Δευτέρα, 29 Σεπτεμβρίου 2014

Η Δύναμη της Ταμπέλας....!!!!!!



«Η Μαρία είναι χοντρή…», «ο Κωστάκης είναι αυτιστικός…», «ο Γιώργος είναι κουτσός….», «ο γιος της διπλανής είναι σχιζοφρενής…» είναι μερικοί από τους χαρακτηρισμούς που ακούμε καθημερινά γύρω μας. Παρατηρούμε λοιπόν, πως έχουμε την τάση να ονομάζουμε κάποια άτομα ανάλογα με κάποιο στοιχείο της προσωπικότητάς τους ή της εξωτερικής τους εμφάνισης, δείχνοντας έτσι πως δεν βλέπουμε το άτομο αλλά την διαφορετικότητα.

Όταν βάζουμε στα άτομα ταμπέλες με αρνητικούς χαρακτηρισμούς, τις περισσότερες φορές νιώθουν ότι δεν περιμένουμε από αυτά να αλλάξουν ή να βελτιωθούν. Νιώθουν ότι θα πρέπει να ζήσουν τη ζωή τους με αυτούς τους αρνητικούς χαρακτηρισμούς, και μάλιστα επιβεβαιώνοντάς τους. 

Επίσης, βάζοντας ταμπέλες στα άτομα, τους αναγκάζουμε και τους ίδιους να στρέφουν την προσοχή τους στο συγκεκριμένο χαρακτηριστικό, αφήνοντας ανεκμετάλλευτους τους τομείς της προσωπικότητάς τους. Έτσι λοιπόν τους στερούμε ένα λαμπρό μέλλον που πολύ πιθανόν θα είχαν, αν η αντιμετώπιση των υπολοίπων προς αυτά τα άτομα ήταν διαφορετική. Η ταμπέλα που «κολλάμε» στους ανθρώπους συνοδεύεται πολλές φορές από οίκτο και περιθωριοποίηση.

Στην εκπαίδευση μπορεί να συνοδεύεται από μειωμένες προσδοκίες και ελαχιστοποίηση της πρόσβαση στις εκπαιδευτικές δραστηριότητες. Πιο συγκεκριμένα, εξαιτίας της «ταμπέλας» τα παιδιά βιώνουν τον αποκλεισμό από το σύνολο της κοινωνίας: «κανονικά» παιδιά έναντι «προβληματικών» παιδιών που χρειάζονται στην βοήθειά μας σε οποιαδήποτε κίνησή τους, μια βοήθεια που οι περισσότεροι την θεωρούν ελεημοσύνη, σε κάτι που δεν μπορεί να βελτιωθεί. 

Αυτό γίνεται από το μεγαλύτερο μέρος της «υγιούς» κοινωνίας, το σχολείο ή την γειτονιά, τους εκπαιδευτικούς, τους γνωστούς και άγνωστους ανθρώπους που συναναστρέφεται το άτομο (τον περιπτερά, την πωλήτρια κτλ).

Τέλος, μεγάλη σημασία έχει να αντιληφθούμε πως τα άτομα δεν «είναι» κοντά, χοντρά, υπερκινητικά, δυσλεκτικά, διπολικά αλλά «έχουν» μικρότερο ύψος από κάποιους άλλους, περισσότερα κιλά από κάποιους άλλους, περισσότερη καταπιεσμένη ενέργεια από κάποιους άλλους, δυσκολία στην ανάγνωση και την γραφή από κάποιους άλλους, κάποια ψυχικά προβλήματα σε σχέση με τους υπόλοιπους. 

Καλό θα ήταν την επόμενη φορά που θα θέλαμε να χαρακτηρίσουμε κάποιον ας…. τον αποκαλέσουμε απλά με το όνομά του. Οι ταμπέλες φτιάχτηκαν για τους δρόμους, και όχι για τους ανθρώπους.

Χαρακτηρίζοντας κάποιον με μια συγκεκριμένη λέξη-ταμπέλα, το μόνο που καταφέρνουμε είναι να στρέψουμε όλο μας το ενδιαφέρον στο συγκεκριμένο μειονέκτημα του ατόμου. 

Είναι άδικο για το σύνολο αυτών των ανθρώπων να τους προσδιορίζουμε με κάτι στο οποίο υστερούν και εξαιρετικά αντιπαραγωγικό για το σύνολο της κοινωνίας μας να παραβλέπουμε τα θετικά κομμάτια τους και τους τομείς στους οποίους μπορούν να διαπρέψουν αυτοί οι «φακελωμένοι» συνάνθρωποί μας.






Χρήστος Κωνσταντινίδης, ψυχολόγος
cris.konstantinidis@gmail.com

http://www.psixologikosfaros.gr

Μήπως ζείτε στα… ανεχόμενα ;



Από μικροί μαθαίνουμε να ανεχόμαστε πολλά. Δεχόμαστε, αφηνόμαστε και ανεχόμαστε συμπεριφορές, καταστάσεις, ανεκπλήρωτες ανάγκες, καταπατημένα όρια, εκκρεμότητες, προβλήματα, απογοητεύσεις, στοιχεία του χαρακτήρα των άλλων αλλά και δικά μας. Όλα αυτά είναι τα ανεχόμενα που έχουμε στη ζωή μας, δηλαδή όλα όσα ανεχόμαστε.

Θυμηθείτε : Όσο περισσότερα ανεχόμενα έχουμε, τόσο μικρότερες είναι οι ανοχές μας.

Συνήθως ανεχόμαστε περισσότερα από όσα νομίζουμε. Σκεφτείτε. Ποια είναι τα δικά σας ανεχόμενα; Αφιερώστε μερικά λεπτά στο να καταγράψετε λεπτομερώς οτιδήποτε αισθάνεστε ότι ανέχεστε στη ζωή σας. Δεν υπάρχει σωστό και λάθος. Γράψτε ότι σας έχετε στο μυαλό, μικρό η μεγάλο. Μην σκέφτεστε αν πρέπει η όχι, αν μπορείτε να κάνετε κάτι γι αυτό η όχι. Απλώς καταγράψτε τα. 

Υπάρχει τρόπος να απαλλαγείτε από όλα τα ανεχόμενά σας; Ναι. Αλλά το πρώτο βήμα είναι να τα καταγράψετε. Και μόνο που τα εκφράζετε, συνειδητοποιείτε την ύπαρξή τους. Αυτό σημαίνει πως αντί να τα έχετε κρυμμένα και καταπιεσμένα μέσα σας, τα απελευθερώνετε με κάποιο τρόπο και τα απενοχοποιείτε. 

Θα δείτε πως ασυναίσθητα και αυτόματα θα αρχίσετε να χειρίζεστε, να εξαλείφετε, να διορθώνετε και να λύνετε πολλά από αυτά τα ανεχόμενα.

Μπορείτε να κάνετε αυτή την άσκηση για τη ζωή σας γενικότερα, συγκεκριμένα για κάποιο τομέα της ζωή σας (δουλειά, χρήματα, οικογένεια, σχέση), η για κάποια συγκεκριμένη κατάσταση η πρόσωπο που σας απασχολεί. Μην προσπαθήσετε να ωραιοποιήσετε η να μειώσετε τα ανεχόμενά σας.

Τα καταγράψατε; Συγχαρητήρια! Καταφέρατε να θυμηθείτε, να εκφράσετε και να εξωτερικεύσετε όλα αυτά που ανέχεστε. Σύντομα, θα δείτε τη λίστα να μειώνετε χωρίς κάποια ιδιαίτερη προσπάθεια από μέρους σας. Ξανακοιτάξτε την στο τέλος της κάθε εβδομάδας και θα δείτε ότι θα μπορείτε να σβήσετε πολλά από τα ανεχόμενά σας. 

Το μαγικό με αυτή την άσκηση είναι ότι όσο μικραίνει η λίστα, τόσο πιο απρόθυμοι γινόμαστε στο να την δούμε να ξαναμεγαλώνει. Και αυτό σημαίνει ότι έχουμε αρχίσει να βάζουμε και να σεβόμαστε το προσωπικά μας όρια και να ευχαριστιόμαστε περισσότερο τη ζωή μας.





Dr. Nancy Mallerou, - Associate Certified Coach - www.myworld.gr

http://www.psixologikosfaros.gr

Κυριακή, 28 Σεπτεμβρίου 2014

Μήπως όμως ξεχνάς κάποιον ;


            
Περιμένεις από τους άλλους να σε συμπαθήσουν, να ενδιαφερθούν για σένα, να σε ερωτευθούν , να σε αγαπήσουν… Ορισμένες μάλιστα φορές έχεις και την απαίτηση να το κάνουν. Μήπως όμως ξεχνάς κάτι ; Μήπως παρασύρεσαι και ξεχνάς να συμπαθήσεις , να ενδιαφερθείς και να αγαπήσεις τον ίδιο σου τον εαυτό; Δίνεσαι και αφιερώνεσαι σε τόσους ανθρώπους , οικογένεια, φίλους, εραστές κι όμως πάλι κάτι ξεχνάς.

Προσπαθείς για τόσους ανθρώπους, τσαλακώνεις τον εγωισμό σου σε σημείο που σκέφτεσαι «Εγώ δεν γεννήθηκα με εγωισμό» κι όμως δεν σταματάς, λες «Είναι σημαντικός αξίζει να προσπαθήσω κι άλλο», «Αξίζει αυτή η φιλία», «Αξίζει αυτός ο έρωτας». Δεν τα παρατάς παρά μόνο όταν θεωρείς ότι έχεις κάνει τα πάντα.

Έχεις σκεφτεί όμως ποτέ, ότι εσύ αξίζεις περισσότερα; Αξίζεις περισσότερα από έναν έρωτα που θα σε ταλαιπωρεί και θα σου κάνει την ζωή δύσκολη, αξίζεις περισσότερα από την φιλία που κάθε 2 χρόνια θα χρειάζεται ανανέωση και θα βρίσκει αφορμή να καταστρέφεται περιμένοντας από εσένα να την ξαναχτίσεις από την αρχή. Σίγουρα αξίζεις περισσότερα…

Το έχεις σκεφτεί ποτέ αυτό ; Αφήνεσαι σε σχέσεις τοξικές, σε καταστάσεις που κάθε μέρα κατασπαράζουν λίγο ακόμη από την ψυχή σου, βάζεις τον εαυτό σου να πιέζεται και να προσπαθεί να βρει λύση σε προβλήματα που η λύση είναι προφανής, κι όμως εσύ επιμένεις να καταστρέφεσαι. Ψάξε για λίγο μέσα σου, ενδιαφέρσου και αγάπησε κάθε πλευρά του εαυτού σου.. Φτιάξε και άλλαξε ότι δεν σου αρέσει. Ξεκίνα πάλι από την αρχή, με σύμμαχο όμως αυτή την φορά εσένα … Άλλωστε, θα περάσετε μια ολόκληρη ζωή μαζί, είναι η πιο μακροχρόνια σχέση που έχεις για αυτό κοίταξε να τον φροντίζεις.

Αγάπησε την κάθε του πλευρά! Συμπάθησε ακόμη και τις πιο γκρίζες σου στιγμές και γέμισέ τες με χρώμα, λάτρεψε την κάθε καμπύλη και την κάθε γωνία που έχεις . Ψάξε και μάθε για σένα , μάθε ΕΣΕΝΑ . Θα εντυπωσιαστείς με όσα θα βρεις , πόση δύναμη μπορεί να κρύβει ένας τόσο μικρός άνθρωπος . Σκέψου μόνο ότι αγκάθια και άνθη στο δρόμο σου θα βρεις πολλά.

Πότε θα ανθίζουν και θα νιώθεις όμορφα και πότε θα εξαφανίζονται και στην θέση τους θα έρχονται άγρια αγκάθια που θα σε πονάνε. Αν όμως έχεις καταστρέψει τον κορμό, τι να τα κάνεις ; Θα ΄ναι όλα άχρηστα …




Ιω Αξιώτη

http://www.psixologikosfaros.gr

Σάββατο, 27 Σεπτεμβρίου 2014

Η πραγματική ζωή αρχίζει, εκεί που σταματάει η βολεμένη καθημερινότητα....!!!!!



Ρουτίνα (ουσιαστικό / θηλυκό) :η μονότονη και άχαρη απασχόληση, η επανάληψη κατά τον ίδιο πάντα τρόπο.

Και αυτή ακριβώς η επανάληψη, αυτές ακριβώς οι στερεότυπες, δίχως πνευματική συνείδηση, πράξεις μας, κινήσεις μας, ζωές μας – δυστυχώς – είναι αυτές που καταφέρνουν και ρουφάνε τα χρώματα, τις γεύσεις και τις μυρωδιές απ' την ζωή μας.

Και είναι ουσιαστικό, ουσιαστικό πρόβλημα της ζωή μας, και πλήττει τις σχέσεις θηλυκών και αρσενικών.

Ζούμε σε μια εποχή που τα πάντα τρέχουν, εμείς τρέχουμε προσπαθώντας να προλάβουμε. Προσπαθώντας να πετύχουμε. Ζούμε σε μια εποχή που η καθημερινότητα μας, έχει γίνει δύσκολη, ένας συνεχές αγώνας επιβίωσης. Ολόκληρες οι μέρες μας είναι μια συνεχής προσπάθεια.

Και έρχεται η στιγμή που επιστρέφουμε στο σπίτι μας, στον ολόδικο μας χώρο, και εκεί μας περιμένει ο ολόδικος μας άνθρωπος, ο οποίος έχει δώσει με την σειρά του και αυτός την δική του ολοήμερη προσπάθεια.

Μοιραζόμαστε με αυτόν τον άνθρωπο την καθημερινότητα μας, την ζωή μας. Αυτήν που επιλέξαμε ως κοινή. Το μοίρασμα, αυτό, της καθημερινότητας είναι άρρηκτα δεμένο με την έννοια της οικειότητας.

Η οικειότητα είναι η αίσθηση του γνώριμου, του οικείου, είναι αυτή η αίσθηση που αναπτύσσεται ανάμεσα σε δύο ανθρώπους με κοινή πορεία, αμοιβαία συναισθήματα. Δημιουργείται μέσα στο πέρασμα του χρόνου, μέσα από το μοίρασμα στιγμών και εμπειριών. Είναι αυτή που μας δένει με τον άνθρωπο που έχουμε δίπλα μας και είναι αυτή που φτιάχνει τα “δικά μας” καθημερινά “μυστικά” και “κώδικες”.

Τι γίνεται όμως όταν αυτή η τόσο αναγκαία για την επιβίωση της σχέσης, οικειότητα, μετατρέπεται, μεταφορφώνεται σε ρουτίνα; Ή μάλλον, τι γίνεται όταν ΕΜΕΙΣ της επιτρέπουμε να μετατραπεί σε ρουτίνα;

Ο άνθρωπος ενστικτωδώς αναζητά, επιδιώκει την ασφάλεια, τη σιγουριά. Έχει την ανάγκη από την φύση του να ανήκει κάπου, να μοιράζεται την ζωή του με κάποιον. Είναι ον που αποζητά την συντροφικότητα περισσότερο από την μοναξιά. Και το αντίθετο της μοναξιάς δεν είναι η συντροφικότητα, αλλά η οικειότητα.

Δυστυχώς όμως, πάντα κάνει το λάθος να την συγχέει με το βόλεμα, να την οδηγεί σε μια βαρετή, ανιαρή ρουτίνα. Η δίχως συνείδηση σιγουριά, συχνά μετατρέπεται σε αδράνεια και μοιραία σε αδιαφορία και αποξένωση. Αφηνόμαστε, με δικαιολογία την οικειότητα, και παύουμε να προσπαθούμε για την υγιή διατήρηση της. Και τελικά μόνο οι ανασφαλείς έχουν ανάγκη από μια τέτοια ασφάλεια και σιγουριά.

Μια σχέση για να διατηρήσει την λειτουργικότητα της, για να συνεχίσει να μας καλύπτει και να μας ενθουσιάζει, δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως δεδομένη κατάσταση. Ο άνθρωπος που έχουμε δίπλα μας δεν έχει κάποιο αιώνιο συμβόλαιο που τον υποχρεώνει να μείνει μαζί μας, ακόμα και αν εμείς δεν τον καλύπτουμε. Οι σχέσεις για να συνεχίσουν να “ζούνε” και όχι απλά να επιβιώνουν χρειάζονται συνεχές επαναπροσδιορισμό.

Και όσο τρομακτικό και κουραστικό μοιάζει αυτό, αν το καλοσκεφτούμε, σε όλους τους άλλους τομείς της ζωής μας το κάνουμε αδιαμαρτύρητα. Στη δουλειά μας, καθημερινά, οφείλουμε να δίνουμε τον καλύτερο εαυτό μας, να είμαστε παραγωγικοί, για να συνεχίσουμε να έχουμε τη δουλειά αυτή. 

Γιατί λοιπόν στις σχέσεις μας τείνουμε να γινόμαστε οκνηροί και “βολεμένοι”; Και σαφώς και δεν πρέπει να δούμε την σχέση ως υποχρέωση, όπως την δουλειά μας, αλλά της αξίζει να “δουλέψουμε” για την ύπαρξη της.

Και όπως στη δουλειά μας, όταν νιώθουμε πως έχουμε κουραστεί, παίρνουμε άδεια, για να ξεκουραστούμε και να κάνουμε πράγματα για τον εαυτό μας, το ίδιο θα έπρεπε να γίνεται και στις σχέσεις. Η σχέση έχει την ανάγκη ανανέωσης. Έχει την ανάγκη να δοκιμάζει καινούργια πράγματα, για να μην χάνεται το μυστήριο, για να αναταράσσονται τα λιμνάζοντα νερά.

Όλοι μας έχουμε κάπου – κάπου την ανάγκη για μια βουτιά στην “ελευθερία” και στο καινούργιο, μετά από την οποία, η “ρουτίνα” θα μας φανεί υπέροχη. Μέσα σε μια σχέση δεν πρέπει να νιώθουμε σκλάβοι, με μια αίσθηση ανικανοποίητου. Πρέπει πρώτα να νιώθουμε γεμάτοι και ικανοποιημένοι, συνειδητοποιημένοι, εμείς οι ίδιοι με τον εαυτό μας. Διαφορετικά δεν θα μπορέσουμε να νιώσουμε έτσι με κανέναν άλλο.

Και επειδή οι αληθινές αγάπες, οι υγιείς σχέσεις, δεν είναι αυτές που επιβιώνουν και δεν οδηγούνται σε χωρισμό, αλλά αυτές που αντέχουν στη μακροχρόνια οικειότητα, και επειδή η οικειότητα είναι τόσο όμορφη, όσο το μοίρασμα και συντροφικότητα, χρειάζεται κοινή φροντίδα, δημιουργικότητα, εκπλήξεις. Και από τις δύο πλευρές. Στο χέρι μας είναι να μην βουλιάξουμε σε ρουτίνα, που θα μας κάνει να νιώθουμε συμβιβασμένοι και δυστυχείς. Δεν πρέπει ούτε μια μέρα, ούτε μια στιγμή να αφεθούμε και να αντιμετωπίσουμε τον άνθρωπο δίπλα μας ως δεδομένο. Αυτή θα είναι η αρχή της ρουτίνας μας…

” Κύλησαν γρήγορα σε μια οικειότητα, απ' την οποία ποτέ δεν ανέκαμψαν… “

(“They slipped briskly into an intimacy from which they never recovered.”)

-F. Scott Fitzgerald, This Side of Paradise
…ας προσπαθήσουμε να κάνουμε την οικειότητα, ένα αίσθημα απ'το οποίο δεν θα χρειάζεται να ανακάμψουμε, ούτε και θα θέλουμε.




http://www.thinkfree.gr

http://www.psixologikosfaros.gr

Οι επιλογές μας και το πεπρωμένο......!!!!!!!!




Πόσο ασκούμε έλεγχο πάνω στη ζωή μας και πόσα οφείλονται σε ότι αποκαλούμε τύχη ή μοίρα; Στην καθημερινότητα, οι άνθρωποι δίνουν μεγάλη έμφαση στο συνειδητό κομμάτι του μυαλού, θεωρώντας ότι επιλέγουμε και αποφασίζουμε κυρίως με αυτό.

Ότι η συμπεριφορά μας εξαρτάται από τα γεγονότα, και όχι από τον εαυτό μας. Αυτό όμως δεν αρκεί για να εξηγήσει γιατί κάποιες φορές επιλέγουμε ή μένουμε σε δυσάρεστες καταστάσεις, σε σχέσεις με ανθρώπους που μας φέρονται άσχημα, επιφανειακά ή απλά δεν μας γεμίζουν. Απλά επειδή μπορεί να μας λένε αυτό που συναισθηματικά θέλουμε να ακούσουμε ή ζητάμε.

Κάποιες φορές ευθύνεται το ότι από μικρή ηλικία άνθρωποι έχουν σχηματίσει χαμηλή εικόνα για τον εαυτό τους και μπορεί να έλκονται από έναν ανάλογο σύντροφο, ο οποίος «ταιριάζει» στην χαμηλή τους αυτοεικόνα; Είναι πιο εύκολο να θεωρήσουμε κάτι ως αναπόφευκτο, παρά να ανακαλύψουμε γιατί το ζητάμε και να αλλάξουμε. Συμπεριφερόμαστε συναισθηματικά μέσα από την ασυνείδητη μνήμη μας, σύμφωνα με το τί μάθαμε ως «σωστό» πρότυπο και το τι μας «λείπει».

Αυτό που δε θέλει κανείς να ξέρει για τον εαυτό του καταλήγει να επέρχεται σαν πεπρωμένο έλεγε ο Karl Jung αναφερόμενος σε ένα τρίτο ενδεχόμενο, οι επιλογές μας να οφείλονται σε μία ασυνείδητη εικόνα του εαυτού μας η οποία «επιλέγει» το πώς θα συμπεριφερθούμε. Η λογική μας πλευρά, δίνει απλά επιφανειακές ερμηνείες της συμπεριφοράς μας, αποκαλώντας ίσως κάποιες επιλογές μας, για παράδειγμα τον φόβο ή την αδράνεια, ως μοίρα.

Η μνήμη μας μοιάζει με ένα δίσκο βινυλίου που παίζει σε ένα γραμμόφωνο. Ο δίσκος αυτός έχει όμως λογιών λογιών αυλάκια. Και η βελόνα του γραμμοφώνου, (το συνειδητό μας), δεν μπορεί από μόνη της να τα διαβάσει όλα. Ένα όμορφο άρωμα μπορεί να μας θυμίσει κάποιον που το φόραγε, παρότι δεν έχουμε συνείδηση αυτής της ανάμνησης, μέχρι να ξανασυναντήσουμε αυτό το άρωμα.

Κι αν νιώθουμε έντονα συναισθήματα την ώρα που ζούμε κάτι, το αυλάκι που δημιουργείται στον δίσκο του βινυλίου, χαράσσεται πιο βαθιά. Κάπως έτσι γράφονται στον δίσκο και οι πιο απλές επιδράσεις του περιβάλλοντος μας από παιδική ηλικία. 

Και από την ασυνείδητη μας μνήμη επηρεάζουν και "μπολιάζονται" με το συνειδητό μας. Μπορεί να θέλουμε κάτι, και να μην ξέρουμε γιατί το ζητάμε. Μπορεί να αδρανούμε απέναντι σε μία δυσάρεστη κατάσταση και να μην ξέρουμε γιατί δεν την αλλάζουμε. Ή να νομίζουμε ότι δεν έχουμε την δύναμη να την αλλάξουμε. Μπορεί στο σήμερα κάτι φαινομενικά απλό να μας αγγίζει ιδιαίτερα, ακόμη και να μας δημιουργεί άγχος, και να ξυπνά συναισθήματα μιας πολύ παλιάς εγγραφής, όμως το εξωτερικό αυτό γεγονός να είναι μόνο η αφορμή..

Αυτή είναι η μαγεία του ανθρώπινου μυαλού, μας ξεγελά νομίζοντας ότι ζούμε και αντιδρούμε, πάντοτε συνειδητά, μόνο με βάση το εδώ και τώρα. Αξίες, πεποιθήσεις, αρνητικές σκέψεις για τον εαυτό μας, μπορεί να είναι προϊόν μιας όχι τόσο σωστής εγγραφής στο αυλάκι του δίσκου που παρεμβάλλει στην μουσική της ζωής μας ,του τώρα, το χθες, χωρίς καν να το καταλαβαίνουμε. 

Η ψυχολογία "διαβάζει" και τα αυλάκια που η βελόνα του δικού μας γραμμοφώνου δεν μπορεί να αγγίξει. Και ανασύρει την μουσική της ζωής μας για να την επεξεργαστούμε πιο σωστά. Κάτι για παράδειγμα που μας μάθανε μικροί και το δεχτήκαμε ως απόλυτα σωστό για τον εαυτό μας κι ας μην ήταν. Αλλάζοντας τις σκέψεις και τα συναισθήματα με μια πιο αντικειμενική ματιά στο σήμερα, μπορούμε και αλλάζουμε το παρελθόν μας.

Γιατί η μνήμη μας παίζει συνεχώς την μουσική της και η σκέψη μας «ζητάει» συνεχώς την γνώμη της, προσπαθώντας να κατανοήσει ακόμα και ότι καινούριο συναντάμε, άνθρωπο ή κατάσταση. Γι αυτό λέμε ότι βλέπουμε τον κόσμο όπως μας έμαθαν να τον βλέπουμε. Όμως η πιο ωραία μουσική ακούγεται όταν διαβάσουμε και τις κρυφές νότες του μυαλού μας. Τότε απολαμβάνουμε το τώρα στην πραγματική του διάσταση.





Νικόλαος Γ. Βακόνδιος
Ψυχολόγος, πτυχιούχος Α.Π.Θ
http://www.psixologikosfaros.gr