Πέμπτη, 18 Δεκεμβρίου 2014

Είμαστε αυτό που σκεφτόμαστε άρα και η ψυχολογία μας εξαρτάται από τις σκέψεις μας, μήπως δεν θα έπρεπε ;

Είμαστε το άθροισμα των σκέψεών μας και η ψυχολογία καθώς και ολόκληρη η ύπαρξή μας εξαρτώνται από αυτές. Δεν βλέπουμε τα πράγματα όπως είναι, αλλά όπως μας κάνουν οι σκέψεις μας, που είναι επί το πλείστον αρνητικές, να τα βλέπουμε με αποτέλεσμα να χαλάμε την ψυχολογία μας και να αποσυντονιζόμαστε από οποιονδήποτε πραγματικό μας στόχο. 

Για χρόνια πιστεύαμε ότι τα γεγονότα, όχι οι σκέψεις, είναι ότι πιο ρεαλιστικό υπάρχει, αλλά τα πάντα ξεκινάνε πάντα με μια σκέψη που οδηγεί σε ένα συναίσθημα συνήθως αρνητικό και φυσικά καταλήγει σε μια ψυχολογία αρνητική. 

Η σκέψη είναι αυτή από όπου αρχίζουν τα πάντα. Κρίνουμε αναλύοντας το αποτέλεσμα των ενεργειών μας ή των ενεργειών των άλλων, χωρίς να λαμβάνουμε υπόψη την προέλευση της σκέψης. Οι σκέψεις δημιουργούν την πραγματικότητα! Ως εκ τούτου, ότι σκεφτόμαστε και αισθανόμαστε γίνεται ο τέλειος καθρέφτης αυτού που γινόμαστε τελικά, και φυσικά της εσωτερικής μας δυστυχίας.  
Διαθέτουμε εκ βαθέων, υποσυνείδητα και συνειδητά τις λύσεις σε όλα τα προβλήματα μας. 
Και αυτά μπορούν να εξαχθούν από το υποσυνείδητό μας ανάλογα με την ένταση της πίστης στον ίδιο τον εαυτό μας και ανάλογα την επαφή που έχουμε με την πηγή μέσα μας. 

Κάθε ένας από εμάς πιθανόν να έχει φοβερές δυνάμεις μέσα του. Παρόλα αυτά, συχνά επιλέγουμε την αρνητικότητα, την κριτική, τη διαμάχη. Και φυσικά το να είσαι μέσα στην αρνητικότητα είναι μία από τις πιο διαδεδομένες επιλογές στους νόμους του Σύμπαντος που τελικά δεν βοηθούν τίποτα άλλο από τη γέννηση πραγματικών δυσκολιών και μειονεκτημάτων τόσο για μας όσο και για τους άλλους. 

Τα πάντα γυρίζουν πίσω σε μας. 
Όλα αυτά που εκπέμπουμε στο περιβάλλον μας δηλαδή τις σκέψεις, τα λόγια, τα συναισθήματα, τις επιθυμίες, τα γεγονότα, τα πάντα γυρίζουν πίσω σε μας, παράγοντας σημαντικές επιπτώσεις στο ενεργειακό πεδίο μας. 

Επιπλέον, η αρνητικότητα, η επιθετικότητα, η διαμάχη, το μίσος, ο θυμός ακόμη και όταν δεν εκφράζονται αλλά διατηρούνται στο υποσυνείδητο βοηθούν τη σταδιακή μετατροπή τους σε ένα πραγματικό πρόγραμμα αυτοκαταστροφής. Διαπληκτισμοί, κουτσομπολιά, ζήλιες, εκδίκηση και κάθε άλλο αρνητικό συναίσθημα εκπέμπουν ήσυχα μια τεράστια καταστροφική δύναμη που μολύνει το περιβάλλον, μετατρέποντάς το σε μια χωματερή των αντιδραστικών ενεργειακών σκουπιδιών. Μολύνει το περιβάλλον μας, αλλά φυσικά και μας τους ίδιους. Ο πιο ισχυρός καταστροφικός σύνδεσμος με το παρελθόν διατηρείται από μία ασυγχώρητη θλίψη. 

Μόνο μέσα από τη συγχώρεση μπορούμε να ελευθερωθούμε και να θεραπευτούμε. 
Αλλιώς παραμένουμε αιχμάλωτοι της ίδιας της δικής μας αρνητικής ενέργειας. Ακόμα και η Φυσική μας αποδεικνύει μέσω της τρίτης της αρχής της μηχανικής δράσης και αντίδρασης ότι κάθε αρνητική ενέργεια σε κάτι, επανέρχεται εναντίον μας. 

Τι πρέπει να γίνει; 
Δεν καταλήγουν πάντα όλα τα πράγματα όπως τα περιμένουμε. 
Αλλά το μόνο σίγουρο είναι πως ο φόβος, η ανησυχία και το άγχος κάνουν τη ζωή πιο περίπλοκη και να μας κρατούν μακριά από την επιτυχία, από την ορθολογική σκέψη και δράση, μη έχοντας πρόσβαση στις πραγματικές εσωτερικές μας δυνάμεις. 

Για να είμαστε σε θέση να βελτιώσουμε την κατάστασή μας, τόσο σωματική όσο και ψυχική, πρέπει να αλλάξουμε τις δυσλειτουργικές συμπεριφορές μας αλλάζοντας τον τρόπο σκέψης μας σχετικά με τα γεγονότα, συνειδητοποιώντας τους μηχανισμούς που μας κάνουν να επιμείνουμε σε ορισμένα είδη αντιδράσεων που προκαλούν την αρνητικότητα στη ζωή μας. Πρέπει να αλλάξουμε τις σκέψεις μας, ή καλύτερα να σταματήσουμε να σκεφτόμαστε συνεχώς και επιθετικά δίχως να ζούμε στο παρόν, ξεχασμένοι συνεχώς σε ένα παρελθόν που έχει τελειώσει ή σε ένα αύριο που πιθανό να μην συμβεί ποτέ. 

Στην πραγματικότητα η θετική σκέψη προέρχεται από την καθόλου σκέψη.
Με αυτόν τον τρόπο θα δούμε να αποκαλύπτονται όλες τις λειτουργικές λύσεις και μόνο που βοηθήσαμε να ξεμπλοκαριστεί η ενέργεια στο σύμπαν αφού δεν το γεμίσαμε με σκέψεις, που στην πλειοψηφία τους είναι ως επί το πλείστον αρνητικές. 

Δεν είναι λίγες οι φορές όπου τα αισθήματα της ανασφάλειας και της ανησυχίας εμφανίζονται λόγω αυτών ακριβώς των αρνητικών σκέψεων που κάνουμε. Στη συνέχεια, η στάση που έχουμε μπορεί να επηρεάσει την πραγματικότητα. 

Η στάση του να είμαστε ένας σχετικά σταθερός δεσμός ανάμεσα στις πεποιθήσεις, τα συναίσθημα, και τις τάσεις για δράση μας κατευθύνει με ένα συγκεκριμένο τρόπο προς τους ανθρώπους, τα πράγματα, τις ιδέες ή τα αντικείμενα. Επιπλέον, μερικές φορές, οι πεποιθήσεις μας μπορεί να έχουν ένα ισχυρά ενοχλητικό χαρακτήρα, εάν οι εμπειρίες της ζωής μας ενισχύουν ορισμένες δυσλειτουργικές πεποιθήσεις. Όλα αυτά μπορούν ακόμα και να εμποδίσουν την εξέλιξή μας! 

Το πιο εύκολο για μας είναι να αφήσουμε τον εαυτό μας να καθοδηγείται από αρνητικές σκέψεις.
Όταν τίποτα ή σχεδόν τίποτα καλό δεν φαίνεται να συμβαίνει, αλλά εδώ ακριβώς είναι που αυτές οι σκέψεις παίρνουν τη μορφή του φαύλου κύκλου που διατηρεί τη δυσαρμονία μέσα μας και έξω μας. 

Καθημερινά, έχουμε περίπου 70.000 αρνητικές σκέψεις. Φαίνεται πολύ δύσκολο να δοκιμάσει κανείς να ελέγξει τις σκέψεις του, ιδιαίτερα αν δούμε το πράγμα από αρνητική σκοπιά. Δοκιμάστε να σταματήσετε για λίγα δευτερόλεπτα να σταματήσετε να σκέφτεστε και θα το διαπιστώσετε. Δεν είναι καλύτερα να δοκιμάσουμε φυσικούς τρόπους για να τις αποβάλουμε και να έχουμε μια καλύτερη και πιο αισιόδοξη ζωή; 

Ο διαλογισμός και το να ζούμε το ΤΩΡΑ 
Ο καλύτερος τρόπος για να σταματήσουμε όλη αυτή την αρνητικότητα που δημιουργείται με τις συνεχόμενες σκέψεις είναι απλά να σταματήσουμε να σκεφτόμαστε. 

Αυτό μόνο ο διαλογισμός μπορεί να το κάνει και η επιλογή ζωής του να ζούμε κάθε στιγμή πραγματικά το ΤΩΡΑ δίχως καθόλου σκέψεις. Όταν σταματάμε τις σκέψεις μας με τον διαλογισμό το σύμπαν ευθυγραμμίζεται μαζί μας, ξεμπλοκάρει η ενέργειά του και όλα παίρνουν σιγά-σιγά το δρόμο τους ήρεμα δίχως πίεση. 

Υπάρχουν διάφορες μέθοδοι διαλογισμού. Μπορείτε να αναζητήσετε αυτόν που σας ταιριάζει καλύτερα. Το σημαντικότερο παράλληλα με τον διαλογισμό, είναι να προσπαθήσουμε να ζούμε το ΤΩΡΑ. 

Δηλαδή να προσπαθούμε πραγματικά να ζούμε την κάθε στιγμή, δίχως να τη δηλητηριάζουμε με σκέψεις που κάνουμε και αφορούν το παρελθόν ή το μέλλον. Να νιώθουμε πραγματικά στο σώμα μας την κάθε μας ενέργεια που κάνουμε ΤΩΡΑ, σε όλο μας το σώμα και να μην αφήνουμε πλέον όλα να γίνονται εικονικά στο κεφάλι και στις σκέψεις μας.

Μην ξεχνάτε πως ότι έγινε στο παρελθόν έγινε και δεν μπορούμε να το αλλάξουμε. 
Ούτε και μπορούμε να κάνουμε μακροπρόθεσμα σχέδια για το μέλλον καθώς πολλά από αυτά δεν θα γίνουν πράξη ποτέ. 

Φυσικά θα κάνουμε κάποιους σχεδιασμούς, στα πλαίσια που μπορούμε, αλλά δίχως άγχος και αγωνία, καθώς τα αποτελέσματα δεν θα είναι τελικά τα επιθυμητά. Οποιαδήποτε ενέργεια γίνεται δίχως άγχος, πίεση, αγωνία και γενικότερα αρνητικές σκέψεις και συναισθήματα έχει πολλές ελπίδες να επιτύχει. Ο διαλογισμός και το να ζεις το ΤΩΡΑ έχει γίνει το νέο κίνημα που δίνει ελπίδα για επαναπροσδιορισμό του τρόπου ζωής μας. Μεγάλες εταιρίες, πανεπιστήμια, επίσημοι φορείς, επιστήμονες έχουν πολλαπλασιάσει τις έρευνες για όλους τους τομείς που μπορεί να επηρεάσει θετικά και εξαπλώνονται μέρα με τη μέρα. 

Πρέπει να ξεφύγουμε και να ξεπεράσουμε επιτέλους το αρνητικό παρελθόν μας και να ζήσουμε το τώρα μακριά από την αρνητικότητα που μας ωθεί να υποπέσουμε η εποχή μας. 





Συγγραφέας : Ματίνα Π. 
ANEW.GR
http://www.anew.gr

Δευτέρα, 15 Δεκεμβρίου 2014

Η ευμάρεια των συναισθημάτων.....!!!!!!!

Ουκ αν λάβεις παρά του μη έχοντος.
Όσο λογικό ακούγεται για όσα αναφέρονται στην πράξη (υλικά αγαθά) άλλο τόσο ρεαλιστικό οφείλει να εννοείται και από πλευράς συναισθήματος και όχι μόνον.

Ένας άνθρωπος ο οποίος περνά τη ζωή του κατηφής, στεναχωρημένος και απαισιόδοξος δεν έχει να δώσει χαρά σε κανέναν από τους γύρω του, μια και το όποιο υπόλοιπό της δεν αρκεί ούτε για ίδια κατανάλωση. 

Η χαρά παρέα με το αίσθημα ακόμα και της λανθάνουσας ευτυχίας, έχει τη δύναμη να τροφοδοτήσει με ελπίδα τα γεγονότα από διαδέχονται τη κάθε επόμενη πράξη μας, η οποία πράξη μετά το επιθυμητό της αποτέλεσμα πριμοδοτεί το επόμενο εγχείρημα με ελπίδα και διάθεση.

Από άνθρωπο δυστυχή (συνήθως) δεν ακούγεται καλός λόγος αλλά και ακόμα ακουστεί θα έχει στο βάθος του το έλεος της υποκρισίας καθώς είναι αδύνατον να ανθίσει οτιδήποτε επάνω σε πέτρα.

Το μεμψίμοιρο ενδεχόμενο κυριαρχεί ως φυσικό αποτέλεσμα της ψυχής η οποία στενάζει υπό το βάρος της αδιέξοδης κατάστασης.

Χρειάζεται φως, παράθυρο ανοιχτό και επιτυχία σε οποιονδήποτε τομέα. Σε οποιοδήποτε όσο μικρός και εάν είναι αυτός.

Ο άνθρωπος που μετράει επιτυχίες, που ευτυχεί ακόμα και μέσω αυτών, γίνεται αρωγός της κάθε προσπάθειες του φίλου, μια και δεν έχει κάτι να ζηλέψει ή να επιθυμήσει. Δεν έχει λόγο να φθονήσει την όποια χαρά του διπλανού του διότι έχει να αντιτάξει πλάι της, τη δική του. Η επιτυχία λοιπόν και συνεκδοχικά η αποδοχή του εαυτού από τους γύρω σε οποιοδήποτε ζήτημα είναι μία καλή βάση ευγενών συναισθημάτων. Σίγουρα όχι η μόνη*.

Πολλοί θα μιλήσουν για ανθρώπους που καταφέρνουν να σταθούν υπεράνω των δυσκολιών τους, θα επιμείνουν ότι υπάρχουν φτωχοί για παράδειγμα όπου χαίρονται τις επιτυχές των άλλων και θα με βρουν απόλυτα σύμφωνο μια και μιλάνε για ανθρώπους με συναισθηματικό πλούτο.

Οι άνθρωποι αυτοί δεν εμπίπτουν στο παράδειγμα που ανέφερα διότι ήδη βιώνουν τη δική τους ευτυχία και μάλιστα με τρόπο πολύ ανώτερο των άλλων.

Το παράδειγμα ανεφέρθη σε εκείνους τους ψυχικά δυστυχείς ασχέτως χρημάτων.

Τα χρήματα δεν είναι σε θέση να δώσουν ευτυχία. Βεβαίως πολλοί από εκείνους που βιώνουν την έλλειψή τους θα διαφωνήσουν αλλά θα κάνουν το λάθος των νέων που φαντάζονται ότι ψυχική αρμονία ευρίσκεται στο υλικό όφελος.

Η ύλη το μόνο που καταφέρνει να κάνει είναι να ναρκώνει τον νου για ένα διάστημα χαρίζοντάς του την ψευδαίσθηση της επάρκειας, μιας επάρκειας όμως που έχει ημερομηνία λήξης. Ετούτο φαντάζομαι ότι είναι κατανοητό από όλους.

Κατόπιν κρίνεται αναγκαία η επόμενη εξαγορά συναισθήματος με κάποιο άλλο είδος που έχει επίσης με δική του σειρά, ημερομηνία λήξης.

Η ύλη στρεβλώνει την ουσία. Προσφέρει μονάχα τη έπαρση της κτήσης, μια έπαρση στην οποία στηρίζονται όλοι όσοι δεν έχουν εμπεδώσει στο νόημα της ζωής.

Χρειάζεται ένας μονάχα φίλος-γνωστός με ώριμη γνώση ο οποίος θα στρέψει την πλάτη στο απόκτημα και το υποκείμενο θα χάσει ολόκληρο το υπόβαθρο της αξίας του.

Κάποτε ρώτησε ένας ταξιδιώτης κάποιον υπερήλικα ο οποίος έμενε σε κάποια σπηλιά, πώς καταφέρνει και ζει δίχως μία καρέκλα, ένα τραπέζι, ένα κρεβάτι. Δίχως κάτι από αυτά τα απαραίτητα …

-Κι εσύ εδώ στη ερημιά πώς ζεις χωρίς αυτά που με ρωτάς, του απάντησε ο γέρος.
-Εγώ είμαι ταξιδιώτης, περαστικός από εδώ… του αποκρίθηκε ο νέος.
-Κι εγώ το ίδιο. Περαστικός είμαι...

Θέλω να πω πίσω από όλα αυτά, ότι τελικά έχουμε χαμένη την ουσία. Το νόημα το έχουμε αφημένο εκεί που πολλοί κάποιοι, θέλουν…

Ο τρόπος ζωής που μας προτείνεται, δεν αυτός που έχουμε ανάγκη.

Το είδος της άμιλλας που θέλουν να έχουμε μεταξύ μας δεν εκείνο που χρειαζόμαστε.

Με τον τρόπο τους μας υποχρεώνουν - όλοι εκείνοι που φροντίζουν την παραγωγή αγαθών να υπερκαλύπτει τις ανάγκες του πληθυσμού της γη - σε μονάδες παραγωγής και ακολούθως κατανάλωσης.

Το περίσσευμα οφείλει να διοχετευθεί (πωληθεί) ή να καταστραφεί. Ομοίως και τα τρόφιμα! Είναι επιτακτική ανάγκη η καταστροφή τους από τη δωρεάν παραχώρηση στους πεινασμένους! Εάν δεν υπάρχουν χρήματα δίνεται πίστωση (νέο είδος χρήματος) εάν δεν έχουν τα κράτη ομοίως με αντάλλαγμα παραχώρηση εθνικής κυριαρχίας που συνεπάγεται γη και άρα επιρροή, εξουσία, η οποία μεταφράζεται μακροπρόθεσμα σε χρήμα!

Οι ανάγκες οφείλουν να παραμένουν ανάγκες και εάν δεν παραμένουν αγωνίζονται να τις κάνουν, βάφοντας τους τενεκέδες χρυσούς. Καμώνοντας τις συνειδήσεις μας τενεκέδες. Τις καρδιές μας πέτρινες και τις πλάτες μας σκυφτές στο κάθε πήλινο είδωλο το οποίο με τη σειρά του υπηρετεί τους σκοπούς εκείνων που έχασαν πλέον το όνομά τους και ονομάζονται γενικώς  ''λόμπυ''.

Δυστυχία γεννούν και απαισιοδοξία δρέπουν. Η νίκη τους σπουδαία. Καθώς όλοι εμείς κομπάζουμε για το ξανθό μας μαλλί, το μεταξωτό μας βρακί, το εξαίρετο κινητό, το γρήγορο αυτοκίνητο και όχι για την ευτυχία την οποία καταφέρνουμε να βιώνουμε πίσω και έξω από όλα αυτά.

Πατέρας στο εικοσάχρονο γιό:
-Σάββατο σήμερα να σου δώσω χρήματα να βγεις με το κορίτσι σου βόλτα.
-Μπα δεν χρειάζεται.
-Πού σκέφτεσαι να πας;
-Σπίτι θα καθίσουμε, τηλεόραση θα δούμε…
-Πάρετε κάτι απ’ έξω να φάτε…
-Δεν χρειάζεται έχουμε κορν φλέικς βρώμης και γάλα, μια χαρά θα περάσουμε (!)

Σε αυτή την επάρκεια οφείλουμε αναζήτηση. Για αυτή την επάρκεια πρέπει να αγωνιζόμαστε μα δυστυχώς είμαστε πολύ μακριά ακόμη λίγες δεκαετίες πριν από το τέλος και ο λόγος είναι αυτός που λέει ότι δεν καταφέραμε να συγκρατήσουμε τα καλύτερα των συναισθημάτων μας.

Η επάρκεια προϋποθέτει πλούτο συναισθημάτων και ακολούθως γνώση. Μπορεί και ανάποδα...

* Το ζήτημα μπορεί να εγείρει διάφορες αντιρρήσεις για αυτό και εξηγούμαι λέγοντας, ότι βατήρας των επιχειρημάτων μου είναι η ευτυχία, ο τρόπος επίτευξης (μέσω της επιτυχίας σε όποιο επίπεδο) είναι απλά ένα παράδειγμα. Ένα άλλο παράδειγμα θα ήταν η χαρά του ανθρώπου που ερωτεύεται, που βιώνει τη ευτυχία μέσω αυτού του συναισθήματος (ομοίως και αυτός λοιπόν θα είχε τα ίδια να δώσει) Αυτός που έχει συναίσθημα δίνει από το περίσσευμα αυτού. Χαρά έχει, χαρά θα δώσει. κ.ο.κ.





Τα 7 μυστήρια των Εσσαίων... ή.... Οι 7 "καθρέπτες" των Εσσαίων....!!!!!!!!!!

Μέσα από μία μεγάλη πορεία θεραπείας και αφοσίωσης στην αυτογνωσία έχω παρατηρήσει ότι παρόλο που ο καθένας μας είναι αδιαμφισβήτητα μοναδικός και ξεχωριστός όλοι μα όλοι είμαστε ίδιοι μέσα μας και έχουμε να μάθουμε πολλά ο ένας από τον άλλο. Αυτό που χρειάζεται είναι να είμαστε πρόθυμοι να γνωρίσουμε τον εαυτό μας ειλικρινείς και ανοιχτοί να εξερευνούμε τις πιθανότητες.

Το παρακάτω κείμενο είναι μετάφραση από ένα βίντεο του Γκρεγκ Μπράντεν παγκοσμίως γνωστός για την δουλειά του, όπου συνδέει τον κόσμο της πνευματικότητας με αυτόν της λογικής και της επιστήμης. Αποφάσισα να αφιερώσω αρκετές ώρες σε αυτή την μετάφραση για τον απλούστατο λόγο ότι πιστεύω ακράδαντα στους "καθρέπτες". Είναι μία τεχνική που παρατηρώ και εξασκώ εδώ και χρόνια και πραγματικά με βοηθά να προοδεύω σημαντικά. 

Από την σκοπιά των αρχαίων Εσσαίων κάθε άνθρωπος στην γη είναι μύστης στην σχολή που ονομάζουμε ζωή. είτε έχουμε επίγνωση είτε όχι, ο καθένας από εμάς θα βιώσει την παρουσία των άλλων ως "καθρέπτες" του εαυτού του στην δεδομένη στιγμή.

Αν έχουμε την σοφία να αναγνωρίσουμε αυτούς τους καθρέπτες μπορούμε να επιταχύνουμε σημαντικά την εξέλιξη του συναισθήματος και της κατανόησης.

Αυτό που οι Εσσαίοι είπαν ήταν ότι προκειμένου να γνωρίσουμε τον εαυτό μας και να γίνουμε κύριοι αυτού, σε αυτό τον κόσμο, θα δούμε έναν οι και συνδυασμό πολλών μοτίβων συμπεριφοράς και σκέψης να καθρεπτίζονται στους άλλους.

Οι 7 καθρέπτες σταδιακά εξευγενίζονται. Πίσω στην δεκαετία του '70 όλοι είχαμε ακουστά για τον 1ο καθρέπτη, αυτόν που μας δείχνει ποιοί είμαστε στην δεδομένη στιγμή. Η ιδέα ήταν ότι αν βρεθείς περιτριγυρισμένος από άτομα ανέντιμα ή θυμωμένα, τότε αυτά καθρέπτιζαν την δική μας έλλειψη τιμιότητας ή τον θυμό μας. Μερικές φορές αυτός ο καθρέπτης ισχύει και άλλες όχι. 

Είχαμε ανακαλύψει τον 1ο καθρέπτη αλλά είχαμε ακόμα να βρούμε και τους υπόλοιπους όπως τον 2ο που αντικατοπτρίζει αυτό που επικρίνουμε την δεδομένη στιγμή. αυτός ο καθρέπτης είναι εξαιρετικά ισχυρός αλλά λεπτοφυής. 

Οι αρχαίοι Εσσαίοι είχαν μια πολύ εξελιγμένη κατανόηση των διαπροσωπικών σχέσεων των ανθρώπων και τον ρόλο του συναισθήματος σε αυτές τις σχέσεις.

Τώρα καθώς κοιτάζουμε αυτά τα κείμενα των Εσσαίων βλέπουμε ότι είναι το συναίσθημα που αποδεικνύει την δύναμη και όταν συνδυάζεται με την λογική αληθινή μαγεία και θαύματα συμβαίνουν.

Οι Αρχαίοι Εσσαίοι προσδιόρισαν ίσως με τον καλύτερο τρόπο, τον ρόλο των προσωπικών και διαπροσωπικών μας σχέσεων και τις κατηγοριοποίησαν σε 7 μυστήρια των σχέσεων όπου κάθε άνθρωπος βιώνει στη πορεία της ζωής του, απλά ζώντας την ζωή ο ένας υπό την παρουσία του άλλου.

Κατηγοριοποίησαν αυτά τα μυστήρια ως καθρέπτες και αυτό που μας υπενθυμίζουν είναι ότι σε κάθε δεδομένη στιγμή της ζωής μας, η πραγματικότητα η οποία υφίσταται μέσα μας, καθρεπτίζεται/αντανακλάται πίσω σε εμάς από τις πράξεις, τις επιλογές και τις λέξεις αυτών που είναι γύρω μας.

Ο 1ος "καθρέπτης" αυτών των σχέσεων είναι η αντανάκλαση της παρουσίας μας στην παρούσα στιγμή. Αυτό είναι το μυστήριο του 1ου καθρέπτη.

Τί είναι αυτό που εμείς αντανακλάμε στους άλλους γύρω μας στην παρούσα στιγμή; Όταν βρούμε τον εαυτό μας περιτριγυρισμένο από άτομα και μοτίβα συμπεριφοράς με π.χ. κυρίαρχα συναισθήματα θυμού, οργής ή φόβου ή ακόμα και αντίστροφα συναισθήματα χαράς, ευτυχίας και έκστασης στην ζωή μας ,αν ο 1ος καθρέπτης βρίσκεται σε δράση, τότε αυτό που βλέπουμε είναι αυτό ακριβώς που είμαστε (νιώθουμε)την δεδομένη στιγμή. Αυτό είναι που αντανακλάμε σε αυτά τα άτομα γύρω μας και εκείνοι το αντανακλούν πίσω σε εμάς.

Ο 2ος "καθρέπτης" των σχέσεων των Εσσαίων είναι παρόμοιας ποιότητας αλλά πιο λεπτοφυής. αντί να μας καθρεπτίζει αυτό που είμαστε σε αυτή την στιγμή, ο 2ος καθρέπτης μας δείχνει αυτό που κρίνουμε στην δεδομένη στιγμή.

Αν τύχει να βρείτε τον εαυτό σας περιτριγυρισμένο από άτομα που επιδεικνύουν μοτίβα συμπεριφοράς που ίσως σας εκνευρίζουν η που πατάνε τα κουμπιά του θυμού και της οργής σας και νιώθετε ότι ειλικρινά δεν είναι αυτό που είσαστε στην δεδομένη στιγμή ,τότε κατά πάσα πιθανότητα σας δείχνουν αυτό που κρίνετε αυτή την στιγμή. Τον θυμό, την οργή ή ακόμα και την χαρά που πιθανόν κρίνετε αυτή την στιγμή.

Αν συμβαίνει πολλοί διαφορετικοί άνθρωποι να σας καθρεπτίζουν το ίδιο επαναλαμβανόμενο μοτίβο, τότε κοιτάξτε με προσοχή τις σχέσεις γύρω σας. Φιλικές και οικογενειακές και αν οι συμπεριφορές που σας επιδεικνύουν σας εκνευρίζουν και σας θυμώνουν αναρωτηθείτε. "Μου δείχνουν αυτό που είμαι τώρα;" Κι αν η ειλικρινής απάντηση σας είναι όχι τότε ο 2ος καθρέπτης βρίσκεται σε δράση. Αυτό που κρίνουμε μας δείχνει ότι έχουμε μεγάλη συναισθηματική φόρτιση και προσκόλληση σε αυτό που δεν είμαστε την δεδομένη στιγμή που δεν επιτρέπω στους άλλους να βιώνουν και να είναι, αυτό που είναι τώρα.

Ο 3ος "καθρέπτης" των Εσσαίων είναι ίσως ένας από τους πιο κοινά αναγνωρίσιμους καθρέπτες. Αυτός είναι ο καθρέπτης που αισθανόμαστε κάθε φορά που βρισκόμαστε στην παρουσία ενός ατόμου, κοιτάμε στα μάτια του και εκείνη την στιγμή συμβαίνει κάτι μαγικό, υπάρχει μια ηλεκτρική φόρτιση που αισθανόμαστε σε ολόκληρο το σώμα μας. Τί ακριβώς συνέβη εκείνη την στιγμή; 

Κατά την διάρκεια της ζωή μας προκειμένου να επιβιώσουμε συμβαίνει να δώσουμε μεγάλα κομμάτια του εαυτού μας και την εμπειρία της ζωής της ίδιας. Μπορεί να τα δίνουμε συνειδητά ή ασυνείδητα ή ακόμα και να τα παίρνουν από εμάς άνθρωποι που έχουν εξουσία πάνω μας. 

Όταν λοιπόν βρεθούμε στην παρουσία κάποιου ατόμου που ενσαρκώνει αυτά τα κομμάτια που εμείς έχουμε δώσει, χάσει η μας τα έχουν πάρει και τα ψάχνουμε προκειμένου να νιώσουμε και πάλι πλήρεις μπορεί το σώμα να αντιδράσει φυσιολογικά, σωματικά και αυτό το ερμηνεύουμε ως μαγνητική έλξη προς το άλλο άτομο. 

Αν βρεθείτε στην παρουσία κάποιου και για κάποιο ανεξήγητο λόγο νιώθετε έλξη να μοιραστείτε χρόνο μαζί του, ρωτήστε τον εαυτό σας την εξής ερώτηση : 
"Τι είναι αυτό το οποίο βλέπω σε αυτό το άτομο ,που ίσως έχω χάσει, έχω δώσει ή το έχουν πάρει από μένα;" Και ίσως εκπλαγείτε από αυτό που μπορεί να έρθει ως απάντηση. Καθώς η πραγματικότητα συμβαίνει, σχεδόν σε κάθε άτομο το οποίο συναντάμε, αναγνωρίζουμε αυτή την ομοιότητα ,νιώθουμε ένα κομμάτι του εαυτού μας, το βλέπουμε ο ένας στον άλλο.

Ο 4ος "καθρέπτης" είναι λίγο διαφορετικής ποιότητας.
Κατά την διάρκεια της ζωής μας υιοθετούμε συχνά μοτίβα συμπεριφοράς που γίνονται τόσο σημαντικά για εμάς ώστε είμαστε πρόθυμοι να αναδιοργανώσουμε ολόκληρη την ζωή μας έτσι ώστε να συμπεριλαμβάνει αυτό το μοτίβο.

Συχνά αυτά τα μοτίβα χαρακτηρίζονται ως παθολογικές /ψυχαναγκαστικές ή εθιστικές συμπεριφορές. Το 4ο μυστήριο είναι αυτό που μας επιτρέπει να δούμε τον εαυτό μας μέσα από αυτό τον εθισμό ή την ψυχαναγκαστική συμπεριφορά.

Μέσα από αυτή την συμπεριφορά βρισκόμαστε να δίνουμε (και να χάνουμε) λίγο-λίγο τα πράγματα που είναι σημαντικά και αγαπητά σε εμάς. και καθώς χάνουμε λίγο-λίγο αυτά που αγαπάμε μας δίνεται η ευκαιρία να αναγνωρίσουμε και να δούμε τον εαυτό μας μέσα από αυτό.

Συνήθως όταν σκεφτόμαστε τον εθισμό ή την ψυχαναγκαστική συμπεριφορά φέρνουμε στο μυαλό μας το αλκοόλ, τις χημικές ουσίες ή την νικοτίνη αλλά υπάρχουν και άλλες λιγότερο προφανής συμπεριφορές όπως θέματα ελέγχου στην δουλειά ή στις σχέσεις κ.α ή εθισμός στο σεξ, στα χρήματα κ.λ.π.

Το εκάστοτε μοτίβο δεν δημιουργήθηκε εν μία νυχτί. Το μοτίβο ξεδιπλώνεται σταδιακά μέσα στον χρόνο και επίσης μέσα από αυτό δίνουμε/χάνουμε σταδιακά λίγο-λίγο αυτά που αγαπάμε στην ζωή. Αν αναδιοργανώνουμε την ζωή μας ώστε να ταιριάζει π.χ. με τον εθισμό μας στο αλκοόλ ή τις χημικές ουσίες πιθανόν να χάνουμε τους ανθρώπους που αγαπάμε, την οικογένεια μας, την δουλειά μας, την ίδια την ζωτικότητά μας. Η ομορφιά αυτού του μοτίβου είναι ότι μπορεί να αναγνωριστεί ανά πάσα στιγμή πριν φτάσει στα άκρα και τα χάσουμε όλα. Μπορούμε να το αναγνωρίσουμε ανά πάσα στιγμή, να το θεραπεύσουμε και να βρούμε την πληρότητά μας.

Ο 5ος "καθρέπτης" των σχέσεων των Εσσαίων είναι ίσως ο πιο ισχυρός καθρέπτης και μας επιτρέπει να αντιληφθούμε περισσότερα και σε ένα ευρύτερο πεδίο, γιατί ζήσαμε το είδος της ζωής που ζήσαμε ίσως περισσότερο από όλα τα άλλα καθρεφτίσματα.

Είναι ο καθρέπτης που οι γονείς μας , μας έδειξαν στην πορεία της ζωής μας και τον χρόνο που περάσαμε μαζί τους. Μέσα από αυτό τον καθρέπτη μας ζητείται να επιτρέψουμε την πιθανότητα ότι ίσως οι πράξεις των γονιών μας προς εμάς καθρεπτίζουν τις πεποιθήσεις και τις προσδοκίες μας της πιο ιερής σχέσης που μπορεί να γνωρίσουμε στην ζωή μας. Κι αυτή είναι η σχέση ανάμεσα σε εμάς και τον Θεϊκό Πατέρα και την Θεϊκή Μητέρα. 

Είναι μέσα από αυτή την σχέση καθώς βλέπουμε τους γονείς μας, που μας δείχνουν τον εαυτό μας μέσα σε αυτές τις προσδοκίες και τις πεποιθήσεις αυτής της Θεϊκής σχέσης.

Π.χ. αν βρισκόμαστε σε μία σχέση με τους γονείς μας όπου νιώθουμε ότι μας κρίνουν συνεχώς ή νιώθουμε ότι το καλύτερο μας δεν είναι ποτέ αρκετό είναι η εσωτερική μας πεποίθηση ότι ίσως δεν είμαστε αρκετά καλοί ή ότι ίσως δεν έχουμε εκπληρώσει αυτό που προσδοκούμε σύμφωνα με τις αντιλήψεις μας για τον εαυτό μας και τον Δημιουργό μας.

Αυτός είναι ένας πολύ ισχυρός και λεπτοφυής καθρέπτης και είναι ένας καθρέπτης που ίσως μας πει περισσότερα σχετικά με το γιατί έχουμε ζήσει την ζωή μας με τον τρόπο που την έχουμε ζήσει. Αυτός ο καθρέπτης εξηγεί τις προσδοκίες μας από την σχέση μας με τον Θεϊκό Πατέρα/Θεϊκή Μητέρα. Οι γονείς μας είναι ότι πιο κοντινό γνωρίζουμε με τον Δημιουργό μας.

Στην πραγματικότητα ο Δημιουργός δεν έχει φύλο, είναι μία δύναμη και οι γονείς μας, κρατάνε αυτό τον καθρέπτη για εμάς ώστε να δούμε πώς πιστεύουμε ότι ο Δημιουργός βλέπει εμάς και πώς εμείς βλέπουμε τον Δημιουργό. Και θεραπεύοντας αυτή την σχέση με τους γονείς θεραπεύεται η σχέση με τον Δημιουργό και αντίστροφα.

Ο 6ος "καθρέπτης" των σχέσεων, των Εσσαίων είναι αυτός που οι Εσσαίοι ονομάζουν " η σκοτεινή νύχτα της ψυχής" και προφανώς αυτός ο καθρέπτης δεν είναι απαραίτητο να είναι τόσο δυσοίωνος όσο υπονοεί το όνομά του.

Μέσα από την "σκοτεινή νύχτα της ψυχής" μας υπενθυμίζεται ότι η ζωή έχει την τάση προς ισορροπία και ότι χρειάζεται εξαιρετικά ταλαντούχα και επιδέξια όντα προκειμένου να διαταραχθεί η ισορροπία στην φύση και στην ζωή μας.

Όταν βρεθούμε μέσα στις πιο δύσκολες συνθήκες της ζωής, είναι σε αυτές ακριβώς τις στιγμές όπου μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι ο λόγος που αυτές οι προκλήσεις είναι εφικτές, είναι ότι έχουμε ήδη κατακτήσει τις ικανότητες και ότι άλλο απαιτείται προκειμένου να ανταπεξέλθουμε σε αυτές και να μπορέσουμε να κινηθούμε μέσα από αυτές με χάρη και ευκολία.

Μέχρι να έχουμε κατακτήσει αυτά τα εργαλεία δεν πρόκειται να βρεθούμε σε καταστάσεις που απαιτούν από εμάς αυτά τα επίπεδα μαεστρίας. Οπότε από αυτή την προοπτική ,οι μεγαλύτερες προκλήσεις της ζωής, αυτές των σχέσεων ή και της ίδιας της επιβίωσης μας μπορούν να ειδωθούν ως μεγάλες ευκαιρίες που απαιτούν μαεστρία παρά σαν δοκιμασίες που πρέπει να επιτύχουμε και που ίσως και να αποτύχουμε.

Είναι διάμεσο αυτού του καθρέπτη "της σκοτεινής νύχτας της ψυχής" που μπορούμε να δούμε τον εαυτό μας γυμνό-ίσως για πρώτη φορά-χωρίς τα αισθήματα, τις σκέψεις, τα συναισθήματα, της δομής που έχουμε δημιουργήσει γύρω μας και πιστεύουμε ότι μας κρατάει ασφαλής στην ζωή. Είναι μέσα από αυτόν τον καθρέπτη που ίσως για πρώτη φορά έχουμε την ευκαιρία να δούμε τον εαυτό μας με αυτό τον τρόπο και να αποδείξουμε στο εαυτό μας ότι μπορούμε να εμπιστευτούμε την εμπειρία της ζωής και να εμπιστευτούμε τον εαυτό μας στην ζωή.

Η "σκοτεινή νύχτα της ψυχής" είναι μια ευκαιρία για εμάς να χάσουμε ότι θεωρούμε πιο αγαπητό στην ζωή μας και να δούμε τον εαυτό μας σε αυτή την γύμνια, αυτό το τίποτα και καθώς βγαίνουμε έξω από αυτή την άβυσσο όλων όσων χάσαμε, να δούμε τον εαυτό μας με ένα καινούριο τρόπο, τότε είναι που βρίσκουμε τα πιο υψηλά επίπεδα της μαεστρίας μας.

Όταν βρισκόμαστε αντιμέτωποι με τις μεγαλύτερες προκλήσεις υγείας, σχέσεων ή ακόμα και επιβίωσης, το πιθανότερο είναι να το δημιουργήσουμε αυτό για τον εαυτό μας μόνο αφότου έχουμε κατακτήσει όλα τα απαραίτητα εργαλεία στον ύψιστο βαθμό που απαιτούνται ώστε να ξεπεράσουμε την πρόκληση.

Ο 7ος "καθρέπτης" σύμφωνα με τους αρχαίους Εσσαίους είναι ο πιο λεπτοφυής από όλους και για κάποιους ίσως ο πιο δύσκολος. Αυτός είναι ο καθρέπτης που μας ζητά να επιτρέψουμε την πιθανότητα ότι κάθε εμπειρία της ζωής μας ανεξάρτητα από το αποτέλεσμά της είναι τέλεια ως προς την φύση της. Ανεξάρτητα αν επιτύχουμε ή όχι τους υψηλούς στόχους που έχουν τεθεί από εμάς ή από άλλους ο 7ος καθρέπτης των Εσσαίων μας προσκαλεί να δούμε τα επιτεύγματά μας στην ζωή χωρίς να τα συγκρίνουμε με οτιδήποτε άλλο. Με καμία εξωτερική αναφορά.

Ο μόνος τρόπος για να δούμε τον εαυτό μας ως επιτυχημένο ή αποτυχημένο είναι όταν μετράμε τα επιτεύγματά μας σε σχέση με μια εξωτερική μέτρηση. Και αναπόφευκτα τίθεται το ερώτημα: "Τι είναι αυτό που εμείς καταλογίζουμε στον εαυτό μας; τι είναι αυτό που χρησιμοποιούμε ως μέτρο σύγκρισης;" 

Δια μέσω αυτού του καθρέπτη καλούμαστε να επιτρέψουμε την πιθανότητα ότι όλες οι όψεις της ζωής μας, ακόμα κι αυτές της προσωπικής μας ζωής ,είτε αυτές είναι είναι το σχήμα ή το βάρος του σώματός μας, είτε είναι οι αθλητικές μας επιδόσεις, είτε η δουλειά μας, ή ότι άλλο είναι τέλεια έτσι ακριβώς όπως είναι και μπορούμε να τις κρίνουμε μόνο εφόσον τις συγκρίνουμε με κάποιο εξωτερικό μέτρο σύγκρισης.

Καλούμαστε λοιπόν να επιτρέψουμε το να είναι ο εαυτός μας αυτό το μέτρο σύγκρισης ,το σημείο αναφοράς.
                                      
http://kalliopi33.weebly.com

Κυριακή, 14 Δεκεμβρίου 2014

Από τη φαντασία στην πραγματικότητα....!!!!!!!

"Θέλω να μιλήσω για τη Φαντασία, τη Θεωρία, και το Γεγονός. Η βάση αυτής της ιδέας είναι ότι τα πάντα έχουν την προέλευσή τους στη φαντασία, που κάποιες τολμηρές ψυχές τολμούν να τα μετατρέψουν σε θεωρία και στη συνέχεια γίνονται αρκετά ισχυρά, ώστε να μετατραπούν σε πραγματικότητα.

Η ιδέα της προσεδάφισης στη Σελήνη, η επικοινωνία μέσω φαξ, τα ταξίδια με υπερηχητικά αεροσκάφη ή τα συνθετικά ρούχα, ήταν πριν από κάποιο καιρό, καθαρή φαντασία. Σήμερα, σχεδόν θεωρούνται κοινότυπα. Γιατί; Πώς έγιναν όλα αυτά τα πράγματα;

Φαντασία
Ολόκληρο το σύμπαν είναι γεμάτο με υλικό σκέψης - μια δημιουργική μορφή ενέργειας. Η φαντασία είναι μία από τις διανοητικές ικανότητές μας.Μια ενεργή φαντασία είναι σε θέση να δημιουργήσει σαφείς και ζωντανές εικόνες. Το πιο σημαντικό βήμα για την οικοδόμηση της φαντασίας σας είναι ότι δεν θα ασχοληθείτε με το πώς η φαντασία σας θα γίνει πραγματικότητα. Από που θα προέλθουν οι πόροι και τα μέσα δεν αποτελεί απολύτως καμία ανησυχία για εσάς. Αφήστε την εικόνα να εξελιχθεί ελεύθερα στο μυαλό σας. Φτιάξτε την με χρώμα ... αισθάνθείτε, μυρίστε, γευθείτε, αγγίξτε ... όλα μέσω της φαντασίας σας.

Θεωρία
Μόλις οικοδομηθεί η φαντασία σας, μετατρέπεται σε μια θεωρία που ζητά απάντηση σε δύο ερωτήματα : Είστε σε θέση; Είστε πρόθυμοι;

Θα μπορούσατε πολύ εύκολα να σκεφτείτε, "Ναι. Αλλά!" Σε αυτό το σημείο,είναι σημαντικό να θυμάστε ότι βρίσκεστε στο σημείο που καλείστε να περάσετε από τη ζώνη της άνεσής σας, πέρα από τα όρια που σας υπαγόρευε το παλιό σύστημα πεποιθήσεων σας, ... και όποτε συμβαίνει αυτό, η αμφιβολία,ακολουθούμενη αμέσως από τον φόβο, εισέρχεται στην εικόνα. 

Το να είμαστε σε θέση να απαντήσουμε στο ερώτημα αυτό καταφατικά - "Ναι, είμαι σίγουρα σε θέση," δεν σημαίνει ότι πρέπει να ξέρουμε πως ακριβώς θα συμβεί. Δεν υπάρχει κανένας τρόπος που θα μπορούσατε να γνωρίζετε πώς θα συμβεί ...,είναι μια εντελώς νέα εμπειρία. Οι αδελφοί Wright δεν ήξεραν πώς να πετούν όταν φανταζόταν να το κάνουν! Απλώς πίστευαν ότι μπορούσαν.

Η δεύτερη ερώτηση: Είστε πρόθυμοι; Είστε διατεθειμένοι να πληρώσετε το τίμημα; Είστε πρόθυμοι να κάνετε τις θυσίες που θα απαιτηθούν για να κάνετε το όνειρό σας πραγματικότητα; Και ξέρετε ότι θα υπάρξουν θυσίες. Ο μέντορας μου, ο Val Van De Wall μοιράστηκε μαζί μου ότι οι περισσότεροι άνθρωποι σκέφτονται ότι η θυσία είναι να αποχωριστούν κάτι. Αυτό δεν είναι αλήθεια. Θυσία είναι να αφήνεις κάτι κατώτερης φύσης να φύγει, ώστε να κάνει χώρο για κάτι νέο, υψηλότερης φύσης.

Η στιγμή που θα απαντήσετε - "Ναι, είμαι σε θέση!" και "Ναι, είμαι πρόθυμος..!!" ... η φαντασία σας κινείται προς την επόμενη φάση της δημιουργίας και γίνεται μια θεωρία στη συνείδησή σας και, σε αυτό το σημείο,μετατρέπεται σε σκοπό.

Γεγονός
Η διαδικασία μετατροπής της φαντασίας σας σε γεγονός, είναι έτοιμη να προχωρήσει στο τελικό στάδιο. Καθώς στριφογυρίζετε την εικόνα στο καθολικό υποσυνείδητο μυαλό σας, και εμπλέκεστε συναισθηματικά με την εικόνα, οι νόμοι του σύμπαντος αρχίζουν να εργάζονται για να την μετατρέψουν σε φυσική μορφή. Ο νόμος της αέναης μεταστοιχείωσης παίρνει αυτή την εικόνα και αρχίζει να τη μορφοποιεί μαζί σας και διαμέσου σας.

Οι δόνησεις σας αρχίζουν να αλλάζουν και αυτό προκαλεί την αλλαγή και στη συμπεριφορά σας. Η νέα δόνησή σας δημιουργεί μια δύναμη έλξης και αρχίζει να προσελκύσει σε σας ότι είναι απαραίτητο για την εκπλήρωση της εικόνας. 

Αυτή είναι η ίδια η διαδικασία που μας έβγαλε από την σπηλιά. Αφήστε το μυαλό σας να παίξει και φαντασιώστε μια πολύ καλύτερη μορφή ζωής από ότι σήμερα απολαμβάνετε." 



Μερικά από τα βιβλία του Bob Proctor:

Σάββατο, 13 Δεκεμβρίου 2014

Η Θεϊκή επικοινωνία.....!!!!!!!!

Πώς μπορώ να προσεύχομαι για να με ακούσει ο Θεός ;
Γιατί νομίζω ότι δεν με ακούει.

Ο Θεός σε κάθε έναν από μας έχει την ιδιότητα να βλέπει όλο τον εσωτερικό κόσμο. Έναν κόσμο που είναι πλούσιος και γεμάτος Φως. Γιατί ο Θεός βλέπει καθαρά και απόλυτα μέσα από την απλότητα την απλότητα της Ψυχής μας.

Εμείς κάθε φορά που του μιλάμε ή προσευχόμαστε το κάνουμε με το μυαλό μας και εκεί μέσα από αυτόν τον τρόπο πάντα του ζητάμε να μας βοηθήσει σε κομμάτια που δεν έχουν να κάνουν με την ανέλιξη της Ψυχής μας, αλλά ακριβώς το αντίθετο. Οπότε εκεί ο Πατέρας μας όχι ότι δεν ακούει, αλλά μέσα από την δική του προστασία δεν μας ανοίγει την πόρτα να γίνει το θέλω- επιθυμία μας πραγματικότητα.

Τι θα λέγαμε εμείς άραγε στο παιδί μας να μας έλεγε : «μαμά, μπαμπά, θέλω να με βοηθήσετε να πηδήξω από το παράθυρο» ; Σαφώς και δεν θα το βοηθούσατε το παιδί σας να πηδήξει από το παράθυρο και να βρεθεί στο κενό. 

Εσείς ξέρετε τι θα επακολουθήσει μετά από μία τέτοια πράξη, το παιδί όμως όχι. Έτσι δεν υπήρχε περίπτωση να του κάνετε τη χάρη να ακούσετε αυτή του την επιθυμία. Έτσι όποια μας επιθυμία μας οδηγεί σε ολέθριες διαδρομές πόνου ο Θεός όχι μόνο δεν θα μας βοηθήσει, αλλά θα δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για να μας εμποδίσει. 

Μπορεί σε εμάς να μοιάζει με αυστηρότητα αυτή η άρνηση, αλλά δεν είναι αυστηρότητα αλλά Υπέρτατη Αγάπη. Γιατί ο Θεός ξέρει και βλέπει τα πάντα. Έχει τη δυνατότητα να αναγνωρίζει μέσα από τα δικά μας βήματα και τις δικές μας επιλογές προς ποια κατεύθυνση θα πάμε. Έτσι όταν μέσα από τη προσευχή μας του ζητάμε εγωιστικές διαδρομές που μοιάζουν «πέφτω από το μπαλκόνι» δεν θα μας κάνει την προσευχή μας πράξη.

Όταν προσεύχομαι στον Θεό ας αναζητήσω να βρω, τα γιατί δεν ανοίγει ο δρόμος που του ζητάω. Μήπως μέσα σε αυτό που ζητάω κρύβεται ένα κοινωνικό στάτους, μία καταξίωση, ένα πεισματικό κομμάτι για να φτάσω επιτέλους να νιώσω καλά ? Αν ναι τότε να ξέρεις ότι θα λάβεις την προστασία του Πατέρα μας και δεν θα βοηθήσει να πέσεις από το μπαλκόνι. 

Όταν αυτό που θα του ζητήσεις έχει τροφή και ανάπτυξη για την ψυχή σου τότε θα δημιουργήσει τις ωραιότερες και ευκολότερες διαδρομές για αυτή σου την ανάγκη. Ακριβώς όπως θα έκανε και ένας γονιός σε μια πραγματική ανάγκη του παιδιού του. 





Δωροθέα 

Το ηρεμιστικό της σύγχρονης εποχής είναι… τα δέντρα....!!!!!!!!

Μειώστε το στρες με την ηρεμιστική δράση της φύσης 
Η μείωση του στρες μπορεί να γίνει εύκολη υπόθεση διάρκειας μόλις έξι λεπτών αρκεί να αφιερώσουμε λίγο χρόνο κοιτώντας αλέες με δέντρα.

Και αν δεν μπορούμε να δούμε αληθινά δέντρα, ηρεμιστική δράση φάνηκε ότι έχει και ένα 3D βίντεο με δέντρα, σύμφωνα με πείραμα των ερευνητών του Πανεπιστημίου του Ιλινόις σε 80 άνδρες και 78 γυναίκες.

Οι ερευνητές παρατήρησαν ότι μόλις έξι λεπτά παρακολούθησης του βίντεο με θέμα δέντρα σε πάρκα ή δρόμους της πόλης αρκούσαν για να μειωθούν σημαντικά τα επίπεδα του στρες, όπως η έκκριση της κορτιζόλης στο σάλιο, η αγωγιμότητα της επιδερμίδας (ένδειξη μεγάλης εφίδρωσης), αλλά και οι προσωπικές μαρτυρίες των συμμετεχόντων.

Μάλιστα η μεγαλύτερη ηρεμιστική δράση παρατηρήθηκε στους άνδρες όσον αφορά τους μετρήσιμους δείκτες (κορτιζόλη, εφίδρωση), ενώ στις γυναίκες διαπιστώθηκε μέσω των προσωπικών τους μαρτυριών.

Επιπλέον, η ηρεμιστική δράση της φύσης ήταν μεγαλύτερη και γρηγορότερη όταν το βίντεο που παρακολουθούσαν οι συμμετέχοντες έδειχνε περιοχές με μεγάλη κάλυψη δέντρων. Όταν το ποσοστό των δέντρων ήταν το 62% της συνολικής επιφάνειας η μείωση των επιπέδων στρες ανερχόταν σε 60%. 




vita.gr 

Πέμπτη, 11 Δεκεμβρίου 2014

Ο Βίος του Αγίου Σπυρίδωνος.....!!!!!!!!

Βίος Αγίου Σπυρίδωνος του Θαυματουργού Επισκόπου Τριμυθούντος. Ο Άγιος Σπυρίδων ο Θαυματουργός, Επίσκοπος Τριμυθούντος Κύπρου εορτάζεις τις 12 Δεκεμβρίου. 

Ανήκει στην ιερή φάλαγγα των αγίων Πατέρων της Εκκλησίας των πρώτων αιώνων. 

Γεννήθηκε το 270 μ.Χ. και έζησε στα χρόνια του Μ. Κωνσταντίνου (306 - 337) και του γιου του Κωνστάντιου (337 - 361). 

Γενέθλια πατρίδα του ο Άγιος Σπυρίδων είχε όχι την Τριμυθούντα της Κύπρου, όπως γράφουν πολλοί και που σήμερα είναι ένα μικρό χωριό με το όνομα Τρεμετουσία, αλλά την γειτονική της κωμόπολη Άσσια. 

Αυτό μας λέγει ο Άγιος Τριφύλλιος, πρώτος Επίσκοπος της Λευκωσίας και μαθητής του Αγίου Σπυρίδωνος. «Ούτος ουν ο Άγιος Σπυρίδων αγροίκος μεν ην ειπείν κατά την ανατροφήν, εν χωρίω Ασκία καλουμένω γεννηθείς εις την Κυπρίων επαρχίαν». Το χωριό Ασκία (πιο σωστά Άσκια) είναι η γνωστή κωμόπολη της Άσσιας, που είναι κοντά στην Τριμυθούντα. «Αγροίκος» σημαίνει άνθρωπος απλοϊκός, άνθρωπος που δεν σπούδασε, δεν έμαθε να γράφει και να διαβάζει καλά. 

Άνθρωπος, όπως λέμε εμείς σήμερα του βουνού και του κάμπου. Άνθρωπος της υπαίθρου και τέτοιος πραγματικά ήταν ο Άγιος μας. Τέτοιοι ήσαν και οι γονείς του. Άνθρωποι αγρότες, φτωχοί, αλλά πολύ ενάρετοι και πιστοί. Γι' αυτό και το παιδί τους το ανέθρεψαν με προσοχή και φόβο Θεού. Το ανέθρεψαν, όπως λέγει και ο θείος Παύλος για τον μαθητή του Τιμόθεο, ότι τον ανέθρεψε η γιαγιά του Λωΐδα και η μητέρα του Ευνίκη «εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου». 

Μόρφωση και ζωή 
Γράμματα ο Άγιος δεν έμαθε πολλά. Ούτε φοίτησε σε ανώτερες Σχολές, όπως οι άλλοι μεγάλοι ιεράρχες της Εκκλησίας. Η Αγία Γραφή όμως, το βιβλίο του Θεού, ήταν ο καθημερινός και αχώριστος σύντροφός του. Όπου πήγαινε, μαζί του την έπαιρνε. Μαζί του στο σπίτι. Μαζί του και όταν οδηγούσε τα πρόβατα στη βοσκή, γιατί ήταν βοσκός. Μέσα στο σακίδιό του, την γνωστή κυπριακή βούρκα στην οποία είχε βαλμένο το λιτό του γεύμα, είχε και το Ευαγγέλιό του. Πόσο συγκινητική, μα και αξιομίμητη αλήθεια ήταν τούτη η συνήθειά του! Μιλάει μόνη της. 

Τούτο προσθέτουμε : 
Εκεί στον κάμπο τον πλατύ, όταν τα πρόβατα βοσκάνε, ο Σπυρίδων καθισμένος κάτω από τον ίσκιο κάποιου δένδρου ή πάνω σε κάποιο ψήλωμα μελετούσε μ' ευφροσύνη τα λόγια του Θεού και σαν τον Δαβίδ έψαλλε και δοξολογούσε τα μεγαλεία του. Πολλές φορές ακόμη καλούσε κοντά του τους άλλους βοσκούς και με στοργή και αγάπη παραδειγματική τους δίδασκε του Θεού τον νόμο, και αγωνιζόταν ώρες να οδηγήσει τις ψυχές τους στα χλοερά λιβάδια της χριστιανικής πίστης. 

Από τα πρώτα του βήματα το λουλούδι αυτό του Ουρανού και όργανο του Αγίου Πνεύματος φρόντιζε να σκορπίσει παντού της Ορθοδοξίας τα αρώματα. Κάθε μέρα που περνούσε, ο ζήλος του για την σωτηρία των γύρω του, μα και η αγάπη και η ταπείνωση του, τον ανέβαζε και σε ψηλότερες βαθμίδες αρετής και ηθικής τελειώσεως. 

Και γινόταν για τις δύσκολες ημέρες της εποχής του, εποχής σκληρών διωγμών και ειδωλολατρίας, πρότυπο θάρρους και χριστιανικής ομολογίας. Στον διωγμό, που εξαπέλυσε ενάντια στους Χριστιανούς ο Μαξιμίνος (308 - 313) συνελήφθη και ο ιερός Σπυρίδων. Ο φλογερός και υπέρμαχος της χριστιανικής αλήθειας του Θεού επίσκοπος δεν μπορούσε να αγνοηθεί. Τα βασανιστήρια πολλά. Σ' ένα απ' αυτά όπως μας λέγει κάποιος συναξαριστής, είχε εξαρθρωθεί και το πόδι του και είχε βλαφθεί και το ένα του μάτι. 

Τους παλμούς της καρδιάς του και την αγάπη του όμως στον Χριστό τίποτα δεν μπόρεσε να μειώσει. Μια ευφροσύνη πλημμύριζε ολόκληρο το είναι του, σαν σκεφτόταν ότι έπασχε για την πίστη του στον Σωτήρα Χριστό. «Οὐκ ἄξια τά παθήματα τοῦ νῦν καιροῦ πρός τήν μέλλουσαν δόξαν ἀποκαλυφθῆναι εἰς ἠμᾶς». (Ρωμ. η΄ 18), έλεγε και επαναλάμβανε από μέσα του, σαν δεχόταν τα ραπίσματα και τους άλλους εξευτελισμούς. 

Μετά την έκδοση του «εδίκτου του Μεδιολάνου» (313), του διατάγματος δηλαδή του Μεγάλου Κωνσταντίνου και του Λικινίου με το οποίο επιβαλλόταν στην αυτοκρατορία η ανεξιθρησκεία, ο άγιος Σπυρίδων επέστρεψε στην Τριμυθούντα. 

Ο Άγιος δημιουργεί οικογένεια 
Μα και στις ημέρες της ευτυχίας και της οικογενειακής θαλπωρής που απολάμβανε μετά την απελευθέρωσή του, που έγινε πιθανόν ύστερα από την κυκλοφορία του διατάγματος των Μεδιολάνων, η φλόγα της πίστεώς του στον Χριστό έμεινε αμείωτη και η αγάπη του πάντα υποδειγματική. Είπα στις ημέρες της οικογενειακής θαλπωρής, γιατί νέος ο Άγιος μας, κατόπιν πιέσεως των γονιών του δημιούργησε οικογένεια. Δυστυχώς όμως πολύ νωρίς έχασε την προσφιλή του σύντροφο. Την κάλεσε ο Κύριος κοντά του. Έτσι ο Σπυρίδων έμεινε μόνος με συντροφιά την χαριτωμένη κόρη του, την Ειρήνη του. Ο πόνος υπήρξε μεγάλος. 

Όμως, ποτέ δεν παραπονέθηκε. Τα λόγια του πολύαθλου Ιώβ ήταν πάντα στο στόμα του. «Ὁ Κύριος ἔδωκεν, ὁ Κύριος ἀφείλατο. Ὡς τῷ Κυρίω ἔδοξεν, οὕτω καί ἐγένετο. Εἴη τό ὄνομα Κυρίου εὐλογημένον εἰς τούς αἰώνας» (Ιώβ α΄ 21). Παρηγοριά στην θλίψη του βρήκε πάλι στα λόγια του Θεού. Γιατί μόνο τα λόγια του Θεού τις στιγμές αυτές είναι ικανά να ξεκουράσουν ψυχικά τον άνθρωπο και να τον οδηγήσουν στην σωτηρία. 

Η πανθομολογουμένη από όλους ευσέβεια και αρετή του κατέστησε τον Άγιο σεβαστό και αγαπητό, όχι μονάχα στην πόλη του, μα και στα γύρω χωριά. Σ' αυτόν έβρισκαν καταφύγιο οι δυστυχισμένοι. Αυτόν είχαν προστάτη οι πονεμένοι. Αυτόν έβλεπαν πατέρα τα ορφανά. Σε κάθε ανάγκη σ' αυτόν κατέφευγαν όλοι, γιατί στο πρόσωπό του ήταν βέβαιοι πως θα βρίσκανε αυτό που ήθελαν, αυτό που ποθούσαν. Την παρηγοριά και την ανακούφιση. 

Ο Σπυρίδων ποιμένας ψυχών 
Έτσι, όταν κάποτε πέθανε ο ιερέας του τόπου εκείνου, μικροί και μεγάλοι μ' ένα στόμα τον Σπυρίδωνα κάλεσαν και τον έπεισαν να χειροτονηθεί ποιμένας των ψυχών τους. 

Αργότερα κλήρος και λαός με τις παρακλήσεις τους πάλι ανέδειξαν τον Άγιο πρώτο Επίσκοπό της Τριμυθούντος. Και την θέση αυτή τίμησε και δόξασε όσο κανένας άλλος ο απλοϊκός βοσκός. Την τίμησε και την δόξασε, γιατί ήταν ο πράος και ταπεινός. Τα λόγια του θείου Διδασκάλου «μάθετε ἀπ' ἐμοῦ, ὅτι πράος εἰμί καί ταπεινός τή καρδία» (Ματθ. ια΄ 29) ήταν γι' αυτόν σύνθημα ζωής, ήταν καθημερινό βίωμα. 

Ο Σπυρίδων ήταν ακόμη η προσωποποίηση της αγάπης και καλοσύνης. Η πόρτα του σπιτιού του ήταν πάντα ανοιχτή για κάθε ξένο και περαστικό, και για κάθε οδοιπόρο. Τα λόγια του θείου Παύλου «τήν φιλοξενίαν διώκετε» ήταν γι' αυτόν τρόπος ζωής. Ο Άγιος αγαπούσε τον κάθε άνθρωπο. Όποιος ερχόταν σπίτι του έπρεπε να καθίσει να ξεκουραστεί, να διανυκτερεύσει, να φάει και να πιεί. 

Πολλές φορές ο ίδιος ο Επίσκοπος μιμούμενος τον Κύριο έφερνε νερό και έπλενε με αγάπη τα πόδια των κουρασμένων στρατοκόπων για να τους ξεκουράσει. Σε όλες τις εκδηλώσεις της ζωής του ο ταπεινός και πράος εκπρόσωπος της νέας πίστεως ήταν ο γνήσιος ακόλουθος Εκείνου, που ήταν και είναι «η οδός και η αλήθεια και η ζωή». Η αγιότητά του υπήρξε θαυμαστή. Γι' αυτό και ο Πανάγαθος Θεός πλούσια τον αντάμειψε από τον καιρό που ήταν ακόμη στη ζωή. 

Άπειρα είναι τα θαύματα που έκαμε με τη βοήθεια του Χριστού. Θαύματα μεγάλα, αναμφισβήτητα, συγκινητικά. Δίκαια η Εκκλησία του έδωκε την προσωνυμία του Θαυματουργού. Αξίζει να δούμε και να γνωρίσουμε όλοι οι χριστιανοί, πόσο χαριτώνει ο Κύριος εκείνους, που με σταθερότητα και ειλικρίνεια αληθινή του δίδουν την καρδιά τους. 

Συμμετοχή σε Συνόδους 
Σύμφωνα με τις μαρτυρίες που υπάρχουν ο άγιος Σπυρίδων έλαβε μέρος στις εργασίες της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου, πού συνεκλήθη στη Νίκαια της Βιθυνίας το έτος 325, από τον Μέγα Κωνσταντίνο. Είναι η εποχή κατά την οποία διάφοροι εκκλησιαστικοί άντρες ασχολούνταν με το ζήτημα της θεότητας του Ιησού Χριστού. 

Ο πλέον συστηματικός πολέμιος της θεότητας του Χριστού υπήρξε ο Άρειος, πρεσβύτερος της Εκκλησίας της Αλεξάνδρειας. Αν και ο Άρειος καθαιρέθηκε από τον Αλεξανδρείας Αλέξανδρο και η διδασκαλία του αποδοκιμάστηκε από τοπική Σύνοδο, ο ίδιος και οι οπαδοί του συνέχισαν να αναστατώνουν την Εκκλησία με τις αιρετικές απόψεις τους. 

Έτσι ο Μέγας Κωνσταντίνος συγκάλεσε την Α΄ οικουμενική Σύνοδο, στην οποία μεταξύ των 318 πατέρων ήταν και ο άγιος Σπυρίδων, ο οποίος μάλιστα διεκρίθη. Και να πως η χάρη και ο φωτισμός του Θεού χρησιμοποίησαν τον χωρίς σπουδαία μόρφωση άγιο Σπυρίδωνα να υποστηρίξει τη θεότητα του Ιησού Χριστού: Ο Άρειος και όσοι τον ακολουθούσαν, χρησιμοποιούσαν τη λογική και τη φιλοσοφία προκειμένου να στηρίξουν τα κατά της θεότητας του Χριστού επιχειρήματα τους. 

Τότε ο άγιος Σπυρίδων, ο απλός και ταπεινός αυτός επίσκοπος, θέλοντας να αποδείξει ότι ο Θεός είναι τριαδικός και ο Υιός είναι «ὁμοούσιος τῷ Πατρί», και ότι «ἐγεννήθη ἐκ τοῦ Πατρός πρό πάντων τῶν αἰώνων», άρα δεν είναι κτίσμα του, πήρε στα χέρια του ένα κεραμίδι. Κάνοντας δε το σημείο του σταυρού, σφίγγει το κεραμίδι λέγοντας..!! 

«Εις το όνομα του Πατρός», και από το κεραμίδι βγαίνει μία φλόγα• «Και του Υιού», και από το κεραμίδι στάζει νερό• «Και του Άγιου Πνεύματος», και στο χέρι του μένει το χώμα. Και μπροστά στα έκπληκτα μάτια όλων εξηγεί με λόγια απλά: Το χώμα, το νερό και η φωτιά, δηλαδή τρία υλικά στοιχεία, έκαναν το ένα κεραμίδι. Το ίδιο συμβαίνει και με την Άγια Τριάδα. Είναι ένας Θεός, αποτελείται όμως από τρία Πρόσωπα• τον Πατέρα, τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα, ομοούσια μεταξύ τους. Άρα ο Υιός δεν είναι κτίσμα του Πατρός. Έτσι η Α΄ οικουμενική Σύνοδος, με τη συμβολή και του αγίου Σπυρίδωνος, θέσπισε την ομοουσιότητα του Χριστού με τον Θεό Πατέρα και αναθεμάτισε τον Άρειο και όσους υποστήριξαν τις αιρετικές του απόψεις. 

Ο άγιος Τριμυθούντος έλαβε μέρος και στις εργασίες της Συνόδου που συνεκλήθη το 342-43 στη Σαρδική (σημερινή Σόφια) και υπέγραψε τα Πρακτικά της, όπως αναφέρει στη Β΄ Απολογία του ο Μέγας Αθανάσιος. 

Το μακάριο τέλος 
Ήλθε όμως ο καιρός, η ευλογημένη αυτή ζωή, μια ζωή υποδειγματικής πραότητας και ταπεινοφροσύνης, μια ζωή άδολης αγάπης και καλοσύνης, μια ζωή γεμάτη από θεία χάρη να εγκαταλείψει τον μάταιο τούτο κόσμο και να μεταπηδήσει από το επίγειο στο ουράνιο θυσιαστήριο του Κυρίου, για να συνεχίσει εκεί τις υπηρεσίες του. Αυτό έγινε το 348 μ.Χ. με τον θάνατο του Αγίου στην επισκοπή του στην Τριμυθούντα. Έφυγε ο καλός ποιμήν. 

Έφυγε από το ποίμνιό του. Η αγάπη όμως και το ενδιαφέρον του για τα λογικά πρόβατα του Χριστού που ζητάνε την μεσιτεία του και τις πρεσβείες του προς τον Κύριο, δεν σταμάτησαν. Συνεχίζονται ως σήμερα. Και θα συνεχίζονται μέχρι που θα θέλει ο Τριαδικός Θεός. 

Τα πνευματικά του παιδιά θρήνησαν για καιρό την κοίμησή Του. Το λείψανό του στην ανακομιδή που έγινε μετά από πολλά χρόνια είχε μείνει άφθαρτο και ευωδίαζε. Γι' αυτό και οι κάτοικοι της προνομιούχου πόλεως, που τον είχε ποιμένα ψυχών, το έβαλαν σε μία μαρμάρινη λάρνακα, που έστησαν δίπλα στην είσοδο του ναού από τον νάρθηκα, για να είναι προσκύνημα των πιστών. 

Η λάρνακα βρίσκεται ακόμη στο ίδιο μέρος αλλά χωρίς τον θησαυρό. Χωρίς το άγιο λείψανο. Όταν άρχισαν οι αραβικές επιδρομές η επιδρομές των Σαρακηνών (648 μ.Χ.) το λείψανο για ασφάλεια μεταφέρθηκε από τον αυτοκράτορα Ιουστινιανό Β΄ στην Κωνσταντινούπολη. 

Από εκεί λίγο καιρό πριν να πέσει η βασιλίδα των πόλεων στα χέρια των Τούρκων, ένας ιερέας που ονομαζόταν Γρηγόριος Πολύευκτος, το πήρε από τον ναό που φυλασσόταν μαζί με το λείψανο της Αυγούστας Θεοδώρας και το μετέφερε μέσον της Θράκης, Μακεδονίας και Σερβίας στην Παραμυθιά της Ηπείρου και ύστερα στην Κέρκυρα γύρω στο 1460. Επί τρία ολάκερα χρόνια ο ευσεβής εκείνος ιερέας περιπλανιόταν από τόπο σε τόπο μέχρις ότου φτάσει στην Κέρκυρα. Σ' όλο αυτό το διάστημα τα δύο λείψανα τα είχε κρυμμένα σε δύο σακιά άχυρα για τα οποία, σαν τον ρωτούσε κανείς έλεγε, πως τα άχυρα εκείνα ήταν τροφή για το υποζύγιό του. 

Το λείψανο του Αγίου στην Κέρκυρα 
Τα Επτάνησα την εποχή αυτή βρισκόντουσαν κάτω από την εξουσία των Ενετών. Γι' αυτό και ο Πολύευκτος κατέφυγε σ' ένα από αυτά, την Κέρκυρα, γιατί πίστευε, πως εδώ ο θησαυρός που μετέφερε θα ήταν ασφαλισμένος. Και πραγματικά τα τίμια λείψανα υπήρξαν εδώ ασφαλισμένα. Στην Κέρκυρα ο ιερέας Γρηγόριος Πολύευκτος βρήκε ένα πρόσφυγα, τον ιερέα Γεώργιο Καλοχαιρέτη άλλοτε συμπολίτη του και του κληροδότησε το ιερό λείψανο. 

Από αυτό λείπει το δεξί χέρι. Τούτο βρισκόταν στη Ρώμη στο ναό του τάγματος του Φ. Νέρι (Ορατοριανών) μέχρι τον Νοέμβριο του 1984. Κατά το έτος αυτό, παραμονές της εορτής του Αγίου, μετά από έντονες ενέργειες του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Κερκύρας και Παξών κ. Τιμοθέου, η Εκκλησία της Ρώμης δέχτηκε και πρόσφερε στην Εκκλησία της Κερκύρας το ως άνω ιερό λείψανο. 

Τούτο πήγε και παρέλαβε ο ίδιος ο Σεβασμιώτατος Κερκύρας και το μετέφερε αεροπορικώς στην ευλογημένη νήσο. Έτσι το ιερό οστούν του δεξιού χεριού του αγίου, που για αιώνες φυλασσόταν στη Ρώμη από τότε βρίσκεται στην προνομιούχο νήσο και κάθε φορά λιτανεύεται μαζί με το ιερό σκήνωμα του Αγίου. Το αριστερό διατηρείται ακέραιο μαζί με το άγιο λείψανο. 

Επίσης και τα μάτια του Αγίου κατά παραχώρηση του Θεού, διατηρήθηκαν αλώβητα μέσα στον τάφο. Χιλιάδες πιστοί κάθε χρόνο απ' όλα τα μέρη του κόσμου επισκέπτονται τον περίπιστο ναό του Αγίου, που η ευλάβεια του Κερκυραϊκού λαού ανήγειρε προς τιμή του. Το άγιο λείψανο φυλάσσεται εδώ σε πολυτελή λάρνακα και διατηρείται άφθαρτο και ακέραιο ενάντια στους αμετάθετους της φύσεως όρους. Άφθαρτο και ακέραιο μένει, για να διακηρύττει στους αιώνες το λόγιο, το προφητικό. «Τοῖς ἁγίοις τοῖς ἐν τή γῆ αὐτοῦ ἐθαυμάστωσεν ὁ Κύριος» (Ψαλμ. ιε΄ 3). 

Άπειρα είναι τα θαύματά του. Γι' αυτό και δεκάδες πολλές τα χρυσά κανδήλια, δώρα ευλαβών ψυχών που κρέμονται πάνω και γύρω από την λάρνακα, που φιλοξενεί το άγιο λείψανό του. Όλα αυτά δείχνουν και μαρτυρούν την βαθιά εκτίμηση και ευλάβεια στο πρόσωπο του Αγίου μας από μέρους των ευεργετηθέντων. 

Ογδόντα ναοί στην Ελλάδα μας διακηρύττουν τον σεβασμό του φιλόθρησκου Ελληνικού λαού στη μνήμη του. Από όλα τα μέρη του κόσμου χιλιάδες πιστοί αναλαμβάνουν ταξίδια μακρινά κάθε χρόνο για να πάνε στην χάρη του, να προσκυνήσουν το άγιο σκήνωμά του και να παρακολουθήσουν τις συγκινητικές και θεαματικές λιτανεύσεις του. 

Τέτοιες λιτανεύσεις γίνονται τέσσερις τον χρόνο. Μια κατά το Μ. Σάββατο σε ανάμνηση της απαλλαγής της νήσου από τη σιτοδεία. Δεύτερη κατά την Κυριακή των Βαΐων σε ανάμνηση της απαλλαγής της νήσου από την τρομερή επιδημία της πανώλης (πανούκλας). Τρίτη η λιτανεία της 11ης Αυγούστου για ανάμνηση της σωτηρίας της νήσου από την τουρκική εκστρατεία. Και τέταρτη κάθε πρώτη Κυριακή του Νοεμβρίου για να θυμούνται την δεύτερη θαυμαστή απαλλαγή της νήσου από την πανώλη. 

Ἀπολυτίκιον Ἦχος α΄. Τοῦ λίθου σφραγισθέντος 
Τῆς Συνόδου τῆς πρώτης ἀνεδείχθης ὑπέρμαχος, καὶ θαυματουργὸς θεοφόρε, Σπυρίδων Πατὴρ ἡμῶν• διὸ νεκρᾷ σὺ ἐν τάφῳ προσφωνεῖς, καὶ ὄφιν εἰς χρυσοῦν μετέβαλες• καὶ ἐν τῷ μέλπειν τὰς ἁγίας σου εὐχάς, Ἀγγέλους ἔσχες συλλειτουργούντάς σοι Ἱερώτατε. Δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι Χριστῷ• δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι• δόξα τῷ ἐνεργούντι διὰ σοῦ, πᾶσιν ἰάματα. 

Κοντάκιον Ἦχος β΄. Τὰ ἄνω ζητῶν 
Τῷ πόθῳ Χριστοῦ τρωθεὶς, Ἱερώτατε, τὸν νοῦν πτερωθείς, τῇ αἴγλῃ τοῦ Πνεύματος, πρακτικὴ θεωρία, τὴν πρᾶξιν εὗρες θεόπνευστε, θυσιαστήριον θεῖον γενόμενος, αἰτούμενος πᾶσι θείαν ἕλλαμψιν. 

Ἕτερον Κοντάκιον. Ἦχος πλ. δ'. Τῇ ὑπερμάχῳ. 
Ὡς θησαυρὸν τῆς συμπαθείας ἀδαπάνητον καὶ τῶν θαυμάτων κρήνην ὄντως πολυχεύμονα μακαρίζομεν Σπυρίδων σε Ἱεράρχα. Ἀλλ' ὡς ῥύστης τῶν καλούντων σε ὀξύτατος ἐκ παντοίων ἀπολύτρωσαι κακώσεων τοὺς βοῶντάς σοι, χαίροις Πάτερ πανεύφημε. 

Κάθισμα Ἦχος πλ. δ΄. Τὴν Σοφίαν καὶ Λόγον 
Ἐκ ποιμνίων προβάτων τὴν τοῦ Χριστοῦ, Ἐκκλησίαν ποιμαίνειν προχειρισθείς, ποιμὴν θεοπρόβλητος, σὺ Σπυρίδων ἀνέλαμψας, κακοδοξίας λύκους, ἐλάσας τοῖς λόγοις σου, ἐν εὐσεβείας πόᾳ, αὐτὴν ἐκτρεφόμενος• ὅθεν ἀναμέσον, θεοφόρων Πατέρων, τὴν πίστιν ἐτράνωσας, τῇ σοφίᾳ τοῦ Πνεύματος, Ἱεράρχα μακάριε Πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, τῶν πταισμάτων ἄφεσιν δωρήσασθαι, τοῖς ἑορτάζουσι πόθῳ, τὴν ἁγίαν μνήμην σου. 

Ὁ Οἶκος 
Τὸν ἐκ κοιλίας ἡγιασμένον Ἱεράρχην Κυρίου, ἀνευφημήσωμεν νῦν Σπυρίδωνα, τὸν τῆς χάριτος πλάκας δεξάμενον θείας δόξης, καὶ ἐν θαύμασι περιβόητον πᾶσι, καὶ ὡς θερμὸν καὶ αὐτόπτην τῆς θείας ἐλλάμψεως, ὡς τῶν πενήτων προστάτην, καὶ τῶν ἁμαρτανόντων ψυχαγωγόν• οὗτος γὰρ θύων τῷ βήματι τοῦ Χριστοῦ, Ἱεράρχης πιστός ἀναδέδεικται, αἰτούμενος πᾶσι θείαν ἔλλαμψιν. 

Μεγαλυνάριον 
Χαίροις Τριμυθούντος η καλλονή, Χαίροις ασθενούντων, και πασχόντων ο ιατρός, Χαίροις των Πατέρων, ωράϊσμα και κλέος, Τρισόλβιε Σπυρίδων, σε μεγαλύνομεν. 

Ἕτερον Μεγαλυνάριον 
Χαίροις των θαυμάτων ο ποταμός, Χαίροις ασθενούντων, και πασχόντων ο ιατρός, Χαίροις των λογίων του Πνεύματος ο σπόρος, Σπυρίδων Τριμυθούντος, ποιμήν τρισόλβιε.