίζουμε πλέον ό,τι δεν μπορέσαμε να δούμε κάποτε. Η καρδιά μας αρχίζει να χτυπά στον ρυθμό ενός απόμακρου τύμπανου, σαν ένας απόκοσμος μαγικός θίασος, ένας αλλόκοτος ήχος που ξαφνικά μας προσεγγίζει και κατακλύζει το είναι μας.

Ο παλμός του γυναικείου εγκεφάλου!
Ενδεχομένως οι ορμόνες να διαμορφώνουν ένα μεγάλο μέρος της γυναικείας πραγματικότητας, ενώνουν τα βιώματα της γυναίκας με τις αξίες και τις επιθυμίες της. Ο εγκέφαλος της γυναίκας πάνω από τα 40 είναι μια καθαρή αντανάκλαση όλων εκείνων που είναι σημαντικά στην καθημερινότητά της.

Σε κάθε περίπτωση, ο εγκέφαλος δεν είναι μόνο ένας προικισμένος, τέλειος μηχανισμός γνώσης∙ αυτό σημαίνει ότι παρά τη δύναμη της βιολογίας, η προσωπικότητα και η συμπεριφορά μας προσαρμόζονται στον δικό μας κόσμο.

Γενικά, ο γυναικείος εγκέφαλος παίρνει αποφάσεις σχετικά με αξίες που προωθούν την επικοινωνία και τη σχέση. Οπότε η δομή, η λειτουργία και η χημεία μίας γυναίκας επιδρούν στην διάθεσή της, στον τρόπο σκέψης, στα επίπεδα ενέργειας, στο σεξουαλικό κίνητρο, τη συμπεριφορά της και τη γενικότερη ευμάρειά της!

Κι αν θέλουμε και την άποψη της επιστήμης, ο ψυχίατρος αναφέρει ότι, ο γυναικείος εγκέφαλος διαθέτει τρομακτικές και μοναδικές δεξιότητες – θαυμάσια λεκτική ευελιξία, δεξιότητα να συνδέεται με άρρηκτους δεσμούς φιλίας, μια σχεδόν ψυχική αύρα να διαβάζει πρόσωπα και τόνο φωνής ανιχνεύοντας συναισθήματα και νοητικές καταστάσεις αλλά έχει και την ικανότητα να εξουδετερώνει τις συγκρούσεις!

Η δύναμη των θηλυκών ορμονών να αλλάξουν τον κόσμο!
Ίσως φαίνεται αινιγματικό, αλλά είναι λες και το βιολογικό της ρολόι της χτυπάει το καμπανάκι για να την ειδοποιήσει ότι πρέπει να αρχίσει να φροντίζει τον εαυτό της και να τον ικανοποιεί. Αυτό το στάδιο ψυχολογικής ανάπτυξης καθοδηγείται από μια βιολογική πραγματικότητα, αυτή ενός εγκεφάλου που ξεκινά το τελευταίο ταξίδι της ορμονικής αλλαγής.

Εάν μπορούσαμε να δούμε το εγκέφαλο μια γυναίκας μετά τα 45, θα τον βλέπαμε εντελώς διαφορετικό σε σχέση με το παρελθόν, ακόμη και το πρόσφατο παρελθόν. Στην ηλικία αυτή, η συνεχής ροή παρορμήσεων αντικαθιστά το ορμονικό τρενάκι του τρόμου (των οιστρογόνων και της προγεστερόνης) που φέρνει μαζί του ο εμμηνορυσιακός κύκλος.

Σε αυτό το στάδιο, ο εγκέφαλος αρχίζει να γίνεται μια ακριβής και σταθερή μηχανή. Ομοίως, δεν μπορούμε να δούμε πώς αλλοιώνονται τα γρήγορης λειτουργίας κυκλώματα της αμυγδαλής από τις επιδράσεις των ορμονών, κάνοντας τις γυναίκες να βλέπουν σκοτάδι εκεί που δεν υπάρχει, ή να παρερμηνεύουν μια λέξη ως προσβολή.

Αντιθέτως, θα δούμε πώς τα κυκλώματα που ενώνουν τον συναισθηματικό μας ρυθμιστή (την αμυγδαλή) και την περιοχή της ανάλυσης, της κρίσης και των συναισθημάτων (ο προμετωπιαίος φλοιός) ενεργούν με συντονισμένο και συναφή τρόπο.

Δεδομένου ότι αυτές οι περιοχές δεν υπερδειγείρονται από τη δυσανάλογη δράση των ορμονών, οι γυναίκες γίνονται πιο ισορροπημένες, σκέφτονται πιο ξεκάθαρα και δεν γίνονται έρμαιο των συναισθημάτων τους.

Οπότε, ειδικά στο τέλος της 4ης δεκαετίας οι γυναίκες ξεκινούν ένα συναισθηματικό ταξίδι, παρατηρώντας την πραγματικότητα που τις περιβάλλει με διαφορετικό τρόπο.

Χάρη στη μειωμένη έκκριση της ντοπαμίνης και της οξυτοκίνης, η γυναίκα σταματά να αισθάνεται εκείνη τη μαγευτική συναισθηματική ανταπόδοση που αισθανόταν φροντίζοντας τους άλλους και αναζητά την επαφή με τον εαυτό της – καιρός ήταν άλλωστε!

Στην αναζήτηση αυτή, η γυναίκα θαυμάζει την ίδια της την ενέργεια και συλλογίζεται έντονα μια νέα άποψη του κόσμου που εκτείνεται πέρα από την ανάγκη σύνδεσης και φροντίδας των άλλων. Τώρα, η γυναίκα στοχάζεται πάνω στη ζωή, αρνούμενη να φυλακιστεί, αναζητώντας μια νέα ισορροπία.

Αυτή η βιολογική αλήθεια αναπαριστά ένα νέο μονοπάτι που τραβάει εμάς, τις γυναίκες μετά τα 40, κοντά του, ένα μυστήριο που αλλάζει τις σκέψεις μας και τα συναισθήματά μας, ενώ μας ενθαρρύνει να οδηγήσουμε τον εαυτό μας σε μια νέα επανατοποθέτηση και επαναπροσδιορισμό των σχέσεων και των δεσμεύσεων, ακόμη και προς άλλους στόχους και περιπέτειες.

Θα θέλαμε να τελειώσουμε με κάποια αποσπάσματα της που έχει πει η Oprah Winfrey, τα οποία ορίζουν απόλυτα τη δύναμη της ώριμης γυναίκας…

Θαυμάζω το γεγονός ότι σε αυτή την ηλικία συνεχίζω να αναπτύσσομαι ως άνθρωπος, αναζητώντας νέα πράγματα, αφήνοντας πίσω μου όλα εκείνα που με έκαναν να αισθάνομαι ασφαλής και προστατευμένη για να αποκτήσω σοφία, να ανοίξω τους ορίζοντες της σκέψης μου. Όταν ήμουν 20 χρονών, σκεφτόμουν ότι θα ερχόταν μια μαγική ηλικία, γύρω στα 35, που θα ολοκληρωνόμουν ως ενήλικη.

Είναι αστείο, πώς αυτό το νούμερο άλλαξε με την πάροδο των ετών και τώρα που είμαι 40, και η κοινωνία με έχει εντάξει στους «μεσήλικες», συνεχίζω να αισθάνομαι ότι δεν είμαι ο ενήλικας με την βεβαιότητα που νόμιζα κάποτε ότι θα ερχόταν με τη πάροδο του χρόνου.

Τώρα, οι προσδοκίες που έχω από τη ζωή μου έχουν υπερβεί κάθε όνειρο ή ελπίδα που φανταζόμουν ποτέ. Είμαι σίγουρη ότι πρέπει να συνεχίσουμε να αλλάζουμε τον εαυτό μας για να γίνουμε αυτό που έχουμε ανάγκη να γίνουμε.




Κείμενο – Απόδοση Λ.Τ. 
Εικόνα: Claudia Tremblay 

25 κυνικά αποφθέγματα από τον ευφυή Τσάρλς Μπουκόφσκι...!!!!

Ήταν μια ευφυΐα. Δεν έζησε ποτέ με κανόνες. Έπινε περισσότερο από όσο έπρεπε, είχε περισσότερες ερωμένες από ότι θα έπρεπε και δεν ζούσε σύμφωνα με κανενός τις υποδείξεις. Δεν έγραψε ευχάριστα πράγματα, αλλά για την σκληρή πραγματικότητα γύρω μας. 

Διαβάστε 25 λαμπρά αποφθέγματα ενός από τους πιο έξυπνους και πνευματώδεις συγγραφείς που μας χάρισε η ζωή. 

Για την ζωή 
Απλά να ζεις περιμένοντας να πεθάνεις είναι σκληρή δουλειά. 
Δεν νομίζω ότι μπορούμε να κάνουμε τον κόσμο καλύτερο απλά πιστεύω ότι μπορούμε να μην τον κάνουμε χειρότερο. 

Όταν πίνεις ο κόσμος εξακολουθεί να υπάρχει αλλά για λίγο δεν σε κρατάει από το λαιμό. 

Αρχίζεις να σώζεις τον κόσμο σώζοντας ένα πρόσωπο κάθε φορά, διαφορετικά είναι μεγάλος ρομαντισμός ή πολιτική. 

Για τις γυναίκες 
Όλες οι γυναίκες είναι διαφορετικές. Γενικά,φαίνεται πως είναι συνδυασμός του καλύτερου και του χειρότερου. Μαγικές και τρομακτικές. Αλλά είμαι ευχαριστημένος που υπάρχουν. 

Ενώ οι άνδρες ασχολούνται με το ποδόσφαιρο ή την μπύρα ή κάτι άλλο, αυτές οι γυναίκες μας σκέφτονται : Εστιάζουν την προσοχή τους πάνω μας, μας μελετούν και αποφασίζουν τι θα κάνουν: να μας δεχτούν, να μας δώσουν μια κλωτσιά, να μας ανταλλάξουν με κάτι καλύτερο ή απλά να μας σκοτώσουν. 

Για το ταλέντο και το γράψιμο 
Οι συγγραφείς είναι απελπισμένοι άνθρωποι. Και όταν σταματήσουν να είναι απελπισμένοι παύουν να είναι και συγγραφείς. 

Στα 25 όλοι είναι υπέροχοι. Στα 50 κάτι πρέπει να κάνεις για να γίνεις. 

Η φιλοδοξία σπάνια βοηθάει τους ταλαντούχους. Η τύχη όμως είναι κάτι τελείως διαφορετικό. Το ταλέντο πάντα σέρνεται πίσω της. 

Ένας διανοούμενος λέει ένα απλό πράγμα με δύσκολο τρόπο. Ένας καλλιτέχνης λέει ένα δύσκολο πράγμα με απλό τρόπο. 

Για τους ανθρώπους 
Μερικοί άνθρωποι δεν τρελαίνονται ποτέ. Τι πραγματικά φριχτή ζωή έχουν. 

Δείξε μου έναν άνδρα που ζει μόνος και έχει συνεχώς καθαρή κουζίνα και οχτώ στις εννιά φορές θα σου δείξω έναν άνδρα με απεχθείς πνευματικές ιδιότητες. 

Είναι δυνατόν να αγαπήσεις έναν άνθρωπο εάν δεν τον γνωρίζεις πολύ καλά. 

Η δυνατότητα δεν μου λέει τίποτα. Πρέπει να το φέρεις σε πέρας. Σχεδόν κάθε μωρό στην κούνια έχει περισσότερες δυνατότητες από εμένα. 

Εάν πετύχεις να ξεγελάσεις κάποιον δεν σημαίνει ότι είναι χαζός. Απλά σημαίνει ότι σε εμπιστεύεται περισσότερο από όσο αξίζεις. 

Η ομορφιά δεν είναι τίποτα, δεν μένει. Δεν ξέρεις πόσο τυχερός είσαι να είσαι άσχημος, γιατί αν αρέσεις στους ανθρώπους ξέρεις ότι είναι για κάτι άλλο. 

Το να παρακολουθείς σκουπίδια στην οθόνη είναι τόσο κοινό σήμερα που οι άνθρωποι έπαψαν να σκέφτονται το γεγονός ότι βλέπουν μόνο σκουπίδια. 

Για την αγάπη 
Η αγάπη είναι για τους κιθαρίστες,Καθολικούς και φανατικούς στο σκάκι. 

Το σεξ είναι ωραίο πράγμα μόνο εάν δεν έχεις τίποτα άλλο να κάνεις. 

Για τον εαυτό του 
Η μοναξιά με δυναμώνει : χωρίς αυτήν είμαι σαν να μην έχω φαγητό και νερό. Κάθε μέρα χωρίς αυτή αποδυναμώνομαι. 

Δεν είμαι υπερήφανος για την μοναξιά μου αλλά εξαρτώμαι από αυτήν. 

Ξέρω τα ελαττώματά μου πολύ καλά για να ζητήσω να με αγαπήσουν. 

Είμαι παντρεμένος αλλά δεν έχω γυναίκα. Η γυναίκα μου είναι η ίδια μου η ζωή. 

Συνήθως είμαι κακός αλλά όταν είμαι καλός, είμαι απερίγραπτα καλός. 




TILESTWRA.COM 

10 λόγοι που έχετε Αρνητική Ενέργεια και πως να την αντιστρέψετε σε λιγότερο από ένα λεπτό...!!!!

Αρκετά χρόνια πριν, ήμουν πραγματικά μίζερη. Το συναισθηματικό κόστος που είχα παίρνοντας διαζύγιο και χάνοντας το παιδί μου, συνέβαλε στο να νιώθω ατελείωτο πόνο, ενοχή και θλίψη.

Παρόλο που ήμουν ευλογημένη γιατί είχα ακόμα δύο παιδιά, το πνεύμα μου ήταν τσακισμένο. Ένιωθα σαν θύμα και δεν μπορούσα να βρω το δρόμο μου. Δεν το είχα συνειδητοποιήσει τότε, αλλά είχα πολύ αρνητική ενέργεια.

Η αρνητική ενέργεια είναι βαριά και πυκνή. Μπορεί να έδειχνα καλά εξωτερικά αλλά η αύρα μου δεν έλεγε ψέματα. Τελικά κατάφερα να αλλάξω την ενέργεια γύρω μου με τη βοήθεια ενός πνευματικού θεραπευτή.

Μέσω της απελευθέρωσης από σωματικά, συναισθηματικά, διανοητικά και πνευματικά εμπόδια που έγινε με διάφορους ενεργειακά θεραπευτικούς τρόπους όπως η Ενσωματωμένη Ενεργειακή Θεραπεία, η Τεχνική Συναισθηματικής Ελευθερίας, το Ρέικι και η Ηχοθεραπεία, εμπνεύστηκα να γίνω θεραπεύτρια η ίδια. 

Μέσω της εξάσκησής μου, έχω αναγνωρίσει τους 10 πιο συνηθισμένους λόγους που οι άνθρωποι κουβαλάνε πάνω τους αρνητική ενέργεια.

Αν κάποιος από αυτούς σας είναι γνώριμος, ίσως να ήρθε η ώρα να αρχίσετε να αντιστρέφετε την ενέργειά σας :

1. Πρέπει να έχετε δίκιο ή να νικάτε όλη την ώρα
Όταν διαρκώς νιώθετε την ανάγκη να παλεύετε, δεν έρχεστε από ένα μέρος δύναμης. Η πραγματική, αυθεντική δύναμη είναι η μετριοφροσύνη.

Πώς να το αντιστρέψετε :
Δυναμώστε το τσάκρα του ηλιακού σας πλέγματος, το τρίτο τσάκρα και ενεργητική δίνη της δύναμης, με το να αγγίζετε το κέντρο του στομαχιού σας και επαναλαμβάνοντας δυνατά πέντε φορές « Νιώθω τη δύναμή μου. Την διεκδικώ τώρα». Οραματιστείτε ένα πανέμορφο κίτρινο φως να εκπέμπεται από το στομάχι σας και απολαύστε το καθώς κρατάτε και τα δυο σας χέρια πάνω από τον αφαλό σας.

2. Τα συναισθήματά σας είναι εκτός ελέγχου και πολύ ακραία
Όταν έχετε ακραίες εναλλαγές συναισθημάτων, η δόνησή σας θα μειωθεί στους ανθρώπους γύρω σας. Γίνεστε μια ανάμικτη σακούλα συναισθημάτων και αυτή η αντίφαση ρίχνει τις δονήσεις σας.

Πώς να το αντιστρέψετε :
Χρησιμοποιήστε τα δάχτυλά σας για να αγγίξετε ήπια το μέσον του θώρακά σας. Ενώ αγγίζετε πείτε στον εαυτό σας 
« Όλα είναι καλά». Αυτό θα ενισχύσει και θα επαναφέρει την θετική σας ενέργεια.

3. Συνεχώς κατηγορείτε τους άλλους
Η ζωή είναι σκληρή, αλλά το να περπατάτε τριγύρω και να κατηγορείτε τους άλλους ανθρώπους για τα προβλήματά σας, σας κρατάει κολλημένους.

Πώς να το αντιστρέψετε :
Εξασκείστε την αγάπη και την συγχώρεση για τον εαυτό σας και τους άλλους με το να κάνετε μασάζ στο τσάκρα της καρδιάς. Τοποθετήστε το χέρι σας στην περιοχή πάνω από το στήθος σας. Καθώς κάνετε μασάζ με κινήσεις που είναι ίδιες με την φορά του ρολογιού, πείτε πέντε φορές....
 
« Αγαπάω, τιμάω και συγχωρώ βαθιά και ολοκληρωτικά τον εαυτό μου και τους άλλους. Νιώθω εύκολα και αποτελεσματικά ευγνωμοσύνη, συγχώρεση και χαρά για όλα όσα έχω περάσει».

4. Είστε αντιδραστικοί και μιλάτε πριν σκεφτείτε
Μήπως ανοίγετε το στόμα σας για να μιλήσετε πριν σκεφτείτε πώς έχουν τα πράγματα; Ίσως παρατηρήσετε ότι γεμίζετε τον χώρο γύρω σας με αρνητικότητα επειδή προσβάλλετε τους άλλους χωρίς να σκέφτεστε τι σημαίνουν πραγματικά τα λόγια σας.
Πώς να το αντιστρέψετε :
Ο στόχος είναι να ανταποκρίνεστε καλύτερα και να είστε λιγότερο αντιδραστικοί. Με κάθε ένα διαπληκτισμό, ακόμα και εκείνον που είναι φαινομενικά ασήμαντος, σταματήστε πριν μιλήσετε. Αναρωτηθείτε «Πώς μπορώ να έρθω από ένα μέρος αγάπης και κατανόησης;»

5. Λέτε τις ίδιες αρνητικές ιστορίες ξανά και ξανά
Πόσες φορές λέτε τις ίδιες αρνητικές ιστορίες; Το να λέτε ξανά τα ίδια και τα ίδια σχετικά με το παρελθόν είναι το ενεργητικό ισοδύναμο του να κάνετε μπάνιο σε βρώμικο νερό. Δεν πρόκειται ποτέ να σας κάνει να νιώσετε καλύτερα.

Πώς να το αντιστρέψετε :
Αντί να λέτε «Δεν έχω λεφτά», πείτε « Ανυπομονώ να δω πότε θα εμφανιστούν λεφτά για να πληρώσω τους λογαριασμούς μου». Αντί να πείτε « Έχω τόσα θέματα με την υγεία μου» πείτε « Το σώμα μου θέλει να θεραπευτεί». Αυτή η απλή αλλαγή στις ιστορίες που λέτε στον εαυτό σας θα φωτίσουν άμεσα την ενέργειά σας.

6. Ψάχνετε για απαντήσεις έξω από τον εαυτό σας
Η κοινωνία, μας λέει ότι όλες οι απαντήσεις που ψάχνουμε είναι εκεί έξω. Ωστόσο, η κάθε μία από αυτές μπορεί στην πραγματικότητα να βρεθεί μέσα μας.

Πώς να το αντιστρέψετε :
Δυναμώστε το τσάκρα του τρίτου ματιού σας με το να αγγίζετε απαλά τον χώρο ανάμεσα στα φρύδια σας όσο επαναλαμβάνετε δυνατά πέντε φορές « Είμαι ξεκάθαρος και γνωρίζω την ίδια μου την φωνή».

7. Είστε πολύ σκληροί με τον εαυτό σας
Μήπως τα βάζετε με τον εαυτό σας για τα λάθη που έχετε κάνει; Είστε σκληροί με τον εαυτό σας; Αυτή η τάση ρίχνει οπωσδήποτε την ενέργειά σας.

Πώς να το αντιστρέψετε :
Για να βρείτε περισσότερη αυτοσυμπόνια, προσπαθήστε να δείτε τον εαυτό σας σας να βλέπετε ένα παιδί που υποφέρει. Θα φωνάζατε, θα μαλώνατε και θα τα βάζατε με ένα παιδί για τα παραστρατήματά του; Ασφαλώς όχι.

8. Οι σκέψεις σας είναι κυρίως αρνητικές
Μέχρι τώρα, έχετε πιθανώς ακούσει να λένε για τη δύναμη της θετικής σκέψης. Ωστόσο, δεν είναι τόσο εύκολο να κάνετε ευχάριστες σκέψεις όταν διαρκώς σας βαραίνει η αρνητικότητα. Οι σκέψεις μας δημιουργούν την πραγματικότητά μας, επομένως είναι πολύ σημαντικό να κάνετε μια διανοητική αλλαγή.

Πώς να το αντιστρέψετε :
Ξεκινήστε μια εξάσκηση ευγνωμοσύνης. Κάθε φορά που βρίσκομαι σε ένα αρνητικό μέρος μέσα στο κεφάλι μου, παρακολουθώ άμεσα τις σκέψεις μου και προσπαθώ να βρω την θετική πλευρά αυτής της δυσάρεστης κατάστασης. Είναι απίθανο να είστε αρνητικοί όταν φέρετε μέσα σας την ευγνωμοσύνη.

9. Πιστεύετε ότι είστε ανάξιοι
Μερικοί άνθρωποι δεν πιστεύουν ότι αξίζουν τις ευλογίες της ζωής. Όταν πιστεύετε ότι το Σύμπαν είναι μια δύναμη αγάπης, θα νιώσετε έμφυτα ότι είναι δικαίωμά σας να είστε χαρούμενοι.

Πώς να το αντιστρέψετε :
Ερεθίστε το τσάκρα του στέμματος κάνοντας απαλές, κυκλικές κινήσεις στην κορυφή του κεφαλιού σας. Επαναλάβετε πέντε φορές δυνατά « Είναι δικαίωμά μου να είμαι χαρούμενος».

10. Δεν ακολουθείτε την ευτυχία σας
Όταν δεν κάνετε δραστηριότητες που σας κάνουν να λάμπετε, τότε ακούσια «ρίχνετε» τον εαυτό σας και τους ανθρώπους γύρω σας.
Πώς να το αντιστρέψετε :
Κάντε κάτι που σας κάνει χαρούμενους κάθε μέρα. Μπορεί να είναι κάτι μικρό ή μεγάλο. Όταν ακολουθείτε την ευτυχία σας, θα οδηγείστε σε πιο ευχάριστες εμπειρίες και δυνατότητες. 




Αυτό που αρνείστε σας διεκδικεί, αυτό που αποδέχεστε σας μεταμορφώνει...!!!!

Πολλοί άνθρωποι που έρχονται στο γραφείο μου θέλουν να αλλάξουν. Ειδικότερα θέλουν να αλλάξουν τις καταστάσεις μόνιμης δυσφορίας, αγωνίας και δυστυχίας. Ωστόσο, χωρίς να κάνουν μια πραγματική αλλαγή στον εαυτό τους. Ένα μεγάλο μέρος της αρχικής αντίστασης για την ψυχοθεραπεία που παρουσιάζουν αυτοί οι άνθρωποι έχει να κάνει με τον φόβο τους να αποδεχθούν αυτό που πραγματικά συμβαίνει στην ζωή τους. 

Αρκετά αστείο, επειδή οι περισσότερες από τις σωστές αλλαγές συνέβησαν γιατί το άτομο αναγνώρισε αυτή την αφετηρία. Πάρα πολλοί άνθρωποι υπερεκτιμούν αυτό που δεν είναι και υποτιμούν αυτό που πραγματικά είναι. 

Μέρος του πόνου τους παράγεται από τον τρόπο που αξιολογούν τον εαυτό τους. Την ίδια στιγμή, αυτά τα άτομα σκέφτονται πως αυτός ο πόνος που βιώνουν θα μπορούσε να τους μεταμορφώσει σε ευάλωτους και πολεμοχαρείς. 

Οι ερμηνείες που σχετίζονται με τις συναισθηματικές μας αντιδράσεις είναι αυτές που μας κάνουν να υποφέρουμε και να ερχόμαστε σε σύγκρουση με τον εαυτό μας. Τελικά, εμείς είμαστε η αιτία - ή τουλάχιστον οι «συνένοχοι»- του δικού μας αυτοτραυματισμού. 

Το να επιλέξετε να υιοθετήσετε συμπεριφορά αντίστασης σε πολλές περιπτώσεις θα εμποδίσει την πρόοδο σας. Θα σας κρατά από το να καταλάβετε πως η αιτία της ταλαιπωρίας δεν έχει να κάνει με το εν λόγω ερέθισμα. Αντιθέτως, έχει να κάνει με την σχέση που έχετε με αυτό το ερέθισμα. 

Εκείνοι που αντιστέκονται στο να αλλάξουν, απλώς ελπίζουν πως τα προβλήματα τους θα βελτιωθούν. Ότι θα το κάνουν αυτοβούλως στο μέλλον χωρίς να αναλάβουν καμία ενεργητική στάση. Περιμένουν να αποζημιωθούν με κάποιο τρόπο χωρίς να αλλάξουν την συμπεριφορά που στην πραγματικότητα προκάλεσε το πρόβλημα. 

Η ευτυχία μπορεί να υπάρξει μόνο στην αποδοχή. Όταν αποδέχεσαι κάτι, σε μεταμορφώνει. 

Η ΓΑΛΗΝΗ ΕΡΧΕΤΑΙ ΑΠΟ ΜΕΣΑ ΣΑΣ, ΜΗΝ ΤΗΝ ΑΝΑΖΗΤΑΤΕ ΕΞΩ 
Πολλοί από τους ασθενείς που έρχονται στο γραφείο μου πιστεύουν το ίδιο πράγμα. Πως η πηγή των παθήσεων τους μπορεί να βρεθεί σε εξωτερικούς παράγοντες, κάτι που τους δυσκολεύει στο να το διαχειριστούν. 

Επίσης, ένα μεγάλο μέρος της απόγνωσης τους απελευθερώνεται και διατηρείται λόγω της υπερβολικής σταθερότητας σε μια άδικη κατάσταση. Σε μιας κατάστασης που δεν έχουν κανένα έλεγχο. Όταν δεν είμαστε ικανοί να ρυθμίσουμε την διάθεση μας, καταφεύγουμε εύκολα στο να ρίξουμε την ευθύνη στους άλλους για την δική μας συναισθηματική ανησυχία. 

Με το να εστιάζουμε στους άλλους, θέτουμε τον έλεγχο των συναισθημάτων μας στα χέρια τους. Όσο αναφορά για την ουσία τους, κανείς δε θα έδινε συνειδητά και εθελοντικά τον έλεγχο των συναισθημάτων του σε κάποιον άλλον. Ωστόσο, απογοητευόμαστε κάθε φορά που κάποιος δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες που είχαμε γι αυτόν. 

Το να μάθουν οι άνθρωποι να αντιμετωπίζουν την πίεση και την απογοήτευση είναι μια θεμελιώδης πτυχή στην ψυχική δυναμική ενός ατόμου. Αυτό το έργο ξεκινά κάνοντας τον ασθενή να αποδεχθεί την κατάσταση και επίσης την ικανότητα του να παρέμβει σε αυτή. 

ΟΙ ΕΣΩΤΕΡΙΚΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ ΠΡΟΗΓΟΥΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΞΩΤΕΡΙΚΕΣ 
Όταν οι πεποιθήσεις μας συγκρούονται με αυτές άλλων ανθρώπων ή με καταστάσεις που διαφέρουν από τον τρόπο που βλέπουμε τα πράγματα, τείνουμε να αναπτύσσουμε μια επαναλαμβανόμενη ψυχολογική δυσφορία. Η έναρξη μιας διαδικασίας προσωπικής αλλαγής θα μας βοηθήσει να επικεντρωθούμε στον εαυτό μας και θα μας αποτρέψει από το να κάνουμε θύμα τον εαυτό μας. 

Επίσης, θα αποτρέψει την αγανάκτηση και την παραίτηση. Το να είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας ίσως είναι επίπονο στην αρχή αλλά μεσοπρόθεσμα είναι πολύ απελευθερωτικό.

Μας επιτρέπει να αντιμετωπίσουμε την αλήθεια για το ποιοι είμαστε και για το πώς αλληλεπιδρούμε με τον εσωτερικό μας κόσμο. Στην πραγματικότητα, είμαστε οι μόνοι που μπορούμε να διαταράξουμε τον εαυτό μας. 

Είμαστε οι μόνοι που έχουμε την δύναμη να βλάψουμε τον εαυτό μας. Παρά το γεγονός ότι έχουμε απελευθερώσει το μυαλό μας, αυτός ο προσωπικός απατηλός πόλεμος μας προκαλεί ένα σύνολο συναισθηματικών φορτίων. Μεταξύ αυτών είναι η ενοχή, η μνησικακία, η δυσαρέσκεια, το μίσος, η τιμωρία και την επιθυμία για εκδίκηση. 

Όλα αυτά τα συναισθήματα είναι αυτά που μας οδηγούν στην θεραπεία, μερικές φορές μεταμφιεσμένα ως συγκρούσεις με άλλους. Αυτά τα συναισθήματα είναι το αποτέλεσμα της ερμηνείας των γεγονότων και των συναισθημάτων του παρελθόντος με υπερβολικά εξωτερικό τρόπο. 

Το πρόβλημα αναδύεται όταν αυτά τα γεγονότα του παρελθόντος θέτουν τις σχέσεις του παρόντος. Παρουσιάζουν ένα πρόβλημα που μας εμποδίζει από το να προχωρήσουμε. Θυμηθείτε : μόνο όταν αποδεχθείτε το παρελθόν θα είστε ικανοί να ζήσετε στο παρόν. «Μην αφήσεις τα πράγματα που δεν μπορείς να κάνεις να παρέμβουν σε αυτά που μπορείς.» -John Wooden- 




Φωτογραφία: Brooke Shaden RELATED http://www.awakengr.com

Πώς οι ψυχές επιλέγουν τους γονείς και την οικογένειά τους...!!!!

Χρόνια πριν γεννηθεί το κοριτσάκι μου είδα ένα όνειρο πως είχα κόρη. Ήρθε σε μένα, με αγκάλιασε, μου είπε πως είμαι η μητέρα της και πως το όνομα της είναι Έβελιν. Αυτό το όνειρο αποτυπώθηκε στην μνήμη και στην καρδιά μου. Τόσο πολύ που όταν ανακάλυψα ότι ήμουν έγκυος, ήξερα πως ήταν κορίτσι και πως μου είχε πει ήδη το όνομα της : Έβελιν. Το να ευχηθώ για ένα παιδί δεν θα μπορούσε να είναι πιο αληθινό!

Για να εξελιχτούμε, οι ψυχές μας έρχονται στην Γη περισσότερο από μια φορά. Το ξέρω αυτό γιατί καθώς μεγάλωνα και άλλαζα έμαθα πολλά για τις συμβάσεις της ψυχής και την μετενσάρκωση και οι σκέψεις μου και οι πεποιθήσεις μου κλίνουν προς αυτή την έννοια. Για εσάς που απορρίπτετε την μετενσάρκωση σας προσκαλώ να εξερευνήσετε την ιδέα πως η ψυχή γεννιέται σε διαφορετικά σώματα για πολλές ζωές. 

Πιστεύω πως μόλις η ψυχή αποφασίσει να έχει (ακόμα μια) γήινη ενσάρκωση, το πρώτο βήμα είναι να αποφασίσει τι είδους ζωή θέλει. Αυτό εξαρτάται και από τα μαθήματα που θέλει να μάθει. Αυτό συμπεριλαμβάνει στο να ταιριάζει με έναν γονέα ή με ένα ζευγάρι γονέων. Αυτή η διαδικασία εξαρτάται από τον σκοπό της ψυχής και τις επιθυμίες για συγκεκριμένα μαθήματα και τρόπο ζωής. 

Για παράδειγμα, αν 2 ψυχές ήταν μαζί και πριν, σαν μητέρα με κόρη μπορεί να επιθυμούν να ξαναζήσουν αυτή την εμπειρία ίσως αντιστρόφως, έτσι ώστε η κόρη να γίνει η μητέρα στην καινούργια ζωή. Κάποιες φορές όταν η ψυχή επιθυμεί να ενσαρκωθεί σε ένα συγκεκριμένο μέρος του κόσμου, η επιλογή θα είναι λιγότερο βασισμένη στον γονέα. 

Όπως και οι άνθρωποι είναι τόσο διαφορετικοί έτσι είναι και οι ψυχές μας και αυτό που επιθυμούμε να δημιουργήσουμε στην ζωή/ζωές μας. Μόλις η σύνδεση στον ενδεχόμενο γονέα γίνει, η ψυχή τότε δημιουργεί μια σύνδεση με αυτό το άτομο και είναι παρούσα γύρω από την ενέργεια του, περιμένοντας να γεννηθεί την κατάλληλη στιγμή. 

Συχνά, βλέπω τις ψυχές των αγέννητων μωρών να τους περιμένουν. Μπορώ συχνά να πω αν ένα παιδί είναι αγόρι ή κορίτσι και ίσως έχω μια αίσθηση από αυτό που προορίζονται να ζήσουν μαζί σε αυτή τη ζωή. 

Το βιβλίο Spirit Babies : How to Communicate with the Child You’re Meant to Have είναι μια συλλογή ιστοριών από κάποιον με διαίσθησή ο οποίος πέρασε δεκαετίες συνδέοντας τους γονείς με τα αγέννητα μωρά τους. 

Όταν «διαβάζω» δεν μπορώ να πω με σιγουριά πως έχω πληροφορίες για τα ενδεχομένως αγέννητα μωρά, αλλά τα βλέπω, αν είναι μαζί σας και αν θα προχωρήσουν στην οικογένεια σας στο μέλλον. Φυσικά, οι γονείς έχουν σημαντική επιρροή για το ποια ψυχή θα ενωθεί με την οικογένειά τους. Οι καθημερινές σκέψεις, επιθυμίες και στόχοι δημιουργούν έναν φάρο για τις ψυχές που ανταποκρίνονται σε αυτές τις ενέργειες. 

Αυτό συγκεκριμένα αληθεύει για την μητέρα. Σύμφωνα με τα αναγνώσματα του Edgar Cayce οι καθημερινές δραστηριότητες της γυναίκας και οι εσωτερικές σκέψεις κατά την διάρκεια της κύησης δημιουργούν ένα πεδίο σαν μαγνήτη που προσελκύει τις ψυχές για την ευκαιρία ζωής όπως εκείνη θα πρόσφερε στο παιδί της. 

Όσον αφορά τις οικογένειές με περισσότερα από ένα παιδιά, οι ψυχές επίσης κάνουν συμφωνίες με τους πιθανούς συγγενείς. Η απόφαση για το ποιος θα γεννηθεί πρώτος γίνεται σύμφωνα με την ενέργεια του πεδίου, την επιθυμία της μητέρας και τις ψυχές που θέλουν να ενσαρκωθούν. 

Μου αρέσει να φαντάζομαι εμένα και τις αδελφές μου να αιωρούμαστε στη γη από ''την άλλη πλευρά'', να αποφασίζουμε για το ποια θα πάει πρώτη κι εγώ το μεγαλύτερο και πιο λαμπρό παιδί να τις σπρώχνω και να λέω “εγώ πρώτη φυσικά''. 

Στην περίπτωση αποβολής έχω παρατηρήσει πως μια συγκεκριμένη ψυχή συχνά έρχεται μέσα από μια μεταγενέστερη εγκυμοσύνη αν παρουσιασθεί η ευκαιρία. Έχω επίσης δει για παράδειγμα το παιδί που απέβαλε μια γυναίκα να γεννιέται από την καλύτερη της φίλη. 

Έχω διαβάσει ιστορίες ανθρώπων που μοιράστηκαν μυριάδες προηγούμενες ζωές με την ίδια ομάδα ψυχών, όλοι να είναι αδέλφια, γονείς και παιδιά. Για ένα πράγμα είμαι σίγουρη μετά από την ανάγνωση εκατοντάδων ιστοριών : σίγουρα επιλέγουμε τα μέλη της οικογένειας, την τοποθεσία που θα ενσαρκωθούμε και τα διαφορετικά γεγονότα που θα πραγματοποιηθούν. 

Με ενδυναμώνει και είναι πολύ τρυφερό για μένα να ξέρω πως η οικογένεια μου κι εγώ διαλέξαμε ο ένας τον άλλον. Νιώθω ιδιαίτερη τιμή που η κόρη μου με διάλεξε. Τι δώρο μου έδωσε σε αυτή τη ζωή! Πιστεύετε πως οι ψυχές διαλέγουν τους γονείς μας; έχετε καμία ιστορία παιδιών (η δική σας) που να θυμάστε την προηγούμενη ζωή και στις συνδέσεις μαζί τους; 




Μετάφραση: awakengr.com via consciousreminder

Κι αν σε αδίκησαν, αργά ή γρήγορα θα δικαιωθείς...!!!!

Σήμερα θα σου πω για την ικανοποίηση. Θα σου μιλήσω για τη μοναδική εκείνη στιγμή στο χρόνο που αποκαθίσταται η ηθική τάξη και οι κατεργαραίοι μπαίνουν στον πάγκο τους. Είναι η στιγμή που όλα όσα έχεις υποστεί από ψεύτες, κλέφτες και χαμερπή ανθρωπάκια, σβήνονται. Ναι, γιατί σε κορόιδεψαν, σε πούλησαν, σε αδίκησαν. Ναι γιατί σε μίσησαν χωρίς να τους έχεις κάνει τίποτα άλλο πέρα από το να τους εμπιστευτείς. Αλλά έτσι είναι αυτοί. 

Βρίσκουν ανοιχτές τις πόρτες της καλοσύνης σου και μπαίνουν μέσα γεμάτοι λάσπες. Λάσπες που αμολούν παντού θέλοντας να σε βρωμίσουν. Κι ύστερα φεύγουν. Κι εσύ απομένεις να μην ξέρεις από που να μαζέψεις τη βρώμα που σου άφησαν. Μένεις αδικημένος και με το παράπονο. 

Κι αναρωτιέσαι γιατί να πρέπει να κουβαλούν τόση κακία οι άνθρωποι. Γιατί να πρέπει να είναι ικανοί για το κακό όταν ο κόσμος μπορεί να γίνει τόσο όμορφος με την καλοσύνη. Αλλά με το σταυρό στο χέρι λένε πως κανείς δεν πρόκοψε. 

Αλλά εσύ περιμένεις. Είπαν κάποτε πως η καλύτερη εκδίκηση είναι η αναμονή. Είναι η ώρα εκείνη που βλέπεις το πτώμα αυτού που ονομάστηκε από μόνος του κι αναίτια εχθρός σου να περνά το ποτάμι. Κι εσύ απομένεις να κοιτάς τα σκοτάδια να διαλύονται. Γιατί μαζί με αυτόν φεύγουν και οι σκιές. 

Μαζί με αυτόν φεύγει και το κακό κάρμα. Κι όσο φεύγει η σκοτεινιά και η κακία του, τόσο εσύ νιώθεις το βάρος να φεύγει από τα στήθη σου. Και παίρνεις βαθιές Αναπνοές. Και όσο αναπνέεις νιώθεις τα πάντα να αλλάζουν. Ηθική τάξη. Αποκατάσταση της αλήθειας. Θεία Δίκη μπορείς να το πεις εξίσου. Κανείς δε θα σε κατηγορήσει. 

Γιατί η αλήθεια και η καλοσύνη οφείλουν πάντα να νικούν. Ακόμη κι όταν τις ποδοπατούν, δεν είναι ποτέ για πολύ. Πάντα θα βρουν το δρόμο τους για το φως. Γιατί έτσι κινείται ο κόσμος, γιατί έτσι υπάρχουμε ακόμη. 

Όσο για εκείνους τους κακούς που κάποτε βρέθηκαν στο δρόμο σου, εκείνους που θέλησαν να σε ποδοπατήσουν χωρίς λόγο, μην τους σκέφτεσαι. Η τιμωρία του καθενός από αυτούς είναι να πρέπει να ανέχεται στο πετσί του την ήττα του κάθε βασανιστική στιγμή της μίζερης ζωής του. 

Να πρέπει να παραδεχτεί πως το καλό μπορεί και να νικήσει τις πλεκτάνες και τα ψέματά του. Να πρέπει να δεχτεί ότι η αδικία δε ζει πολύ. Πολλά αυτά που πρέπει να μάθουν τελικά. Γι’αυτό και να τους λυπάσαι. Γιατί δε θα είναι καθόλου ευχάριστα αυτά που θα τους χτυπήσουν δίχως έλεος στα μούτρα. Αλλά εδώ που τα λέμε, ας πρόσεχαν… 




ΣΤΕΥΗΣ ΤΣΟΥΤΣΗ – DIAFORETIKO , 
HEALINGEFFECT 
IMAGE: TUMBLR