Τρίτη, 26 Μαΐου 2015

Ας επικοινωνήσουμε επιτέλους πραγματικά....!!!!!!!!!

Από την χειραγώγηση στην επικοινωνία…
Από μικροί μαθαίνουμε πως η επικοινωνία είναι σχεδόν ταυτόσημη με την χειραγώγηση : όταν μιλάμε προσπαθούμε ν’ αποδείξουμε στον άλλο πως έχουμε δίκιο, προσπαθούμε να τον πείσουμε για τις απόψεις μας. 

Φερόμαστε όπως μας φερόντουσαν οι γονείς μας όταν ήμασταν παιδιά: μας εξηγούσαν τι ήθελαν να κάνουμε και αν δεν συμφωνούσαμε μας το επέβαλαν. 

Έτσι συμπεριφερόμαστε κι εμείς ως ενήλικες: όταν ο άλλος δεν καταλαβαίνει τότε αντιδρούμε είτε επιθετικά π.χ. ανεβάζοντας την ένταση της φωνής, είτε παθητικά π.χ. κλεινόμαστε, ανοίγουμε την τηλεόραση, αποφεύγουμε το βλέμμα, κρατάμε μούτρα, αλλάζουμε δωμάτιο ή συζήτηση (αλλά μέσα μας βράζουμε και το παράπονο μας μένει). 

Όλες αυτές οι διαδικασίες όμως δεν οδηγούν στην επαφή, ούτε στην επικοινωνία αλλά αντίθετα σ’ όλο και μεγαλύτερη εσωτερική μοναξιά κι απογοήτευση…

Όλοι έχουμε προκατασκευασμένες αντιλήψεις – ας τις ξεπεράσουμε!

Σκεφτείτε πόσο διαφορετικά σχεδιάζουν οι Ιάπωνες έναν κήπο ή ένα τραπέζι και πόσο διαφορετικά το χρησιμοποιούν απ’ ότι οι δυτικοί. Παρόμοια συμβαίνει και στους ανθρώπους μεταξύ μας αλλά δεν το καταλαβαίνουμε. 

Μπορεί να μοιραζόμαστε κοινές έννοιες αλλά διαμορφώνουμε διαφορετικές, προσωπικές αντιλήψεις για όλα – ακόμα και για τα γεγονότα που ζήσαμε μαζί με τον άλλο! Πως γίνεται αυτό; 

Όλοι είμαστε εφοδιασμένοι με τις προκατασκευασμένες ιδέες μας, δηλαδή με τις αντιλήψεις μας και τις πεποιθήσεις μας για τη ζωή. Κι αυτό είναι ''χρήσιμο'' : ο εγκέφαλος μας οργανώνει τις γνώσεις που συγκεντρώνει και διαμορφώνει απόψεις. 

Έτσι κερδίζει ταχύτητα: κάποια στιγμή μαθαίνουμε τι είναι π.χ. ένα τραπέζι και πως το χρησιμοποιούμε, οπότε κάθε φορά που το βλέπουμε δεν αναρωτιόμαστε τι κάνουμε μ’ αυτό – λειτουργούμε άμεσα. Γύρω απ’ αυτό διαμορφώνουμε αντιλήψεις πως είναι π.χ. ένα ωραίο τραπέζι, πως συμπεριφερόμαστε όταν καθόμαστε να φάμε κ.λπ. 

Το ίδιο κάνουμε και με τις αφηρημένες έννοιες όπως το τι είναι δίκαιο, σωστό, καλό, ευγενική συμπεριφορά κ.ο.κ. Αυτό συνεπάγεται πως με βάση τα δεδομένα που έχουμε διαμορφώσει, επεξεργαζόμαστε τα γεγονότα που μας συμβαίνουν με διαφορετικό τρόπο ο καθένας μας, οπότε και τους αποδίδουμε διαφορετική σημασία, νόημα και βαρύτητα.

Παρόλο που θέλουμε να πιστεύουμε πως μοιραζόμαστε κοινές αντιλήψεις, ''κοινή λογική'' με τους άλλους τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι… Οι άνθρωποι που είναι σε σχέση (συντροφική, φιλική, επαγγελματική), θέλουν να συμφωνούν σε όλα ή να φαίνονται έτσι. 

Νομίζουμε πως μια καλή σχέση σημαίνει ‘ταύτιση’, όμως αυτό δεν υπάρχει. Απλούστατα επειδή ο κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός στη διαφορετικότητά του! 

Τη γέφυρα στη διαφορετικότητα την δημιουργούμε. Η αξία της ουσιαστικής επικοινωνίας, βρίσκεται στη διαρκή ανακάλυψη της διαφορετικότητας… κι αυτό μπορεί να είναι τόσο ωραίο και εμπλουτιστικό, φτάνει να το ξε-φοβηθούμε!

Δημιουργούμε σχέση με τον άλλο κάθε φορά που επικοινωνούμε πραγματικά.

Η ανοιχτή επικοινωνία σημαίνει πως παραδέχομαι τις προ-κατασκευές μου και όταν ακούω τον άλλο προσπαθώ να τις αφήσω στην άκρη και επιτρέπω στον εαυτό μου ν’ ανακαλύψω το βλέμμα του άλλου, τον κόσμο του άλλου και να τον καταλάβω. 

Σαν να βρίσκομαι κάθε φορά ταξίδι σε μια καινούργια χώρα που θέλω να καταλάβω, να αισθανθώ και ν’ απολαύσω. Θέλω επίσης και να εκφράσω τον εαυτό μου. 

Όχι να τον επιβάλλω. Όταν μπορώ να παραδεχτώ πως τα δεδομένα τα δικά μου μπορούν να είναι διαφορετικά από του άλλου, οι ανάγκες, οι σκέψεις, τα συναισθήματα και δεν είναι ούτε ανώτερα, ούτε κατώτερα απλά διαφορετικά, τότε έχουμε δημιουργήσει τα θεμέλια για μια πραγματική επαφή. Μετά μένει να μάθουμε το πώς…

Μερικές οδηγίες επικοινωνίας.

Ακούω τον άλλο: σημαίνει προσπαθώ να αισθανθώ τον κόσμο και το βλέμμα του άλλου. Ρωτώ για ότι δεν καταλαβαίνω αντί να προσπαθώ να το μεταφράσω με το πώς το αντιλαμβάνομαι εγώ.

Εκφράζομαι χωρίς κριτική: Σε κάθε άποψη που εκφράζω αποφεύγω τις αξιολογήσεις – αυτό που έκανες ήταν καλό, κακό κ.λπ., ακόμα και με το ανασήκωμα του φρυδιού επικριτικά όταν κάτι δεν μου αρέσει!

Αναλαμβάνω την ευθύνη για τον εαυτό μου: ποτέ κανένας δεν μας ''κάνει να κάνουμε κάτι'', εμείς επιλέγουμε συνειδητά ή ασυνείδητα να κάνουμε κάτι. Όποτε λέμε ή σκεφτόμαστε ''εσύ φταις που…'', είναι σαν να λέμε πως εγώ δεν επιλέγω για τον εαυτό μου, έχω βάλει εσένα αφεντικό και αντι-δρώ – δεν δρώ - στο ρυθμό που μου χτυπάς το ντέφι… Θέλουμε όμως κάτι τέτοιο για τον εαυτό μας;




Όλγα Μουλάκη Ψυχολόγος

Η αλλαγή του εαυτού μας....!!!!!!!!

Το άτομο αισθάνεται τον πειρασμό να παραμείνει στο οικείο και το σίγουρο, να μην ριψοκινδυνεύσει.
Αλλά φτάνει στην ολοκλήρωση του εαυτού του μόνο πηγαίνοντας μπροστά, παρά την σύγκρουση, την ενοχή, την απομόνωση και το άγχος.
Εάν δεν προχωρά κανείς, το τελικό αποτέλεσμα θα είναι το νευρωσικό άγχος.
Rollo May*

Θεωρούμε τον εαυτό μας μια συμπαγή και αμετάβλητη πραγματικότητα που δεν μπορεί να μεταμορφωθεί, να εξελιχθεί και να τελειωθεί. Οι προσπάθειές μας ουσιαστικά αποσκοπούν στην αλλαγή των εξωτερικών συνθηκών. Εργαζόμαστε πολλές ώρες για να κερδίσουμε χρήματα. Αναζητούμε επίμονα τον κατάλληλο ερωτικό σύντροφο.

Καταναλώνουμε αγαθά, γνώσεις και διασκέδαση. Όμως λησμονούμε ότι η καλύτερη επένδυση για την αυτοπραγμάτωση και την ευτυχία, είναι η σταθερή προσπάθεια αλλαγής του «κακού» εαυτού μας. Η υπέρβαση των αρνητικών χαρακτηριστικών, της προσωπικότητας, της κοσμοθεωρίας και του πνευματικού μας προσανατολισμού.

Αποφεύγουμε φοβισμένοι την αληθινή γνώση. Κρυβόμαστε πίσω από πλασματικές πεποιθήσεις, πίστεις, απόψεις και εικασίες. Ερμηνεύουμε την ζωή μας με γνώμονα τον ατομικό μας εφησυχασμό.

Βαθύτερος στόχος μας είναι να αποφύγουμε την κρίση της αλλαγής. Να παραμείνουμε οι ίδιοι διατηρώντας τα συμπλέγματα και τις αδυναμίες που συνθέτουν την φαινομενική μας ισορροπία. Φοβόμαστε να αμφισβητήσουμε την εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας, το αυτό-είδωλό μας. Για κάθε τι αρνητικό αναζητούμε τις αιτίες έξω από εμάς.

Στενοχωριόμαστε, νευριάζουμε, δεν αντέχουμε, θέλουμε να απαλλαγούμε από την οδύνη, αλλά με ένα όρο. Να διατηρήσουμε απαράλλακτα τα ψυχικά μας χαρακτηριστικά, την νοοτροπία, την ιδεολογία, τους στόχους και τα πιστεύω μας. Θέλουμε να είμαστε χαρούμενοι, ολοκληρωμένοι και ισορροπημένοι, αρκεί να συμβεί αυτό χωρίς την δική μας κοπιώδη συμμετοχή. 

Η απόγνωση μας στέλνει στους ειδικούς απ’ όπου περιμένουμε την μαγική λύση. Επιρρίπτουμε σ’ αυτούς την ευθύνη της θεραπείας μας.

Η αλήθεια είναι ότι κανείς ειδικός δεν μπορεί να μας θεραπεύσει από την καθημερινή μας οδύνη. Δεν υπάρχει ιός να καταπολεμηθεί με αντιβιοτικά, ούτε όγκος να αφαιρεθεί με χειρουργική επέμβαση. Δεν πρόκειται για πάθηση του νευρικού ή του ορμονικού συστήματος, (εκτός από εξαιρέσεις), αλλά για διαταραχή της ισορροπίας των ψυχικών λειτουργιών. 

Πάσχει η πνευματική και η ψυχική διάσταση της υπάρξεώς μας. Σε πνευματικό επίπεδο πάσχουμε από λανθασμένο προσανατολισμό ζωής, προβληματικές αξίες, στόχους, επιλογές και προπάντων από έλλειψη της Χάριτος του Αγίου Πνεύματος. 

Σε ψυχολογικό επίπεδο ανεξέλεγκτες ενορμητικές διαθέσεις, τραυματικές εμπειρίες, σκέψεις και συναισθήματα αποσυντονίζουν τους ομαλούς ρυθμούς, λειτουργίας της προσωπικότητας.

Έχουμε λοιπόν ανάγκη κυρίως από ψυχο-πνευματική και όχι από ιατρική αγωγή.

Και εάν για την εκμάθηση μιας επιστήμης απαιτούνται χρόνια ολόκληρα μελέτης, πόση προσπάθεια χρειάζεται να καταβάλλουμε για ν’ αποκτήσουμε ειρήνη, χαρά και αγάπη, όταν μάλιστα νοιώθουμε ταραγμένοι, δυστυχείς και απελπισμένοι;

Είμαστε πλασμένοι για να γίνουμε τέλειοι. Το να υπάρχεις ως άνθρωπος στον κόσμο είναι συγκλονιστικό γεγονός. Η ανθρώπινη ζωή είναι πολύτιμο δώρο. Είμαστε όλοι προορισμένοι να ζήσουμε την βαθιά, τέλεια, κι ατέλειωτη χαρά από τώρα και μέχρι πέρα από τον χρόνο. 

Η ευτυχία που δωρίζεται στον άνθρωπο υπερβαίνει κάθε φαντασία. Είναι αδύνατο να καταλάβουμε τώρα με βάση τις εμπειρίες χαράς που έχουμε το μέγεθος και την ποιότητα της χαράς που μπορεί να νοιώσει ο άνθρωπος αν αξιοποιήσει σωστά τις δυνατότητες που του παρέχει η πνευματική ζωή.

Ήδη προσφέρονται αδιάκοπα ευκαιρίες άπειρης ηδονής. Δεν τις βλέπουμε διότι είναι σφραγισμένες με το σχήμα του Σταυρού. Ο πόνος κυοφορεί μυστικά τη χαρά. Σε μας απομένει το έργο της ένθερμης υπομονής. 

Το Θείο εργαστήριο της εκκλησιαστικής ζωής ανακυκλώνει, τα σκουπίδια της αμαρτίας και παράγει με την συνεργία του Αγίου Πνεύματος την χαρά της αγνότητας. Χαρά τόσο απλή και τόσο σύνθετη, όσο και το ηλιακό φως.

Η μαθητεία κοντά σε έμπειρο πνευματικό οδηγό και η σταθερή αγωνιστική διάθεση, είναι απαραίτητες προϋποθέσεις για την εσωτερική μας αλλαγή προς την ηρεμία, την ελευθερία, την χαρά, την δημιουργικότητα και την αλήθεια. Κάθε προσπάθεια προς αυτήν την κατεύθυνση έχει ανεκτίμητη σημασία. 

Ο μεγαλύτερος εχθρός κάθε ψυχικής ισορροπίας είναι η ίδια η ισορροπία. Η νέκρωση της δυνατότητας για αλλαγή υποσκάπτει τα θεμέλια κάθε συστήματος. 

Η έρευνα και η αμφισβήτηση των ψυχολογικών αυτονόητων, η διάθεση για αγώνα και θυσίες, το κέφι και το μεράκι για τέλεια γνώση του εαυτού μας, του κόσμου και του Θεού είναι παράγοντες που υπόσχονται την εξυγίανση, την τελείωση και τον φωτισμό της ύπαρξής μας. 

Η γνώση της ψυχής, του κόσμου και του Θεού είναι άρρηκτα δεμένες μεταξύ τους, δεν μπορεί να υπάρξει η μια χωρίς την άλλη.





Νικήτα Καυκιού

Ποιος κινεί τα νήματα στη ζωή σου ;

Οι άλλοι, οι καταστάσεις ή εσύ; Τι κάνουμε όταν η ζωή μας έχει ξεφύγει;

Όταν νοιώθουμε δυσαρεστημένοι με τις επιλογές μας ή τις σχέσεις μας; Όταν στην εξέλιξη της ζωής μας, διαπιστώνουμε πως χάσαμε τα ηνία; Τα νήματα της ζωής μας ξεκινούν από μέσα μας. Απλώς δεν ξέρουμε που είναι κρυμμένα. Εμείς χρειάζεται, να τα βρούμε, για να τα πάρουμε στα χέρια μας. 

Με την γνώση της ψυχολογίας, μπορούμε –αντί να ρίξουμε ευθύνη στους άλλους, στις καταστάσεις ή ν’ αυτό -ενοχοποιηθούμε - , να καταλάβουμε πολλά περισσότερα για τον εαυτό μας, γιατί αποτυγχάνουμε και πώς μπορούμε, να κινούμε τα νήματα της ζωής μας. Πώς πετυχαίνουμε, αν έχουμε τη θέληση, να κάνουμε αλλαγές.

Το αθώο κίνητρο της αποδοχής
Οι εμπειρίες της παιδικής ηλικίας και το περιβάλλον μέσα στον οποίο μεγαλώσαμε προσδιορίζουν καθοριστικά τον τρόπο που σκεφτόμαστε, κάνουμε επιλογές και δημιουργούμε σχέσεις, τόσο ως παιδιά όσο κι ως ενήλικες.

Σύγχρονες έρευνες για την επίδραση του περιβάλλοντος στην ανάπτυξη, σε μονοζυγωτικούς διδύμους (ίδιο γονίδιο) οι οποίοι μεγάλωσαν σε διαφορετικά περιβάλλοντα, έδειξε πως ανέπτυξαν διαφορετικά χαρακτηριστικά μεταξύ τους.

Η ιστορία μας ξεκινά κάπως έτσι: ένα από τα ισχυρότερα κίνητρα της ανθρώπινης συμπεριφοράς είναι η αγάπη, η αποδοχή κι η εκτίμηση των άλλων. Τα παιδιά κάνουν ό,τι μπορούν για να κερδίσουν το ενδιαφέρον, την προσοχή και την αποδοχή των άλλων. 

Η οικογένεια, η εκπαίδευση και η κοινωνία ενισχύουν την επιθυμία για επιδοκιμασία - και προσδιορίζουν τους τρόπους και τους όρους που την κερδίζουμε ή τη χάνουμε. 

Μέσα σ’ αυτές τις συνθήκες τα παιδιά αναπτύσσουν τρόπους να σκέφτονται, ν’ αντιδρούν, βρίσκουν ένα ρόλο και μια θέση ανάμεσα στους άλλους. Δηλαδή μαθαίνουν πώς (μπορούν ή πως αποτυγχάνουν) να ικανοποιούν μια βαθιά ανθρώπινη ανάγκη: της αποδοχής των άλλων. 

Το ζωτικό αυτό κίνητρο αλλά και οι τρόποι που αναπτύξαμε τότε, μπορούν να φτάσουν να προσδιορίζουν τη στάση μας ως ενήλικες στις συντροφικές/ερωτικές σχέσεις, στον τρόπο που σχετιζόμαστε με τους άλλους, στη συμπεριφορά μας στον επαγγελματικό τομέα ή σε συγκεκριμένα κοινωνικά περιβάλλοντα. 

Σε κάποιους, η εκπλήρωση αυτής της ανάγκης δεν προσδιορίζει μόνον τομείς, αλλά διαμορφώνει ολόκληρη τη ζωή τους: κάνουν τα πάντα για να είναι αγαπητοί, αρεστοί.

Στους ενήλικες, η επίδραση αυτή δεν πάντα συνειδητή, ούτε αντιλαμβάνονται πως έχουν αναπτύξει συγκεκριμένα μοντέλα και τρόπους συμπεριφοράς που έχουν τις ρίζες τους στα πρώτα χρόνια της ζωής. Ούτε πότε, ούτε πώς αυτοί οι μηχανισμοί συμπεριφοράς ενεργοποιούνται. Συμβαίνουν χωρίς απαραίτητα να το αντιλαμβάνονται. Μπορούμε όμως να τους αποκρυπτογραφήσουμε.

Το πρώτο βήμα: αποκαλύπτοντας τις κρυφές αιτίες
Ανακαλύπτοντας όσα μάθαμε ως παιδιά, ρίχνουμε φως στις πιο βαθιές πλευρές του εαυτού μας. Ανακαλύψτε τις δικές σας επιρροές. Κάποιοι:

· Μαθαίνουν από νωρίς να βάζουν τους άλλους πρώτους, πάνω από τους ίδιους, να φροντίζουν όσο μπορούν, οι άλλοι να είναι χαρούμενοι και ικανοποιημένοι, μαζί τους.

· Εισπράττουν αποδοχή και φροντίδα μόνον όταν γίνονται ευχάριστοι στους άλλους.

· Έχουν δεχτεί ισχυρή κριτική στα νεαρά τους χρόνια κι αναπτύσσουν συμπεριφορές με καταδεκτικότητα κι ενδοτικότητα, καθώς μ’ αυτόν τον τρόπο μπορούσαν τότε ν’ αποφύγουν την επίκριση ή τη σύγκρουση.

· Τροφοδοτούνται με το φόβο πως αν δεν είναι έτσι όπως τους θέλουν οι άλλοι, τότε θα τους απορρίψουν ή θα τους εγκαταλείψουν.

· Δεν ενισχύθηκαν κατάλληλα ώστε ν’ αναπτύξουν αρκετή εκτίμηση για τον εαυτό τους: στο οικογενειακό περιβάλλον δεν καταλάβαιναν τις ανάγκες τους ως παιδιά.

Γνωρίζοντας τις αρχικές επιρροές που δεχτήκαμε ως παιδιά, κατανοούμε καλύτερα τον εαυτό μας, τι μπορεί να μας έχει καθορίσει και πώς. Αυτό είναι το πρώτο βήμα για να κατανοήσουμε ουσιαστικότερα από τι επηρεάζεται και πώς διαμορφώθηκε η ενήλικη στάση μας.

Τώρα, ας κατανοήσουμε τη συμπεριφορά μας
Μπορείτε τώρα να συσχετίσετε αυτές τις αρχικές εμπειρίες με τους τρόπους και τα μοντέλα συμπεριφοράς που αναπτύξατε ως ενήλικες. Κάποιοι:

· Προσπαθούν να μοιάσουν ή να μιμηθούν τους άλλους, να συμπεριφερθούν έτσι ώστε να τους ικανοποιήσουν για να κερδίσουν την αποδοχή.

· Αναλαμβάνουν ολοκληρωτικά να κάνουν τον άλλο χαρούμενο: το σύντροφο, τον εργοδότη, τους φίλους, συχνά για να το πετύχουν φτάνουν να προσπαθούν να νοιώσουν όπως νοιώθει ο άλλος.

· Έχουν το μοντέλο «καλός, καλός… μέχρι να κάνω την έκρηξη» και την παθητική επιθετικότητα: ένα μέρος του εαυτού μας κάνει ότι μπορεί για να ικανοποιήσει τον άλλο, ενώ ένα άλλο λυπάται κι υποφέρει, γκρινιάζει και μουτρώνει. Αυτό εκφράζεται με μια συμπεριφορά του τύπου κρύο μια ζέστη.

· Εξιδανικεύουν τον άλλον: δίνουμε στο Θεό το θρόνο και κρατάμε το σκαμνάκι για τον εαυτό μας.

· Αναλαμβάνουν το ρόλο του Φροντιστή: είναι ο άνθρωπος που φροντίζει για όλα, προσπαθεί να κάνει τους άλλους χαρούμενους, θέλει να προλαμβάνει κάθε τους ανάγκη. 

Αναγνωρίσατε κάποιο δικό σας μοντέλο συμπεριφοράς ή των κοντινών σας προσώπων;

Το κλειδί είναι πως οι αρχικές αιτίες (όπως αναφέραμε) διαμορφώνουν αντίστοιχα την ενήλικη μας στάση: εκείνοι που μαθαίνουν να βάζουν τους άλλους πιο πάνω από τον εαυτό τους, εξακολουθούν και στην ενήλικη ζωής τους - εφόσον οι άλλοι είναι καλύτεροι προσπαθούν να τους μοιάσουν ή να τους μιμηθούν. Όσοι για να εισπράξουν αποδοχή χρειαζόταν να γίνονται ευχάριστοι στους άλλους, αναπτύσσουν αντίστοιχες στρατηγικές ως ενήλικες: είναι οι άνθρωποι που προσπαθούν να κάνουν χαρούμενο το σύντροφο τους, τον εργοδότη τους, τους φίλους τους.
Η καταδεκτική και ενδοτική συμπεριφορά των παιδικών χρόνων, εξελίσσεται και στους ενήλικες: είμαι καλός, καλός (πολλές φορές χωρίς όρια) μέχρι να κάνω την έκρηξη ή να μουτρώσω που δεν με καταλαβαίνει ο άλλος ή δεν με λαμβάνει υπόψη. Ο φόβος της απόρριψης μας οδηγεί στην εξιδανίκευση του άλλου και η ανάγκη της εκτίμησης των άλλων –που δεν λάβαμε ικανοποιητικά ως παιδιά- στην προσπάθεια να γίνουμε απαραίτητοι και σημαντικοί μέσα από την (υπερ)φροντίδα μας για τους άλλους…

Μπορείτε τώρα εσείς, να ξαναδιαβάσετε τις δυο παραγράφους, να συνδυάσετε και να κατανοήσετε αιτίες, μοντέλα, συμπεριφορές. 
Το θέμα είναι πως μέσα από αυτές τις στρατηγικές, χάνουμε. Πάντα χάνουμε. Η αρχική μας επιθυμία της αποδοχής, μέσα από την επίδραση του περιβάλλοντος, μας οδήγησε στην ανάπτυξη στρατηγικών. Τα μοντέλα αυτά μπορούσαν να μας προσφέρουν μια περισσότερο ή λιγότερο ικανοποιητική προσαρμογή μέσα στον οικογενειακό αστερισμό. 

Ήταν ότι καλύτερο μπορούσαμε ν’ αναπτύξουμε ΤΟΤΕ. Σήμερα όμως είναι τα μοντέλα που χρησιμοποιούμε κι άλλα θέλουμε κι άλλα συμβαίνουν στη ζωή μας. Φυσικό δεν είναι;
Πώς να κινώ τα δικά μου νήματα: Νέα μοντέλα, άλλοι τρόποι

Η ζωή είναι σαν ένα παιχνίδι: όπως μάθαμε να το παίζουμε μικροί έτσι συνεχίζουμε ως ενήλικες. Απλώς δεν το ξέρουμε. Όταν καταλάβουμε τον τρόπο που λειτουργούμε ως παίχτες, μπορούμε ν’ αλλάξουμε και να κατευθύνουμε τον τρόπο που παίζουμε. Τότε, αρχίζουμε ν’ απολαμβάνουμε, τόσο το παιχνίδι όσο και τον εαυτό μας. Τότε, κινούμε εμείς τα νήματα στη ζωή μας.

Όσο κι αν φαίνεται δύσκολο ή αδύνατο, μπορούμε να κατευθύνουμε τη ζωή μας εκεί που θέλουμε. Ως ψυχοθεραπεύτρια έχω δει το συνδυασμό της προσωπικής θέλησης με της διεργασίας με τον εαυτό να πετυχαίνει το φαινομενικά αδύνατο.

Για να ξεκινήσετε προσπαθήστε ν’ αντιληφθείτε πότε ενεργοποιείται ο μηχανισμός για την επιδοκιμασία των άλλων.

Διερευνήστε τα βαθύτερα κίνητρα ή τους φόβους που υποκινούν τη συμπεριφοράς σας. Μπορείτε να θέσετε στον εαυτό σας τις ερωτήσεις:

· Τι προσπαθώ να πετύχω πραγματικά όταν δίνω πάρα πολλά;

· Τι φοβάμαι πως θα συμβεί αν σταματούσα να βάζω τους άλλους πάνω από εμένα;

· Αντιμετωπίστε κατά πρόσωπο τους φόβους σας.

Τέλος, φυσικά τολμήστε να θεραπεύσετε τα παλιά τραύματα, καθώς μπορεί να είναι ενεργά από το παρασκήνιο, κι έτσι θα πετύχετε η ζωή που ζείτε να είναι πραγματικά δική σας! 





Όλγα Μουλάκη, M.Sc., Ψυχολόγος

Παιδικά βιώματα : ο κρυφός μαέστρος της ζωής μας....!!!!!!!!

Ανακαλύψτε, ποιος κινεί τα νήματα μέσα στον εαυτό σας.

Τα παιδιά είναι σαν τα σφουγγάρια, απορροφούν συνεχώς πληροφορίες από το περιβάλλον τους και αναπτύσσουν ένα εσωτερικό σύστημα προσαρμογής.

Σε κάθε στάδιο ανάπτυξης, από την πρώτη μέρα ζωής μας μέχρι και την ολοκλήρωση της παιδικής μας ηλικίας, δημιουργούμε σαν ένα είδος πυλώνων για το εσωτερικό μας σπίτι-εαυτός. 

Εκείνη την περίοδο κτίζουμε και τους τοίχους που περιτριγυρίζουν το εσωτερικό οικοδόμημα, δηλ. τον τρόπο που ανταποκρινόμαστε στο περιβάλλον μας. Επειδή η μάθηση στα παιδικά χρόνια γίνεται κυρίως με τρόπους μη-συνειδητούς όπως η μίμηση, η αντιγραφή, η προσαρμογή και η υπακοή, μας είναι δύσκολο να έχουμε ξεκάθαρη αντίληψη της επίδρασης της στην ενήλικη μας προσωπικότητα. 

Παρόλα αυτά, εκείνες οι εγγραφές καθορίζουν το πώς αντιλαμβανόμαστε κι αντιμετωπίζουμε τον εαυτό μας, τη ζωή και τις σχέσεις μας με τους άλλους, σαν ένας κρυφός Μαέστρος ορχήστρας. Όσο καλύτερα τα καταλαβαίνουμε τόσο μπορούμε να διαχειριστούμε την επίδραση τους πάνω μας.

Τι μου ήρθε κι αντέδρασα έτσι, πάλι;

Ίσως να έχετε ξεχάσει πως η μητέρα σας έλεγε όταν ήσασταν παιδιά, να καθήσετε φρόνιμα και να προσέχετε πως μιλάτε, αλλά σήμερα κάθε φορά που είστε ανάμεσα σε πολλούς άγνωστους ανθρώπους νοιώθετε αυθόρμητα μια συστολή ενώ θα θέλατε να είστε πιο κοινωνικοί… 

Φυσικά δεν σκέφτεστε σε κάθε περίσταση, τον σοβαρό ή απών συναισθηματικά πατέρα σας, αλλά ως ενήλικας μπορεί να δυσκολεύεστε να μοιραστείτε με τους άλλους τα συναισθήματα σας. 

Είναι αλήθεια πως δεν αντιλαμβανόμαστε άμεσα τις συνδέσεις ανάμεσα στις αυθόρμητες αντιδράσεις μας με τον τρόπο που μεγαλώσαμε, γι’ αυτό και πολλές φορές μας φαίνονται ανεξήγητες. 

Δηλαδή, δεν αντιλαμβανόμαστε πως το κλίμα, οι συμπεριφορές και τα συμβάντα μέσα στην οικογένεια των παιδικών μας χρόνων είναι αυτά που δίνουν τον τόνο στη ενήλικη ζωή μας, επειδή απλά αντιδρούμε αυτόματα βάση των όσων μάθαμε κάποτε παλιά. Αλλά τι είναι αυτά που μαθαίνουμε τότε και πως μπορούν να έχουν τόσο ισχυρή επίδραση στη ζωή μας;

Ανακαλύψτε τις βάσεις του εσωτερικού σας κόσμου:
Αυτοεκτίμηση, αυτοπεποίθηση, θάρρος ή φόβος, σχέσεις με τους άλλους.

Η αυτοεκτίμηση μοιάζει μ’ ένα καζάνι, αν τα σημαντικά πρόσωπα της ζωής μας το αφήσουν άδειο τότε όλη μας τη ζωή θα προσπαθούμε να το γεμίσουμε, συχνά με λάθος τρόπο – επειδή δεν θα έχουμε μάθει πως γίνεται αυτό. 

Αν στο εσωτερικό καζάνι αντί για ενίσχυση κι υποστήριξη, έχει μπει αμφισβήτηση και φόβος τότε ότι εκφράζουμε θα έχει και μια απόχρωση ανασφάλειας και φόβου. Αντίθετα, αν έχουμε πάρει αποδοχή θα έχουμε εσωτερικό απόθεμα για ν’ αντιμετωπίσουμε με θάρρος κι αισιοδοξία τη ζωή. 

Είναι σημαντικό πως κάποιες οικογένειες αντιμετωπίζουν κάποια συναισθήματα. Σε ορισμένες επικρατεί κυρίως σοβαρότητα και αυτοπειθαρχία, σε κάποιες άλλες απαγορεύεται η λύπη και η κατσουφιά. 

Τα παιδιά στις οικογένειες αυτές μαθαίνουν ν’ ανταποκρίνονται στο οικογενειακό κλίμα, στους κανόνες και τις αντιλήψεις είτε με ταύτιση, είτε με αντίδραση, είτε και με τα δύο ανάλογα με το θέμα. 

Όμως ένα είναι σίγουρο, πως οι νοητικό- συναισθηματικές αντιδράσεις διαμορφώνονται σε σχέση με το περιβάλλον που αναπτύσσονται. Αν είναι έτσι, τι κάνουμε; Είμαστε καταδικασμένοι στη φυλακή των παιδικών μας χρόνων;

Ποιος κινεί τα νήματα στη ζωή μου τελικά;
Έχουμε διαμορφώσει βαθιά μέσα μας, με τρόπους μη συνειδητούς, εικόνα και άποψη για τον εαυτό μας όπως αντιδράσεις και συμπεριφορές, τις οποίες θεωρούμε ως ενήλικες κομμάτι της προσωπικότητάς μας. 

Οι βάσεις των αντιλήψεων και των αντιδράσεων αυτών έχουν τη ρίζα τους στο ξεκίνημα της ζωής μας. Τότε μαθαίνουμε επίσης τι επιτρέπεται και τι απαγορεύεται στις σχέσεις αλλά επίσης ενθαρρύνονται κάποιες συμπεριφορές ενώ αποθαρρύνονται άλλες. 

Έτσι το πόσο τολμηροί ή άτολμοι θα είμαστε στις αλλαγές και τις προκλήσεις της ζωής, πως αντιμετωπίζουμε τις δυσκολίες, πόσο ισότιμοι ή ανταγωνιστικοί θα είμαστε στις σχέσεις μας με τους άλλους, πως εκφράζουμε ή κρύβουμε τα συναισθήματα μας διαμορφώνεται τότε, στα χρόνια που βάζουμε τις βάσεις τον εσωτερικό μας κόσμο και τις συμπεριφορές ανταπόκρισης στο περιβάλλον. 
Χρειάζεται θάρρος για να κάνουμε μια ειλικρινή και βαθιά βουτιά μέσα μας, για ν’ ανακαλύψουμε τι συστατικά έχει στο βάθος το προσωπικό καζάνι και να βρούμε τι υπάρχει στον πυθμένα του. 

Εκεί μπορεί να κρύβονται πληγές αλλά και κρυφές δυνάμεις, όνειρα, επιθυμίες και προσωπικά χαρακτηριστικά ξεχασμένα από το χρόνο. Σίγουρα όμως αξίζει να πάρουμε εμείς την μπαγκέτα του Μαέστρου που ορίζει τη μελωδία της ζωής μας.

Διερευνήστε τον αυθεντικό σας εαυτό
Πως ήσασταν παιδιά, τι σας άρεσε τότε και τι σας ανησυχούσε;

Πως θυμάστε τα σημαντικά πρόσωπα της ζωής σας, μητέρα, πατέρας, αδέλφια ή άλλα πρόσωπα στην οικογένεια που ήταν για εσάς σημαντικά;

Μπορείτε να συσχετίσετε τις στάσεις και τις απόψεις των σημαντικών προσώπων με τις δικές συμπεριφορές και πεποιθήσεις τότε; Ως ενήλικες, μπορείτε να αναγνωρίσετε τέτοιες συσχετίσεις;

Υπάρχουν προσωπικά όνειρα ή επιθυμίες που δεν τολμάτε να εκφράσετε ως ενήλικες; Έχουν άραγε κάποια σύνδεση με τις εμπειρίες της παιδικής σας ζωής;

Βρείτε τις συνδέσεις ανάμεσα στον τρόπο επικοινωνίας στην οικογένεια και τον τρόπο που ανταποκρίνεστε στις σχέσεις σας με τους άλλους, ειδικά στις διαπροσωπικές σχέσεις. Αναζητήστε μοντέλα σχέσεων που επαναλαμβάνονται, εκεί κρύβονται οι πιο βαθιές μας εμπειρίες.

Πολλές φορές για τη δημιουργία ενός διαφορετικού τρόπου σκέψης κι αντιμετώπισης της ζωής και των σχέσεων μας με τους άλλους, χρειάζεται μια καινούργια μάθηση. Η ψυχοθεραπεία είναι ένας τρόπος που μπορεί να μας το προσφέρει.

Ο αυθεντικός μας εαυτός, μπορεί να είναι κρυμμένος πίσω από γερές στρώσεις μάθησης, αλλά είναι πάντα εκεί και μας περιμένει. Το ταξίδι της ανακάλυψης του αξίζει, γιατί τότε μπορούμε ν’ απολαύσουμε μια γεμάτη χαρά ζωή.





Όλγα Μουλάκη, M.Sc., Ψυχολόγος

Αυτογνωσία : Πώς να νοιώθω καλά με τον εαυτό μου....!!!!!!!!

               
Φροντίζοντας το παιδί μέσα μας, ηρεμώντας την αυτοεπίκριση, ανακαλύπτοντας τον πιο αυθεντικό εαυτό μας

Αν υπήρχαν γυαλιά όρασης συναισθημάτων και διάθεσης, οι άνθρωποι θα ήμασταν έκθετοι σε μια εντυπωσιακή αλήθεια: πόσο συχνά νοιώθουμε δυσάρεστα, άβολα, μελαγχολία, αμηχανία ή στεναχώρια και πόσο ''λίγο'' νοιώθουμε πραγματικά καλά. 

Αν βλέπαμε και τις σκέψεις των άλλων, θα διαπιστώναμε κάτι ακόμα πιο εντυπωσιακό και κοινό, στους περισσότερους ανθρώπους: λογοκρίνουμε ότι κάνουμε, λέμε, επιθυμούμε, νοιώθουμε, ως ακατάλληλο, παιδικό, γελοίο, αδιάφορο, ντροπιαστικό. 

Συνολική εντύπωση, οι άνθρωποι απορρίπτουν κομμάτια του εαυτού τους ή της ιστορίας τους και νοιώθουν συχνά άσχημα. Πώς και γιατί φερόμαστε έτσι στον εαυτό μας; Πώς μπορούμε να το αλλάξουμε; Πώς μπορούμε να νοιώθουμε καλύτερα;

Από τα πρώτα παιδικά μας χρόνια μαθαίνουμε τι είναι ''σωστό και τι λάθος'', ''τι επιτρέπεται και τι απαγορεύεται'', τι θα πρέπει να μας κάνει να νοιώθουμε ντροπή. Όλοι αυτοί οι άρρητοι κανόνες μαθαίνονται περισσότερο βιωματικά, δηλαδή μέσα από την εμπειρία μας με τους άλλους και στο μικρότερο μέρος λεκτικά. 

Γι’ αυτό, πέραν από κάποιες συγκεκριμένες αναμνήσεις, μας είναι δύσκολο να θυμηθούμε πότε και πως διαμορφώσαμε τον τρόπο που βλέπουμε τον κόσμο και πως αποκτήσαμε τον κώδικα συμπεριφοράς μας. 

Κι όμως όλος αυτός ο εσωτερικός κόσμος που αναπτύξαμε μέσα μας, χωρίς να το συνειδητοποιούμε καθορίζει στο εδώ και τώρα, πως βιώνουμε μέσα μας ότι συμβαίνει στη ζωή μας, πόσο χαρούμενοι, λυπημένοι, απογοητευμένοι ή θυμωμένοι νοιώθουμε με τις σχέσεις μας και πως αντιδρούμε, πόσο δηλ. πραγματικά επιτρέπουμε να εξερευνούμε, να εκφράζουμε, ν’ απολαμβάνουμε και να μοιραζόμαστε με τους άλλους έναν ολοκληρωμένο, αυθεντικό εαυτό.

Το Παιδί μέσα μας, συχνά έχει τραυματιστεί…
Γυρίζοντας πίσω στο χρόνο, αναζητώντας το περιβάλλον και τις συνθήκες μέσα στις οποίες αναπτυχθήκαμε ως παιδιά, μπορεί να βρούμε χαρούμενες μνήμες αλλά και κάποιες δύσκολες στιγμές, ή περιόδους, στην παιδική κι εφηβική μας ιστορία. 

Τότε που βιώσαμε πόσο δύσκολη, άδικη ή στενάχωρη μπορεί να γίνει η ζωή, ακόμα από τα πρώτα μας βήματα σ’ αυτήν (από τριών χρονών ως και την εφηβεία). Νομίζουμε πως αυτά ανήκουν στο παρελθόν, ότι τα έχουμε αφήσει πίσω μας, η αλήθεια είναι όμως πως ό,τι μπορεί να έχουμε ξεχάσει σ’ ένα εσωτερικό συρτάρι μέσα μας δεν είναι και νεκρό. 

Τ’ αποτυπώματα όλων των εμπειριών μας έχουν σμιλέψει τον τρόπο που σκεφτόμαστε σήμερα, τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε κι αισθανόμαστε όσα συμβαίνουν γύρω μας και μας προσδιορίζουν στην ενήλικη ζωή μας. 

Το ανέκφραστο παιδί μέσα μας, ως ενήλικες πια, μετατρέπεται σ’ ένα εσωτερικό παιδί που μπορεί να εκφράζεται με τη μορφή των ατελείωτων παραπόνων, των αναγκών που δεν καλύπτονται ποτέ, του θυμού προς τους άλλους, την αίσθηση ότι δεν μας αγαπούν αρκετά αυτοί που θέλουμε και μας γεμίζει λύπη, στεναχώρια, παράπονο, συναισθηματική πείνα και οργή. 
Ωστόσο το εσωτερικό παιδί έχει και μια άλλη όψη : Κρυμμένο πίσω από τα παιδικά βιώματα και τους περιορισμούς, βρίσκεται κάπου μέσα μας ένα παιδικό κομμάτι που λαχταρά να μοιραστεί τη χαρά, το κέφι, το παιχνίδι, τον αυθορμητισμό, το μοίρασμα και τη δημιουργία με τους άλλους, χωρίς φόβο και άγχος. Συχνά όμως δεν μπορεί.

Η φωνή της λογικής ή ένας Κριτής-επικριτής μέσα μας;
Οι ανασφαλείς ή απαιτητικοί γονείς δημιουργούν ανασφαλή παιδιά. Φαίνεται πως η γονεϊκή συμπεριφορά εσωτερικεύεται στα παιδιά, που νοιώθουν σαν να είναι πάντα εκεί κάποιος για να τους κρίνει σε ότι κάνουν ακόμα κι όταν δεν τους βλέπει κανείς. 

Αργότερα στη ζωή τους, ως ενήλικες, κουβαλούν μέσα τους έναν αμείλικτο, σκληρό ή αυστηρό κριτή. Έχουν αναπτύξει μέσα τους μια φωνή (τη φωνή του ενήλικα κριτή) που ασκεί κριτική σ’ ότι κάνουν, που δημιουργεί ανασφάλεια για το πόσο τον αγαπάνε οι άλλοι, για το πόσο σημαντικός και ικανός είναι ο εαυτός, για το πόσο αξίζει. 

Έτσι δεν νοιώθουν εύκολα ασφάλεια για όσα κάνουν κι ανησυχούν πολύ για την επιτυχία και την αποτυχία, βιώνουν άγχος. Ενδόμυχα φοβούνται την απόρριψη στις σχέσεις τους με τους άλλους. 

Έχουν ανάγκη για συναισθηματική επιβεβαίωση κι εύκολα μπορεί να νοιώσουν πληγωμένοι, ότι τους απορρίπτουν και ότι δεν τους αγαπούν αρκετά – αλλά και να κρύβουν συχνά την πλευρά αυτή του εαυτού τους από τους άλλους. 

Είναι αλήθεια πως οι περισσότεροι από εμάς κουβαλάμε έναν περισσότερο ή λιγότερο αυστηρό κριτή μέσα μας. Πολλές φορές μοιάζει σαν μια φωνή που μειώνει ό,τι καλό κάνουμε στο «είχες τύχη» ή ασκεί κριτική: «θα μπορούσες και καλύτερα». 

Η φωνή αυτή μας προκαλεί πολλές φορές άγχος, ανησυχία, αίσθημα κατωτερότητας, αβεβαιότητας, αμηχανίας ή ντροπής. Κι ο εσωτερικός ενήλικας μπορεί να πάρει κι άλλη μορφή, να μάθει να είναι πιο υποστηρικτικός και θετικός με μας απ’ ότι μπορεί να μας έμαθαν κάποια χρόνια παλιά στην προσωπική μας ιστορία.

Εκφράζοντας τον αυθεντικότερο εαυτό μας, βιώνουμε ανακούφιση.
Αν μπορούσαμε να δούμε μέσα στον καθένα, το πιθανότερο είναι ν’ ανακαλύπταμε κάπου ένα μικρό παιδί με όνειρα, φαντασία αλλά και φόβους κι έναν ενήλικα που εμφανίζεται στους περισσότερους από μας, κάθε φορά που κάτι κάνουμε λάθος και μας κάνει κριτική. 

Ανάμεσα στην περιορισμένη παιδική καρδιά και στο εσωτερικό κριτή που επικρίνει, λαχταρά να βρει χώρο και χρόνο ο πιο αληθινός εαυτός μας για να εκφραστεί. 

Όσο προσπαθούμε να προχωρήσουμε στη ζωή με όσα έχουν εντυπωθεί μέσα μας από τα παιδικά μας χρόνια (κι ας μην τα θυμόμαστε όλα, ούτε να τα σκεφτόμαστε συνέχεια), αλλά τ’ αναβιώνουμε ασυνείδητα κάθε φορά που νοιώθουμε να μας πληγώνουν ή δεν μας καταλαβαίνουν οι άλλοι, κι έναν εσωτερικό ενήλικα που ασκεί κριτική σε κάθε βήμα που κάνουμε, που δεν είναι ποτέ ικανοποιημένος, που βλέπει πιθανούς κινδύνους σε κάθε πρωτοβουλία που σκεφτόμαστε να πάρουμε είναι κατανοητό να νοιώθουμε συχνά δυσάρεστα συναισθήματα. 

Πίσω απ’ όλα αυτά βρίσκεται κρυμμένος ο αυθεντικός εαυτός που ονειρεύεται (αλλά δεν τολμά εξαιτίας της αυτό-αμφισβήτησης), που επιθυμεί, που θέλει να δημιουργήσει. Ο αυθεντικός εαυτός, μέρη του οποίου μπορεί να γνωρίζουμε κι άλλα που χρειάζεται ν’ ανακαλύψουμε ή ν’ αποκαλύψουμε όταν το πέπλο των φόβων, των ανασφαλειών και της εσωτερικής κριτικής πέσει.

Ο άγνωστος αυθεντικός εαυτός
Συνήθως, παρά τις ανησυχίες μας, ο αυθεντικός εαυτός μας είναι πολύ ομορφότερος, με τις ατέλειες και τις αδυναμίες του, ακριβώς επειδή είναι ένα μοναδικό έργο προσωπικής τέχνης και τεχνικής. Όπως ένα μοναδικό έργο τέχνης, χρειάζεται να δουλευτεί ώστε οι παλιές κακοτεχνίες να γίνουν μοναδικά χαρίσματα του έργου. 

Οι πληγές που μας οδηγούν σ’ αποτυχίες στις σχέσεις μας με τους άλλους να γίνουν προσωπική βαθύτερη ενσυναίσθηση του εαυτού και των άλλων. Η κριτική, εσωτερική και των άλλων, κατανόηση, αποδοχή και δημιουργική αντίληψη. 

Το άγχος, ο φόβος ή η ντροπή, να γίνουν αποδοχή ως μικρά κομμάτια της ανθρώπινης εμπειρίας που βοηθούν τα βήματά μας να γίνουν σταθερότερα κι ασφαλέστερα. Η εσωτερική αναστολή ως ένας οδηγός για ν’ αποκαλύπτουμε με σεμνότητα την αυθεντικότητά μας. 

Οι φόβοι μας για τις κακοτοπιές του κόσμου, μια παραδοχή ότι πρόκειται για έναν φόβο που μοιράζονται όλοι οι άνθρωποι μπροστά στην προσωπική ελευθερία κι αυτοέκφραση.




Όλγα Μουλάκη, M.Sc., Ψυχολόγος

Ο θεός των μικρών πραγμάτων....!!!!!!!!!

Πόσο πολύτιμη είναι η κάθε μας μέρα!
Ακόμα κι όταν έξω κάνει μια υπέροχη μέρα όταν είμαστε αγχωμένοι και στρεσσαρισμένοι δεν βλέπουμε τίποτα. Φανταστείτε μια φωτεινή ηλιόλουστη μέρα, όλα γύρω μπορούσαν ν’ αντανακλούν φως αλλά εσείς νοιώθετε άγχος, εσωτερική πίεση, ίσως θολούρα στο μυαλό, στενάχωρα συναισθήματα. 

Είστε σίγουροι πως έτσι θα κυλήσει κι αυτή η μέρα, μέχρι να λυθούν τα θέματα που σας απασχολούν… κι αναλογιστείτε πόσα νέα θέματα θα προκύψουν ακόμα στη ζωή σας. Μοιάζει με επαναλαμβανόμενο μοντέλο αποκλεισμού από την καλή πλευρά της ζωής. 

Τα ''θέματα'' γεμίζουν το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου μας και μένει το μικρότερο για κάποιες στιγμές χαράς. Σε πολλούς αυτό φαίνεται να είναι το ''φυσιολογικό μοντέλο της ζωής τους''. Σαν η ζωή να είναι μια ατέρμονη αλυσίδα από βάσανα! Αυτό είναι η ζωή; Γιατί να παλεύουμε να λύσουμε τα θέματα αν πρόκειται συνέχεια να έχουμε καινούργια που δεν θα μας αφήνουν σε ησυχία; 

Αν το καλοσκεφτείς, όλες μας οι προσπάθειες που θέλουμε να κατευθύνουμε στην ευτυχία, στο να είμαστε καλά και χαρούμενοι καταλήγουν έτσι στην ελάχιστη επιτυχία των ''κάποιων ευτυχισμένων στιγμών στη ζωή''!

Οι άνθρωποι που ανακάλυψαν πως μπορούν να χαίρονται τη ζωή τους!
«Όλα άλλαξαν όταν βγήκα από το νοσοκομείο. Πριν το έμφραγμα ήμουν συνεχώς απασχολημένος κι αγχωμένος με τη δουλειά μου και τα οικονομικά. Στο παρελθόν είχα μικρές ενοχλήσεις αλλά δεν έδινα σημασία. Όλα συνέβησαν ξαφνικά, χωρίς να το περιμένω. Πέρασα κάποιες μέρες στην εντατική του νοσοκομείου. 

Φαίνεται σαν σ’ αυτές τις μέρες κάτι ν’ άλλαξε μέσα μου, σαν να ένοιωσα πως κάποια μέρα θα φύγουμε, θα τελειώσουν όλα και δεν θα έχουμε προλάβει… να χαρούμε αυτά που έχουμε! Κοίτα τι έπρεπε να συμβεί για να το καταλάβω!». 

Ο Γιώργος,* - με επισκέφθηκε ύστερα από την επιμονή της γυναίκας του, η οποία δεν μπορούσε να καταλάβει τι συμβαίνει στο σύζυγο της - ήταν ανήσυχος για την υγεία του αλλά αποφασισμένος να φροντίσει τη διατροφή του αλλά και τη ζωή του επίσης. 
Ήταν σίγουρος πως το χρήμα δεν είναι το παν. Τώρα θέλει ν’ αφιερώνει χρόνο στον εαυτό του και σ’ αυτούς που αγαπά. Θέλει να κάνει αυτά που είχε αφήσει στην πορεία της ζωής του, αυτά που του έδιναν χαρά κι ικανοποίηση αλλά δεν είχε χρόνο. Δεν χρειάστηκε να μ’ επισκεφθεί πολλές φορές ακόμα. Εκείνος τώρα μάθαινε να ζει τη ζωή του ουσιαστικά καλύτερα, ενώ η γυναίκα του έπρεπε να ξανα-ανακαλύψει τον άντρά της και τη ζωή της μαζί του.

Από δούλος, θεός της ζωής!
Ούτε για τον ίδιο είναι πάντα εύκολο ν’ αφήνει τον «παλιό εαυτό πίσω» και ν’ απολαμβάνει τις στιγμές της ζωής του. Χρειάζεται να θυμάται το στόχο του «να νοιώθει καλά σχεδόν σ’ ότι κάνει» και να διαθέτει τον χρόνο του «αλλιώς», χωρίς να σκέφτεται συνεχώς το χρήμα, την δουλειά και τις υποχρεώσεις, αλλά να δίνει προτεραιότητα σ’ αυτά που δίνουν συναισθηματικό νόημα στη ζωή του. 

Αυτά τα μικρά πράγματα που αφήνουν ανεξίτηλο αποτύπωμα στις αισθήσεις της ψυχής μας. Είναι οι μικρές στιγμές που συνήθως προσπερνάμε βιαστικοί τρέχοντας για το επόμενο ‘πρέπει’ της σύντομης αλλά και άχρωμης ζωής, εκείνης της ζωής που είναι ντυμένη με το γκρίζο αυστηρό κουστούμι των υποχρεώσεων. 

Η πραγματική ζωή πάλλεται αλλού, φυλακισμένη πίσω απ’ το γκρι κουστούμι στο βάθος της καρδιάς μας. Αλλά τρέχουμε πολύ, δεν σταματάμε να σκεφτόμαστε, να μιλάμε, να κάνουμε, ώστε ν’ ακούσουμε το χτύπο της. Αυτά που εκείνη θέλει για να χαμογελάσει.

Η καρδιά μας ανοίγει κι η ζωή μας ανθίζει κάθε στιγμή που χαμογελάμε πραγματικά στον άλλο, κάθε στιγμή που παίρνουμε ένα εγκάρδιο χαμόγελο, όταν αφεθούμε ν’ αισθανθούμε μια ζεστή αγκαλιά, όταν απολαμβάνουμε τη ομορφιά της φύσης γύρω μας χωρίς σκέψεις...

όταν παρατηρούμε τ’ αγαπημένα μας πρόσωπα να μεγαλώνουν και να εξελίσσονται κάθε μέρα, όταν ακούμε χωρίς κριτική, όταν μας ακούν και νοιώθουμε να μας συναισθάνονται, όταν εκφράζουμε αυθόρμητα την αγάπη μας στους άλλους χωρίς να έχουμε συγκεκριμένες προσδοκίες αντίδρασης, όταν δεχόμαστε χωρίς καχυποψία τα συναισθήματα των άλλων.

Όταν αφήνουμε τον παλμό της καρδιάς μας να δώσει χρώμα στη ζωή μας και στην ύπαρξη μας. Τότε νοιώθουμε τον ύμνο της ευγνωμοσύνης για την κάθε πολύτιμη στιγμή της ύπαρξης και της δημιουργίας, γινόμαστε πάλι, οι δημιουργοί της ζωής, οι θεοί των μικρών πραγμάτων που ορίζουν το μεγαλείο του να ζεις, ξύπνιος! 

*Με την συγκατάθεσή του μεταφέρω τα λόγια του. Τα προσωπικά στοιχεία έχουν τροποποιηθεί ώστε να προστατεύεται το απόρρητο των προσωπικών δεδομένων.




Όλγα Μουλάκη, M.Sc., Ψυχολόγος

Δευτέρα, 25 Μαΐου 2015

Εσωτερική αναδιοργάνωση....!!!!!!!!

Το ταξίδι για τον πραγματικό μας εαυτό ξεκινά από την αναζήτησή του.

Σε όλους μας έρχονται στιγμές ή φτάνει μια εποχή που νοιώθουμε την ανάγκη να ‘τακτοποιήσουμε τον εαυτό μας και τη ζωή μας’. Ο χρόνος της εσωτερικής αναδιοργάνωσης είναι πολύτιμος: εξετάζω το που βρίσκομαι και το που θέλω να πάω. 

Πολλές φορές αυτή η επαφή με τον εαυτό μας φοβίζει, επειδή δεν έχουμε μάθει πώς να συζητάμε με τον εαυτό μας και πώς να διαχειριζόμαστε αυτά που μας μπερδεύουν μέσα μας. Κι όμως αυτή η εσωτερική αναδιοργάνωση είναι το πιο πολύτιμο δώρο που μπορούμε να κάνουμε στον εαυτό μας: έχουμε την ευκαιρία να επαναπροσδιορίσουμε τη ζωή μας.

Φτάνει να τολμήσουμε να μετατρέψουμε την ευκαιρία σε δυνατότητα…
Βουτιά στο χάος...

Αν τολμήσουμε να παρατηρήσουμε, μ’ ειλικρίνεια πως προκαλείται το εσωτερικό μπέρδεμα, συχνά διαπιστώνουμε πως άλλοτε έχουμε αποθηκεύσει μέσα μας συναισθήματα, σαν να ήταν ο εαυτός μας μια μεγάλη αποθήκη που κρύβουμε αυτά που μας απασχολούν πραγματικά, κι άλλοτε πως άλλα θέλουμε κι άλλα κάνουμε, μέχρι που πνιγόμαστε, δεν αντέχουμε άλλο και τελικά δεν βγάζουμε άκρη.

Κατανοώντας κι αντιμετωπίζοντας τα εσωτερικά εμπόδια
Η απόκρυψη αυτών που νοιώθουμε, οι συμπεριφορές που δεν μας εκφράζουν πραγματικά δείχνουν πως κάτι δεν τολμάμε να παραδεχτούμε στον εαυτό μας, κάποια/κάποιες αδυναμία/ες μας. Π.χ. ότι δεν ξέρουμε πως ν’ αντιμετωπίσουμε διαφορετικά τις καταστάσεις ή να εκφράσουμε αποτελεσματικά τον εαυτό μας. 

Άλλες φορές, πως φοβόμαστε να διαχειριστούμε τις συνέπειες των πραγματικών επιλογών μας. Συνήθως, το μεγαλύτερο εμπόδιο του εαυτού μας, είμαστε σε σημαντικό βαθμό εμείς οι ίδιοι αλλά δεν το βλέπουμε. Δεν είναι οι καταστάσεις που μας ‘βραχυκυκλώνουν,’ αλλά η στάση που κρατάμε εμείς οι ίδιοι απέναντι στα θέματα και τα πρόσωπα στη ζωή μας.

Και τώρα αναδιοργάνωση…
Δεν είναι πάντα εύκολο, μόνοι μας, ν’ αναδιοργανώσουμε σε βάθος ολόκληρο τον εαυτό μας, όμως μπορούμε να τακτοποιήσουμε αρκετά θέματα. Τα καλύτερα καθαριστικά του εσωτερικού μας κόσμου είναι το φως σ’ ότι μας φοβίζει κι η αγάπη για τον εαυτό μας μαζί με όλες τις δυνάμεις και τις αδυναμίες του. 

Ρίξτε ένα όμορφο φως μέσα σας και ρωτήστε τον εαυτό σας τι δεν σας αρέσει, τι περισσεύει απ’ τη ζωή σας, τι σας βαραίνει, τι θα θέλατε να ξεφορτωθείτε πραγματικά... Φτιάξτε μια λίστα με ότι θα θέλατε να αφήσετε ή ν’ αλλάξετε στη ζωή σας, στον εαυτό σας. 

Με ειλικρίνεια! (Μπορεί ν’ αναγνωρίσετε κι ένα μόνον ‘κεντρικό’ θέμα). Μετά την αναγνώριση, ρωτήστε τον εαυτό σας τι σας φοβίζει σ’ αυτό το θέμα ή σε καθένα από τα θέματα που έχετε στη λίστα. Τώρα το τοπίο αρχίζει να ξεκαθαρίζει, τα θέματα γίνονται πιο ευδιάκριτα αλλά και οι φόβοι μας επίσης.

Ονειρευτείτε το αύριο που θέλετε
Πολλές φορές δεν τολμάμε ούτε να οραματιστούμε, να ονειροπολήσουμε αυτά που θέλουμε πραγματικά. Λες κι είναι αμαρτία, ανοησία, ‘αδύνατο’ ή πολύ παιδικό...Κι όμως όλες οι μεγάλες δημιουργίες αυτού του κόσμου ξεκίνησαν από ένα ‘τρελό όνειρο’, μία βαθιά επιθυμία... 

Ποτέ δεν θα νοιώσουμε καλά αν αφήνουμε την καρδιά μας έξω απ’ ότι κάνουμε. Όπου κι ότι αγαπάμε μας κάνει ευτυχισμένους, χαρούμενους, μας γεμίζει πληρότητα.

Ανοίξτε την καρδιά σας και σκεφτείτε όλα τα υπέροχα πράγματα που θα θέλατε στη ζωή σας, τώρα. Φτιάξτε την τέλεια εικόνα... ζήστε την! Με μια σημείωση: μην φανταστείτε ν’ αλλάξουν οι άλλοι για να είστε καλά. Αναζητήστε αυτά που θέλετε εσείς για σας και τον κόσμο σας. Δύσκολο;

Η επιτυχία είναι ζήτημα θέλησης και γνώσης
Τώρα έχουμε όλα τα κομμάτια του πάζλ: τα κομμάτια που θέλουμε να ξεφορτωθούμε ή ν’ αλλάξουμε, τους φόβους που δεν μας μπλοκάρουν αλλά και το που θέλουμε να φτάσουμε. Ποιός θέλουμε να κάνει κουμάντο μέσα μας ο φόβος ή η αγάπη για τη ζωή; Η επιλογή είναι δική μας πάντα! 

Κανένας δεν ξέρει εκ των προτέρων όλα όσα θα συναντήσει στο προσωπικό δρόμο της ζωής του, όμως μπορεί να έχει μαζί του τα πολύτιμα συστατικά της ύπαρξης του, τη θέληση να ζήσει τη δική του ζωή, πραγματικά!




Όλγα Μουλάκη, M.Sc., Ψυχολόγος