Πέμπτη, 30 Οκτωβρίου 2014

Το αιώνιο παιδί ενός υγιούς ενήλικα.....!!!!!!!!!

Εσύ; Ξέρεις ότι μέσα σου κατοικεί ένα παιδί; Δεν έχει σημασία η τωρινή σου ηλικία, αν έχεις ρυτίδες, αν είσαι γονιός ή έχεις εγγόνια γιατί στα βάθη της ύπαρξής σου, κατοικεί ένα παιδί που η ψυχολογική του κατάσταση καθορίζει τα κύρια χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς σου, τα αισθήματα και συναισθήματά σου, τον τρόπο που αντιδράς τώρα, καθώς επίσης και πολλές από τις εμπειρίες που ελκύεις στην ζωή σου ως ενήλικας.

Από την στιγμή που βρισκόμαστε στην κοιλιά της μαμάς, δημιουργείται μια ζωτική σχέση με εμάς και εκείνη και όλες οι συναισθηματικές εντυπώσεις που δημιουργούνται, αποθηκεύονται στο μεταιχμιακό ή συναισθηματικό μέρος του εγκεφάλου μας. Από εκείνη τη στιγμή και μέχρι τα έξι πρώτα χρόνια ζωής μας χρησιμοποιούμε την διαισθητική κατανόησή μας για την συναισθηματική κατάσταση των ανθρώπων που μας περιτριγυρίζουν. Χρησιμοποιούμε, δηλαδή, περισσότερο το δεξί μέρος του εγκέφαλου, παρά το αριστερό, που είναι της λογικής.

Οποιαδήποτε απότομη εμφάνιση μιας κατάστασης, η οποία επηρεάζει έντονα τη ψυχολογία μας, έχει δηλαδή έντονο συναισθηματικό αντίκτυπο – ώστε να μην είμαστε σε θέση να κατανοήσουμε με τη λογική – θεωρείται ως συναισθηματική πληγή ή το γνωστό σε όλους μας, τραύμα.

Αυτές οι εμπειρίες δεν υπάρχουν συνειδητά στη μνήμη μας, υπάρχουν όμως μέσα μας και είναι στο χέρι μας να τις αλλάξουμε, να επουλώσουμε δηλαδή, τυχόν, τραύματα, μεγάλα ή μικρά και να ζήσουμε παράλληλα με την ενήλικη ζωή μας, μια δεύτερη παιδική ηλικία, όπου εμείς οι ίδιοι θα είμαστε υπεύθυνοι να προσφέρουμε στο «εσώτερο παιδί μας», όλα όσα χρειάστηκε και δεν μπόρεσε να τα πάρει στην πρώτη του παιδική ηλικία.

Ήρθαμε στον κόσμο από γονείς που δεν ήταν τέλειοι, στους οποίους χρωστάμε αυτό που είμαστε σήμερα με τα «καλά» και τα «κακά» μας, με τη φωτεινή και τη σκοτεινή μας πλευρά. Μας έδωσαν την ζωή αλλά μαζί με την αγάπη τους, μας προκάλεσαν άθελά τους κάποια «υπαρξιακά κενά» ή τραύματα (όπως τα ανέφερα πιο πάνω), τα οποία μπορεί να πονάνε, αλλά παράλληλα μας θυμίζουν την ανθρώπινη συναισθηματική και εύθραυστη φύση μας. Άλλωστε και εκείνοι δεν προέρχονται από γονείς που δεν ήταν τέλειοι;

Συνήθως, δίνουμε στους ενήλικες εαυτούς, ότι είχαμε συνηθίσει να παίρνουμε ή ότι μας έδιναν – όντας παιδιά – και όχι ότι μας λείπει στο εδώ και τώρα. Αυτό που μας λείπει, προσπαθούμε, κυρίως, να το κερδίσουμε από τους τρίτους, χωρίς να κάνουμε κάποια προσπάθεια να το αντλήσουμε από εμάς τους ίδιους. Γινόμαστε απαιτητικοί και στεναχωριόμαστε όταν δεν έχουμε αυτό που θέλουμε ή δεν μας το δίνουν, αλλά σπάνια στρέφουμε την προσοχή μέσα μας για να το αποκτήσουμε.

Τη στιγμή που καταφέρουμε και μάθουμε να το δίνουμε εμείς στους εαυτούς μας, γινόμαστε αυτομάτως ο γονιός (πατέρας ή μητέρα) του εσώτερου παιδιού μας, του ίδιου μας του εαυτού. Γινόμαστε οι γονείς που χρειαζόμαστε για να επιλύσουμε τα προβλήματα και να επουλώσουμε πληγές, οι γονείς που χρειαστήκαμε στην παιδική μας ηλικία και δεν τους είχαμε γιατί δεν ήρθαν κατά παραγγελία, ήρθαν με τα δικά τους τραύματα και κενά.

Οι πληγές που έγιναν κατά τη διάρκεια της παιδικής μας ηλικίας είναι παρούσες, δεν θα φύγουν ποτέ αλλά, από τη στιγμή που αρχίζει η διαδικασία της επούλωσης, μας δίνουν τη δυνατότητα να μεταμορφωθούμε σε ενήλικες, ωριμάζοντας με υγιές τρόπο, χωρίς να δολοφονούμε το εσωτερικό μας παιδί, δίνοντάς του παράλληλα χώρο και ότι μας ανήκει και δεν μας το έδωσαν όταν το χρειαστήκαμε ως παιδιά.

Με αυτόν τον τρόπο σταματάμε να ζητάμε με απαιτητικό τρόπο από τον/την σύντροφο μας, από τους φίλους μας ότι έχουμε ανάγκη και καθιστούμε υπεύθυνο τον ίδιο μας τον εαυτό.

Κάθε φορά που συνειδητοποιούμε τι είναι αυτό που πραγματικά χρειαζόμαστε, ικανοποιώντας την ανάγκη, π.χ. για αγάπη, ασφάλεια ή σεβασμό, τότε ο δρόμος προς την ωριμότητα γίνεται πιο προσβάσιμος και η εσωτερική εξέλιξη και γαλήνη παρουσιάζονται ως φυσικά επακόλουθα.

Καθώς ξεπερνιέται η αίσθηση του «είμαι παιδί-εξαρτημένο» και γινόμαστε υπεύθυνοι της ύπαρξής μας, «Κύριος/α του εαυτού μου» – όπως συνηθίζουμε να λέμε – τότε είμαστε σε θέση να αναγνωρίσουμε τον εαυτό μας ως μονάδα, σε αυτόν τον κόσμο. Μια μοναχικότητα που δεν έχει καμία σχέση με τη μοναξιά, αλλά με την πληρότητα. Και όχι την πληρότητα που θέλει να νιώθουμε περίσσεια αυτάρκεις, αλλά να αναγνωρίζουμε τον εαυτό μας ως πλήρες μέρος ενός μεγαλύτερου συνόλου.

Και αυτό είναι ένα μικρό βήμα στο ταξίδι που λέμε ζωή…




toperiodiko.gr
http://inspireyourlife.gr 

Τετάρτη, 29 Οκτωβρίου 2014

Πληρότητα : μια κατάσταση αμοιβαίας αγάπης που ξεκινά από την ατομική ολοκλήρωση.....!!!!!!!!!!

Δύο μικροί σπόροι - και οι δύο με μεγάλες δυνατότητες- έβγαλαν ρίζες ο ένας δίπλα στον άλλο την ίδια περίπου εποχή.

Και οι δύο μεγάλωσαν και έβγαλαν μικρά κλαράκια και αν και έζησαν ο ένας δίπλα στον άλλο δεν είχαν καμία επίγνωση για αυτό. Ο στόχος τους ήταν να είναι στραμμένοι στον ανοικτό έναστρο ουρανό και στην κατανάλωση όλων των θρεπτικών στοιχείων που τους πρόσφερε η γη. Κοιτάγανε μόνο τον εαυτό τους και την πρόοδό τους να φτάσουν το στόχο τους: να μεγαλώσουν!

Οι ρίζες τους έγιναν σταθερές και εξαπλώθηκαν και έξω από το έδαφος. Έγιναν πιο σίγουροι για τον εαυτό τους και ακόμη πιο τολμηροί όταν άνθισαν φτάνοντας ακόμη πιο ψηλά. Κάτω από το έδαφος οι μικροσκοπικές άκρες των ριζών τους άρχισαν να αγγίζουν η μία την άλλη, πρώτα διστακτικά και αργότερα με περισσότερη οικειότητα αγκαλιαζόντουσαν όλο και περισσότερο. 

Επάνω από το έδαφος αισθάνθηκαν την παρουσία ο ένας του άλλου μέσω της επαφής των ριζών τους, αλλά τίποτα παραπάνω. Και οι δύο αισθάνθηκαν ένα δέσιμο χωρίς να συνειδητοποιήσουν ότι αόρατες δυνάμεις τους είχαν βάλει κοντά. Το μονοπάτι και των δυο ήταν προκαθορισμένο από τη μοίρα που τους είχε τοποθετήσει δίπλα δίπλα και από την ίδια τους την ερευνητική φύση που τους οδήγησε στο να ανακαλύψουν ο ένας τον άλλον.

Στην αφελή τους νεότητα και οι δύο παρέμεναν στη λήθη και δεν αναζητούσαν τίποτα άλλο πέρα από της γης το νέκταρ και τη υπόσχεση των άστρων. Αλλά μία ημέρα ένα από τα κλαδιά κατά λάθος άγγιξε το άλλο. Από τη συγκίνηση της επαφής βούισαν με ζωντάνια και χαρά σαν να βρήκαν αυτό που ζητούσαν και είπαν ταυτόχρονα “εσύ είσαι!”. 

Από εκείνη τη στιγμή ήταν αχώριστοι όχι μόνο από τις μπλεγμένες ρίζες τους αλλά λόγω μιας νέας συνειδητοποίησης του κοινού σκοπού τους. Έφτασαν τώρα όχι μόνο προς τα αστέρια και κάτω στη γη βαθιά ενωμένοι, αλλά και ο ένας γύρω από τον άλλον και καθώς περνούσαν τα χρόνια τα κλαδιά τους μπλεκόντουσαν σε μία διαρκή αγκαλιά.

Παραμένουν ακόμη δύο δέντρα, αλλά από μακριά φαίνονται σαν ένα. Τυχαία το κενό που δημιούργησαν μεταξύ τους έχει σχήμα καρδιάς στην βάση των κορμών τους.

Το σύμβολο της καρδιάς στην ανθρώπινη μονογαμική σχέση είναι μια έκφραση μεγαλειώδους αγάπης που περικλείει το μυστήριο και τη συγκίνηση της ανακάλυψης ο ένας του άλλου και την όλη διαδικασία που χρειάζεται για να μεγαλώσει και να γίνει μία ξεχωριστή πορεία που έχετε επιλέξει από κοινού.

''Η καρδιά σου, η καρδιά μου εάν τοποθετηθούν μαζί…
αυτό είναι πληρότητα''






foto artist : Cedar Lee

Αναζητώντας ένα σκοπό στη ζωή......!!!!!!!!!

Έχω δομήσει ολόκληρο το έργο μου σε ερωτήσεις και όχι σε απαντήσεις. Είναι σημαντικό να μη δέχεσαι τις εύκολες απαντήσεις, διότι είναι πάντα λάθος. Οι ερωτήσεις παραμένουν, οι απαντήσεις αλλάζουν […] Έχουμε υποχρέωση να δώσουμε νόημα στην ύπαρξή μας ξεπερνώντας τον παθητικό τρόπο ζωής και την αδιαφορία. […] Η ζωή είναι ένα δώρο και το νόημα είναι η ανταμοιβή της. Το νόημα της ζωής βρίσκεται σε κάθε ανακάλυψη και σε κάθε ξεχωριστή συνάντηση. Κάθε της στιγμή, είναι μια στιγμή λαμπρότητας.
Ελί Βιζέλ, συγγραφέας

Τι νόημα έχει να έχει σκοπό η ζωή μας; Είναι μήπως ερωτήματα «πολυτελείας» σε δύσκολους καιρούς που πρωταρχικό μας μέλημα είναι η επιβίωση; Ή «υψηλή» διανόηση που αφορά μια περιορισμένη ομάδα ανθρώπων που επιδίδονται στο φιλοσοφείν;

Τίποτα από τα παραπάνω. Το να δομεί κάποιος τη ζωή του γύρω από ένα σκοπό έχει απόλυτα πρακτική αξία. Σημαίνει ότι έχει συλλάβει την έννοια του τι σημαίνει να είσαι αληθινά ζωντανός και πλήρης. Ότι δε τριγυρίζει σα φτερό στον άνεμο, ότι κάνει επιλογές που κάνουν την πορεία του να αξίζει για κείνον και τους άλλους. Ότι κάνει τη διαφορά.

Οι φωνές των Σειρήνων, εσωτερικών και εξωτερικών μας παρακινούν να ακολουθήσουμε διάφορες κατευθύνσεις. Καμιά φορά παρασυρόμαστε ακολουθώντας δρόμους ασύμβατους με εμάς. Είναι και αυτό στο πρόγραμμα. Θα περιπλανηθούμε, μπορεί να χάσουμε τον εαυτό μας, το χρόνο και τις αξίες μας, θα πονέσουμε, θα προβληματιστούμε…

Αυτό που μετρά είναι πώς χρησιμοποιούμε το απόσταγμα όλων αυτών. Η αυτοανακάλυψη, η αξιοποίηση της εμπειρίας μας, τη σοφίας που αποκομίσαμε, των μοναδικών αξιών, ταλέντων και των αδυναμιών που μας χαρακτηρίζουν θα χτίσει σιγά σιγά το μονοπάτι που λέγεται σκοπός ζωής. Ο ορισμός του σκοπού ζωής εξάλλου δεν είναι τελικός προορισμός, αλλά μια συνεχής διαδικασία.

Χρειάζεται ενδοσκόπηση, να αφουγκραστούμε τον εαυτό μας, ανθρώπους που εμπιστευόμαστε, να αφεθούμε ανοιχτοί στην παρατήρηση, στα ερεθίσματα του περιβάλλοντος μας ακόμα και στα πιο απλά πράγματα για να βρούμε την απάντηση που αντιστοιχεί στο ερώτημα που αναζητά τον υποκειμενικό σκοπό της ύπαρξης του καθενός.

Η εύρεση του σκοπού μας είναι όμως καθαρά ατομική υπόθεση; Ένας τρόπος νοηματοδότησης στη ζωή κάποιου είναι να ψάχνει κάπου να ανήκει εφόσον έτσι δημιουργείται η αίσθηση της συνέχειας και της σταθερότητας. Μια νέα έρευνα (Lambert et al., 2013) καταδεικνύει ότι όταν οι κοινωνικές σχέσεις μας προσδίδουν την αίσθηση του ανήκειν, νιώθουμε ότι η ζωή μας έχει περισσότερο νόημα. 

Η αίσθηση του ανήκειν μάλιστα φάνηκε να δίνει περισσότερο νόημα στη ζωή κάποιου από ότι η αξία που απέδιδε στους άλλους και στην υποστήριξη που μπορούσαν να του παρέχουν. Αυτό ίσως σημαίνει πως ο σκοπός της ζωή μας δεν είναι ανεξάρτητος από τους άλλους. Ας αναρωτηθούμε λοιπόν πώς ο βίος μας θα αγγίξει τις ζωές τους, τι αποτύπωμα αφήνουμε πίσω μας…

Εν τέλει το να αισθανόμαστε ότι η ζωή μας έχει νόημα είναι καλό σημάδι ψυχικής και σωματικής υγείας. Εσείς τι σκοπό δώσατε στη ζωή σας;




Image by completewellbeing.com

Ο μόνος άνθρωπος που μπορείς να αλλάξεις είναι ο εαυτός σου.....!!!!!!!!!

Στα χρόνια που δουλεύω, κάτι που παρατηρώ να παραμένει το ίδιο είναι η ανάγκη του ανθρώπου για μαγικές συνταγές και γρήγορες, έτοιμες λύσεις. Ένα μεγάλο ποσοστό ζητά χωρίς κόπο και προσπάθεια από τη μεριά του να αλλάξει η ζωή του, ο εαυτός του, οι σχέσεις του, χωρίς το ίδιο να αναλαμβάνει κάποιο ενεργό ρόλο σε αυτή τη διαδικασία! Ενώ πρόκειται για τη δική του ζωή όχι τη ζωή κάποιου τρίτου.

Η συναισθηματική ανωριμότητα ενός ατόμου φαίνεται από το πόσο εύκολα κατηγορεί τους άλλους για τα δικά του λάθη, τις δικές του αποφάσεις και επιλογές κάποιος που εύκολα θα σηκώσει το χέρι για να δείξει τον άλλο και να πει «εσύ φταις! » δεν μπορεί να δει τη δική του συνεισφορά στο όποιο πρόβλημα αντιμετωπίζει. Κατά συνέπεια δεν θα προσπαθήσει να διορθώσει τα δικά του λάθη και θα συνεχίσει την ίδια πορεία εφ’ όρου ζωής. Πάντα οι άλλοι θα φταίνε! Αυτοί « οι άλλοι» πρέπει να αλλάξουν.

Τα πιο συχνά προβλήματα των ατόμων που ζητούν θεραπεία, όταν απευθύνονται σε ειδικούς, είναι προβλήματα που αφορούν τις σχέσεις τους. Συνήθως οι άνθρωποι πέφτουν σε απόγνωση από την ανικανότητά τους να διαμορφώσουν και να διατηρήσουν σταθερές και ικανοποιητικές διαπροσωπικές σχέσεις. Όταν κατανοήσουν ότι οι ίδιοι κάτι κάνουν και πάνε όλα στραβά, τότε μπορούν να αρχίσουν να «δουλεύουν» για να αλλάξουν ότι δεν τους αρέσει, ξεκινώντας την αργή διαδικασία αλλαγής εαυτού.

Γιατί ο μόνος άνθρωπος που μπορώ να αλλάξω είναι ο εαυτός μου..!!

Και δεν υπάρχει μαγικός τρόπος αλλά χρειάζεται διάθεση, κόπος, χρόνος και πόνος όταν συνειδητοποιείς αλήθειες. Χρειάζεται και περιέργεια για να με «μάθω» καλύτερα, να δω πως λειτουργώ στις σχέσεις μου, τι λάθη κάνω, πως φέρομαι στους άλλους, τι μηνύματα στέλνω με τη συμπεριφορά μου.

Η ζωή μας αλλάζει προς το καλύτερο για μας τους ίδιους και τους ανθρώπους γύρω μας όταν σταματήσουμε να ρωτάμε γιατί αυτό; Γιατί σε μένα; Γιατί τώρα; Κι αρχίσουμε να ρωτάμε πως μπορώ εγώ να αλλάξω κάτι; Πως μπορώ εγώ να λειτουργήσω με διαφορετικό τρόπο στην παρούσα κατάσταση.

Όταν σταματήσω να ψάχνω το «γιατί» κι όταν αρχίσω να ανακαλύπτω το «τι κάνω εγώ » και «πως αλλάζω εγώ τον εαυτό μου» τότε μπορώ να αρχίσω να ζω καλύτερα όταν αφήσω στην άκρη την αναζήτηση μαγικών συνταγών κι αρχίσω τη δική μου προσπάθεια Κάτι που απαιτεί κόπο και χρόνο αλλά αξίζει και τον κόπο και το χρόνο που απαιτεί.




image:www.slideshare.net

Σάββατο, 25 Οκτωβρίου 2014

Έστω ότι η ζωή σου είναι ένα καράβι και εσύ ο καπετάνιος…!!!!!!!!!

‘Ολοι μιλούν για την κρίση, για τα θύματα των διαδηλώσεων, για τις φοροεπιδρομές και για τα οικονομικά άγχη που ομολογουμένως χαρακτηρίζουν την πραγματικότητα μας. Και πως να μην μιλήσουν άλλωστε. Πέραν όλων όμως υπάρχει και ένα μεγαλύτερο θύμα των καιρών, για το οποίο σπάνια γίνεται λόγος και το οποίο είναι το πιο επικίνδυνο αν χαθεί.

Η εσωτερική μας ισσοροπία
Εδώ λογικά αναμένω αντιδράσεις, διαφωνίες και ενστάσεις. Ο πλέον λογικός άνθρωπος θα σκεφτεί:

“Μα καλά, πως μπορούμε να μιλάμε για ισσοροπία σε καιρούς θυέλης;”

Και σπεύδω να απαντήσω: Είναι όντως πολύ δύσκολο να μιλάμε για ισσοροπία σε τέτοιους καιρούς, αλλά πραγματικά δεν έχει κανένα νόημα να μιλάμε για ισσοροπία σε καιρούς γαλήνης.

Εκεί είναι αυτονόητη. Έστω ότι η ζωή σου είναι το καράβι και εσύ ο καπετάνιος, πότε πρέπει να υπερβείς εαυτόν, να σε ανακαλέσεις στην τάξη και να κρατήσεις τις δυνάμεις σου την ψυχολογία σου σε καλά επίπεδα;

Στην καλοσύνη ή στην τρικυμία;
Δεν υποστηρίζω οτι είναι εύκολο. Υποστηρίζω όμως οτι παίρνει βελτίωση.

Το μυαλό μας… μπορεί… Αρκεί να το αφήσουμε. Και ιδού ένας τρόπος που έχει αποδείξει την αποτελεσματικότητα του για πολλούς και αν τον δοκιμάσεις μπορεί και για σένα.

Ο Διαλογισμός..!!
Πριν σταματήσεις να διαβάζεις αποφασίζοντας ότι αυτό το άρθρο δεν σε αφορά τελικά, επέτρεψε μου να σου πω ότι κάνοντας τον διαλογισμό που σου ταιριάζει μερικά λεπτά την ημέρα θα έχει τα εξής αποτελέσματα:

- Θα σε ξεκουράσει το μυαλό και το σώμα σου. (20 λεπτά διαλογισμού έχουν το αποτέλεσμα 4 ωρών ύπνου.)

- Θα βελτιώσει την υγεία σου. (Κατα την διάρκεια του διαλογισμού ο εγκέφαλος μας λειτουργεί στα κύματα συχνότητας Α, στα οποία λειτουργούσε και όταν ήμασταν έμβρυα, βάζοντας το αναπλαστικό και το ανοσοποιητικό μας σύστημα σε μάξιμουν ταχύτητα.)

- Θα βελτιώσει την μνήμη σου. (Δημιουργεί καινούριες συνάψεις στον εγκέφαλο πάνω στις παλιές)

- Θα αυξήσει την καθαρότητα σκέψης σου, αφαιρώντας των θόρυβο της καθημερινότητας.

- Θα φέρει σε πιο πραγματικές διαστάσεις ένα πρόβλημα που πριν φάνταζε αξεπέραστο. (Η πιο συχνή συμβουλή από τους ειδικούς για την επίλυση ενός προβλήματος είναι το να πάρουμε λίγη απόσταση από αυτό πριν προβούμε στην λύση του. )

- Θα βελτιώσει την σχέση σου με τον εαυτό σου και κατα συνέπεια και με τους γύρω σου. (Κατά την διάρκεια του διαλογισμού απελευθερώνονται ορμόνες ευεξίας και χαράς, βελτιώνοντας την ενέργεια και την διάθεση μας)

Ωραία όλα αυτά, αλλά εσύ δεν έχεις καμία σχέση με τα κεριά και τις εναλλακτικές πρακτικές, θα μου πεις.

Συνεπώς αυτό που θα πω για να κλείσω, είναι :

Κάνε κάτι, Για σένα, Τώρα! Και αν σου πω οτι δεν χρειάζεται;

Χρειάζεται ησυχία, μια άνετη θέση, και λίγος χρόνος. Στο You Tube υπάρχουν βιντεάκια που σε καθοδηγούν και είναι εύκολα στην χρήση. Επίσης για αρχή μπορείς να ζητήσεις να σε κατευθύνει κάποιος που γνωρίζει. Μετά θα μπορείς εύκολα να κάνεις και μόνος σου.




http://inspireyourlife.gr

Tα πρέπει που κλέβουν τη ζωή μας......!!!!!!!!!

Πόσο ακολουθούμε τις επιθυμίες και τα δικά μας θέλω;

Πόσο προσπαθούμε να συμμορφωθούμε με τις προσδοκίες των άλλων;

Ποια είναι εκείνα τα “πρέπει” που (περι)ορίζουν τη ζωή μας;

1. Πρέπει να έχω την αγάπη και την αποδοχή των άλλων.

2. Πρέπει να είμαι τέλειος εστιασμένος στην επιτυχία. Δεν πρέπει να κάνω λάθη.

3. Πρέπει τα πράγματα να είναι όπως εγώ θέλω να είναι, γιατί αλλιώς δεν μπορώ να το αντέξω.

4. Πρέπει να ανησυχώ συνεχώς ότι τα πράγματα θα είναι μίζερα και τρομαχτικά, για να μη συμβούν.

5. Πρέπει να εξαρτώμαι συνέχεια από τους άλλους, γιατί εγώ είμαι αδύναμος.

6. Πρέπει και εγώ να είμαι στενοχωρημένος, όταν οι άλλοι έχουν προβλήματα.

7. Το παρελθόν μου πρέπει να έχει τρομερή επιρροή επάνω μου, γιατί συνεχώς το επαναλαμβάνω.

8. Πρέπει να υπάρχει μόνο μια λύση σε κάθε πρόβλημα μου, και είναι τραγικό όταν δεν μπορώ να τη βρω.




Albert Ellis
rotasapantaw.wordpress.com
http://inspireyourlife.gr

Πόσο συχνά βάζεις τελείες στην καθημερινότητά σου ;

Οι άνθρωποι συνήθως δρούμε με στόχους και αρχές που αντιπροσωπεύουν τα οράματα, την προσωπική μας στάση και φιλοσοφία ζωής. Αυτό σημαίνει ότι αφουγκραζόμαστε την αίσθηση της ευθύνης που μας αναλογεί σχετικά με τις επιλογές και τις πράξεις μας, γι αυτό και θέτουμε στόχους που μας φέρνουν εγγύτερα στην επιτυχή έκβαση αυτού που αναζητούμε.

Τι γίνεται όμως όταν οι ευθύνες ξεπερνούν τα όρια των αντοχών μας κι εμείς κρινόμαστε ως ανεπαρκείς σχετικά με ό, τι επιδιώκουμε;

Ή τι γίνεται όταν διαψεύδεται η αξία που έχουμε αποδώσει σε ένα στόχο, πρόσωπο ή συμβάν;

Είναι λογικό να βιώνουμε πολλές φορές το παράλογο τόσο σε σχέση με το περιβάλλον που μας πλαισιώνει όσο και σε σχέση με τον εαυτό μας. Η ζωή και οι πτυχές της δεν είναι λευκό ή μαύρο αλλά περιλαμβάνουν ποικιλία αποχρώσεων. Είναι λογικό να διαψεύδονται πολλές από τις εντυπώσεις που σχηματίζουμε, διότι η ζωή και τα δεδομένα της δεν είναι μονοδιάστατα.

Πως όμως πάμε παρακάτω;
Μια λύση είναι να διατηρούμε την επαφή με τις πραγματικές καθημερινές μας ανάγκες αποφεύγοντας τον αχανή εσωτερικό διάλογο με τις φοβίες και τις αναβολές. Αρκεί να σταθούμε μια στιγμή, όταν νιώθουμε εξαντλημένοι, παραπονεμένοι, ματαιωμένοι, μπερδεμένοι, αποπροσανατολισμένοι, προδομένοι. 

Μια στιγμή είναι αρκετά διαφωτιστική αν την αξιοποιήσουμε αφουγκραζόμενοι τι συμβαίνει στο σώμα και την ψυχή μας. Μια στιγμή αρκεί για να δώσει την απαιτούμενη καθαρότητα και γνώση, ώστε να τοποθετήσουμε έλλογα τον εαυτό μας στη σκακιέρα δράσης.

Πως όμως θα εντοπίσουμε τη στιγμή και θα την οικειοποιηθούμε;
Η χαλάρωση, η εκτόνωση προϋποθέτουν την παύση και τα διαλείμματα κατά τη διάρκεια της μέρας. Αυτό σημαίνει ότι οφείλουμε να συνηθίσουμε τον εαυτό μας να βάζει «τελείες», δηλαδή να κάνει παύσεις στη ζωή του. Οι «τελείες» αυτές μπορεί να είναι είτε σύντομες και καθημερινές, είτε -όταν τα δεδομένα το απαιτούν- οριστικές και αμετάθετες. 

 Αν π.χ. αντιμετωπίσουμε εξάντληση στο χώρο εργασίας μερικές βαθιές αναπνοές αρκούν για να μας ανατροφοδοτήσουν, όπως και το να ακούσουμε στο τηλέφωνο ένα αγαπημένο μας πρόσωπο. Η πλήρης απραξία για μερικά λεπτά ενδέχεται να έχει ευεργετικά αποτελέσματα πάνω μας.

Τι γίνεται όμως όταν το πρόβλημα δεν είναι η χαλάρωση και η εκτόνωση αλλά η αποδέσμευσή μας από κάτι το οποίο πια δεν μας εκφράζει όπως μια σχέση, μια επαγγελματική θέση, ο τόπος κατοικίας μας, η στάση μας απέναντι στα πράγματα;
Η στροφή προς κάτι νέο ακόμη κι όταν αυτό συνεπάγεται μόνο την εσωτερική μας αλλαγή και ωρίμανση απαιτεί την αποφασιστική επίγνωση του τέλους του παλιού και της αρχής του νέου. Με μια «τελεία» προχωράμε παρακάτω και γράφουμε από την αρχή μια νέα ιστορία.

Με μια «τελεία» ο νους κερδίζει και το άτομο :
-    Απαλλάσσεται από άσκοπα βάρη.

-   Αποκτά συναίσθηση της δικής του δράσης, της δράσης των άλλων και της δικής του αντίδρασης.

- Εξοικονομεί ενέργεια ζωτικής σημασίας για τη δημιουργικότητα και εξέλιξή του.

- Προχωρεί με στόχους που το αντιπροσωπεύουν πληρέστερα.

-  Συνειδητοποιεί τι το εκφράζει και τι όχι. Κάτι που είχε απολέσει με την ταχύτητα και τη βιασύνη.

-   Βελτιώνεται η ποιότητα ζωής σε όλα τα επίπεδα.

-   Ασκείται στον αυτοέλεγχο και την αυτοκυριαρχία.

-   Γνωρίζει, κατανοεί τον εαυτό του αποκτώντας αυτογνωσία.

-  Η αυτογνωσία δίνει τη δυνατότητα μιας ισορροπημένης και ενδεχομένως πιο ευτυχισμένης ζωής.

Συνεπώς, ας βάζουμε «τελείες» στη ζωή μας, μη φοβούμενοι την αβεβαιότητα του καινούριου. Οι «τελείες» μας οδηγούν εγγύτερα στο «τέλος», δηλαδή στο σκοπό μας.





e-psychology.gr
http://inspireyourlife.gr