Σάββατο, 6 Δεκεμβρίου 2014

12 βήματα που θα σε γεμίσουν ενέργεια όταν είσαι στις πιο αδύναμες στιγμές σου.....!!!!!!

1. Απέφυγε τους αρνητικούς ανθρώπους
Το να κάνεις τακτική παρέα μαζί τους και να θέλεις να πετύχεις τους στόχους σου, είναι σαν να σε πυροβολείς στο πόδι και μετά να θέλεις να πας για τρέξιμο. Η κακή ενέργεια είναι κολλητική.

Το έχεις παρατηρήσει; Οι συνήθειες, οι αξίες και οι πεποιθήσεις εκείνων με τους οποίους κάνουμε παρέα πιο συχνά, είναι μεταδοτικές, όπως αναφέρει ο Robin Sharma ένας από τους μεγαλύτερους Leadership Coaches παγκοσμίως

2. Μην περιμένεις να γίνεις τέλειος. Ξεκινά τώρα!
Tι είναι αυτό που μπορείς να κάνεις σήμερα, το οποίο είναι λίγο παραπάνω από ό, τι έκανες εχθές; Βάλε μικρά βήματα ανάπτυξης. Γράψτα σε μια λίστα. Στο τέλος της ημέρας διάβασε τα πολλά μικρά που ολοκλήρωσες. Σιγά σιγά θα κάνουν ένα μεγάλο. Και θα σου δώσουν μεγαλύτερη ηρεμία και αυτοεκτίμηση.

3. Ψάξε και βρες εκείνους που είναι το ίδιο δραστήριοι όπως και εσύ
Ή και περισσότερο. Η παρέα με ανθρώπους που έχουν ήδη καταφέρει αυτό που θέλεις θα σου δώσει μια μεγαλύτερη ώθηση, καθώς επίσης θα σε πείσει ότι αυτό που επιθυμείς να γίνει… γίνεται!

4. Βάλε στόχους αλλά κράτησε την ευελιξία σου
Το να βάλεις στόχο θα σου δώσει καλή διάθεση (η σωστή στοχοθεσία βοηθάει στην έκκριση ντοπαμίνης και ενδορφίνης – των νευροδιαβιβαστών της καλής ενέργειας, όπως αναφέρει στο βιβλίο του «Νικήστε τους φόβους σας» ο νευροεπιστήμονας Σρι Πιλέυ ). Στη συνέχεια όμως, κράτα ένα στρατηγικό σχέδιο επίτευξης του στόχου σου, έτσι ώστε να ξέρεις πότε είναι ασφαλές να συνεχίσεις και πότε θα ήταν έξυπνο να αλλάξεις πλεύση και να επενδύσεις το χρόνο σου αλλού για να πάρεις το αποτέλεσμα που επιθυμείς. Πάντα με στρατηγική!

5. Πράξε προς έναν ανώτερο σκοπό
Σύμφωνα με τις πιο σύγχρονες έρευνες της ψυχολογίας, το να εργαζόμαστε για κάτι το οποίο δεν περιορίζεται μόνο στο ατομικό μας συμφέρον, είναι πηγή ευτυχίας. Ο εθελοντισμός αλλά και η βοήθεια σε εκείνους που μας χρειάζονται είναι πηγές καλής διάθεσης και ψυχικής ευφορίας. Όταν βοηθάς τους άλλους, στην ουσία βοηθάς τον εαυτό σου.

6. Ανέλαβε την ευθύνη των πράξεων σου
Αν κατηγορείς την τύχη, τους άλλους, τη μοίρα, τους γονείς σου ή τον εργοδότη σου για τις δυσκολίες που σου συμβαίνουν, στην ουσία επιτρέπεις στον εαυτό σου να πάρει το ρόλο του θύματος και δίνεις στον άλλον το ρόλο του θύτη. Είναι σαν να του ανακοινώνεις ότι έχει μερικό ή και περισσότερο έλεγχο της ζωής σου!

Αυτό είναι μια από τις τοξικές πρακτικές σκέψης όπως αναφέρει στο βιβλίο του “Super Brain” ο Deepak Chopra. Ζήτα βοήθεια για να δεις που είναι η περιοχή στην οποία μπορείς να δράσεις διαφορετικά και να απελευθερωθείς από αυτή την πρακτική. Το Life Coaching μπορεί να σε βοηθήσει σε αυτό.

7. Ξεπέρνα τα όρια σου λίγο λίγο καθημερινά
Αυτό θα κάνει θαύματα στην αυτοεκτίμησή σου! Αν κάνεις αυτό που πάντα έκανες, θα πάρεις αυτό που πάντα έπαιρνες…

8. Κράτησε σε καλή κατάσταση το μυαλό σου
Εκπαιδεύσου σε έναν θετικό τρόπο σκέψης. Υπάρχουν πλέον πληθώρα μεθόδων οι οποίες μπορούν να σε βοηθήσουν να μάθεις να έχεις μεγαλύτερο έλεγχο του τι σκέψη θα λάβει χώρο μέσα στο περιβάλλον του μυαλού σου. Το Life Coaching με NLP (Neurolinguistic Programming) στοχεύει ακριβώς εκεί. Με στοχευμένες ασκήσεις αλλάζουν οι νευροσυσχετισμοί και χτίζεται σταδιακά ένας νέος τρόπος σκέψης, πιο υγιής και πιο ικανός να μας βοηθήσει να πραγματοποιήσουμε τα όνειρά μας.

9. Μην παίρνεις την επιτυχία για αυτά που ήδη κατάκτησες πολύ στα σοβαρά
Σου αξίζει ένα μεγάλο μπράβο, αλλά μη σταματάς τώρα. Μπορεί να χάσεις τα δώρα της αν την πάρεις ως δεδομένη.

10. Σκέψου πριν μιλήσεις. Και σκέψου και πάλι
Οι λέξεις που χρησιμοποιούμε μπορούν να μας ενεργοποιήσουν ή να μας αδειάσουν από ενέργεια. Δοκίμασε να μιλάς συνεχώς αρνητικά για μισή ώρα. Για τις δυσκολίες, για τους άλλους ή και για εσένα. Παρατήρησε την αλλαγή στα επίπεδα ενέργειάς σου. Τώρα δοκίμασε να μιλάς για μια ιδέα, για ένα ιδανικό ή για κάποιον τον οποίο θαυμάζεις πραγματικά. Να μιλάς για κάτι για το οποίο νιώθεις ευγνωμοσύνη. 

 Βγάλε το συμπέρασμα, από την επίδραση των λέξεων στην ίδια τη σύσταση της χημείας στο σώμα σου. Στο βιβλίο «Τα μυστικά μηνύματα του νερού» ο Μασάρου Εμότο αναφέρει ότι εκπέμπουμε στην ψηλότερη συχνότητα όταν βρισκόμαστε στην κατάσταση ευγνωμοσύνης. Από την άλλη, ο θυμός, ο φόβος και το άγχος μπορούν να ρίξουν την ενέργεια που εκπέμπουμε στα χαμηλότερα επίπεδα. Και να επηρεάσουν ανάλογα τη ζωή μας!

11. Τίμησε τις αποτυχίες σου
Τα πιο σημαντικά μαθήματα στη ζωή σου ήρθαν από αυτά που δεν κατάφερες. Κάνε αξιολόγηση του τι δούλεψε, τι δεν δούλεψε, τι μπορείς να πάρεις σαν γνώση από αυτή την εμπειρία και συνέχισε. Στον επόμενο, ακόμα πιο υπέροχο στόχο σου!

12. Απέφυγε τους χαμηλούς στόχους
Δεν μπορούν να σε ενεργοποιήσουν αρκετά, καθώς δεν υπόσχονται μεγάλα οφέλη. Έτσι, το πιθανότερο είναι ότι δε θα καταφέρεις ούτε αυτούς. Αυτό θα μειώσει την αυτοεκτίμησή σου… και θυμάσαι; Τη χρειαζόμαστε. Για τα μεγάλα και τα σπουδαία που επιθυμείς βαθιά μέσα σου! Τα ξέχασες;





Παρασκευή, 5 Δεκεμβρίου 2014

Πως ο Άγιος Νικόλαος έγινε προστάτης των ναυτικών.....!!!!!!


Θεωρείται προστάτης των ναυτικών σε όλο τον κόσμο και δεν είναι τυχαίο. Κάποτε αποφάσισε να ταξιδέψει με πλοίο στους Άγιους Τόπους, για να προσκυνήσει. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού ξέσπασε θαλασσοταραχή, με αποτέλεσμα πλήρωμα και επιβάτες να πανικοβληθούν. Ο Άγιος όμως δεν έχασε την πίστη του, προσευχήθηκε στον Θεό και η θάλασσα ηρέμησε. Ο μύθος λέει ότι ένας ναυτικός γλίστρησε, έπεσε από το κατάρτι και σκοτώθηκε. 

Όμως ο Νικόλαος προσευχήθηκε θερμά και ο ναυτικός αναστήθηκε. Ο Άγιος Νικόλαος γεννήθηκε το 270 μ.Χ. στα Πάταρα της Λυκίας, από πλούσια οικογένεια. Μεγάλωσε με επιμελημένη μόρφωση και με πίστη στα Θεία. Από πολύ μικρός έμεινε ορφανός και με μεγάλη περιουσία στα χέρια. 

Αφιερώθηκε στον Θεό και βοήθησε πολλούς φτωχούς και αδύνατους, για την προστασία των οποίων έδωσε μεγάλους αγώνες, ενώ ίδρυσε πολλά νοσοκομεία και φιλανθρωπικά ιδρύματα. Όταν επέστρεψε από τα Ιεροσόλυμα, χειροτονήθηκε ιερέας και αφιερώθηκε στον ασκητικό βίο. 

Έγινε ηγούμενος στη Μονή Σιών στα Μύρα της Λυκίας 
και όταν απεβίωσε ο τότε Αρχιεπίσκοπος, οι επίσκοποι, δια θεϊκής αποκαλύψεως, αναγόρευσαν τον Νικόλαο σε Αρχιεπίσκοπο. Εμψύχωνε τους διωκόμενους, από τους Ρωμαίους, Χριστιανούς και αυτό του κόστισε την εξορία του και την υποβολή του σε βασανιστήρια, κατά την περίοδο των διώξεων από τον Διοκλητιανό. 

Όταν όμως ανέβηκε στον αυτοκρατορικό θρόνο ο Μέγας Κωνσταντίνος, ο Νικόλαος αποφυλακίστηκε, επέστρεψε στη θέση του Αρχιεπισκόπου και σύμφωνα με την παράδοση, βοήθησε πολύ κόσμο, αφού είχε το χάρισμα της θαυματουργίας. Ο Άγιος Νικόλαος αποδήμησε στις 6 Δεκεμβρίου του 343 μ.Χ. και μετά την κοίμησή του ονομάστηκε «μυροβλήτης». 

Το 1087 κάποιοι ναύτες αφαίρεσαν τα λείψανά του από τα Μύρα της Λυκίας και τα μετέφεραν στο Μπάρι της Ιταλίας. Τοποθετήθηκαν στον Ναό του Αγίου Στεφάνου, όπου -σύμφωνα με τον θρύλο - κατά τη διάρκεια της θείας λειτουργίας, τα ιερά λείψανα άρχισαν να αναβλύζουν τόσο μύρο, που οι πιστοί το συνέλεγαν σε δοχεία, για να το χρησιμοποιήσουν για θεραπεία σε διάφορες ασθένειες.... 




Ονειρεύομαι = Ζω...!! Μάθε πώς να ζεις τα όνειρά σου.....!!!!!!!!!

Το όνειρο είναι η πιο ζωντανή και αληθινή αίσθηση της πραγματικότητας. Μόνο όσοι δεν αναπνέουν, σταματούν να ονειρεύονται. Σας δίνω λοιπόν κάποια ερεθίσματα για να συνεχίσετε την πιο σοβαρή πράξη της ζωής σας!

1. Το μεγαλύτερο δώρο που μπορείς να λάβεις ή να δώσεις στον εαυτό σου είναι να τιμήσεις το εσωτερικό σου κάλεσμα. Για αυτό γεννήθηκες! Με αυτόν τον τρόπο θα παραμείνεις αληθινά ζωντανός.

2. Χρειάζεται να φωνάζεις το όνειρό σου, δυνατά!

3. Το μυστικό για να κάνεις κάτι να συμβεί στη ζωή σου, είναι :

· πρώτα από όλα η δυνατή επιθυμία να το κάνεις να δουλέψει.

· Μετά έρχεται η πίστη και οι πεποιθήσεις σου ότι μπορεί να δουλέψει.

· Μετά χρειάζεται να κρατήσεις ζωντανή αυτήν την ξεκάθαρη διόραση, στη συνειδητότητά σου και να το δεις να υλοποιείται βήμα-βήμα. Χωρίς ούτε μια σταγόνα δυσπιστίας και αμφιβολίας.

4. Μην παγιδεύεσαι στο δόγμα, το οποίο είναι να ζεις σύμφωνα με τα αποτελέσματα της σκέψης των άλλων ανθρώπων. Μην αφήνεις τον θόρυβο από τις σκέψεις των άλλων να σου ζαλίζει το μυαλό. Να βρίσκεις πάντα το κουράγιο να ακολουθείς τη διαίσθησή σου και την καρδιά σου. Αυτά τα σημεία πάντα γνωρίζουν το τί χρειάζεται να κάνεις. Όλα τα άλλα είναι δευτερεύοντα.

5. Κάνε αυτό που επιθυμείς. Έχω τρομοκρατηθεί πολλές φορές στη ζωή μου από αποφάσεις που χρειάστηκε να ακολουθήσω. Αυτό όμως δε με εμπόδισε να κάνω τελικά αυτό που ήθελα.

6. Το μοναδικό που έχεις μόνο εσύ… είσαι εσύ! Η φωνή σου, το μυαλό σου, η έμπνευσή σου, η διαίσθησή σου. Για αυτό γράψε, ζωγράφισε, παίξε μουσική, χόρεψε όπως μόνο εσύ ξέρεις.

7. Συλλαμβάνω και αντιλαμβάνομαι τον κόσμο με την καρδιά μου και τον υλοποιώ με τα χέρια μου.

8. Τα όνειρα εκφράζουν όλα όσα σου λέει η ψυχή σου – όσο τρελά και αν σου φαίνονται- ακόμα και σε εσένα, δεν έχει καμία σημασία. Άφησέ τα να εκφραστούν ελεύθερα.

9. Οι άνθρωποι που πετυχαίνουν σε αυτή τη ζωή, είναι αυτοί που παρατηρούν γύρω τους και αν δεν βρουν τις συνθήκες που χρειάζονται, τις δημιουργούν με τα όνειρά τους.

10. Κάνε πάντα αυτό που πιστεύεις και ό,τι κάνεις να το κάνεις με όλη σου την καρδιά και το μυαλό, για όσο αυτό είναι εφικτό κάθε φορά.

11. Ανέπτυξε και εξάσκησε τη δική σου πυξίδα, εμπιστεύσου την. Πάρε ρίσκα, τόλμα να αποτύχεις και να θυμάσαι ότι ο πρώτος πάντα ρίχνει τον τοίχο.

12. Οι πιο τυχεροί άνθρωποι πάνω στον πλανήτη είναι αυτοί που έχουν βρει κάτι πιο δυνατό και από τους ίδιους τους εαυτούς τους. Είναι και αυτό που τους παρακινεί και γεμίζει τις ζωές τους συνέχεια με πάθος, ζωντάνια και ανάπτυξη.

13. Όλοι έχουν κάποιο ταλέντο. Αυτό που χρειάζεται είναι θάρρος και κουράγιο για να το ακολουθήσουν στα σκοτεινά και δύσβατα μέρη που τους πηγαίνει μερικές φορές.

14. Μη λυγίζεις, μη το πνίγεις, μην προσπαθείς να το εκλογικεύσεις, μη διασκευάζεις την ψυχή σου σύμφωνα με τις τάσεις και την μόδα. Ακολούθησε ανελέητα τις πιο έντονές σου προθέσεις, χωρίς δισταγμό γιατί είναι αυθεντικές και δικές σου!





NAMASTE
Ζηζή Πατεράκη

Εσύ γνωρίζεις ποια είναι τα όρια του σώματός σου ;

Κάποιοι λένε ότι ''εσύ'' είσαι το σώμα σου. Πως οτιδήποτε συμβαίνει σε ''σένα'' συμβαίνει στο σώμα σου, και το ανάποδο. Και επομένως, πως πρέπει να είσαι ταυτισμένος με τα σωματικά σου όργανα και τους ιστούς, με το πρόσωπό σου, το DNA σου και τον εγκέφαλό σου, με άλλα λόγια με τον βιολογικό σου οργανισμό στην ολότητά του.

Οπωσδήποτε, κατά μία έννοια είσαι όντως ήδη ταυτισμένος με το σώμα σου, δηλαδή από πλευράς συμπεριφοράς. Θα κάνεις τα αδύνατα δυνατά για να μην χάσεις το χέρι ή το πόδι σου. Κι αν τελικά μείνεις με ένα χέρι ή ένα πόδι, θα είναι σαν να έχεις χάσει ένα κομμάτι του εαυτού σου. Ούτε το τέλος του κόσμου θα είναι, ούτε φυσικά κι ''εσύ'' θα πάψεις να υπάρχεις. Όμως θα αισθάνεσαι λιγότερο ολοκληρωμένος απ’ ό,τι πριν. Και εννοείται ότι η κατάσταση θα ήταν πολύ σοβαρότερη, αν ήταν να χάσεις μέρος του εγκεφάλου σου.

Και υπόψιν, δεν προτείνω να συμμεριστείς αυτή την οπτική. Το να νιώθεις ταυτισμένος με τον βιολογικό σου οργανισμό είναι σίγουρα ευχάριστο, αλλά συγχρόνως και προβληματικό. Για την ακρίβεια, το σώμα δεν οριοθετείται καθόλου εύκολα. Αν λοιπόν είσαι το σώμα σου, πού τελειώνει αυτό το ''εσύ''; Μέχρι πού φτάνει το σώμα σου κι από πού ξεκινά ''ο υπόλοιπος κόσμος'' ;

Δεν υπάρχει ικανοποιητική απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα.

Τα όρια του σώματος
Μήπως το σώμα σου τελειώνει στο δέρμα σου; Είσαι δηλαδή (κατά την παροιμειώδη φράση του Allan Watts/Άλαν Γουάτς) ένα «εγώ εγκλωβισμένο στο δέρμα» (‘‘skin-encapsulated ego’’);

Αν ναι, τότε πώς εξηγείς τους πόρους του δέρματός σου; Μήπως γενικεύεις θεωρώντας κάθε κοιλότητα ένα κομμάτι από ''εσένα'' (μαζί με τον εμπεριεχόμενο αέρα); Ή άραγε κάθε πόρος είναι ένα μικρό στίγμα εντός των ορίων του εαυτού σου;

(Κι αυτό είναι μόνο η αρχή από μια σειρά δύσκολα ερωτήματα. Έτσι, για να είσαι προετοιμασμένος.)

Τί συμβαίνει όταν αναπνέεις; Κάθε ανάσα απορροφά οξυγόνο και αποβάλλει διοξείδιο του άνθρακα. Μήπως μεγεθύνεσαι κι ''εσύ'' μαζί όταν οι πνεύμονές σου εισπνέουν, ή σμικρύνεσαι όταν εκπνέουν;

Και με τα μαλλιά ή τα νύχια σου τι γίνεται; Είναι κι αυτά τμήμα ''σου'', τμήμα του κορμιού σου;

Και πώς γίνεται να ταυτίζεσαι με την επιδερμίδα σου, αλλά όχι με την τροφή που βάζεις να φας; Αν μη τι άλλο, η τροφή είναι έτοιμη να έρθει εντός του σώματός σου και να αποτελέσει μέρος του. Το δέρμα είναι έτοιμο να φύγει εκτός.

Τι θα γινόταν αν είχες ταινία στο έντερό σου; Θα το θεωρούσες κι αυτό τμήμα ''σου'', ή μήπως ένα είδος ξένου εισβολέα; Τι λες για τα βακτήρια που ζουν μέσα σου, την εντερική χλωρίδα; Είναι διαπιστωμένο ότι είναι καθοριστικά για την υγεία σου. Όταν καταστρέφονται από αντιβιοτικά, για παράδειγμα, αυτό μπορεί να έχει ολέθριες συνέπειες στην υγεία σου.

Έχει λες σημασία το αν θεωρείς αυτούς τους μικροοργανισμούς παρασιτικούς ή συμβιωτικούς; Και τι γίνεται σε περίπτωση που τα επιστημονικά δεδομένα αλλάξουν, κι αυτό που πρώτα κατατασσόταν στα παράσιτα, βρεθεί ότι είναι συμβιώτης, ή το αντίθετο; Στέκει να αλλάζουν επί της ουσίας οι ταυτίσεις σου σύμφωνα με την εκάστοτε θεωρία;

Και με τα μιτοχόνδρια τι γίνεται; Είναι κι αυτά ''εσύ'' ή μήπως είναι κάτι ''άλλο'' ; Γιατί έχεις εντονότερη την τάση να ταυτίζεσαι με το πυρηνικό σου DNA παρά με το μιτοχονδριακό DNA σου; Φυσικά, τα μιτοχόνδρια αρχικά μάλλον ήταν ένα χωριστό προκαρυωτικό είδος,[1] αλλά αυτό συνέβαινε πολύ πριν εμφανιστεί ο άνθρωπος. Πόσο αλληλένδετα πρέπει να είναι τα χαρακτηριστικά δύο συμβιωτών για να πεις ότι αποτελούν έναν ενιαίο οργανισμό;

(Κι επί τη ευκαιρία, σου λέει κάτι το γεγονός ότι πριν το 1900 τα ερωτήματα αυτά ουδείς θα είχε διανοηθεί καν να τα θέσει, πόσω μάλλον να τα απαντήσει;)

Κι ο καρκίνος τι είναι; Είναι κι αυτός εσύ; Όταν ένα κύτταρο σπάει τα δεσμά του κι αρχίζει να εξεγείρεται εναντίον της σωματικής πολιτικής, μπορείς έτσι απλά να του αφαιρέσεις την υπηκοότητα;

Τα όρια του εγκεφάλου
Αλλά ας πούμε πως θεωρείς ότι μόνο ο εγκέφαλος είναι που έχει σημασία. Το υπόλοιπο σώμα σου είναι δευτερεύον∙ απλώς ένα ένσαρκο ρομπότ ελεγχόμενο από τον ‘εαυτό’ που κατοικοεδρεύει μέσα στο κρανίο σου.

Λογικό ακούγεται. Αλλά έχε υπόψη σου ότι έτσι απλώς υπεκφεύγεις, ψάχνοντας να θέσεις πάλι κάποια άλλου είδους όρια: πού τελειώνει ο εγκέφαλός σου και πού αρχίζει ο υπόλοιπος κόσμος;
Φαντάσου ένα φωτόνιο από έναν μακρινό γαλαξία να κατευθύνεται προς τη Γη. Πότε ‘αυτό’ γίνεται μέρος ‘σου’, δηλ. του εγκεφάλου σου; Μόλις εισέρχεται στο βολβό του ματιού σου; Μήπως όταν αγγίζει έναν υποδοχέα στον αμφιβληστροειδή σου; Άραγε όταν το ηλεκτρικό σήμα φτάνει στον οπτικό σου φλοιό; Μήπως τη στιγμή που το αντιλαμβάνεσαι ως έκλαμψη ή φως; Ή μήπως θα μπορούσε να έχει γίνει ήδη ''εσύ'', από τη στιγμή που ξεκίνησε το μακρινό του ταξίδι; Δύσκολη επιλογή.

Οι νευρώνες σου: αναμφίβολα είναι κομμάτι του εγκεφάλου σου. Και τα νευρικά κύτταρα τί είναι; Φροντίζουν για την ευεξία των νευρώνων σου ναι, αλλά το ίδιο κάνουν η καρδιά και οι πνεύμονές σου, αλλά για κάποιο λόγο ένιωσες την ανάγκη να μην τα λάβεις υπόψη σου. Χμ. . . !

Κι αν είχες καρκίνο στον εγκέφαλο; Μπορεί να είχες καλοήθη όγκο για χρόνια∙ δηλαδή που να μην σου στερεί την ενεργητικότητά σου ούτε να σε ανησυχεί. Θα έσπευδες μήπως να τον αφαιρέσεις;

Και τί γίνεται με τον πεπτικό σου εγκέφαλο; Αυτό το αρκετά μεγάλο δίκτυο νευρώνων που υπάρχει στο γαστρεντερικό σου σύστημα. Αν είσαι ταυτισμένος με τους νευρώνες του κρανίου σου, κάλλιστα θα μπορούσες να ταυτιστείς επίσης και με όλους τους νευρώνες σου. Αλλά τότε, γιατί να σταματήσεις στους νευρώνες; Κι εδώ που τα λέμε, δεν χρειάζονται και άλλα μέρη του σώματος προκειμένου να λειτουργούν σωστά πολλές από τις γνωστικές διεργασίες, ιδίως τα συναισθήματα;

Αν λοιπόν ''σου'' έκαναν σωματεκτομή, τοποθετώντας μόνο του τον εγκέφαλο σε μια γυάλα, θα έπρεπε να εύχεσαι ο τρελός επιστήμονας που σε έχει αναλάβει να μην παραλείψει να συντονίσει και το υπόλοιπο σώμα σου, αλλιώς θα νιώθεις παρά πολύ παράξενα, με άλλα λόγια, όχι εξολοκλήρου ο εαυτός σου.

Πέρα από το σώμα
Επομένως, άσχετα με το αν τελικά επιλέγεις να νιώθεις ταυτισμένος με ολόκληρο το σώμα σου ή μόνο με τον εγκέφαλό σου, δεν είναι καθόλου ξεκάθαρο το ποιο υποσύνολο οργάνων κάτω από το δέρμα σου είναι ‘εσύ’, και ποιο είναι κάτι ‘άλλο’.

Αλλά το πράγμα είναι ακόμη πιο περίπλοκο. Γιατί το σώμα σου να μην μπορεί να επεκταθεί έξω από το δέρμα σου; Ποιος αποφάσισε ότι η επιδερμίδα σου θα είναι το τυπικό όριο; (Κι εξάλλου, πολλά από αυτά τα εξώτερα κύτταρα δεν είναι ήδη νεκρά;)

Το δέρμα σου εκκρίνει οσμές και φερομόνες: δεν είναι αυτά ''εσύ''; Τα μαλλιά σου κατακρατούν ένα λεπτό στρώμα αέρα που χρησιμεύει ως μηχανισμός κλιματισμού. Γιατί το οξυγόνο που κατακρατούν τα μαλλιά αποβάλλεται από το σώμα, ενώ το οξυγόνο που κατακρατά η αιμοσφαιρίνη απολαμβάνει όλα τα προνόμια της σωματικής υπηκοότητας;

Την επόμενη φορά που θα βγεις να περπατήσεις, προσπάθησε να φανταστείς τη θερμοκρασία του σώματός σου ως τμήμα ''σου''. Κάποιος περαστικός σε προσπερνά σαν σίφουνας κατεβάζοντας λίγο τη θερμοκρασία σου, αλλά χωρίς να σε αγγίξει καθόλου. Σε τι διαφέρει αυτού του είδους η ''επαφή'' από την τυπική επαφή, είτε με γυμνό δέρμα είτε με ρούχο;

Αν σε νοιάζουν τα άκρα σου και η καρδιά σου, και τα ορίζεις ως τμήμα του εαυτού σου, τότε θα μπορούσες εξίσου εύκολα να ταυτιστείς και με ένα τεχνητό άκρο ή ένα βηματοδότη. Από πού κι ώς πού αυτά τα όργανα πρέπει να βρίσκονται εντός ή επί του σώματός σου; Δεν θα μπορούσες, κατά τον ίδιο τρόπο, να είσαι ταυτισμένος με το αγαπημένο σου ρούχο, την κιθάρα σου ή το κινητό σου;

Αν το σώμα σου είναι τόσο πορώδες, γιατί να μην ταυτιστείς με τα υπάρχοντά σου; Θα προτιμούσες να γδάρεις καλύτερα το γόνατό σου, από το να δεις το αρκουδάκι των παιδικών σου χρόνων να γίνεται φύλλο και φτερό; Μήπως τότε θα προτιμούσες να χάσεις ένα νεφρό παρά τη βέρα σου;

Αν μπορείς να ''αποκηρύξεις'' έναν εσωτερικό εχθρό, ας πούμε καρκίνο, γιατί να μην μπορείς να ''προσλάβεις'' τα φιλικότερα μέρη του εξωτερικού κόσμου;

Σχετικά με τους φίλους: Γιατί να μην αφεθείς να ταυτιστείς με άλλους ανθρώπους, να ''τους'' αποδεχθείς κι αυτούς ως μέλη ''σου'' όπως και τα άκρα σου; Γιατί αρνιέσαι στους φίλους και τους συγγενείς σου την κατάσταση της ατομικότητας (selfhood); Δεν είναι άραγε κι αυτοί μέρος σου, με τον ίδιο τρόπο που είναι εξίσου σημαντικός και για κάθε ιστό στο σώμα σου; Αν βρίσκεις κάποια ταύτιση με τα συμβιωτικά βακτήρια (όπως τα μιτοχόνδρια) που διαβιούν εντός του δέρματός σου, γιατί να μην βρεις και μ’ αυτά που διαβιούν εκτός;

Η Ελίζαμπεθ Στόουν το ’χει πιάσει το νόημα. Να τί λέει για την απόφαση της γυναίκας να κάνει παιδί : 

Πρέπει να το πάρεις απόφαση ότι εσαεί θα έχεις την καρδιά σου να τριγυρνά έξω από το σώμα σου. 

Το γεγονός ότι είμαστε φτιαγμένοι να ταυτιζόμαστε έντονα με τα παιδιά μας, βοηθάει. Αλλά γιατί να μην αφήσεις την αίσθηση του εαυτού σου να επεκταθεί τόσο, που να εμπερικλείει μεγαλύτερα ακόμη μέρη του κόσμου; Ποιος θα σε εμποδίσει;

Ο Ντώκινς (Dawkins) ισχυρίζεται ότι οι οργανισμοί θα πρέπει να θεωρείται πως διαθέτουν έναν εκτεταμένο φαινότυπο, που εμπερικλείει πιο πολλά από το σώμα τους και μόνο∙ για παράδειγμα, μια αχιβάδα ή τη φωλιά ενός κάστορα. Επομένως, άνετα η ίδια αρχή μπορεί να ισχύσει και για έναν εκτεταμένο εαυτό.

Από άποψη συμπεριφοράς, αυτό το κάνεις ήδη∙ δηλαδή αντιμετωπίζεις τον ‘εξωτερικό’ κόσμο σαν κομμάτι του εαυτού σου. Είσαι κτητικός με τα πράγματά σου, ζηλότυπος με τον σύντροφό σου, προστατευτικός με τους οικείους σου και ανένδοτος με το χώρο σου∙ δηλαδή ό,τι ακριβώς είναι και κάθε άλλο πλάσμα του ανθρώπινου είδους.

Πρόσωπο εναντίον γροθιάς

Χρονικά όρια
Μέχρι εδώ έχουμε κάνει λόγο για τα χωρικά όρια του σώματος/εαυτού σου. Τί γίνεται όμως με τα χρονικά όρια; Πότε εντοπίζεται η αρχή σου; Και πότε το τέρμα σου;

Ίσως πιστεύεις ότι ξεκίνησες, το σώμα σου δηλαδή, με τη σύλληψη, όταν το σπερματοζωάριο ενώθηκε με το ωάριο. Γιατί όμως όχι νωρίτερα; Ο Άλαν Γουάτς διατείνεται ότι μπορεί και να ''υπήρχες'' στο «πονηρό σπινθηροβόλο βλέμμα του πατέρα σου, από τον καιρό που πολιορκούσε τη μητέρα σου.»

Και ομοίως, πότε είναι το τέρμα ''σου''; Είναι άραγε ο θάνατος εκείνη ακριβώς η στιγμή, ή μήπως αφανίζεσαι αργά, ξεθυμαίνοντας μέχρι την οριστική παύση. Μήπως ο εγκέφαλος εξακολουθεί να υπολειτουργεί για μερικές στιγμές αφότου έχουν σταματήσει η καρδιά και οι πνεύμονες; Κι αν μπορέσουν να σε συνεφέρουν, τελικά είσαι πράγματι νεκρός;

Είναι καν το τέρμα ''σου'' με τον θάνατο; Το υλικό σου σώμα παραμένει, αλλά χωρίς τα κατάλληλα ενεργειακά φορτία, χωρίς τη ζωογόνο πνοή, δεν είναι και πολύ χρήσιμο. Τα άτομα που κάποτε χόρευαν στον δικό ‘σου’ τον σκοπό, τώρα χορεύουν για άλλες δυνάμεις. Και με την κληρονομιά που αφήνεις τί γίνεται; Με όλα όσα δημιούργησες και άγγιξες; Με τα παιδιά σου, τους φίλους σου, το έργο ζωής σου, την εταιρεία που έφτιαξες η οποία ζει με τη δική της ζωτική ενέργεια(élan vital); Δεν μένει κάτι λίγο από ''σένα'' σ’ αυτά τα διάσπαρτα τεμάχια του εκτεταμένου σου εαυτού;

Όλ’ αυτά καταλήγουν αναπόφευκτα στο συμπέρασμα: Δεν υπάρχουν ουσιαστικά ούτε αντικειμενικά όρια στο φυσικό σου σώμα. Ούτε εύκολη και σίγουρη απάντηση, για το πού τελειώνεις ‘εσύ’, και πού αρχίζει ο υπόλοιπος κόσμος.

Η πραγματική φύση του σώματος
Αλήθεια, τίποτ’ απ’ αυτά δεν θα πρέπει κανονικά να μας εκπλήσσει.

Όποιος αντιλαμβάνεται τον κόσμο με όρους επιστημονικούς, οφείλει να δεχθεί ότι είναι πάρα πολύ περίπλοκος, μπερδεμένος και πολύ λεπτεπίλεπτος για να αποδοθεί με κάτι τόσο χοντροκομμένο όσο η ανθρώπινη γλώσσα, όσο οι απλοϊκές λεξούλες.

Τίποτε στον πραγματικό κόσμο δεν έχει σαφή όρια. Όλα τα ''είδη'' είναι τεχνητά κατασκευάσματα. Μερικά θηλαστικά γεννούν αυγά! Τα πτηνά είναι δεινόσαυροι! Ακόμη κι οι πλανήτες δύσκολα προσδιορίζονται. Γιατί ‘εσύ’ και το ‘σώμα σου’ θα πρέπει να είναι κάτι διαφορετικό;

Ποτέ δεν ''ήσουν'' ένα σκέτο κομμάτι ύλης, απλώς ένα σύνολο από άτομα. Η ύλη έρχεται και παρέρχεται. Τα άτομα κυκλοφορούν μέσα στο σύστημά σου, τα κύτταρα πεθαίνουν και καινούργια παίρνουν τη θέση τους, και μάλιστα χωρίς καν να το προσέχει κανείς. Από την άλλη μεριά, αν κάνεις μια απλή αναδιάταξη της ύλης σου, ας πούμε παιρνώντας μέσα από μια κρεατομηχανή, παρότι τα άτομά σου δεν θα εξαφανιστούν, ‘εσύ’ θα έχεις πάψει να υπάρχεις.

Ίσως αν το σώμα σου ήταν ένα σκληρό και συμπαγές αντικείμενο, σαν ένα κουτάκι αλουμινίου (2), τα πράγματα θα ήταν αλλιώς. Κι όμως, δεν θα ήταν. Το σώμα σου είναι ένας δίαυλος συνεχούς ροής ενέργειας, περισσότερο σε ρευστή παρά στερεή μορφή. Όπως επεσήμανε κι ο Ηράκλειτος κάπου 25 αιώνες πριν, δεν μπορείς να βουτήξεις στο ίδιο ποτάμι δυο φορές, αφού ούτε εσύ ούτε το ποτάμι είστε συμπαγείς οντότητες. 

Σαν το ποτάμι, το σώμα σου πλέει μέσα στο χώρο και τον χρόνο. Σαν τη φλόγα, μεταβολίζει ύλη και ενέργεια, προσελκύοντας έναν ορισμένο συνδυασμό ατόμων για κάποιο διάστημα, και μετά απελευθερώνοντάς τα πάλι στον έξω κόσμο.

Το σώμα σου είναι σαν δίνη ή κυκλώνας, ένας στρόβιλος στο σύμπαν. Κάτι θέτει τον στρόβιλο σε κίνηση, περιδινείται για κάποιο χρονικό διάστημα, και ύστερα διασκορίζεται. Όσο στροβιλίζεται, μπορείς να εντοπίσεις τη γενική του κατεύθυνση, αλλά δεν μπορείς να το απομονώσεις, να το κλείσεις σ’ ένα κουτί, ή να χαράξεις τα όριά του.

Αυτό εδώ το τεμάχιο ύλης : είναι ''εντός'' ή ''εκτός'' του στροβίλου; Δύσκολη η απάντηση. Αν περιδινείται μέσα στον στρόβιλο αυτήν ακριβώς τη στιγμή, πιθανόν να λέγαμε ότι είναι ''εντός''. Αλλά ακόμη κι αν βρίσκεται εκατοντάδες χιλιόμετρα μακρυά, ποιος μπορεί να πει ότι δεν αποτελεί τμήμα του συνόλου (production) (μολονότι όχι ακόμη σε ενεργό ρόλο); Ποιος μπορεί να πει ότι το τεμάχιο αυτό δεν είναι έστω ανεπαίσθητα εντός της εμβέλειας του στροβίλου, κι ότι σιγά σιγά δεν μυείται στον χορό; 

(1) Σ.τ.Μ. Μονοκύτταρος οργανισμός με κύτταρα τα οποία στερούνται μεμβρανικού πυρήνα. Τα βακτήρια είναι ο απόλυτος εκπρόσωπος, αλλά περιλαμβάνονται και τα μπλε-πράσινα φύκια, οι ακτινομύκητες και το μυκόπλασμα.

(2) Στην πραγματικότητα ένα κουτάκι αλουμινίου είναι πιο ρευστό, πιο πολύ σαν φλόγα, απ’ ό,τι ποτέ θα φανταζόσουν. Εκτεθειμένο στην ατμόσφαιρα, το αλουμίνιο σιγά σιγά σκουριάζει μέσω της χημικής αντίδρασης γνωστής ως οξείδωση, που είναι ίδια με την αντίδραση της φλόγας κατά την καύση. Οπότε, ό,τι αλουμίνιο έχεις δει ώς τώρα στη ζωή σου, βρίσκεται σε διαρκή διαδικασία καύσης, αλλά απλώς πολύ, μα πάρα πολύ αργή. 





Του Κέβιν Σίμλερ
Μετάφραση επιμέλεια : 
Βασίλης Μούσκουρης (Μουσικός, μεταφραστής)
by Αντικλείδι , http://antikleidi.com

Τετάρτη, 3 Δεκεμβρίου 2014

Απαρνηθείτε αυτές τις 10 συνήθειες για μια καλύτερη ζωή......!!!!!!!!!

Απαρνηθείτε αυτές τις 10 συνήθειες για μια καλύτερη ζωή! Αν απαλλαχθούμε από τις 10 πιο γνωστές «κακές» συνήθειες θα αποκτήσουμε μια καλύτερη και πιο υγιή ζωή! Δεν είναι μόνο το κάπνισμα ή το αλκοόλ που κινούνται εχθρικά απέναντι μας, αλλά και μερικά στοιχεία του χαρακτήρα μας που μπορούν να καταστρέψουν ακόμα και μια δυνατή σχέση. Αν απαρνηθείτε τις παρακάτω 10 συνήθειες θα μπορέσετε να δείτε διαφορά στην ποιότητα της ζωής ή της δουλειάς σας, και όχι μόνο!

Αφόρητη ζήλια για έναν γνωστό μας
Μπορεί ο άλλος να είναι ένας συνεργάτης στη δουλειά ή ένας γείτονας! Η ζήλια για τα χρήματα, τη δουλειά ή το αμάξι του άλλου σίγουρα δεν μας «ανοίγει» την πόρτα για ένα καλύτερο μέλλον. Αντί να ζηλεύουμε, όμως, θα μπορούσαμε να βάλουμε στόχους και να καταφέρουμε τα ανάλογα στη δική μας ζωή.

Σύγκριση του εαυτού μας με τους άλλους
Πρόκειται για μια κακή και ανούσια συνήθεια, αφού πάντα θα υπάρχουν εκείνοι που έχουν περισσότερα από εμάς και μερικοί που βρίσκονται σε χαμηλότερο επίπεδο. Αν όμως, δεν πέσουμε σε μια τέτοια σύγκριση, θα μπορέσουμε να αναγνωρίσουμε ότι η ευτυχία πηγάζει από την καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας.

Αναβλητικότητα και άρνηση της πραγματικότητας
Αυτή η συνήθεια μπορεί να καταστρέψει την υγεία, τις σχέσεις ή και τη δουλειά μας. Όταν αρνούμαστε την αλήθεια γύρω μας ή καθυστερούμε να ενδώσουμε σε μια υποχρέωση κάνουμε τα πράγματα ακόμα χειρότερα! Όμως, αν αντιμετωπίσουμε τον εαυτό μας θα μπορέσουμε να χειριστούμε το πρόβλημα στην ώρα του.

Αγένεια και κακή στάση απέναντι σε όλους
«Ναι» η ζωή μερικές φορές γίνεται δυσάρεστη, αλλά αυτό δεν αποτελεί δικαιολογία για να γίνουμε αγενείς. Όλα θα ήταν πιο ευχάριστα και άνετα, αν δεν δηλητηριάζουμε τις σκέψεις μας. Άλλωστε, ένας οξύθυμος βλέπει τον εαυτό του σαν ένα θύμα που «πολεμάει» με φαντάσματα.

Γκρίνια χωρίς κανένα λόγο και αιτία
Η γκρίνια και τα παράπονα απλά μας μετατρέπουν σε πιο αδύναμους χαρακτήρες. Αν διαρκώς βυθιζόμαστε στην αυτολύπηση, δεν θα βελτιώσουμε τίποτα στη ζωή μας, αλλά θα κάνουμε χειρότερα τα πράγματα. Χωρίς τη μιζέρια η ζωή φαίνεται πιο όμορφη!

Κουτσομπολιό πέρα από τα φυσιολογικά όρια
Πρόκειται για μια φοβερή συνήθεια, που εκτός από επιζήμια, σκορπάει και το χρόνο μας! Μήπως, κάποιος που σταματά να ασχολείται με τους άλλους γίνεται πιο παραγωγικός και δημιουργικός; Καλύτερα είναι να χαλαρώνουμε και να συζητάμε για τις ιδέες σας, παρά να λέμε κακεντρεχή σχόλια.

Με μια δικαιολογία συνέχεια στο στόμα
Αντί να χρησιμοποιούμε δικαιολογίες, πρέπει να αντιμετωπίσουμε την αλήθεια. Μια δικαιολογία απλά «αγοράζει» λίγο χρόνο ενοχή και φόβο, χωρίς να μας φέρνει αντιμέτωπους με τα πραγματικά ζητήματα. Αρκεί, να δούμε ότι αυτή θολώνει μόνο τα νερά για ένα μικρό χρονικό διάστημα.

«Όχι» στην καλή διατροφή και άσκηση
Εάν απομακρυνθούμε από το fast food, το κάπνισμα και περπατάμε 30 λεπτά την ημέρα. θα καθαρίσουμε το μυαλό από το άγχος. Καλό είναι να προτιμάμε φρούτα και λαχανικά με βιταμίνες και να γυμναζόμαστε.

Είσοδος στο Facebook του πρώην ή νυν συντρόφου μας
Δεν έχει σημασία πόσο περίεργοι είμαστε αφού δεν πρέπει να μπούμε από το λογαριασμό του συντρόφου μας! Στο τέλος, θα αισθανθούμε ένοχοι, ενώ ταυτόχρονα θα χαλάσει η ψυχολογία μας. Είναι καλύτερο, να αντισταθούμε απέναντι στην περιέργεια μας και να προχωρήσουμε μπροστά.

Υπερκαταναλωτισμός και παρορμητικές αγορές
Οι αγορές που ξεφεύγουν από τον έλεγχο και μας παρασύρουν, συχνά, οδηγούν τη ζωή μας προς τα χρέη! Πολλοί βλέπουν τα ψώνια ως ένα χόμπι, με τις διαφημίσεις να κινούνται σαν παγίδα. Όμως, τα ψυχαναγκαστικά έξοδα π.χ. για ρούχα δεν θα αλλάξουν τη ψυχή μας, αλλά αντίθετα θα διαβρώσουν την αυτόεκτίμηση μας.




Λάντο - Lanto - Chohan της 2ης ακτίνας (χρυσό-κίτρινο) .....!!!!!!!

Lanto
Chohan της 2ης ακτίνας (χρυσό-κίτρινο)
ΝΙΚΗ ΤΗΣ ΘΕΪΚΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ

Το μήνυμα του Lanto
«Κινητοποίησε την ισχυρή δημιουργική δύναμη του πνεύματός σου και της ψυχής σου για να εξευγενίσεις όλη την ζωή. Να είσαι ο εαυτός σου και να γίνεις αυτό που αληθινά είσαι.»

Ο Lanto είναι Διδάσκαλος της Σοφίας και της Φιλοσοφίας. Μας μαθαίνει τον δρόμο, από τον οποίο μπορούμε να επιτύχουμε την φώτιση και πως μπορούμε να γίνουμε κυρίαρχοι του εαυτού μας.

Για να προετοιμαστεί για την ανάληψη, μετενσαρκώθηκε σαν θιβετιανός μοναχός και εντρύφησε στην εσωτερική διδασκαλία. Με μεγάλη αυτό-πειθαρχία και διαρκή εξάσκηση έγινε δάσκαλος τους Φωτός. Το βλέμμα του ήταν στραμμένο στο Θεϊκό Πνεύμα, στην 'Υψιστη Γνώση και στις μυστικές Επιστήμες. Ο διδάσκαλός του ήταν ο Himalaya, ο οποίος τον μύησε στον ανώτατο βαθμό της Αδελφότητας των Διδασκάλων, στην οποία και αναλήφθηκε.

Ο Lanto έφτασε στον βαθμό του Διδασκάλου μέσα από συνεχή και συνεπή μελέτη των θεϊκών νόμων. Το όνομα Lanto το έλαβε μετά την τελευταία του μύηση. Ο Lanto είναι Διδάσκαλος της αποκάλυψης του Θεϊκού Σχεδίου. 'Ηταν ένας Αλχημιστής, ο οποίος έφερε ξανά στον κόσμο την Θεϊκή Γνώση μέσα από την Επιστήμη και την μελέτη.

'Εγινε Κύριος της 2ης χρυσο-κίτρινης ακτίνας που είναι η ακτίνα της Σοφίας και της Φώτισης, στην οποία δρα και ο Κομφούκιος. Διδάσκει τους μαθητές του Φωτός να χρησιμοποιούν την δύναμη του πνεύματος με σωστό τρόπο.

Βοηθά όλους τους δασκάλους και τους μαθητές, που ασχολούνται σοβαρά και σωστά με την ανώτερη πνευματική εξέλιξη. Σαν ένας σοφός και δάσκαλος της Σοφίας και της Φιλοσοφίας μας βοηθά να ανοίξουμε και να ισορροπήσουμε το chakra της κορώνας.

Από τον Διδάσκαλο Lanto μεταβιβάστηκαν η καθοδήγηση του ανθρώπινου πνεύματος, όλες οι ανώτερες φωτισμένες γνώσεις, οι μυστικές επιστήμες, η ολοκληρωτική ακεραιότητα, η βουδιστική και η ταοϊκή Κουλτούρα.

Μας βοηθά να χρησιμοποιούμε το μυαλό μας και τον λόγο μας με σωστό τρόπο, να σπουδάζουμε σοβαρά και πειθαρχημένα, να γίνουμε σοφοί, να επιδιώκουμε την φώτιση και την ελευθερία.

Τελειότητα στο πνεύμα, αυτή είναι η γνώση, ότι είμαστε ένα καθαρό Θεϊκό φως, που επιθυμεί να αποκαλυφθεί.

Μερικές από τις προηγούμενες ενσαρκώσεις του :

§ Ανώτατος ιερέας στον ναό της Μητέρας/Θεάς, στην Λεμουρία

§ Αρκετές ενσαρκώσεις στην Ατλαντίδα, στην τελευταία ενσάρκωση στην Ατλαντίδα, μετέφερε μαζί με άλλους Ανώτατους ιερείς, την γνώση, την φλόγα της νίκης και της σοφίας, στο νέο κόσμο.

§ Κατακτητής στην Κίνα, τους χρόνους του Κομφούκιου

§ Θιβετιανός μοναχός





Τζβαλ Κουλ ( Djwal Khul ) Ανήκει στην 2η ακτίνα (χρυσό-κίτρινο) ....!!!!!!!!!!

Τζβαλ Κουλ (Djwal Khul). 
Ανήκει στην 2η ακτίνα (χρυσό-κίτρινο) 
ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ ΓΝΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΗ


Το μήνυμα του Τζβαλ Κουλ
«Ας σε περιβάλλει η ηρεμία και η ειρήνη ας χτυπήσει την πόρτα σου. Κανένας Διδάσκαλος δεν είναι χωρίς παρελθόν και κανένας αμαρτωλός χωρίς μέλλον. Ο χώρος και ο χρόνος βοηθούν την εξέλιξη της ψυχής σου στο φως.»

Ο Τζβαλ Κουλ είναι ένας Διδάσκαλος από το Θιβέτ. Ασχολείται ειδικά με την γνώση και την τέχνη της θεραπείας. Ανήκει στους αναληφθέντες Διδασκάλους της πνευματικής Ιεραρχίας από το 1875. Χαρακτηρίζει τον εαυτό του σαν τον πιο νέο αναληφθέντα Διδάσκαλο, γιατί ήταν ο τελευταίος από τους Διδασκάλους, που πήρε την 5η μύηση. 

Συχνά αναφέρεται σαν «αγγελιαφόρος των Διδασκάλων», γιατί κατέχει την απεριόριστη γνώση για την ύπαρξη και την δράση της πνευματικής ιεραρχίας, των επτά κοσμικών ακτινών, των δώδεκα ανώτερων κοσμικών ακτινών και για τις υπόλοιπες πλανητικές ιεραρχίες και αυτήν την γνώση την μεταφέρει στους ανθρώπους.

Ο Τζβαλ Κουλ ενδυναμώνει την εμπιστοσύνη στον εαυτό μας και μας οδηγεί στο κέντρο της δύναμής μας. 'Ετσι μεταβαλλόμαστε από θύματα σε κύριους του εαυτού μας, σε δημιουργούς της μοίρας μας. Αναπτύσσουμε την εμπιστοσύνη στον εαυτό μας, την αξία μας και την αυτοπεποίθησή μας, ώστε να είμαστε οι μοναδικοί υπεύθυνοι για τις πράξεις μας και να αντιμετωπίζουμε τις προκλήσεις της ζωής από την δική μας οπτική γωνία. 'Ετσι ζούμε γεμάτοι δύναμη και ασφάλεια και δεν αφήνουμε τον εαυτό μας να παραπλανηθεί εύκολα.

Ο Τζβαλ Κουλ είχε ενσαρκωθεί σαν Κάσπερ, ένας από τους τρεις μυημένους βασιλείς που ήρθαν στην Γέννηση του Ιησού Χριστού.

Σαν Τζβαλ Κουλ ήταν θιβετιανός Μοναχός και ηγούμενος σ' ένα θιβετιανικό μοναστήρι, ο οποίος βρήκε την φώτιση.
Ανήκει, όπως ο Κουτχούμι, στην 2η χρυσή ακτίνα. Διάφοροι ενορατικοί άνθρωποι τον «βλέπουν» σ' ένα σμαραγδί πράσινο χρώμα. Δηλαδή την σύνδεση μεταξύ σοφίας και θεραπείας. Τα θέματά του είναι η Αστρολογία, οι νόμοι του Σύμπαντος, η άχρονη αλήθεια, όπως επίσης και η ενίσχυση και διδασκαλία των ανθρώπων και των Ντέβας των φυτών που είναι αφοσιωμένοι στην θεραπεία. 

Αληθινή θεραπεία σημαίνει κατανόηση του εαυτού. Αν κάποιος τον παρακαλέσει για βοήθεια σ' αυτόν τον τομέα, θα αντιληφθεί την αιώνια αλήθεια και θα βιώσει την ατέλειωτη θεραπεία.

Ο Τζβαλ Κουλ μας λέει: «Περπάτησα στο μονοπάτι της ζωής. Για την αληθινή γνώση που αποκόμισα, έχω τεράστια ευθύνη. 'Εζησα πολλές ζωές. Είχα πόνο και βάσανα, αλλά είδα και πολλές ομορφιές της ζωής. Η αιώνια ρόδα της αλλαγής, του «γίγνεσθε» και της ματαιότητας, της ανόδου και της καθόδου γυρίζει συνεχώς. Για να ζήσεις μια ζωή με ειρήνη, μείνε στην σιωπή και την αταραξία.

Αναλογίσου την ρόδα της ψυχής σου. Συνέχισε το ταξίδι σου. Δεν είναι σημαντικό αν κάποιος δεν καταλαβαίνει τα λόγια σου και την σοφία σου, ή τα παίρνει αλλιώς. Είναι σημαντικό να ακολουθείς την δική σου εσωτερική ύπαρξη, να καταλαβαίνεις και να ζεις σύμφωνα με την δική σου μοναδική αλήθεια και να βρίσκεις την ειρήνη μέσα σου. 

'Οταν έχεις βρει την ειρήνη μέσα σου, το φως της ψυχής σου θα λάμψει μέσα από εσένα και θα δώσει και στους άλλους το παράδειγμα. Οι άνθρωποι που είναι έτοιμοι να το δουν, θα μαγνητιστούν από το φως σου και θα γίνεις γι’ αυτούς πηγή έμπνευσης.

Ο δρόμος της θεραπείας είναι ο δρόμος της αυτογνωσίας.»





Τρίτη, 2 Δεκεμβρίου 2014

Κουτχούμι (Kuthumi) Ανήκει στην 2η ακτίνα (κίτρινο-χρυσό) .....!!!!!!!!

Κουτχούμι (Kuthumi)
Ανήκει στην 2η ακτίνα (κίτρινο-χρυσό) - ΕΙΡΗΝΗ

Το μήνυμα του Κουτχούμι
Ο υψηλότερος σκοπός στην ζωή είναι η ολοκλήρωση. Αρχίστε με την Ειρήνη, την ειρήνη μέσα σας.

Ο Κουτχούμι έχει, όπως ο Ιησούς, την εργασία του Παγκόσμιου Διδασκάλου. Ανήκει στην δεύτερη ακτίνα. Η ευλογία του Κουτχούμι είναι η φωτεινή αντίληψη, διδάσκει κατανόηση και σοφία μέσα από την αγάπη της καρδιάς.

Το χρώμα της 2ης ακτίνας είναι κίτρινο-χρυσό. Ο Kουτχούμι είναι ατέλειωτα πράος. Με υπομονή και ευαισθησία διδάσκει το θεϊκό μονοπάτι της αγάπης και της σοφίας.

Κάλεσε τον Κουτχούμι για να σε βοηθήσει να αντιληφθείς την σοφία στο δρόμο του φωτός, αισθάνσου πραότητα και υπομονή να σε περιβάλλουν με ολοκληρωμένη αγάπη.

Ο μύστης Κουτχούμι ζούσε κατά την τελευταία του ενσάρκωση στο Κασμίρ. 'Ηταν Βραχμάνος, μυημένος στον υψηλότερο βαθμό και στα μέσα του 19ου αιώνα ήρθε στην Ευρώπη. Το 1850 επισκέφθηκε το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και έζησε στην Δρέσδη, στο Βίτσμπουργκ, στην Νυρεμβέργη και επισκέφθηκε και το Πανεπιστήμιο στην Λειψία.

Το καθήκον του ήταν να κάνει προσβάσιμη και στην Δύση, την εσωτερική έννοια του ανατολικού Βουδισμού. Μετά από το – κατά την γνώμη του - αποτυχημένο εγχείρημα γύρισε στην πατρίδα του, απ' όπου ταξίδεψε στο Θιβέτ. 'Εμεινε σε ένα θιβετιανό μοναστήρι και από εκεί δίδασκε τους μαθητές του στην δύση μέσω «επιστολών διδασκαλίας». Μερικές από αυτές τις επιστολές εκτίθενται στο Βρετανικό Μουσείο του Λονδίνου.

Χαρακτηρίζεται σαν Διδάσκαλος της σοφίας όλων των εποχών και η ενέργειά του χαρακτηρίζεται από πραότητα και υπομονή.

Μερικές από τις προηγούμενες ενσαρκώσεις του :

§ Thutmoses III, προφήτης των Φαραώ, που υπηρετούσε τον Amen Ra

§ Πυθαγόρας

§ Βαλτάζαρ, ένας από τους μυημένους βασιλείς που ήρθαν στην γέννηση του Ιησού

§ Φραγκίσκος της Ασίζης

§ Sha Jahan (έδωσε εντολή να κατασκευαστεί το Taj Mahal στην Agra

§ Κut Humi Lal Singh

O Κουτχούμι έγινε το 1889 καθοδηγητής της γης, φέρνοντας την ύπαρξή του σε απόλυτη ευθυγράμμιση με την συμπαντική ύπαρξη. Υπηρετεί την ανθρωπότητα σαν παγκόσμιος διδάσκαλος.




Σέραπις Μπέυ (Serapis Bey) Chohan της 4ης ακτίνας (κρυστάλλινο λευκό)....!!!!!!!!

Σέραπις Μπέυ (Serapis Bey) Chohan της 4ης ακτίνας (κρυστάλλινο λευκό)  ΚΑΘΑΡΟΤΗΤΑ, ΑΝΑΛΗΨΗ

Το μήνυμα του Σέραπις Μπέυ 
«Μην σκέφτεσαι τόσο πολύ, άκου απλά την καρδιά σου. Αυτό που έχεις να κάνεις μόνο, είναι να παρακαλέσεις τον Θεό για πράγματα που χρειάζεσαι, για να στα δώσει. Η καρδιά του Θεού σε υποστηρίζει. Η πνοή του Θεού σε ανεβάζει ψηλότερα. Πίστευε στην Θεϊκή Δύναμη και σε σένα. Αυτή η πίστη θα σε προστατεύει και θα σε καθοδηγεί. Η ευλογία των αγγέλων είναι μαζί σου.»

Ο Σέραπις Μπέυ είναι ένας ενσαρκωμένος 'Αγγελος. Δεν γεννήθηκε από το πνεύμα του Θεού, αλλά από την καρδιά του. Τον καιρό της Λεμουρίας εργάζονταν οι άνθρωποι μαζί με τους Αγγέλους, στην υπηρεσία του 'Υψιστου Φωτός. Σ' αυτήν την εποχή ξεκίνησε πιθανά η συνεργασία του Σέραπις Μπέϋ με την ανθρώπινη φυλή. Αναλήφθηκε το 400 π.Χ. και είναι ο πρώτος 'Αγγελος που έφτασε σ’ αυτήν την βαθμίδα. Του δόθηκε η εργασία να μεσολαβήσει σαν γέφυρα μεταξύ του βασιλείου των Αγγέλων και των Διδασκάλων.

Σέραπις σημαίνει «ευλογημένος». Προς τιμή του τραγουδήθηκαν οι επτά νότες.

Σε παλαιότερους καιρούς υπήρξε ο μεσολαβητής μεταξύ των διαφόρων βασιλείων του κόσμου, γι’ αυτό δίδασκε στους μαθητές του για το κάθε βασίλειο. Το καθήκον του είναι, να καθαρίζει την ενέργεια της ζωής, που χρειάζεται κανείς, κατά την διάρκεια των πολλαπλών ενσαρκώσεων, και να προετοιμάζει τους ανθρώπους για την ανάληψη στο φως.
Σαν αγγελικό ον ο Σέραπις Μπέυ συνδέεται με την αρμονία του ουράνιου Βασιλείου, που εκφράζεται μέσα από την τέχνη, την μουσική, την ποίηση.

Η ευλογία, η δύναμη του αναληφθέντα Διδασκάλου Σέραπις Μπέυ είναι η καθαρή σαν κρύσταλλο λευκή φλόγα της 4ης ακτίνας και χαρίζει τις ποιότητες της Καθαρότητας, της διαύγειας και της πειθαρχίας. Η 4η ακτίνα είναι η λευκή ακτίνα της καθαρότητας και της ανάληψης. Ο Σέραπις Μπέυ είναι Chohan της 4ης ακτίνας. Ο φημισμένος ναός Luxor στην Αίγυπτο είναι το αιθερικό βασίλειό του.

Ο Σέραπις Μπέυ βοηθά ιδιαίτερα για να κερδίσεις πάλι την καθαρότητα και την πειθαρχία, π.χ. σε φάσεις εθισμών (χαπιών ή αλκοόλ). Αυστηρή πειθαρχία, είναι σε μερικές φάσεις της εξέλιξης, ο μοναδικός δρόμος που μπορείς να προχωρήσεις με αυστηρή και καθορισμένη τάξη στην ζωή σου. Μετά τον χρόνο του εξαγνισμού και της πειθαρχίας ερχόμαστε στο σημείο να μας επιτραπεί να μάθουμε για το «μαγικό-μυστικό», το θαύμα στο μονοπάτι του φωτός.

Γι' αυτό η ευλογία του Σέραπις Μπέυ είναι καλή για να διαλύσεις όλα τα πάθη και τις εξαρτήσεις και να απολαύσεις διαύγεια στην σκέψη, καθαρότητα στα αισθήματα και στα ενεργειακά σώματα.

Κάλεσε τον σε κάθε νέο ξεκίνημα. Είναι μακρύς ο δρόμος από τα εγκόσμια έως την χρηστική συνειδητότητα, είναι πολύ σημαντική μία πειθαρχημένη και ξεκάθαρη κατεύθυνση προς τον πραγματικό Εαυτό, εάν δεν θέλουμε να κάνουμε πάντα τα ίδια λάθη και να πρέπει να ξεκινήσουμε από την αρχή.

Μερικές από τις προηγούμενες ενσαρκώσεις του :

§ Ανώτατος ιερέας στην Λεμουρία

§ Φαραώ Amenhotep III

§ Λεωνίδας, βασιλιάς της Σπάρτης

§ 'Ενας από τους τεχνίτες που κατασκεύασαν τον ναό της Παλλάδας Αθηνάς, στην Ακρόπολη

Ο Σέραπις Μπέυ κοιτάζει με την καθαρή σαν κρύσταλλο ματιά του την καρδιά των μαθητών. Βλέπει τι είναι απαραίτητο για την παραπέρα εξέλιξή τους, ώστε να έρθουν σε αρμονία με το Θεϊκό θέλημα.





Δυνάμεις της ψυχής για προστασία και ευημερία-Μέρος 2ο.....!!!!!!!!

Αν γευτήκατε τις δυνάμεων της ενδοσκόπησης, της διάκρισης και της λήψης αποφάσεων, σας προσκαλούμε να συνεχίσετε στο ‘κυρίως πιάτο’ των δυνάμεων του θάρρους, του να αφήνω, της ανεκτικότητας και της προσαρμογής, για να περάσετε πλήρεις στο ''επιδόρπιο'' της δύναμης της συνεργασίας!

Δύναμη 4η – Θάρρος
Το θάρρος, ως συνώνυμο της αποφασιστικότητας, ακολουθεί τη λήψη αποφάσεων και μας δίνει το πνευματικό σθένος να αντιμετωπίσουμε είτε τους δισταγμούς του παρελθόντος που αντηχούν συχνά στο νου μας, είτε τις καινούργιες προκλήσεις. Τέτοιες προκλήσεις, εμφανίζονται ως κάποιο ξεκάθαρο δέλεαρ για να υποκύψουμε στον παλιό αδύναμο εαυτό μας ή ως μεταμφιεσμένες αυταπάτες. Η βάση του θάρρους είναι μία ειλικρινής καρδιά που μπορεί να φιλοξενήσει την αλλαγή και να θρέψει την επόμενη δύναμη, που είναι η δύναμη. 

Δύναμη 5η – Αφήνοντας
Η δύναμη του θάρρους θρέφει την αυτοπεποίθηση και κάνει χώρο στη συγχώρεση. Το αποτέλεσμα είναι μία ανάλαφρη φύση, όχι γιατί θεωρείται θεμιτό να συγχωρούμε, αλλά γιατί ελευθερωνόμαστε οι ίδιοι από τον φόβο μη μας ξανασυμβούν τα ίδια. Αφήνοντας, αναπτύσσω ταπεινότητα και χρησιμοποιώ ακόμα και κάτι αρνητικό σαν σκαλοπάτι για να μια πανοραμική οπτική στη ζωή μου. 

Μου επιτρέπει να είμαι πρωτοπόρος και να προπορεύομαι ανοίγοντας τον δρόμο και για τους άλλους. Όπως ένας ορειβάτης χρειάζεται να κρατηθεί, αλλά ωθεί το προηγούμενο σημείο στήριξης προς το επόμενο για να φτάσει στην κορυφή, έτσι και εμείς, καλούμαστε να αφήνουμε πίσω μας την κάθε στιγμή και να εκτιμάμε τη διαδρομή μας.

Δύναμη 6η – Ανεκτικότητα
Η δυνατότητα να αφήνω άμεσα το παρελθόν στο παρελθόν, μου επιτρέπει να έχω ανεκτικότητα. Μία ανεκτικότητα που βασίζεται στη μοναδικότητα και τα ξεχωριστά ταλέντα των άλλων, παραβλέπει τα ελαττώματα. Με την κατανόηση ότι όλοι ανήκουμε στην παγκόσμια ανθρώπινη οικογένεια, μπορούμε να νιώθουμε κοντά και ταυτόχρονα να έχουμε δικαίωμα στη διαφορετικότητα. 

Με αυτόν τον τρόπο, είναι εφικτό να γνωρίζουμε τα όριά μας πριν χάσουμε την υπομονή μας. Έτσι, γνωστοποιούμε και στους άλλους τις προθέσεις μας και μπορούμε όλοι μας να κινηθούμε με ένα ομαδικό πνεύμα και σεβασμό στην ατομική ελευθερία του καθένα. 

Δύναμη 7η – Προσαρμογή
Δημιουργώντας σεβασμό, οδηγούμαστε σε μία κατάσταση ευ ζην, όπου η αρμονία και η εκτίμηση δίνουν τη σκυτάλη στη δημοκρατικότητα. Κατανοώντας ότι και εμείς έχουμε ελαττώματα ή τουλάχιστον υπολείμματά τους, μπορούμε να παραμερίσουμε όσα μας χωρίζουν και να παραχωρήσουμε στους άλλους το δικαίωμα να δρούν με βάση τη δική τους εκτίμηση, όσο λάθος και αν φαίνεται να είναι. 

Προσαρμογή δεν σημαίνει συμβιβασμός. Προσαρμογή σημαίνει να ισοσταθμίζουμε τα θετικά με τα αρνητικά, να εστιαζόμαστε στην επικοινωνία και να επιτρέπουμε στους γύρω μου να βελτιώνονται από δική τους επιλογή. Το μέσο είναι η έμπνευση από τη στάση μας και όχι οι επιθυμίες μας για την αλλαγή τους.

Δύναμη 8η – Συνεργασία
Η συνεργασία είναι το σταυροδρόμι της ενότητας και της ομόνοιας. Είναι σαν τον πλάτανο σε μία πλατεία προσφέρει φιλοξενία με τον ίσκιο του. Όταν η συνεργασία βασίζεται στην ειλικρίνεια, τη διακριτικότητα και σε όλες τις δυνάμεις, υπάρχει καλύτερο αποτέλεσμα με λιγότερη προσπάθεια, περισσότερες πράξεις με λιγότερα λόγια και η εμπιστοσύνη ρέει από την καρδιά του ενός προς του άλλου, χωρίς να δημιουργούνται περιττές ή κριτικές σκέψεις

Είναι στη δράση που δοκιμαζόμαστε και στη δράση που συνεργαζόμαστε. Η δοκιμή όμως μας απεγκλωβίζει και μας δείχνει σε τι πνευματικό στάδιο βρισκόματε πραγματικά. Νοητικά μπορούμε να έχουμε πολλά σχέδια, εμπειρίες και διαισθήσεις… μπορούμε ακόμα και να συνδεόμαστε με άτομα τηλεπαθητικά, όμως είναι η δράση που σμιλεύει το χαρακτήρα μας για να τον ολοκληρώσει.. ή μάλλον για να τον ολοκληρώσουμε!

Ο ρόλος του διαλογισμού στην ανάπτυξη των συνολικά 8 δυνάμεων είναι καταλυτικής σημασίας, καθώς στη σιωπή γεννιέται η ευχή και η υποκίνηση να απαλλαγώ από τους φόβους, τις αδυναμίες και τις υπερβολές. Το απόσταγμα της σιωπής είναι η συνειδητοποίηση του εαυτού ως ψυχή, ως ένα ον ξεχωριστό από το σώμα. Με αυτή τη νέα κατανόηση και εμπειρία, εκκολάπτεται η περαιτέρω προστασία και ευημερία της πολύτιμης ύπαρξής μας και η σύνδεση με την Υπέρτατη Πηγή.





www.plus.google.com
Επισκεφθείτε το νέο site
 me to πρόγραμμα 

Δυνάμεις της ψυχής για προστασία και ευημερία - Μέρος 1ον....!!!!!!!!!!!

Στον κόσμο σήμερα υπάρχει πολλή ανάγκη για δύναμη. Ιστορικά, η δύναμη εκφραζόταν συχνά τόσο μέσα από παιχνίδια εξουσίας, χειρισμού, εκφοβισμού ή εκβιασμού, όσο και με την πρόκληση ενοχών. Οι πολιτικές, κοινωνικές και θρησκευτικές δυνάμεις φαίνονται πλέον ανεπαρκείς για να ικανοποιήσουν το αίσθημα της ασφάλειας και προστασίας του κόσμου.

Ενώ εξυπηρέτησαν κάποιες πρόσκαιρες ανάγκες, στο βάθος του χρόνου εξάντλησαν και απογοήτευσαν το μεγαλύτερο τουλάχιστον ποσοστό του κόσμου και το οδήγησαν σε μία στάση είτε παθητική, είτε επιθετική, μετατρέποντας το μέτρο σε μετριοπάθεια.

Έτσι, η εξωτερική δύναμη αποδείχθηκε εφήμερη και το κενό αποκαλύφθηκε ως η άλλη όψη της. Εκτεθειμένοι στην αστάθεια που προκαλεί η εξάρτηση για εξωτερικά στηρίγματα, νιώσαμε μοναξιά και απομάκρυνση από την Πηγή που χορηγεί όλες τις πνευματικές δυνάμεις για προστασία και ευημερία.

Μπορούμε λοιπόν σε μία τόσο επιβαρυμένη ατμόσφαιρα να αποφύγουμε την απορρόφηση των αρνητικών ενεργειών που καταστέλλουν το αρμονικό μας σύστημα της ελπίδας και της χαράς;

Μήπως δεν πρόκειται για κάτι τόσο ανέφικτο; Η συνειδητοποίηση των 8 δυνάμεων της ψυχής, μπορεί να μας φέρει κοντά στην εκπλήρωση των ονείρων μας για αυτοκυριαρχία, αλλά και στην εγγύτητα με τον Υπέρτατο Ένα.

Δύναμη 1η – Ενδοσκόπηση
Ενδοσκόπηση είναι η ικανότητα που μας συνδέει με τις ρίζες της ύπαρξής μας και μας εγγυάται σταθερότητα παντός καιρού. Όπως ένα δένδρο λαμβάνει τα απαραίτητα συστατικά για τη ζωή και την ανάπτυξή του από τον αφανή υπόγειο κόσμο, έτσι και ο εαυτός μας, η ψυχή, τροφοδοτείται με αισιοδοξία και σοφία από έναν ήρεμο εσωτερικό χώρο, τον πυρήνα της ύπαρξής μας. Με την ενδοσκόπηση, μαθαίνω να σταματώ, να επαναπροσδιορίζω τι σημαίνει χρόνος και να κερδίζω έδαφος στην παρατήρηση του εαυτού.

Δύναμη 2η – Διάκριση
Το επόμενο στάδιο μετά την ενδοσκόπηση, είναι το πέρασμα στη δύναμη της διάκρισης. Η διάκριση του τι είναι απαραίτητο την κάθε στιγμή, η διάκριση ακόμα και ποιας δύναμης είναι απαραίτητη ανάλογα με τα άτομα που συναναστρέφομαι ή η διάκριση του επόμενου βήματος για τη σιωπή ή τη δράση. Συχνά δεν χρειάζεται να διακρίνω μόνο ανάμεσα στο σωστό ή το λάθος, αλλά ανάμεσα σε δύο θετικές επιλογές. Κάτι τέτοιες στιγμές, η διάκριση μου προσδίδει περισσότερη διορατικότητα για να αποφεύγω τις μελλοντικές αναποδιές ή τις σκοτεινές πλευρές του χαρακτήρα μου.

Δύναμη 3η – Λήψη Αποφάσεων
Η καθαρότητα της διάκρισης, οδηγεί στην απόφαση να δράσω. Εάν δεν δράσω, η γέννηση οποιαδήποτε συνειδητοποίησης για την αλλαγή, θα παραμείνει σε μία κατάσταση που είναι αγνή και χαριτωμένη, αλλά εν τέλει βρεφική. Η Λήψη αποφάσεων κινητοποιεί τον εαυτό να συνεισφέρει στην καθημερινότητά μου, προσφέροντας τη δυνατότητα αλλαγής και ως επόμενο, την εμβάθυνση σε αυτό που έχω έως τότε κατανοήσει. 

Εάν δεν λάβω την απόφαση να δράσω, είναι σαν να μένω ημιμαθής και αργά ή γρήγορα, είτε θα επιστρέφω στον παλιό μου χαρακτήρα, είτε θα παραμένω στάσιμος θεωρώντας πως ότι γνωρίζω είναι αρκετό.

Συνεχίζεται στο μέρος 2ο






Δευτέρα, 1 Δεκεμβρίου 2014

Έχεις τύχη; Αν όχι, δημιούργησέ την.....!!!!!!!!!!

Είναι αλήθεια ότι μπορούμε να δημιουργήσουμε την τύχη μας και πώς; Για να κατανοήσουμε καλύτερα τον τρόπο, θα μας βοηθήσει το να ορίσουμε τη σημασία της τύχης.

Κάποιος που νιώθει τυχερός ή με άλλα λόγια βαθιά ικανοποιημένος, είναι αισιόδοξος και δυνατός για να αντιμετωπίσει κάθε δυσκολία. Με αυτή του τη στάση, έλκει πρόσωπα, καταστάσεις και ευκαιρίες που ενισχύουν τα αισθήματα της πίστης, της αυτοπεποίθησης και της συμπαντικής συνεργασίας.

Η τύχη βοηθά τους τολμηρούς. Πόσες φορές ξεκινήσατε κάτι για πρώτη φορά και συνοδευτήκατε από μία ενέργεια πέρα και πάνω από οποιαδήποτε προσδοκία σας, μία ενέργεια που διαχέεται από μέσα προς τα έξω, που ταυτόχρονα γεμίζει όλο σας το είναι και σας διατηρεί ακούραστους μέχρι το πέρας της επίτευξης του στόχου και ακόμα παραπέρα;

Όταν κάποιος είναι ανοιχτός και διαθέσιμος στο κάλεσμα της αλλαγής, η τύχη γίνεται συνώνυμο του θάρρους και της ειλικρίνειας για την προσωπική του μεταμόρφωση. Όπως η ωραία κοιμωμένη, χρειάστηκε την αγάπη και ιπποτισμό για να αφυπνιστεί, το ίδιο συμβαίνει και με την αφύπνιση της τύχης της ψυχής.

Το σημάδι της πνευματικής τύχης, είναι ότι τη νιώθεις σταθερά. Μία τέτοια τύχη δε συνοδεύει μόνο τα επιπρόσθετα εξωτερικά χαρακτηριστικά ή πλούτη, όπως η ομορφιά, τα αποκτήματα και οι επαφές, αλλά υποκινεί τα γρανάζια της εσωτερικής μας δύναμης και προσφέρει στην ύπαρξή μας αληθινή ασφάλεια ανά πάσα στιγμή, με όποιο πρόσωπο και αν μας παρουσιάζονται οι συγκυρίες της ζωής στο ρεπερτόριο της ημέρας μας.

Νιώθετε τυχεροί; Αν όχι, απλώς ξεκινήστε! Είναι θέμα επιλογής.

Οι συνειδητές σκέψεις αυτοσεβασμού θα ωθήσουν τη διάθεσή σας στα ύψη!
Θα περιμένετε μία ευκαιρία από έξω ή θα δώσετε την ευκαιρία οι ίδιοι στον εαυτό σας; Μερικές στιγμές ουδέτερης στάσης, θα σας κρατήσουν μακριά από τις συνηθισμένες και άχρηστες σκέψεις που απομυζούν το απόθεμα της ακεραιότητάς σας και θα σας κρατήσουν στο ύψος των περιστάσεων!





www.plus.google.com

Χαρτογραφήστε τα συναισθήματά σας και αλλάξτε πορεία.....!!!!!!!!!

Τι θα λέγατε για ένα ταξίδι στον κόσμο των συναισθημάτων μας;  Αν η απάντηση είναι ναι, ίσως η αρχή να ήταν το ξεκαθάρισμα της έννοιας του συναισθήματος. Τι σημαίνει συν το αίσθημα;

Το αίσθημα είναι κάτι ουσιαστικό, είναι η ανόθευτη κατάσταση της ευφορίας επάνω στην οποία αγκυροβολούνται τα θετικά και αρνητικά συναισθήματα.

Στην περίπτωση των συναισθημάτων λοιπόν, το ''συν'' ενεργεί και ως ''μείον'' όταν πρόκειται για οποιοδήποτε αρνητικό αποτέλεσμα, το οποίο ίσως δε φαίνεται εξ αρχής τόσο καθαρά. Ακόμα και τα λεγόμενα ‘θετικά συναισθήματα’, πλησιάζουν περισσότερο τη νοσταλγία, τον υπέρμετρο ενθουσιασμό ή την ανυπομονησία και ενίοτε καταλήγουν στα συγγενικά τους πρόσωπα της λύπης της απογοήτευσης και της αγωνίας. 

Ανακαλύπτετε μία καινούργια αυταπάτη;
Ίσως επίσης να έχετε παρατηρήσει πως τα ''θετικά συναισθήματα'' δε διαρκούν στο χρόνο και καταρρέουν με την πρώτη λογοκρισία;

Είναι καιρός να διαισθανθούμε κάτι βαθύτερο που θα μας ταξιδέψει στο απύθμενο τοπίο της ψυχής μας. Εκεί που μπορούμε να βρούμε ένα ασφαλές λιμάνι για να προσαράξουμε τον ταραγμένο μας νου. Αγκυροβολώντας στη σιωπή και τη γαλήνη της ίδιας μας της ύπαρξης, συνδεόμαστε με την αστείρευτη ενέργεια του Υπέρτατου Ωκεανού, που περνάει τη συνειδητότητά μας στην όχθη της ελευθερίας.

Τότε η ψυχή συνάδει με την ανιδιοτέλειά της και η μεταμόρφωση του εαυτού λαμβάνει χώρα. Συνειδητοποιεί τον εαυτό της και το ρόλο της. Διακρίνει το επόμενο βήμα και το μετατρέπει σε άλμα. Η μέρα της πλέον δε χαρακτηρίζεται από αρνητικά συμβάντα και ο χρόνος γίνεται συνεργάσιμος συνοδοιπόρος της.

Τα κυριότερα αισθήματα της γαλήνης, της αγνότητας, της αγάπης, της σοφίας και της ευτυχίας, αναβλύζουν ως πηγαίες ενέργειες και θα επιτρέπουμε τη μετάδοσή τους ως μουσικά όργανα.

Η μαεστρία της αυτοκυριαρχίας, ενορχηστρώνεται από τη δύναμη της θέλησης και την πίστη ότι μπορούμε να είμαστε σταθερά ευτυχισμένοι. Είσαστε λοιπόν έτοιμοι να προστατεύσετε το ταξίδι σας χαρτογραφώντας τους υφάλους και τους σκοπέλους των θετικών και αρνητικών συναισθημάτων σας;

Η επιλογή είναι δική σας, το ίδιο και το ταξίδι!






Κυριακή, 30 Νοεμβρίου 2014

Ο μήνας Δεκέμβριος στη Λαογραφία......!!!!!!!!!!!!!

Ο Δεκέμβριος, αλλά ο δωδέκατος και τελευταίος μήνας του ηλιακού μας έτους, αλλά ο δέκατος μήνας, όπως το λέει και το όνομά του (Δεκέμβριος από το λατινικό Decem = Δέκα), από την πρωτοχρονιά της πρώτης Μαρτίου, όταν το έτος των Ρωμαίων ήταν δεκάμηνο.

Όπως γράφει η αείμνηστη καθηγήτρια της λαογραφίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσ/νίκης Α. Κυριακίδου – Νέστορος, από μια πρώτη επισκόπηση της ζωής των Ελλήνων αγροτών, όπως εκτυλίσσεται μέσα στην περίοδο του Δεκεμβρίου, τρεις είναι οι εμπειρίες του χρόνου που προεξάρχουν : το κρύο, το τέλος της σποράς και η μείωση του φωτός. Το Δεκέμβριο έχουμε τις μικρότερες μέρες. 

Από τα Χριστούγεννα όμως και ύστερα, αρχίζουν να μεγαλώνουν. Ας δούμε τώρα πως οι εμπειρίες αυτές εκφράζονται μέσα από τις γιορτές και τα έθιμα του Δεκεμβρίου.

Το κρύο συνδέεται με τρεις κυρίως γιορτές στην αρχή του Δεκεμβρίου: Της Αγίας Βαρβάρας, του Αγίου Σάββα και του Άι – Νικόλα. Λέει η παροιμία “Βαρβάρα βαρβαρώνει, Άι Σάββας σαβανώνει, Άι – Νικόλας παραχώνει”. 

Στις ορεινές περιοχές “Ήπειρο, Δυτική Μακεδονία, Ρούμελη” το κρύο συνδέεται και με τη γιορτή του Αγίου Ανδρέα.” Ο Άγιος Ανδρέας έφτασε, το κρύο αντρειεύει” λένε, παρετυμολογώντας το Αντρέας από το αντρειεύω. Και δίνουν σ' ολόκληρο το μήνα Δεκέμβριο το όνομα Αντριάς ή Ντριάς. Κάθε κοινωνία, όπως είναι φυσικό, μορφοποιεί το περιεχόμενο του χρόνου με το δικό της τρόπο, κάνει τη δική της ελεύθερη επιλογή.

Η δεύτερη εμπειρία του χρόνου που σημειώσαμε για το Δεκέμβριο είναι το τέλος της σποράς. Εκφράζεται κι αυτή με παροιμίες φράσεις, όπου κυριαρχεί η χρήση της παρετυμολογίας. Με άλλα λόγια, η μορφή που παίρνει ο λόγος επηρεάζεται από τον ηχητικό συσχετισμό των λέξεων. Αυτό σημαίνει παρετυμολογία – όπως λ.χ. στην έκφραση “Ο Αντριάς αντρειεύει το κρύο”, όπου η ηχητική συνάφεια ερμηνεύεται σαν αιτιώδης σχέση.

Ως προς τη σπορά τώρα, λένε : “Δεκέμβρης, δίκιος σπόρος” ή “Δικέμβρη, δίκια σπέρνε”. Δίκια σημαίνει εδώ ότι ο ζευγάς δεν πρέπει να ρίχνει το σπόρο μήτε πολύ αριά, μήτε πολύ πυκνά, γιατί το χώμα είναι αρκετά ποτισμένο από τη βροχή πια κι έτσι δεν υπάρχει φόβος μήπως δε φυτρώσει μέρος του σπόρου ή μήπως δεν τραφεί αυτός που θα φυτρώσει. Η παρετυμολογία είναι ανάμεσα στο δίκιος και στο Δεκέμβριο.

Για το Δεκέμβριο λένε : “Βαρύς χειμώνας, βαρύ καλοκαίρι” και αντίθετα “ελαφρύς χειμώνας, ελαφρύ καλοκαίρι” που σημαίνει πως αν δεν έχουμε χιόνια το χειμώνα, τότε και τ' αμπάρια θα είναι άδεια, γιατί το λένε και οι παροιμίες:
“Ο Δεκέμβρης, κρύο αντρειώνει”
“Χιόνι του Δεκεμβρίου, χρυσάφι του καλοκαιριού”

Στις 4 Δεκεμβρίου γιορτάζεται η Αγία Βαρβάρα που θεωρείται προστάτιδα των παιδιών κατά της ευλογίας. Οι γυναίκες δε σκουπίζουν σήμερα “για το καλό των παιδιών”. Λένε ακόμη πως ό,τι καιρό κάνει της Αγίας Βαρβάρας το ίδιο θα έχουμε και τα Χριστούγεννα.

Για την Αγία Βαρβάρα, η παράδοση λέει ότι ήταν προικισμένη με εξαιρετική ομορφιά, κόρη εθνικού Διόσκουρου του ειδωλολάτρη και πολύ πλούσιου που, επειδή ήταν πολύ όμορφη, την απομόνωσε σ' έναν πολυτελέστατο πύργο για να την προστατέψει από τους κοσμικούς πειρασμούς.

Της είχε όλα τα υλικά μέσα και σοφούς δασκάλους για να μορφωθεί. Ανάμεσα στο υπηρετικό της προσωπικό ήταν και μερικές χριστιανές που μύησαν την Βαρβάρα στη θρησκεία της αγάπης και εκείνη πίστεψε, βαφτίστηκε κι έκανε το πύργο της κέντρο χριστιανικής λατρείας.

Όταν ο πατέρας της γύρισε από μακρινό ταξίδι κι έμαθε τα καθέκαστα, προσπάθησε να την μεταπείσει, αλλά εκείνη ήταν ανένδοτη. Τότε διέταξε να την βασανίσουν και τελικά την αποκεφάλισε με τα ίδια του τα χέρια.

Κατ' άλλους, λέγεται ότι, καθώς ο πατέρας της μανιασμένος άρπαξε το ξίφος και όρμησε να την σκοτώσει, η Βαρβάρα κατέφυγε στα βουνά. Ωστόσο, τη βρήκε ο πατέρας της και την παρέδωσε στον ηγεμόνα της χώρας, όπου η μεγαλομάρτυς ομολόγησε ότι ήταν χριστιανή και βασανίστηκε, της ξέσχισαν τις σάρκες, της έκοψαν τις πλευρές και τη διαπόμπευσαν γυμνή στην πόλη, ώσπου την έσφαξε ο ίδιος ο πατέρας της.

Σύμφωνα με μια άλλη παράδοση, ο πατέρας της μεγαλομάρτυρος Βαρβάρας, φανατικός ειδωλολάτρης, επειδή η κόρη του μοίρασε όλη της την περιουσία για την αγάπη του Χριστού, της έβγαλε όλα τα δόντια κι από τότε η Βαρβάρα δεν μπορούσε να τρώει παρά μόνο μελόπιτες. Γι' αυτό, στα περισσότερα χωριά του Βοΐου, την ημέρα της γιορτής της κάνουν λαγγίτες και τις περιχύνουν με σιρόπι.

Η Αγία Βαρβάρα, όπως είπαμε παραπάνω, προστατεύει τα παιδιά από τη βλογιά. Για να την ευχαριστήσουν για την καλή της διάθεση που έχει, να θεραπεύσει πρόθυμα την κακή αυτή αρρώστια, αλλά και άλλες, της προσφέρουν προκαταβολικά ωραία γλυκίσματα, που φτιάχνουν οι μητέρες με τα κορίτσια του σπιτιού ή της γειτονιάς.

Τα γλυκίσματα αυτά τα τοποθετούν στα σταυροδρόμια κι αφού τα διαβάσει ο παπάς του χωριού, τα μοιράζουν στον κόσμο.

Το έθιμο θυμίζει τις ίδιες συνήθειες που είχαν οι αρχαίοι Έλληνες. Κι εκείνοι τοποθετούσαν εκλεκτά και νόστιμα γλυκίσματα στα σταυροδρόμια για να τιμήσουν τη θεά Εκάτη που εκείνη προστάτευε τα παιδιά.

Την έλεγαν Τριοδίτιδα, δηλαδή θεά των τριάδων που συχνάζει στα σταυροδρόμια, στα τρίστρατα.

Παλιότερα, σε πολλά χωριά έβραζαν ρεβίθια και τα μοίραζαν μεταξύ τους. Τα ρεβίθια συμβόλιζαν τα σπυριά της βλογιάς, από την οποία τους προστάτευε η Αγία.
Τα περισσότερα χριστιανικά κράτη την θεωρούν προστάτρια του πυροβολικού. Αυτό εξηγείται από τη δοξασία ότι ο πατέρας της, μετά τον αποκεφαλισμό της κόρης του, σκοτώθηκε από τρομερό κεραυνό που έπεσε στο καφάλι του.

Σε 'μας, η καθιέρωση της Αγίας Βαρβάρας ως προστάτριας του πυροβολικού έγινε στα 1829. Από τότε, γιορτάζεται κάθε χρόνο με τελετές, ομιλίες, κεράσματα και άλλες εκδηλώσεις στα κέντρα του στρατιωτικού αυτού σώματος.

Η Αγία Βαρβάρα, επίσης, θεραπεύει όλες τις κακές μεταδοτικές αρρώστιες, όταν ο άρρωστος ζητήσει με θερμή πίστη τη βοήθεια και την προστασία της.
Το λέει και ο σχετικός εκκλησιαστικός ύμνος “Λοιμικών νοσημάτων λώβην αφανίζουσα, πάσι τοις πιστοίς παρέχει ιάματα”.

Στις 5 Δεκεμβρίου γιορτάζεται ο Άγιος Σάββας.

Στις 6 Δεκεμβρίου γιορτάζεται ο Άγιος Νικόλαος που είναι από τους πλέον λατρευτικούς Αγίους και εικονίζεται στην εκκλησία γέροντας, με λευκή γενειάδα.

Μια παροιμία λέει:

“Άγια Βαρβάρα μίλησε και ο Σάββας απεκρίθη.
Μαζέψτε ξύλα και άχυρα και σύρτε και στο μύλο,
γιατί Άι – Νικόλας έρχεται στα χιόνια φορτωμένος”.

Από τη γιορτή του Αγίου Νικολάου αρχίζει ο χειμώνας να γίνεται πιο ψυχρός, αρχίζει η κακοκαιρία και ξεσπούν στις θάλασσες θύελλες και φουρτούνες, από τις οποίες μας προστατεύει ο Άγιος Νικόλας που αντικατέστησε τον αρχαίο θεό Ποσειδώνα. Γι' αυτό και είναι προστάτης των ναυτιλλομένων και, κατά την παράδοση, τα ρούχα του είναι πάντοτε βρεγμένα.

Πολλοί αγιογράφοι τον παριστάνουν καραβοκύρη. Όμως, τα συχνά ναυάγια, οι πάμπολλες περιπέτειες και οι κακουχίες στη θάλασσα τον κούρασαν και αποφάσισε να την εγκαταλείψει. Πήρε στον ώμο ένα κουπί κι άρχισε την περιπλάνηση στα μεσόγεια. Προχωρούσε, προχωρούσε, έδειχνε το κουπί στους διαβάτες και τους ρωτούσε να του πούνε τι είναι αυτό. Όσο, λοιπόν, εκείνοι αναγνώριζαν, τόσο εκείνος προχωρούσε κι όλο πιο πολύ απομακρυνόταν από τη θάλασσα.

Κάποτε, ωστόσο, απάντησε ανθρώπους που δεν είχαν ιδέα από κουτί, από θάλασσα και ναυτικό και στο ερώτημά του τι ήταν εκείνο που κρατούσε, απάντησαν πως είναι ξύλο. Έστησε τότε τη σκηνή του ο Άγιος εκεί, μακριά από τη θάλασσα και αγίασε.

Τούτη τη λαϊκή παράδοση ο λαός μας την αναφέρει πιο πολύ για τον Προφήτη Ηλία, αναφέρεται όμως και στον Άγιο Νικόλαο, ο οποίος, παρ' όλη του την απόφαση να μη διατηρήσει καμία σχέση με τη θάλασσα, δεν μπόρεσε να τους αφήσει να θαλασσοπνίγονται και, όπως λέει η παράδοση, προσευχόταν γι' αυτούς συνέχεια, ενώ, μετά το θάνατό του, γυρνάει πάνω από τις θάλασσες για να τους σώζει όταν κινδυνεύουν.

Του Αγίου Νικολάου πανηγυρίζει ο Ιερός Ναός του Αγίου Νικολάου Σιάτιστας που βρίσκεται στη Γεράνεια. Ο Ναός αυτός κτίστηκε το 1743 και σύμφωνα με πληροφορίες του Αιδεσ. Νικολάου Δάρδα στο βιβλίο του “Ιεροί Ναοί και παρεκκλήσια της Σιάτιστας” κατεδαφίστηκε το 1929 και ανεγέρθηκε μεγαλοπρεπέστερος, βάσει σχεδίου του διαπρεπούς Σιατιστινού αρχιτέκτονα Εμμανουήλ Μάλαμα. Το προαύλιό του χρησιμοποιούνταν μέχρι το 1900 ως νεκροταφείο της Γεράνειας. Λόγοι υγιεινής και ψυχολογικοί υποχρέωσαν τους τότε προκρίτους της ενορίας να μεταφέρουν το νεκροταφείο από το κέντρο της ενορίας στον περίβολο του Ιερού Ναού Αγίου Νικάνορος όπου βρίσκεται και σήμερα.

Στις 9 Δεκεμβρίου είναι η γιορτή της Αγίας Άννας και λένε “η ημέρα παίρνει άνεση”.

Στις 12 Δεκεμβρίου γιορτάζεται ο Άγιος Σπυρίδωνας και είναι ο κατ' εξοχήν Άγιος της Κέρκυρας, όπου εκεί βρίσκεται και το λείψανό του. Στη Σιάτιστα, ο Άγιος Σπυρίδωνας θεωρείται προστάτης των υποδηματοποιών και τελούν κατά την ημέρα αυτή Θεία Λειτουργία με αρτοκλασία.

Λένε πως του Αγίου Σπυρίδωνα “η ημέρα μεγαλώνει σπυρί – σπυρί”.

Στις 15 Δεκεμβρίου είναι του Αγίου Ελευθερίου που τον γιορτάζουν ιδιαίτερα οι έγκυες γυναίκες, για να λευτερώνονται εύκολα και ανώδυνα. Και βλέπουμε στη λειτουργία του να είναι γεμάτη η εκκλησία από ετοιμόγεννες που προσεύχονται στον Άγιο για να “δίνει καλή λευτεριά”.

Στις 16 Δεκεμβρίου είναι του Αγίου Μόδεστου που θεωρείται προστάτης των ζώων. Ο Μόδεστος ήταν αρχιεπίσκοπος Ιεροσολύμων και το συναξάρι του αναφέρει ότι ανέστησε πολλά ζώα. Γι' αυτό συνδέθηκε μαζί τους. Σε πολλά μέρη της Ελλάδος, στη γιορτή του Αγίου, δίνουν στα ζώα τριμμένους άρτους και αντίδωρο από την εκκλησία για να φάνε τα ζώα και να γίνουν γερά. Στη Λήμνο, οι ζευγάδες κάνουν κόλυβα που τα πηγαίνουν στην εκκλησία και τα διαβάζει ο παπάς και τα ρίχνουν έπειτα στην ταγή για τα ζώα.

Στις 20 Δεκεμβρίου είναι η γιορτή του Αγίου Ιγνατίου. Στις 19 Δεκεμβρίου, παραμονή της γιορτής του Αγίου, τότε που η αύξηση του φωτός είναι κιόλας σημαντική (με το παλιό ημερολόγιο, εννοείται), παρετυμολογώντας και αυτού του Αγίου το όνομα, έλεγαν “αύριο είναι ο Άγιος Αγνάντιος, αγναντεύει ο ήλιος προς το καλοκαίρι”.

Στις 23 Δεκεμβρίου στη Σιάτιστα γιορτάζονται με πρωτότυπο και πανηγυρικό τρόπο τα Κόλιαντα. Το βράδυ της ημέρας αυτής, ανάβονται οι κλαδαριές, μεγάλες φωτιές από ξερά χόρτα, το λεγόμενο “Λόζιο”, που συμβολίζουν τις φωτιές που άναψαν οι ποιμένες στη Βηθλεέμ για να αναγγείλουν τη γέννηση του Χριστού. Οι κλαδαριές ανάβονται παρουσία των τοπικών αρχών και πλήθους κόσμου, ενώ τα τοπικά μας όργανα, χωρίς διακοπή, παίζουν το παρακάτω τραγούδι και τα παιδιά χτυπούν κουδούνια (κυπρά, γκαβανούζις και τσιουκάνια).

Πιδιά μ' ήρθαν τα κόλιαντα κι όλοι να τοιμασθήτι
πάρτι κι τις τζιουμάκις σας κι στουν Άι-Λιά να βγήτι
κι απ' τουν Άι-Λιά στουν Πρόδρομου στα τρία τα πηγάδια.
Ικεί θα γεν' το σύναγμα κι όλου του συναγώγι,
θα ανάψουμε τις κλαδαριές θα πούνε και του χρόνου.

Το πρωί στις 24 Δεκεμβρίου, τα παιδιά, έχοντας στον ώμο ένα σακούλι και στα χέρια ένα ειδικό ξύλο που είναι χοντρότερο στο ένα άκρο και που ονομάζεται “τζιουμάκα”, πηγαίνουν σ' όλα τα σπίτια και μαζεύουν τα κόλιαντα. Με τις τζιουμάκες χτυπούν τις πόρτες των σπιτιών και λένε το τραγούδι που ταιριάζει για κάθε περίσταση. 

Αφού τραγουδήσουν, ανοίγει η πόρτα και η νοικοκυρά, χαρούμενη, προσφέρει τα κόλιαντα στα παιδιά, τα οποία όλα μαζί φωνάζουν δυνατά “ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ”. 

Στις 25 Δεκεμβρίου γιορτάζονται τα Χριστούγεννα, η μεγαλύτερη γιορτή της Χριστιανοσύνης. Σε πολλά μέρη, τα Χριστούγεννα έδωσαν και το όνομά τους στο μήνα: Χριστουγεννάρης, Χριστουγεννάς. Στα ευαγγέλια δε μνημονεύεται ο μήνας που γεννήθηκε ο Χριστός. Η γιορτή των γενεθλίων του θεσπίστηκε για τις 25 Δεκεμβρίου από τους χριστιανούς της Ρώμης γύρω στα 335 μ.χ., όπως αναφέρει η λαογράφος Α. Κυριακίδου – Νέστορος. 

Το έκαναν αυτό για να παραμερίσουν τον περσικό θεό Μίθρα, που είχε το γενέθλιό του την ίδια μέρα. Ο Μίθρας ήταν θεός του ήλιου και του φωτός και αρχηγός στον αγώνα κατά του σκότους. Στη ρωμαϊκή αυτοκρατορία ήταν πολύ αγαπητός θεός και η λατρεία του ήταν πολύ διαδεδομένη. 

Η ημέρα των γενεθλίων του, που ονομαζόταν λατινικά (γενέθλιον του αηττήτου ήλιου), ήταν τοποθετημένη στις 25 Δεκεμβρίου, γιατί η τύχη του Μίθρα, ως ηλιακού θεού, συνδέθηκε με την τύχη του ήλιου.

Ο ήλιος, τις μέρες αυτές, βρίσκεται στο χειμερινό ηλιοστάσιο. Από εδώ και πέρα, οι μέρες αρχίζουν να μεγαλώνουν. Ο ήλιος κατά κάποιο τρόπο ξαναγεννιέται. 

Ο Χριστός συνδέθηκε με τον ήλιο, για να μπορέσει να εκτοπίσει το Μίθρα. Στην υμνογραφία των Χριστουγέννων, υπάρχουν πολλές μεταφορές και παρομοιώσεις που φανερώνουν το σύνδεσμο του Χριστού με τον ήλιο: “Ανέτειλας, Χριστέ, εκ Παρθένου, νοητέ Ήλιε της Δικαιοσύνης”. Και στο απολυτίκιο της γιορτής: “Η Γέννησίς σου, Χριστέ ο Θεός, ανέτειλε το κόσμω το φως το της Γνώσεως. Σε προσκυνείν, τον Ήλιον της Δικαιοσύνης και Σε γιγνώσκειν εξ ύψους Ανατολήν...”.

Η αύξηση και η μείωση του φωτός είναι ένα φυσικό φαινόμενο, το κατεξοχήν φαινόμενο που επηρεάζει τη ζωή πάνω στη γη. Επηρεάζει, λοιπόν, και τη ζωή του σταριού που αποτελεί τη βασική τροφή των Ελλήνων από τα νεολιθικά χρόνια ως σήμερα. 

Ας θυμηθούμε για μια ακόμη φορά τη σχέση του ηλιακού κύκλου με τον κύκλο των γεωργικών εργασιών: Χειμερινή τροπή – τέλος σποράς, θερινή τροπή, τέλος θερισμού, εαρινή ισημερία – τα στάχυα αρχίζουν να ψηλώνουν, φθινοπωρινή ισημερία, προετοιμασία σποράς. 

Αυτός ο συσχετισμός των δυο επιπέδων, του ουρανού και της γης, που αντιστοιχεί στο φυσικό, θα λέγαμε, ημερολόγιο, πρέπει να συμπληρωθεί και μ' έναν άλλο συσχετισμό, που θα μας φέρει στο επίπεδο του πολιτισμού. 

Το φυσικό ημερολόγιο συσχετίζεται με τον πολιτισμό του κάθε τόπου και μεταφράζεται σε εορτολόγιο – λαϊκό και επίσημο. Μιλήσαμε για τη σχέση ήλιου – Χριστού και για την τοποθέτηση των Χριστουγέννων στο χειμερινό ηλιοστάσιο. Είναι ενδιαφέρον να δούμε τώρα πώς η εκκλησία μορφοποίησε και τις άλλες τρεις κρίσιμες καμπές στον κύκλο του ήλιου, πώς τις έχει εντάξει στο εορτολόγιό της.

Χρησιμοποίησε για το σκοπό αυτό δυο μορφές, του Χριστού και του Ιωάννη του Προδρόμου και τοποθέτησε τα κρίσιμα σημεία της ζωής τους στις ηλιακές τροπές και τις ισημερινές, αντίστοιχα, με τρόπο συμμετρικό και αντίστροφο.

Χειμερινές τροπές, 25 Δεκεμβρίου – γέννηση Χριστού.

Θερινές τροπές, 24 Ιουνίου – γέννηση Ιωάννη Προδρόμου.

Εαρινή ισημερία, 25 Μαρτίου – σύλληψη Χριστού. Ευαγγελισμός.

Φθινοπωρινή ισημερία, 25 Σεπτεμβρίου – σύλληψη Προδρόμου.

Η αιτιολογία αυτής της συμμετρικής και αντίστροφης τοποθέτησης βρίσκεται στο κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο, όπου ο Πρόδρομος εξηγεί στους μαθητές του ότι δεν είναι αυτός ο Χριστός, αλλά εκείνος τον οποίο βάφτισε στον Ιορδάνη Ποταμό. Και είναι τώρα αυτός, ο Πρόδρομος, ικανοποιημένος που η δόξα εκείνου, του Χριστού, αυξάνει καθημερινά. Γιατί, όπως λέει, “εκείνον δεί αυξάνειν, εμέ δε ελαττούσθαι”. 

Αυτός, λοιπόν, είναι ο λόγος που, σε σχέση με τον ήλιο, ο Χριστός τοποθετήθηκε στην αύξηση, ενώ ο Πρόδρομος στη μείωση του φωτός.

Εχθρός του ήλιου είναι το σκοτάδι. Τα όντα που συμβολίζουν το σκοτάδι ζουν όλο το χρόνο στα έγκατα της γης και είναι εχθροί του ήλιου, οι καλικάτζαροι της λαϊκής μας παράδοσης: μαύροι, κουτσοί, ελεεινοί, με κάθε λογής κουσούρια. Όλο το χρόνο η δουλειά τους είναι να πριονίζουν το δέντρο που κρατάει τη γη. 

Και όταν δεν μένει παρά μια μονάχα κλωστίτσα για να κοπεί το δέντρο και να χαλάσει ο κόσμος, τότε, την παραμονή των Χριστουγέννων, ανεβαίνουν πάνω στη γη, όπου μένουν δώδεκα μέρες, ως την παραμονή των φώτων. Ευτυχώς, σ' αυτό το διάστημα, το δέντρο του κόσμου ξαναγίνεται όπως πρώτα. Αυτό το δέντρο είναι ο ήλιος, γιατί χάρη σ' αυτόν υπάρχει ετούτη η φύση, μέσα στην οποία και χάρη στην οποία ζούμε.

Οι εχθροί του ήλιου, οι καλικάτζαροι, αρχίζουν ξανά να το ροκανίζουν αυτό το δέντρο του ήλιου, το δέντρο της ζωής, ως την παραμονή των επόμενων Χριστουγέννων.

Στους Ρωμαίους, ο Δεκέμβριος ήταν αφιερωμένος στο θεό Κρόνο, προς τιμή του οποίου γιόρταζαν μια μεγάλη γιορτή, τα Σατουρνάλια.

Χριστουγεννιάτικο Λαογραφικό - Τα Κόλιαντα και οι κλαδαριές στη Σιάτιστα 

Τα κάλαντα στη Σιάτιστα τα λένε κόλιαντα από γλωσσική παραφθορά της λέξεως. Τα έθιμα που επικρατούν τις μέρες αυτές στη Σιάτιστα παρουσιάζουν κάτι το ιδιαίτερο. Τα παιδιά κάθε γειτονιάς συγκροτούνται σε ομάδες οι οποίες κάμνουν εξορμήσεις στ' αμπέλια και στα χωράφια και μαζεύουν ξερά χόρτα που λέγονται “Λόζιος”. 

Ο “Λόζιος” φορτώνεται στ' αυτοκίνητα, ενώ τα παλιά χρόνια φορτωνόταν στα ζώα, και αποθηκεύεται σε αποθήκες της γειτονιάς. Η αποθήκη ανοίγει την παραμονή των καλάντων για να ετοιμαστεί “η Κλαδαριά”, μεγάλη φωτιά, που προέρχεται από τη λέξη κλάδος και είναι το κύριο υλικό της φωτιάς.

Το έθιμο της κλαδαριάς είναι πράγματι ωραίο και διατηρείται στη Σιάτιστα από τα παλιά χρόνια. Συμβολίζει τις φωτιές που άναψαν οι ποιμένες στη Βηθλεέμ για να αναγγείλουν τη γέννηση του Χριστού. Αλλά δεν μπορεί παρά να επιβιώνουν και συνήθειες των αρχαίων Ελλήνων που με τη φλόγα έστελναν το μήνυμα κάθε ευχάριστης αγγελίας ή λύτρωσης.

Το στήσιμο και το στόλισμα της Κλαδαριάς έχει ιδιαίτερη τεχνική. Στη μέση της πλατείας της γειτονιάς ανοίγεται μια τρύπα βάθους 0,50-0,70 εκατοστά του μέτρου. Μόλις φτάσει η παραμονή των Καλάντων, 23 Δεκεμβρίου, τοποθετείται και στερεώνεται μέσα στην τρύπα ένα χοντρό ξύλο, το “βεργί”, για να συγκρατεί τα ξερά χόρτα γύρω του. 

Πάνω στην κορυφή του βεργιού δένουν ένα δεμάτι με λόζιο που λέγεται “Φούντα” και στολίζουν την Κλαδαριά με πολύχρωμα μπαλόνια, κορδέλες κ.λ.π.. Στο διάστημα αυτό, τα παιδιά κάνουν προστατευτικό κλοιό γύρω από την Κλαδαριά και χτυπούν κουδούνια. Κατόπιν, συγκεντρώνονται και παίρνουν θέσεις γύρω από την κλαδαριά γέροι, γριές, νέοι και νέες, περιμένοντας το άναμμα με ανυπομονησία. Μόλις νυχτώσει, ανάβεται η κλαδαριά από τη βάση της, ενώ η τοπική μουσική παίζει το παρακάτω τραγούδι:

Πιδιά μ' ήρθαν τα κόλιαντα κ' όλοι να τοιμαστείτι
πάρτι κι τις τζιουμάκις σας και στουν Άι-Λιά να βγείτι
κι απ' τουν Άι-Λιά στουν Πρόδρομου στα τρία τα πηγάδια.
Ικεί θα γεν' το σύναγμα κ' όλου του συναγώγι,
θ' ανάψουμε τις κλαδαριές θα πούμε και του χρόνου.

Στις 24 Δεκεμβρίου τα ξημερώματα, ακούγονται τα “Κολιαντίτικα τραγούδια” από τα παιδιά και οι “τζιουμάκες” (γερό ξύλο με κεφάλι “ρόζο” στο ένα άκρο) που χτυπούν τις πόρτες των σπιτιών. Λέγεται ότι η τζιουμάκα παράγεται από τη λέξη “Τσομπάνος”, ποιμήν, και συμβολίζει το ραβδί (τις κλούτσες) των βοσκών, οι οποίοι προσκύνησαν το Χριστό τη νύχτα της γεννήσεώς του.

Τα παιδιά, μόλις πάρουν τη τζιουμάκα, τη βάζουν να μουσκέψει στο “χαρανί” (καζάνι με νερό) και την αφήνουν εκεί πολλές ημέρες για να σφίξει και να χτυπάει τις πόρτες στα κάλαντα χωρίς να διατρέξει τον κίνδυνο να ραγιστεί.

Όλα τα σπίτια περιμένουν τα παιδιά να πουν το τραγούδι που αρμόζει για κάθε περίσταση. Η Σιάτιστα έχει εδώ ένα αναμφισβήτητο πρωτείο. Από τα πρωτότυπα αυτά τραγούδια, παραθέτουμε δυο, το πρώτο λέγεται σε σπίτι που έχει ξενιτεμένο και το δεύτερο σε σπίτι που έχει άνθρωπο γραμματισμένο:

“Ξενιτεμένο μου πουλί κι παραπονιμένου
η ξενιτιά σι χαίρετι κι γω χου τουν καημό σου.
Τι να σου στείλω ξένι μου, τι να σου προβοδίσω;
Να σ' στείλου μήλου σέπιτι, κυδώνι μαραγκιάζει,
να στείλου κι του δάκρυ σ' ένα χρυσό μαντήλι,
το δάκρυ μ' είνι καυτιρό κι καίει το μαντήλι”.

“Γραμματικός εκάθονταν στου Βασιλιά την πόρτα.
Έγραφιν κι κουντίλιαζιν όλου για την αγάπη.
Κι σπάραξιν το ΄χερι του κι χύθκιν η μιλάνη
κι λέρουσαν τα ρούχα του τα χρυσοκεντημένα,
σ' ιννιά ποτάμια τ' άπλυναν βάψαν κι τα ποτάμια”.





Γεώργιος Μ. Μπόντας
Τέως Δ/ντής της Μανουσείου 
Δημόσιας Βιβλιοθήκης
Σιάτιστας – Λαογράφος