Τρίτη, 12 Μαΐου 2015

Να σε ακούς, από τον Carl Rogers....!!!!!!!!

               
«Είμαι πολύ πιο ευχαριστημένος με το να είμαι απλά ο εαυτός μου και να αφήνω και τους άλλους να κάνουν το ίδιο» Ο διάσημος ψυχαναλυτής προσπαθεί να αποτυπώσει την οδύνη αλλά και την ελπίδα, το άγχος αλλά και τη θεραπεία, βλέποντάς τα από τη θέση του θεραπευτή και γράφει ένα κείμενο αφιερωμένο στην αποδοχή του εαυτού μας.

«ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, ΚΑΘΕΝΑΣ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ ένα νησί και μπορεί να χτίσει γέφυρες με άλλα νησιά μόνο εάν, αρχικά, είναι διατεθειμένος να είναι ο εαυτός του και του επιτρέπεται να είναι ο εαυτός του «Το γίγνεσθαι του προσώπου».

ΘΕΩΡΩ ΛΟΙΠΟΝ ΠΩΣ ΟΤΑΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΔΕΧΤΩ έναν άλλον άνθρωπο, πράγμα που σημαίνει να δεχτώ τα συναισθήματα, τις στάσεις και τα πιστεύω του ως ένα αληθινό και ζωτικό κομμάτι του εαυτού του, τότε τον βοηθάω να γίνει «πρόσωπο», κι αυτό έχει μεγάλη αξία.

ΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΔΙΔΑΓΜΑ ΙΣΩΣ ΕΙΝΑΙ ΔΥΣΚΟΛΟ ΝΑ ΤΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΩ. Είναι το ακόλουθο : Όσο περισσότερο ανοιχτός είμαι στις δικές μου πραγματικότητες και σε αυτές των άλλων ανθρώπων, τόσο λιγότερο εύχομαι να προλάβω «να διορθώσω τα πράγματα».

ΟΣΟ ΠΡΟΣΠΑΘΩ ΝΑ ΑΚΟΥΩ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΜΠΕΙΡΙΑ που συντελείται μέσα μου, κι όσο προσπαθώ να επεκτείνω μια τέτοια στάση και στους άλλους, τόσο περισσότερο σεβασμό νιώθω για την περίπλοκη διαδικασία της ζωής.

ΕΤΣΙ ΤΕΙΝΩ ΟΛΟ ΚΑΙ ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΝΑ ΠΡΟΣΠΑΘΩ ΝΑ ΔΙΟΡΘΩΣΩ τα πράγματα, να βάζω στόχους, να διαπλάθω τους ανθρώπους, να τους χειρίζομαι και να τους ωθώ στις κατευθύνσεις που θέλω.

ΕΙΜΑΙ ΠΟΛΥ ΠΙΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΜΕΝΟΣ ΜΕ ΤΟ ΝΑ ΕΙΜΑΙ απλά ο εαυτός μου και να αφήνω και τους άλλους να κάνουν το ίδιο.

ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ ΠΩΣ ΙΣΩΣ ΑΚΟΥΓΕΤΑΙ κάπως περίεργο, σχεδόν σαν ανατολίτικη άποψη.

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ, ΑΝ ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ να κάνουμε πράγματα στους ανθρώπους;

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ, ΑΝ ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ να τους διδάξουμε τα πράγματα που εμείς νομίζουμε πως πρέπει να μάθουν;

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ, ΑΝ ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ να τους κάνουμε να σκέφτονται και να νιώθουν όπως εμείς; ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΝΑ ΥΙΟΘΕΤΗΣΕΙ μια τόσο ανενεργή άποψη σαν αυτή που εκφράζω;

ΚΙ ΟΜΩΣ, ΤΟ ΠΑΡΑΔΟΞΟ ΤΗΣ ΕΜΠΕΙΡΙΑΣ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ πως όσο περισσότερο είμαι διατεθειμένος να είμαι απλά ο εαυτός μου, μέσα σε όλη την περιπλοκότητα της ζωής, κι όσο περισσότερο είμαι διατεθειμένος να κατανοήσω και να αποδεχτώ τις πραγματικότητες σ? εμένα και στους άλλους, τόσο περισσότερο συντελείται η αλλαγή.

ΤΟ ΑΚΟΜΗ ΠΙΟ ΠΑΡΑΔΟΞΟ ΕΙΝΑΙ ΠΩΣ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΜΑΣ, στο βαθμό που είναι πρόθυμος να είναι ο εαυτός του, ανακαλύπτει πως δεν αλλάζει μόνο αυτός, αλλά και αυτοί με τους οποίους συνδέεται. Πρόκειται για ένα πολύ ζωντανό κομμάτι της εμπειρίας μου κι ένα από τα πιο ουσιαστικά πράγματα που νομίζω πως έχω μάθει στην προσωπική και επαγγελματική μου ζωή».

Απόσπασμα από το βιβλίο του Carl Rogers, «Το γίγνεσθαι του προσώπου», εκδόσεις Ερευνητές.
Ο Carl Rogers (1902-1987), διάσημος Αμερικανός καθηγητής, ψυχοθεραπευτής και συγγραφέας, θεωρείται εκπρόσωπος της ανθρωπιστικής σχολής, της τρίτης μεγάλης σχολής στην ψυχολογία (μαζί με τον Freud και τους συμπεριφοριστές).

Είναι θεμελιωτής της φαινομενολογικής θεώρησης της ψυχολογίας και συνιδρυτής (μαζί με τον Maslow) της ανθρωπιστικής ψυχολογίας. Πρωτοπόρος στον διαχωρισμό της ψυχοθεραπευτικής και συμβουλευτικής εργασίας από την ψυχανάλυση, συγκρότησε και παρουσίασε ψυχοθεραπεία και συμβουλευτική, η οποία προκάλεσε σημαντικές ρήξεις και ανατροπές στο θεραπευτικό κατεστημένο.

Η προσωπικότητά του, η αυστηρότητα της επιστημονικής του έρευνας αλλά και η συγγραφή 16 ιδιαίτερα πρωτότυπων βιβλίων και 200 και πλέον επιστημονικών άρθρων δικαιολογούν τη σημαντική επιρροή του στον χώρο της ψυχολογίας. Κατά τη διάρκεια της ζωής του ο Rogers εκλέχθηκε σε σημαντικές θέσεις και τιμήθηκε με πολλά βραβεία και διακρίσεις





Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου