Παρασκευή, 22 Ιουλίου 2016

Αυτά σε γερνάνε....!!!!!!

Σκέφτεσαι ότι γερνάς.

Κοιτάς στον καθρέπτη σου και πάντα ανακαλύπτεις μια καινούργια άσπρη τρίχα που δεν την έπιασε καλά η βαφή, μια χαρακιά- επονομαζόμενη ρυτίδα - στις άκρες των ματιών ή στο κούτελο, μια μικρή χαλάρωση στα μάγουλα.

Κοιτάς το κορμί σου και πάντα κάτι αλλάζει. Κάτι που  αλλάζει και δεν ξαναφτιάχνεται. Κάτι που για να βελτιωθεί θέλει τη διπλάσια προσπάθεια.

Και μετά βγαίνεις στο δρόμο και παρατηρείς.

Κάτι νέους που δείχνουν πιο γέροι από σένα κι ας μην έχουν ούτε μια ρυτίδα.

Κάτι γέρους που δείχνουν πιο νέοι από σένα κι ας μην μπορούν πλέον ούτε καν να τις μετρήσουν.

Κάτι καμπουριασμένα κορμιά με λαμπερά μάτια και κάτι λαμπάδες με θολό βλέμμα.

Κάτι πιασμένα σαν κόμπο γερασμένα χέρια και κάτι άλλα λευκά και αδούλευτα που κινούνται μόνα τους κατά μήκος του σώματος.

Μπαίνεις σε σπίτια και βλέπεις.

Σαμπανιέρες γεμάτες ξύδι και ριχτάρια γεμάτα κόμπους.

Πλαστικά ποτήρια γεμάτα με το καλύτερο κρασί και ψωμοτύρι που σε χορταίνει.

Χάπια που συντηρούν το σώμα σου και χάπια που καταστρέφουν το μυαλό σου.

Κρέμες για το γέμισμα των ρυτίδων και κάπου αλλού ευτυχία που τις κάνει να μη φαίνονται.

Γερνάω λες.

Κι όμως , κανείς δεν γερνάει από τα χρόνια που περνάνε από πάνω του.

Κανείς δεν δίνει σημασία αν μπορεί ή δεν μπορεί να κάνει αυτά που έκανε στα νιάτα του, όταν έχει βρει διαφορετικά πράγματα να κάνει μεγαλώνοντας.

Κανείς δεν γερνάει όταν η ζωή του είναι πλημυρισμένη από ευγένεια, αγάπη, αφοσίωση, χαμόγελα, στιγμές ευτυχίας. Δεν γερνάει όταν τα προβλήματα υγείας του είναι αντιμετωπίσιμα, όταν η ανταμοιβή από αυτά που δίνει στα παιδιά του είναι η βελτίωσή τους, όταν το βράδυ κοιμάται κουμπωμένος σε μια αγκαλιά, όταν το πρωί ξυπνάει θέλοντας να γίνει καλύτερος.

Κανείς δεν γερνάει όταν τρώει από ευχαρίστηση, όταν κοιμάται χωρίς ανάγκη, όταν μιλάει χωρίς προσπάθεια, όταν κάνει πράγματα που τον ευχαριστούν.

Κι ας μην τα κάνει τέλεια. Κι ας μην κερδίσει ποτέ βραβείο.

Ας μην υπάρχει κανείς να τον χειροκροτήσει. Ας μην υπάρχει κανείς να καταγράψει το γεγονός.

Κανείς δεν γερνάει όταν δεν στάζουν στην καρδιά του φαρμάκι.

Όταν εκτιμούν και σέβονται την αγάπη που δίνει. Χωρίς απαραίτητη ανταπόκριση αλλά με την απαραίτητη προσοχή.

Οι λεπτομέρειες γερνάνε.

Εκείνες οι μικρές αλλά σημαντικές λεπτομέρειες που μένουν χαραγμένες στη ψυχή και μεταφέρονται στο δέρμα και στα όργανα.

Εκείνα τα «δεν θέλω» που έγιναν πραγματικότητα. Εκείνα τα «δεν μπορώ» που έγιναν καθημερινότητα.

Αυτές οι δουλειές που δεν παράγουν έργο. Εκείνες οι φιλίες που υπάρχουν προς εκμετάλλευση.

Οι αγάπες που σε πρόδωσαν με αντίτιμο . Οι σχέσεις που κρατήθηκαν χωρίς να υπάρχουν.

Τα ξύλινα ή χάρτινα σπίτια.

Η έλλειψη εμπιστοσύνης. Η ξεφτίλα που ανέχεσαι. Η ζωή που δεν ζεις.

Οι αναπάντητες λέξεις γερνάνε και όχι αυτές που σου απαντάνε ακόμα κι αν δεν είναι αυτό που περιμένεις.

Η αδιαφορία στο ενδιαφέρον γερνάει. Ο τζάμπα κόπος. Οι χαμένες ώρες και οι μη αναγνωρίσιμες προσπάθειες.

Οι τοίχοι και τα σίδερα. Οι παγωμένες αντιδράσεις.

Το τρύπημα του στομαχιού από τα οξέα. Οι χτύποι της καρδιάς από το ανώφελο άγχος.

Η προσπάθεια να αρέσεις εκεί που δεν σου αρέσει.

Η αποδοχή της διαφορετικότητας σου από κάποιους που δεν έχουν δεχθεί ούτε τον εαυτό τους.

Η εξάρτιση χωρίς σκοινιά και ο θάνατος χωρίς μαχαίρι.

Αυτά σε γερνάνε.

Όλα τα άλλα είναι απλά σημάδια στο σώμα σου χωρίς καμία ιδιαίτερη σημασία.

Σκέφτεσαι ότι γερνάς.

Κοιτάς στον καθρέπτη σου και επιβεβαιώνεις ότι το μόνο που πρέπει να κάνεις είναι να αλλάξεις τις αιτίες πρόκλησης των ρυτίδων.

Ας υπάρχουν εκεί.

Απλά φρόντισε οι ιστορίες που κρύβουν μέσα τους, να είναι όλες άξια χαραγμένες.





Κοίτα στον καθρέφτη εσένα, όχι τον αντικατοπτρισμό σου....!!!!!!

Έχεις κοιτάξει τον εαυτό σου στον καθρέφτη;
Τον έχεις κοιτάξει πραγματικά;

Αυτός ο δυστυχισμένος και παρατημένος από τη ζωή άνθρωπος που στέκεται παραδομένος μπροστά σου είναι απολύτως ψεύτικος. 

Αυτός ο ανήσυχος και χωρίς προσανατολισμό άνθρωπος που στέκεται θλιμμένος μπροστά σου είναι απολύτως ψεύτικος. 

Αυτός ο χαμογελαστός και δραστήριος άνθρωπος που στέκεται βιαστικός μπροστά σου είναι απολύτως ψεύτικος. 

Αυτός ο σιωπηλός και δήθεν ειρηνικός άνθρωπος που στέκεται ακίνητος μπροστά σου είναι απολύτως ψεύτικος. 

Είναι ένας κατασκευασμένος άνθρωπος που τον έφτιαξες εσύ μέσα από καθημερινή προσπάθεια πιστεύοντας στα λόγια κάποιου άλλου… 

Στην πραγματικότητα Εσύ δεν είσαι έτσι!!!

Είσαι άγριος, επαναστατικός, ανήσυχος, ευφυής, τρελός, ασυμβίβαστος... 

Βγάλε τα ρούχα σου και κοίταξε τον εαυτό σου βαθιά μέσα στα μάτια. Μπορείς να εξαπατάς τους ανθρώπους γύρω σου μα δεν μπορείς να εξαπατήσεις εσένα! 

Μπορείς να δείχνεις στους ανθρώπους ότι δεν είσαι γυμνός, φορώντας ρούχα, μπορείς να τους δείχνεις ότι είσαι καλλιεργημένος φορώντας προσωπεία μα δεν γίνεται να ξεγελάσεις τον εαυτό σου.

Αντίκρισε τη γύμνια σου, την αλήθεια σου και πες : 
Αυτή είναι η πραγματικότητά μου, αυτή είναι η γύμνια μου κι αυτή είναι η τρέλα μου. Αποδέχομαι τον εαυτό μου όπως είναι. 

Και χόρεψε, χόρεψε ξέφρενα σαν τρελός. Σαν να μην υπάρχει αύριο. Χοροπήδα, ούρλιαξε, βγάλε προς τα έξω όλη την αγριάδα σου... 

Και ύστερα μείνε σιωπηλός, γαλήνιος. Έλα σε επαφή με τον εαυτό σου. Και τότε...

Τότε θα ξέρεις!





despoina palamari

Αν θέλεις γαλήνη ξερίζωσε τις ρίζες του Εγώ από το μυαλό σου....!!!!!

Το Εγώ γεννιέται όταν σε μια οργιασμένη συνουσία τα πρέπει, τα στερεότυπα, οι υποχρεωτικοί στόχοι, οι πρωτιές και τα υψωμένα δάχτυλα βιάζουν την παιδική μας αθωότητα. Εγκαθίσταται με θράσος στη παρθένα γη του μυαλού μας και τρέφεται από τα μπράβο, τα μετάλλια, τη δύναμη, την εξουσία, την ανάγκη... 

Μεγαλώνοντας, όταν για τον έναν ή τον άλλο λόγο αρχίζουν να αλλάζουν οι σταθερές στη ζωή μας, γεννιέται μέσα μας η επιθυμία για εσωτερική γαλήνη. Όμως δυστυχώς κοιτάμε σε λάθος κατεύθυνση. Ασχολιόμαστε τόσο πολύ με το μυαλό μας, με τις σκέψεις μας δίνοντας περισσότερο χώρο στο Εγώ να απλώσει τις ρίζες του στη συγχυσμένη γη του μυαλού μας.

Αν θέλουμε γαλήνη, αν αναζητάμε την χαλαρότητα στη ζωή μας αυτό που χρειάζεται να κάνουμε για να ξεριζώσουμε όλες οι ρίζες του Εγώ από το μυαλό μας ώστε να μπορέσουμε να το αντικρύσουμε και να το κατανοήσουμε. Για να γίνει όμως αυτό χρειάζεται να σταματήσουμε να το τρέφουμε. 

Αν μπορούμε να είμαστε ικανοποιημένοι με τον εαυτό μας χωρίς να παίρνουμε επιβεβαίωση ασκώντας εξουσία σε ανθρώπους ή καταστάσεις...

Αν μπορούμε να είμαστε ικανοποιημένοι με τον εαυτό μας χωρίς να χρειάζεται να κάνουμε οτιδήποτε για να μας πουν ευχαριστώ ή για να μας επιβραβεύσουν ή για να μας έχουν ανάγκη...

Αν μπορούμε να είμαστε ικανοποιημένοι με τον εαυτό μας χωρίς να έχουμε ανάγκη να μας χρειάζονται τότε μπορούμε να γκρεμίσουμε το εγώ μας από το θρόνο και να ζήσουμε μια απλή ζωή. 

Το ερώτημα όμως είναι, πόσοι από μας θέλουν να ζήσουν μια απλή ζωή;





despoina palamari

Τρίτη, 19 Ιουλίου 2016

Η γιορτή του προφήτη Ηλία : Γιατί όλες οι εκκλησίες του βρίσκονται σε υψόμετρο.....!!!!!!!

Σήμερα 20 Ιουλίου, η Εκκλησία μας τιμά την μνήμη του Προφήτη Ηλία, που έζησε και έδρασε το 90-100 Πχ. Υπήρξε ιδιαίτερα δραστήριος και δυναμικός αντιπρόσωπος του Θεού και λόγω του τρόπου ζωής του όλες οι εκκλησίες που είναι αφιερωμένες σε αυτόν βρίσκονται σε κορυφές βουνών και λόφων.

Ο Ηλίας ο Θεσβίτης ήταν Ισραηλίτης προφήτης του Θεού, γιος του Σωβάκ και καταγόταν από το χωριό Θέσβη της Γαλαάδ. Το όνομα του αποτελεί ελληνική μεταφορά του αντίστοιχου εβραϊκού ονόματος Ελιγιαχού (אליהו‎), το οποίο σημαίνει «Ο Θεός μου είναι ο Ιεχωβά», ενώ αναφορές στον προφήτη Ηλία εμπεριέχονται και στο Κοράνι.

Σε πολλές περιοχές, ιδιαίτερα στη Θράκη και τη Μακεδονία, ο προφήτης Ηλίας θεωρούνταν κύριος της βροχής, των βροντών και των κεραυνών, ενώ το όνομα του συνδέθηκε με τον καυτό καλοκαιρινό Ηλιο αλλά και τις καλοκαιρινές μπόρες, λόγω της ιδιότητας του προφήτη Ηλία ως ρυθμιστή των καιρικών συνθηκών, σύμφωνα με την Παλαιά Διαθήκη.

Τα θαύματα του προφήτη που αναφέρονται στην Παλαιά Διαθήκη είναι πολλά και συνδέονται με την ιδιότητα του ως ρυθμιστή των καιρικών συνθηκών, αφού είναι αυτός που κατέβασε τρεις φορές φωτιά από τον ουρανό, εμπόδισε τη βροχή και δεν έβρεξε για τρεισήμισι χρόνια, ανέστησε τον νεκρό γιο της Σεραφθίας χήρας και έκαψε τους εκατό ανθρώπους που έστειλε ο βασιλιάς Οχοζίας. 

Επίσης είδε το Θεό στο όρος Χωρήβ και έσχισε τον Ιορδάνη ποταμό και ανελήφθη με πύρινη άμαξα στον ουρανό, αφήνοντας συνεχιστή του έργου του το μαθητή του, Ελισσαίο και στη Μεταμόρφωση του Χριστού στάθηκε δίπλα Του μαζί με τον Μωϋσή.

Ωστόσο ο λόγος που οι εκκλησίες του είναι χτισμένες στο βουνό σχετίζεται με τη λαϊκή παράδοση που αναφέρει ότι ο Αϊ-Λιας ήταν ναύτης που η θάλασσα προσπάθησε πολλές φορές να τον πνίξει και όταν βαρέθηκε τα ταξίδια, αποφάσισε να βρει ένα μέρος που να μην ξέρουν τι είναι θάλασσα και καράβι. 

Έτσι, σύμφωνα με την παράδοση, πήρε ένα κουπί στον ώμο και τράβηξε για τη στεριά και όποιον συναντούσε τον ρωτούσε τι είναι αυτό που κρατάει στα χέρια του και όσο του απαντούσαν «κουπί», τραβούσε ψηλότερα. 

Όταν κάποτε έφτασε σε ένα ψηλό βουνό συνάντησε έναν τσοπάνη και τον ρώτησε τι ήταν αυτό που βαστούσε. Ο τσοπάνης το κοίταξε καλά καλά και ύστερα του είπε «ξύλο είναι». Ο Αϊ-Λιας γέλασε ικανοποιημένος και έμεινε από τότε κοντά στους ανθρώπους των βουνών και όπως αναφέρει η παράδοση «Στένει ολόρθο το κουπί, χτίζει μια καλύβα και αποφασίζει να μείνει εκεί όλη του τη ζωή. Για τούτο τον Άγιο Ηλία τον βάνουν πάντα στα ψηλώματα»

Στις 20 Ιουλίου που εορτάζεται η μνήμη του προφήτη, δεν εορτάζουμε την κοίμηση, - γιατί ο προφήτης δεν πέθανε ποτέ- αλλά την ανάληψή του. Συγκεκριμένα ο απόστολος Παύλος αναφέρει ότι ο Προφήτης Ηλίας δεν ανελήφθη όπως ο Κύριος, εις τον ουρανό, αλλά άφησε ο Θεός να φανεί ότι ανελήφθη και ζει κάτω εις την γη με το φθαρτό του σώμα, χιλιάδες χρόνια τώρα





Δευτέρα, 18 Ιουλίου 2016

Το μονοπάτι προς τη λύτρωση περνά μέσα από το σκοτάδι.....!!!!!!!

Η Σκοτεινή Νύχτα της Ψυχής
Υπάρχουν φορές που τριγυρνάμε στο σκοτάδι και αναρωτιόμαστε: «Πού είναι το φως; Είναι αληθινό; Τι πρέπει να κάνω για να το βρω;» Είναι από εκείνες τις φορές που νιώθουμε ότι έχουμε περάσει πολλά, ότι έχουμε δοκιμαστεί και ότι προσπαθήσαμε, και νιώθουμε μπερδεμένοι και χαμένοι.

Βαθιά σ’ αυτό το άγνωστο δάσος ερχόμαστε αντιμέτωποι με τη «σκοτεινή νύχτα της ψυχής». Είναι η στιγμή που κάθε φιλική σχέση και παρηγοριά χάνει τη σημασία της, όταν το παρελθόν αποσυντίθε­ται και το μέλλον είναι άγνωστο, και απομένουμε μόνοι στο σκοτεινό καράβι της λαχτάρας. 

Ο φίλος μου Raz Ingrasci, διευθυντής του Ινστιτούτου Hoffman Quadrinity, λέει γι’ αυτή τη σκοτεινή νύχτα: «Συχνά, όταν υποφέρουμε, νομίζουμε ότι είμαστε εκατομμύρια μίλια μακριά από το Θεό. Νομίζουμε ότι ο Θεός μας έχει εγκαταλείψει».

Κι όμως, αυτός ο πόνος μας φέρνει πρόσωπο με πρόσωπο με αυτό που είμαστε και που έχουμε καταφέρει με τον εαυτό μας. Μπορούμε να διαβούμε αυτή τη σκοτεινή νύχτα, αν αναγνωρίσουμε ότι ο πόνος μας, όσο οδυνηρός κι αν είναι, έχει ένα σκοπό: να μας οδηγήσει στην αφύπνιση. 

Αν αναζητήσουμε το νόημα που κρύβεται μέσα του, θα δούμε ότι ο πόνος μας μπορεί να γίνει μια φωνή που μας καλεί να ξυπνήσουμε, ένα μονοπάτι που μας φέρνει κοντά και δεν μας απομακρύνει από τη θεία φύση.

Το μονοπάτι προς το φως περνάει μέσα από το σκοτάδι, μέσα από την κοιλάδα που πλανιέται η σκιά του θανάτου. Είμαστε χαμένοι και νιώθουμε πως δεν υπάρχει καμιά ελπίδα για μας, το μόνο που μπορεί να μας οδηγήσει είναι η πίστη μας. Το να ζει κανείς στηριζόμενος στην πίστη του μοιάζει με το να περπατάει πάνω στην άκρη ενός ξυραφιού. 

Κι όμως, μερικές φορές, η πίστη μετατρέπει τα λάθη μας και τις οδυνηρές τους συνέπειες σε ιερά μαθήματα. Όλα εξαρτώνται από το πώς θα χρησιμοποιήσουμε την εμπειρία μας. Σ’ αυτό οφείλεται το ότι τα τραυματικά γεγονότα γκρεμίζουν κάποιους ανθρώπους, ενώ κάποιους άλλους τους μεταμορφώνουν.

Κάθε φορά που, αντί να είμαστε παρόντες σ’ αυτό που υπάρχει, προσπαθούμε, μέσα από επιλογές, χειρισμούς, απορρίψεις, απαιτήσεις και παράπονα, να επιβάλουμε στη ζωή τους δικούς μας όρους και τα δικά μας προγράμματα, υποφέρουμε. Το καλύτερο είναι να αφήσουμε το σύμπαν να είναι αυτό που είναι και να δεχτούμε τη θέση μας σ’ αυ­τό.

Όπως λέει ο φίλος μου Paul Lowe: 
«Η ζωή είναι έτσι όπως είναι, ακριβώς όπως θα έπρεπε να είναι για σένα τη συγκεκριμένη στιγμή. Αυτό είναι όλο. Ότι κι αν είσαι, αυτή είναι η ζωή σου. Και αν την αγκαλιάσεις ακριβώς όπως είναι, τότε θα γίνει όπως επρόκειτο να γί­νει, χωρίς εσύ να χρειαστεί να την ελέγξεις, να την αλλάξεις ή να την επηρεάσεις. Θα δεχτείς και θα ζήσεις κάθε στιγμή ακριβώς όπως εί­ναι». 

Να τι σημαίνει να έχεις αφυπνιστεί και να ζεις με πίστη. Και η αφύπνισή μας μπορεί να συμβεί οποιαδήποτε στιγμή.

Χρήσιμο, επίσης, είναι να θυμόμαστε πως «αυτό στο οποίο αντιστεκόμαστε, παραμένει αμετάβλητο». Ότι το εγώ δεν είναι εχθρός μας. Αν όμως, το κάνουμε εχθρό μας, τότε του δίνουμε τη δύναμή μας και το χρησιμοποιούμε εναντίον μας, όπως ακριβώς ένας εγγα­στρίμυθος βασανίζεται από την κούκλα του. 

Το εγώ είναι ένα φυσικό φαινόμενο, όπως ο καιρός. Μπορούμε να μελετήσουμε και να μάθου­με τα πρότυπα της λειτουργίας του και να μην πιανόμαστε αδιάβαστοι στις πολλές παγίδες του.

Αν εξορκίζουμε τον κακό καιρό με τον ίδιο τρόπο που μας παρο­τρύνουν να εξορκίζουμε το εγώ μας, δικαιολογημένα θα μας πουν προληπτικούς. 

Οι θρήνοι και οι έμμονες ιδέες γύρω από το τρομερό εγώ, καθώς και η εκπόνηση σχεδίων για την εξολόθρευσή του αποτε­λούν από μόνα τους ένα είδος «αυνανισμού του εγώ». Γιατί να μην το λάβουμε υπ'όψη μας, έτσι απλά και φυσικά, προσπαθώντας να το αξιοποιήσουμε κάνοντας κάτι καλό για τον κόσμο; Διαλογιζόμενοι πάνω στο φόβο και στην ενοχή, το διογκώνουμε σε παράλογο βαθμό. 

Ας μεταχειριστούμε, λοιπόν, το εγώ μας όπως μεταχειριζόμαστε και τον καιρό, και ας συνεχίσουμε τις δουλειές μας ως θεϊκά όντα, απορροφημένοι από το θαύμα της ίδιας της ζωής.





Margot Anand
Η Τέχνη της Καθημερινής Έκστασης

Όταν συναντήσεις έναν μεταξωτό άνθρωπο μην τον υποτιμήσεις.....!!!!!!

Υπάρχουν κι αυτοί οι άνθρωποι, οι μεταξωτοί…
Γεννήθηκαν με μεταξωτά συναισθήματα και έχουν την "Γνώση" από τα γεννοφάσκια τους. Μερικοί από αυτούς την διατήρησαν μέσα στο χρόνο. Άλλοι πάλι την έχασαν στο πέρασμα του και χρειάστηκε να βαδίσουν πολλές μέρες στα μονοπάτια της σκληρότητας και του εγωισμού, να δώσουν και να πάρουν πολύ πόνο, να πληρώσουν με κρυφά ματωμένα δάκρυα το τίμημα της λήθης μέχρι να ξανακερδίσουν την μεταξένια σκέψη τους.

Όταν βρεις έναν τέτοιον άνθρωπο μην τον υποτιμήσεις. Το ότι είναι ευαίσθητος δεν σημαίνει ότι είναι χαζός. Κατανοεί πολύ περισσότερα από αυτά που αντιλαμβάνεσαι εσύ για τη ζωή.

Έναν τέτοιον άνθρωπο δεν μπορείς να τον κοροϊδέψεις. Βλέπει πίσω από την εικόνα σου… τις ανάγκες σου, τους φόβους σου, τις κρυμμένες επιθυμίες σου….

Ακούει αυτά που δεν λες… Μιλά με τις σιωπές σου… Αφουγκράζεται το τραγούδι της καρδιάς σου και σου αφήνει χώρο. Έναν χώρο που δεν τον αφήνεις ούτε εσύ ο ίδιος στον εαυτό σου. 

Κι όταν εσύ την δύναμη του την ερμηνεύεις σαν αδυναμία και γελάς μαζί του, όταν χλευάζεις την ευαισθησία του, την απαλότητα του, εκείνος δακρύζει… 

Όχι γιατί πληγώνεται ο εγωισμός του ή θίγεται η αξιοπρέπεια του (όλα αυτά έτσι κι αλλιώς τα έχει ξεπεράσει προ πολλού) αλλά γιατί πονά η καρδιά του που βλέπει ότι κλείνεις τα αυτιά σου στα ψιθυρίσματα της ψυχής σου και αντιστέκεσαι στον ίδιο σου τον εαυτό και στην αλήθεια που έχεις μέσα σου. 

Και χωρίς κανέναν ενδοιασμό ανοίγει την αγκαλιά του μεταξωτά... Και σε αγκαλιάζει… είτε το καταλαβαίνεις είτε όχι γιατί το άγγιγμα του μεταξωτού ανθρώπου δεν γίνεται με τα χέρια αλλά με την καρδιά. 

Και σταδιακά, χωρίς να το καταλάβεις κάτι μέσα σου σπάει. Κάτι αλλάζει και περνά φευγαλέα από το μυαλό σου η σκέψη μήπως δεν του φέρομαι καλά; Μήπως κάτι δεν κάνω καλά; Δεν τολμάς να το ξεστομίσεις και συνεχίζεις για λίγο καιρό ακόμα την προηγούμενη συμπεριφορά σου μέχρι που νιώθεις ότι δεν μπορείς άλλο. Κάτι έχει συμβεί που δεν μπορείς να το ερμηνεύσεις. 

Κι ο μεταξωτός άνθρωπος χαμογελά και σε αγκαλιάζει ξανά. 
Κι εσύ αρχίζεις κάτι να αισθάνεσαι. Το μεταξωτό του χάδι έχει αρχίσει να λιώνει την πανοπλία σου… Έχει αρχίσει να πλησιάζει την καρδιά σου. 

Αρχίζεις να αποζητάς την παρέα του… ακούς πια καθαρά τα λόγια του… δεν έχει σημασία αν τα καταλαβαίνεις όλα, ξέρεις ότι μέσα τους κρύβουν αλήθειες… και αρχίζεις να εμβαθύνσεις στο νόημα της ζωής, της αγάπης…

Μερικές φορές επιστρέφει η αντίσταση σου. Τόση αλλαγή μαζεμένη δεν την αντέχεις.Ξαναγυρνάς στις παλιές συμπεριφορές, στις παλιές συναναστροφές… Όμως νιώθεις κενό… 

Αποζητάς τη μεταξωτή συντροφιά, την μεταξωτή αγκαλιά… όλα σου φαίνονται ρηχά και άλλοτε ξαναγυρνάς στον μεταξωτό άνθρωπο που σε αφύπνισε άλλοτε βρίσκεις κάποιον άλλον για να σε ταξιδέψει στη Ζωή μέσα από το μονοπάτι της καρδιάς…

Κι τότε εκείνος, ο πρώτος μεταξωτός άνθρωπος χαμογελά πλατιά γιατί σε νιώθει… Οι καρδιές όταν δεν κλείνονται από τείχη και πανοπλίες δεν έχουν απόσταση μεταξύ τους όσο μακριά κι αν βρίσκονται. Σε αντίθεση με τα μυαλά που μπορεί να απέχουν λίγα χιλιοστά και ταυτόχρονα να βρίσκονται σε άλλα σύμπαντα. 

Έτσι συμβαίνει με τους μεταξωτούς ανθρώπους. Γκρεμίζουν τείχη με την ευαισθησία τους, λιώνουν πανοπλίες με την απαλότητά τους, σε κάνουν να ενθυμηθείς την εσωτερική σου αλήθεια με την αθωότητά τους κι όλα αυτά χωρίς κόπο, χωρίς τρόπο, απλά με το να είναι μεταξωτοί…

Νιώθω βαθιά ευγνωμοσύνη γι’ αυτήν την μεταξένια απαλότητα που άγγιξε και την δική μου καρδιά και με έβαλε στο δρόμο της ψυχής μου…





despoina palamari 

Τι σημασία έχει αν είσαι μάνα της κοιλιάς ή μάνα της καρδιάς. Η μάνα είναι πάντα μάνα.....!!!!!

Εκείνη την ιερή στιγμή της γέννησης όπου δεν υπάρχει διαχωρισμός… που όλα είναι ένα… ίδια λαχτάρα, ίδια αγωνία, ίδια καρδιοχτύπια…

Εκείνη την ιερή στιγμή της γέννησης όπου δυο σώματα κινούνται σαν ένα, δυο καρδιές χτυπάνε σαν μία, δυο ψυχές ετοιμάζονται να βρεθούν η μια μέσα στην αγκαλιά της άλλης για να γίνουν πάλι ένα σε ένα διαφορετικό “σύμπαν”…

Εκείνη την ιερή στιγμή της γέννησης που γεμίζεις θεό… γεννάς θεό… αναπνέεις θεό… 

Ιερότητα… Πληρότητα… Ευγνωμοσύνη… 

Ευλογημένες όσες γυναίκες έχουν βιώσει αυτή την ιερή στιγμή. Και διπλά ευλογημένες όσες αποφασίζουν συνειδητά να γίνουν μητέρες και αγκαλιάζουν ένα παιδί στερημένο από αγάπη, φροντίδα, στοργή…

Ένα παιδί που έχει διαφορετικό αίμα, διαφορετικό D.N.A μα ίδια ποιότητα ψυχής… 

Που μπορεί να μην βγήκε από την κοιλιά τους μα είναι λες και ήταν από πάντα κομμάτι της καρδιάς τους…

Τι σημασία έχει άλλωστε, με τον ίδιο τρόπο ανοίγει η καρδιά τους όταν τα βλέπουν να γελάνε, να περπατάνε, να ανοίγουν τα χεράκια τους φωνάζοντας μαμά…

Με τον ίδιο τρόπο ιδρώνουν στον πυρετό τους, πονάνε στο κλάμα τους, ματώνουν στα χτυπήματα τους… 

Και δεν έχει καμιά σημασία αν είσαι μάνα της κοιλιάς ή μάνα της καρδιάς…

Η μάνα είναι πάντα μάνα…

Εκείνη την ιερή στιγμή της γέννησης… 

Η ιστορία που ακολουθεί είναι μια βιωματική εμπειρία από συνεδρία μου στην Νεο-κρανιοιερή θεραπεία όπου ξαναβίωσα τη γέννησή μου. 

Την αφιερώνω με πολύ αγάπη στην δική μου μαμά και στα παιδιά μου, με ευγνωμοσύνη για όλες εκείνες τις "θεϊκές" στιγμές που έζησα μαζί τους, άλλα και σε όλες τις "μανούλες" του κόσμου...

Ήταν σκοτάδι παντού. Δεν μπορούσα να διακρίνω τίποτα. Όμως δεν μου προκαλούσε δυσαρέσκεια ούτε με φόβιζε η κατάσταση αυτή. Κάποια στιγμή μια διάφανη σφαίρα άρχισε να κινείται σ΄ αυτόν τον μαύρο χώρο. Ενθουσιάστηκα βλεποντας την και την παρατηρούσα καθώς κινιόταν όμορφα και αρμονικά. 

Άρχισε να με πλησιάζει...
Ξαφνικά η σφαίρα μπήκε μέσα μου, στην κοιλιά μου, δεξιά. Αγγίζοντας τη, την αισθανόμουν. 'Ύστερα από λίγο μετατοπίστηκε κι άρχισε ανεβαίνει προς τα πάνω. Μεγάλωσε και με εγκλώβισε μέσα της. Κινιόμουν μέσα αυτήν και ένιωθα το σώμα μου χαλαρό. Η σφαίρα άρχισε να κινείται στο χώρο παρασύροντάς με, αλλά αυτό με έναν περίεργο τρόπο μου άρεσε και με συγκινούσε.

Σιγά-σιγά γέμισε με νερό. Τελείως διαφορετική αίσθηση. Δεν με ενοχλούσε το νερό. Αντίθετα με βοηθούσε στην κίνηση και μου έδινε ηρεμία. Το σώμα μου άρχισε να μεγαλώνει και απέκτησα κινητικότητα στα χέρια και τα πόδια. Έπαιζα με το νερό και γελούσα. Ήμουν ευτυχισμένη!

Το σώμα μου μεγάλωσε κι άλλο. Δεν είχα πολύ χώρο πια. Δεν μου πολυάρεσε αυτό. Άρχισα να διαμαρτύρομαι. Η σφαίρα δεν καταλάβαινε. Με πίεζε ώστε να βγω έξω…

«Δεν θέλω, φώναξα. Δεν μου αρέσει το άγνωστο. Είμαι μια χαρά εδώ. Το νερό είναι ζεστό και η φωνή της γλυκιά. Τραγουδάει και με κάνει να χαίρομαι! Τακ,τακ,τακ το ακούω και γαληνεύω».

Η σφαίρα άρχισε να με πιέζει περισσότερο. Κάτι με έσπρωχνε αλλά δεν ήξερα τι. Σιγά-σιγά αισθάνθηκα ότι μετακινιόμουν προς τα έξω. Δεν μου άρεσε. Δεν ήθελα!

Εκείνη φώναζε, έκλαιγε, πονούσε. Το ένιωθα ότι πονούσε.

«'Όχι, όχι μην κλαις, δεν θέλω να πονάς, της είπα. Δεν το κάνω εγώ. Εγώ θέλω να είσαι χαρούμενη και να μου τραγουδάς. Δεν θέλω να σε πονάω. Δεν θέλω όμως ούτε να βγω έξω. Θα μείνω εδώ, το αποφάσισα».

Κάτι άλλαξε τότε. Δεν είχα καθόλου χώρο πια. Εκείνη την στιγμή κατάλαβα ότι δεν εξαρτιόταν από μένα. Έτσι είναι η ροή της ζωής. Αφέθηκα προς την έξοδο. Γλίστρησα όμορφα και απαλά. 

Ξαφνικά συνάντησα εμπόδιο. Δεν ήμουν μέσα στο νερό αλλά δεν μπορούσα και να οδηγηθώ στον έξω κόσμο. Αχ! τι πόνος! το κεφάλι μου... Πονούσα φριχτά...

«Όχι! Δεν θα σας περάσει παλιόχερα. Εγώ θα βγω. Θα βγω φώναξα με όλο μου το είναι. Θα ζήσω!» 

Βρέθηκα έξω. Η πίεση σταμάτησε. Για λίγα δευτερόλεπτα δεν ανέπνεα ξαφνιασμένη. Μετά ήρθε η αναπνοή.

«Περίεργο αναπνέω χωρίς νερό σκέφτηκα. Μμ! περίεργη και όμορφη αίσθηση. Ωραία, εδώ θα μείνω, είναι καλά!»

Δυο χέρια άρχισαν να με τραβάνε.

«Που με πάτε, που με πάτε παλιόχερα δεν σας θέλω φώναξα με δύναμη. Αφήστε με εδώ! Αφήστε με σας λέω!

Νερό, συνάντησα πάλι νερό. Ευτυχώς, γνώριμο έδαφος. Το σώμα μου έπλεε. Το κεφάλι μου ήταν έξω στον αέρα αλλά αυτό δεν μ' ενοχλούσε πια. Αντίθετα μου άρεσε. 

«Ωραία, εδώ θα μείνω ξανασκέφτηκα.»

«Ωχ! αυτή με τ' άσπρα έρχεται πάλι. Τι θέλεις; Μην έρχεσαι, της είπα δυνατά. Δεν θέλω να με πιάσεις ασχημομούρα. Δεν θέλω να με πάρεις από εδώ!»

Δεν με άκουγε. «Άκουσε με! της φώναζα, δεν θέλω να φύγω.»

Εκείνη τίποτα. Με έπιασε και με μετέφερε. Χτυπιόμουν. Κουνούσα μ’ όλη μου την δύναμη τα χέρια και τα πόδια. Τίποτα.

Τακ! Τακ! Τακ! Γνώριμο. Ήταν εκείνης. 

Ήμουν πάνω σε κείνη, όχι μέσα της πια. Πάνω της. 

Με άγγιζε και ένιωθα τη χαρά της. Μου άρεσε πολύ. Εκεί υπήρχε ασφάλεια.

«Μην αφήσεις να με πάρει πάλι αυτή, της είπα παραπονιάρικα.» 

Εκείνη με χάιδεψε τρυφερά…

Γαλήνη. Γαλήνη μέσα μου και ηρεμία. 

Εκεί θα έμενα λοιπόν. Εκεί που μου άρεσε πραγματικά. Στην αγκαλιά της μανούλας μου! Έκλεισα τα μάτια και κοιμήθηκα ήρεμη και ευτυχισμένη.

Αυτή ξέρει και εγώ αφήνομαι!





despoina palamari

Τα μάτια σου σε κοιτάνε ή σε αποφεύγουν ;

H αγάπη είναι σαν τον κύκλο της βροχής!
Τα μάτια σου σε κοιτάνε ή σε αποφεύγουν; Κοιτάνε με απάθεια την αντανάκλαση του χρόνου ή ζαρώνουν στη σκέψη της απώλειας; Το ξηραμένο στόμα σου είναι έτοιμο να βομβαρδίσει τη σιωπή με δικαιολογίες για τα αδικήματα σου ή σε κοιτά ειρωνικά και σε περιγελά για ό,τι προκάλεσες στη ζωή σου; 

Μετά από αυτήν τη δοκιμή ελπίζω να κατάλαβες ότι ούτε εσύ δεν γνωρίζεις ποιος πραγματικά είσαι. Πόσο μάλλον να σε γνωρίζουν οι άλλοι!

Είσαι μόνος τώρα, πώς σου φαίνεται; 
Tι είναι χειρότερο, να είσαι μόνος σε ένα μισοφωτισμένο δωμάτιο χωρίς παράθυρα και με μια ξύλινη μισοσπασμένη καρέκλα όπου περιμένεις αυτό που δεν ξέρεις τι μπορεί να είναι ή να περιμένεις να περάσεις τη διάβαση σε μια λεωφόρο το μεσημέρι, την ώρα που ο κόσμος σχολάει από την δουλειά του και γύρω σου γίνεται χαμός, ο ήλιος σε χτυπά κατακόρυφα ενώ συνέχεια ανάβει το φανάρι για να περάσεις απέναντι αλλά εσύ μένεις κολλημένος εκεί, στην άκρη του πεζοδρομίου, σαν να έχουν κολλήσει τα πόδια σου στο πάτωμα; 

Όλοι oι άλλοι γύρω περνούν δίπλα σου αδιάφοροι και ενώ εσύ ζητάς απεγνωσμένα βοήθεια κυριευμένος από πανικό απλώς σε προσπερνούν σαν να μην υπάρχεις, σαν να μην είσαι εκεί, σε σκουντούν και σε πατούν αλλά κάνεις δε γυρίζει καν να κοιτάξει το εμπόδιο στο οποίο σκόνταψε. Πως νιώθεις, σαν γίγαντας σε μια χώρα νάνων ή σαν νάνος σε μια χώρα γιγάντων; 

Αυτή είναι η πραγματική μοναξιά, να είσαι στο πλήθος και η μοναξιά σου να πληθαίνει.

Μα εσύ ψάχνεις άλλους ανθρώπους για να κάνεις παρέα και να ξεφύγεις από τη μοναξιά σου. Οι άλλοι! τι ειρωνεία, καλοί και αυτοί...! Αντί να κοιτάξουν πρώτα να βελτιωθούν και να γνωρίσουν τον άγνωστο εαυτό τους που ούτε πως μοιάζουν δεν Ξέρουν και ούτε καν τις ατέλειες τους δεν αναγνωρίζουν, προσπαθούν να σου πουν ποιος είσαι και να σου πουν τα ελαττώματά σου αμέσως μόλις τους πλησιάσεις. 

Αν γνώριζαν τον εαυτό τους θα τους άρεσε ή θα ήθελαν να δραπετεύσουν για να γλιτώσουν; 

Ολόκληρα βιβλία έχουν γραφτεί για την ψυχή του ανθρώπου. Η ανάγκη για τη γνώση του «Είναι» και του «Εγώ», του «Συνειδητού» και του «Ασυνείδητου» γέννησε επιστήμες που μελετούν και αναζητούν την κρυφή γνώση που κρύβεται μέσα μας. Ψάχνουν αυτό που μας κάνει μοναδικούς και ξεχωριστούς σε σχέση με τα έξι δισεκατομμύρια άλλων ομοίων μας που υπάρχουν στον ετοιμοθάνατο από εμάς πλανήτη Γη. 

Προσπαθούν να μας γιατρέψουν από τη μιζέρια μας και την κακία μας με χημικά παρασκευάσματα, να μας γλιτώσουν από την κατάθλιψη με μερικά σιρόπια, να μας κάνουν καλύτερους ανθρώπους, αφού δεν μπορούμε μόνοι μας να γίνουμε, με μικροσκοπικά χαπάκια.

Πόσοι όμως ασχολήθηκαν με το να μας μάθουν να αγαπάμε τον διπλανό μας; Ποιος μας είπε ότι αν αγαπήσουμε τον διπλανό μας, στο πρόσωπό του θα αγαπήσουμε και το δικό μας; Και ότι αν του χαμογελάσουμε από αγάπη, η αγάπη αυτή θα αγαπήσει την ψυχή μας; 

Η αγάπη είναι σαν τον κύκλο της βροχής. Βρέχει, ποτίζεται η Γη, ανθίζουν τα λουλούδια και φαίνεται η ομορφιά του κόσμου από τα τρελά χρώματα και τα υπέροχα αρώματα. 

Εξατμίζεται η βροχή και το νερό και οι σταγόνες της γίνονται σύννεφα τα οποία θα ποτίσουν μιαν άλλη πεδιάδα ώστε να φανεί παντού το μεγαλείο της φύσης και το θαύμα της αγάπης να μυρίσει κάπου αλλού. Από εμάς εξαρτάται να αγαπήσουμε τον εαυτό μιας, από μας εξαρτάται να γνωρίσουμε την ευτυχία μας. 

Από εμένα εξαρτάται να σε αγαπήσω. Και αφού θα σε αγαπάω γιατί να μείνω μόνος; Αφού έχω εσένα! Καταλαβαίνεις τη δύναμη της αγάπης; 

Δίνε μου κουράγιο να μπορώ να σε βοηθώ να μου δίνεις δύναμη ώστε να σε αγαπώ και από αυτήν την αγάπη να καταφέρνω να σου δίνω κουράγιο να μπορείς να με βοηθάς και να σου δίνω δύναμη να με αγαπάς. 
Κάπως σαν τον κύκλο της βροχής!





Ανώνυμος Ξένος
“διόρθωση”