Παρασκευή, 22 Ιουνίου 2018

Απλές, κατανοητές, ουσιαστικές και εποικοδομητικές κουβέντες στα παιδιά...!!!!

1. Σε αγαπώ! Χωρίς ''αλλά'', χωρίς τίποτα άλλο. Ένα μεγάλο "σ'αγαπώ", σαν ένα μεγάλο φιλί. 

2. Σε εμπιστεύομαι. Όχι μόνο στα λόγια, αλλά και έμπρακτα, δίνοντας πρωτοβουλίες και χώρο για δράση... 

8. Είμαι περήφανος για εσένα! Για να τους τονώσουμε την αυτοπεποίθηση, την θετική εικόνα του εαυτού τους. 

9. Περίμενε. Για να αναχαιτίσουμε την παρόρμηση, όταν αυτή οδηγεί στην κακομαθησιά και στην ανυπακοή. 

10. Θα ήθελες... Για να αναδείξουμε την αξία της συνεργασίας και της διαβούλευσης. Δεν αποφασίζουμε και διατάζουμε : ούτε εμείς τα παιδιά, ούτε τα παιδιά εμάς... 

Απλές, κατανοητές, ουσιαστικές και εποικοδομητικές κουβέντες. Αν το καλοσκεφτείτε το ίδιο ισχύει και για εμάς, τους ενήλικες. Θέλουμε εξίσου την αναγνώριση, την επιβράβευση, την αποδοχή, την κατανόηση. Κάνουν και σε εμάς καλό οι καλές κουβέντες. 

Ωστόσο ας ξεκινήσουμε από τα παιδιά... 

3. Μπράβο! Για όσα καταφέρνουν: μικρά και μεγάλα. 

4. Ότι θέλεις εσύ. Για όσα τα αφορούν και με ασφάλεια μπορούν να επιλέξουν. 

5. Όχι. Σε ότι δεν τα αφορά και δεν μπορούν να επιλέξουν με ασφάλεια. Όχι ''ναι, σε όλα'' – αλλά ούτε και ''όχι σε όλα''. 

6. Σε ευχαριστώ. Για να τους αναγνωρίσουμε την αξία της προσπάθειας, τις καλές προθέσεις, την καλοσύνη. 

7. Τι γνώμη έχεις... Για να τους ενισχύσουμε την άποψη, την πρωτοβουλία, την ενεργητικότητα. 

8. Είμαι περήφανος για εσένα! Για να τους τονώσουμε την αυτοπεποίθηση, την θετική εικόνα του εαυτού τους. 

9. Περίμενε. Για να αναχαιτίσουμε την παρόρμηση, όταν αυτή οδηγεί στην κακομαθησιά και στην ανυπακοή. 

10. Θα ήθελες... Για να αναδείξουμε την αξία της συνεργασίας και της διαβούλευσης. Δεν αποφασίζουμε και διατάζουμε: ούτε εμείς τα παιδιά, ούτε τα παιδιά εμάς... 

Απλές, κατανοητές, ουσιαστικές και εποικοδομητικές κουβέντες. Αν το καλοσκεφτείτε το ίδιο ισχύει και για εμάς, τους ενήλικες. Θέλουμε εξίσου την αναγνώριση, την επιβράβευση, την αποδοχή, την κατανόηση. Κάνουν και σε εμάς καλό οι καλές κουβέντες. 

Ωστόσο ας ξεκινήσουμε από τα παιδιά...



 

Γιατί μελανιάζω με το παραμικρό ; 9 πιθανές αιτίες...!!!!

Όταν έχεις χτυπήσει και πονέσει, είναι λογικό να ανακαλύπτεις μελανιές στο σώμα σου. Όταν δεν υπάρχει κάποια τόσο προφανής αιτία, όμως, τι μπορεί να προκαλεί αυτά τα αντιαισθητικά μαύρα ή μοβ σημάδια; Το παρακάτω κείμενο απευθύνεται σε όλους όσοι παραπονιούνται ότι μελανιάζουν με το παραμικρό και δεν έχουν ανακαλύψει τι μπορεί να φταίει. 

Έντονη φυσική δραστηριότητα
Τα παιδιά είναι λογικό να εμφανίζουν μελανιές όλη την ώρα γιατί πέφτουν, τρέχουν και χτυπάνε συνεχώς. Το ίδιο όμως μπορεί να ισχύει και για τους ενήλικες με έντονη φυσική δραστηριότητα και ειδικά για όσους ασκούνται κάνοντας βάρη - η υπερπροσπάθεια μπορεί να οδηγήσει στην καταστροφή των υγιών αγγείων. Οι ειδικοί του fitness συνιστούν να μην το παρακάνουμε και να ξέρουμε πάντα πού σταματούν τα όριά μας.

Αν ασχολείστε με τα λεγόμενα αθλήματα επαφής, όπως το ποδόσφαιρο, το kick boxing κ.ά. μην απορείτε γιατί τα πόδια σας γεμίζουν μελανιές. 
                         *Φωτογραφία: i.kinja-img.com

Σηκώνετε βάρη
Μια ακόμη δικαιολογία για να μην σηκώνετε πολλά βάρη και να ζητάτε βοήθεια στα ψώνια του σούπερ-μάρκετ! Αυτό συμβαίνει γιατί τα αιμοφόρα αγγεία είναι ήδη αδύναμα με αποτέλεσμα όταν τα καταπονείτε, να βλέπετε στο σώμα σας μελανιές. 

Η γεμάτη σχολική τσάντα που μπορεί να ζυγίζει ακόμα και όσο ένα μικρό παιδί, μπορεί να είναι επίσης μία πιθανή αιτία που το μικρό σας μελανιάζει εύκολα. Σε αυτή την περίπτωση βοηθά να θυμάστε ότι το βάρος της δεν πρέπει να ξεπερνά το 10% του συνολικού βάρους του μαθητή.

Οι μελανιές αυτές δεν «κρύβουν» κάτι πιο σοβαρό ή επικίνδυνο, είναι όμως μια ένδειξη ότι μάλλον το παρακάνετε με τα βάρη.

Ακολουθείτε συγκεκριμένη φαρμακευτική αγωγή
Τα αντικαταθλιπτικά, τα στεροειδή οι ασπιρίνες, που κάνουν το δέρμα λιγότερο πηχτό, και άλλα χάπια πιθανώς ευθύνονται για την εμφάνιση των συχνών μελανιών. Ακόμα και αν παρατηρήσετε, όμως, ότι υπάρχει σύνδεση μεταξύ αυτών των δύο, μη σταματήσετε την αγωγή με δική σας πρωτοβουλία. Συμβουλευτείτε τον γιατρό σας, ο οποίος θα σας πει αν μπορείτε να μειώσετε τη δόση ή να διακόψετε τη λήψη τους για κάποιο διάστημα. 
                           *Φωτογραφία: brightside.me

Είναι κληρονομικό
Ακόμα και οι μελανιές μπορεί να είναι κληρονομικές. Κάποιοι άνθρωποι και ειδικά οι γυναίκες, έχουν πολύ ευαίσθητα αιμοφόρα αγγεία κι έτσι είναι πιο ευάλωτοι στα σημάδια αυτά και ειδικά στα χέρια, τους γλουτούς και τους μηρούς. Φυσικά δεν πρόκειται για κάτι ανησυχητικό, απλώς για κακά γονίδια (τι να κάνουμε, κανείς δεν είναι τέλειος!).

Αχ, αυτός ο ήλιος!
Η έκθεση στον ήλιο αποδυναμώνει το δέρμα και τα μικρά αιμοφόρα αγγεία κάτω από την επιφάνειά του, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται μελανιές. Οι συγκεκριμένες μπορεί να εμφανιστούν σε χέρια και πόδια, δεν πονάνε όταν τις ακουμπάς αλλά χρειάζονται περισσότερο χρόνο για να φύγουν. Εν όψει καλοκαιριού και συχνών επισκέψεων στην παραλία, λοιπόν, έχετε ακόμα έναν λόγο να περιορίσετε την έκθεσή σας στον ήλιο και να προστατεύσετε τον εαυτό σας.

Γερνάω, μαμά
Μεγαλώνοντας, το δέρμα γίνεται όλο και πιο λεπτό και χάνει την ελαστικότητά του και τα αιμοφόρα αγγεία γίνονται πολύ πιο ευαίσθητα με τον συνδυασμό των δύο να προμηνύει το... κακό. Πρακτικά, λοιπόν, η επιδερμίδα σταματά να λειτουργεί πια σαν «προστατευτικό μαξιλαράκι» του σώματος με αποτέλεσμα οι μελανιές -δυστυχώς- να αυξάνονται και να πληθύνονται!

Έχετε έλλειψη βιταμινών
Πώς μπορεί η έλλειψη βιταμινών να σχετίζεται με τις μελανιές; Έχουμε και λέμε : η βιταμίνη Β12 βοηθά στην παραγωγή του αίματος, η βιταμίνη Κ ευθύνεται για την πήξη του αίματος και η βιταμίνη C παίζει ενεργό ρόλο στη δημιουργία του νέου ιστού. Γι’ αυτό και η έλλειψή τους κάνει τα αγγεία πολύ πιο ευάλωτα. Στις γενικές εξετάσεις που θα κάνετε, λοιπόν, δεν χάνετε κάτι να ελέγξετε και τα επίπεδα των συγκεκριμένων βιταμινών εφόσον ο γιατρός έχει εντοπίσει κάποιο πιθανό πρόβλημα. 
                         *Φωτογραφία: brightside.me

Ορμονικές διαταραχές
Οι ορμονικές αλλαγές στο σώμα ενδέχεται να ευθύνονται για τις ανεξήγητες μελανιές. Αν είστε στην εμμηνόπαυση, ακολουθείτε συγκεκριμένη ορμονική αγωγή ή είστε έγκυος, η έλλειψη οιστρογόνων είναι πιθανό να αποδυναμώσει τα αιμοφόρα αγγεία κάνοντάς τα ευάλωτα σε μελανιές.

Πότε πρέπει να ανησυχήσετε
Η φυσιολογική πορεία μιας μελανιάς έχει ως εξής : τα αιμοφόρα αγγεία σπάνε και αιμορραγούν. Όμως, επειδή το αίμα δεν έχει τρόπο διαφυγής αν δεν υπάρχει κάποιο ανοιχτό τραύμα, συσσωρεύεται στο συγκεκριμένο σημείο σχηματίζοντας την ανεπιθύμητη μελανιά. 

Στην αρχή, είναι κοκκινωπή αλλά έπειτα από 1-2 μέρες συνήθως παίρνει μαύρο- μπλε χρώμα. Σταδιακά, γίνεται πράσινη ή κίτρινη, αρχίζει να «ξεθωριάζει» και συνήθως εξαφανίζεται μέσα σε 2 βδομάδες, οπότε το δέρμα επανέρχεται στην προηγούμενη κατάσταση. 

Γι’ αυτό, αν παρατηρήσετε ότι μια μελανιά επιμένει έπειτα από αυτό το διάστημα, καλό θα είναι να συμβουλευτείτε τον γιατρό σας. Το πιθανότερο είναι πως δεν πρόκειται για κάτι σοβαρό, όμως γιατί να παίζουμε με την υγεία μας; 




Μαρία Κωνσταντοπούλου 
webmd.com, brighside.com 

Γιατί ήρθες στον κόσμο αυτόν ; Ανακάλυψε τον σκοπό σου...!!!!

Μερικά πρωινά αισθάνεσαι ότι υπάρχει κάτι βαθύτερο που θα μπορούσες να είσαι μέρος του. Νιώθεις την έλξη προς κάτι, αλλά δεν μπορείς να το βρεις και να το υλοποιήσεις. Θυμάσαι ιστορίες από συγγραφείς ή μουσικούς που έχουν αισθανθεί το κάλεσμα νωρίς στη ζωή. Βαθιά μέσα σου επιθυμείς να είχες και εσύ αυτό το “χάρισμα” της συνειδητοποίησης του λόγου της ύπαρξής σου. Υπάρχει τρόπος να αποκαλυφθεί;

Όπως ένας γλύπτης σμιλεύει το έργο του και σιγά, σιγά παίρνει μορφή έτσι και εσύ δεν έχεις παρά να σκάψεις για να αποκαλύψεις το αριστούργημα. Σκοπός της ζωής σου είναι αυτό το αριστούργημα που απλά περιμένει κάτω από την επιφάνεια να απελευθερωθεί.

Η τέχνη της ενδοσκόπησης
Ο πιο γρήγορος τρόπος για την αποκάλυψη του σκοπού της ζωής σας είναι μέσα από την τέχνη της ενδοσκόπησης. Η κατάδυση στα βαθύτερα αποστάγματα του εαυτού προϋποθέτει να συναρμολογήσετε τα κομμάτια του παζλ με τίτλο: «Ο σκοπός της ζωής μου». 

Σκεφτείτε το σκοπό της ζωής σας ως μια χρυσή κλωστή. Για κάποιους το νήμα παίρνει τη μορφή μιας συγκεκριμένης καριέρας, ενώ για άλλους μοιάζει με έναν τρόπο ύπαρξης ή έκφρασης.

Η τέχνη της αποκάλυψης
Τελικά προσπαθείτε να βελτιώσετε τη ζωή σας. Θέλετε περισσότερο ξύσμα, περισσότερη γεύση, περισσότερη πληρότητα. Με λίγα λόγια θέλετε να γίνετε ένας καλύτερος άνθρωπος. Θέλετε να ξυπνήσετε το πρωί ενθουσιασμένος πηδώντας από το κρεβάτι με δίψα για τη ζωή όπως τότε που ήσασταν παιδί. 

Το τοπίο είναι νεφελώδες τώρα, ενώ το αριστούργημα καθυστερεί να αποκαλυφθεί. Για να ξεκαθαρίσει το πεδίο δεν έχετε παρά να απαντήσετε στην ακόλουθη ερώτηση: Γιατί θέλετε να βρείτε τον σκοπό της ζωή σας; Κατόπιν, καταγράψτε τις σκέψεις σας.

Τα εργαλεία για το ταξίδι σας
Πριν από κάθε μεγάλη περιπέτεια τα εργαλεία πρέπει να είναι σε κατάσταση λειτουργίας. Για αυτή την αναζήτηση τα εργαλεία είναι τα εξής: Θα χρειαστείτε ένα στυλό και χαρτί και τη μνήμη εργασίας. Πριν προχωρήσετε, υπάρχουν μερικά πράγματα που θα πρέπει να αγκαλιάσετε εκ των προτέρων.

1. Χαιρετίζω τη σκληρή δουλειά και την κουραστική προσπάθεια που θα χρειαστεί για να ξεθάψω το μεγάλο έργο της ζωής μου.

2. Ξέρω ότι ο σκοπός μου δεν μπορεί να είναι άμεσα εμφανής, αλλά θα αφιερώσω χρόνο για να τον ανακαλύψω.

3. Πιστεύω ότι η εξεύρεση του σκοπού μου είναι απολύτως εφικτή.

4. Γνωρίζω ότι η εξεύρεση του σκοπού της ζωής μου θα οδηγήσει σε ορισμένες δραστικές-θετικές αλλαγές.

Ο φόβος για το άγνωστο
Ο φόβος για το άγνωστο είναι ένα φυσιολογικό συναίσθημα γιατί είσαι άνθρωπος. Ο πρώτος φόβος που μπορεί να αντιμετωπίσετε κατά πάσα πιθανότητα είναι οι εσωτερικές φωνές: «Δεν αξίζεις να έχεις έναν σκοπό» ή «Ποτέ δεν θα βρεις αυτό που ψάχνεις». 

Ο εσωτερικός αυτός διάλογος δεν είναι πραγματικός, απλά είσαι ιδιαίτερα φοβισμένος Για τον αντιμετωπίσετε, χρειάζεται αρχικά να συνειδητοποιήσετε ότι απλά συμβαίνει. Εξοικειωθείτε με τους εσωτερικούς δράκους και μόνο τότε θα μπορέσετε να τους καταπολεμήσετε.

Πρώτο βήμα: Οι ερωτήσεις για τη μεγάλη αποκάλυψη
Καταγράψτε τις απαντήσεις σας, αφού προηγουμένως έχετε απενεργοποιήσει την αυτοκριτική.

· Αν είχες όλα τα χρήματα του κόσμου, πώς θα περνούσες τον χρόνο σου;

· Πώς μοιάζει μία τέλεια ημέρα για εσένα; Περιέγραψε την με κάθε λεπτομέρεια.

· Ποιες δραστηριότητες σου δίνουν ζωή;

· Τι αγαπάς να κάνεις;

Δεύτερο βήμα: Το ταξίδι στην παιδική ηλικία
Το επόμενο βήμα συνδέεται με ένα ταξίδι στο παρελθόν αυτή τη φορά. Όταν ήσασταν παιδί, η ζωής σας ήταν ελεύθερη, παιχνιδιάρικη και ζωντανή. Μεγαλώνοντας, όμως, παραμερίσατε αγαπημένες συνήθειες για χάρη της πρακτικότητας. Τώρα δεν έχετε παρά να κλείσετε τα μάτια σας και να κάνετε μια βόλτα μέσα από τη μνήμη σας προσπαθώντας να ανασύρετε τη σοφία της παιδικής ηλικίας.

· Τι σου έδινε τεράστια χαρά ως παιδί;

· Τι έκανες όταν έχανες την αίσθηση του χρόνου;

· Τι έκανες με τις ώρες όταν οι γονείς σου προσπαθούσαν να σε σταματήσουν;

· Τι σου άρεσε βαθιά πριν ο κόσμος της ενήλικης ζωής σού υπαγορεύσει να το σταματήσεις;

Τρίτο βήμα: Εξέτασε προσεκτικά τις απαντήσεις σου
Η δουλειά σου τώρα είναι να εξετάσεις όλες τις απαντήσεις σου. Από τις δύο λίστες προκύπτουν κοινές απαντήσεις; Ίσως θέλατε να γίνετε συγγραφέας από τότε που ήσασταν παιδί και η γραφή να σας δίνει ζωντάνια. 

Είναι βέβαιο ότι το γράψιμο είναι ο σκοπός της ζωής σας. Ίσως, πάλι, εσένα σε γοήτευε το σύμπαν και τα αστέρια, και διάβαζες βιβλία στον ελεύθερο χρόνο. Ό,τι και να γοήτευε τον καθένα τελικά, δεν μένει παρά να ξυπνήσετε το όνειρό σας που για λίγο έμεινε στη λήθη και αποκοιμήθηκε.




Συντάκτης: Σάννα Νάνου

Απελευθερώνοντας το παρελθόν...!!!!

Αποσπάσματα από το βιβλίο της Louise Hay 
¨Μεταμορφώστε τη Ζωή σας¨ 

Το να κατηγορήσουμε την οικογένεια μας για ότι μας συμβαίνει είναι ο πιο σίγουρος τρόπος για να σταθεροποιήσουμε το πρόβλημά στην ζωή μας. Ρίχνουμε πάντα τις ευθύνες στους άλλους και κατασπαταλάμε τις δυνάμεις μας κατηγορώντας, ενώ η κατανόηση και η σωστή κρίση μας βοηθούν να ξεπεράσουμε το πρόβλημά και να πάρουμε στα χέρια μας τον έλεγχο του μέλλοντος μας.

Το παρελθόν δεν μπορεί να αλλάξει, ενώ το μέλλον παίρνει το σχήμα της σημερινής σκέψης μας. Είναι ουσιαστικό να κατανοήσουμε πως οι γονείς μας έκαναν ό,τι καλύτερο μπορούσαν με την κατανόηση, τη γνώση και την επίγνωση που είχαν. Κάθε φορά που κατηγορούμε κάποιον άλλο, δεν αναλαμβάνουμε την ευθύνη για τον εαυτό μας.

Η άσκηση που ακολουθεί είναι μία καλή άσκηση με νοερές εικόνες και βοηθά να κατανοήσουμε τον εαυτό μας αλλά και τους γονείς μας. Και να γιατρέψουμε τις πληγές μας μέσα από το δρόμο της συμπόνιας (κατανόησης).
 
Καταρχήν μπορείς να ζήτησεις από κάποιον να σου διαβάσει το κείμενο που ακολουθεί ή ηχογράφησέ το για να το ακούς.

Φαντάσου τον εαυτό σου στην ηλικία των πέντε ή έξι χρόνων και κοίταξε το βαθιά στα μάτια. Παρατήρησε την επιθυμία που καθρεφτίζεται στο βλέμμα του και συνειδητοποίησε πως εκείνο που ζητάει είναι ένα και μοναδικό : η αγάπη. 

Άπλωσε τότε τα χέρια και αγκάλιασε αυτό το παιδί. Κράτησε το με αγάπη και τρυφερότητα. Πες του πόσο πολύ το αγαπάς και πόσο πολύ νοιάζεσαι γι’ αυτό. Θαύμασε όλα του τα προτερήματα και πες του πως δεν πειράζει αν κάνει λάθη καθώς μαθαίνει. 

Υποσχέσου του με καλοσύνη πως θα στέκεσαι πλάι του ό,τι κι αν συμβεί. Ύστερα, φαντάσου αυτό το παιδί να μικραίνει πολύ, τόσο ώστε να χωράει μέσα στην καρδιά σου. Τοποθέτησέ το τότε εκεί, ώστε κάθε φορά που θα κοιτάζεις μέσα σου να αντικρίζεις το προσωπάκι του και να μπορείς να του προσφέρεις όλη σου την αγάπη.

Φέρε ύστερα στη σκέψη σου τη μητέρα σου σε ηλικία τεσσάρων ή πέντε χρόνων, ένα κοριτσάκι ανήσυχο και τρομαγμένο που ψάχνει για αγάπη και δεν ξέρει πού να την βρει. Άνοιξε διάπλατα την αγκαλιά σου και κράτησε στοργικά αυτό το κοριτσάκι, λέγοντάς του πόσο πολύ το αγαπάς και πόσο πολύ νοιάζεσαι γι’ αυτό. Βεβαίωσέ το ακόμα πως μπορεί να βασίζεται σε σένα και πως θα είσαι πάντα κοντά του, ό,τι κι αν συμβεί. Όταν το δεις να ησυχάζει και να νιώθει ασφαλές, τότε φαντάσου το να μικραίνει τόσο που να χωράει κι αυτό μέσα στην καρδιά σου, δίπλα στο άλλο μικρό παιδί, τον εαυτό σου, κι εκεί άφησε τα να προσφέρουν το ένα στο άλλο αγάπη και χαρά.

Φαντάσου ακόμα τον πατέρα σου σε ηλικία τριών ή τεσσάρων χρόνων, ένα αγοράκι αδύναμο κι απροστάτευτο που κλαίει και ψάχνει για αγάπη. Δες τα δάκρυα που αυλακώνουν τα μάγουλά του καθώς δεν έχει πού να στραφεί. 

Τώρα όμως εσύ ξέρεις πολύ καλά πώς να παρηγορήσεις ένα μικρό τρομαγμένο παιδί. Άπλωσε λοιπόν τα χέρια κι αγκάλιασε το τρεμάμενο κορμάκι του. Ύστερα παρηγόρησε το. Σιγοτραγούδησέ του. Κάνε το να νιώσει πόσο πολύ το αγαπάς. Κάνε το να νιώσει πως θα στέκεσαι πάντα στο πλάι του.

Όταν στεγνώσουν τα δάκρυά του και δεις την αγάπη και τη γαλήνη να καθρεφτίζονται στα μάτια του, τότε άφησέ το κι αυτό να μικρύνει μέχρι να βρει τη θέση του στην καρδιά σου. Κράτησε εκεί και τα τρία μικρά παιδιά, έτσι που να μπορούν να χαρίζουν το ένα στο άλλο πολλή αγάπη κι εσύ να μπορείς να τα αγαπάς όλα μαζί.

Υπάρχει τόση πολλή αγάπη μέσα στην καρδιά μας που μπορούμε να γιατρέψουμε ολόκληρο τον πλανήτη. Για την ώρα όμως, ας τη χρησιμοποιήσουμε για να γιατρέψουμε τον εαυτό μας. Κι όταν νιώσουμε τη ζεστασιά να φουντώνει στην καρδιά μας, τότε μια τρυφεράδα και μια γλύκα θα ξεχυθούν από τα βάθη της ψυχής μας. 

Ας αφήσουμε την αγάπη να αλλάξει τον τρόπο που σκεφτόμαστε και μιλάμε για τον εαυτό μας. 





Η αναβολή δεν είναι ο τρόπος για τη μεταμόρφωση Γιατί αναβάλλεις για αύριο; Γιατί δεν θέλεις να το κάνεις τώρα; Αυτή τη στιγμή...!!!!

Παίζεις ένα παιχνίδι λογικής. Λες : αυτή τη στιγμή είναι δύσκολο αλλά αύριο θα είναι απλό. Έρχεται όμως το αύριο και γίνεται σήμερα. Κι όταν το αύριο έρχεται, θα είναι πάλι σήμερα και θα πεις : “Αυτή τη στιγμή είναι δύσκολο, αλλά αύριο θα το κάνω!” Αυτός είναι ο τρόπος τού νου, για να αισθάνεται άνετα. Και το αύριο δεν έρχεται ποτέ. 

Δεν είναι η αναβολή ο τρόπος για τη μεταμόρφωση. Μέχρι τώρα έχεις αναβάλει, έχεις αναβάλει συνέχεια. Αναβάλλεις κάθε στιγμή και γι’ αυτό έχεις μείνει ίδιος. Αν το κατανοήσεις αυτό, η μεταμόρφωση είναι αυτή η στιγ­μή, επειδή δεν χρειάζεται καμία προσπάθεια, είναι ξύπνημα.

Δεν τίθεται θέμα αλλαγής, δεν τίθεται θέμα να κάνεις κάτι με τον εαυτό σου. Έτσι όπως είσαι, είσαι τέλειος. Έτσι όπως είσαι, είσαι θεϊκός. Έτσι όπως είσαι, δεν σου λείπει τίποτα απολύτως. Το μόνο που χρειάζεται είναι ένα απλό ξύ­πνημα. 

Βγες μέσα από τα όνειρά σου και τον ύπνο σου, άνοιξε τα μάτια σου και δες απλώς την πραγματικότητα. Η πραγματικότητα μεταμορφώ­νει. Ξαφνικά δεν είσαι πια το παρελθόν. 

Όταν εγκαταλείπεις το μέλλον, αμέσως εγκαταλείπεται και το παρελθόν. Αυτός είναι ένας από τους βασικούς νόμους της ζωής. Αν μπορέσεις να εγκαταλείψεις το μέλλον, εγκαταλείπεται αμέσως και το παρελθόν, δεν μπορεί να παραμείνει. 

Είναι όπως ακριβώς όταν φτιάχνεις μια γέφυρα σε ένα ποτάμι. Για να υπάρξει η γέφυρα, χρειάζεται δύο όχθες. Αν η μία όχθη πάψει να υπάρχει, η άλλη όχθη μόνη της δεν θα μπορέσει να στηρίξει τη γέφυρα. Η γέφυρα πέφτει, τα πάντα εξαφανίζονται. 

Το παρελθόν και το μέλλον είναι δύο όχθες. Και ανάμεσά τους έχεις φτιάξει μια γέφυρα από επιθυμίες. Πάντοτε πηγαίνεις κάπου, πάντοτε! Αν δεν έχεις φτάσει, τότε ο νους λέει : “Πήγαινε γρήγορα!” 

Γι’ αυτό, ολόκληρη η σύγχρονη τάση στηρίζεται στη ταχύτητα. Ο νους λέει : “Δεν φτάνεις, επειδή η ταχύτητά σου δεν είναι αρκετά γρήγορη. Ο σκοπός βρίσκεται μπροστά σου, βλέπεις ότι μπορείς να τον φτάσεις αύριο ή μεθαύριο το πολύ. 

Ο σκοπός είναι εκεί, μπορείς να τον δεις στον ορίζο­ντα. Η ταχύτητά σου δεν είναι αρκετά γρήγορη. Πήγαινε γρήγορα, τρέξε! Φτιάξε καινούργιες μηχανές με μεγαλύτερη ταχύτητα και θα φτάσεις.” 

Φτάσαμε στο φεγγάρι, εξαιτίας αυτής της λογικής. Και δεν κατακτή­σαμε κανένα σκοπό. Η ταχύτητα γίνεται όλο και πιο γρήγορη. Αργά ή γρήγορα, θα κινούμαστε με την ταχύτητα του φωτός. Τώρα κινούμαστε με την ταχύτητα του ήχου. 

Όσο μεγαλύτερη ταχύτητα, τόσο πιο χαμένος θα είσαι, γιατί τότε θα είναι πολύ δύσκολο να επιστρέφεις στο σπίτι σου! Αυτή τη στιγμή δεν μπορείς να πας πολύ μακριά. Όσο μεγαλύτερη είναι η ταχύ­τητα, τόσο πιο δύσκολο είναι να γυρίσεις στο σπίτι σου. 

Αυτός είναι ο λόγος που η αυτογνωσία έγινε σχεδόν αδύνατη σε αυτόν τον αιώνα, τον αιώνα της ταχύτητας. Ο Βούδας γνώρισε τον εαυτό του εύκολα, ο Ιησούς γνώρισε τον εαυτό του εύκολα, επειδή έζησαν σε εποχή που δεν υπήρχε ταχύτητα. Απλώς περπατούσαν. 

Το κάρο ήταν το πιο γρήγορο μέσο που υπήρχε και μπορείς να περπατήσεις γρηγορότερα από ένα κάρο. Περ­πάτησαν πάνω στη γη. Εμείς πετάμε στους ουρανούς, εισχωρήσαμε στο διάστημα και όσο πιο γρήγορα πηγαίνουμε, τόσο πιο δύσκολο γίνεται να επιστρέφουμε πίσω, στο σπίτι μας. 

Άκουσα... 

Δύο ζητιάνοι βρήκαν στο δρόμο μια ξεκλείδωτη μοτοσικλέτα με καρότσι. Ο ένας ζητιάνος πήδηξε στη μοτοσικλέτα, ο άλλος στο καρότσι κι έφυγαν με ταχύτητα για τη γειτονική πόλη. Ύστερα από ένα τέταρτο, εκείνος που οδηγούσε κοίταξε τον φίλο του. Το πρόσωπο τού φίλου του ήταν τελείως κόκκινο, σαν να είχε τρελαθεί ή σαν να πέθαινε. Τον ρώτησε: “Τι συμβαίνει;” Ο άλλος είπε: “Κάνε πιο σιγά, γιατί αυτό το πράγμα δεν έχει πάτο και τρέχω σ’ όλο τον δρόμο.” 

Αυτό το πράγμα, η επιθυμία, δεν έχει πάτο. Πεθαίνεις, επειδή έτρεχες σ’ όλο τον δρόμο γρήγορα κι ακόμα πιο γρήγορα. Κι αυτό το πράγμα δεν έχει πάτο. Η επιθυμία δεν έχει τέλος, γι’ αυτό δεν μπορεί να ικανοποιηθεί. Αν προσπαθήσεις να γεμίσεις με νερό ένα βάζο που δεν έχει πάτο, πώς θα μπορέσεις να το γεμίσεις; Είναι αδύνατον! Γιατί δεν μπορείς να γε­μίσεις αυτό το απύθμενο βάζο της επιθυμίας; Δεν κοίταξες ποτέ να δεις αν έχει πάτο ή όχι, απλώς πήδηξες μέσα του. Και τρέχεις τόσο γρήγορα, που δεν υπάρχει χρόνος να σταματήσεις και να δεις τι γίνεται. 

Osho   - "Ο Σπόρος του Σιναπιού" 




Πέμπτη, 21 Ιουνίου 2018

Ζευγάρια σε αδιέξοδο. Ζευγάρια που έχουν ξεχάσει να αγαπάνε…!!!!

Ζευγάρια σε αδιέξοδο. Σύντροφοι απεγνωσμένοι. Πολύ θυμός. Πολύ απογοήτευση, ακόμη περισσότερη ματαίωση. Έρωτες που φθάρθηκαν, σχέσεις που ξέφτισαν, λόγια που ξεχάστηκαν. 

Σύντροφοι τρομαγμένοι : Άλλοι απειλούν, άλλοι απολογούνται, άλλοι παρακαλούν. Βλέμματα σκληρά, χαμόγελα παγωμένα, πίκρα και θυμός. 

Η εικονοποιία της κρίσης. Ένα κάδρο λυπηρό – το αντίθετο της Άνοιξης : χιόνια λασπωμένα στην άκρη του πεζοδρομίου... 

Ζευγάρια που έχουν ξεχάσει να αγαπάνε. Έχουνε ξεχάσει πως κάποτε οι δύο σύντροφοι, οι δύο εραστές ενώθηκαν από αγάπη, από επιθυμία ο ένας για τον άλλο. Κανείς δεν τους υποχρέωσε (συνήθως), μόνοι τους το θέλησαν, μόνοι τους το επιδίωξαν, μόνοι τους τα κατάφεραν. 

Και τώρα καταφέρνουν το αντίθετο : Την αποσύνθεση του νοήματος που οι ίδιοι δόμησαν. Από εκεί, από την αποσύνθεση, περνάει και ο δρόμος του γυρισμού (για όσους τον αναζητήσουν). 

Από την σύνθεση της Αγάπης του ενός για τον άλλον. Από το δόσιμο του ενός στον άλλον. Και από τις αναγκαίες υποχωρήσεις και τους συμβιβασμούς που χρειάζεται να κάνουν και οι δύο, όπως χρειάστηκε να κάνουν και παλιά, στην αρχή. 

Τότε τα είχαν καταφέρει...(θυμάστε;) Γιατί δεν υπάρχει σχέση χωρίς υποχωρήσεις, χωρίς διαπραγμάτευση, χωρίς αμοιβαία μετακίνηση των δύο συντρόφων από την θέση τους, από τη θέληση τους, από τη βάση τους. 

Η σχέση είναι ο νέος, κοινός τόπος που διαμορφώνεται από τον συμβιβασμό. Ο νέος τόπος που διαμορφώνεται απ’ τον συγκερασμό των απόψεων, των ιδεών, των «θέλω» και των «πρέπει» των δύο συντρόφων. 

Η σχέση είναι «ο διθέσιος καναπές, έναντι των δυο ατομικών πολυθρόνων, που πρέπει να αποχωριστούν οι δύο σύντροφοι, για να κάτσουν μαζί, ενωμένοι.» 

Και η κινητήριος δύναμη, η συγκολλητική ουσία και το καύσιμο μαζί, δεν μπορεί να είναι τίποτα άλλο από την Αγάπη: Ούτε τα χρήματα, ούτε η γοητεία, ούτε η δόξα, τίποτα από όλα αυτά κι όλα αυτά μαζί, δεν αρκούν για να προχωρήσει μια σχέση. 

Αντιθέτως, χωρίς χρήματα, χωρίς δόξα, χωρίς γοητεία, χωρίς τίποτα σχεδόν, αλλά με Αγάπη δύο άνθρωποι μπορούν να καταφέρουν πολλά. Πάρα πολλά... 




Γιατί αφήνουμε τους άλλους να μας πληγώνουν...!!!!

Αναρωτιέμαι μερικές φορές: Γιατί αφήνουμε τους άλλους να μας πληγώνουν; Γιατί τους επιτρέπουμε να μας αλλάξουν και να μας απομακρύνουν από τον πραγματικό μας εαυτό; Έναν εαυτό ελεύθερο και ανεξάρτητο που του αξίζει να είναι ευτυχισμένος; 

Κι αν συμφωνούμε ότι κάτι τέτοιο δεν θα έπρεπε να γίνεται, δεν θα έπρεπε να το επιτρέπουμε, τότε τι μπορούμε να κάνουμε ώστε να το αποτρέψουμε; 

... Δύσκολες καταστάσεις που όμως δεν λύνονται με ευχολογία. 

Θέλει θάρρος και πίστη, εμπιστοσύνη στον «χαμένο» μας εαυτό, στις «ξεχασμένες» μας δυνάμεις, στις αξίες μας. Θέλει να μπορούμε πρωτίστως να πούμε «ΟΧΙ» σε ότι μας προσβάλει, μας υποτιμά, μας καταδυναστεύει. 

Στη ζωή, πρέπει να μάθουμε να θέλουμε προτεραιότητες και η πρώτη προτεραιότητα είναι η αξιοπρέπειά μας. Αν αγαπάμε και σεβόμαστε τον εαυτό μας τότε (ίσως) δεν θα επιτρέψουμε στους άλλους να μας βλάψουν... 

Εν κατακλείδι, και με μια διάθεση αυτοκριτικής, ας ρίξουμε μια ματιά μέσα μας κι ας αναρωτηθούμε: Τελικά εμείς οι ίδιοι, τι πιστεύουμε για τους εαυτούς μας; Αξίζουμε; 

Αξίζουμε την αγάπη, τον σεβασμό, την ισοτιμία και την κατανόηση στις σχέσεις μας με τους άλλους; Κι αν ναι (πράγμα το οποίο ελπίζω όλοι να νιώσετε!) Τότε γιατί τους επιτρέπουμε να μας πληγώνουν και να μας υποτιμούν; 

Τι χρειάζεται να συνειδητοποιήσουμε ώστε να σταματήσουμε την προσωπική απαξίωση και την αλλοτρίωση μας, ώστε να ξαναγυρίσουμε στις βασικές μας τις δομές και τις αξίες; 

* Όσοι μας πληγώνουν δεν μας αξίζουν. Δεν μας αξίζει να καταστρέφουν την αυτοεκτίμηση μας, να μην μας σέβονται, να μην μας αγαπούν! Πρέπει όμως πρώτα να αγαπήσουμε εμείς τον εαυτό μας για να έχουμε ένα στήριγμα, και μια αφετηρία για το δύσκολο ταξίδι της απαγκίστρωσης! 

* Όσοι μας πληγώνουν είναι βαθιά εγωϊστές και ενδιαφέρονται μόνο για τον εαυτό τους. Είναι ιδιοτελείς και ανίκανοι (ή ανήμποροι) να δημιουργήσουν μια σχέση μέσω της κατανόησης, της εμπιστοσύνης και του σεβασμού, είναι άνθρωποι που πάντα θέτουν σε προτεραιότητα τις δικές τους ανάγκες, τις δικές τους αξίες και πιστεύω. 

* Όσοι μας πληγώνουν είναι άνθρωποι αγενείς, που μας υποτιμούν με κάθε ευκαιρία, κυρίως όμως με τον τρόπο που μας μιλούν: Με τόνο υποτιμητικό, σαρκαστικό φωνάζοντας... προσβάλουν την αυτοεκτίμησή μας, μπλοκάρουν την επικοινωνία και δημιουργούν ένα κλίμα ανασφάλειας και τρομοκρατίας... 

... Δύσκολες καταστάσεις που όμως δεν λύνονται με ευχολογία. 

Θέλει θάρρος και πίστη, εμπιστοσύνη στον «χαμένο» μας εαυτό, στις «ξεχασμένες» μας δυνάμεις, στις αξίες μας. Θέλει να μπορούμε πρωτίστως να πούμε «ΟΧΙ» σε ότι μας προσβάλει, μας υποτιμά, μας καταδυναστεύει. 

Στη ζωή, πρέπει να μάθουμε να θέλουμε προτεραιότητες και η πρώτη προτεραιότητα είναι η αξιοπρέπειά μας. Αν αγαπάμε και σεβόμαστε τον εαυτό μας τότε (ίσως) δεν θα επιτρέψουμε στους άλλους να μας βλάψουν... 

Εν κατακλείδι, και με μια διάθεση αυτοκριτικής, ας ρίξουμε μια ματιά μέσα μας κι ας αναρωτηθούμε: Τελικά εμείς οι ίδιοι, τι πιστεύουμε για τους εαυτούς μας; Αξίζουμε; 

Αξίζουμε την αγάπη, τον σεβασμό, την ισοτιμία και την κατανόηση στις σχέσεις μας με τους άλλους; Κι αν ναι (πράγμα το οποίο ελπίζω όλοι να νιώσετε!) Τότε γιατί τους επιτρέπουμε να μας πληγώνουν και να μας υποτιμούν;